Εκτέλεση

 

Ο Τζόζεφ Γκέμπελς (αριστερά) και ο Τζόσεφ Γκέμπελς του Τραμπ, Στήβεν Μίλλερ (δεξιά)

Ο Άντολφ Άιχμαν (αριστερά) και ο Άντολφ Άιχμαν του Τραμπ, Στήβεν Μίλλερ (δεξιά)

Στην περαπάνω φωτογραφία ο Άντολφ Άιχμαν φωτογραφηνένος κατά την δίκη του στο Ισραήλ πριν τον κρεμάσουνε.
Στην απο κάτω φωτογραφία, ο Άντολφ Άιχμαν σε καλύτερες μέρες

Ο Άιχμαν,
την εφαρμογή και εκτέλεση της Τελικής Λύσης του Εβραϊκού προβλήματος
την θεωρούσε, «προσωπικό θέμα τιμής»,

θέμα εμπιστοσύνης που του έδειξαν από το 1942 ο Χίμλερ και ο Χάιντριχ,
ως προς την άψογη οργάνωση μεταφορών και λειτουργίας στρατοπέδων
όπως το Άουσβιτς.

Ειλικρινά, πρέπει να δείτε την ταινία Conspiracy (2001)
https://www.imdb.com/title/tt0266425/reference/

Επακριβώς βασισμένη στα πρακτικά την συνάνησης του Γουάνση (20 Ιανουαρίου 1942)
Ένα αντίγραφο των πρακτικών που αμέλησαν να το κάψουν τα κτήνη και επέζησε για τις σελίδες της Ιστορίας,

με τον Κένεθ Μπράναγκ στον ρόλο του Ράινχαρντ Χάιντριχ, και τον

Στάνλευ Τούσι στον ρόλο του Αδόλφου Άιχμαν.

Μετά, φανταστείτε αυτό που παρακολουθήσατε αλλά με τον Τραμπ και τον Μίλλερ, σήμερα,
που επιτελείται καλά οργανομένο πίσω από τις ίδιες κλειστές πόρτες.

Εδώ, παρακάτω, ο Στήβεν Μίλλερ,
σχεδόν άγνωστος στην Ευρώπη,
ο οποίος, όπως βλέπετε παραπάνω, για τον Τραμπ παίζει διπλό ρόλο,

και Γκέμπελς και Άιχμαν.

Το πρόσωπο του τραμπισμού, πίσω από το παραβάν

Ένα γεγονός που ήταν κοινό μυστικό,
αλλά τώρα, όλο και περισσότερο διαδίδεται στ' ανοιχτά και κατανοείται όλο και καλύτερα:
ο κεντρικός στόχος της MAGA
είναι η εξουδετέρωση των μη λευκών, στο πρόσωπο των μεταναστών,
ακριβώς όπως
η εξουδετέρωση των Εβραίων ήταν ο κέντρικός στόχος του Τρίτου Ράιχ.

Ολα τ' άλλα ήτανε τότε και είναι τώρα περικοκλάδες.

Ο Μίλλερ,
εξελίχτηκε σαν την προσδιοριστική δύναμη πίσω από τον επίχρυσο θρόνο του Τραμπ.

2008. Ο Ντοναλντ Τραμπ άρχισε να διαδίδει το ψέμα ότι ο μαύρος Μπαράκ Ομπάμα δεν γεννήθηκε στα Ενωμένα Κράτη αλλά στην Κένυα, άρα δεν έχει δικαίωμα να είναι πρόεδρος.

30 Απριλίου 2011. Στο ετήσιο Δείπνο των Ανταποκριτών, ο κονφερασιέ, κωμικός Σεθ Μάυερς και μετά ο ίδιος ο Μπαράκ Ομπάμα γελοιοποίησαν με καλαμπούρια τον Τραμπ με το ακροατήριο να γελά μαζί του. Αυτό θεωρείται συχνά σαν η στιγμή που ο Τραμπ αποφάσισε να προσπαθήσει να γίνει πρόεδρος, σαν εκδίκηση.

