Άοπλοι

Πρόσφατα η φίλη Roadartist με ρώτησε αν θα έγραφα κάτι για την γνώμη μου σχετικά με το όταν αστυνομικοί συνέχισαν να δολοφονούν αθώους κι άοπλους μαύρους. Η πρώτη ενότητα σκέψης που ήρθε στο μυαλό μου ήταν η επόμενή μου ανάρτηση με τίτλο «Αιφνιδιασμός». Όμως, ήξερα και τότε ότι η οπτική που χρησιμοποίησα ήταν πολύ γενική και δεν ήταν ευθεία ή πλήρης απάντηση στο πως σκέπτομαι για το συγκεκριμένο θέμα όπου η Αστυνομία στις ΗΠΑ «δολοφονεί αθώους κι άοπλους μαύρους».

Και, με το πλήρωμα του χρόνου, αποκρυσταλλώθηκε στο μυαλό μου μια πιο συγκεκριμένη απάντηση:

Κάθε εντύπωση είναι βασισμένη στην χροιά και εγκυρότητα της ενημέρωσης και των πληροφοριών που την σχηματίζει.

Άρα, πριν αποκρυσταλλώσουμε εντύπωση και γνώμη πρέπει να έχουμε μπροστά μας τα πραγματικά στοιχεία και γεγονότα.

Το 2015 σκοτώθηκαν 1.214 άνθρωποι από την αστυνομία στις 50 Πολιτείες των ΗΠΑ, με πληθυσμό 330.000.000.

3,3 άνθρωποι την ημέρα, ή 0,06 άνθρωποι ανά πολιτεία ανά ημέρα.

Οι νεκροί αντιπροσωπεύουν το 0,0004% του πληθυσμού, ή 271.828 πολίτες για κάθε θάνατο.

Δηλαδή σε μία χώρα 10.000.000 όπως η Ελλάδα, με τις στατιστικές των ΗΠΑ, θα είχαμε 36 νεκρούς τον χρόνο (3 νεκρούς τον μήνα).

Όπως θα δούμε παρακάτω, η αστυνομία σκότωσε 524 λευκούς, 328 μαύρους, 214 λατίνους και 148 άλλους και απροσδιόριστης (στις στατιστικές) φυλής. Προφανώς οι νεκροί στα χέρια της αστυνομίας δεν είναι μόνο μαύροι άοπλοι. Είναι ενδιαφέρον ότι η «εντύπωση» εστιάζει σε μαύρους άοπλους. Όχι ότι δεν έχει σημασία η κάθε ζωή, μαύρη, άσπρη ή οποιουδήποτε χρώματος δέρματος… Όχι ότι δεν έχει σημασία αν ο νεκρός ήταν άοπλος ή ένοπλος, επιθετικός ή όχι. Όχι ότι δεν έχει σημασία το αν ο Αστυνομικός ήξερε ότι ο ύποπτος ήταν άοπλος... Αλλά είναι ενδιαφέρον το ότι εστιάζουμε την εντύπωση σε μαύρους άοπλους.

Τα γεγονότα αποδεικνύουν ότι σκοτώθηκαν 160% περισσότεροι λευκοί παρά μαύροι.

Και ότι οι μαύροι ήταν το 27% του συνόλου των νεκρών.

Και ότι σκοτώθηκαν και 129 αστυνομικοί από ένοπλους υπόπτους (10% των νεκρών πολιτών).

Άρα, κατά την γνώμη μου, ενώ η ερώτηση είναι καλή, πιστεύω ότι πρέπει να την διατυπώσουμε διαφορετικά.

Πρώτα, ας δούμε τις στατιστικές και την πραγματικότητα:

Σκοτώθηκαν από την Αστυνομία σε Πολιτείες των ΗΠΑ το 2015:

Λευκοί: 524 (43%)

Άνδρες: 493

Γυναίκες: 31

Μαύροι: 328 (27%)

Άνδρες: 313

Γυναίκες: 14

Αλλαγή φύλλου: 1

Λατίνοι: 214 (18%)

Άνδρες: 210

Γυναίκες: 4

Ινδιάνοι, Άνδρες: 26

Αλάσκα, Άνδρες: 17

Άραβες και Ασιάτες, Άνδρες: 11

Άνδρες απροσδιορίστου φυλής: 88

Γυναίκες απροσδιορίστου φυλής: 6

Νεκροί ανά Πολιτεία:

Πολιτεία	Πληθυσμός	Νεκροί	Πληθυσμός ανά Νεκρό
California	38,802,500	215	180,477
Texas	26,956,958	120	224,641
Florida	19,893,297	80	248,666
Arizona	6,731,484	42	160,273
Georgia	10,097,343	40	252,434
Ohio	11,594,163	38	305,110
Oklahoma	3,878,051	38	102,054
New York	19,746,227	29	680,904
North Carolina	9,943,964	28	355,142
Colorado	5,355,856	28	191,281
Louisiana	4,649,676	28	166,060
Illinois	12,880,580	24	536,691
Pennsylvania	12,787,209	24	532,800
New Jersey	8,938,175	24	372,424
Washington	7,061,530	24	294,230
Missouri	6,063,589	24	252,650
Tennessee	6,549,352	23	284,754
Virginia	8,326,289	22	378,468
Michigan	9,909,877	21	471,899
Indiana	6,596,855	21	314,136
Alabama	4,849,377	21	230,923
South Carolina	4,832,482	21	230,118
New Mexico	2,085,572	21	99,313
Maryland	5,976,407	20	298,820
Nevada	2,839,099	20	141,955
Kentucky	4,413,457	19	232,287
Oregon	3,970,239	17	233,543
Kansas	2,904,021	16	181,501
Minnesota	5,457,173	14	389,798
Mississippi	2,984,926	13	229,610
West Virginia	1,850,326	12	154,194
Massachusetts	6,745,408	11	613,219
Wisconsin	5,757,564	11	523,415
Utah	2,942,902	10	294,290
Nebraska	1,881,503	10	188,150
Idaho	1,634,464	7	233,495
Wyoming	584,153	7	83,450
Iowa	3,107,126	5	621,425
Arkansas	2,994,079	5	598,816
Hawaii	1,419,561	5	283,912
Alaska	737,732	5	147,546
Connecticut	3,596,677	4	899,169
New Hampshire	1,326,813	4	331,703
Montana	1,023,579	4	255,895
Delaware	935,614	3	311,871
South Dakota	853,175	3	284,392
Maine	1,330,089	2	665,045
Rhode Island	1,055,173	1	1,055,173
North Dakota	739,482	1	739,482
Vermont	626,011	1	626,011
Άγνωστη Πολιτεία		18

