Εντολή

Από τις πιο σωστές και καλογραμμένες απόψεις που διάβασα τελευταία ήταν ένα σχόλιο που έγραψε ο φίλος Velvet σε μία από τις αναρτήσεις του στο μπλογκ του. Το αναδημοσιεύω εδώ με σεβασμό προς όλους τους προοδευτικούς ανθρώπους που έχουν την δύναμη, και την γνώση να μιλάνε έτσι.

9 Ιουλίου 2015

σχόλιο στην ανάρτηση του Stavento (Velvet)

"Κύριε Τσίπρα: Δείξτε ότι είστε ηγέτης και όχι ψευδοπροφήτης."

Ακόμη κι αν ολόκληρο το εξωτερικό χρέος της Ελλάδας χαριστεί η ελληνική οικονομία αν δεν προχωρήσει σε μεγάλες μεταρρυθμίσεις και καταργήσει το κομματικό κράτος δεν έχει μέλλον.

Το αντιπαραγωγικό οικονομικό μοντέλο των τελευταίων χρονών περιορίζεται στην εισαγωγή αγαθών και όχι στη παραγωγικότητα  αυξάνοντας κατακόρυφα το εξωτερικό έλλειμμα.

Μια πολιτική που συνταξιοδοτεί πενηντάρηδες και φτιάχνει ένα κράτος συνταξιούχων, αδιαφορεί για τους ανέργους και τους φτωχούς, αγνοεί το δημογραφικό πρόβλημα δεν έχει ελπίδες ανάκαμψης. Ένα κράτος που εφαρμόζει ένα ασαφές εκδικητικό φορολογικό σύστημα εχθρικό απέναντι στις ελληνικές επιχειρήσεις που χρησιμοποιείται όχι για την ανάπτυξη αλλά για να συντηρεί ένα αδηφάγο δημόσιο. Πως θα οικοδομηθεί αυτή η χώρα χωρίς ξένες επενδύσεις που παραπαίει αναμεσά σε συντεχνιακά συμφέροντα, το κομματικό συμφέρον και πολίτικους απατεώνες. Όταν δεν έχεις να πληρώσεις τα χρέη σου δεν βάζεις φόρους κόβεις τα έξοδα.

Το "όχι" δείχνει πόσο βαθιά υπάρχει ριζωμένη μέσα στον Έλληνα η γνώμη ότι για όλα τα δεινά του φταίνε οι ξένοι. Ένα μεα κουλπα δεν έχω ακούσει ποτέ από κανένα Έλληνα πολίτη. Πότε θα καταλάβουμε ότι τα δικά μας προβλήματα πρέπει να τα λύσουμε εμείς και όχι οι ξένοι.

Φτανει πια με την καραμέλα της λαϊκής εντολής της δημοκρατίας της αξιοπρέπειας. Δημοκρατία και αξιοπρέπεια έχουν και οι άλλοι ευρωπαϊκοί λαοί δεν είναι αποκλειστικό Ελληνικό κοπυράιτ. Οτιδήποτε ευρωπαϊκό κατέληξε να εμφανίζεται ως εχθρικό. Ενώ μνημονεύουμε ως χώρες πρότυπο την Αργεντινή και την Βενεζουέλα. Έφτασε να θεωρείται ως λύση η έξοδος από την Ευρώπη, η βαλκανιοποίηση και η απομόνωση της χώρας το πέρασμα στον ολοκληρωτισμό. Αντί να προχωρήσουμε εμπρός, επιστρέφουμε στο παρελθόν και είμαστε ικανοποιημένοι.

Ποιος θυμάται ότι ένα από τα πρώτα αιτήματα των Ελλήνων του εικοσιένα ήταν η επιθυμία ένταξης στην Ευρώπη "θέλοντες να εξομοιωθώμεν με τους λοιπούς συναδέλφους μας Ευρωπαίους", έλεγαν. Ποιος?

Μαθήματα...

Οι γιατροί χωρίς σύνορα, αντιμέτωποι με τους μαλάκες χωρίς σύνορα, μια πάλη ανάμεσα στους μεν, από εμάς, και στους δε, από εμάς, που παίζεται πάνω στην πλάτη ανθρώπων οι οποίοι το μόνο που ζήτησαν από όλους μας ήταν να αναγνωρίσουμε πως ήταν και εκείνοι άνθρωποι σαν κι εμάς. "Εμείς" όμως...

Στη Μακεδονία του παλιού καιρού
γνώρισα τη μάνα του Αλέξανδρου
μου `στησε κουβέντα στις εξοχές
κι έκανε νυχτέρια με μάγισσες

Αχ Μακεδονία χιλιόμορφη
γιατί κλαις και λιώνεις σαν το κερί
έχω γιο μονάκριβο η καψερή
κι έχει φύγει για την ανατολή

Τον προσμένουν κίνδυνοι και χωσιές
λόγια ανθρώπων μαύρα και συμφορές
μοναχός τ’ αντέχει και τα περνά
τελειωμό δεν έχουν τα βάσανα

Στη Μακεδονία του παλιού καιρού
γνώρισα τη μάνα του Αλέξανδρου
στο φεγγάρι ψάχνει για μάγισσες
στ’ όνειρό της φέρνει τους Έλληνες

Είναι μια υπέροχη εμπειρία και αισθάνομαι προνομιούχος να μου έχει δοθεί η ευκαιρία να είμαι μέρος της. Κάθε μία ή δύο μέρες τώρα, πάνω δυό βδομάδες, κάνουμε μάθημα γραφής και ανάγνωσης, στα Αγγλικά. Γιατί Αγγλικά ξέρουν να μιλάνε όλοι, καλά, και οι περισσότεροι σωστά. Ηχητικά, χωρίς γραμματική, μόνο από άκουσμα... Οι περισσότεροι από τους 25 δεν ήξεραν να διαβάζουν και να γράφουν. Τώρα ξέρουν, και μαθαίνουν πως...

Τα επίπεδα είναι διαφορετικά: άλλοι δεν ήξεραν καθόλου και έπρεπε να ξεκινήσουν από το μηδέν. Άλλοι ήξεραν ελάχιστα, άλλοι κάτι περισσότερο. Το πιο δύσκολο δηλαδή είναι να προχωρεί το σχολείο έτσι ώστε να μην μείνει κανείς πίσω και να μην προχωρεί κανείς τόσο αργά που να βαρεθεί. Μέχρι τώρα πάμε καλά. Όχι μόνο έρχονται σταθερά κάπου 14 με 18 από τους 13 που είχαν δηλώσει ότι θέλουν να παρακολουθούνε, αλλά ετοιμάζουν τα τραπέζια και τις καρέκλες του εστιατορίου σε ένα μεγάλο "Π" με την καρέκλα μου στην μέση (κάθομαι ανάποδα με την πλάτη της καρέκλας στο στήθος μου όταν δεν είμαι όρθιος), και με περιμένουνε. Τώρα πια είναι το αστείο μας, να κάνω τον έκπληκτο που είναι όλα έτοιμα και να γελάμε όλοι.

