Δικαστήριο!

Να και άλλο ένα μάθημα που πρόκειται να διδαχθεί ο κόσμος. Απομένει να φανεί αν θα είναι καλό, ή απογοητευτικό. 

Τα ποιο σημαντικά και εξαίσια λόγια που έχουν γραφτεί σε σχέση με ένα λαό και ένα Έθνος είναι το Σύνταγμα των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής. Το Σύνταγμα βρίσκεται, ζωτικά, στην καθημερινή ζωή και πραγματικότητα της Αμερικής όπου ο κάθε Αμερικανός μπορεί να αναφέρει από μνήμης κάποια αποσπάσματά του. Το Σύνταγμα αποδίδεται και εφαρμόζεται καθημερινά σε συλλογικές, πλειοψηφικές αποφάσεις από τους εννέα Δικαστές που αποτελούν το Ανώτατο Δικαστήριο των Ηνωμένων Πολιτειών. Εχθές πέθανε σε ηλικία 79 ετών ένας από αυτούς, ο Αντόνιν Σκαλία, ο πρώτος Ιταλός-Αμερικανός που κάθισε στο Ανώτατο Δικαστήριο, γιός μετανάστη που είχε περάσει από το Έλλις Άιλαντ. Προτάθηκε για το Ανώτατο Δικαστήριο από τον Ρόναλντ Ρέγκαν το 1986 και υπηρέτησε για 30 χρόνια, ο παλαιότερος των σημερινών δικαστών του Ανωτάτου Δικαστηρίου (Supreme Court), οι οποίοι αποκαλούνται με αγάπη: «Supremes» (όπως το τραγουδιστικό γκρουπ της Μότάουν της δεκαετίας του '60).

Ο Αντόνιν Σκαλία επί 30 χρόνια άλλαξε το τρόπο του σκέπτεσθε της Αμερικανικής Δικαιοσύνης και των μεθόδων και σκεπτικού απόδωσης του Συντάγματος. Είχε και χιούμορ. Είχε πει: Αντί SCOTUS (Supreme Court of the United States), θα πρέπει να ονομάσουμε το δικαστήριο SCOTUScare --λογοπαίγνιο του νόμου περί περίθαλψης Obamacare, τον οποίο η πλειοψηφία του δικαστηρίου υπερασπίστηκε σε δύο αποφάσεις ενώ ο Σκαλία ήταν αντίθετος. Ο Αντόνιν Σκαλία, «Νίνο» για τους φίλους του (από το Αντονίνο), ήταν εναντίων του «Ρώ εναντίων Γουαίηντ, 1973» (της δικαστικής απόφασης που ως "προηγούμενο" κατευθύνει τους Πολιτειακούς νόμους που είναι αναγκασμένοι, λόγω αυτού, να επιτρέπουν την έκτρωση) και ήταν εναντίων πολλών πραγμάτων. Στο κέντρο του σκεπτικού του ήταν ότι το Σύνταγμα πρέπει να αποδίδεται λαμβάνοντας υπ’ όψιν τι ήξεραν τότε και τι μπορούσαν να σκέπτονται εκείνοι που το έγραψαν. Ήταν αντίθετος στην ως επί το πλείστον επικρατούσα ιδέα του «Ζωντανού Συντάγματος» όπου το Σύνταγμα αποδίδεται στο νόημά του λαμβάνοντας υπ’ όψιν την σημερινή αντίληψη της κοινωνίας αντί την αντίληψη της 17ης Σεπτεμβρίου του 1787 (ένα σκεπτικό όχι τόσο διαφορετικό από το να αποδίδει κανείς την Αγία Γραφή κατά λέξη αντί μεταφορικά ως νόημα). 

Ναι, πράγματι ο Σκαλία ήταν συντηρητικότατος και σίγουρα λυπάμαι που πέθανε ένας γίγαντας, αλλά δεν λυπάμαι που έφυγε από το Ανώτατο Δικαστήριο. Πολλοί είναι εκείνοι που δεν λυπούνται που έφυγε από το Ανώτατο Δικαστήριο.

Βλέπετε, κάθε πρόεδρος των ΗΠΑ μπορεί να ελπίζει ότι, κατά την θητεία του, ίσως να του δοθεί η ευκαιρία να προτείνει, και να δεχτεί το Κογκρέσο την πρότασή του, για έναν, ίσως δύο καινούργιους δικαστές στο SCOTUS. Και κάθε πρόεδρος προτείνει δικαστές που να έχουν την απόχρωση των ιδεών του κόμματός του. Όταν βγαίνει Ρεπουμπλικάνος πρόεδρος, οι Δημοκρατικοί ανάβουν ημερισίως κεριά προς μακροημέρευση των Δημοκρατικών στο Ανώτατο Δικαστήριο, και το αντίθετο.

Το Ανώτατο Δικαστήριο χωρίζεται σε δικαστές που είναι προοδευτικοί και εκείνους που είναι συντηρητικοί. Σε κάθε σημαντική απόφαση περνάμε μήνες να ευχόμαστε ότι οι «δικοί» μας θα υπερισχύσουν 5 προς 4 στο δικαστήριο των 9.

Από τους σημερινούς Δικαστές,

Ο Ροναλντ Ρέγκαν πρότεινε τον Αντόνιν Σκαλία και τον Άντονυ Κέννεντυ,

Ο Τζωρτζ Μπους πατήρ πρότεινε τον Κλαρενς Τόμας (τον δεύτερο Αφρικανό-Αμερικανό στο Ανώτατο Δικαστήριο μετά τον Θέργκουντ Μάρσαλ),

Ο Μπιλ Κλίντον, την Ρουθ Μπέηντερ Γκίνγκσμπουργκ και τον Στήβεν Μπράιερ,

Ο Τζωρτζ Μπους πινόκιο, τον Τζων Ρόμπερτς και τον Σάμουελ Αλίτο,

Ο Μπαράκ Ομπάμα, την Σόνια Σότομάΐερ και την Έλενα Κέηγκαν.

Στις 11:30 Σάββατο βράδυ έλαβα το email από την Ουάσιγκτον Ποστ ότι πέθανε ο Σκαλία και είπα στην Μαργαρίτα ότι έχουμε ακόμα 11 μήνες να ορίσει αντικαταστάτη ο Ομπάμα (και αν το καταφέρει θα είναι ο πρώτος πρόεδρος σε ζωντανή μνήμη που πρότεινε και εγκατέστησε τρεις δικαστές, αντί δύο, ή έναν!)

Στις 12:42 ήρθε το email που έλεγε ότι ο Μιτς Μακόνελ, ηγετικό στέλεχος των Ρεπουμπλικάνων στο Κογκρέσο (ο οποίος, κατά τα σόου κωμωδίας των βραδυνών ωρών μοιάζει πολύ, οπτικά, αλλά και στον τρόπο με τον οποίο μιλά, με αιωνόβια χελώνα), ανακοίνωσε ότι πρέπει να περιμένουμε τον καινούργιο πρόεδρο το 2017 να συμπληρώσει την κενή θέση (σε ένα χρόνο).

Στις 1:50 ήρθε το email που έλεγε ότι ο Μπαράκ Ομπάμα πρόκειται να προτείνει αντικαταστάτη άμεσα.

Και λίγο αργότερα ο ηγέτης των Δημοκρατικών στο Κογκρέσο επιτέθηκε κατά του Μακόνελ για την αλλόκοτη προτροπή του να αφεθή το Ανώτατο Δικαστήριο με 8 μέλη για ένα χρόνο.