2011-2015. Ο Τραμπ ξεκινά να δημιουργεί διασυνδέσεις και σχέσεις με πολιτικούς, βουλευτές, γερουσιαστές και διάφορες οργανώσεις κυρίως από το αντι-Δημοκρατικό οχυρό των κρατών του Νότου, όπως ο Λιντσυ Γκράαμ της Νότιας Καρολίνας. Οι πολιτικοί δεν πήραν τον Τραμπ πραγματικά στα σοβαρά αλλά γύριζαν γύρω-γύρω του για τα λεφτά του, σαν μύγες στα σκατά.

16 Ιουνίου 2015. Ο Τραμπ, καλεί τον τύπο στον Τραμπ Τάουερ στην Πέμπτη Λεωφόρο του Μανχάταν, κατεβαίνει με την Μελάνια από μια κυλιόμενη σκάλα για να ανακοινώσει την υποψηφιότητά του για πρόεδρος. Από τους πρώτους που ενέκρινε και υποστήριξε την υποψηφιότητα Τραμπ ήταν ο Ντέιβιντ Ντιουκ, πρώην βουλευτής στην Λουιζιάνα (Βαθύς Νότος), νεοναζί και ιδρυτής της οργάνωσης Ιππότες της Κου Κλουξ Κλαν (ΚΚΚΚ -το πρώτο Κάπα είναι από το Knights) που την ίδρυσε ως συνέχεια της αρχικής Κου Κλουξ Κλαν (ΚΚΚ) «Κύκλος (κούκλουξ νομίζανε ότι προφερόταν ο κύκλος στα Ελληνικά) της Οικογένειάς μας (οικογένεια στα Σκωτσέζικα: Κλαν)». Σημείωση: ο πατέρας του Τραμπ, Φρεντ (Φρέντερικ, Γερμανικής καταγωγής) Τραμπ, ήταν μέλος της ΚΚΚ.

Στην ανακοίνωση της υποψηφιότητάς του ο Τραμπ είπε ότι
όλοι οι Μεξικανοί που μπαίνουν από τα νότια σύνορα είναι βιαστές, δολοφόνοι και εγκληματίες.
Από εκείνη την ομιλία, το μίσος εναντίων των μεταναστών μπήκε επισήμως στην προεκλογική εκστρατεία.

Η MAGA «νομιμοποίησε» τον ρατσισμό.

25 Ιανουαρίου 2016. Ο Στήβεν Μίλλερ προσλαμβάνεται στην προεκλογική εκστρατεία του Τραμπ ως ανώτερος σύμβουλος πολιτικής τακτικής και γράφει ομιλίες και λόγους που βγάζει στα ακροατήριά του ο Τραμπ.

Μια απόκρυφη ιστορία λέει ότι ο Τραμπ δεν περίμενε ποτέ να κερδίσει το 2016 και ότι το βράδυ της νίκης η Μελάνια το πέρασε κλαίγοντας.

Σήμερα, ο πλήρης τίτλος του Στήβεν Μίλλερ είναι:
Αναπληρωτής Αρχηγός Προσωπικού για την Πολιτική και την Εσωτερική Ασφάλεια της Κυβερνητικής Διαχείρισης Τραμπ.
(Εσωτερική Ασφάλεια; σας θυμίζει τίποτα αυτό;)

Το μίσος εναντίων των μη-λευκών στο προσωπο των μεταναστών είχε πιο βαθιές ρίζες και απήχηση απ' ότι θα περίμενε κανείς από μια χώρα μεταναστών.

Τα τελευταία 10 χρονια, σχεδόν ότι βγήκε από το στόμα του Τραμπ που δεν του ήθρε του ίδιου την στιγμή που τό 'λεγε το έχει γράψει ο Στηβεν Μίλλερ, αφού πρώτα συμβούλευσε το αφεντικό του για το τι πρέπει να πει και ποια στρατηγική να ακολουθήσει.

Ο Στήβεν Μίλλερ είναι ο αρχιτέκτων της μεταναστευτικής πολιτικής του MAGA και του Τραμπ, δέκα χρόνια τώρα.