Ή, αν δεν είναι έτοιμοι, να κάθομαι εγώ σε μια καρέκλα στη μέση και να χτίζεται γρήγορα το "Π" γύρω μου και να ξεπετιέται ένα σχολείο από το πουθενά.

Το υπέροχο της εμπειρίας είναι όταν "ανοίγεις" το μυαλό σου "κλείνοντας" τα μάτια σου και βλέπεις ότι ο γραφικός χαρακτήρας που αποτυπώνουν με μελάνι στο χαρτί, και οι ιδέες, η ψυχική ευγένεια και τα όνειρα αγγράμματων, ενήλικων ανθρώπων που περπάτησαν την Αφρική και πέρασαν την Μεσόγειο για να επιζήσουν, συναγωνίζονται και είναι μερικές φορές καλύτερα από τα αντίστοιχα Ευρωπαίων και Αμερικανών.

Όταν γυρνάς γύρω από το "Π" των τραπεζιών της τάξης να κοιτάζεις αυτά που έγραψαν, τα οποία επιμένουν να τσεκάρεις με το στυλό και να τα μονογράψεις, πρέπει να βγάζεις από το μυαλό σου την γνώση ότι η κοπελίτσα που έχεις μπροστά σου είχε βιαστεί επανειλημμένα από τους Λίβυους στους οποίους πρώτα πήγε για βοήθεια... ή ότι μιας άλλης κοπέλας το παιδί είναι στην Νιγηρία και ο άντρας της δολοφονήθηκε στον δρόμο για την Ευρώπη... ή ότι κάποιος μαλάκας Ιταλός σφραγιδοφόρος χώρισε μια άλλη από τον άντρα της στην Σικελία, έστειλε εκείνον στο Μιλάνο και εκείνην εδώ, και εμείς προσπαθούμε τρεις βδομάδες να τον φέρουμε εδώ από το Μιλάνο, αλλά δεν έχουμε αρκετές σφραγίδες...

Πρέπει να ξεχνάς τι αναγκάστηκαν να κάνουν οι άνθρωποι αυτοί για να επιβιώσουν, αλλιώς μπορεί να αρχίσεις να ντρέπεσαι που ανήκεις στο είδος των ανθρώπων. Και πρέπει να σταματήσεις την καρδιά σου από το να ραγίζει ξέροντας κάτι που εκείνοι ακόμα δεν ξέρουν: ότι οι δυσκολίες μόλις τώρα πρόκειται να αρχίσουν. Ότι πιο επικίνδυνα από την έρημο, την Μεσόγειο, τους βιαστές, τους δολοφόνους, τους έμπορους θανάτου, είναι οι Ευρωπαίοι ρατσιστές, φασίστες, ναζιστές, κερδοσκόποι, εκμεταλλευτές, ξενόφοβοι, όλοι οι τόσοι  ψευτοθρησκόληπτοι "εθνικά υπερήφανοι"-εθνικιστές-γουρούνια και οι ηλίθιοι ανάμεσα στους οποίους ήρθαν να επιζήσουν...

Μέσα από τον Ξενώνα μας, περιστοιχισμένοι από τους εθελοντές του χωριού, τον δήμαρχό μας, την Μαργαρίτα... είναι δύσκολο να κατανοήσουν το πόσο διαφορετικό είναι το χωριό μας και ότι οι κάτοικοι του κυρίως χωριού του Δήμου μας, 12 χιλιόμετρα ανατολικά, δεν τους θέλουν, ή/και θέλουν να πάρουμε εμείς τα λεφτά που στέλνει για εκείνους η Ευρωπαϊκή ένωση και να μην τους τα δώσουμε... Δεν ξέρουν ότι τα χρήματα της Ευρωπαϊκής Ένωσης δεν θα φτάσουν εδώ για άλλον ένα δύο μήνες, και ότι όλα όσα αγοράζουμε για την κουζίνα, όλα τα λεφτά που ήδη ξοδεύονται προκαταβολικά εν' αναμονή των Ευρωπαϊκών χρημάτων, βγαίνουν από την τσέπη και του Δήμου και την τσέπη ανθρώπων και εθελοντών...Ελπίζουν ότι σύντομα θα μπορέσουν να εργαστούν, πρώτα γιατί πιστεύουν ότι η εργασία είναι καλή για την ψυχή, και έπειτα για να βγάλουν κάποια χρήματα. Δεν έχουν ακόμα καταλάβει πως ούτε και εμείς θα είχαμε δουλειά αν δεν είχαμε χωράφια και ζωντανά... και πέφτουν οι τιμές των προϊόντων μας στην αγορά, και νέοι είναι άνεργοι κάτω στην πεδιάδα... Αλλά ο Δήμος μας θα τους παραχωρήσει ένα κομμάτι γη να καλλιεργούν. Από εδώ είναι δύσκολο να διανοηθούν ότι έξω από τις ανοιχτές πόρτες του Ξενώνα μας, εμείς πολεμάμε καθημερινά, σαν ασπίδα μπροστά τους, με κάθε λογής από την ξεδιαντροπιά που πρόκειται να αντιμετωπίσουν οι ίδιοι όταν κάποια μέρα φύγουν από τον ξενώνα.

Με το μάθημα, στο σχολείο μαθαίνουμε και την μεγαλύτερη εικόνα... τι είναι Ευρώπη... τι είναι οικονομική κρίση. Που βρίσκονται, και πως τους βλέπουνε πολλοί που νομίζουν πως ήρθαν να τους πάρουν τις λίγες δουλειές που έχουν απομείνει. Δραπετεύοντας από τον θάνατο και την μιζέρια που δημιουργούν οι πολυεθνικές και τα δυτικά συμφέροντα στις πατρίδες τους, δεν ήξεραν τι είναι Λιβύη και ότι εκεί θα εύρισκαν πολλοί χειρότερο θάνατο. Όταν μπήκαν στην βάρκα δεν περίμεναν ότι θα ήταν φουσκωτό, μικρό... ούτε ότι θα έμπαιναν άλλοι εκατό μαζί τους. Όταν έφυγαν από την ακτή της Λιβύης μεσάνυκτα, νόμιζαν ότι η Ευρώπη απέχει είκοσι λεπτά, μέχρι που άρχισαν να βουλιάζουν 36 'ώρες αργότερα στην ανοιχτή Μεσόγειο. Όταν μαθαίνουν ότι "σήμερα" μόνο έφτασαν άλλες 4.000 και ότι από τον Ιανουάριο μόνο έχουν φτάσει κάπου 15.000, από μόνοι τους αναρωτιούνται πως θα γίνουν όλοι τους δεκτοί σε κοινωνίες με οικονομική κρίση. Οι άνθρωποι αυτοί έχουν μυαλό και μόλις μάθουν γεγονότα και αριθμούς και πραγματικότητες από μόνοι τους σκέφτονται, από μόνοι τους αισθάνονται μέρος της γενικότερης εικόνας και προσπαθούν να σκεφτούν λύσεις... Αλλά αυτοί είναι 25. Οι άλλοι 14.975 δεν έχουν τον ξενώνα και το σχολείο του Σαν Μπενεντέτο ιν Άλπε να τους φερθεί σαν να είναι άνθρωποι ίσοι με τους άλλους. Οι άλλοι έχουν τους Ιταλούς και τους Έλληνες που γλύφουν τον κώλο του κασιδιάρη και, προσποιούμενοι τους πατριώτες του έθνους τους, τα γελοία φασιστόμουτρα, γίνονται οι ηλίθιοι χιτλερίσκοι και μουσολινάκια που χτίζουν το αίσχος του τι είναι η Μεσόγειος σήμερα.

