Μεταλλάξεις

Το πολιτικό τοπίο στις ΗΠΑ του 2016 είναι το τέλειο παράδειγμα της πλήρους μίξης των θετικών και των αρνητικών συστατικών μιας πραγματικής δημοκρατίας.

Μια δημοκρατία, απλά, είναι η κυβέρνηση από τον λαό για τον λαό, όπου οι αποφάσεις χρειάζονται πλειοψηφία έστω και του ενός και όπου η διαμόρφωση αποφάσεων εξαρτάται από την συζήτηση.

Η δημοκρατία, για να λειτουργεί σωστά, πρέπει να επιτρέπει την αυτοκατάλυσή της. Δηλαδή, αν μετά από συζήτηση η πλειοψηφία αποφασίσει να ψηφίσει δικτατορία, αυτό πρέπει να το επιτρέψει η δημοκρατία, κι ας είναι η τελευταία της πράξη πριν αυτοκαταστραφεί. Στην περίπτωση αυτή, το αποτέλεσμα δεν θα οφείλεται σε ανεπάρκεια της δημοκρατίας, αλλά σε ανεπάρκεια του σκεπτικού των ψηφοφόρων. Μάλιστα, θα μπορούσε να πει κανείς ότι η λέξη που χρησιμοποίησα, «ανεπάρκεια» δεν είναι σωστή, επειδή δεν είναι αντικειμενική.

Ένα καλό παράδειγμα υπάρχει στην Ιστορία της Ρώμης. Η Ρωμαϊκή Δημοκρατία (Ρεπούμπλικα) αποφάσισε και ψήφισε δια των αντιπροσώπων της να δώσει δικτατορικές δυνάμεις στον Ιούλιο Καίσαρα. Ο υιοθετημένος γιός του Ιουλίου, ο Οκτάβιος, ανακηρύχθηκε Αυτοκράτορας και μετονομάστηκε σε Αύγουστος Καίσαρ. Η Ρώμη έγινε Αυτοκρατορία και ποτέ δεν επέστρεψε στην Δημοκρατία.

Όταν ένας λαός αποφασίζει να ψηφίσει δικτάτορες, όπως τον Οκτάβιο, τον Μουσολίνι ή τον Χίτλερ, δεν το κάνει συνειδητά γνωρίζοντας ότι καταλύει την δημοκρατία εις όφελος της δικτατορίας. Το κάνει πιστεύοντας ότι ενεργεί δημοκρατικά επιλέγοντας έναν άνθρωπο τον οποίον δεν έχει κατανοήσει σαν δικτάτορα, αλλά σαν σωτήρα. Μάλιστα, οι Ιταλοί και οι Γερμανοί δεν το κατανόησαν αυτό μέχρι που έχασαν τα πάντα στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Πολλοί Ιταλοί ακόμα δεν το έχουν κατανοήσει.

Όμως, όταν ένας λαός αποφασίζει να ψηφίσει έναν δικτάτορα, το γνώριμο σύμπτωμα της πράξης του αυτής είναι ότι ψηφίζει αρνητικά αντί για θετικά. Δηλαδή, ψηφίζει εναντίων κάποιων, όταν ο δικτάτορας έχει δημαγωγικά ενεργοποιήσει τον θυμό του λαού εναντίων «κάποιων άλλων» στους οποίους ρίχνουν το φταίξιμο για τα δεινά τους.

Η ερώτηση φέτος είναι αν η Αμερικανική Δημοκρατία θα επιζήσει.

Αν με την δημοκρατική διαδικασία ο Τραμπ χάσει τις εκλογές. 

Ο Τραμπ είναι ένα σύμπτωμα ασθένειας. 

Αν δεν υπερισχύσει το ανοσοποιητικό σύστημα του οργανισμού της δημοκρατικής κοινωνίας, η ασθένεια θα μεταλλάξει σε αποδεκτή πραγματικότητα δικτατορίας, όπως η αρχαία Ρώμη.

Αντιγραφές

Η Δημοκρατία όπως την αποδίδουν οι «δυτικές» κοινωνίες του εικοστού πρώτου αιώνα βασίζεται σε δύο σκέλη-θεμέλια: 

• Τον απόλυτο διαχωρισμό μεταξύ Πολιτείας και Θρησκείας, και 
• Την αντιπροσώπευση όλων των πολιτών σε ένα κοινοβούλιο το οποίο νομοθετεί και κυβερνά με κυβέρνηση πλειοψηφίας και αντιπολίτευση μειοψηφίας.

Όμως η συνοχή και λειτουργικότητα οποιασδήποτε κοινωνίας εξαρτάται από τις κοινές παραδόσεις όσον αφορά την ηθική, την εθνική ταυτότητα και τις αποδεκτές αξίες.

Εφ’ όσον η θρησκεία είναι σχεδόν πάντα, αμέσως ή εμμέσως, ο εκφραστής της ηθικής και των αξιών μιας κοινωνίας (έστω και όταν η θρησκεία είναι προτεσταντισμός, δηλαδή η αντίδραση εναντίων οποιασδήποτε ποντιφικίζουσας θρησκευτικής αρχής), με επέκταση στην εθνική ταυτότητα μέσω της Ιστορίας της, είναι δύσκολο να διαχωριστεί από την Πολιτεία στα ένστικτα των πολιτών.

Εφ’ όσον η υποταγή σε μία αρχή, ή, ή αντίθεση εναντίων μιας αρχής, είναι κεντρική αξία στην ταυτότητα μιας κοινωνίας, με Ιστορία Βασιλιάδων ή κατοχής, ή κράτους αυτοκρατορίας, οι αντιπρόσωποι των πολιτών που ανήκουν σε ένα κόμμα μπορεί να θεωρηθούν «προδότες» αν ψηφίζουν κατά συνείδηση, πιθανώς εναντίων του αρχηγού τους, και να είναι υποχρεωμένοι να ψηφίζουν με τον αρχηγό, πράγμα το οποίο ευνουχίζει οποιαδήποτε έννοια δημοκρατίας και εναποθέτει την έννοια απολυταρχικότητας στα πόδια του κομματάρχη.

Σήμερα, οι δυτικού τύπου Δημοκρατίες στην Γη οι οποίες λειτουργούν ομαλά, ριζικά, και με την πλήρη υποστήριξη της αντίληψης της κοινωνίας τους, περιορίζονται στις ΗΠΑ, το Ηνωμένο Βασίλειο, Ιρλανδία, Νορβηγία, Δανία, Σουηδία, Φινλανδία, Γαλλία, Γερμανία, Αυστρία, Ελβετία, Αυστραλία, Νέα Ζηλανδία, Καναδά και ως ένα σημείο αλλά με σημαντικές διαφορές την Ιταλία. Οι άλλες χώρες που έχουν «δυτική δημοκρατία» σαν πολίτευμα, πιθηκίζουν το σύστημα αυτό, σε διαφορετικούς βαθμούς, και το κάνουν αυτό για να μπορούν να είναι μέρη του παγκόσμιου οικονομικού συστήματος.

Η Ελλάδα δεν μπόρεσε ποτέ να λειτουργήσει με αντιπροσώπους-βουλευτές, επειδή κινείται σε σύστημα «τσομπάνηδων» και «κοτζαμπάσηδων» εναντίων «βεζίρηδων» και «σουλτάνων», ένα σύστημα λαδωμένο με πεσκέσια, κάνοντας (ως πλειοψηφία ανοικτή ή κεκαλυμμένη) το σημείο του σταυρού να τους βοηθήσει η Παναγία και οι Άγιοι (και προσκυνάνε τα «λείψανα» στις εκκλησίες).

Μια Μουσουλμανική χώρα βρίσκεται πάντα μπροστά στο οξύμωρο του συνδρόμου του ότι η Δυτικού τύπου Δημοκρατία και το Ισλάμ είναι ριζικά αταίριαστα. Είτε μιλάμε για την Τουρκία (το «δυτικότερο» παράδειγμα Μουσουλμανικής χώρας), είτε για το Ιράκ (που του επιβλήθηκε ένα πολιτικό σύστημα μέσω στρατιωτικής εισβολής από την Δύση, ενέργεια που γέννησε το Ισλαμικό κράτος), η Δυτική Δημοκρατία μόνο με κάποιο τύπο επιβολής επί των πολιτών μπορεί να λειτουργήσει (εικονικά) όταν δεν πρόκειται για Δυτική χώρα.

Η ερώτηση δεν είναι το αν οι οποιεσδήποτε «αξίες» και η «ηθική» μιας οιασδήποτε κοινωνίας είναι «σωστές». Δεν είναι αυτό η ερώτηση γιατί η οποιαδήποτε απάντηση είναι υποκειμενική, εγωκεντρική, και εξαρτάται από την αυθαίρετη οπτική εκείνου που δίνει την απάντηση.

Η ερώτηση είναι το αν μπορεί ποτέ ουσιαστικά και μακρόχρονα να λειτουργήσει ένα πολίτευμα σε χώρα όπου οι «αξίες» των πολιτών διαφέρουν από τις «αξίες» που πρεσβεύει η φύση του πολιτεύματος. Η απάντηση σε αυτή την ερώτηση βρίσκεται, και ακούγεται, και την βλέπουμε καθημερινά γύρω μας. Βέβαια, η ουσία και το νόημα αυτού που βλέπει ο καθένας εξαρτάται από την …οπτική του.

Το πραξικόπημα στην Τουρκία δεν πέτυχε επειδή οι πολίτες βγήκαν στους δρόμους. 

Προς τιμή τους, οι Τούρκοι πολίτες έκαναν εκείνο που οι γείτονές τους δεν είχαν ενδιαφερθεί να κάνουν στις 21 Απριλίου του 1967. 

Οι πολίτες της χώρας δίπλα στην Τουρκία, που από το 1974 και για 10-15 χρόνια έλεγαν ελεύθερα στα ταξί τους ότι «καλύτερα είμασταν με την δικτατορία» (και σιγά-σιγά σταμάτησαν να το λένε μόνο αφού ο Ανδρέας πήρε δανεικά από την Δύση και τους τα έδωσε να αγοράσουνε μπέμβέ και να πάνε για τα μπάνια του λαού αφού ο Τσοβόλας τους τά 'δωσε όλα), καλύτερα να μην θεωρούν εαυτούς άξιους να συγκινούνται από την φωτογραφία του Κινέζου πολίτη μπροστά στην φάλαγγα των τανκς στο Πεκίνο, και καλύτερα να μην θεωρούν εαυτούς άξιους να κρίνουν τους Τούρκους σαν υποδεέστερους πολιτιστικά.

Εν τω μεταξύ...

Οι Τούρκοι πολίτες βγήκαν στους δρόμους, και πολλοί σκοτώθηκαν, για να υποστηρίξουν την εκλεγμένη κυβέρνησή τους. 

Τι υποστήριζαν όμως; 

• Τα ιδανικά της «Δημοκρατίας», ή, μήπως το γεγονός ότι:
• Ο εκλεγμένος Πρόεδρός έχει βάλει την χώρα σε πορεία όπου το πολίτευμα θα αντιπροσωπεύει όλο και περισσότερο τις διδαχές και απαιτήσεις της θρησκείας τους (και οι πραξηκοπηματίες ήθελαν να επαναφέρουν την "δυτική" πορεία και τα "δυτικού" τύπου ανθρώπινα δικαιώματα). 

Και αν είναι το δεύτερο ...πως το εξηγεί κανείς σαν έκφραση δημοκρατικού πνεύματος και αξιών;

Όχλοι

Για να καταλάβουμε πως ακριβώς ορισμένες τάσεις υπερισχύουν της δημοκρατίας, σε μια δημοκρατία, κοιτάμε την Ελλάδα του 2014-15 ή τις ΗΠΑ του 2015-16. Οι τάσεις που δημιουργούνται και κερδίζουν ορμή κίνησης συνδυάζουν σε μια στιγμή τέλειας καταιγίδας όλους τους φόβους, ματαιοδοξίες, φιλοδοξίες και τις ανασφάλειες που συνθέτουν την ανθρώπινη ψυχή. Στις δημοκρατίες, τουλάχιστον για τους πολιτικούς, το μόνο πράγμα που έχει σημασία είναι αυτό που οι ψηφοφόροι λένε ότι θέλουν –φωνή λαού, φωνή Θεού / vox populi vox Dei. Ως εκ τούτου, ένα πολιτικό κίνημα είναι ένα ισχυρό όπλο και, για εκείνους που θα ήταν αντίθετοι, τρομακτικό. Όταν ελέγχεται και διευθύνεται από έναν μοναδικό ηγέτη (όπως παραδείγματος χάριν ο τσίπρας ή ο Τραμπ) μπορεί να στοχεύσει σε ότι και όποιον επιλέγει ο ηγέτης. Αν κάποιος επικρίνει ή διαφωνεί με τον αρχηγό, δεν έχει σημασία πόσο δημοφιλές ήταν το πρόσωπο που αντιτίθεται στον αρχηγό: αν ο αρχηγός χλευάσει και γελοιοποιήσει το πρόσωπο αυτό, οι οπαδοί ακολουθούν τον αρχηγό χλευάζοντας και γιουχαΐζοντας. Αν κάποιος δεν υποστηρίζει τον ηγέτη καταδικάζεται σε πολιτικό θάνατο (βλ. τους αποδιοπομπαίους τράγους που έγιναν ΛΑΕ πέρσι τον Σεπτέμβριο).