Παραδόξως, ο Μίλλερ είναι εβραϊκής καταγωγής από την Ανατολική Ευρώπη μέσω της μητέρας και του πατέρα του, οι οποίοι ήταν εγγόνια Εβραίων που διέφυγαν από τις διώξεις. Διώξεις αντίγραφο των οποίων ο Μίλλερ τώρα οργανώνει για τον τραμπισμό.

Η οικογένεια του Μίλλερ δεν ξέρουμε κατά πόσον είναι υπερήφανοι για αυτόν. Μερικοί παλιοί συμαθητές του πάντως από το Γυμνάσιο στην Καλιφόρνια θυμούνται ότι τον δουλεύανε για μαλάκα... ενώ τώρα καθορίζει τις τύχες των μη-λευκών στο βασίλειο του γιού ενός μέλους του ΚΚΚ.

Νομίζετε ότι οι Ρεπουμπλικάνοι κερδίζουν λόγω οικονομικής πολιτικής;
Νομίζετε πραγματικά ότι ο κόσμος σκέπτεται «πολιτική» και «οικονομικά»;
'Οτι για να ψηφίσει ακούει πολιτικούς παπατζήδες και οικονομικές χαρτορίχτρες;
Όταν ο τραμπισμός του δίνει την αναγνωριση ότι μπορει απλά να ψηφίσει μίσος;
κρυμένος πίσω από ψευδο-επιστήμες;

Γνωρίζετε την σχέση από τις αρχές του εικοστού αιώνα μέχρι σήμερα
μεταξύ του Ναζισμού στην Ευρώπη και του Νότου στην Αμερική;
Μεταξύ του Παλιού Νότου και των Ευαγγελικών κρατών της μέσης Αμερικής; 

Η δίωξη που εξαπολύθηκε την δεκαετία 1935-1945 εναντίων των Εβραίων, επανέρχεται,
μόνο που τώρα είναι εναντίων των μη-λευκών, στο πρόσωπο των «μεταναστών»,
με διάφορες περικοκλάδες για να μην είναι απόλυτα φανερό μέχρι να είναι αργά.
Οι «Εβραίοι» του Χίτλερ είναι τώρα οι «Μετανάστες» του Τραμπ. 

Είναι καθαρός Ναζισμός ρατσικής υπεροχής,
γεννημένος από τον πανικό ορισμένων όταν δημογραφική μελέτη έβγαλε το πόρισμα πως
μεταξύ του 2040 και 2050 οι «λευκοί» θα είναι πλέον μειονότητα στην Αμερική.
Μέχρι το 2020, οι λευκοί φοιτητές αποτελούσαν ήδη μειονότητα στον πληθυσμό κάτω των 18 ετών.