Και εδώ τουλάχιστον, στο ευλογημένο αυτό χωριό το Σαν Μπενεντέτο ιν Άλπε, οι περισσότεροι πιστεύουμε ότι η αύξηση του πληθυσμού μας κατά τα 12% από τους καινούργιους μας φίλους δεν θα προκαλέσει περισσότερη ανεργία, αλλά θα μας ενισχύσει με την δύναμη να κάνουμε κάτι εμείς οι ίδιοι για το μικρό μας χωριό, χωρίς να περιμένουμε τίποτα από κανέναν. Οι περισσότεροι Ρομανιόλοι, εδώ στην Εμίλια-Ρομάνια, είναι περήφανοι να αυτοαποκαλούνται κομμουνιστές. Αν ήξερα ότι αυτός είναι ο κομουνισμός, θα είχα γίνει κομμουνιστής από χρόνια! Αλλά μέχρι τώρα μόνο στα Εβραϊκά κιμπούτζ είχα δει αυτή την νοοτροπία, και στα Παραμύθια Χωρις Όνομα. Τελικά δεν με ενδιαφέρουν οι λέξεις στις ταμπέλες παρά μόνο το πως τις εννοούν και τι πράττουν οι άνθρωποι που είναι πέρα από τις ταμπέλες...

Με τον Δήμαρχο (πίσω) και μια από τους εθελοντές, έξω από την εκκλησία την περασμένη Κυριακή.

Εκτόπλασμα

Πλήρωσα λοιπόν ένα σημαντικό μέρος του ποσού που έλεγε το Ελληνικό Κωλοχανείο ότι του χρώσταγα τον Μάιο, και το ποσό έπρεπε να έχει κατέβει. Τον Αύγουστο όμως είχε τριπλασιαστεί. Σε καλό μου! σκέφτηκα, και πλήρωσα κι άλλα. Αλλά μέχρι τον Σεπτέμβριο είχε ανέβει κι άλλο. Πήγα τώρα να ξαναπληρώσω, φτου ρε που να πάρει και να σηκώσει, η οφειλή μου έχει γίνει ξαφνικά πενταψήφια από τετραψήφια.

Πως γίνεται, από Μάιο σε Οκτώβριο να έχω πληρώσει τα μαλλιοκέφαλά μου και η οφειλή μου να έχει ανέβει αντί να κατέβει;

Το βρήκα! Όλο το καλοκαίρι προσθέτανε φόρους περασμένων ετών τους οποίους δεν τους είχανε βγάλει τα χρόνια που έπρεπε και τους έβγαλαν τώρα όλους μαζί! Έκανα και δήλωση τον Αύγουστο για το 2013, βγήκαν κι αυτά, και ιδού το σύνολο!

Έχω μια απλοϊκή ερώτηση: Έχει νομικό δικαίωμα, το κράτος, να βγάζει τριών ετών φόρους τρία χρόνια καθυστερημένους και να τους απαιτεί όλους αμέσως την ίδια χρονιά από τον πολίτη;

Έχει σκεφτεί κανείς να κάνει μήνυση κατά του Ελληνικού κράτους στις Βρυξέλες, ή στην Βόρειο Κορέα, κάπου τέλος πάντων;

Δηλητήριο

Όλο το θέμα που προέκυψε δεν έχει να κάνει ποσώς με την ΕΡΤ, εργαζόμενους, και τα λοιπά.

Πρόκειται για μια απλή ερώτηση:

Αγιάζει ο σκοπός τα μέσα ή όχι;

Αν απαντήσει κανείς "Ναι, ο σκοπός αγιάζει τα μέσα", τότε με την ίδια ανάσα πρέπει να πει ότι έννοιες όπως η Δημοκρατία, οποιαδήποτε έννοια, παίρνουν δευτερεύουσα θέση. Και οι αρχές πάνε περίπατο. Χωρίς αρχές, και αγιάζοντας παν μέσο εις ύμνον του αποτελέσματος, θα είναι πολύ δύσκολο να ξεχωρίσει κανείς το που ξεκινά η δικτατορία, ή η αναρχία. Μόνο και μόνο επειδή το αποτέλεσμα είναι θεμιτό, ίσως και σωστό, θα σημαίνει ότι μπορεί να επιτευχθεί με πράξεις δικτατορικές, ή αναρχικές οι οποίες "δικαιολογούνται".

Η θλιβερότερη έκφραση αυτής της "δικαιολογίας" είναι εκείνο το επαίσχυντο, παραπλανητικό, παιδαριώδες, γκεμπελίστικο: "πρέπει να σπάσεις αυγά για να κάνεις ομελέτα".

Στην τελική, άνθρωποι που ισοπεδώνουν την λειτουργία μιας χώρας αγιάζοντας τα μέσα επειδή θέλουν να κάνουν ομελέτα, απλά δεν έχουν την αξία να δικαιούνται Δημοκρατία --και δεν έχουν κανένα πρόβλημα να δικαιολογούν δικτατορία της πλευράς τους. Στην τελική είναι θέμα παιδείας και νοημοσύνης να καταλάβει κανείς γιατί είναι λάθος να αγιάζονται τα μέσα για να φτιάχνουμε ομελέτα.

Ο Σαμαράς έφερε την Ελλάδα, και το οποιοδήποτε πολίτευμα που μας έχει μείνει, προ ενός χυδαίου ντεφάκτο εδραίωσης της θέσης του σαν κεκαλυμμένος δικτάτορας. Το έκανε αυτό επειδή το "γιατί" και το "τι" ήταν σωστά, ήταν αποδκτά, και χρησιμοποίησε την κοινή γνώμη περί των αποδεκτών για να συμφωνήσει ο ...κυρίαρχος λαός με το "πως".

Κερδίσαμε την ριζική αλλαγή του δημοσιοϋπαλληλικού ντεφάκτο αλλά χάσαμε κάθε έννοια σοβαρότητας και υπευθυνότητας. Οι έννοιες αυτές χάθηκαν μέσα στο μαύρο της χουντικής οθόνης.

Τι επιλογές μας είχαν μείνει εχθές; "Εγώ ή τα τανκς".
Ποιά είναι τα "τανκς";
Οι εκλογές.
Διότι, οι εκλογές του Ιουλίου 2013, ξεκινώντας από το μαύρο στην οθόνη, θα είχαν αναμενόμενα αποτελέσματα:
1. Τον τουλάχιστον διπλασιασμό των ποσοστών της Χρυσής Αυγής.
2. Το ΚΚΕ και η ΔημΑρ θα έπαιρναν μια-δυό έδρες το καθένα.
Από που θα ερχόντουσαν τα καινούργια ποσοστά της ΧΑ, και που θα πήγαιναν τα χαμένα ποσοστά των άλλων; Μην ξεχνάμε ότι η Χρυσή Αυγή δεν είναι ακριβώς "δεξιά". Είναι άκρο. Και στα άκρα φτάνει οποιοσδήποτε από οπουδήποτε.
Στην τελική, με τρίτο κόμμα την ΧΑ και τέταρτο το ΠΑΣΟΚ, η πρωτιά θα παιζόταν μεταξύ ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ, και η κυβέρνηση συνεργασίας θα κατέληγε να είναι ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, και άλλοι. Όπως τώρα.