Σε ένα τέτοιο περιβάλλον, κάθε πολιτική προσωπικότητα αντιμετωπίζει μια ψυχρή επιλογή: Να συμπλεύσει με τον ηγέτη και με τον όχλο που ακολουθεί τον ηγέτη, ή να τρακάρει σε μετωπική και να τον ποδοπατήσουν. Η ανθρώπινη φυλή σε τέτοιες περιπτώσεις διασπάται σε προβλέψιμες κατηγορίες --και οι πολιτικοί σε μια δημοκρατία είναι οι πιο προβλέψιμοι. Υπάρχουν εκείνοι των οποίων η φιλοδοξία τους οδηγεί να ακολουθήσουν την μόδα. Δοξάζουν τις ασυνάρτητες ομιλίες του ηγέτη ως βαθιά σοφία, ελπίζοντας ότι θα τους ανταμείψει με μια θέση στη νέα τάξη των πραγμάτων. Υπάρχουν εκείνοι που απλώς ελπίζουν να επιβιώσουν. Οι συνειδήσεις τους δεν θα τους αφήνουν να κερδίσουν την εύνοια τόσο ξεδιάντροπα, αλλά ίσως δεν συνειδητοποιούν ότι ο ηγέτης και οι οπαδοί του θα τους παραμερίσουν στο τέλος ούτως ή άλλως.

Άλλοι πάλι απλά ξεγελούν τον εαυτό τους αρνούμενοι να πιστέψουν ότι κάτι πολύ διαφορετικό συμβαίνει. Περιμένουν ότι θα περάσει η μπόρα και πιστεύουν ότι μετά θα μπορέσουμε να διορθώσουμε ότι πήγε στραβά. Και στο εν τω μεταξύ, επιλέγουν να μην δυσαρεστήσουν τον όχλο. Στο τέλος άλλωστε, ο όχλος αποτελείται από ψηφοφόρους.

Αυτό που δεν γίνεται άμεσα κατανοητό είναι ότι αφού πάρει ένας ηγέτης την εξουσία και γίνει κυβέρνηση, δεν θεωρεί ότι χρωστάει οτιδήποτε σε κανέναν. Διότι, θα έχει φτάσει στο απόγειο της εξουσίας μόνος του, στις πλάτες ενός όχλου που τον λατρεύει. Μέχρι τότε ο όχλος θα έχει πολλαπλασιαστεί και θα είναι πλέον η πλειοψηφία. Και, ποιος θα τολμούσε πλέον να αντισταθεί σε έναν ηγέτη που έχει στην διάθεσή του την κυβέρνηση, τον στρατό, τις μυστικές υπηρεσίες; Όταν ένας άνθρωπος φτάσει να γίνει πρόεδρος, ή πρωθυπουργός, τι είναι πιο πιθανόν; Να αποκτήσει ξαφνικά σοφία, ταπεινότητα και γενναιοδωρία; να γίνει λιγότερο εκδικητικός; Η μεγαλύτερη δύναμη φέρνει λιγότερη ή περισσότερη διαφθορά;

Το φαινόμενο προέκυψε αρκετές φορές στο παρελθόν και συχνά ονομάστηκε «φασισμός». Τα φασιστικά κινήματα δεν είχαν συνεκτική ιδεολογία, δεν είχαν διαφανείς και πλήρης λύσεις. Ο «εθνικός σοσιαλισμός» ήταν ένας κουβάς αντιφάσεων που έπαιρναν δύναμη από την εστίαση σε κάποιον συγκεκριμένο εχθρό. Τους Εβραίους, τους πλούσιους, τους τραπεζίτες, τους «ξένους», τους διαφορετικού χρώματος ή κουλτούρας, τους ομοφυλόφιλους... τους οπαδούς διαφορετικών θρησκειών… τους "ιμπεριαλιστές" Αμερικανούς… τους "κακούς" Σοβιετικούς… Για κάθε κίνημα φασιστικού χαρακτήρα, είτε προσποιούταν ότι είναι δεξιό, είτε προσποιούταν ότι είναι αριστερό, υπήρχε και κάποιος «εχθρός» εναντίων του οποίου ενωνόταν ο όχλος που ακολουθούσε τον κάθε ντούτσε, τον κάθε φύρερ ή τον κάθε …αντιστασιακό δημοκράτη. Αυτό έιναι το γνώριμο σημείο: το αν κάποιο κίνημα παρουσιάζει "λύσεις" ή παρουσιάζει "εχθρούς". Η εστίαση σε αυτές τις περιπτώσεις δεν ρίχνει φώς σε ραλιστικές και λεπτομερείς λύσεις αλλά συσωρεύει συνθήματα κατά κάποιου βολικού "εχθρού".

Έτσι έρχεται ο φασισμός ανάμεσά μας σήμερα. Όχι με μπότες και χαιρετισμούς και στολές, αλλά από την τηλεόραση και τα κοινωνικά δίκτια στην μορφή ενός εγωμανή που αξιοποιεί την βάση κάποιου πολιτικού κόμματος, και, είτε από φιλοδοξία, είτε από απλή πίστη στο κόμμα, ο όχλος μπαίνει στην γραμμή και τον ακολουθεί… είτε από την Θεσσαλονίκη της Ελλάδας του 2014, είτε προς ένα κομματικό συνέδριο των ΗΠΑ του 2016. Έχει σημασία να κοιτάμε πίσω από τον καθρέπτη και πέρα από τα λογοπαίγνια ή το κουστούμι που επιλέγει να φορέσει ο κάθε οχλαγωγός. Πριν γίνει το κακό και όχι αφού γίνει.

Το παραπάνω κείμενο το απόδωσα και το άλλαξα κάμποσο για αυτή την ανάρτηση από ένα άρθρο που δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Ουάσιγκτον Ποστ.

Παραιτήσεις...

Ο τρόπος με τον οποίον παραιτείται ένας πολιτικός.

(ή, μάλλον, ο τρόπος τον οποίον ποτέ κανείς πολιτικός δεν ασπάσθηκε για να πλαισιώσει την παραίτησή του –βέβαια, εγώ δεν ήμουνα ποτέ πολιτικός: πάντα στόχευα σε κάτι παραπάνω)

Έτσι, ιδού, διαβάστε:

Παρασκευή, 4 Μαρτίου, 2016

Προς τον δήμαρχο, το δημοτικό συμβούλιο, την νομαρχία και τους πολίτες του δήμου μας,

Από τις 17 Απριλίου του 2014, όταν ερωτήθηκα αν ήθελα να ενταχθώ στην λίστα Ινσιέμε του Δημοκρατικού Κόμματος, και μέχρι τις δημοτικές εκλογές της 25ης Μαΐου, του 2014, μίλησα με τους πολίτες του δήμου μας και έδωσα υποσχέσεις σχετικά με εκείνο το οποίο, κατά τη γνώμη μου, η διοίκηση μας θα έκανε αν εκλεγόταν, όσον αφορούσε τη διαφάνεια, την μετανάστευση, την μηχανογράφηση και τις πολιτιστικές πρωτοβουλίες.

Παρατήρησα, κατά τη διάρκεια αυτών των τελευταίων 21 μηνών, ότι οι υποσχέσεις που έδωσα στους πολίτες πριν από τις εκλογές είχαν δοθεί από λάθος μου, επειδή είχα παρεξηγήσει τις προθέσεις της διοίκησης και ως εκ τούτου είχα δώσει υποσχέσεις που δεν μπορούσα να τηρήσω.

Θέλω να ζητήσω ανοιχτά και δημοσίως συγγνώμη από τους ψηφοφόρους του δήμου για τα συμπεράσματα στα οποία είχα προβεί όταν έδωσα τις υποσχέσεις. Ο μόνος τρόπος που μπορώ να βρω για να δώσω ουσία στην συγγνώμη που ζητώ είναι να παραιτηθώ από την θέση μου του δημοτικού συμβούλου.

Η παραίτησή μου θα ισχύει άμεσα μετά από την εισαγωγή της επιστολής αυτής στο πρωτόκολλο του δήμου.

υγ. Τώρα μόλις γύρισα από το πρωτόκολλο του δήμου.
...ειμαι Ελεύθερος, και πάλι απλός πολίτης.
Και ως απλός πολίτης έχω περισσότερη δύναμη από έναν πολιτικό. 

Δημοσκοπήσεις

Κάτι το καταπληκτικό συνέβη. Η ιστοσελίδα The Press Project, σε άρθρο όπου διαφημίζει την μελλοντική τους δημοσκόπηση, καθώς δια του άρθρου της έκανε μαθήματα επιστημονικών δημοσκοπήσεων, έγραψε ότι: "Δεν μπορείς να ρωτήσεις π.χ. τους αναγνώστες του The Press Project γιατί το πιθανότερο είναι ότι δεν θα πάρεις το σωστό αποτέλεσμα, για τους ίδιους λόγους που δεν μπορείς να ρωτήσεις τους αναγνώστες του Ελεύθερου Τύπου." (σημειώσατε: "για τους ίδιους λόγους")

Για όσους δεν κατάλαβαν, το The Press Project υποστηρίζει και βεβαιώνει ότι οι αναγνώστες τους, και ως εκ τούτου και η εργασία τους (;), εκεί στο The Press Project, είναι τόσο αντικειμενική όσο στο σύμπαν του Ελεύθερου Τύπου. Δηλαδή, ότι το The Press Project είναι για την αριστερά περίπου ότι είναι ο Ελεύθερος Τύπος για την δεξιά. Θυμάστε που σας έλεγα εγώ βδομάδες τώρα ότι το The Press Project έπρεπε να λέγεται "Κρυφή Αυγή"; Πάλι δίκιο είχα, γαμώ το...

Τουλάχιστον το παραδέχονται οι ίδιοι, από  μόνοι τους, και μπράβο τους.

Δύο καλά θα φέρει αυτή η παραδοχή:

1. Όσοι παραμυθιασμένοι πίστευαν ότι το The Press Project είναι αντικειμενική δημοσιογραφία, τυγχάνουν διορθωμένοι (από το ίδιο το The Press Project).
2. Όσοι έξυπνοι παραμύθιαζαν τους άλλους ότι δήθεν και καλά το The Press Project είναι αντικειμενική δημοσιογραφία, μπορούν να παραγγείλουν ένα γύρο πίτα με έξτρα τζατζίκι.

Και τι σημαίνει, τι προοιωνίζει αυτή η παραδοχή για το πόσο αξιόπιστη θα είναι η περίφημη δημοσκόπησή τους; Την απάντηση την δίνουν οι ίδιοι με την εικόνα που έβαλαν πάνω από το άρθρο τους, την οποία και έβαλα πάνω από αυτή την ανάρτηση. Ηρεμήστε, ρε, και μην πιστεύετε κανέναν (μα κανέναν)!

Ναι, ναι, ναι, άλλα προσπαθεί να πει το άρθρο, ότι θα είναι ευρεία και αμερόληπτη η δημοσκόπησή τους με ερωτήσεις του κοινού, και θα κρέμονται και κουδουνάκια να τραβάς από πολύχρωμες κλωστές, αλλά η εικόνα που βάλανε επάνω-επάνω και η εξίσωση που μόνοι τους κάνανε μεταξύ των αναγνωστών του The Press Project και των αναγνωστών του Ελεύθερου Τύπου... από την πολύ τους ειλικρίνεια βάλανε τρικλοποδιά στον εαυτό τους.