Σημείωση 1: Οι τρεις Πολιτείες με τους περισσότερους νεκρούς είναι η Καλιφόρνια, Τέξας και Φλώριδα με σύνολο 34% των νεκρών των υπόλοιπων 47 Πολιτειών μαζί.
Σημείωση 2: Προσέξτε την αντιστοιχία πολιτών ανά θάνατο, στην δεξιά κολώνα, όπου το Νέο Μεξικό, το Γουαϊόμινγκ και η Οκλαχόμα έχουν πρωτιά.
Σημείωση 3: Τα ποσοστά πληθυσμού στις ΗΠΑ είναι 72,4% λευκοί, 12,6% μαύροι, 15% άλλοι. Οι νεκροί λευκοί είναι 43% και μαύροι 27% του συνόλου νεκρών, αλλά, αν διορθώσουμε τα ποσοστά σε σχέση με τα ποσοστά πληθυσμού, φέρεται ότι οι λευκοί νεκροί είναι 0,00025% του λευκού πληθυσμού, και οι μαύροι νεκροί 0.00085% του μαύρου πληθυσμού. Δηλαδή, ανά πληθυσμό φυλής, ποσοστό περίπου 3 φορές μεγαλύτερο για μαύρους νεκρούς από το ποσοτό των λευκών νεκρών.

Υποσημείωση: Συγκρίσεις:

- Οι Έξι Πολιτείες της Νέας Αγγλίας, Κονεκτικούτη, Ρόντ Άιλαντ, Μασαχουσέτη (από όπου είμαι κι εγώ), Νου Χάμπσιαρ, Μέην και Βερμόντ, συνολικού πληθυσμού 14,680,171, είχαν 23 νεκρούς.

- Έξι από τις Πολιτείες του βαθύ Νότου: Λουιζιάνα, Μισσισσίππι, Αλαμπάμα, Τζώρτζια, Νότια Καρολίνα και Βόρεια Καρολίνα, συνολικού πληθυσμού 37,357,768, είχαν  151 νεκρούς.
Λίγο περισσότερο από διπλός πληθυσμός της Νέας Αγγλίας, 6,5 φορές περισσότεροι θάνατοι.  

Νεκροί ανά μήνα:

Ιανουάριος: 93

Φεβρουάριος: 87

Μάρτιος: 116

Απρίλιος: 104

Μάιος: 87

Ιούνιος: 83

Ιούλιος: 128

Αύγουστος: 108

Σεπτέμβριος: 103

Οκτώβριος: 98

Νοέμβριος: 87

Δεκέμβριος: 106

Άγνωστος μήνας: 14

Μέσος όρος, 100 νεκροί τον μήνα

Τον ίδιο χρόνο, το 2015:
Σκοτώθηκαν 129 Αστυνομικοί σε ώρα υπηρεσίας.

Ένας θάνατος Αστυνομικού για κάθε 10 θανάτους πολιτών

Επίσης το 2015:
Εκτελέστηκαν στις ΗΠΑ 28 άνθρωποι.
(εκ των οποίων μία ήταν γυναίκα)

Τέξας, 13

Μιζούρι, 6

Τζώρτζια, 5 (εκ των οποίων 1 γυναίκα)

Φλώριδα, 2

Οκλαχόμα, 1

Βιρτζίνια, 1

Υπάρχουν τώρα στις ΗΠΑ 2.943 θανατοποινίτες που περιμένουν τις εκδικάσεις των εφέσεών τους.

Στο πλαίσιο της παραπάνω πραγματικότητας, ας δούμε τώρα το θέμα αόπλου υπόπτου-θύματος.

Σύμφωνα με ιδιωτικών συμφερόντων ιστοσελίδας που καταγράφει Αστυνομική βία, το 2015, 102 άοπλοι ήταν μαύροι, ενώ 25 άοπλοι ήταν λευκοί. Με οποιαδήποτε ανάλυση ή πηγή στατιστικής, οι άοπλοι μαύροι είναι πολύ περισσότεροι από τους λευκούς άοπλους που σκοτώθηκαν από την αστυνομία.

Η άμεση ερώτηση είναι γιατί οι άοπλοι νεκροί είναι ποσοστιαία περισσότεροι μαύροι παρά λευκοί. Δηλαδή:

Κατά πόσο παίζει ρόλο ο ρατσισμός ή τουλάχιστον η προκατάληψη του αστυνομικού εναντίων μη λευκών υπόπτων.

Όμως, και πάλι, ακόμα, δεν έχουμε στα χέρια μας πλήρη στοιχεία για να απαντήσουμε και η ερώτηση παραμένει «πρόχειρη» στην σύλληψή της.

Το στοιχείο που μας λείπει, όταν μιλάμε για ρατσισμό και προκατάληψη, είναι το πόσοι αστυνομικοί που πυροβόλησαν μαύρους ήταν οι ίδιοι μαύροι. 

Ένας στους δέκα αστυνομικούς είναι μαύρος και η στατιστική των υπηρεσιών αλλά και οι ανεξάρτητες στατιστικές προτείνουν, επίσης, ότι ένας μαύρος αστυνομικός είναι 3,3 φορές πιθανότερο να πυροβολήσει μαύρο ύποπτο από όσο ένας λευκός αστυνομικός.

Είναι εύκολο να ενδιαφερθούμε σαν άνθρωποι όταν ακούμε ότι η αστυνομία «δολοφονεί αθώους άοπλους μαύρους».

Και είναι πολύ δύσκολο και πάρα πολύ πολύπλοκο να τοποθετήσουμε τα αισθήματά μας στο πλαίσιο της πραγματικότητας.

Μια πραγματικότητα που περιλαμβάνει όλα τα παραπάνω στοιχεία.