Με τις εκλογές να πλησιάζουν, ο θεοφοβούμενος κόσμος των ΗΠΑ προσευχόταν για το αποτέλεσμα. Νομίζω ότι ο "θεός", με το χτεσινό νέο, απάντησε.

Το τι θα γίνει με αυτή την υπόθεση θα είναι ίσως περισσότερο καθοριστικό για την ζωτικότητα της Αμερικανικής κοινωνίας τα επόμενα χρόνια από όσο θα είναι το ποιος θα βγει πρόεδρος τον Νοέμβριο… Άλλωστε και το πραξικόπημα του 2000 που σταμάτησε την διαδικασία επαναμέτρησης των ψήφων στην Φλώριδα και εγκατέστησε τον πινόκιο στο αξίωμα του προέδρου, βγήκε από μία ψήφο (5-4) των Supremes. Μέχρι σήμερα είχαμε 3-4 συντηριτικούς, 3-4 προοδευτικούς, και 1-2 αμφίρροπους...

Πως επηρεάζουν όλα αυτά την Ελλάδα; Και με έμμεσους αλλά και με άμεσους τρόπους εφ' όσον το Ανώτατο Δικαστήριο ευθέως προσδιορίζει επιτρεπτές οδούς για Πολιτειακούς και Ομοσπονδιακούς νόμους που καθορίζουν τι μπορούν και τι δεν μπορούν να κάνουν σε οικονομικό επίπεδο οι πολυεθνικές, τι είδους άνθρωποι μπορεί να εκλεγούν σε δημόσιο αξίωμα υποστηριζόμενοι από τι προέλευσης κονδύλια για προεκλογικούς αγώνες... πόση πρόσβαση μπορεί να έχει η κυβέρνηση στον έλεγχο της ιδιωτικής πρωτοβουλίας --αυτά και άλλα πράγματα που επηρεάζουν το τι κάνει και πως το κάνει η Αμερική όσον αφορά διεθνείς οικονομικές σχέσεις. Ακόμα και σε τι ειδους φάρμακα και θεραπείες είναι ηθικά και Συνταγματικά επιτρεπτό να γίνονται έρευνες. Πως αντέδρασαν στο νέο τα Ελληνικά ΜΜΕ και πως πληροφόρησαν; Τσιμουδιά. Χαμπάρι δεν έχουν πάρει μέχρι στιγμής. Προτιμούν να μιλάν για τα σκοτεινά και καταχθόνια σχέδια του ΔΝΤ καθώς ο τσίπρας παραπαίει αφού πρώτα φωτογραφήθηκε με την Μισέλ και τον Μπαράκ και την Μπέτι.

ΥΓ. Και, στις 3:45 ήρθε το email που έλεγε ότι ο Ντόναλντ Τραμπ θεώρησε τον θάνατο του Σκαλία χτύπημα κατά του συντηριτισμού και κάλεσε το Κογκρέσο "να καθυστερήσει, να καθυστερήσει, να καθυστερήσει"!

Τα πολιτικά της Αμερικής αφιερωμένα σε όσους τους ενδιαφέρουν, που τους ενδιαφέρουν αρκετά ;-)

________________________

Οι τρεις κλάδοι της Κυβέρνησης των ΗΠΑ
ΣΥΝΤΑΓΜΑ

ΝΟΜΟΘΕΤΙΚΟ ΚΟΓΚΡΕΣΟ (γράφει νόμους)

ΕΚΤΕΛΕΣΤΙΚΟ ΠΡΟΕΔΡΟΣ (εκτελεί τους νόμους)

ΔΙΚΑΣΤΙΚΟ ΑΝΩΤΑΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ (εγκρίνει τους νόμους)

ΓΕΡΟΥΣΙΑ

ΑΝΤΙΠΡΟΣΩΠΟΙ

ΥΠΟΥΡΓΙΚΟ

ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ

ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑΚΑ

ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΑ

Το κείμενο διορθώθηκε τα μεσάνυχτα της Κυριακής στο ότι ο Κλάρενς Τόμας ήταν ο δεύτερος Αφρικανός-Αμερικανος που κάθισε στο Ανώτατο δικαστήριο, και όχι ο πρώτος όπως είχα γράψει στην δημοσίευση των 17:50. Ο πρώτος ήταν ο θρυλικός Θέργκουντ Μάρσαλ, 1908-1993, στο Ανώτατο Δικαστήριο από το 1967 (Λύντον Τζόνσον) ως το 1991.

Έτσι γίνονται διορθώσεις στις δημοσιεύσεις. Το λέω επειδή πολλοί αναγνώστες που ζουν στην Ελλάδα και διαβάζουν Ελληνικές εφημερίδες, μπορεί να μην ξέρουν τι είναι μια και δεν το έχουν ξαναδεί.

Επίσης τα μεσάνυχτα πρόσθεσα και τις γραφικές (ή μήπως είναι γραφίστικες) πληροφορίες κάτω από το κείμενο.

Κανόνες...

Ψάχνω κάπου 95-100 λεπτά και θα σταματήσω τώρα χωρίς να έχω βρει αυτό που έψαχνα.

Έχω ψάξει με πάμπολλες λέξεις-κλειδιά, και φράσεις... έχω δει εκατοντάδες ιστοσελίδες, ιστοριούλες, ιστορίες, ιστοριάρες, παραμύθια, άρθρα... δακρύβρεχτα μελό, φασιστικούς παραλογισμούς... αναρχικές προκηρύξεις... αστυνομικά μυθιστορήματα...

Αλλά στο διαδίκτυο που μιλά την γλώσσα της φαιδράς δημοθιογλαφίαθ δεν έχω βρει τα εξής:

- Που, συγκεκριμένα, ζούσε ο Νίκος Ρωμανός από τον Δεκέμβριο του 2008 έως τον Φεβρουάριο του 2013, από 15 έως 20 ετών;
- Έφυγε οριστικά από το σπίτι των γονέων του; Πότε; με συγκεκριμένες ημερομηνίες;
- Τι επαγγελματική συμβουλευτική βοήθεια έλαβε ως δεκαπεντάχρονος μετά από τον φόνο του Γρηγορόπουλου;

Είμαι σίγουρος ότι οι πληροφορίες αυτές κάπου πρέπει να υπάρχουν... αλλά δεν τις βρήκα ακόμα. Έτσι από ενδιαφέρον και περιέργεια ήθελα να βρω απάντηση σε αυτές τις ερωτήσεις. Αν βρει κανείς παρακαλώ πείτε μου που και πως τις βρήκατε.

Έχω γράψει εδώ μέχρι σήμερα την γνώμη μου ότι ένας καταδικασμένος οπλοφορών ληστής τράπεζας, και οποιοσδήποτε κρατούμενος για οποιοδήποτε αδίκημα ή έγκλημα, πρέπει να έχει κάθε δυνατότητα και ευκολία να παρακολουθήσει ανώτατη παιδεία αλλά μέσα από την φυλακή, τουλάχιστον μέχρι να έχει εκτίσει ικανό μέρος της ποινής του. Και το πιστεύω αυτό. Φέρεται ίσως σαν γνώμη βασισμένη στο Αμερικανικό σύστημα. Επίσης έχω γράψει ότι δεν δίνω ολύ σημασία στους χαρακτηρισμούς, αν είναι τρομοκράτης ή αναρχικός, ή επαναστάτης, μια που ο τρομοκράτης του ενός είναι ο ήρωας, επάναστάτης, του άλλου, και εγώ προσωπικά θέλω να πιστεύω ότι είμαι αναρχικός όταν μίλα αρχή δεν εργάζεται καθηερινά για να κερδίσει τον σεβασμό μου.