Ο φασισμός του Μουσολίνι δεν συμπεριελάμβανε ρατσισμό μέχρι που του επέβαλε ο Χιτλέρ το 1938
να εγκαταστήσει ρατσικούς νόμους στην από το 1922 φασιστική Ιταλία.
Όλοι ξέρουμε για τον Όσκαρ Σίντλερ, Γερμανό που έσωσε 1.200 Εβραίους στην Πολωνία.
Ξέρετε όμως για τον Τζιόρτζιο Περλάσκα που έσωσε 5.000 Εβραίους στην Ουγγαρία;
Γιατί δεν έχουμε ακούσει τίποτα για τον Περλάσκα, Ιταλό, Πρόξενο της Ισπανίας στην Βουδαπέστη;
Επειδή ήταν απόλυτα φασίστας. Ιταλός φασίστας μέλος της φασιστικής κυβέρνησης.
Οι φασίστες όμως πιστεύουν ότι είναι πολιτιστικά ανώτεροι, ενώ οι Ναζί, βιολογικά ανώτεροι.
(οι Ναζί, ακόμα και απλοί Γερμανοί, πιστεύουν ότι υπάρχουν βιολογικές ράτσες στο είδος homo sapiens)

~~~

Εν τω μεταξύ,
Ήδη δημιουργούνται βάσεις στοιχείων ΑΙ για να καταγράφουν τι λέει ο καθένας στην «κοινωνική δικτύωση»
και επαγγελματίες θα αρχίσουν κάποια στιγμή να χάνουν τις δουλειές τους,
απλοί άνθρωποι θα βρεθούν σε θέση «εχθρού του κράτους».

Γράφοντας στα Ελληνικά ίσως να είναι κάποια προστασία, αν και δεν νομίζω ότι είναι.
Το πολύ-πολύ να μου πάρουνε την σύνταξη. 

Τα στρατόπεδα συγκεντρώσεως έχουν ξεκινήσει ήδη, αλλά δεν βρίσκονται μέσα στην Αμερική.
Ο τραμπισμός οργανώνει τα στρατόπεδα σε άλλα κράτη όπως Ελ Σαλβαντόρ, Ουγκάντα, και λοιπά.

Ο Τραμπισμός δεν είναι παρά η γυμνή αναβίωση της ρατσικής απολυταρχίας και διωγμών του τρίτου ράιχ,
έκδοση βελτιωμένη και σε διεθνές επίπεδο του 21^ου αιώνα. 

Ο τραμπισμός, όσους δεν πιάνει με την ανακρίβεια της ράτσας,
τους πιάνει με τον θυμό/μίσος εναντίων ομοφυλόφιλων και τρανς ανθρώπων,
και τους υπόλοιπους τους πιάνει με τον φόβο/μίσος εναντίων άλλων θρησκειών.
Έτσι οι συναθρισμένοι αριθμοί τους γίνονται πλειοψηφία.

Ο τραμπισμός αυξάνεται και από τους φτωχούς:
Στην Αμερική, φτωχοί ψηφίζουν πλούσιους γιατί πιστεύουν ότι μια μέρα μπορούν και εκείνοι να γίνουν πλούσιοι.
Στην Ευρώπη, φτωχοί ψηφίζουν πλούσιους γιατί πιστεύουν ότι οι πλούσιοι θα τους δώσουνε πεσκέσι.

~~~

Φαντάζεστε άραγε τι έρχεται;
...αμφιβάλω αν το επιτρέπετε στον εαυτό σας να φανταστείτε που πάμε.
Η Εκτέλεση είναι αριστοτεχνικά οργανωμένη. Και,
η Κασσάνδρα είναι γνωστή για το ότι όταν επί τέλους την πιστέψουν, είναι αργά.
Η καταστροφή δεν έρχεται από τους Ναζί μόνους τους. Έρχεται από εκείνους που
δεν συνειδητοποιούν ότι αντιλαμβάνονται τον κόσμο και τα γεγονότα από οπτικές,
παραπληροφόρηση και πλάνες που οδηγούν στην εκτέλεση των σχεδίων του Ναζισμού.
Επικίνδυνοι, δεν είναι οι αμόρφωτοι.
Επικίνδυνοι είναι εκείνοι που αρνούνται μόρφωση όταν πάει αντίθετα στα ένστικτα και τα πιστεύω τους.

Κι’ εγώ όταν ήμουνα μικρούλης στην Ελλάδα πίστευα ότι υπάρχουν ράτσες μέσα στο ανθρώπινο είδος.
Θυμάστε πως μιλούσαμε στην Ελλάδα πριν 60 χρόνια για τους αράπηδες και τους οβριούς;
Αλλά όταν μου εξήγησε η επιστήμη ότι δεν υπάρχουν ράτσες,
και ότι «ράτσες» είναι κοινωνικό δημιούργημα διαχωρισμού και απομόνωσης,
το κατανόησα και το δέχτηκα και το ξεπέρασα.
Ο Ναζισμός δεν βρίσκει ενστικτοδώς-πρόσφορο έδαφος σε εμένα.