Το μόνο που θα μπορούσαμε να αποφανθούμε αντικειμενικά, υπό το φως της πραγματικότητας των αριθμών, είναι ότι η Αμερικανική κοινωνία είναι άδικη, και σε μεμονωμένες περιπτώσεις, ανά περιοχή και Πολιτεία, ρατσιστική όσον αφορά την αντιμετώπιση μιας μειονότητας 12,6% του πληθυσμού η οποία έχει ιστορία πρωτοφανούς καταπίεσης από την πλειοψηφία, από την δουλεία μέχρι τα ανθρώπινα δικαιώματα, από την άρνηση παιδείας ως την άρνηση ψήφου και από το γεγονός ότι υπόκειται ποσοστιαία σε πολύ μεγαλύτερη φτώχια από την πλειοψηφία.

Όμως, τελικά, δεν θα ήταν σωστό να αποφανθούμε πριν εξετάσουμε το αν αυτές οι τάσεις δείχνουν πραγματική και ουσιαστική βελτιωτική πορεία στις τελευταίες 2-3 γενιές. Η απάντηση σε αυτό είναι ότι η πορεία της μαύρης μειονότητας, και η συμπεριφορά της λευκής πλειοψηφίας προς αυτήν, έχει βελτιωθεί, και συνεχίζει να βελτιώνεται σημαντικά τα τελευταία 70 χρόνια. Και ως προς την βία εναντίων τους αλλά και ως προς την θέση στην κοινωνία που διεκδικούν οι ίδιοι.

Αν και με λυπεί, στην ψυχή μου, το ότι ακόμα δεν έχουμε φτάσει σε αποδεκτά επίπεδα, τουλάχιστον με χαροποιεί ότι επί δεκαετίες η όλη κατάσταση βελτιώνεται σταθερά, αισθητά και ουσιαστικά (παρά τις ανά διάφορες στιγμές εξάρσεις της κοινής γνώμης μέσω του τύπου και των διαφόρων μήντια).

υγ. Από την άλλη ανάρτηση θα ήθελα να μεταφέρω εδώ και το εξής:

Είναι κατεστημένη γνώση και άποψη στις ΗΠΑ ότι ο αστυνομικός που σταματά ένα αυτοκίνητο, ή που σταματά κάποιον πεζό στον δρόμο, δεν ξέρει αν το άτομο θα βγάλει ξαφνικά ένα πιστόλι ή ένα μαχαίρι να σκοτώσει τον αστυνομικό. Όταν το άτομο βάζει το χέρι στην τσέπη, ή στο συρτάρι του παρμπρίζ, ο αστυνομικός δεν ξέρει αν το άτομο θα βγάλει την άδεια οδηγήσεως ή ένα πιστόλι. Είναι κοινή γνώση και πρακτική ότι όταν σε σταματήσει αστυνομικός μένεις ακίνητος και απαντάς σε ερωτήσεις χωρίς να προβάλεις διάθεση, δεν προσφέρεις δικαιολογίες, δεν κάνεις κίνηση που δεν σου έχει ζητηθεί, όταν κινείσαι, κινείσαι ήρεμα, δεν θα βγάλεις λέξη χωρίς να απαντάς ευθέως σε ευθείς ερωτήσεις. Προ παντός δεν βγαίνεις από το αυτοκίνητο σου αν δε το απαιτήσει ο ασυνομικός, και σε καμία περιπτωση δεν ακουμπάς τον αστυνομικό ούτε καν φιλικά. Αλλιώς ο αστυνομικός θα αμυνθεί επιτιθέμενος. Αυτό το κάνουμε σαν τίμημα για το γεγονός ότι έχουμε περισσότερα δικαιώματα και ελευθερίες από οπουδήποτε αλλού στον κόσμο αλλά μόνο μέσα στα πλαίσια του δικαστικού συστήματος και έννομης διαδικασίας. Εν τω μεταξύ, η κουλτούρα και παραδόσεις της κάθε περιοχής από τα φιλελεύθερα βορειοανατολικά μέχρι την ζώνη των μεσαίων ΗΠΑ και τον βαθύ Νότο έχουν διαφορετικές αποχρώσεις και φυλετικά και ιδεολογικά και θρησκευτικά. Όλα είναι αλληλένδετα. Και προβάλλουν και αιτιολογίες και δικαιολογίες βασισμένες σε αντιλήψεις και προκαταλήψεις.

υγ2. Το θέμα της κουλτούρας της συνταγματικά θεσπισμένης οπλοκατοχής στις ΗΠΑ, αν και φυσικά αλληλένδετο, όπως είναι όλα τα θέματα, με οποιαδήποτε συζήτηση για την κοινωνία, είναι εντελώς διαφορετικό με το θέμα αυτής της ανάρτησης. Παραθέτω εδώ κάτι που είχα γράψει για αλλού, στα Αγγλικά, σχετικά με αυτό το διαφορετικό θέμα:

Αιφνιδιασμός

Τα πάντα είναι συνδεδεμένα μεταξύ τους. Κάθε εστίαση σε συγκεκριμένα γεγονότα και σκέψεις κινδυνεύει να μην είναι έγκυρη, ή πλήρης, όταν δεν αναγνωρίζει τους συνδέσμους σε άλλα γεγονότα. Ο άνθρωπος ψάχνει εξηγήσεις ορμώμενες από έννοιες όπως «αγάπη» και «θάρρος», όμως πέφτει στα άγονα επειδή η ανθρωπότητα λειτουργεί ορμώμενη από την φύση της η οποία είναι θεμελιωμένη στα ένστικτα «μίσος» και «δειλία».  Ένας άνθρωπος που έχει φτάσει να λειτουργεί θετικά και συλλογικά το βρίσκει πολύ δύσκολο να αναγνωρίσει μια πραγματικότητα που είναι αρνητική και απομονωτική.

Προσπαθούμε να εξηγήσουμε, να αιτιολογήσουμε, να καταλάβουμε. Ο καθένας όμως έχει διαφορετικά όρια στα οποία μπορεί να φτάσει, και όσον αφορά συνδέσμους μεταξύ γεγονότων και εννοιών, και όσον αφορά το ένστικτο αυτοσυντήρησης. Και αυτά τα προσωπικά όρια επηρεάζονται επίσης, και είναι αλληλένδετα, με την φιλοσοφική, κοινωνική, πολιτική και θρησκευτική τοποθέτηση ενός ανθρώπου. Στην τελική, μετά από αυτά, σε κάποιο σημείο ο καθένας συναντά μπροστά του τα όρια της ανασφάλειας, του φόβου και του τρόμου. Τότε, η απόφαση παύει να αφορά το πόσο ψηλά να φτάσουμε και μεταμορφώνεται στην διαπραγμάτευση του πόσο θα πληρώσουμε για ένα οποιοδήποτε επίπεδο αίσθησης σιγουριάς.