Όμως συνειδητοποιώ ότι δεν μίλησα για σημαντικές πλευρές της μεγαλύτερης πραγματικότητας μέσα στην οποία χτίστηκαν οι γνώμες μου.

Είμαι σίγουρος ότι στην Αμερική ο Ρωμανός πιθανότατα να είχε δικαστεί ως ανήλικος για τα αδικήματα προ των 18. Για αδικήματα μετά τα 18 θα είχε ληφθεί υπ' όψιν η αρχή της πορείας (δολοφονία Γρηγορόπουλου) και η άμεσα συνεπαγώμενη συνέχεια που υπήρξε από εκείνη την στιγμή των 15 ετών μέχρι την ληστεία στα 19-20. Σίγουρα η οποιαδήποτε ποινή του θα συμπεριελάμβανε επαγγελματική συμβουλευτική θεραπεία και βοήθεια. Είμαι σίγουρος ότι μπορεί να μην είχε μπει καν φυλακή, και αν είχε μπει θα ήταν σίγουρα ήδη έξω μετά από 1-2 χρόνια, έστω και με άλλα 4-8 χρόνια σε parole (δεν την βρίσκω την λέξη και έννοια παρόλ στα Ελληνικά).

Το παιδί αυτό έχει τόσα ελαφρυντικά που η ποινή του και η παραμονή του στην φυλακή μέχρι σήμερα είναι για μένα πολύ μεγαλύτερο σκάνδαλο από το αν του επιτρέπουν να βγει από την φυλακή με άδεια για σπουδές.

Βλέπετε, είμαι και πολύ δύσκολη περίπτωση...
Κατ' αρχάς επαναλαμβάνω ότι οποιοσθήποτε φυλακισμένος για οποιοδήποτε έγκλημα πρέπει να έχει άμεση πρόσβαση χωρίς εμπόδια σε πλήρη ακαδημαϊκή παιδεία έως και ντοκτορά αν θέλει. Χωρίς περιορισμούς. Πρεσβεύω να μην δίνεται άδεια για οτιδήποτε εκτός φυλακής, ούτε καν με μπρελόκ GPS στον δεύτερο μόλις από 15 χρόνια ποινής, ...αλλά διαφωνώ με το γεγονός του ότι βρίσκεται ακόμα στην φυλακή.
Άλλο το ένα, άλλο το άλλο. Δεν μπορώ να επιτρέψω στον εαυτό μου να πω ότι επειδή δεν θα έπρεπε να είναι φυλακή πρέπει να πάρει άδεια. Αυτό θα ήταν ο τύπος της αυθαίρετης συνταγής τουρλού ντολμάδες που κάνει τις Μεσογειακές κοινωνίες να λειτουργούν ...τόσο καλά. Άλλο δικαιοσύνη και άλλο το δίκαιο. Το ένα ισχύσει για όλους, το άλλο είναι υποκειμενικό για τον καθένα.
Και σίγουρα διαφωνώ με την εκδικητικότητα, τον τσαμπουκά την σκληράδα, ακόμα και τον φόβο και τον τραμπουκισμό τόσων και τόσων σχολιαστών σε ΜΜΕ ότι πρέπει να σαπίσει στην φυλακή καλώντας τον επίθετα: Αυτά τα σχόλια είναι ένα από τα συμπτώματα του καρκίνου της Ελληνικής κοινωνίας.

Θα έδινα κάθε υποστήριξη στην ιδέα να αναθεωρήσει το σύστημα, να παραδεχτεί το σύστημα ότι η δίκη και η καταδίκη έγιναν επί λανθασμένης βάσης, και να αναθεωρηθεί η ποινή. Αλλά δεν μπορώ να υποστηρίξω ότι ένας άνθρωπος που καταδικάστηκε για τις πράξεις του Ρωμανού, και η καταδίκη του ισχύει, μπορεί να παίρνει άδεια, και με μπρελόκ ακόμα, έχοντας εκτίσει μόνο το 10-15% της ποινής του. Ούτε φυσικά να βρω την δικαιολογία ότι η ποινή ήταν λανθασμένη για να δώσω άδεια χωρίς να αλλάξει η να αναθεωρηθεί η δικογραφία.

Εγώ προσωπικά πιστεύω στην καταδίκη, ή την αθώωση, από 12 ενόρκους συμπολίτες του κατηγορούμενου επιλεγμένους στην τύχη και βεβαιωμένους από την υπεράσπιση και από την εισαγγελία. Δεν σέβομαι καμία δίκη, κανένα σύστημα, όπου αποφασίζει ένας ή περισσότεροι δικαστές.

Είχα την εμπειρία να καλεστώ και εγώ σαν ένορκος. Ήταν μία στιγμή, όπως οι στιγμές ψήφου σε εθνικές και πολιτειακές εκλογές, που με έκαναν περήφανο να είμαι μέρος ενός συστήματος κοινωνίας, πολιτικής και δικαιοσύνης στο οποίο πιστεύω, στο οποίο έχω εμπιστοσύνη, και το οποίο αν και καθόλου τέλειο, μακράν του να είναι τέλειο, είναι το καλύτερο στον κόσμο. Τελεία.

Και αν ακόμα έχω δει κάποιον να δολοφονεί άνθρωπο με τα μάτια μου, πιστεύω ακράδαντα ότι πρέπει, και ξέρω ότι είμαι ικανός να το πράξω, να τον θεωρώ πραγματικά αθώο μέχρι να καταδικαστεί από 12 συμπολίτες του. Και αφού καταδικαστεί, ή κηρυχτεί αθώος, μετά από το πέρας της δίκης του, τότε, πορεύομαι πάντα με την βεβαιότητα ότι κάπου 20% των φυλακισμένων είναι αθώοι, και κάπου 35% των ελεύθερων είναι ένοχοι. Και δεν θα επέλεγα να ζουσα ούτε πρόκειται ποτέ να επιλέξω να ζήσω σε πολιτεία τω ΗΠΑ που έχει στα βιβλία της την θανατική ποινή γιατί είμαι κάθετα αντίθετος σε αυτήν.  Έτσι ζω, με τέτοιου είδους κανόνες, γενικά, και αυτό αφορά μόνο εμένα ...και σίγουρα με καθιστά ανίκανο να ζήσω στην Ελλάδα.

Στις ΗΠΑ, ο εισαγγελέας πολλές φορές προτείνει πάνω από μία κατηγορία, στο κατηγορητήριο, η κάθε μία με διαφορετικό φάσμα πιθανών ποινών, παραδείγματος χάριν Murder 1, Murder 2, Manslaughter, first or second or third degree, από ισόβια έως 1-2 χρονια φυλάκιση... ώστε οι ένορκοι να μπορούν να συμφωνήσουν σε κάτι, στις δύσκολες υποθέσεις. Ειδικά για περιπτώσεις σαν του Ρωμανού, είμαι σίγουρος όπως ήδη είπα, ότι το παιδί ή δεν θα είχε κάνει φυλακή, ή θα ήταν ήδη έξω, έστω και με parole.