Τελικά, ο εκβιασμός του Σαμαρά ήταν το αν θέλουμε διπλάσια Χρυσή Αυγή. Και ο σκοπός αγίασε τα μέσα, επιτρέποντας στους ανοιχτούς και κεκαλυμμένους δικτατορίσκους να δείξουν τα δόντια τους.

Δεν νομίζω να υπάρχει Έλληνας που να μπορεί να κοιμάται ειρηνικά αυτές τις μέρες γιατί, κάπου μέσα βαθιά ξέρουν όλοι ότι πίνοντας το δηλητήριο ο Σωκράτης  απεκάλυψε την υποκρισία της "δημοκρατίας" --και κανείς σήμερα δεν  μπορεί να το κάνει αυτό γιατί υποκριτές είναι όλοι και δεν πρόκειται να εξετάσουν τον εαυτό τους.

Προτιμούν ο σκοπός να αγιάζει τα μέσα.

...όχι. Η Ελλάδα δεν αρέσει στους Έλληνες. Γι' αυτό είναι συνέχεια τόσο θυμωμένοι, πολωμένοι, ξερόλες που βρίζουν τους πάντες, που αυτοκαταστρέφονται γιατί δεν βλέπουν τον λόγο να περισώσουν κάτι που μισούν. Γι' αυτό οι δρόμοι και οι παραλίες είναι ένα σκουπιδαριό και κανένας δεν μαζεύει τα σκουπίδια. Πόσα άλλα συμπτώματα θέλουμε για να αναγνωρίσουμε κάποιον που είναι δυστυχισμένος από το περιβάλλον του; Κοίταχτε γύρω σας: Μισούν τον τόπο που έχτισαν και πείσμα στο πείσμα, και μια που δεν έχουν και που αλλού να πάνε, παριστάνουν ο καθένας τον σωτήρα από όποιο στρατόπεδο τους κάθεται καλύτερα --μη και δείξουν ούτε καν στο εαυτό τους την πραγματικότητα. Είναι για λύπηση.

Σημ., Υπάρχει και εκείνη η σχολή που διδάσκει ότι "αν ρε φίλε δεν ζεις στην Ελλάδα, ή, αν ζεις στην Ελλάδα και είσαι αλλοδαπός, βούλωστο!" Όχι ακριβώς. Αν ένας Έλληνας που έχει επιλέξει να ζει στο εξωτερικό, ή αν ένας αλλοδαπός που έχει επιλέξει να ζει στην Ελλάδα, πληρώνει φόρους στο Ελληνικό κράτος, τότε, έχει ισάξιο δικαίωμα με τους υπόλοιπους να μιλάει.

Αν-Ευθύνη

Δεν νομίζω να αμφιβάλει κανείς ότι ο επόμενος πρωθυπουργός της Ελλάδας θα είναι ο Αλέξης Τσίπρας.

Θα μπορούσε κανείς να υποθέσει ότι εφ' όσον είναι τόσο οφθαλμοφανές και αναμενόμενο, ίσως τελικά να μην συμβεί -μια που η ζωή είναι πάντα πιο ευρηματική από την φαντασία. Αλλά, εδώ είναι κουκιά μετρημένα. Ο Τσίπρας θα είναι ο επόμενος πρωθυπουργός αν μη τι άλλο γιατί δεν υπάρχει άλλος. Το ΠΑΣΟΚ δεν υπάρχει πια, και ότι κόμματα και να ξεπηδήσουν από το κουφάρι του δεν έχουν τον χρόνο να γίνουν πρώτα. Η ΔημΑρ δεν έχει το μέγεθος ή την λαϊκή συνοχή να βγει πρώτο κόμμα, το ΚΚΕ έχει δηλώσει ότι δεν θέλει να είναι κυβέρνηση, και η ΝΔ δεν θα είναι πρώτο κόμμα γιατί οι επόμενες εκλογές θα γίνουν λόγω του ότι θα θεωρηθεί αποτυχημένη ως κυβέρνηση και θα παραιτηθεί ή θα διαλυθεί: κανείς δεν περιμένει ότι θα αντέξει η κυβέρνηση άλλους 3 μήνες, όχι τριάμισι χρόνια!

Οπότε, η μόνη ερώτηση που μένει είναι για τις συνθήκες υπό τις οποίες θα γίνει πρωθυπουργός ο Τσίπρας.

- Θα είναι το ΣΥΡΙΖΑ αυτοδύναμο ή πρώτο σε μια συνεργασία;
- Θα έρθει στην εξουσία πριν ή μετά από την επιστροφή στην δραχμή;
- Η μεταφορά εξουσίας θα γίνει εν μέσω πολιτικής καταιγίδας, ή κοινωνικής εξέγερσης;
- Η Χρυσή Αυγή θα είναι δεύτερο ή τρίτο κόμμα;

Η λογική λέει ότι αν και το ΣΥΡΙΖΑ θα είναι πρώτο κόμμα, δεν θα έχει ακόμα φτάσει την αυτοδυναμία -δεν βγαίνουν τα νούμερα. Η λογική επίσης λέει ότι το δεύτερο κόμμα θα είναι κεντροδεξιό, ή ακροδεξιό, άρα η συνεργασία του ΣΥΡΙΖΑ θα πρέπει να έρθει από το τρίτο ή το τέταρτο κόμμα (εφ' όσον η ΧΑ θα είναι δεύτερο ή τρίτο, και η κεντροδεξιά τρίτο ή δεύτερο).

Θα έρθει όμως στην εξουσία ο Τσίπρας πριν ή μετά την επιστροφή στην δραχμή;

Και πάλι η λογική λέει, νομίζω, τα εξής: Η Ευρωζώνη δεν μπορεί να διώξει μέλος: το μέλος πρέπει να αποχωρήσει από μόνο του λόγω εξαναγκαστικών εσωτερικών συνθηκών. Και, η Ευρώπη δεν πρόκειται ποτέ να κάνει βήματα τα οποία να μειώσουν τον αριθμό που αντιπροσωπεύει τα αναμενόμενα έσοδά της από το Ελληνικό χρέος: τα βήματα της διαγραφής του χρέους θα γίνουν αυτόματα λόγω της πραγματικότητας της οικονομικής κατάστασης (την οποία ούτε η Ευρώπη θα μπορεί πλέον να ελέγξει ή να καλύψει), ή/και ως αποτέλεσμα βημάτων της Ελληνικής κυβέρνησης. Άρα, μέχρι την τελευταία ημέρα της σημερινής κυβέρνησης δεν θα έχουμε επιστρέψει στην δραχμή -κι αν ακόμα έχουμε χρεοκοπήσει επισήμως. Αυτό το βήμα, της επιστροφής στην δραχμή θα είναι το πρώτο βήμα που αναγκαστικά θα δεχτεί η κυβέρνηση του Τσίπρα.