Τώρα, βέβαια, δεν το λέμε Ναζισμό.
Τώρα το λέμε τραμπισμό, ή πιο απλά:
MAGA

~~~

Μεταλλάξεις

Το πολιτικό τοπίο στις ΗΠΑ του 2016 είναι το τέλειο παράδειγμα της πλήρους μίξης των θετικών και των αρνητικών συστατικών μιας πραγματικής δημοκρατίας.

Μια δημοκρατία, απλά, είναι η κυβέρνηση από τον λαό για τον λαό, όπου οι αποφάσεις χρειάζονται πλειοψηφία έστω και του ενός και όπου η διαμόρφωση αποφάσεων εξαρτάται από την συζήτηση.

Η δημοκρατία, για να λειτουργεί σωστά, πρέπει να επιτρέπει την αυτοκατάλυσή της. Δηλαδή, αν μετά από συζήτηση η πλειοψηφία αποφασίσει να ψηφίσει δικτατορία, αυτό πρέπει να το επιτρέψει η δημοκρατία, κι ας είναι η τελευταία της πράξη πριν αυτοκαταστραφεί. Στην περίπτωση αυτή, το αποτέλεσμα δεν θα οφείλεται σε ανεπάρκεια της δημοκρατίας, αλλά σε ανεπάρκεια του σκεπτικού των ψηφοφόρων. Μάλιστα, θα μπορούσε να πει κανείς ότι η λέξη που χρησιμοποίησα, «ανεπάρκεια» δεν είναι σωστή, επειδή δεν είναι αντικειμενική.

Ένα καλό παράδειγμα υπάρχει στην Ιστορία της Ρώμης. Η Ρωμαϊκή Δημοκρατία (Ρεπούμπλικα) αποφάσισε και ψήφισε δια των αντιπροσώπων της να δώσει δικτατορικές δυνάμεις στον Ιούλιο Καίσαρα. Ο υιοθετημένος γιός του Ιουλίου, ο Οκτάβιος, ανακηρύχθηκε Αυτοκράτορας και μετονομάστηκε σε Αύγουστος Καίσαρ. Η Ρώμη έγινε Αυτοκρατορία και ποτέ δεν επέστρεψε στην Δημοκρατία.

Όταν ένας λαός αποφασίζει να ψηφίσει δικτάτορες, όπως τον Οκτάβιο, τον Μουσολίνι ή τον Χίτλερ, δεν το κάνει συνειδητά γνωρίζοντας ότι καταλύει την δημοκρατία εις όφελος της δικτατορίας. Το κάνει πιστεύοντας ότι ενεργεί δημοκρατικά επιλέγοντας έναν άνθρωπο τον οποίον δεν έχει κατανοήσει σαν δικτάτορα, αλλά σαν σωτήρα. Μάλιστα, οι Ιταλοί και οι Γερμανοί δεν το κατανόησαν αυτό μέχρι που έχασαν τα πάντα στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Πολλοί Ιταλοί ακόμα δεν το έχουν κατανοήσει.

Όμως, όταν ένας λαός αποφασίζει να ψηφίσει έναν δικτάτορα, το γνώριμο σύμπτωμα της πράξης του αυτής είναι ότι ψηφίζει αρνητικά αντί για θετικά. Δηλαδή, ψηφίζει εναντίων κάποιων, όταν ο δικτάτορας έχει δημαγωγικά ενεργοποιήσει τον θυμό του λαού εναντίων «κάποιων άλλων» στους οποίους ρίχνουν το φταίξιμο για τα δεινά τους.

Η ερώτηση φέτος είναι αν η Αμερικανική Δημοκρατία θα επιζήσει.

Αν με την δημοκρατική διαδικασία ο Τραμπ χάσει τις εκλογές. 

Ο Τραμπ είναι ένα σύμπτωμα ασθένειας. 

Αν δεν υπερισχύσει το ανοσοποιητικό σύστημα του οργανισμού της δημοκρατικής κοινωνίας, η ασθένεια θα μεταλλάξει σε αποδεκτή πραγματικότητα δικτατορίας, όπως η αρχαία Ρώμη.

Γραμμές