Έχοντας πει τα παραπάνω, να θυμίσω ότι ο δολοφόνος του Γρηγορόπουλου είναι στην φυλακή για πολύ, πολύ καιρό (υποτείθεται), στην Ελλάδα (αν και ο συνεργός είναι ήδη ελεύθερος), και ότι στις ΗΠΑ ο αστυνομικός, ύποπτος δολοφονίας του νεαρού στο Φέργκιουσον, δεν εστάλη καν σε δίκη, και ο αστυνομικός, ύποπτος δολοφονίας ενός άλλου ανθρώπου, με την όλη σκηνή σε βίντεο να του κλείνει το αναπνευστικό σύστημα με τον βραχίονα, δεν εστάλη καν σε δίκη. Είπαμε. Το σύστημα στο οποίο πιστεύω δεν είναι τέλειο... Αλλά παραμένει το καλύτερο στην Γη.

Ένα άλλο πράγμα που με καθιστά ανίκανο να ζήσω στην Ελλάδα είναι ότι θέλω να ζω εφαρμόζοντας κοινωνικούς, κρατικούς και συνταγματικούς κανόνες, και αν δεν μου αρέσουν, να προσπαθώ να τους αλλάξω δια μέσου του συστήματος (και ελπίζω, ως εκλεγμένος δημόσιος λειτουργός να φαίνεται ότι πράγματι βάζω τις πράξεις μου εκεί που είναι τα λόγια μου). Δεν μπορώ να λειτουργώ με δικαιολογίες, ή σε οδούς που παρακάμπτουν το σύστημα, ή με τόσες εξαιρέσεις που η εξαίρεση να γίνεται πλέον κανόνας. Να αλλάξω τον κανόνα. Αλλά, όσο είναι κανόνας πρέπει να τηρείται. Αλλιώς θα ήτανε παντού Ελλάδα και άστα να πάνε στο διάολο που θά 'λεγε και εκείνος ο υπουργός σας που πρότεινε να πάνε οι δανειστές σας στο διάολο.

Βέβαια, λέγεται και το ότι το κράτος δεν τηρεί τους κανόνες στην περίπτωση του Ρωμανού, αλλά δεν είμαι σίγουρος ότι αυτό είναι ακριβές, στην συγκεκριμένη περίπτωση και δικογραφία, από ότι έχω καταλάβει από όσα έχω διαβάσει.

Ένας από τους δικούς μου κανόνες μου λέει, και πρέπει να τον ακολουθήσω, γιατί είναι κανόνας, ότι: Η ενοχή για τις πράξεις του Νίκου Ρωμανού, από την ώρα που αποφάσισε να πάει στα Εξάρχεια με τον Γρηγορόπουλο μέχρι την ώρα που αποφάσισε σήμερα να προσθέσει απεργία δίψας στην απεργία πείνας, η ενοχή, δεν βρίσκεται στους ώμους του Νίκου Ρωμανού, αλλά στους ώμους των γονιών του. Συγγνώμη αλλά αυτός είναι ένας από τους κανόνες με τους οποίους ζω. Ναι, κάθε κανόνας μπορεί να έχει κάποια εξαίρεση μετά από πολύ και συγκεκριμένη σκέψη και τεκμήρια, αλλά δεν έχω δει τεκμήρια που να προτείνουν έστω και σκέψη για το αν οι γονείς του Ρωμανού μπορεί να αποτελούν εξαίρεση στον κανόνα μου.

Ίσως στα Ελληνικά να ακούγομαι σαν να λέω αρλούμπες, ή σαν να σκέφτομαι αγγλοσαξονικά. Έστω... Για μένα αυτές είναι οι σκέψεις που κάνουν μιά ζωή να έχει αξία...

Ίσως ο Ρωμανός να υπέθεσε από την αρχή ότι μάλλον θα πεθάνει και αυτός είναι ο τρόπος του όχι να αυτοκτονήσει, αλλά να γελοιοποιήσει το κράτος και να νικήσει. Με αυτόν τον τρόπο θα νικήσει είτε ζήσει είτε πεθάνει.

Εν τω μεταξύ, αν κερδίσει αυτά που απαιτεί ο Ρωμανός και ζήσει (που το εύχομαι), θα έχει γελοιοποιηθεί το Ελληνικό κράτος και η Ελληνική δικαιοσύνη. Αν πεθάνει ο Νίκος Ρωμανός ο θάνατός του θα είναι ήττα για την Ελληνική κοινωνία και για το Σύνταγμα του Ελληνικού κράτους. Σε αυτήν την υπόθεση δεν βλέπω πως μπορεί να υπάρξει πραγματικός νικητής ότι και να γίνει...



Στο τέλος, είναι αυτή η τραγική ιστορία άλλη μία ευκαιρία, που μάλλον θα την χάσουμε, να αναθεωρήσουμε την Ελληνική κοινωνία: τι ειμαστε και με τι αξίες πορευόμαστε.

Τι σημαίνει, δική δια ενόρκων. Δώδεκα συμπολίτες του κατηγορούμενου.

Αμερόληπτα

Είναι δύσκολο να έχει κανείς γνώμη για μια υπόθεση της οποίας τις λεπτομέρειες δεν κατέχει --και πράγματι δεν αισθάνομαι ότι καταλαβαίνω την υπόθεση για την οποία θέλω να γράψω. Όταν άρχισε να προβάλλεται σαν σημαντικό "νέο", και όταν άρχισε να καίγεται η Αθήνα, ενδιαφέρθηκα να μάθω περί τίνος πρόκειται. Όμως η Ελληνική δημοσιογλαφία ευλαβικά εφαρμόζει την πίστη ότι οι αναγνώστες γνωρίζουν τα πάντα για το ιστορικό μιας υπόθεσης και πληροφορεί για τα επόμενα χωρίς να θυμίζει τα προηγούμενα. Χωρίς να αναφέρεται πληροφοριακά στο ιστορικό ώστε ένας αναγνώστης να μπορεί να καταλάβει την υπόθεση κι αν ακόμα δεν την είχε παρακολουθήσει από την αρχή. Αυτό συμβαίνει φυσικά επειδή οι Έλληνες δημοσιογλάφοι και αναγνώθτεθ είναι κατά πολύ ανωτέρας βαθμίδας διανόησης από τα χαζούλικα Αμερικανάκια που χρειάζονται υπενθυμίσεις και υποδομή στα νέα τους...

Πάντως, από ότι κατάλαβα, μετά από πολύ ψάξιμο, πρόκειται για το εξής:

Έφηβος γόνος εύπορης Αθηναϊκής οικογένειας, που συνόδευε έναν φίλο του το βράδυ όταν αστυνομικός πυροβόλησε και σκότωσε εκείνον τον φίλο του, συνελήφθη μετά από αρκετό καιρό, πιθανώς μέλος "τρομοκρατικής οργάνωσης", αφού έλαβε μέρος σε μία ή περισσότερες ληστείες. Στην φυλακή παρακολούθησε μαθήματα, πέρασε τις εξετάσεις για ανώτερη εκπαίδευση και έκανε αίτηση να του επιτραπεί να παρακολουθήσει μαθήματα ανώτερης εκπαίδευσης εκτός φυλακής. Δεν του δόθηκε άδεια να αποφυλακισθεί, έστω και προσωρινά, για να παρακολουθήσει μαθήματα, και εκείνος κάνει απεργία πείνας. Η Αθήνα καίγεται τα βράδια από τους υποστηρικτές του.