Κάθε λογική ανάλυση προτείνει ότι μέσα στον επόμενο χρόνο την Ελλάδα θα την κυβερνά το κόμμα του Τσίπρα σαν πρώτο κόμμα κυβέρνησης συνεργασίας, και ότι από τα πρώτα που θα συμβούν θα είναι η επιστροφή στην δραχμή. Και ότι η ισχυρότερη αντιπολίτευση στην Βουλή, αξιωματική ή όχι, αλλά, κυριότερα στους δρόμους, θα έρχεται από την Χρυσή Αυγή.

Και το πρώτο πρωί που θα ξυπνήσει  πρωθυπουργός ο Τσίπρας (και με πάνω από 12% η ΧΑ) θα αναγκαστεί να απαντήσει, θέλει δε θέλει, στην μια ερώτηση που κανείς δεν έχει απαντήσει μέχρι και σήμερα: Που θα βρεθούν τα λεφτά; ακριβώς; λεπτομερώς; Για τους μισθούς και τις συντάξεις αύριο, για τις εισαγωγές αύριο και μεθαύριο, για την αύξηση παραγωγής εγχώρια προς λιγότερες εισαγωγές αντιμεθαύριο;

Αυτό το οποίο παίζεται αυτή την στιγμή, προσβλέποντας στην ημέρα των εκλογών, και όχι στην επομένη ημέρα,  είναι το θέμα του χρόνου. Ο Τσίπρας χρειάζεται χρόνο για να μεταμορφώσει το ΣΥΡΙΖΑ σε ενιαίο κόμμα και προσωπικό του όχημα, για να βγει (Andreas reboot). Αυτή ήταν η ουσία της φράσης που ξέφυγε από τον Λαφαζάνο ότι "δεν είναι έτοιμοι να κυβερνήσουν". Χρειάζονται χρόνο για να τοποθετηθούν, ξέροντας ότι ως συνασπισμός συνιστωσών ποτέ δεν πρόκειται να επιζήσουν.

Το θέμα της δραχμής δεν εξαρτάται από τον Τσίπρα αλλά από τα νούμερα της πραγματικότητας. Οπότε, η τελική ερώτηση είναι αν ο Τσίπρας, ή οποιοσδήποτε σε αυτή την φάση, θα είναι αρκετός για να κρατήσει την Ελληνική κοινωνία από το να κάνει το τελευταίο βήμα της αυτοκτονίας και του αιματοκυλίσματος (ή, το λιγότερο, της ολικής εξαθλίωσης).

Ένα πράγμα που θα μπορούσε να αποτρέψει την πορεία αυτή θα ήταν, αύριο κιόλας, να κάνει το Ελληνικό κράτος αυτά που αρνείται να κάνει από τον Ιούνιο του 2010: Να απολύσει άμεσα 100.000 κηφήνες του Δημοσίου, να μηχανογραφηθεί για να πατάξει την φοροδιαφυγή των ολίγων ημετέρων, και να οργανωθεί αξιοκρατικά. Τα μόνα που είχε ζητήσει η Ευρώπη το 2010. Αν όμως αυτά γίνουν αύριο, πάλι την ίδια πιθανότητα αιματοκυλίσματος έχουμε μπροστά μας (ως αντίδραση του κυρίαρχου λαού-πελατών) -γι αυτό και δεν έγιναν αυτά μέχρι τώρα.

Στην τελική, ο υπεύθυνος είναι ο ίδιος ο λαός, και ίσως ιδιαίτερα εκείνοι που ποτέ δεν συμμετείχαν στο σύνολο εφ' όσον ενδιαφερόντουσαν μόνο για την στέγη τους (αυθαίρετη όπως ήταν -500.000 αυθαίρετα!). Ένας λαός που ουδέποτε και για τίποτα παραδέχεται υπευθυνότητα, συλλογικά, ή ατομικά, και πάντα φταίνε οι προδότες αλλά ποτέ εκείνοι που γέννησαν τους προδότες από ανάμεσά τους.

Αυτό που καταλογίζω στον Τσίπρα είναι ο λαϊκισμός με τον οποίο προσπαθεί να αποσπάσει τις ψήφους των αλαφροΐσκιωτων, και τις ψήφους εκείνων των "αριστερών" με ψυχές ακροδεξιές, και εκείνων που βρίσκονται σε μόνιμη άρνηση και θάλασσα δικαιολογιών. Όπως, και το ότι δεν εξηγεί που θα βρει τα λεφτά για να πραγματοποιήσει αυτά που υπόσχεται. Όμως, και ο Τσίπρας, όπως έκανε και ο λαοπλάνος Αντρέας, απλά ...βρίσκουν και τα κάνουν. Σταματήστε επί τέλους να τα χάβετε, εσείς όσοι τα χάβετε... και αποκτήσετε κάποια συλλογική αίσθηση ευθύνης και αλληλεγγύης. Και ρεαλισμού. Τα ροζ γυαλιά πράσινου ηλίου για μπλε καγιέν μας τελείωσαν.

Πίνακας: Jacques Louis David, La Mort de Marat ou Marat Assassiné

Κράτος

Πιστεύετε ότι έχετε, ή ότι είναι δυνατόν ποτέ να έχετε κράτος -και πιστεύετε μήπως ότι για τα στραβά φταίνε οι πολιτικοί και όχι οι πολίτες; Διαβάστε παρακάτω:

Όπως έχω ξαναγράψει κάμποσες φορές χρωστάω 4.500 Ευρώ στην εφορία. Ο λόγος για τον οποίον τα χρωστάω ακόμα είναι γιατί επί ένα χρόνο δεν μπορούν να μου στείλουν γράμματα στην διεύθυνση μου στο εξωτερικό αν δεν είμαι στην ΔΟΥ εξωτερικού, αλλά τελικά δεν με δέχονται στην ΔΟΥ εξωτερικού αν δεν έχω ξεπληρώσει στην τοπική μου ΔΟΥ αλλά η τοπική μου ΔΟΥ δεν επικοινωνεί ποτέ μαζί μου και δεν μιλάει στην δικηγόρο μου χωρίς πληρεξούσιο για το οποίο πρέπει να πάω στην Φλωρεντία. Τελικά πήγα και τό 'κανα το πληρεξούσιο, και έστειλα λεφτα μέσω τράπεζας -μια και η εφορία δεν δέχεται κάρτες ΑΤΜ ή επιταγές παρά μόνο μετρητά στο χέρι αφού κάτσεις δύο ουρές (για όποιον δεν κατάλαβε, επί πάνω από χρόνο προσπαθώ θα δώσω λεφτά στην εφορία και δεν ξέρουν πως να τα πάρουνε).

Λοιπόν

Έστειλα την δικηγόρο μου με το πληρεξούσιό της και με 2.000 ζεστά Ευρώ στο χέρι, να τα πληρώσει στην ΔΟΥ και να τους πει ότι σε 2-3 βδομάδες θα δώσουμε και τα άλλα 2.500. Αν έχουν πρόβλημα να τα πάρουν σε δυό δώσεις, της είπα, κράτα τα 2.000 και δώσε και τα 4.500 μαζί σε δύο-τρεις βδομάδες.