Άλλωστε, τα αποτελέσματα δημοσκοπήσεων επηρεάζουν σε κάποιο βαθμό το αποτέλεσμα των εκλογών, όπως γράφει το The Press Project εδώ: "Όλοι μας γνωρίζουμε όμως ότι οι δημοσκοπήσεις εκτός από το να καταγράφουν τις τάσεις επηρεάζουν και το τελικό αποτέλεσμα". Άρα, ποια τα κίνητρα οποιουδήποτε να κάνει δημοσκοπήσεις;;; έ; μου λέτε ποια τα κίνητρα για δημοσκοπήσεις (και συνεπώς ποια η αξιοπιστία των δημοσκοπήσεων);

Πειθώς

Τόσο δημοκρατικό πνεύμα είχαμε καιρό να φάμε. Τι εστί δημοκρατικό πνεύμα; Μα φυσικά, το να λέει η μειοψηφία ότι εκείνη είναι δημοκρατική και ότι η πλειοψηφία, που διαφωνεί μαζί της, αφαιρεί από την μειοψηφία το δημοκρατικό δικαίωμα να περνάει το δικό της.

Δεν θα με πείραζε αν ο Λαφαζάνης, η Ζωή, η Ραχήλ, ο Γλέζος και το ασυνάρτητο πλην "δημοκρατικό" μπουλούκι τους έλεγαν ότι έχουν δίκιο, ότι η πλειοψηφία έχει άδικο, και ότι θέλουν να μας πείσουν γι' αυτό, ελπίζοντας στο τέλος να τους ακολουθήσει η πλειοψηφία. Είχαν την ευκαιρία να το κάνουν τα τελευταία 70 χρόνια. Τα τελευταία 41 χρόνια. Τα τελευταία 3 χρόνια. Και τους τελευταίους 6 μήνες. Και έχουν την ευκαιρία και αύριο. Ίσως κάποτε να τα καταφέρουν. Και αφού μια μέρα ίσως καταφέρουν να την πείσουν την πλειοψηφία, μετά θα πρέπει να φέρουν κάποιο αποτέλεσμα. Γιατί, χωρίς αποτέλεσμα, οι θεωρίες δεν έχουν και πολύ αξία, όσους και να πείσεις... Και το αποτέλεσμα εξαρτάται από την πραγματική κατάσταση και τοπίο (καπιταλισμός, Σόιμπλε, ΕΕ) το οποίο δεν μπορεί κανείς να αλλάξει και μέσα από το οποίο θα προσπαθεί κανείς να εφαρμόσει τις θεωρίες. Αν δεν εφαρμόζονται, ή αν δεν μπορούν οι συγκεκριμένοι να τις εφαρμόσουν, όσους και να πείσουν, οι θεωρίες παραμένουν παραμύθια.

Εκτος αν εννοούν ότι οι θεωρίες ήταν σωστές αλλά τους τελευταίους 6 μήνες πήγαν να τις εφαρμόσουν ανίκανοι σύντροφοι (ή σύντροφοι που στο τέλος βγήκαν κρυφογερμανοτσολιάδες) και δεν τα καταφεραν, και τώρα θέλουν να ξαναπροσπαθήσουν οι ίδιοι που φυσικά θα τα καταφέρουν καλύτερα και η Ευρώπη αμέσως θα τους διαγράψει όλα τα χρέη και θα τους δώσουν λεφτά χωρίς όρους... ή θα διαγράψουν τα χρέη μόνοι τους, θα βγάλουν δραχμή και θα αγωνιστούμε όλοι οι αγωνιστες μαζί να φτιάξουμε την χώρα των θαυμάτων, πριν ξυπνήσουμε.

Αυτό που με πειράζει είναι το να χρησιμοποιούν την λέξη "δημοκρατία" σαν τσίχλα που κολλάει μόνο σε εκείνους. Ότι δηλαδή η μειοψηφία, η αυτοαποκαλλούμενη "αριστερά", είναι δημοκρατική, και η πλειοψηφία αντιδημοκρατική. Θα έλεγα ότι πρέπει να ψάξουν στο λεξικό να βρουν τι σημαίνει "δημοκρατία", όσον αφορά μειοψηφία-πλειοψηφία. Ίσως να βρουν ότι απλά, μέχρι στιγμής, δεν έπεισαν την πλειοψηφία, και όταν τους δόθηκαν 4 χρόνια και οι τύχες ενός κράτους, σ' έξι μήνες μέσα τα κάνανε θάλασσα. Και τώρα επιμένουν, χρησιμοποιώντας την λέξη "δημοκρατία" για τους εαυτούς τους και τους σκοπούς τους, λες και δεν ήταν οι ίδιοι οι "σύντροφοί" τους που τα βρήκαν μπαστούνια και τα κάνανε θάλασσα...

Μα δεν έχουν άραγε ποτέ μα ποτέ αναρωτηθεί μπας και τελικά οι θεωρίες τους είναι μεν όμορφες, αλλά, ή λάθος, ή απλά αδύνατο να εφαρμοστούν, ή και τα δύο; Ποτέ κανείς δεν το έχει αναρωτηθεί αυτό; Να προσπαθήσουμε, βέβαια... αλλά... και του Χότζα ο γάιδαρος όταν έμαθε να μην τρώει ψόφησε.

Οι άνθρωποι που γεννήθηκαν από το 1945 ως το 1965 ανατράφηκαν να πιστεύουν ή ότι η Ελλάδα γλύτωσε από τα κουμούνια με τα κονσερβοκούτια, ή ότι η Ελλάδα σκλαβώθηκε από τους ιμπεριαλιστές δυνάστες. Οι άνθρωποι που γεννήθηκαν από το 1965 ως το 1985 ανατράφηκαν με την ταυτότητα του "δεξιού", ή με την ταυτότητα του "αριστερού", όπου η "ταυτότητα" ήταν πλέον οικογενειακό κειμήλιο. Οι άνθρωποι που γεννήθηκαν από το 1985 και μετά έχουν την επιλογή μεταξύ της ταυτότητας των γονιών τους, ή της ταυτότητας που διαλέγουν βλέποντας τα προγράμματα της τηλεόρασης που έρχονται από το εξωτερικό καθώς περιμένουν να αποφοιτήσουν από ελληνική ανώτερη εκπαίδευση σε χρόνο "x" (ή πάνε έξω να μάθουνε δυό γράμματα καθώς παραπονιούνται πού 'ναι στην "ξενητιά").

Οι νέοι άνθρωποι σήμερα ψάχνονται, αλλά όσο και να ψάξουν, ότι και να βρουν, είναι αναγκασμένοι να ζήσουν σε μία πραγματικότητα όπου, ή θα είναι χρεωμένοι μέχρι τα εγγόνια τους με τα χρέη των παππούδων τους, ή θα πρέπει να ξεκινήσουν να χτίσουν χώρα, παραγωγή, κατανάλωση, ιδέες, ιδανικά και πολιτική από το μηδέν με κλειστά τα σύνορα.

Ασ' τα πια τα εμφυλιακά και τα κατοχικά κυρ Γλέζο μου. Αφήστε και μια γενιά να τα βγάλει πέρα μόνη της χωρίς τα μπαγκάζια του παππού και της γιαγιάς... και τις "δημοκρατικές" ιδεοληψίες εκείνου που είναι πάντα στην μειοψηφία... (δημοκρατικά, φυσικά, και συντροφικά)

Εντολή

Από τις πιο σωστές και καλογραμμένες απόψεις που διάβασα τελευταία ήταν ένα σχόλιο που έγραψε ο φίλος Velvet σε μία από τις αναρτήσεις του στο μπλογκ του. Το αναδημοσιεύω εδώ με σεβασμό προς όλους τους προοδευτικούς ανθρώπους που έχουν την δύναμη, και την γνώση να μιλάνε έτσι.

9 Ιουλίου 2015

σχόλιο στην ανάρτηση του Stavento (Velvet)

"Κύριε Τσίπρα: Δείξτε ότι είστε ηγέτης και όχι ψευδοπροφήτης."

Ακόμη κι αν ολόκληρο το εξωτερικό χρέος της Ελλάδας χαριστεί η ελληνική οικονομία αν δεν προχωρήσει σε μεγάλες μεταρρυθμίσεις και καταργήσει το κομματικό κράτος δεν έχει μέλλον.

Το αντιπαραγωγικό οικονομικό μοντέλο των τελευταίων χρονών περιορίζεται στην εισαγωγή αγαθών και όχι στη παραγωγικότητα  αυξάνοντας κατακόρυφα το εξωτερικό έλλειμμα.

Μια πολιτική που συνταξιοδοτεί πενηντάρηδες και φτιάχνει ένα κράτος συνταξιούχων, αδιαφορεί για τους ανέργους και τους φτωχούς, αγνοεί το δημογραφικό πρόβλημα δεν έχει ελπίδες ανάκαμψης. Ένα κράτος που εφαρμόζει ένα ασαφές εκδικητικό φορολογικό σύστημα εχθρικό απέναντι στις ελληνικές επιχειρήσεις που χρησιμοποιείται όχι για την ανάπτυξη αλλά για να συντηρεί ένα αδηφάγο δημόσιο. Πως θα οικοδομηθεί αυτή η χώρα χωρίς ξένες επενδύσεις που παραπαίει αναμεσά σε συντεχνιακά συμφέροντα, το κομματικό συμφέρον και πολίτικους απατεώνες. Όταν δεν έχεις να πληρώσεις τα χρέη σου δεν βάζεις φόρους κόβεις τα έξοδα.

Το "όχι" δείχνει πόσο βαθιά υπάρχει ριζωμένη μέσα στον Έλληνα η γνώμη ότι για όλα τα δεινά του φταίνε οι ξένοι. Ένα μεα κουλπα δεν έχω ακούσει ποτέ από κανένα Έλληνα πολίτη. Πότε θα καταλάβουμε ότι τα δικά μας προβλήματα πρέπει να τα λύσουμε εμείς και όχι οι ξένοι.

Φτανει πια με την καραμέλα της λαϊκής εντολής της δημοκρατίας της αξιοπρέπειας. Δημοκρατία και αξιοπρέπεια έχουν και οι άλλοι ευρωπαϊκοί λαοί δεν είναι αποκλειστικό Ελληνικό κοπυράιτ. Οτιδήποτε ευρωπαϊκό κατέληξε να εμφανίζεται ως εχθρικό. Ενώ μνημονεύουμε ως χώρες πρότυπο την Αργεντινή και την Βενεζουέλα. Έφτασε να θεωρείται ως λύση η έξοδος από την Ευρώπη, η βαλκανιοποίηση και η απομόνωση της χώρας το πέρασμα στον ολοκληρωτισμό. Αντί να προχωρήσουμε εμπρός, επιστρέφουμε στο παρελθόν και είμαστε ικανοποιημένοι.

Ποιος θυμάται ότι ένα από τα πρώτα αιτήματα των Ελλήνων του εικοσιένα ήταν η επιθυμία ένταξης στην Ευρώπη "θέλοντες να εξομοιωθώμεν με τους λοιπούς συναδέλφους μας Ευρωπαίους", έλεγαν. Ποιος?

Σκωτσέζοι

Ένα ήταν σίγουρο. Μετά από κάπου τρεις αιώνες ησυχία, οι Σκωτσέζοι επρόκειτο να χωριστούν ανάμεσά τους σε ικανοποιημένους και απογοητευμένους. Ο ξαφνικός και νωπός διαχωρισμός σε δύο στρατόπεδα ήταν το πιο σημαντικό αποτέλεσμα που επρόκειτο να φέρει το δημοψήφισμα.

Ή θα ήταν ικανοποιημένοι εκείνοι που θα είχαν δικαιώσει το αίμα και τους αγώνες αιώνων, ή θα ήταν ικανοποιημένοι εκείνοι που κράτησαν την ισορροπία και δεν άφησαν το έθνος να πέσει σε περιπέτειες. Και οι απογοητευμένοι, ξαφνικά θα ξύπναγαν στον δρόμο τους με γείτονες που τους πήραν το όνειρο από τα χέρια σε μιά νύχτα.

Η πάλη δεν ήταν μεταξύ πλούσιων και φτωχών, ή μεταξύ θρησκειών.  Δεν ήταν μεταξύ Αριστεράς και Δεξιάς, ή Προτεσταντών και Ρωμαιοκαθολικών. Δεν ήταν για κάποιο συγκεκριμένο θέμα επείγον, κοινωνικό ή οικονομικό.

Δεν ήταν καν πάλη πια. Είχε σταματήσει οριστικά να είναι πάλη εδώ και τρεις αιώνες.