Είναι κάπως έτσι; κατάλαβα το κυρίως νόημα ή υπάρχουν μέρη της ιστορίας τα οποία ακόμα μου διαφεύγουν;

Αν είναι έτσι, πρέπει να πω μπράβο στο παιδί που επέλεξε και κατάφερε να τελειώσει το σχολείο από την φυλακή, και κατάφερε να περάσει και στα ΤΕΙ. Μπράβο του, ελπίζω να συνεχίσει την μόρφωσή του και να χτίσει για τον εαυτό του και τους γύρω του μια καλή, εποικοδομητική ζωή όταν εκτίσει την ποινή του και βγει από την φυλακή, εφοδιασμένος με το πτυχίο του και με τα όσα έμαθε.

Υπάρχουν τόσα παραδείγματα, διεθνώς, από ανθρώπους που σπούδασαν, φτάνοντας έως και ντοκτορά, από κελιά φυλακών.

Για το αν πρέπει να αποφυλακίζεται κάποιος όταν περνάει εξετάσεις ΤΕΙ, ή και Πανεπιστημίου, να πω ότι, αν αυτό γινόταν σαν πρακτική, θα μπορούσαν να αδειάσουν οι φυλακές. Και να γεμίσουν τα εκπαιδευτικά ιδρύματα με αποφυλακισμένους.

Αν έχω καταλάβει τα πάντα καλά, έχω μόνο μία ερώτηση. Θα υπήρχε η ίδια υποστήριξη, η ίδια κάλυψη νέων, η ίδια πυρπόληση της Αθήνας αν το όνομά του παιδιού, αντί αυτό που είναι, ήταν κάτι προς το Αλβανικό, ή Βουλγάρικο, ή αν ήταν Μουσταφά Αλή, και αν το δέρμα του ήταν καφέ, ή μαύρο...;

Φράουλες

Αν είχα μείνει στην Ελλάδα, και είχα ζήσει την ζωή μου μέχρι σήμερα εκεί, αλλά αν κατά κάποιο παράξενο θαύμα είχα μπορέσει μεγαλώνοντας να δω τον κόσμο και τους συνανθρώπους μου όπως είμαι υπερήφανος να τους βλέπω τώρα, είμαι σίγουρος ότι θα είχα αρχίσει να ετοιμάζω τα μπαγκάζια μου στις 30 Ιουλίου 2014 και θα είχα ξεκουμπιστεί από την Ελλάδα σήμερα, 29 Οκτωβρίου.

Στις 30 Ιουλίου το τσίρκο ρωμαίικης ντροπής στην Πάτρα αθώωσε δύο από τους τέσσερεις κατηγορούμενους της Μανωλάδας, έδωσε ποινή 8 ετών με αναστολή για έφεση στον τρίτο, και ποινή 14 ετών εξαγοράσιμη με 25.550 Ευρώ και αναστολή για έφεση στον τέταρτο.

Στις 29 Οκτωβρίου ο Άρειος Πάγος έκλασε, και είπε ότι δεν βλέπει λόγο για να εξετάσει την απόφαση της Πάτρας.

Δηλαδή, και να μην είχα φύγει το 1975, θα είχα φύγει το 2014, αρκεί να είχα την στοιχειώδη αξιοπρέπεια και ηθική να μην θέλω να ζω σε μία τέτοια κοινωνία μαφιόζικου ρατσισμού, εκμετάλλευσης, φτηνού τσαμπουκά και αδικίας.

Σήμερα ήρθαν σπίτι, για το τριήμερο φεστιβάλ Φολκ Μουσικής που αρχίζει εδώ αύριο, φίλοι από την Κροατία. Και όπως πάντα μας έφεραν καλούδια σπιτικά φτιαγμένα από τους ίδιους. Λικέρ, προσούτο και μαρμελάδες. Πρώτη-πρώτη θα δοκιμάσω την μαρμελάδα φράουλας από φράουλες που μάζεψαν Κροάτες στην Κροατία.

Ζώα...

Ας υποθέσουμε ότι έρχεται η σειρά μας να δείξουμε στον δάσκαλο, ή στην δασκάλα, όλη την εργασία που κάναμε χθες το βράδυ σπίτι μας όπως όλα τα άλλα καλά παιδιά. Το πρόβλημα είναι ότι χθες το βράδυ δεν κάναμε σχολική εργασία γιατί ψάχναμε πορνό στο ίντερνετ, σαν όλα τα καλά παιδιά.

Τι λέμε στον δάσκαλο (ή, την δασκάλα) που πλησιάζει το θρανίο μας με το κόκκινο στυλό;

Μπορούμε να πούμε:
1) Έκανα όλη την εργασία, μου πήρε μέχρι τα μεσάνυκτα και είχε γίνει πολύ καλή, αλλά καθώς πήγαινα να την βάλω στην τσάντα μου να την φέρω σήμερα στην τάξη, την άρπαξε το σκυλάκι μας με τα δόντια του και την έφαγε!
ή,
2) Έκανα όλη την εργασία, μου πήρε μέχρι τα μεσάνυκτα και είχε γίνει πολύ καλή, αλλά καθώς πήγαινα να την βάλω στην τσάντα μου να την φέρω σήμερα στην τάξη, υλοποιήθηκαν εξωγήινοι στο δωμάτιό μου, με μία εκτυφλωτική δέσμη φωτός, μου την πήραν και γύρισαν στο διαστημόπλοιό τους!

Επιλέγουμε την δικαιολογία που πιστεύουμε ότι θα χάψει ο δάσκαλος (ή, η δασκάλα).

Άρα, η δικαιολογία που θα επιλέξουμε, δεν αντικατοπτρίζει την νοημοσύνη μας, αλλά την γνώμη μας για την νοημοσύνη εκείνου στον οποίον θα την προσφέρουμε.

Αν επιλέξουμε την εκδοχή των εξωγήινων, σημαίνει ότι ο δάσκαλος (ή, η δασκάλα) έχει δώσει την εντύπωση ότι είναι ντιπ βλαξ.

Φαίνεται ότι η Ελληνική κοινωνία δίνει την εντύπωση ότι είναι ντιπ βλαμμένη, διότι οι σωφρονιστικοί υπάλληλοι σήμερα επέλεξαν να πουν ότι δεν κακοποίησαν εκείνοι τον Ιλί Καρέλι, αλλά ότι ο Ιλί Καρέλι κακοποίησε τον εαυτό του.

http://www.tovima.gr/society/article/?aid=584665

Επίσης επέλεξαν να πουν ότι, όταν τον είδαν έτσι κακοποιημένο, αμέσως του προσέφεραν την ευκαιρία να ζητήσει ιατρική περίθαλψη, εκείνος την αρνήθηκε, και εκείνοι αναγκάστηκαν να σεβαστούν την επιθυμία του και δεν του την επέβαλαν.

Μα τελικά είναι δυνατόν να παίρνετε το εαυτό σας σοβαρά ως κοινωνία, όταν συμπολίτες σας πιστεύουν ότι μπορεί και να τα χάψετε αυτά;


Λένε επίσης ότι ο Καρέλι ζητούσε σκοινί να κρεμαστεί, αφού δολοφόνησε το γουρούνι που τον βασάνιζε. Τι να σας πω ρε παιδιά... κι' εγώ στην θέση του θα εκλιπαρούσα να με αφήσουν τα άλλα γουρούνια να κρεμαστώ παρά να με παραλάβουνε εκείνα...