Αμ δε!

Το τι ακολούθησε ούτε ο Φελίνι δεν θα το είχε σκεφτεί.

Η ΔΟΥ *ΔΕΝ ΘΕΛΕΙ* να την ξεπληρώσω με μετρητά στο χέρι. Μου επιβάλανε πρόγραμμα των 166 ευρώ τον μήνα για 24 μήνες, και, επειδή μπήκα στο πρόγραμμα μου αφαίρεσαν 516 Ευρώ από την οφειλή μου. Κι έτσι αντί να πάρουνε τα 4.500 μετρητά που παρακαλούσα να τα δώσω όλα εδώ και τώρα, ζητήσανε 3.984 σιγά-σιγά επί δύο χρόνια.

Πράγμα το οποίο επίσης σημαίνει ότι δεν μπορώ να πάω στην ΔΟΥ εξωτερικού για δύο χρόνια κατά την διάρκεια των οποίων θα μαζέψω και καινούργια χρωστούμενα εκτός αν πληρώνω την δικηγόρο μου να τα ψάχνει από μόνη της και να πηγαίνει στο Φάληρο να ψάχνει στο γραμματοκιβώτιο μου γράμματα της εφορίας.

Και αυτό το σοκ που υπεστήκατε τώρα, με αυτό το τελευταίο που διαβάσατε, μην σας αφήσει να ξεχάσετε, από την πρώτη παράγραφο, τον λόγο για τον οποίο χρωστάω.

Τώρα βέβαια δεν ξέρω αν φταίει το κράτος ή το σύστημα (και από ότι βλέπω οι Έλληνες πιστεύουν ότι οι ίδιοι δεν έχουν καμία ευθύνη για το κράτος τους, το οποίο φαίνεται ήρθε από διαστημόπλοιο). Αλλά αυτό που ξέρω είναι ότι όταν συναλλάσσομαι με το κράτος μιλώ με ανθρώπους σαν κι εμάς που ζουν ανάμεσά μας και είναι υπάλληλοι και πάνε στο σουπερμάρκετ και ψωνίζουν δίπλα μας. Και όταν μου εξηγούν τα παραπάνω που διαβάσατε, πιστεύουν πραγματικά ότι μιλάνε σοβαρά. Δεν διανοούνται καν τον βαθμό της γελοιότητας την οποίαν αντιπροσωπεύουν και εκπροσωπούν και προωθούν... και, εν τέλει, αποτελούν ενεργά μέλη της.

Μα, με δουλεύετε ρε παιδιά που καθόμαστε και συζητάμε εδώ πέρα για μνημόνια και διαρθρώσεις και κυβερνήσεις και μεσαίες τάξεις και συνομωσίες εκείνων που χέστηκαν για την Ελλάδα... Εδώ, μαλακιζόμαστε ομαδικά και καθημερινά!!! Και το βλέπουν όλοι απ' έξω πια! Μας έχουν πάρει χαμπάρι. Μόνο εμείς δεν μας έχουμε πάρει χαμπάρι. Δεν βλέπετε που ζείτε, και τι μυαλά έχει ο διπλανός σας και με τι μυαλά "λειτουργούν" τα πάντα; Και σας φταίει το σύστημα που φτιάχνετε εσείς οι ίδιοι καθημερινά; Και μετά μου λέτε να βγει η Ελλάδα από την κρίση; Η κρίση στην Ευρώπη ωχριά μπροστά από την κρίση στο κρανίο της Ελλάδας.

Σύνταγμα

Οι εκλογές θα γίνουν σύντομα. Όχι ότι έχουμε λεφτά να τις κάνουμε, ή πως ότι και να βγει θα έχει την παραμικρή δύναμη ή σημασία, αλλά η Ευρώπη θέλει να τελειώνουμε με τις εκλογές μας να δούνε με ποιόν και ποιούς θα έχουνε να κάνουνε.

Αισθάνονται πολύ άβολα και με το δίκιο τους. Η ..."τεχνική" μας κυβέρνηση των 49 μελλών υπόγραψε, και είναι ώρα τώρα μια άλλη κυβέρνηση να κάνει αυτά που υπογράψαμε.

Θεωρείται σίγουρο ότι αυτοδυναμία δεν θα υπάρξει. Δηλαδή μιλάμε για πρωθυπουργό Σαμαρά να συνεργάζεται με ΠΑΣΟΚ, ΛΑΟΣ και ΔημΑ. Όοοοολη αυτή η ιστορία μόνο και μόνο για να πιάσει καρέκλα ο πωστονλένε της ΔημΑ. Ο φύρερ είχε ήδη πιάσει, και θα του μείνει.

Νομίζω ότι αξίζει τον κόπο να διαβάσουμε όλοι το pdf που είχε βάλει σαν λινκ ο φίλος Epanechnikov στα σχόλια της προηγούμενης ανάρτησης:
http://www.stern.nyu.edu/networks/Economides_Greek_Debt_Crisis_02122012.pdf



Ο λόγος που γράφω σήμερα είναι να κάνω μια χαζή ερώτηση. Τι θα γινόταν άραγε, αν όλος ο λαός που πάει και θα πάει σε διαδηλώσεις και απεργίες, καθώς καίγεται η Αθήνα, εστίαζε τις απαιτήσεις του σε ένα και μόνο πράγμα. Τι θα γινόταν αν οι Έλληνες απαιτούσαν από την οποιαδήποτε κυβέρνησή τους να κάνει άμεσα τις διαρθρωτικές αλλαγές που επιβάλει το μνημόνιο και δεν έχουν γίνει εδώ και δύο χρόνια.

Τι θα γινόταν άραγε αν ο λαός πήγαινε στο Σύνταγμα να απαιτήσει από το κράτος του να αρχίσει να λειτουργεί;



Η πλατεία και το κτήριο άλλωστε δεν είναι ξένα της εικόνας ενός λαού Ελληνικού που ζητάει κυβέρνηση και κράτος. Το είχαν ζητήσει και από τον Όθωνα. Όχι όμως από τότε. Ίσως να ήρθε η ώρα να επαναληφθεί κι αυτό.

Δευτέρα

Κι έτσι περιμένουμε την Δευτέρα και το Euroπωστολένε να δούμε αν θα μας δώσουνε τον οβολό να ησυχάσουμε για τρεις μήνες να κάνουμε και τίποτα εκλογές.

Έχουμε ισχυρή συμπαράσταση από την μια μεγάλη χώρα που είχε μείνει εκτός Ευρώ και τώρα δείχνει την καημένη την μικρούλα στα κάτω Βαλκάνια και λέει "να που είχαμε δίκιο! Θάλασσα τα κάνατε! κοιτάχτε τι κάνατε στην καημένη την Ελλάδα!" Η στάση συμπαράστασης της Αγγλίας προς την Ελλάδα δεν έχει τίποτα να κάνει με τα δικά τους συμφέροντα. Είναι τόσο ειλικρινής όσο ένας Άγγλος που του ζητάς την τελευταία ουγγιά τσάι που έχει στο ντουλάπι.