Ένας υποψήφιος πολιτικός χρησιμοποίησε τα παμπάλαια και σβησμένα όνειρα μέρους ενός λαού, φύσηξε καινούργια πνοή σε πάθη παλιά που ήταν στην λήθη, και κατάφερε να βγει στις εκλογές με την κραυγή διχασμού και διαχωρισμού. Αυτό κάνει ένας πολιτικός για να βγει. Πουλάει όνειρα. Η διαφορά εδώ όμως ήταν ότι αφού βγήκε ο Σάλμοντ δεν είχε εντολή να ανεξαρτοποιήσει την Σκωτία άμεσα. Είχε εντολή απλά να κάνει την ερώτηση με δημοψήφισμα. Έκανε την ερώτηση και σήμερα το πρωί, 19 Σεπτεμβρίου 2014 πήρε την απάντηση. Ο λαός της Σκωτίας έκανε Πρώτο Υπουργό τον τυπάκο με τα πολλά λόγια, αλλά είχε και την συλλογική σοφία να πατήσει φρένο την κατάλληλη στιγμή. Εν τω μεταξύ, ο κύριος Σάλμοντ μπορεί να είναι ...απογοητευμένος, αλλά ...παραμένει Πρώτος Υπουργός.

Έτσι καταλήγουν τέτοιες περιπτώσεις, με παραλλαγές. Στην Ελλάδα φερ' ειπείν θα βγάλουν αργά ή γρήγορα τον τσίπρα για τους ίδιους συναισθηματικοενστικτώδεις λόγους για τους οποίους βγάλανε στην Σκωτία τον Σάλμοντ. Στην Ελλάδα, μετά, ο τσίπρας δεν θα κάνει δημοψηφίσματα για να κάνει όλα όσα υποσχέθηκε: το φρένο δεν θα του το βάλει ο λαός που τον ψήφισε, όπως έγινε στην Σκωτία. Το φρένο θα του το βάλει η πραγματικότητα. Και μετά, ο διχασμός, και η καταστροφή, ή του κράτους ή των ονείρων, θα είναι πλήρης (ανάμεσα στους ψηφοφόρους).

Η Σκωτία κέρδισε την ανεξαρτησία της τον Ιούνιο του 1314 υπό τον Ρόμπερτ τον Μπρους που στο Μπάνοκμπερν νίκησε τον κατά πολύ ισχυρότερο στρατό του Έντουαρντ του δεύτερου. Οι Μπρους παρέμειναν στον θρόνο της Σκωτίας μέχρι το 1371. Από το 1371 μέχρι το 1707, όταν η Σκωτία ενώθηκε πια οριστικά με το Ηνωμένο Βασίλειο, στον θρόνο ήταν ο Οίκος των Στούαρτ, από την κλαν Στούαρτ. Ενδιάμεσα έφτασαν δυό-τρείς φορές να διεκδικήσουν τον Βρετανικό θρόνο με Σκωτσέζο βασιλιά. Η Μαίρη, βασίλισσα των Σκωτσέζων, είναι η πιο γνωστή "στιγμή" στην Ιστορία.


Όμως, αυτό που είναι λιγότερο γνωστό και κατανοητό στους μη-Σκωτσέζους είναι η υφή και δομή της Σκωτίας: οι οικογένειες. Οι κλάν. Και ακόμα λιγότερο γνωστή και κατανοητή είναι η διαφορά μεταξύ των ανθρώπων, και των κλαν, των πεδιάδων και των υψωμάτων: Η αιώνια διαφοροποίηση και διαμάχη μεταξύ των λώουλάντερς και των χάηλάντερς. Του Εδιμβούργου και της βόρειας Σκωτίας. Των παραμεθόριων περιοχών και την Γλασκόβης.

Το Εδιμβούργο, και οι ευγενείς του, παραδοσιακά απολάμβαναν Βρετανικούς τίτλους ευγενείας και περιουσία παραχωρημένη σαν πεσκέσι από το στέμμα των Άγγλων.
Και πράγματι:
το Εδιμβούργο ψήφισε Ηνωμένο Βασίλειο 61,1%-38,9%. Η Γλασκόβη ψήφισε ανεξαρτησία 46,5%-53,5%.
Οι παραμεθόριες περιοχές ψήφισαν Ηνωμένο Βασίλειο 66,6%-33,4%. Η πόλη του Νταντή ψήφισε ανεξαρτησία 57,3%-42,7%
Ανεξαρτησία ψήφισαν μόνο στην πόλη Νταντή, στην Γλασκόβη, στο Βόρειο Λάναρκσηρ και στο Δυτικό Ντάνμπάρτονσιρ. Όλοι οι άλλοι ψήφισαν να μην γίνει Αλλαγή. Ακόμα και στα Χάηλαντς ...όμως στα Χάηλαντς οι διαφορές ήταν μικρότερες από αλλού (εξαιρουμένων των νησιών Όρκνη και Σέτλαντ).


Το μεγάλο μάθημα από το δημοψήφισμα της Σκωτίας είναι, κατά την γνώμη μου, το ότι ο Δυτικός κόσμος έφτασε σε ένα σημείο όπου η Δημοκρατία που ξεκίνησε από τον Περικλή και τον Παρθενώνα των Αθηναίων (που μόλις είχαν στείλει τους Πέρσες σπίτι τους), μπόρεσε να δώσει απάντηση σε 24 ώρες χωρίς να χυθεί σταγόνα αίμα, 2,800 χιλιόμετρα βορειοδυτικά της Ακρόπολης (15,783 στάδια).

Το μεγάλο γεγονός που έφερε το δημοψήφισμα της Σκωτίας είναι, κατά την γνώμη μου, ότι οι αγώνες, οι μάχες, τα μαρτύρια, τα όνειρα, οι ιντρίγκες, η καταπίεση, οι προσπάθειες, το αίμα 700 ετών εξουδετερώθηκαν όλα, σε 24 ώρες, χωρίς να χυθεί σταγόνα αίμα, με κοινή γνώμη 55% έναντι 45%. Αρκετά καθαρή διαφορά για να είναι αναμφισβήτητη και αρκετά μικρή για να δώσει καινούργια φρασεολογία στο 45% για τους αιώνες που έρχονται.

Αυτό που κατάφερε ο Σάλμοντ είναι ότι από σήμερα και μετά θα λέγεται πως η Σκωτία είναι μέρος του Ηνωμένου Βασιλείου όχι επειδή το θέλει η Αγγλία αλλά επειδή το θέλουν τα 55% των Σκωτσέζων.

Λίστα και ιστορικό των κλαν της Σκωτίας (1)

Λίστα και ιστορικό των κλαν της Σκωτίας (2)

Αναλυτικά αποτελέσματα του δημοψηφίσματος

Νότος

Πόσο χάνουν τα πράματα στην μετάφραση. Διαβάζω εδώ στο Βήμα ένα άρθρο που λέει πως ο ρατσισμός επανέρχεται με νέο προσωπείο στις νότιες πολιτείες.

Κατ’ αρχάς, ποιος είπε ότι ο ρατσιμός είχε φύγει ποτέ από τις νότιες πολιτείες. Ποτέ δεν έφυγε, ποτέ δεν μειώθηκε. Απλά οι Ομοσπονδιακοί και Πολιτειακοί νόμοι περιόρισαν κατά πολύ τους τρόπους με τους οποίους μπορεί να εκφραστεί.

Λέει το Βήμα ότι πλούσιοι Λευκοί οργανώνουν δικούς τους Δημους όπου η πλειοψηφία να είναι πλούσιοι Λευκοί.

Ε, και;

Γιατί να μην το κάνουν οι άνθρωποι. Ελεύθεροι είναι και ζουν σε χώρα ελεύθερη.

Αυτό που δεν είπε το Βήμα είναι ότι οι εν λόγω πλούσιοι λευκοί δεν έχουν το δικαίωμα, υπό τους Ομοσπονδιακούς νόμους των ΗΠΑ να χτίσουνε ξεχωριστές τουαλέτες για λευκούς και για μαύρους. Όχι γιατί δεν έχουν την ελευθερία να το κάνουν, αλλά, γιατί οι άλλοι έχουν την ελευθερία να μην το υποστούν. 

Υπάρχει βέβαια και η οικονομική πραγματικότητα της σήμερον ημέρας. Αν πάμε έτσι, πόσες τουαλέτες θα πρέπει να χτιστούν; Για άνδρες και για γυναίκες. Μετά, για κάθε φύλο, για λευκούς, κίτρινους, κόκκινους, καφέ και μαύρους. Μετά για κάθε μία από αυτές τις παραλλαγές, ένα σετ για κάθε θρησκεία ίσως; Κάπου 6 κυρίως θρησκείες; Δηλαδή, κάθε ένας δημόσιος καμπινές, ή καμπινές σε δημόσιο χώρο, πρέπει να έχει κάπου … εξήντα υποδιαιρέσεις; Ο χώρος του καμπινέ θα πρέπει να είναι μεγαλύτερος σε εμβαδοον από το εστιατόριο... Πολύ αντιοικονομικό… και σκέψου μετά τις καθαρίστριες και τους καθαριστές που θα πρέπει να ανήκουν στην κάθε υποδιαίρεση…  Και, αν έχουμε και βάρδιες, μιλάμε για κάπου 180 καθαριστές. Ίσως αυτό να ήταν καλή ιδέα για τον Ευαγγελισμό στην Αθήνα αλλά για τον Αμερικανικό νότο δεν το βλέπω.

Επίσης το Βήμα δεν είπε ότι κανείς δεν μπορεί να εμποδίσει πλούσιους μαύρους να αγοράσουν σπίτια στον καινούργιο «λευκό» Δήμο και έτσι σε λίγα χρόνια να γίνει ο δήμος μαύρος… και οι πλούσιοι λευκοί να πάνε να κάνουνε καινούργιο λευκό Δήμο αλλού, για λίγο.

Ο ρατσισμός είναι η ανθρώπινη και φυσική ανάγκη να βρίσκεσαι με τους ομοίους σου, και το μίσος κατά των διαφορετικών φυτρώνει με την κοπριά της αμάθειας. Το μόνο που μπορεί να αντισταθεί στον ανθρώπινο ρατσισμό είναι το ανθρώπινο πνεύμα.

Το ανθρώπινο πνεύμα έχει δημιουργήσει, έχει γεννήσει, τον θεσμό της ελευθερίας και τον θεσμό της δημοκρατίας.

Αυτό  που δεν λέει το Βήμα είναι ότι για να είναι η Ελευθερία πραγματική και ουσιαστική πρέπει να περιλαμβάνει και την ελευθερία του να θέλεις να καταλύσεις την Ελευθερία. Όπως και η πραγματική Δημοκρατία για να είναι πραγματική πρέπει να δίνει και να εγγυάται φωνή και σε εκείνους που θέλουν να την καταλύσουν.

Αν καταφέρουν κάποιοι κάπου να καταλύσουν την ελευθερία, ή την δημοκρατία, αυτό θα σημαίνει μόνο ότι το ανθρώπινο ένστικτο κυριάρχησε επί του ανθρωπίνου πνεύματος... Και αυτό γίνεται τόσο συχνά που δεν θα πρέπει να εκπλήξει κανέναν.

Κληρονομικά

Οι κυβερνήσεις και τα συστήματα κυβερνήσεων δεν μας κληροδοτούνται από εξωγήινους: εμείς οι κοινωνίες χτίζουμε το μέλλον μας. Στην Ιστορία των πολιτισμών το πιο διαδεδομένο σύστημα ήταν η δικτατορία από κληρονομικό δικαίωμα: ως βασιλεία, ή αυτοκρατορία, ή και απροκάλυπτη δικτατορία. Ζητάμε κράτος του Δήμου αλλά εγκαθιδρύουμε δυναστείες. Μόνιμα.

Πρόσφατα, στην Ελλάδα, οι οικογένεια Παπανδρέου… και η ευρύτερη οικογένεια Καραμανλή, όπως και η οικογένεια Μητσοτάκη. Από τον Γεώργιο, στον Ανδρέα στον Γιωργάκη δεν μπορεί να πει κανίς ότι ο Γιωργάκης μπήκε με το σπαθί του. Μάλλον δυναστικά μπήκε, δεν νομίζετε; Παραέξω, ο Μπους πατήρ, ο Μπους Πινόκιο, και τώρα ετοιμάζεται ο αδελφός του Πινόκιο, ο Τζεμπ Μπους.