Γραμμές διαχωριστικές, γραμμές ενωτικές, γραμμές παράλληλες: το μωσαϊκό των ανθρωπίνων σχέσεων δημιουργημένο από την σκέψη του καθενός και τα σημεία επαφής του σκεπτικού με άλλα σκεπτικά. Σημεία επαφής ή απώθησης.

Οι γραμμές αυτές υπάρχουν μας αρέσει-δε μας αρέσει, ακόμα και όταν δεν γνωρίζουμε ότι υπάρχουν.

Παράδειγμα, θέλουμε να μας επιστρέψει το Βρετανικό Μουσείο τα έργα τέχνης που μετέφερε στο Λονδίνο ο Λόρδος Έλγιν από την Ακρόπολη. Τότε όμως θα έπρεπε όλα τα μουσεία του κόσμου να επιστρέψουν στις χώρες προέλευσης όλα τα έργα από τις συλλογές τους. Και κάποιος θα έπρεπε να τραβήξει την διαχωριστική γραμμή του ποιά έργα θεωρούνται ότι πρέπει να επιστραφούν και ποιά όχι. Ποιος θα την τραβήξει την διαχωριστική γραμμή και που;

 Θα βρεθούμε αρκετά πίσω στην σειρά προτεραιότητας μιας τέτοιας γραμμής διαχωριστικής, μια που πρώτα θα έπρεπε να μιλήσει κανείς για έργα κλεμμένα, όπως τα έργα που έκλεψαν οι στρατιώτες του Ναπολέοντα από την Ρωσία και είναι τώρα στο Λούβρο, ή τα έργα που έκλεψε ο Σοβιετικός στρατός από το Βερολίνο και είναι τώρα στην Αγία Πετρούπολη. Ο Έλγιν είχε την "νομιμότητα" των αρχών της εποχής, άρα εμείς θα ερχόμασταν δεύτεροι και καταϊδρωμένοι πίσω από τα έργα που ήταν βίαια κλεμμένα σε εμπόλεμη κατάσταση.

Η διαχωριστική γραμμή θα ήταν πολύ δύσκολο να τραβηχτεί. Το μόνο αντικειμενικό σκεπτικό, για να αποφύγει αυθαιρεσία και υποκειμενικότητα, θα έλεγε ότι ή όλα τα έργα πρέπει να επιστραφούν από παντού (καθιστώντας όλα τα μουσεία εθνικιστικά και εθνοκεντρικά), ή κανένα (καθιστώντας όλα τα μουσεία χώρους παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς υπεράνω εθνών).

Οποιαδήποτε διαχωριστική γραμμή ακολουθεί το παραπάνω σκεπτικό: μεταξύ πέραν-οποιασδήποτε-συζήτησης αντικειμενικότητα και την υποκειμενική εκτίμηση του καθενός.

Άλλη μια γραμμή τραβιέται στο θέμα του ποιός έχει δικαίωμα να έχει γνώμη και ποιός όχι. Συγκρίνοντας το θέμα αυτό με το παραπάνω παράδειγμα (όπου, ή όλα τα έργα τέχνης επιστρέφονται ή κανένα), όσον αφορά τις γνώμες θα λέγαμε ότι, ή μόνο την ατομική μας γνώμη θεωρούμε δίκαια να ακουστεί, ή ότι όλοι οι άνθρωποι έχουν ισάξιο δικαίωμα να ακουστούν. Οτιδήποτε ενδιάμεσο χρειάζεται να τραβηχτεί η υποκειμενική γραμμή του ποιός έχει δικαίωμα να ακουστεί και ποιός όχι.

Ποιός λοιπόν έχει δικαίωμα να έχει γνώμη; Οποιαδήποτε διαχωριστική γραμμή θα έχει κριτήρια υποκειμενικά τα οποία θα θεωρούνται σωστά μόνο από τον άνθρωπο που τραβάει την γραμμή, και τους ομοϊδεάτες του.

Και αυτό έχει ενδιαφέρον: εκείνος ο οποίος αφαιρεί το δικαίωμα μιας οποιασδήποτε ομάδας να έχει γνώμη, επικαλείται, για το άκουσμα της γνώμης του, το γενικότερο δικαίωμα το οποίο αρνείται στους άλλους.