• Ο φόβος ξεπηδά από την έλλειψη σιγουριάς και από την αμφισβήτηση. Ακόμα και όταν σκεφτόμαστε μήπως το νερό είναι πολύ κρύο πριν μπούμε στην θάλασσα.
• Ο τρόμος ξεπηδά από το άγνωστο. Όταν δεν ξέρουμε αν αφού μπούμε στην θάλασσα θα βρεθεί δίπλα μας ένας πεινασμένος καρχαρίας.

Τα σύνορα μεταξύ φόβου και τρόμου είναι αδρά, συγκεχυμένα, και για τον καθένα είναι διαφορετικά. Ο φόβος του ενός είναι ο τρόμος του άλλου… το θάρρος του ενός είναι ανευθυνότητα για κάποιον άλλον… Κρίσεις δικαιολογημένες για τον καθένα από την φιλοσοφική, κοινωνική, πολιτική και θρησκευτική τοποθέτηση του κάθε ενός ανθρώπου –οι αξίες που δίνουν δικαιολογία για τα όρια των συνόρων του κάθε ενός ανθρώπου. Και πάντα, μπροστά μας ο φόβος και ο τρόμος της αβεβαιότητας που μας ποτίζει η «ανεξερεύνητη χώρα» την φύση της οποίας κανείς δεν γνωρίζει. 

«Έτσι η συνείδηση δειλούς μας κάνει όλους.
Κι' έτσι η αποφασιστικότητα που απ' τη γέννα έχουμε
Σκεπάζεται από τη χλωμή σκιά της σκέψης.
Και επιχειρήσεις δυναμικής ανάβασης
Γι’ αυτό αλλάζουν δρόμο, παραστρατούν,
Και χάνουν το νόημα της πράξης.»

(το τέλος του μονόλογου του Άμλετ, σε μετάφραση και απόδοση δική μου)

Κι έτσι, όσο και να θέλουμε να πιστεύουμε ότι η ανθρωπότητα προχωρά μπροστά με όσο θάρρος μπορεί να επιστρατεύσει, στην πραγματικότητα η ανθρωπότητα κοντοστέκεται και παραστρατεί κινούμενη από την σύζευξη των διαφορετικών σημείων στα οποία η αβεβαιότητα σταματά το κάθε άτομο όπου όλα τα άτομα μαζί αποτελούν το σύνολο. Το σύνολο της ομάδας ενός έθνους, ή μιας φυλής, ή μιας θρησκείας, ή μιας φιλοσοφίας, ή ιδεολογίας, ιδεοληψίας ή πολιτικής… σύνολα ομάδων συνυφασμένων και αλληλεξαρτούμενων αλλά και ανταγωνιζόμενων. 

***

Θα ήταν κατά την γνώμη μου λάθος να βλέπουμε ξεχωριστά προβλήματα όταν κοιτάμε το 1) πόσο περισσότερους μαύρους παρά λευκούς σκοτώνει η αστυνομία σε ορισμένες περιοχές των ΗΠΑ, και 2) πως «τρομοκράτες» σκοτώνουν αστυνομικούς, όπως πρόσφατα στο Ντάλας, ή 3) πως και γιατί τρομοκράτες δολοφονούν άμαχους, όπως 9-11, Μαδρίτη, Λονδίνο, Παρίσι, Βρυξέλες, Ορλάντο, και τώρα Νίκαια, ή 4) τα κύματα προσφύγων στην Μεσόγειο, ή 5) τις επιθέσεις κρατών και στρατών της Δύσης εναντίων καθεστώτων ή ομάδων της Μέσης Ανατολής και της Αραβίας… Το να τα δούμε αυτά σαν διαφορετικά προβλήματα και υποθέσεις θα ήταν σαν να ξεχωρίζουμε τα διαφορετικά δέντρα και θάμνους και γρασίδι χωρίς να κατανοούμε ότι όλα μαζί αποτελούν ένα δάσος. Και ότι οποιαδήποτε επιχείρηση εναντίων ή εις υποστήριξη ξεχωριστών ειδών του δάσους θα έχει μακρόπνοα και απρόβλεπτα αποτελέσματα στην φύση του δάσους. Αλλά και το ότι τα σημερινά συστατικά του «δάσους» δεν είναι παρά αποτελέσματα παλαιότερων αποφάσεων και επεμβάσεων.

Το κάθε τι έχει ένα τόξο, μια διάρκεια ζωής. Τώρα βρισκόμαστε στην τρομερά επικίνδυνη εποχή όταν οι πρακτικές που μας έφεραν στον εικοστό αιώνα, καπιταλισμός, κομουνισμός, αποικιοκρατία, ιδεολογίες, μηχανισμός οικονομίας, παιδεία, οικογένεια, θρησκείες, έφτασαν στο τέλος του τόξου της εγκυρότητάς τους και τα αποτελέσματά τους μας σπρώχνουν στον εικοστό πρώτο αιώνα, χρεοκοπημένα τα ίδια, χωρίς κάτι έτοιμο να τα αντικαταστήσει. Η ανθρωπότητα έφτασε στο τέλος πολλών αλληλοσυνδεμένων δρόμων και δεν υπάρχει ακόμα βάρκα ή γέφυρα να μας περάσει στην απέναντι όχθη για να συνεχίσουμε.

Η κεντρική ιδέα του τι υπάρχει στην «απέναντι όχθη», από όπου πρέπει να συνεχίσουμε, και για το οποίο δεν είμαστε προετοιμασμένοι, εστιάζει στο γεγονός ότι λόγω του υπερπληθυσμού, της οικονομίας, της άμεσης και αφιλτράριστης και ανεξέλεγκτης επικοινωνίας, είμαστε αναγκασμένοι να ζούμε πολύ «κοντύτερα» η μία ομάδα στην άλλη, όπου η κάθε ομάδα είναι κατά πολύ μεγαλύτερη σε αριθμούς από οποτεδήποτε στο παρελθόν.