Ο Δυτικός κόσμος βρίσκει τα γεννοφάσκια του στην Ρωμαϊκή σύγκλητο, την Γερουσία της Ρώμης, Senatus Popolusque Romanorum, της οποίας η πρώτη συνεδρίαση χωρίς να υπάρχει πλέον βασιλιάς στην Ρώμη έγινε το 509 Προ Κοινής Εποχής. Ένα χρόνο αργότερα έγινε η πρώτη συνέλευση της Αθηναϊκής Δημοκρατίας το 508 ΠΚΕ. Η Ρωμαϊκή Γερουσία υπήρχε από το 753 ΠΚΕ, την εποχή των βασιλέων και την ίδρυση της Ρώμης, και επέζησε την εγκαθίδρυση της Αυτοκρατορίας, την Πτώση της Αυτοκρατορίας, τον Μεσαίωνα, και υπάρχει μέχρι σήμερα. Η Αθηναϊκή Δημοκρατία άρχισε να σχηματίζεται εμβρυακά, και να εξελίσσεται από τον Σόλωνα το 594 ΠΚΕ έως την πρώτη της συνεδρίαση το 508 ΠΚΕ. Χονδρικά επέζησε μέχρι να την καταλύσουν οι Μακεδόνες το 322 ΠΚΕ. 

Η προσωπολατρία των πολιτών της Ρώμης προς τον Γκάιους Γιούλιους Καέζαρ (ή Τσέζαρ), εγκαθίδρυσε την αυτοκρατορία των νόμιμων απογόνων του, της οικογένειας-δυναστείας των Αυγουστίνων, ξεκινώντας με τον μετά-θανατον Καίσαρος υιοθετημένο γιό του, τον Οκτάβιο, μετονομασμένο σε Αύγουστο Καίσαρα, και μετά συνεχίζοντας την δυναστεία με τους Τιβέριο, Καλιγούλα, Κλαύδιο και Νέρωνα (ο οποίος όταν δεν έπαιζε το μουσικό του όργανο έσκαβε το κανάλι του ισθμού της Κορίνθου). Το δεύτερο όνομα του Γάιου της οικογένειας των Ιούλιων έγινε η ονομασία των βασιλέων και αυτοκρατόρων. Τσέζαρε… Καίσαρ, Κάιζερ …Τσάρος. Όπως επίσης και το όνομα Αύγουστος που υιοθέτησε ο Οκτάβιος.

Το πρόβλημα είναι ότι ενώ ένας δημοφιλής άξιος άνθρωπος ή και ένας στυγνός δικτάτορας --ή και ένας ηλίθιος ή ένα τσογλάνι με λαϊκή εντολή, μπορούν να εγκαθιδρύσουν μια δυναστεία, και πάντα το κάνουν, και οι λαοί το αποζητούν και το δέχονται, οι λαοί σπάνια κοιτάνε τους απογόνους για το τι είναι ο καθένας, ζητωκραυγάζοντας και εγκαθιδρύοντας απογόνους ότι κουμάσια και να είναι. Λαμπρότατο παράδειγμα ο Γιωργάκης ο Παπανδρέου.

Η Ελληνική Δημοκρατία τώρα τελευταία περνάει μια περίεργη περίοδο όπου ο κόσμος απογοητεύτηκε επί τέλους από τις επιλογές του και τις δυναστείες των τελευταίων 60 χρονών, και των τελευταίων 35, και ψάχνει καινούργιο Γάιο Ιούλιο Καίσαρα.

Όταν ψάχνουμε, υπάρχουν οι επιλογές τις οποίες γνωρίζουμε και απορρίπτουμε, όπως Σαμαράς, Βενιζέλος και λοιποί, και μετά υπάρχουν εκείνοι που φυτρώνουνε στην αλάνα και δεν ξέρουμε ακόμα αν είναι χαμομήλια, τσουκνίδες ή άγριες μαργαρίτες. Τριαντάφυλλα ή πράσα.

Η Σοφία του Λαού λέει να πάνε στον διάολο εκείνοι τους οποίους γνωρίζουμε πια, και να δοκιμάσουμε τα καινούργια βλαστάρια μπας και δεν βγουν χειρότερα από αυτά τα οποία ξεριζώνουμε. Κι αν βγούνε χειρότεροι, φταίνε οι εξωγήινοι.

Η ερώτηση είναι αν η Σοφία αυτή του λαού μπορεί να αξιολογηθεί ως σοφή.

Και ‘σύ, λαέ βασανισμένε (από τις επιλογές σου), μπες μέσα και κάντα γυαλιά καρφιά!

Αντί να αλλάξεις τρόπο σκεπτικού επιλογής κάνε περισσότερες επιλογές βασισμένες στην τσαντίλα και τον θυμό. Με λίγη τύχη θα ξανάρθει ο Τσοβόλας να τα ξαναδώσει όλα (πάλι με χρόνια με καιρούς, πάλι θα μας ξαναταΐσουνε να φάμε --αν τους βγάλουμε Αύγουστους).

Δημοκρατία

Άλλοι εύχονται να ήταν η χώρα τους σαν την τόσο ειδυλλιακή Αργεντινή ή την δημοκρατική Βενεζουέλα. Άλλοι δακρύζουν όταν σκέφτονται την Μόσχα και τον μύθο του Μαρμαρωμένου Λένιν που μια μέρα θα σηκωθεί και πάλι να δείξει στην ανθρωπότητα τον δρόμο... Και άλλοι πάλι σκοτώνονται για να βάλουνε την χώρα τους στην Ευρώπη μπας και πιάσει κανένα μνημόνιο μακριά από τα πλοκάμια του Πούτιν. Ο Σώρος λέει ότι η Άνγκελα και ο Βούλφγκανγκ τα κάνανε θάλασσα στην Ελλάδα και του λένε όλοι να βγάλει τον σκασμό γιατί δεν είναι κι' εκείνος καλύτερος. Εν τω μεταξύ, ανάμεσα στο ΠΑΣΟΚ, τους 58, τις ελιές, τους 70 και τους τρεις που γίνανε δύο, τα έχω μπερδέψει τελείως κι' έχω χάσει τον μπούσουλα. Το μόνο που έχουν όλοι σίγουρο είναι ότι όποτε τύχει να γίνουν εκλογές θα μπει ο μικρός στου Μαξίμου. Κάμποσοι φοβούνται κυβερνητικόν βίον βραχύ και τρικυμιώδη με τον μαλάκα τον Ρωμιό να πληρώνει πάλι τα σπασμένα για τις παιδαριώδεις επιλογές του --τις επιλογές του όμως ο Ρωμιός ο ίδιος τις γέννησε. Κάτσε πάνω στις επιλογές σου και τα τερατογεννήματά σου τώρα.

Ω, Πολιτική. Πολλοί σε ηγάπησαν αλλά λίγοι κατάλαβαν πως δεν ήσουν γκομενάκι τους, αλλά μπάσταρδο παιδί τους.

Τι μπορεί να μάθει κανείς για την πολιτική και τον άνθρωπο κοιτώντας τρία βουνίσια χωριά, ένα δήμο 662 ψηφοφόρων στην Ιταλία; Πολλά.

Στον μικρόκοσμο του δήμου μας τα βλέπεις όλα, σαν σε ένα μικρό δοκιμαστικό σωλήνα όπου όλες οι αντιδράσεις υπάρχουν και φαίνονται καθαρά, για να τις αναλύσεις και να θαυμάσεις το ανθρώπινο ζώο --το πόση πλάνη υπάρχει από τις μικρότερες λιμνούλες ως τις μεγαλύτερες θάλασσες ψηφοφόρων ως προς κίνητρα και ειλικρίνεια. Ειλικρίνεια όχι πολιτικών, αλλά προς το εαυτό του κάθε ενός...

Τα Πολιτικά Κόμματα και οι ιδεολογίες είναι δικαιολογίες, ασπίδες, για να βρει ο καθένας τον οπλισμό να κάνει αυτό που θέλει. Λες κι ο κόσμος στον δρόμο της Λαϊκής Αγοράς δίνει δεκάρα για ιδεολογίες, ή λες και πιστεύει ότι οποιοδήποτε κόμμα αντιπροσωπεύει ιδανικά και ιδέες αντί απλά την οδό για την ζαχαρένια, και την τσέπη, και το Εγώ, των μελών του. Απλά, στην Λαϊκή, τις πατάτες θα τις πάρεις από τον πάγκο της ωραίας κοπελίτσας κι όχι του γέρου γύφτου.

Εμείς και οι άλλοι. Σαν τους πίθηκους της ταινίας "2001" του Κιούμπρικ: όποιος έχει το μεγαλύτερο ρόπαλο επιτίθεται στην άλλη ομάδα. Είτε μιλάμε για δυό γειτονιές, ή δυό χωριά, ή έθνη. Και φυσικά ράτσες. Και καταγωγή.

Είτε μιλάς για πολιτικοοικονομικές θεωρίες είτε για εθνική/ρατσική καθαρότητα, είτε για "ισότητα" (όλων των ίσων εκτός από εκείνους που δεν είναι ίσοι) το ίδιο γλειφιτζούρι είναι, μ' άλλα χρώματα. Τα κόμματα και οι ιδεολογίες προσφέρουν την αυταπάτη ότι τάχα δεν κυνηγάνε όλοι απλά το δικό τους βόλεμα και τίποτ' άλλο (κρυμμένο με μέηκαπ φιλοσοφίας και δικαιολογίας και ..."μόρφωσης").

Γελάω πικρά με την αριστερά και την δεξιά στην Ελλάδα όταν όλοι ξέρουν ότι απλά είναι οι μεν εναντίων των δε, του Εμφυλίου --εκείνοι που έχουν πλάτες άλλων να είναι στην εξουσία και εκείνοι που δεν έχουν (και μόνο με 30 χρόνια δανεικά μπορούν να την πάρουν λιγάκι). Και ανακάλυψαν ότι ο λόγος τους αποκτά στόμφο αν κρύβεται πίσω από κάποια ιδεολογία αέρα κοπανιστού που από φτηνή δικαιολογία γίνεται αιτιολογία. Και την χάβει ο κοσμάκης γιατί θέλουν το ρόπαλο που θα τους επιτρέψει να μαυρίσουν στο ξύλο την δίπλα γειτονιά.

Τες-παν, εδώ, όπως και 'σεις, έχουμε την κεντροαριστερά που κατάγεται από τον κουμμουνισμό μέσω χριστιανισμού, και την κεντροδεξιά που κατάγεται από εκείνους που είχαν τα λεφτά να μην είναι αριστεροί και δεν τους ενδιέφερε να το παίξουνε "μεγάλη καρδιά" (ποιόν δουλεύουνε άραγε οι διανοούμενοι;).

Η κεντροαριστερά είχε την "σοσιαλιστική" κληρονομική της απονομή αρχηγίας εντός του κύκλου των ημετέρων (ως συνήθως) μέχρι που κάποιος από το διπλανό χωριό μετακόμισε εδώ και διεκδίκησε την αρχηγία της κεντροαριστεράς (αφού είχε ήδη κάνει δήμαρχος με την κεντροαριστερά στο διπλανό χωριό). Ήρθε και είπε ότι τις αποφάσεις πρέπει λέει να τις παίρνουν οι πολίτες και ότι οι άρχοντες έχουν την υποχρέωση να δημιουργούν συστήματα που να επιτρέπουν στους πολίτες να αυτοδιοικούνται. Η άλλη, που ήτανε και γραμματέας της κεντροαριστεράς, αλλά όχι ακόμα δήμαρχος, και πίστευε, νόμιζε ότι το δημαρχείο  ήταν δικαιωματικά και κληρονομικά δικό της και των ημετέρων της, λύσσαξε! Συνέγραψε το άκρως κεντροαριστερό, σοσιαλιστικό σύνθημα "Καλύτερα ο χειρότερος που γεννήθηκε ανάμεσά μας παρά ο καλύτερος απ' έξω". Και έχασε τις προκριματικές εκλογές για 31 ψήφους. Έπαθε υστερία. Τώρα πρόκειται να παραιτηθεί από το κόμμα και να φτιάξει δικό της κόμμα καινούργιο, να κατέβει στις εκλογές μόνη της εναντίων του κεντροαριστερού κόμματος του οποίου ήταν γραμματέας μέχρι τώρα, λέγοντας ότι εκείνη είναι η αληθινή και αγνή κεντροαριστερά και όχι το επίσημο κόμμα της κεντροαριστεράς.