Ανεξέλεγκτοι

Οχτώ εντάλματα σύλληψης για σωφρονιστικούς υπαλλήλους των φυλακών Νιγρίτας, και περισσότερα εντάλματα για υπαλλήλους των φυλακών Μαλανδρίνου και του τμήματος Ιτέας, για "τρία κακουργήματα σχετικά με τον θάνατο του Αλβανού βαρυποινίτη Ιλία Καρέλι" (αλλά, τα κατηγορούμενα γουρούνια θα φέρουν τις μαμάδες τους να καταθέσουνε στην δικη ότι είναι καλά παιδιά και θα την γλυτώσουνε με το να τους κουνήσει κάποιος το δάχτυλο και να τους πει να μην το ξανακάνουνε, ή, αν το ξανακάνουνε, την επόμενη φορά να προσέχουνε να μην τους πιάσουνε).

Τι πήγε στραβά;

Δεν υπάρχει αμφιβολία, στο μυαλό μου τουλάχιστον, ότι τα βασανιστήρια και οι ξυλοδαρμοί είναι καθημερινή συμπεριφορά των γουρουνιών κατά των φυλακισμένων. Αυτή την φορά απλά το παράκαναν γιατί, εκτός από γουρούνια, είναι και τόσο ηλίθιοι που δεν κατάλαβαν ότι τον σκοτώνανε. Αν δεν είχε πεθάνει (αν τα γουρούνια δεν τον είχαν δολοφονήσει κατά λάθος) δεν θα είχαμε μάθει ποτέ τι του κάνανε --κάτι που για τα γουρούνια είναι καθημερινή τακτική, μόνο που αυτή την φορά τους βγήκε λίγο ανεξέλεγκτη και την πάθανε.

Μία απορία έχω μόνο, από την παραπάνω φωτογραφία: Η λέξη "PATRIOT" πάνω από την λέξη "POLICE" στην πόρτα του Ελληνικού περιπολικού, τι γενικό νόημα ακριβώς αντιπροσωπεύει (σε συνδυασμό με, και πέρα από την ευθεία μετάφραση της λέξης); Τι ακριβώς σημαίνει άραγε; "Πατριωτική Αστυνομία"; "Αστυνομία για Πατριώτες"; "Αστυνομία αποτελούμενη από Πατριώτες"; (μπορεί η έκφραση, στα Αγγλικά να έχει οποιαδήοτε από τις τρεις μεταφράσεις). Επίσης, η λέξη "POLICE" χρησιμοποιούμενη από μόνη της είναι διεθνής, αλλά η λέξη "PATRIOT" είναι Αγγλική και ως εκ τούτου δίνει χροιά όχι διεθνή αλλά Αγγλική στην πόρτα... και όμως, σε Αγγλόφωνες χώρες, μια τέτοια επιγραφή θα οδηγούσε σε διώξεις σχετικά με τις εν Αγγλία και ΗΠΑ απόψεις περί φασισμού.

Χόρευε Καραγκιόζη! Πάλι θα φας, πάλι θα πιείς, και πάλι, νηστικός θα κοιμηθείς!

Σωφρονισμός

Ο ισοβίτης που δολοφόνησε σωφρονιστικό υπάλληλο κόβοντάς του τον λαιμό βρέθηκε δολοφονημένος ο ίδιος στη φυλακή από απανωτά χτυπήματα κλομπ μετά από βασανισμό.

Ο ισοβίτης όμως ήταν ελεύθερος από την στιγμή που πήρε την απόφαση να δολοφονήσει τον σωφρονιστικό υπάλληλο, μια και ελευθερία είναι όταν δεν σου έχει μείνει τίποτα πια να χάσεις.

Θα έπρεπε κάποιος να πει ότι χρωστάμε ευγνωμοσύνη στον ισοβίτη γιατί με τον φόνο που διέπραξε έδειξε με το δάχτυλο το γουρούνι που τον βασάνιζε, για να το δούμε όλοι. Γιατί με τον δικό του θάνατο έδειξε με το δάχτυλο όλα τα άλλα γουρούνια που τον βασάνισαν μέχρι θανάτου.

Αλλά κανείς δεν τον άκουσε γιατί μιλούσε και ζητούσε την βοήθειά μας μέσα από την φυλακή. Ποιός ακούει έναν ισοβίτη; Όλοι όσοι είναι μέσα σε φυλακή είναι ένοχοι και υπάνθρωποι, έτσι δεν είναι; Και οι σωφρονηστικοί υπάλληλοι είναι ... λειτουργοί της δικαιοσύνης. Γράψανε τα ΜΜΕ για τον "άτυχο σωφρονιστικό υπάλληλο" αλλά κανείς δεν είδα να τον αποκάλεσε "γουρούνι που έλαβε αυτό που του άξιζε για τον τρόπο με τον οποίον φερόταν στους φυλακισμένους". Κάποιος έχει την υποχρέωση να την πει κι αυτή την εκδοχή. Ας την πω λοιπόν εγώ.

Για τα γουρούνια που δολοφόνησαν τον ισοβίτη για εκδίκηση, αναρωτιέμαι θα πει κανείς τίποτα; Δεν χρειάζεται. Στο χοιροστάσιο ποιός ενδιαφέρεται... άλλωστε ο ισοβίτης ήταν Αλβανός.

Ο Αλβανός ισοβίτης όμως, τώρα, είναι πια ελεύθερος.

Καλύτερο κι απ' το Όχι!

Υπάρχουν νεώτερα για όσους θυμούνται τις αναρτήσεις μου Ανεμόμυλοι! και Τεχνολογία, Συμφέροντα και ο κοσμάκης.

Περιμέναμε τις αρχές Αυγούστου για να μάθουμε αν η Τοσκάνη είπε "Ναι", ή "Όχι", στους Ανεμόμυλους που απειλούν να καταστρέψουν την γή και το βιός μας. Και η απάντηση ήρθε. Μα δεν ήταν ούτε "Ναι" ούτε "Όχι". Ήταν ακόμη καλύτερο και σοφότερο:

Σκέφθηκαν οι υπεύθυνοι της επαρχίας της Τοσκάνης ότι αν πούνε "Ναι" θα γίνονταν υπεύθυνοι για την καταστροφή που θα ακολουθούσε. Αν έλεγαν "Όχι" θα άνοιγαν αμέσως το δρόμο για έφεση και, ίσως πιο ανησυχητικό, θα έδιναν το κίνητρο στην Μαφία, η οποία βρίσκεται πίσω από τους ανεμόμυλους στην Ιταλία, να απαντήσει με τον δικό της τρόπο.

Και, σκεφτόμενοι πολύ, και υιοθετώντας την συνδυασμένη σοφία της Σίβυλλας (η Πυθεία της Ρώμης) και του μοντέρνου δυτικού τρόπου λειτουργίας μεγάλων κέντρων αποφάσεων, δεν έδωσαν απάντηση, παρά ζήτησαν από την εταιρία των ανεμόμυλων περισσότερες πληροφορίες.

Αυτό ήταν το καλύτερο γιατί έριξαν τους ανεμόμυλους στο χρονοντούλαπο της γραφειοκρατίας (της Ιταλικής γραφειοκρατίας) χωρίς να μπορεί κανείς να κάνει τίποτα, έφεση ή τίποτ' άλλο.