Ο καθένας βέβαια μπορεί να έχει το δικαίωμα να ακουστεί η γνώμη του. Το παραπάνω σκεπτικό διερωτάται αν μπορεί μια γνώμη να έχει περισσότερο "δικαίωμα" από άλλες για να ακουστεί.

Δηλητήριο

Όλο το θέμα που προέκυψε δεν έχει να κάνει ποσώς με την ΕΡΤ, εργαζόμενους, και τα λοιπά.

Πρόκειται για μια απλή ερώτηση:

Αγιάζει ο σκοπός τα μέσα ή όχι;

Αν απαντήσει κανείς "Ναι, ο σκοπός αγιάζει τα μέσα", τότε με την ίδια ανάσα πρέπει να πει ότι έννοιες όπως η Δημοκρατία, οποιαδήποτε έννοια, παίρνουν δευτερεύουσα θέση. Και οι αρχές πάνε περίπατο. Χωρίς αρχές, και αγιάζοντας παν μέσο εις ύμνον του αποτελέσματος, θα είναι πολύ δύσκολο να ξεχωρίσει κανείς το που ξεκινά η δικτατορία, ή η αναρχία. Μόνο και μόνο επειδή το αποτέλεσμα είναι θεμιτό, ίσως και σωστό, θα σημαίνει ότι μπορεί να επιτευχθεί με πράξεις δικτατορικές, ή αναρχικές οι οποίες "δικαιολογούνται".

Η θλιβερότερη έκφραση αυτής της "δικαιολογίας" είναι εκείνο το επαίσχυντο, παραπλανητικό, παιδαριώδες, γκεμπελίστικο: "πρέπει να σπάσεις αυγά για να κάνεις ομελέτα".

Στην τελική, άνθρωποι που ισοπεδώνουν την λειτουργία μιας χώρας αγιάζοντας τα μέσα επειδή θέλουν να κάνουν ομελέτα, απλά δεν έχουν την αξία να δικαιούνται Δημοκρατία --και δεν έχουν κανένα πρόβλημα να δικαιολογούν δικτατορία της πλευράς τους. Στην τελική είναι θέμα παιδείας και νοημοσύνης να καταλάβει κανείς γιατί είναι λάθος να αγιάζονται τα μέσα για να φτιάχνουμε ομελέτα.

Ο Σαμαράς έφερε την Ελλάδα, και το οποιοδήποτε πολίτευμα που μας έχει μείνει, προ ενός χυδαίου ντεφάκτο εδραίωσης της θέσης του σαν κεκαλυμμένος δικτάτορας. Το έκανε αυτό επειδή το "γιατί" και το "τι" ήταν σωστά, ήταν αποδκτά, και χρησιμοποίησε την κοινή γνώμη περί των αποδεκτών για να συμφωνήσει ο ...κυρίαρχος λαός με το "πως".

Κερδίσαμε την ριζική αλλαγή του δημοσιοϋπαλληλικού ντεφάκτο αλλά χάσαμε κάθε έννοια σοβαρότητας και υπευθυνότητας. Οι έννοιες αυτές χάθηκαν μέσα στο μαύρο της χουντικής οθόνης.

Τι επιλογές μας είχαν μείνει εχθές; "Εγώ ή τα τανκς".
Ποιά είναι τα "τανκς";
Οι εκλογές.
Διότι, οι εκλογές του Ιουλίου 2013, ξεκινώντας από το μαύρο στην οθόνη, θα είχαν αναμενόμενα αποτελέσματα:
1. Τον τουλάχιστον διπλασιασμό των ποσοστών της Χρυσής Αυγής.
2. Το ΚΚΕ και η ΔημΑρ θα έπαιρναν μια-δυό έδρες το καθένα.
Από που θα ερχόντουσαν τα καινούργια ποσοστά της ΧΑ, και που θα πήγαιναν τα χαμένα ποσοστά των άλλων; Μην ξεχνάμε ότι η Χρυσή Αυγή δεν είναι ακριβώς "δεξιά". Είναι άκρο. Και στα άκρα φτάνει οποιοσδήποτε από οπουδήποτε.