Η κεντροαριστερά έπαιρνε κάπου 75% και η κεντροδεξιά κάπου 25%. Τώρα τι θα γίνει με το καινούργιο κόμμα των ημετέρων της λεγάμενης; Η επίσημη κεντροαριστερά πάλι θα βγει πρώτη, αλλά το καινούργιο κόμμα σχεδόν σίγουρα θα βγει δεύτερο (από τους κεντροαριστερούς που δεν γουστάρουν 'ξώφερτους, έτσι σοσιαλιστές που είναι) και η κεντροδεξιά τρίτη (γιατί ο κόσμος εδώ είναι φτωχός και δεν έχει λεφτά να είναι δεξιός). Οπότε, σαν δεύτερο κόμμα η λεγάμενη θα μπει στο συμβούλιο, το οποίο με δήμαρχο και σύμβουλο άσπονδους εχθρούς δεν θα μπορέσει να επιτύχει τίποτα τα επόμενα 5 χρόνια και θα ζήσουμε εμείς σκατά και οι άλλοι σκατώτερα. Άρα, αυτό που πρέπει να κάνει τώρα η κεντροαριστερά είναι να βοηθήσει την κεντροδεξιά να βγει δεύτερη για να μην μπει στο συμβούλιο το καινούργιο κόμμα που θα ιδρύσει η πρώην γραμματέας της κεντροαριστεράς.

Για να το εξηγήσουμε πιο επιστημονικά και με φιλοσοφική ιδεολογική σκέψη, πρέπει η Κική να δώσει κώλο στον Μπόμπο για να μην μπει μέσα η Κοκό.

Σας θυμίζει τίποτα;

Πόπολο

Το δύστυχο το πόπολο πια δεν ξέρει τι να πιστέψει. Λέει ο κύριος Χέρτσχογκ, πρώην πρόεδρος της Γερμανίας, ότι «Ως γενέτειρα της δημοκρατίας θεωρώ την Ελβετία και την Αγγλία και όχι την Ελλάδα».

Ω-η-βε! ούτε αυτό μας έμεινε πια... κατά ντερ siebte Bundespräsident der Bundesrepublik Deutschland (έβδομο Πρόεδρο της Ομοσπονδιακής Ρεπούμπλικας της Ντόυτσλαντ) δεν μπορούμε πλέον να λέμε ότι, επειδή όταν εμείς γεννούσαμε την Δημοκρατία εκείνοι κρεμιόντουσαν από τα δέντρα, μας χρωστάνε!

Και το αιτιολογικό του; βάση ποίου συλλογισμού πετάει τέτοια κοτσάνα; Κάτι περί Μάγκνας Κάρτας (το μεγάλο χαρτί) υποτείθεται, στην Αγγλία τον δέκατο τρίτο αιώνα (1215 για την ακρίβεια) και κάτι περί Φέντεραλ Τσάρτερ στην Ελβετία του 1291.

Και την Αθηναϊκή Δημοκρατία, 1.800 χρόνια πριν την Μάγκνα Κάρτα, που την βάζει;

Γιατί περικαλώ δεν δίνει βάση στο γεγονός του ότι σε μία Πολιτεία επικεντρωμένη στην Αττική, αριθμούσα κάπου 250.000-300.000 ψυχές, το 10%, κάπου 30.000 άνδρες ικανοί στρατολόγησης για πόλεμο, αποφασίζανε όλοι μαζί δια βοής τις τύχες τις δικές τους και των άλλων 90% γυναικών, παιδιών και σκλάβων;

Ανάλογα με το ποιόν ακούς, και ανάλογα με τα μέτρα και τα σταθμά που χρησιμοποιείς, η Αθηναϊκή Δημοκρατία ξεκίνησε τον έκτο αιώνα πριν από την κοινή εποχή. Όταν προσπαθεί κανείς να βρει ακριβή ημερομηνία καταλήγει στον Κλεισθένη το 508/7 Προ Κοινής Εποχής.

Υπάρχει βέβαια το ενοχλητικό γεγονός ότι χίλια χιλιόμετρα βορειοδυτικά των 30,000 πολιτών και των 250.000 γυναικών, παιδιών και σκλάβων κάτσανε και κάνανε την Ρες Πούμπλικα Ρομάνα, το 509 Προ Κοινής Εποχής. Κοίτα φίλε μου σύμπτωση! Τι καπνίζανε στην μεσόγειο το τέλος του έκτου Προ Κοινής Εποχής αιώνα και βγάλανε ξαφνικά Δημοκρατία από 'δω και Ρεπούμπλικα από 'κει σχεδόν τον ίδιο χρόνο;

Η διαφορά του Κρατήματος από τον Δήμο και της Ρεπούμπλικας είναι ότι στην Δημοκρατία αποφασίζει το 10% που τυχαίνει να έχουν το δικαίωμα Πολίτη, καθώς μαζεύονται όλοι μαζί, ακούνε, και κάνουνε βοή να υποδείξουν τι ψηφίζουνε, ενώ στην Ρεπούμπλικα το κοινό αντιπροσωπεύεται από μερικούς εκλεγμένους --και αποφασίζουν εκείνοι για τους υπόλοιπους οι οποίοι τούς εξέλεξαν.

Δημοκρατία σημαίνει άμεση συμμετοχή.
Ρεπούμπλικα σημαίνει έμμεση συμμετοχή δια αντιπροσώπευσης από εκλεγμένους.

Η πρώτη Δημοκρατία μας τελείωσε όταν πλάκωσε η Ρώμη στην Γραικία. Η πρώτη Ρεπούμπλικα μας τελείωσε όταν οι Ρωμαίοι ζητωκραύγασαν τον Ιούλιο Καίσαρα και κάνανε τους απογόνους του και τους συνεχιστές τους αυτοκράτορες και μετά βασιλιάδες.

Επί χίλια διακόσια τόσα χρόνια ο κόσμος κρατιόταν όχι από τον Δήμο, είτε δια βοής είτε μέσω αντιπροσώπων, αλλά από αυτοκράτορες, βασιλείς και δικτάτορες, μέχρι που η Μάγκνα Κάρτα θεμελίωσε τα γεννοφάσκια του επακόλουθου σημερινού πολιτεύματος της αντιπροσωπευόμενης Δημοκρατίας μέσω εκλεγμένων αντιπροσώπων (εμείς έχουμε τρακόσους από δαύτους για δέκα εκατομμύρια από 'μας --όσο για "βοή" στην Πλατεία Συντάγματος, άλλο καλό).

Και έρχεται τώρα ο κύριος Χέρτσχοκ να μας πει ότι δεν θεμελιώσαμε εμείς το μοδέρνο πολίτευμα της Δύσης. Παπάρια! Τις πολεμικές αποζημιώσεις πάραυτα, μέτρα γρόσι μετρητό, και αλλού αυτά τα κολπάκια κύριος!

Ο αιρετικός κύριος Χερτζχογκ

Αθηναϊκή Δημοκρατία

Ρες Πούμπλικα Ρομάνα

Η υπογραφή της Μάγκνα Κάρτα

Δυτική Δημοκρατία

Καλαμπούρια!

Καθώς αρχίζει να κάθεται η σκόνη από την επιληπτική κρίση του κόμματος των Ρεπουμπλικάνων --που απήχθησαν από το ακρο-δεξιό κίνημα του τσαγιού ("far right", "extreme right": The Economist, The New York Times, Washington Post) --που θέριεψε από την παιδαριώδη κοινωνική ανευθυνότητα των Libertarians, τουλάχιστον έχουμε και κάτι να μας κάνει να γελάμε.

Έχουμε τον Ρον Πωλ και τον γιό του τον Ραντ Πωλ.
Είναι μια περίπτωση όπου το ανέκδοτο γέννησε το καλαμπούρι.

 Το ανέκδοτο...

... και το καλαμπούρι.

Μπαμπάς και γιόκας είναι οι προστάτες άγιοι των αλαφροΐσκιωτων εκείνων που θέλουν να το παίζουν και μέγιστοι οικονομολόγοι τρομάρα τους (εκείνοι που αργά το βράδυ ντύνονται Άυν Ραντ και κοιτιούνται στον καθρέφτη χωρίς να είναι καν Halloween ακόμα).

Ο μπαμπάς Ρον ήταν από τους αντιπροσώπους του Τέξας στον Οίκο των Αντιπροσώπων μέχρι τον Ιανουάριο του 2013. Ο υιός Ραντ είναι γερουσιαστής και αντιπροσωπεύει το Κεντάκυ.

Ένα από τα πιο δημοφιλή επαγγέλματα είναι το επάγγελμα του κωμικού, επίσης του οικοδεσπότη τηλεοπτικών εκπομπών. Και οι μεν και οι δε ευχαριστούν κάθε μέρα τους ουρανούς που υπάρχουν ο Ρον και ο Ραντ να τους δίνουν υλικό, με τις μπούρδες που λένε, να γελάει ο κόσμος.

Είναι ενδεικτικό του κύρους των ιδεών του Tea Party και των Libertarians το γεγονός ότι δεν υπήρξαν άνθρωποι λιγότερο γελοίοι να τους αντιπροσωπεύσουν.

Ο κακομοίρης ο Ρον προσπάθησε να πάει για πρόεδρος κιόλας, και το 2008 και το 2012. Δεν έφτασε ούτε στο συνέδριο των Ρεπουμπλικάνων. Στο συνέδριο του 2012 μάλιστα αρνήθηκε να πάει γιατί του είπαν ότι αν θέλει να βγάλει λόγο πρέπει τον λόγο του να τον εγκρίνει το γραφείο του Μιτ Ρόμνι. Μέρος της αιτίας για την απαίτηση αυτή των ρεπουμπλικάνων ήταν το ότι ο δύστυχος Ρον είχε ήδη γίνει ρεζίλι μήνες πριν με τις γκάφες που έκανε όταν μιλούσε δημόσια προσπαθώντας να τον πάρουν σοβαρά για την υποψηφιότητα.

Αλλά, ας κρίνετε εσείς:
Τον Ιανουάριο του 2012, καθώς προσπαθούσε να βγει υποψήφιος πρόεδρος, ο Ρον είχε βγει στο Daily Show και είχε απαντήσει στον Τζων Στούαρτ ότι "οι άνθρωποι που δεν τον υποστηρίζουν δεν ξέρουν τι σημαίνει ελευθερία". Συνέχισε και είπε ότι "όταν η κυβέρνηση κάνει λάθη κάνει κακό σε όλους ενώ όταν ένας άνθρωπος κάνει λάθη μόνος του κάνει κακό μόνο στον εαυτό του". Είναι δύσκολο, το ξέρω, να βγάλει κανείς ...νόημα από αυτό το τελευταίο... Ίσως να εννοούσε ότι αν ήταν αυτός κυβέρνηση δεν θα έκανε ποτέ λάθη. Όσο για το πρώτο, μάλλον εννοούσε ότι αν κάποιος δεν τον υποστηρίζει, πρέπει να είναι αμόρφωτος. Τι λέει όμως κανείς για έναν άνθρωπο που τα λέει αυτά δημοσίως; Τέλος πάντων τα συγκεκριμένα ο εθνικός τύπος τα ανέφερε την επόμενη μέρα με επικεφαλίδες όπως "Ρον Πωλ, Τρελός".

Έρχεται το διαμάντι: Είπε ο Ρον:
"Οι κανονισμοί είναι πολύ πιο σκληροί σε μια ελεύθερη αγορά, επειδή δεν μπορείς να διαπράξεις απάτη, δεν μπορείς να κλέψεις, δεν μπορείς να βλάψεις τους ανθρώπους, και η αποτυχία έρχεται στο ότι η κυβέρνηση δεν θέλει να το επιβάλει αυτό. Κατά τη Βιομηχανική Επανάσταση υπήρξε μια συμπαιγνία και θα μπορούσε κανείς να μολύνει το περιβάλλον και το έκαναν. Αλλά σε μια πραγματική ελεύθερη αγορά, σε μια ελευθεριακή (libertarian) κοινωνία δεν μπορείς να το κάνεις αυτό. Επειδή (σε μια ελευθεριακή κοινωνία) πρέπει να είναι (ο καθένας) υπεύθυνος. Έτσι, οι κανονισμοί θα είναι πιο σκληροί."

Τα είπε αυτά. Τι σημαίνουν; Δεν ξέρει. Ποιός ξέρει. Ένα μπάχαλο ασυνάρτητων μεταξύ τους λέξεων. Πάντως όσοι φωνάζουν για λιγότερους νόμους παριστάνοντας τους Libertarians χωρίς να καταλαβαίνουν καν τι είναι οι Libertarians (και ελπίζουν ότι είναι "classic liberals" [ω θεέ της ανιστόρητης προχειρότητας ισοπεδωτικής σκέψης]), ας εισακούσουν τον "αρχηγό" που διαπιστώνει ότι σε μια Libertarian κοινωνία θα έχουν λέει περισσότερους και σκληρότερους κανονισμούς οι οποίοι δεν χρειάζονται όμως γιατί σε μια Libertarian οικονομία όλοι, μα όλοι είναι υπεύθυνοι άνθρωποι. Μανούλα!!!