Αλλά δεν έφτανε αυτό! Η φρασεολογία των πολλών σελίδων της μη-απάντησης εξηγούσε ποιές ήταν οι πληροφορίες που έλειπαν. Παραδείγματος χάριν: "Δεν καταθέσατε σπουδή για το πως θα επηρεάσει το σχέδιο αυτό την τοπική βλάστηση και την ζωή αγρίων και κατοικίδιων ζώων και των κατοίκων", "Δεν καταθέσατε την απαραίτητη σπουδή που θα έπρεπε να είχε γίνει κατά τον νόμο με ανεμόμετρα επί 18 μήνες", "Δεν καταθέσατε σπουδή για το πως θα επηρεάσουν το περιβάλλον τα έργα που πρέπει να γίνουν για να επιτραπεί η μεταφορά των ανεμόμυλων στα σημεία έγερσής των", "Λέτε ότι μόνο 2 από τους 14 ανεμόμυλους θα βρίσκονται σε μέρος όπου τώρα υπάρχει δάσος. Αυτό πρέπει να είναι τυπογραφικό σας λάθος, γιατί όπως προκύπτει, μόνο 2 από τους 14 ανεμόμυλους ΔΕΝ θα βρίσκονται σε μέρος όπου τώρα υπάρχει δάσος", και πολλά άλλα τέτοια σημεία.

Ήταν γραμμένα με τέτοιο τρόπο αυτά, που η μόνη πιθανή λογική αντίληψη του αναγνώστη κατευθύνεται εμμέσως στο ότι όποιος πάει να προμηθεύσει τα στοιχεία που γυρεύει η Τοσκάνα θα καταλάβει από μόνος του ότι η απάντηση πρέπει να είναι "Όχι".

Σε μία φάρμα ονειρεμένη, που βρίσκεται κάτω από το σημείο όπου επρόκειτο να στηθεί ένας από του 14 ανεμόμυλους 155 μέτρων ύψους, στήθηκε γλέντι της επιτροπής αντίστασης ενάντια στους ανεμόμυλους και σφάχτηκε κατσίκι το οποίο ετοίμασαν επί 5 ώρες, με σούβλα και μηχανάκι να γυρνάει τη σούβλα φερμένα πρόσφατα από την Αθήνα, ο εις διακοπάς στα μέρη μας ξάδελφος μου, ο οποίος πήρε και από τους Τοσκανούς και Ρομανιόλους τον τιμητικό τίτλο του Μαέστρου του Οβελία, βοηθούμενου εκ του υπογράφοντος μαθητευομένου Μαέστρου...

 
 

Αμάρτησα, Ήμαρτον!

Οι Άθλιοι του Πεδίου του Άρεως

ή, τι έκανες στην Ελλάδα μπαμπά;

 

Ένοχος, εγώ. Και ως νέος Γιάννης Αγιάννης έρχομαι ο Άθλιος να εξομολογηθώ και να ζητήσω από το σεβαστό έθνος μου συγγνώμη και οίκτο!

Αλλά, προτρέχω...

Καλύτερα να ξεκινήσουμε από την αρχή, τότε, εκείνο το απόγευμα όταν ήμουν ακόμη αθώος... Παραμονή Πρωτοχρονιάς, 31 Δεκεμβρίου 2007, ώρα τρείς και τριάντα μετά μεσημβρινή.

Πρίν 3 χρόνια και 5 μήνες

Ήμουν στα Σπάτα, στο μαγαζί Leroy Merlin, δίπλα στο αεροδρόμιο, αγοράζοντας κι άλλα πράγματα για το διαμέρισμα που ακόμη έφτιαχνα.

Μου έκλεψαν το τσαντάκι. 25 λεπτά αργότερα προσπάθησαν όλες μου τις κάρτες σε μηχάνημα στο Χολαργό, άρα πρέπει να είχαν μοτοσυκλέτα.

Αμερικανικό διαβατήριο, Ελληνικό διαβατήριο, Αμερικανικό δίπλωμα οδήγησης, Ελληνική ταυτότητα, Αμερικανική Κοινωνική Ασφάλεια, 600 Ευρώ, πολλές πιστωτικές κάρτες, και μια ψηφιακή μηχανή. Τηλεφώνησα από το κατάστημα αμέσως στην Αμερικανική Πρεσβεία, τις τράπεζες και την αστυνομία.

Η Αμερικανική Πρεσβεία πήρε τα στοιχεία μου, μου είπαν πόσο λυπούνται για την περιπέτειά μου και μου εξήγησαν την εύκολη διαδικασία για να αντικαταστήσω το διαβατήριο.

Κατά τις δέκα το βράδυ παραμονή πρωτοχρονιάς η Αμερικανική Πρεσβεία μου τηλεφώνησε να ρωτήσουν αν είμαι O.K., και αν χρειάζομαι τίποτα...

Το Αμερικανικό μου διαβατήριο είχε αντικατασταθεί και το πήρα από την Πρεσβεία σε πέντε (5) μέρες. Για την άδεια οδηγήσεως της Μασαχουσέτης έκανα μια γρήγορη αίτηση σε μια ιστοσελίδα από το σπίτι στην Αθήνα και έλαβα καινούργια άδεια ταχυδρομικώς σε 2 βδομάδες. Την κάρτα της Κοινωνικής Ασφάλισης μου την έστειλε η Αμερικανική Πρεσβεία σε ένα μήνα. Από τότε, τώρα που είμαι στα βιβλία τους ως Αμερικανός ζων εν Ελλάδι, η Αμερικανική Πρεσβεία μου στέλνει και email όποτε είναι να γίνει διαδήλωση οπουδήποτε στην Ελλάδα για να ξέρω, να αποφύγω να βρίσκομαι σε εκείνη την περιοχή.


Τα Ελληνικά έγραφα ήταν... ας πούμε... όχι το ίδιο απλό να αντικατασταθούν... Πράγμα πού, είμαι σίγουρος, είχατε ήδη μαντέψει.


Πρώτα-πρώτα έπρεπε να κάνω αναφορά στην Ασφάλεια.

Μου είπαν ότι δεν μπορούσα να κάνω αναφορά κλοπής πριν από τις 2 Ιανουαρίου. Δύο λοιπόν του Ιανουαρίου, έως 4 Ιανουαρίου πήγα με το αυτοκίνητο τρείς φορές Φάληρο-Σπάτα, και έκανα 7 τηλεφωνήματα ώσπου να αποφασίσουν πια Ασφάλεια θα διέκοπτε το καφεδάκι της για να πάρει κατάθεση. Τα Σπάτα, όπου έγινε η κλοπή, με στέλνανε στο Παλιό Φάληρο πού μένω, και το Φάληρο με έστελνε στα Σπάτα. Στο τέλος η αναφορά έγινε στα Σπάτα απόγευμα 4 Ιανουαρίου.

Τρείς μέρες αργότερα πήρα από τα Σπάτα την αναφορά κλοπής επισήμως επτασφράγιστη με σφραγίδες επτά και μπλέ και μαύρες, χαρτοσημασμένη και άλλως στιλβωμένη, και την πήγα γραμμή στην Ασφάλεια του Αστυνομικού Τμήματος Παλαιού Φαλήρου, όπου τους την έδειξα, άφησα αντίγραφο και τα στοιχεία μου.

Τους είπα ότι πρέπει να αντικαταστήσω το διαβατήριο και μου είπανε να πάω στα διαβατήρια στο Ισόγειο.

Στα διαβατήρια στο Ισόγειο δυό λεπτά αργότερα, κρατώντας την αναφορά κλοπής στο αριστερό χέρι τους είπα ότι πρέπει να βγάλω διαβατήριο. Ένας αστυνομικός, χωρίς να σταματήσει την συζήτησή του με άλλον και χωρίς να με πολυκοιτάξει ή να ρωτήσει τίποτα μού έδωσε ένα έγγραφο να συμπληρώσω. Το συμπλήρωσα, άφησα φωτογραφίες και 90 Ευρώ και έφυγα.