Κοντολογίς, το «δάσος» το γενικότερο πρόβλημα και πρόκληση, είναι ότι καλούμαστε να ζήσουμε όλοι μαζί, κοντύτερα ο ένας στον άλλον από οποτεδήποτε στην εμπειρία του παρελθόντος. Και δεν είμαστε έτοιμοι. Δεν έχουμε τον τρόπο.

Φοβόμαστε. Και αυτός καθαυτός ο φόβος προκαλεί τρόμο. Συσπείρωση. Επιστροφή στις μικρότερες ομάδες. Αντίσταση μέσω έχθρας και άμυνας-επίθεσης.

***

Αν οι δολοφόνοι του Ισλαμικού Κράτους είναι τρομοκράτες, δεν είναι άραγε επίσης τρομοκράτες οι αστυνομικοί που σκοτώνουν μαύρους; Αν ο δολοφόνος αστυνομικών στο Ντάλας είναι τρομοκράτης, δεν είναι τρομοκράτες και τα κράτη που επιτίθενται στις Αραβικές χώρες 20 χρόνια τώρα; Το 1776 δεν ήταν τρομοκράτες οι επαναστάτες των αποικιών της Αμερικής; Δεν ήταν τρομοκράτες οι χωρικοί με τις τσουγκράνες που πήραν την Βαστίλη και έφτασαν στις Βερσαλλίες; Ιστορικά, άραγε, δεν κέρδισαν πάντα οι «τρομοκράτες»;

***

Είναι κατεστημένη γνώση και άποψη στις ΗΠΑ ότι ο αστυνομικός που σταματά ένα αυτοκίνητο, ή που σταματά κάποιον πεζό στον δρόμο, δεν ξέρει αν το άτομο θα βγάλει ξαφνικά ένα πιστόλι ή ένα μαχαίρι να σκοτώσει τον αστυνομικό. Όταν το άτομο βάζει το χέρι στην τσέπη, ή στο συρτάρι του παρμπρίζ, ο αστυνομικός δεν ξέρει αν το άτομο θα βγάλει την άδεια οδηγήσεως ή ένα πιστόλι. Είναι κοινή γνώση και πρακτική ότι όταν σε σταματήσει αστυνομικός μένεις ακίνητος και απαντάς σε ερωτήσεις χωρίς να προβάλεις διάθεση, δεν προσφέρεις δικαιολογίες, δεν κάνεις κίνηση που δεν σου έχει ζητηθεί, όταν κινείσαι, κινείσαι ήρεμα, δεν θα βγάλεις λέξη χωρίς να απαντάς ευθέως σε ευθείς ερωτήσεις. Προ παντός δεν βγαίνεις από το αυτοκίνητο σου αν δε το απαιτήσει ο ασυνομικός, και σε καμία περιπτωση δεν ακουμπάς τον αστυνομικό ούτε καν φιλικά. Αλλιώς ο αστυνομικός θα αμυνθεί επιτιθέμενος. Αυτό το κάνουμε σαν τίμημα για το γεγονός ότι έχουμε περισσότερα δικαιώματα και ελευθερίες από οπουδήποτε αλλού στον κόσμο αλλά μόνο μέσα στα πλαίσια του δικαστικού συστήματος και έννομης διαδικασίας. Εν τω μεταξύ, η κουλτούρα και παραδόσεις της κάθε περιοχής από τα φιλελεύθερα βορειοανατολικά μέχρι την ζώνη των μεσαίων ΗΠΑ και τον βαθύ Νότο έχουν διαφορετικές αποχρώσεις και φυλετικά και ιδεολογικά και θρησκευτικά. Όλα είναι αλληλένδετα. Και προβάλλουν και αιτιολογίες και δικαιολογίες βασισμένες σε αντιλήψεις και προκαταλήψεις.

Όμως όλα αυτά τα «αλληλένδετα» έχουν αρχίσει να ξεχαρβαλώνονται και να ξετυλίγονται μπροστά στα μάτια μας παντού στον κόσμο. Μας φέρνουν στο σημείο να προτιμούμε την μείωση των δικαιωμάτων και ελευθεριών μας σαν αντίτιμο για λίγη αίσθηση ασφάλειας. Και δίνουμε προτεραιότητα στην ασφάλειά μας αντί στο να σκεφτούμε και να εξετάσουμε την αιτία για την οποία η ασφάλειά μας διακυβεύεται. 

Και όλοι αμύνονται επιτιθέμενοι, δικαιολογώντας αντί να αιτιολογούν. Χώρια αντί μαζί. Η ανθρωπότητα βρίσκεται μπροστά σε μία πρόκληση. Την τελευταία φορά που η ανθρωπότητα έφτασε στα όριά της, τα παράτησε και κατεύθυνε την πορεία της Ιστορίας της να περάσει από τα χίλια χρόνια του Μεσαίωνα και των Σκοτεινών Εποχών. Τώρα;

***

Το δόλωμα είναι το να σοκαριστούμε. Το δόλωμα είναι το να λάβουμε θέση. Το δόλωμα είναι το να προσφέρουμε κριτική και κρίση. Αφότου σοκαριστούμε, θα είμαστε υποχρεωμένοι να προσφέρουμε γνώμη. Η οποιαδήποτε γνώμη προτείνει θέση. Η οποιαδήποτε θέση προτείνει κριτική. Και η οποιαδήποτε κριτική παραχωρεί την νίκη σε εκείνους που προσπάθησαν να σοκάρουν. Επειδή η αυθόρμητη αντίδραση αυτή καθ’ αυτή του να σοκαριστεί κανείς προδίδει αιφνιδιασμό. Και ο αιφνιδιασμός του αντιπάλου είναι η καλύτερη στρατηγική οποιουδήποτε επιτιθέμενου.