Εγώ πληρώνω τον κύριο Πωλ όσα-όσα να μου πει τι καπνίζει. Και αν αυτό που καπνίζει είναι νόμιμο --α! ξέχασα! σε μια Libertarian κοινωνία δεν έχουμε νόμους (για να μπορούμε να καπνίζουμε ότι θέλουμε, εννοείται).

Οι αλαφροΐσκιωτοι αυτοί, και μισάνθρωποι, μοναχικοί ονειροπόλοι, πιστεύουν άραγε πραγματικά ότι "όταν δεν υπάρχει κυβέρνηση τότε κανείς δεν θα κλέβει, κανείς δεν θα είναι διεφθαρμένος, κανείς δεν θα έκανε κακό σε κανέναν, επειδή η ελεύθερη αγορά θα έκανε τέτοια συμπεριφορά να μην επιφέρει κέρδος";;; Τώρα, ας τραβήξουν και το άλλο κορδόνι που έχει και κουδουνάκια πάνω :-)

Ο κύριος Ρον, σε δημοσιεύματα των 1980 και των 1990 είχε γράψει και διαμάντια όπως "Ρατσιστική Βία θα γεμίσει τις πόλεις μας επειδή ως επί το πλείστον μαύροι με επιδόματα ανεργίας θα αισθανθούν ότι έχουν δικαίωμα να κλέβουν από τους πλούσιους επειδή είναι φτωχοί". Λοιπόν, αναρωτιέμαι αν ο Ρον είχε πάει ποτέ διακοπές στην Ελλάδα και αν είχε γνωρίσει το ομοϊδεάτη του τον Νικολάκη τον Μιχαλολιάκο... ίσως ο γιός του ο Ραντ έπαιζε με τον Λιάκο τον Κασιδιάρη...

Πάντως, τις θεωρίες συνομωσίας που προτείνει ο Ρον Πωλ, γενικά, ούτε ο Μάικλ Μουρ δεν τις ξεπερνάει... (ο ένας βέβαια είναι ακροδεξιός και ο άλλος αριστερός, αλλά έχουν κοινό έδαφος στο προϊον που διάλεξαν να πουλήσουν: θεωρίες συνομωσίας σε εκείνους που τις έχουν ανάγκη)
 
Ο Ραντ, που ελπίζει να κερδίσει τους υποστηρικτές του μπαμπάκα, βγαίνει τώρα στους προβολείς συχνά, ιδίως κατά την διάρκεια της πρόσφατης κρίσης επιληψίας των Ρεπουμπλικάνων. Εκείνος δεν χρειάζεται να προσπαθήσει να κάνει γκάφες και να λέει ανεξαρτησίες για να είναι σαν τον μπαμπά του. Το παρουσιαστικό του και μόνο μιλά τόμους ολόκληρους σε οποιον ξέρει να διαβάζει τα πρόσωπα γύρω από το τραπέζι.

Ήδη βγήκε στην φόρα η νεο-συνομοσπονδιακή (neo-confederate --confederate = προ εμφυλίου Νότος) τάση ενός από τους βοηθούς του Ραντ, ο οποίος έχει ταχθεί υπέρ της ρατσικής περηφάνειας, κατά της Ισπανόφωνης μετανάστευσης, και υπέρ της δολοφονίας του προέδρου Λίνκολν... Καλώς μου το!

Η μεγαλύτερη γκάφα που έχουνε κάνει, ιδίως ο μπαμπάς, είναι να συσχετίσουν την άνοδο του ελλείματος με τους πολέμους. Πρώτον, κατά συζητήσεις είναι οφθαλμοφανές ότι ο Ρον Πωλ δεν έχει ιδέα ως προς το περί τίνος πρόκειται με τους πολέμους, αλλά συνεχίζει λέγοντας ότι αυτό το κόστος είναι υπεύθυνο για το έλλειμα, ξεχνώντας τα αποδεικτικά στοιχεία που ρίχνουν την ευθύνη αλλού, μέσα στην εσωτερική οικονομία. Όμως... δεν καταλαβαίνω: οι Libertarians παραδέχονται τον στρατό και την ασφάλεια ως από τα ελάχιστα πράγματα όπου απαιτείται κυβέρνηση, φόροι, έξοδα και στρατός. Αποφασίστε ρε παιδιά, θέλετε στρατό ή όχι;

Αλλά, μπουμπούκια μου, ας πάμε στο ψητό. Δεν θέλετε τον Νόμο Προσιτού Κόστους Περίθαλψης του Δημοκρατικού κόμματος [Affordable Care Act/"Obamacare"] (Ξεκινώντας με την Κοινωνική Ασφάλιση του Ρούζβελτ, ο επόμενος πρόεδρος που προσπάθησε να φέρει προσιτή ασφάλιση περίθαλψης ήταν ο Μπιλ Κλίντον, και τελικά το πέρασε σαν νόμο, τετελεσμένο πλέον γεγονός, ο Μπαράκ Ομπάμα). Ας ξεχάσουμε την ασυδοσία με την οποία εσείς και η ...αυτορύθμισή (αυτοϊκανοποίηση) σας εκτοξεύσατε το ποσοστό χρέους προς ΑΕΠ. Διαρρηγνύετε τα ιμάτιά σας ότι θα πληρώσετε από την τσέπη σας για να έχουν περίθαλψη οι άλλοι. Πολύ ...κοινωνικά υπεύθυνο αυτό, αλλά είναι και λάθος.

Η Obamacare, μανάρια μου, θα μας γλυτώσει λεφτά (Forbes, ABC, Huffington Post). Λεφτά τα οποία θα παραμείνουν στην οικονομία ή/και θα εξοικονομηθούν από τωρινές σπατάλες! Αλλά πότε, μα πότε στην ιστορία οι Ρεπουμπλικάνοι ή οι Libertarians δεν άφησαν συντρίμμια πίσω τους για να το καταλάβετε τώρα; Δεν θα ξοδέψει κανείς παραπάνω! Θα γλυτώσουμε τα λεφτά που τώρα πληρώνονται για ανασφάλιστους. Περίπου 15% ανασφάλιστοι που τώρα επιβαρύνουν ποικιλοτρόπως, αμέσως και εμμέσως, την οικονομία και το σύστημα! Ξυπνήστε αποχαυνωμένα μου ΑυνΡαντάκια και μυρίστε τα τριαντάφυλλα! Πιο πολλά καταβροχθίζουν τώρα κερδοσκοπικά οι φαρμακοπεριθαλπτικές βιομηχανίες, και πιο ψηλά είναι τα ασφάλιστρα για κείνους που τα πληρώνουν, και πληρώνει και το κράτος και οι πολιτείες για να καλύψουν την περίθαλψη και τα φάρμακα των ανασφάλιστων. Πολύ πολύπλοκο για σας, να το "πιάσετε", το ξέρω, δεν πειράζει, κάντε υπομονή και συνεχίστε να παίρνετε τα χαπάκια. Το κόστος του Νόμου είναι μικρότερο από τα χρηματικά οφέλη που φέρνει εξαφανίζοντας την αισχροκέρδεια που βασιζότανε στην δικαιολογία της ανασφάλιστης περίθαλψης. Ναι, ναι, ξέρω... πρέπει να το διαβάσετε σιγά-σιγά δυό-τρεις φορές. Να το πω απλά: ο νόμος στον οποίον εναντιώνεστε, πρόχειροι βλάκες, απλά απαιτεί από όλους να είναι ιδιωτικά ασφαλισμένοι και δίνει κίνητρα μειωμένου κόστους για να μπορέσουν οι άνθρωποι να είναι ασφαλισμένοι όταν αποδεδειγμένα δεν μπορούν να πληρώσουν τα χιλιάρικα που ζητάει ελεύθερα το ιδιωτικό συμφέρον.

Σας τό 'χουν εξηγήσει αυτό η Άυν, ο Ρον και ο Ραντ;

Σας έχουν εξηγήσει, μαλακισμένα, πως οι ανασφάλιστοι επιβαρύνουν και το σύστημα αλλά και την αποτελεσματικότητα του εργατικού δυναμικού; Και πως αυτό γυρνάει μπούμεραγκ στα κέρδη σας;

Για νά 'χουμε και καλό ρώτημα, λέτε ο Ron να ονόμασε τον γιόκα του Rand προς τιμήν της Ayn Rand; ή πάει στο Randolph, όπως "Adolf";

Κατά τα άλλα τραγουδάτε να υπάρχει ελάχιστη κυβέρνηση με ελάχιστους φόρους, ελάχιστη υποδομή (που θα φυτρώνει από μόνη της κάθε Άνοιξη), και να μην υπάρχει οργανωμένη βοήθεια στους αδύναμους γιατί τότε η κοινωνία θα ...αυτορυθμιστεί ...εθελοντικά, και όλα τα καλά θα γίνουν δια μαγείας από την καλή νεράιδα της ελεύθερης ανθρώπινης φύσης. Τι σας έκαναν οι γονείς σας καημένα όταν μεγαλώνατε... Δεν σας έδωσαν μέτρα και σταθμά; πιστεύετε πραγματικά ότι ο κόσμος είναι τόσο απλός; Είστε τόσο απλοϊκοί; Πιστεύετε ακόμα στα παραμύθια και τον Ντίσνευ;

Εσείς είστε που δεν θέλετε να έχετε πάρε-δώσε με το Κράτος. Θέλετε όσο γίνεται λιγότερα νταβατζιλίκια στη Ζωή σας ζητώντας να είστε οι Κύριοι του εαυτού σας και υπεύθυνοι για τις πράξεις σας. Χρηματοδοτεί το Κράτος μόνο για παροχή ασφάλειας (εσωτερική - εξωτερική), επιβολή των (λίγων) Νόμων και Δικαιοσύνη.  Δε ζητάτε από κανέναν, δε ζείτε εις βάρος κανενός και δίνετε σε όποιον εκείνος επιλέγει να δώσει.

Μάλιστα: Έχουμε και λέμε:
- Πόσα νταβατζιλίκια είναι "όσο γίνεται λιγότερα"; δύο την ημέρα; τρία; ένα την βδομάδα;
- Το κράτος πως "χρηματοδοτεί"; με φόρους ή από τον Άη Βασίλη;
- Δεν θέλετε πάρε-δώσε με το Κράτος; Όταν η Ayn Rand στα γηρατιά της έπαιρνε social security από το Κράτος, αυτό τι ήτανε; "πάρε" ή "δώσε";
- Το κράτος υπάρχει μόνο για παροχή ασφάλειας και δικαιοσύνη, δηλαδή αυστηρά στρατο-αστυνομικό κράτος; (με αυτό συμφωνεί και ο Μιχαλολιάκος)
- Πόσοι νόμοι είναι "λίγοι"; Επεξηγήσεις και εξαιρέσεις έχουν οι νόμοι, βλαστάρια μου; και πως επηρεάζουν την ανάπτυξη του όγκου των νόμων αυτά;
- Δεν ζητάει από κανέναν; ούτε τον Άη Βασίλη; δίνει σε όποιον επιλέγει να δώσει και οι άλλοι να αφεθούν από την κοινωνία να πάνε να πνιγούνε κι ας είναι φτωχοί ανάπηροι -ή άστεγοι λόγω των επιτοκίων της ελέυθερης αγοράς --ή της καταγωγής τους;;; (αυτό, τό 'κανε και η χρυσή αυγή --αλλά μάλλον σας διέφυγε ο συσχετισμός της ουσίας του εφαρμοσμένου αποτελέσματος της σκέψης)

Και αυτά τα λέτε σοβαρά αγνοώντας κάθε πτυχή της ανθρώπινης φύσης εκτός από την Δική Σας φύση; Μα τι σας έκαναν οι γονείς σας μεγαλώνοντας;

Το να μιλάει κανείς για ιδέες και θέματα αποκλειστικά Αμερικανικά συνεπάγεται κάποια γνώση της κοινωνίας για την οποία μιλάει (γαμώτο!). Φυσικά, όπως πάντα, προσφέρω την γνώμη μου χωρίς να προτείνω ότι είναι απαραίτητα σωστή (σε αντίθεση με εκείνους των οποίων η γνώμη είναι πάντοτε σωστή, ω προφέσορες της δεκάρας). Το υπόβαθρο της γνώμης μου πάντως είναι ότι ο εκφέρων γνώμη εδώ στο κείμενο τούτο και υπογράφων: είναι Αμερικανός πολίτης, έχει δώσει ζωή και μεγαλώσει παιδί την Αμερική (το οποίο ήταν οικονομικά ανεξάρτητο στα 21 και είχε δική του καριέρα στα 22, που γύρω στα 30 θα φτάσει εξαψήφιο μισθό), πληρώνει δεκαετίες φόρους, υπολογίζει μόνο στον εαυτό του έχοντας δική του εταιρεία, έχει προσφέρει εργασία και μισθό και περίθαλψη σε Αμερικανούς, υπήρξε ενεργό και συμβάλλον μέλος της κοινωνίας, της πόλης και της γειτονιάς και ψηφίζει στην Αμερική. Για κάτι πρέπει να μετράνε αυτά, όσον αφορά μια απλή γνώμη.