Έχουμε και την υποστήριξη της λαοπλημύρας της Ευρώπης και όλα τα συνθήματα αλληλεγγύης από τα πεζοδρόμια, τα οποία έρχονται από καρδιάς χωρίς την σκέψη ή φόβο ότι εκείνοι ακολουθούν κατά πόδας και είναι οι επόμενοι.

Έχουμε και την όλως εξάφνως αδελφική και συντροφική υποστήριξη από την επίσημη Ιταλία, και τον οίκτο αλλά και τον φόβο της ανεπίσημης Ιταλίας.

Ο αντίπαλος της Μέρκελ λέει ότι η Μέρκελ θα καταστρέψει την Ευρώπη και οι κολλητοί της Μερκελ λένε ότι δεν θέλουνε Ευρώπη. Μόνο μια μεγάλη Γερμανία με γραφικές διαλέκτους στα Μεσογειακά παράλια. Είναι κάτι σαν την Μεγάλη Ιδέα, μόνο που εκείνη το λένε Τόλε Ιντέε.

Οι σκληροί θέλουν να ξεκουμπιστούμε κάπου. Οπουδήποτε. Οι μαλακοί θέλουν να τους επιτρέψουμε να μας κάνουν παράδειγμα προς αποφυγήν.

Εν τω μεταξύ, όταν πάρουμε τον καινούργιο οβολό θα πρέπει αμέσως τσάτρα-πάτρα να κάνουμε ορισμένα πραγματάκια:

-Να γράψουμε καινούργιο φορολογικό κώδικα

-Να αλλάξει η νομοθεσία

-Να απολυθεί το 1/3 του δημόσιου τομέα

-Να μηχανογραφηθούν τα πάντα και να δικτυωθούν σε κάθε δημόσιο γραφείο

-Να πληρωθούν όλοι οι φόροι που δεν έχουν πληρωθεί μέχρι σήμερα

-Να δίνουν όλοι αποδείξεις χωρίς να ρωτάνε αν θέλεις ή όχι με λιγότερο κόστος

-Να γίνουμε τίμιοι

-Να αρχίσουμε να αντέχουμε ο ένας τον άλλον

-Και πολλά άλλα πράγματα, τα οποία η J. K. Rowling θα μας βοηθήσει να γίνουν όλα στην εντέλεια μέσα σε ένα μήνα, στο καινούργιο της βιβλίο: Ο Χαρρυ Πόττερ και το Ελληνικό Δημόσιο.

Αμέσως μετά θα έχουμε εκλογές όπου θα βγει ένας συνασπισμός συνεργασίας τεσσάρων κομμάτων αφήνοντας έξω δύο κόμματα για αντιπολίτευση. Περιμένοντας την επομένη δόση, κάθε φορά, ο συνασπισμός θα αλλάζει. Ο πρώτος συνασπισμός θα κυβερνά όταν περιμένουμε δώσεις με ζυγά νούμερα, και περιμένοντας δόση με μονό νούμερο θα μπαίνουν στον συνασπισμό τα δύο της αντιπολίτευσης και θα βγαίνουν από μέσα δύο να γίνουν αντιπολίτευση.

Αλλά, κάθε φορά που θα δίνεται δόση θα βγάζουμε μια καρέκλα και ένας θα μένει έξω. Όταν τελειώσουν οι καρέκλες χρεοκοπούμε.

Τον άλλο μήνα αρχίζουν τα γυρίσματα της καινούργιας ταινίας του Κουέντιν Ταρεντίνο, Δοξασμένα Μυξιάρικα, όπου ένας θίασος κάνει αναπαράσταση τον θάνατο του Αγγελόπουλου, αλλά η τέχνη το γυρνάει στο δράμα όταν ο μοτοσικλετιστής σκοτώνει την Μέρκελ που είχε τύχει στην Ελλάδα και πήγε να δει τα γυρίσματα.

"Πρέπει να δώσουμε την Τελική Λύση στο Ελληνικό θέμα πριν τις εκλογές" ψιθύρισε η Μέρκελ καθώς πέθαινε στον δρόμο. Ο Γλέζος τότε την σκέπασε με μια κόκκινη σημαία σβάστικα που έτυχε να την κουβαλάει μαζί του πολλά χρόνια.

Κρατόδημος

Η Δημοκρατία της άμεσης καταγραφής της γνώμης του κάθε πολίτη για το κάθε θέμα, που γινόταν στην Πνύκα, τότε που γεννήθηκε η Δημοκρατία η οποία υποτίθεται ότι είναι η μαμά των σημερινών Δημοκρατιών, δεν είναι εφικτή όταν οι πολίτες αριθμούν περισσότερους από όσους μπορούν να χωρέσουν στην Πνύκα. Άλλωστε ούτε τότε θα χωρούσαν αν είχαν ελευθερώσει τους σκλάβους τους. Επίσης δεν μπορούν όλοι οι πολίτες να καλούνται να ψηφίσουν για κάθε θέμα είκοσι φορές την ημέρα. Ποιός θα έμενε στην πόλη να κάνει την δουλειά; οι σκλάβοι;

Γενηθήτω, ως εκ τούτου, η αντιπροσωπευτική Δημοκρατία, όπου ένας αντιπρόσωπος-ψηφοφόρος αντιπροσωπεύει κάμποσες χιλιάδες πολιτών. Οι πολίτες ταΐζουν τον αντιπρόσωπό τους να κάθεται στην Πνύκα και να δίνει αυτά που του ζητούν οι αντιπροσωπευόμενοι που τον έβαλαν εκεί.

Από την άλλη μεριά θα ήταν απλοϊκό να μην παραδεχτούμε ότι ανάμεσα στους 18ο και 19ο αιώνα τα συστήματα των Βασιλέων, και των Αυλών τους, έψαξαν να βρουν ένα καινούργιο σχήμα που να το δέχονται πιο άμεσα οι υποτακτικοί, οι οποίοι εκτός του ότι ξυπνούσαν μετά τον ύπνο του Μεσαίωνα, επίσης άρχιζαν να έχουν στα χέρια τους την δύναμη της βιομηχανικής παραγωγής, χωρίς την οποίαν δεν θα είχαν κέρδη οι Αυλές -ούτε οι Βασιλείς.

Έτσι έχουμε ένα παγκόσμιο μοντέλο σήμερα όπου οι Βασιλείς έχουν θητεία 4-5 ετών και λέγονται Πρωθυπουργοί ή Πρόεδροι, οι Αυλές λέγονται Υπουργικό Συμβούλιο, και οι πολίτες αντιπροσωπεύονται από τους βουλευτές.

Η ένωση των δύο κόσμων, του κόσμου του Πρωθυπουργού/Προέδρου και του Υπουργικού Συμβουλίου από την μία μεριά, και των πολιτών και των αντιπροσώπων τους από την άλλη, συντελείται με τον θεσμό-κόλλα του "κόμματος".