Την ίδια μέρα πήγα και από τις ταυτότητες και έβγαλα καινούργια επί τόπου.

Μιά βδομάδα αργότερα πήγα να πάρω το διαβατήριο.

Αμ δε! Η μάνα Ελλάς είχε αρνηθεί την αίτησή μου. Μα γιατί, ρωτάω, και μου απαντάνε ότι συμπλήρωσα λάθος αίτηση και δεν τους είχα πει ότι είχα διαβατήριο και μου το είχαν κλέψει.

- Μα, εγώ, Σπάτα, Αναφορά, Ασφάλεια, τρέξιμο...
- Τίποτα! κλεμμένο διαβατήριο δεν ξαναβγαίνει για 3 μήνες και τώρα αλλάζει ο νόμος και θα γίνουν έξι.
- Γιατί;
- Γιατί πρέπει να τελειώσουν πρώτα τις έρευνες.
- Ποιές έρευνες;
- Αυτές που κάνουμε για να βρούμε το διαβατήριό σας.
- Α! αυτές τις έρευνες... Καλά... γιατί τόσο καιρό;
- Γιατί μπορεί να το πουλήσατε σε αλλοδαπούς.

Σωστά! καλά να πάθω που άφησα να με κλέψουν ο χαζός...


Κι έτσι συνέχισα τα επαγγελματικά μου ταξίδια στην Αυστρία, Σουηδία κλπ., ως Αμερικανός, με το ολοκαίνουργιο Αμερικανικό διαβατήριο μου. Στην Ιταλία παντρεύτηκα και ζω ως Αμερικανός γιατί δεν είχα Ελληνικό διαβατήριο (και η καινούργια Ελληνική ταυτότητα της ΕΕ δεν αναγνωρίζεται ώς απόδειξη ιθαγένειας πουθενά στην ΕΕ εκτός Ελλάδος, όπως έμαθα και στην Ολλανδία και στην Αγγλία και στην Ιταλία, αλλά αυτό είναι για άλλη ανάρτηση).


Έκανα πάλι αίτηση μήνες αφού είχε ήδη λήξει η περίοδος που έπρεπε να περιμένω. Αυτή την φορά δεν μου αρνήθηκαν επισήμως. Απλώς δεν μου έδιναν το διαβατήριο, και δεν μου το δώσανε παρά τον Απρίλιο του 2009, 8 μήνες μετά από την αίτηση: μου είχανε τηλεφωνήσει στο κινητό μου στην Ιταλία: Αφ' ενός το διαβατήριο ήτανε έτοιμο, αφ' εταίρου ο Εισαγγελέας είχε ζητήσει από την Ασφάλεια να μου πάρει κατάθεση.
- Τί κατάθεση;
- Κάνατε αίτηση για διαβατήριο χωρίς να πείτε ότι θέλατε να αντικαταστήσετε κλεμένο.
- Α! μα, το και το!
- Εντάξει. καταλαβαίνω τι έγινε. Κανένα πρόβλημα. Γράψτε τα όλα αυτά έδω δώστε και αντίγραφο της αναφοράς κλοπής να τα στείλουμε πάνω και το θέμα θα λήξει! λέει ο κύριος της Ασφάλειας.


Σε αυτό το σημείο βρισκόμαστε δύο χρόνια και τέσσερεις μήνες μετά την κλοπή και αίτηση.

Ο καιρός περνάει... είμαστε τώρα τρία χρόνια και πέντε μήνες αργότερα, και εδώ στο βουνό μας έχει φουλ άνοιξη με παπαρούνες και απ' όλα!


Έρχεται η γυναίκα μου εν στολή με το περιπολικό.
- Άστα! μου λέει... Φέτος δεν μπορούμε να πάμε στην Ελλάδα για Χριστούγεννα!
- Γιατί; ρωτάω.
- Γιατί πρέπει να χρησιμοποιήσουμε τις ημέρες των διακοπών και το ταξίδι να πάμε τέλη Ιανουαρίου.
- Τι να κάνουμε στην Αθήνα τέλη Ιανουαρίου;
- Το δικαστήριο κάτω στην πόλη κάλεσε τον φίλο μας τον αρχηγό των Καραμπινιέρι και του έδωσε έγραφα από την Αθήνα που σε καλούν ως κατηγορούμενο σε δίκη στις 26 Ιανουαρίου 2011, με την κατηγορία της ψευδούς δηλώσεως. Να η δικογραφία. Στα Ελληνικά και στα Ιταλικά. Και στο δικαστήριο κάτω και οι καραμπινιέρι κατάλαβαν τι έγινε και αναρωτιούνται τι κάνει η Ελλάδα, γιατί, βάση της δικογραφίας, αυτή η κατηγορία δεν θα ήταν δυνατό να γίνει στην Ιταλία λόγω του ότι και τα συστήματα και οι νόμοι δεν θα απέτρεπαν τέτοιου είδους λάθος.


Κι έτσι, κόσμε, θα κάτσω στο ειδώλιο! Ένοχος!

Αμάρτησα γιατί ήθελα να ταξιδεύω ως Έλληνας...
Αμάρτησα γιατί η Ασφάλεια ούτε στα Σπάτα ούτε στο Φάληρο μου είπε ότι έπρεπε να περιμένω 3 μήνες.
Αμάρτησα γιατί ο Αστυνομικός που μου έδωσε την αίτηση να συμπληρώσω δεν με ρώτησε αν είχα ήδη διαβατήριο και τι έγινε (εφ' όσον υπάρχουν διαφορετικές αιτήσεις για κάθε περίπτωση πράγμα που από τους δυό μας μόνο ο Αστυνομικός το ήξερε).
Αμάρτησα. Μετά από 52 χρόνια καθαρό μητρώο σε τέσσερεις χώρες.
Και δεν τό 'ξερα καν ότι αμάρτανα να το διασκεδάσω και καθώς το 'κανα...

Ντρέπομαι. Γιατί δεκαεφτά χρόνια μεγάλωσα παιδί στην Αμερική να είναι περήφανο που είναι Έλληνας.
Έχω θυμό. Για τους τεμπελχανάδες που δεν κάνουν την δουλειά τους σωστά και τα πληρώνουμε εμείς.
Φοβάμαι. Πραγματικά φοβάμαι... πραγματικά και πολύ.


Η Αμερική που μου αντικατέστησε διαβατήριο σε 5 μέρες, και ενδιαφερόταν και για το αν είμαι καλά, δεν ξέρει ότι ένας άνθρωπος είναι ένοχος μέχρι να αποδείξει ο ίδιος ότι είναι αθώος... Οι Εισαγγελείς στο Πεδίο του Άρεως τα ξέρουν όλα! Και, από συστήματα και αιτήσεις, άλλο καλό! δεν μας ξεφεύγει μύγα στην Ελλάδα!


Αμ σανίδα βρεγμένη που χρειάζεται... κυρίες και κύριοι των Ελληνικών διαβατηρίων, και εσείς εισαγγελείς, ακούστε και σκεφτείτε ότι τα μεταξωτά βρακιά κι επιδέξια σκέλια θέλουνε!

Ντροπή!

...έχει κανείς συμβουλές να βοηθήσει ;