Είμαστε αρκετά δυνατοί να καταφέρουμε να μην σοκαριστούμε; να μην μας αιφνιδιάσουν;

Η ανάρτηση γράφτηκε μετά από πρόσκληση της φίλης Roadartist :-)

Κοτέτσι

Ποιός είναι ο λόγος, κατά την γνώμη σας, για τον οποίον η Ελληνική Αστυνομία αποτελείται κατά το 50% από χρυσαυγίτες, όπως ισχυρίζεται ο τύπος τις τελευταίες δύο εκλογές; Αν υποθέσουμε ότι οι ισχυρισμοί αυτοί είναι γεγονός (δηλαδή ότι είναι μόνο 50%), πως μπορούμε να βρούμε τον συσχετισμό μεταξύ Αστυνομίας και Χρυσής Αυγής;

Στην επιφάνεια φαίνονται ασυμβίβαστες οργανώσεις: Η μία υποτίθεται ότι επιβάλει τον νόμο και η άλλη θεωρείται από την δικαιοσύνη ως "εγκληματική οργάνωση". Που λοιπόν βρίσκεται ο συνδετικός κρίκος;

Για να ξετυλίξω το νήμα θα ανατρέξω σε προσωπική μου εμπειρία. Το 2007 (φρέσκος από την Μασαχουσέτη, ο αφελής) κάλεσα για πρώτη φορά την Αστυνομία, το "100" για να "γράψει", και να επιβάλει να μετακινηθεί, ένα αυτοκίνητο το οποίο είχε "κλείσει" το δικό μου. Το δικό μου βρισκόταν σε ιδιωτικό μου χώρο, και η πρόσβασή μου στον δρόμο είχε κλειστεί από αυτοκίνητο που είχε παρκάρει με τις δύο ρόδες πάνω στο πεζοδρόμιο μπροστά στο αυτοκίνητό μου (αλλά δεν είχα πάρει από την πολεπωστηλένεδομία πινακίδες απαγορευτικές γιατί ο πολιτικός μηχανικός που ρώτησα μου είχε πει ότι οι πινακίδες κάνουν δέκα χιλιάδες, τα περισσότερα των οποίων για δωράκια).

Η Αστυνομία με πληροφόρησε ότι δεν μπορεί, από μόνη της, να "γράψει" το άλλο αυτοκίνητο, ούτε να επιβάλει την μετακίνησή του, αλλά, εγώ, μπορούσα σαν πολίτης να τους ζητήσω να του γράψουν πρόστιμο.

Με ενδιαφέρον, τους ζήτησα να μου το εξηγήσουν αυτό λίγο καλύτερα. Τα όργανα της Άμεσης Αδράνειας, ευγενέστατα μου εξήγησαν ότι όλα τα αυτοκίνητα στον δρόμο μου, και τα περισσότερα αυτοκίνητα στην συνοικία μου, και τα περισσότερα αυτοκίνητα στην Αθήνα, είναι παρκαρισμένα παράνομα. Μου εξήγησαν ότι η επίσημη στάση της Αστυνομίας είναι να μην δίνει κλήσεις, εκτός αν ένας πολίτης το ζητήσει επί τούτου για συγκεκριμένη περίπτωση.

Ας το σκεφτούμε λίγο αυτό: Επειδή όλοι είναι παράνομοι, η Αστυνομία το δέχεται αυτό σαν ντε φάκτο, δεν έχει την ρεαλιστική πιθανότητα να επιβάλει τον νόμο, και περιμένει πολίτες, σε μεμονωμένες περιπτώσεις, να τους ζητήσουν να τον επιβάλει. Αυτή είναι η ντε φάκτο πρακτική αντιμετώπιση του νόμου από την Ελληνική Αστυνομία.

Το ότι οι περισσότεροι πολίτες παρανομούν δεν είναι επειδή το θέλουν αλλά επειδή δεν γίνεται αλλιώς. Στην υδροκέφαλη πρωτεύουσα του 50% του πληθυσμού της χώρας, με στενούς μεσανατολίτικους δρόμους και αυθαίρετα όλα, απλά δεν υπάρχουν θέσεις πάρκινγκ για τα αυτοκίνητα των κατοίκων. Άρα, ή εγκαθίδρυση της παρανομίας είναι κάτι το φυσικό και γενικό.

Ζήτησα και γράψανε πρόστιμο, αλλά δεν μπόρεσα να μετακινήσω το παράνομα παρκαρισμένο αυτοκίνητο και δεν μπόρεσα να πάω στην δουλειά μου. Την επόμενη μέρα, ο γείτονας που πήρε το πρόστιμο κάλεσε την Αστυνομία και έδωσαν πρόστιμο στο δικό μου αυτοκίνητο μπροστά στον ιδιωτικό μου χώρο. Πήγα το πρόστιμο στον διευθυντή του Αστυνομικού τμήματος ο οποίος γελώντας το έσκισε. Αυτό είναι το κράτος σας και η κοινωνία σας. Συγχαρητήρια.

Μπαίνει επί σκηνής μια οργάνωση η οποία, μη εξαρτώμενη από το κράτος, μπορεί να επιβάλει την θέλησή της με τον τσαμπουκά, ξύλο, και δολοφονία.

Η διαφορά είναι ότι η παρακρατική "Αστυνομική Δύναμη" της Χρυσής Αυγής δεν ενδιαφέρεται για παρκαρισμένα αυτοκίνητα αλλά για μετανάστες, για "αριστερούς", και για ...μη αγνούς Έλληνες.

Από τις καθημερινές και εκατοντάδες χιλιάδες παρανομίες, μία ομάδα επέλεξε εκείνες που δεν τους αρέσουν, συμπλήρωσε με υποκειμενικές γνώμες και θέσφατα Χιτλερικά, και αστυνομεύουν επιλεκτικά, παράνομα και εγκληματικά, αποδεικνύοντας ότι η νόμιμη Αστυνομία είναι ευνουχισμένη. Και οι ευνούχοι ψηφίζουν τους μη ευνούχους. Και μετά οι εν κρατική στολή ψηφοφόροι καλούνται να αστυνομεύσουν τους "ένστολους" χρυσαυγίτες τους οποίους ψήφισαν.

Ένα μεγάλο ποσοστό των ψηφοφόρων της Χρυσής Αυγής, πέρα από τους χρυσαυγίτες ψηφοφόρους της Ελληνικής Αστυνομίας, είναι οι πολίτες που έχουν αγανακτήσει (και φοβηθεί) τόσο από την παντελή έλλειψη αστυνόμευσης στην χώρα, που επιλέγουν να υποστηρίξουν τους αυθαίρετους "αστυνομικούς" για τους αυθαίρετους λόγους τους.