Βία, χαζούλικα παιδάκια μου, είναι άραγε μόνο η βία που χρησιμοποιεί μυς και όπλα; Δεν είναι βία, τρομάρα σας, ηλίθιοι, το να προκαλεί μια κοινωνία την δυστυχία και την φτώχια των ανήμπορων βασιζόμενη, η κοινωνία, σε ονειρώξεις ότι θα βοηθηθούν εθελοντικά οι ανήμποροι από τους ευσπλαχνικούς ιδιώτες, όταν είναι οι ιδιώτες εκείνοι οι οποίοι δίνουν προτεραιότητα στο κέρδος της ελεύθερης αγοράς με την υπερίσχυση του ισχυροτέρου; Η αρχή της υπερίσχυσης του ισχυρότερου, ηλίθιοι, δεν είναι εκ του ορισμού της "βία"; Το να μαλακίζονται μερικοί παριστάνωντας τους ανεξάρτητους μέσα στην υπάρχουσα κοινωνία που τους συντηρεί, τους εκπαιδεύει και τους περιθάλπτει, και να αφήνουν τους φτωχούς και τους ανήμπορους στο έλεος της ελεημοσύνης της ελεύθερης αγοράς δεν είναι βία; Και αν επιλέξουν να περιθάλψουν εθελοντικά τους εργάτες τους για να συνεχίσουν οι εργάτες να δουλεύουνε γι' αυτούς, δεν συνιστά αυτό τις βασικές αρχές της δουλοπαροικίας, απλοϊκά μου ανθρωπάκια; και αυτό δεν είναι άραγε βία; δεν είναι άραγε επίσης και από άλλη εκδοχή το ίδιο με την επιλογή της χρυσής αυγής του να δίνουν φαΐ μόνο σε εκείνους που εγκρίνουν; Πολύ libertarian οι κοινωνικές εφαρμογές της χρυσής αυγής ένα πράμα να δεις! Η ελληνική χρυσή αυγη είναι πολύ διαφορετική από το Tea Party και τους Libertarians της Αμερικής. Οι μεν είναι αμόρφωτοι ουρακοτάγκοι, οι δε ειναι άνω μεσαία τάξη και ανωτερη τάξη λευκοί μορφωμένοι, "πολιτισμένοι". Τι το κοινό μπορεί να έχουν; Την φύση τους. Και το άλλο; το να αναγκάζει το σύστημα τους εργάτες και οικογένειες να πηγαίνουν εκεί που υπάρχει δουλειά θέλουν-δε-θέλουν (επειδή διαλέγει η ελεύθερη αγορά ποιες περιοχές και βιομηχανίες θα αναπτύξει), δεν είναι άραγε αυτό κατευθυνόμενη οικονομία; και δεν είναι βία; τι λέτε ρε βλάκες! καθίκια!

Τους γονείς σας λυπάμαι που είναι αναγκασμένοι να σας ακούνε --εκτός αν γίνατε σαν κι εκείνους.

Αν δεν σας αρέσει να είστε και οικονομικά μέλη μιας αλληλοεξαρτώμενης κοινωνίας, άντε παίξτε τις μόνα σας τόσο ισχυροί που είστε και δεν χρειάζεστε κανέναν.

Έχετε όλη μου την συμπόνια, δυστυχισμένοι, μοναχικοί μισάνθρωποι που ζητάτε την νομιμοποίηση των ναρκωτικών, και σε όσους δεν συμφωνούν με τις απόψεις σας τους λέτε, κατά λέξη "να πάνε να γαμηθούνε". Δε ντρέπεστε, καθίκια!

Ελπίζω να βρείτε μια ζεστή τρύπα να ζήσετε την ζωή σας, σε κάποιο πύργο ελεφαντοστού, ή κανένα φραπεδάδικο, ή κάτω από κάποια πέτρα --ή ελπίζω να κληρονομείστε κανένα φράγκο από τους γονείς που σας κάνανε έτσι, γιατί, έτοιμους για την πραγματική ζωή, ή την κοινωνία, δεν σας βρίσκω.

~~~

...ααααχ, ξαλάφρωσα! φέρτε χαρτί υγείας.

“Don't you think Ron Paul looks like one of those people they interview after every UFO sighting?” –David Letterman


 "Ron Paul – he looks like a guy you'd keep overnight for observation.” –David Letterman

"How's this for an endorsement? Prostitutes at the world-famous Bunny Ranch Brothel in Nevada have endorsed Ron Paul for president. They said it was not an easy decision. They said it was hard to overlook Newt Gingrich's solid record of adultery, but still they had to go with Ron Paul." –Jay Leno


 "Ron Paul, of all people, is surging in the polls. When Mitt said, 'My gloves are coming off,' Ron Paul said, 'OK, my teeth are coming out.' And doctors have confirmed that Ron Paul is incapable of a sex scandal." –David Letterman

"Ron Paul is in favor of letting states legalize marijuana, prostitution, and cocaine. So even if he doesn't win, that's going to be one heck of an election night party." –Jay Leno


 "Ron Paul looks like one of your old relatives. The guy that keeps sending you the blank emails." –David Letterman


"Ron Paul's fake eyebrows are twitching." –from David Letterman's "Top Ten Signs the Candidates Have Debate Fatigue 
 "It's not a good week for Republican memories. Rick Perry forgot the name of the agency he wanted to cut. Herman Cain forgot there was a harassment settlement. And Ron Paul forgot he has no chance of winning." –Craig Ferguson

"If you're keeping score at home, they have now applauded executions at the Republican debate, they have cheered letting an uninsured man die, and they booed an active duty U.S. serviceman for being gay. I don’t know how you get to the right with this crowd but Ron Paul’s new campaign ad is just the Rodney King beating to the sound of children laughing." –Bill Maher

"Wolf Blitzer asked Ron Paul what should we do about someone who is 30 years old, doesn’t have health insurance, and goes into a comma, and might die. And Ron Paul said something about, 'Well, I miss the old days when people just took care of each other.' Well, that’s good news. If you're in Texas and get hit by a bus, a nun will put leeches on your forehead. Between Ron Paul and Rick Perry, I think the lesson is don't get sick in Texas." –Bill Maher

"I had a terrible dream last night - I dreamed my cat was sick and the only veterinarian in town was Ron Paul and I didn't have my proof of pet insurance card. It was awful." –Jay Leno

"How did libertarian Ron Paul become the 13th floor in a hotel?" –Jon Stewart on the media ignoring Paul's second place finish in the Iowa Straw Poll

"Republican candidate Ron Paul came out for the legalization of heroin and prostitution, unfortunately not in time to be cast as Charlie Sheen’s replacement on 'Two and a Half Men.'" –Conan O'Brien

"President Obama campaign just moved into a 50,000 square foot office in downtown Chicago. Meanwhile, Ron Paul's campaign landed a sweet kiosk at the mall." –Jimmy Fallon

"Ron Paul is announcing for President tomorrow. He supports legalizing prostitution and heroin. His campaign slogan is "Let's Just See What Would Happen." –Conan O'Brien

======================================================================


The New York Times
The Opinion Pages
Op-Ed Columnist
Delusions of Populism
By PAUL KRUGMAN
Published: July 11, 2013


Have you heard about “libertarian populism” yet? If not, you will. It will surely be touted all over the airwaves and the opinion pages by the same kind of people who assured you, a few years ago, that Representative Paul Ryan was the very model of a Serious, Honest Conservative. So let me make a helpful public service announcement: It’s bunk.

Fred R. Conrad/The New York Times

Fred R. Conrad/The New York Times Some background: These are tough times for members of the conservative intelligentsia — those denizens of think tanks and opinion pages who dream of Republicans once again becoming “the party of ideas.” (Whether they ever were that party is another question.)

For a while, they thought they had found their wonk hero in the person of Mr. Ryan. But the famous Ryan plan turned out to be crude smoke and mirrors, and I suspect that even conservatives privately realize that its author is more huckster than visionary. So what’s the next big idea?

Enter libertarian populism. The idea here is that there exists a pool of disaffected working-class white voters who failed to turn out last year but can be mobilized again with the right kind of conservative economic program — and that this remobilization can restore the Republican Party’s electoral fortunes.

You can see why many on the right find this idea appealing. It suggests that Republicans can regain their former glory without changing much of anything — no need to reach out to nonwhite voters, no need to reconsider their economic ideology. You might also think that this sounds too good to be true — and you’d be right. The notion of libertarian populism is delusional on at least two levels.

First, the notion that white mobilization is all it takes rests heavily on claims by the political analyst Sean Trende that Mitt Romney fell short last year largely because of “missing white voters” — millions of “downscale, rural, Northern whites” who failed to show up at the polls. Conservatives opposed to any major shifts in the G.O.P. position — and, in particular, opponents of immigration reform — quickly seized on Mr. Trende’s analysis as proof that no fundamental change is needed, just better messaging.

But serious political scientists like Alan Abramowitz and Ruy Teixeira have now weighed in and concluded that the missing-white-voter story is a myth. Yes, turnout among white voters was lower in 2012 than in 2008; so was turnout among nonwhite voters. Mr. Trende’s analysis basically imagines a world in which white turnout rebounds to 2008 levels but nonwhite turnout doesn’t, and it’s hard to see why that makes sense.

Suppose, however, that we put this debunking on one side and grant that Republicans could do better if they could inspire more enthusiasm among “downscale” whites. What can the party offer that might inspire such enthusiasm?

Well, as far as anyone can tell, at this point libertarian populism — as illustrated, for example, by the policy pronouncements of Senator Rand Paul — consists of advocating the same old policies, while insisting that they’re really good for the working class. Actually, they aren’t. But, in any case, it’s hard to imagine that proclaiming, yet again, the virtues of sound money and low marginal tax rates will change anyone’s mind.

Moreover, if you look at what the modern Republican Party actually stands for in practice, it’s clearly inimical to the interests of those downscale whites the party can supposedly win back. Neither a flat tax nor a return to the gold standard are actually on the table; but cuts in unemployment benefits, food stamps and Medicaid are. (To the extent that there was any substance to the Ryan plan, it mainly involved savage cuts in aid to the poor.) And while many nonwhite Americans depend on these safety-net programs, so do many less-well-off whites — the very voters libertarian populism is supposed to reach.

Specifically, more than 60 percent of those benefiting from unemployment insurance are white. Slightly less than half of food stamp beneficiaries are white, but in swing states the proportion is much higher. For example, in Ohio, 65 percent of households receiving food stamps are white. Nationally, 42 percent of Medicaid recipients are non-Hispanic whites, but, in Ohio, the number is 61 percent.

So when Republicans engineer sharp cuts in unemployment benefits, block the expansion of Medicaid and seek deep cuts in food stamp funding — all of which they have, in fact, done — they may be disproportionately hurting Those People; but they are also inflicting a lot of harm on the struggling Northern white families they are supposedly going to mobilize.

Which brings us back to why libertarian populism is, as I said, bunk. You could, I suppose, argue that destroying the safety net is a libertarian act — maybe freedom’s just another word for nothing left to lose. But populist it isn’t.



A version of this op-ed appeared in print on July 12, 2013, on page A21 of the New York edition with the headline: Delusions Of Populism.





======================================================================


CNN Breaking News, October 21, 2013, 06:00 AM

Fifty-four percent say it's a bad thing that the GOP (Ρεπουμπλικάνοι) controls the House of Representatives, up 11 points from last December, according to a new CNN/ORC International poll conducted after the end of the 16-day partial government shutdown -- the first time since the Republicans won back control of the House in the 2010 elections that a majority say their control of the chamber is bad for the country.

The poll also found that 63% of Americans think that Speaker of the House John Boehner should be replaced, a view shared by roughly half of all Republicans.

By a 44%-31% margin, people say they have more confidence in President Barack Obama rather than the GOP in Congress to deal with the major issues facing the country today. But 21% say they don't have confidence in either side.


======================================================================