Κόμμα είναι η συμπύκνωση των ιδεών ενός μέρους του φάσματος απόψεων σε ένα φορέα. Από την αριστερή ως την δεξιά άκρη του φάσματος των ιδεών μπορεί κανείς να καταλήξει σε ένα αριθμό κομμάτων ανάλογα με την λεπτομέρεια που θέλει να αποδώσει. Μπορεί το φάσμα να χωριστεί στα δύο, ή στα εκατόν δύο. Στην Ελλάδα το χωρίζαμε, τα τελευταία 2 χρόνια μέχρι τώρα, στα έξι αντιπροσωπευόμενα μέρη και σε άλλα 15-20 μη αντιπροσωπευόμενα.

Και αυτή η πραγματικότητα σχήματος γεννά ορισμένες ερωτήσεις:

-Είναι η σημερινή Δημοκρατία, Δημοκρατία, με την έννοια της Δημοκρατίας της Πνύκας; Φυσικά όχι.

-Είναι εφικτή η Δημοκρατία της Πνύκας στον σημερινό πολυπληθή και πολύπλοκο, αλληλοεξαρτώμενο κόσμο; Φυσικά όχι.

-Αντιπροσωπεύονται ουσιαστικά οι πολίτες και η γνώμη τους; Φυσικά Όχι.

-Υπάρχει κάποιο διαφορετικό σχήμα που θεωρητικά τουλάχιστον θα αντιπροσώπευε τους πολίτες πιο άμεσα; Δεν βλέπω κανένα που να μην είναι δικτατορικό είτε εκ των αριστερών είτε εκ των δεξιών. Αν βλέπετε εσείς πείτε μου.

Θα μου πείτε, οι πολίτες φτιάχνουν την δική τους Πνύκα έξω από την Βουλή όταν διαδηλώνουν την άποψη τους, και οι αντιπρόσωποι έχουν την υποχρέωση να τους ακούσουν. Θεωρητικά, ναι, αλλά για να είναι Δημοκρατική η Πνύκα έξω από την Βουλή σε μια χώρα 10.000.000 ατόμων, πρέπει έξω από την Βουλή να στέκονται 5.000.000 άτομα γιατί αλλιώς είναι μειοψηφία.

Θα μου πείτε δεν χωράει το Σύνταγμα 5.000.000 ανθρώπους (όπως δεν χώραγε η Πνύκα τους σκλάβους), άρα οι 60.000 που βρίσκονται στο Σύνταγμα αντιπροσωπεύουν εκείνους που δεν χώρεσαν. Ναι, αλλά τώρα το πάμε αλλού το πράγμα. Άντε να αποδείξεις στους μέσα αντιπροσώπους πόσους αντιπροσωπεύουν οι απ' έξω αντιπρόσωποι.

Για να μην πέσουμε στην δύνη της λεπτομέρειας, ας μείνουμε λίγο στα βασικά:

1. Για αυτοδυναμία κόμματος μετά από εκλογές χρειάζεται μια δικομματική κατάσταση όπου μόνο ένα από δύο κόμματα έχει ελπίδα αυτοδυναμίας. Αλλιώς, οποιοδήποτε πρώτο κόμμα θα είναι αναγκασμένο να συνεργαστεί με άλλα.

2. Θα έπρεπε να έχει το δικαίωμα κάθε βουλευτής ενός κόμματος να ψηφίσει αντίθετα στην γραμμή του κόμματος χωρίς φόβο να διαγραφεί;

Νομίζω, και διορθώστε με αν πιστεύετε ότι κάνω λάθος, ότι η "Δημοκρατική" και "Δίκαια" απάντηση είναι να συνεργάζονται τα κόμματα, και να μπορεί ένας βουλευτής να έχει γνώμη χωρίς τον φόβο αποπομπής.

Φυσικά, ποτέ δεν είναι τα πράγματα απλά:

1. Το πλησιέστερο Μεσογειακής ιδιοσυγκρασίας πραγματικό παράδειγμα συνεργαζομένων κομμάτων είναι η Ιταλία, η οποία μέχρι τα '80 ήταν καλαμπούρι γιατί δεν κράταγε κυβέρνηση πάνω από μερικούς μήνες, και μετά από τα '90 κάνανε συνασπισμούς τέτοιους που αποτελούσαν από μόνοι τους υπερ-κόμμα, υπο-Μπερλουσκόνι, αποδεικνύοντας ότι ο βασιλιάς σήμερα εκτός από πρόεδρος ή πρωθυπουργός μπορεί να λέγεται και καβαλιέρε. Και, ψαχνόμενοι για την Ελλάδα, φυσικό είναι να μας συγκρίνουμε πρώτα με την Ιταλία και μετά με την Σουηδία. Έχει η ιδιοσυγκρασία μας και κάτι να κάνει με το τι μπορούμε να περιμένουμε από τους εαυτούς μας.

2. Υπάρχουν επιχειρήματα τα οποία αποδεικνύουν ότι είναι απαραίτητο οι Βουλευτές να ψηφίζουν γραμμή του κόμματος, αλλά από την άλλη μεριά, αυτό καταλύει την οποιαδήποτε χρησιμότητα του διαλόγου, και κατ' επέκταση κάνει τα κόμματα δικτατορίες, και, έτσι έχουμε δικτατορική Αντιπροσωπευτική Δημοκρατία, ή κάτι τέτοιο.

Θα μου πείτε, έτσι δημιουργούνται καινούργια κόμματα από τους διωγμένους. Ναι, αλλά τώρα επιστρέφουμε στο άνωθεν παράδειγμα της Ιταλίας...

Από την άλλη μεριά, με όλα τους τα μαύρα κι άραχνα, περί των οποίων τουλάχιστον ένας φίλος εκ των αναγνωστών θα μας πληροφορήσει άμεσα, η Αγγλία και οι ΗΠΑ αποτελούν παραδείγματα δικομματικών πολιτευμάτων που λειτουργούν καλύτερα από την Ιταλία.

Και από την παράλλη μεριά, και στην Αγγλία και στις ΗΠΑ, και στον κόσμο που ξέρω από τον οποίο εξαρτόμαστε τώρα, δεν αποπέμπεται αντιπρόσωπος επειδή είπε μια γνώμη διαφορετική του κυρίου προέδρου -άλλωστε, δεν είναι ποτέ δυνατόν όλοι οι ψηφοφόροι ενός κόμματος να συμφωνούν συνέχεια με τον αρχηγό του κόμματος, και οι αντιπρόσωποί τους έχουν υποχρέωση απέναντι εκείνων τους οποίους αντιπροσωπεύουν πριν από την υποχρέωση προς τον θεσοδότη τους.


Έτσι, ενώ η λογική μου, μου προτείνει συνεργασία κομμάτων, πιστεύω ότι πιο αποτελεσματική στην σημερινή παγκόσμια πραγματικότητα είναι η αυτοδύναμη κυβέρνηση.

Και, ενώ ο όρος της αυτοδύναμης κυβέρνησης προϋποθέτει ψήφο βουλευτού σε ευθυγράμμιση με τον αρχηγό, πιστεύω στην ελεύθερη ψήφο του βουλευτού χωρίς κυρώσεις.

Πρέπει να είμαι πολύ παραπλανημένος... Βοήθεια!