Είναι αυτό δικαιολογία για την αγράμματη, ρατσιστική, φασιστική και ναζιστική συμπεριφορά των ψηφοφόρων. Φυσικά όχι. Είναι όμως η αιτία την οποία κανείς δεν θέλει να ακούσει (δεν θέλει κανείς να την ακούσει γιατί η αιτία αυτή μιλάει στο ότι πρέπει να αλλάξουμε εμείς οι ίδιοι, και αυτό κανείς δεν το θέλει). Την Χρυσή Αυγή, η κοινωνία που γέννησε το κράτος σας την γέννησε. Εσείς, όλοι. Ο καθένας με τον τρόπο του.

Αν θέλετε να καταπολεμήσετε την Χρυσή Αυγή, πρώτα φτιάξτε κράτος, και μετά αστυνομεύεστε το νόμιμα, για να μην βρίσκουν αρκετοί εκ των συμπολιτών σας δικαιολογία για να θέλουν τους τραμπούκους ναζί εγκληματίες...

Μία κοινωνία χωρίς αστυνόμευση θα εξελίξει αυθαίρετη αστυνόμευση, η οποία, όταν δεν έξαρτάται από τους αναστυνόμευτους νόμους του κράτους, θα γράψει ότι νόμους θέλει εκείνη, από όποια ομάδα προλάβει να έρθει καπάκι.

Και όταν προτείνω να "φτιάξετε κράτος" δεν εννοώ να ψηφίσετε το κάθε τσογλάνι, τραμπούκο ή ταχυδακτυλουργό που σας υπόσχεται να πραγματοποιήσει όλες τις ονειρώξεις σας (αυτά που θέλετε μόνο εσείς μπορείτε να τα πραγματοποιήσετε και κανείς δεν θα τα πραγματοποιήσει για σας --και εξαρτάται επίσης από το αν αυτά που θέλετε είναι όνειρα ή ονειρώξεις), αλλά, να σταματούσατε να πετάτε τα σκουπίδια σας στους δρόμους, να αρχίζατε να τηρείτε τους νόμους και να τους αλλάζατε μόνο δια μέσου του νομοθετικού κλάδου του κράτους σας, να σκεφτόσασταν μήπως η γραφειοκρατεία είναι το όπλο της ολιγαρχίας (παραδόξως η Αριστερά έχει περισσότερη γραφειοκρατία από την Δεξιά --σκεφτείτε το) και ότι οι σφραγίδες είναι υποκατάστατα πέους για τους μη έχοντες. Ότι το σύστημα του κράτους δεν είναι δυνατόν να είναι χτισμένο πάνω στην υπόθεση ότι οι πολίτες είναι ψεύτες. Να διδάσκατε στα παιδιά την πανανθρώπινη πραγματικότητα και όχι μόνο τα απωθημένα σας, να δείχνατε σεβασμό στον διπλανό αντί να θέλετε να αποδεικνύετε συνέχεια την "ανωτερότητά" σας μουντζώνοντας όλους τους άλλους. Να διδάσκατε δια παραδείγματος ότι δικαιώματα υπάρχουν μόνο συνάμα με υποχρεώσεις. Μετά, αφού θα τα κάνατε αυτά, για πρώτη φορά στην Ιστορία της Νεώτερης Ελλάδας, τότε θα μπορούσατε να εκλέξετε εκείνους από ανάμεσά σας που θα τα προωθήσουν στο όνομά σας και υπό την συνταγματικά θεσμοθετημένη επίβλεψή σας... (το τωρινό Ελληνικό Σύνταγμα είναι κατά την γνώμη μου μία φεουδαρχική ασυνάρτητη αρλούμπα γεμάτη τρύπες προς υποκειμενική ερμηνεία, και η τραγωδία είναι ότι αρκετοί το παρουσιάζουν ως παράδειγμα προς μίμηση). Αλλιώς φοβάμαι ότι θα πηγαίνετε πάντα από τον Ανδρέα στον τσίπρα και από τον  Σαμαρά στην Χρυσή Αυγή...

Τελικά κατάλαβα, νομίζω, μια σημαντική διαφορά μεταξύ των Ούνα Φάτσα, Ούνα Ράτσα Ιταλών και Ελλήνων. Και οι μεν και οι δε διακόπτουν ο ένας τον άλλον σε συζητήσεις, και με τις διακοπές κανείς δεν προλαβαίνει να αρθρώσει νόημα και πραγματική συζήτηση δεν γίνεται.

Ποτέ. Αλλά! Οι Ιταλοί, μεταξύ τους, και οι Έλληνες, μεταξύ τους, διακόπτουν ο ένας τον άλλον για διαφορετικούς λόγους (το έχω μελετήσει κοινωνιολογικά το πράμα...):

- Οι Ιταλοί διακόπτουν μόλις νομίσουν ότι κατάλαβαν τι πρόκειται να πει ο άλλος για να δείξουν χαρούμενα ότι κατάλαβαν ήδη.
- Οι Έλληνες διακόπτουν μόλις νομίσουν ότι κατάλαβαν τι πρόκειται να πει ο άλλος για να διορθώσουν το λάθος του και να του εξηγήσουν αυτά που δεν καταλαβαίνει.

Και το τεστ στον δοκιμαστικό σωλήνα: Επειδή μιλάω λίγα κορακίστικα Ιταλικά, οι Ιταλοί προσπαθούν να καταλάβουν τι διάολο λέω και γι' αυτό δεν με διακόπτουν μέχρι να καταφέρουμε και οι δύο να επικοινωνήσουμε (ναι, εκλέξανε και βάλανε στο Δημαρχείο κάποιον που δεν μιλάει Ιταλικά --έχει την σοφία του κι' αυτό). Έτσι, οι Ιταλοί συνεννοούνται μαζί μου καλύτερα από ότι συνεννοούνται μεταξύ τους. Ενώ οι Έλληνες πάντα μου υποδεικνύουν τι είναι αυτά που δεν κατάλαβα χωρίς να έχουν ακούσει λέξη από ότι στην ευχή θά είχα πει αν δεν με είχαν διακόψει. Αποτέλεσμα: μαθαίνω περισσότερα από τους Ιταλούς παρά από τους Έλληνες --γιατί οι Ιταλοί απαντάνε σε εμένα και μου επιτρέπουν και εμένα να καταλάβω τι εννοούνε εκείνοι, ενώ οι Έλληνες, διακόπτοντας, απαντούν ...στον εαυτό τους (τα πρώτα δύο-τρία χρόνια αυτού του μπλογκ [ειμαστε στο πέμπτο], κάμποσα σχόλια απεδείκνυαν ότι ο συγγραφεύς του σχολίου δεν είχε διαβάσει ουτε την μισή ανάρτηση στην οποία σχολίαζε).

Ο Έλληνας γνωμοδότης είναι σαν τους μάρτυρες του γιεχωβά: πάντα λέει τα ίδια και τα ίδια να τα ακούσει ο ίδιος να βγαίνουν απ' το στόμα του, ότι θέμα και να υποτίθεται ότι έχει η συζήτηση, στα ίδια το γυρνάει. Στα Ελληνικά, η συζήτηση είναι μονόλογος. Σαν τον φοβισμένο, αμόρφωτο, μονότονο, μονόλογο της υπερίσχυσης του ισχυρότερου της Χρυσής Αυγής --ο μονόλογος που έχει την ανάγκη να παριστάνει ότι κάτι σημαντικό είναι, και ότι δεν είναι απλώς ογδόντα φοβισμένα κιλά κιμά.

Ανεξέλεγκτοι

Οχτώ εντάλματα σύλληψης για σωφρονιστικούς υπαλλήλους των φυλακών Νιγρίτας, και περισσότερα εντάλματα για υπαλλήλους των φυλακών Μαλανδρίνου και του τμήματος Ιτέας, για "τρία κακουργήματα σχετικά με τον θάνατο του Αλβανού βαρυποινίτη Ιλία Καρέλι" (αλλά, τα κατηγορούμενα γουρούνια θα φέρουν τις μαμάδες τους να καταθέσουνε στην δικη ότι είναι καλά παιδιά και θα την γλυτώσουνε με το να τους κουνήσει κάποιος το δάχτυλο και να τους πει να μην το ξανακάνουνε, ή, αν το ξανακάνουνε, την επόμενη φορά να προσέχουνε να μην τους πιάσουνε).

Τι πήγε στραβά;

Δεν υπάρχει αμφιβολία, στο μυαλό μου τουλάχιστον, ότι τα βασανιστήρια και οι ξυλοδαρμοί είναι καθημερινή συμπεριφορά των γουρουνιών κατά των φυλακισμένων. Αυτή την φορά απλά το παράκαναν γιατί, εκτός από γουρούνια, είναι και τόσο ηλίθιοι που δεν κατάλαβαν ότι τον σκοτώνανε. Αν δεν είχε πεθάνει (αν τα γουρούνια δεν τον είχαν δολοφονήσει κατά λάθος) δεν θα είχαμε μάθει ποτέ τι του κάνανε --κάτι που για τα γουρούνια είναι καθημερινή τακτική, μόνο που αυτή την φορά τους βγήκε λίγο ανεξέλεγκτη και την πάθανε.

Μία απορία έχω μόνο, από την παραπάνω φωτογραφία: Η λέξη "PATRIOT" πάνω από την λέξη "POLICE" στην πόρτα του Ελληνικού περιπολικού, τι γενικό νόημα ακριβώς αντιπροσωπεύει (σε συνδυασμό με, και πέρα από την ευθεία μετάφραση της λέξης); Τι ακριβώς σημαίνει άραγε; "Πατριωτική Αστυνομία"; "Αστυνομία για Πατριώτες"; "Αστυνομία αποτελούμενη από Πατριώτες"; (μπορεί η έκφραση, στα Αγγλικά να έχει οποιαδήοτε από τις τρεις μεταφράσεις). Επίσης, η λέξη "POLICE" χρησιμοποιούμενη από μόνη της είναι διεθνής, αλλά η λέξη "PATRIOT" είναι Αγγλική και ως εκ τούτου δίνει χροιά όχι διεθνή αλλά Αγγλική στην πόρτα... και όμως, σε Αγγλόφωνες χώρες, μια τέτοια επιγραφή θα οδηγούσε σε διώξεις σχετικά με τις εν Αγγλία και ΗΠΑ απόψεις περί φασισμού.

Χόρευε Καραγκιόζη! Πάλι θα φας, πάλι θα πιείς, και πάλι, νηστικός θα κοιμηθείς!

Σωφρονισμός

Ο ισοβίτης που δολοφόνησε σωφρονιστικό υπάλληλο κόβοντάς του τον λαιμό βρέθηκε δολοφονημένος ο ίδιος στη φυλακή από απανωτά χτυπήματα κλομπ μετά από βασανισμό.

Ο ισοβίτης όμως ήταν ελεύθερος από την στιγμή που πήρε την απόφαση να δολοφονήσει τον σωφρονιστικό υπάλληλο, μια και ελευθερία είναι όταν δεν σου έχει μείνει τίποτα πια να χάσεις.

Θα έπρεπε κάποιος να πει ότι χρωστάμε ευγνωμοσύνη στον ισοβίτη γιατί με τον φόνο που διέπραξε έδειξε με το δάχτυλο το γουρούνι που τον βασάνιζε, για να το δούμε όλοι. Γιατί με τον δικό του θάνατο έδειξε με το δάχτυλο όλα τα άλλα γουρούνια που τον βασάνισαν μέχρι θανάτου.

Αλλά κανείς δεν τον άκουσε γιατί μιλούσε και ζητούσε την βοήθειά μας μέσα από την φυλακή. Ποιός ακούει έναν ισοβίτη; Όλοι όσοι είναι μέσα σε φυλακή είναι ένοχοι και υπάνθρωποι, έτσι δεν είναι; Και οι σωφρονηστικοί υπάλληλοι είναι ... λειτουργοί της δικαιοσύνης. Γράψανε τα ΜΜΕ για τον "άτυχο σωφρονιστικό υπάλληλο" αλλά κανείς δεν είδα να τον αποκάλεσε "γουρούνι που έλαβε αυτό που του άξιζε για τον τρόπο με τον οποίον φερόταν στους φυλακισμένους". Κάποιος έχει την υποχρέωση να την πει κι αυτή την εκδοχή. Ας την πω λοιπόν εγώ.

Για τα γουρούνια που δολοφόνησαν τον ισοβίτη για εκδίκηση, αναρωτιέμαι θα πει κανείς τίποτα; Δεν χρειάζεται. Στο χοιροστάσιο ποιός ενδιαφέρεται... άλλωστε ο ισοβίτης ήταν Αλβανός.

Ο Αλβανός ισοβίτης όμως, τώρα, είναι πια ελεύθερος.