Στην τελική, με τρίτο κόμμα την ΧΑ και τέταρτο το ΠΑΣΟΚ, η πρωτιά θα παιζόταν μεταξύ ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ, και η κυβέρνηση συνεργασίας θα κατέληγε να είναι ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, και άλλοι. Όπως τώρα.

Τελικά, ο εκβιασμός του Σαμαρά ήταν το αν θέλουμε διπλάσια Χρυσή Αυγή. Και ο σκοπός αγίασε τα μέσα, επιτρέποντας στους ανοιχτούς και κεκαλυμμένους δικτατορίσκους να δείξουν τα δόντια τους.

Δεν νομίζω να υπάρχει Έλληνας που να μπορεί να κοιμάται ειρηνικά αυτές τις μέρες γιατί, κάπου μέσα βαθιά ξέρουν όλοι ότι πίνοντας το δηλητήριο ο Σωκράτης  απεκάλυψε την υποκρισία της "δημοκρατίας" --και κανείς σήμερα δεν  μπορεί να το κάνει αυτό γιατί υποκριτές είναι όλοι και δεν πρόκειται να εξετάσουν τον εαυτό τους.

Προτιμούν ο σκοπός να αγιάζει τα μέσα.

...όχι. Η Ελλάδα δεν αρέσει στους Έλληνες. Γι' αυτό είναι συνέχεια τόσο θυμωμένοι, πολωμένοι, ξερόλες που βρίζουν τους πάντες, που αυτοκαταστρέφονται γιατί δεν βλέπουν τον λόγο να περισώσουν κάτι που μισούν. Γι' αυτό οι δρόμοι και οι παραλίες είναι ένα σκουπιδαριό και κανένας δεν μαζεύει τα σκουπίδια. Πόσα άλλα συμπτώματα θέλουμε για να αναγνωρίσουμε κάποιον που είναι δυστυχισμένος από το περιβάλλον του; Κοίταχτε γύρω σας: Μισούν τον τόπο που έχτισαν και πείσμα στο πείσμα, και μια που δεν έχουν και που αλλού να πάνε, παριστάνουν ο καθένας τον σωτήρα από όποιο στρατόπεδο τους κάθεται καλύτερα --μη και δείξουν ούτε καν στο εαυτό τους την πραγματικότητα. Είναι για λύπηση.

Σημ., Υπάρχει και εκείνη η σχολή που διδάσκει ότι "αν ρε φίλε δεν ζεις στην Ελλάδα, ή, αν ζεις στην Ελλάδα και είσαι αλλοδαπός, βούλωστο!" Όχι ακριβώς. Αν ένας Έλληνας που έχει επιλέξει να ζει στο εξωτερικό, ή αν ένας αλλοδαπός που έχει επιλέξει να ζει στην Ελλάδα, πληρώνει φόρους στο Ελληνικό κράτος, τότε, έχει ισάξιο δικαίωμα με τους υπόλοιπους να μιλάει.

Γκέμπελς

Ελπίζω πως η ιστορία θα γράψει ότι το πραγματικό και πλήρες όνομα της ΝΕΡΙΤ,
το οποίο είναι:
Η παρθένα Πριγκίπισσα Νερίτ Ντολμά Κουπεπέ
το διαβάσατε πρώτα εδώ, στην Αποθήκη Σκέψης.

Η προχειρότητα της σκέψης, η επιφανειακή αντιμετώπιση, και η σύγχυση σαλάτας πολλών εννοιών για να αμβλυνθεί ή να αποκρυφτεί η μία, ήταν πάντα προνόμιο Ρωμαίικο, και στην προκυμμένη περίπτωση ηγείται της προχειρότητας η ίδια η κυβέρνηση.

sic δεν με ενδιαφέρει ποιά είναι η κυβέρνηση ή ποιός είναι από πίσω της, με ενδιαφέρει το πως έκανε η κυβέρνηση ότι αποφάσισε να κάνει και πως το δικαιολογεί μετά.

Τώρα, ο Σαμαράς εξηγεί ότι το κυρίως θέμα είναι η απόλυση 2.000 δημοσίων υπαλλήλων, και προσπαθεί να πείσει ότι μόνο στην ΕΡΤ μπόρεσε να βρει αυτούς τους 2.000, και απέλυσε 2.561.

Αν ξαναπροσλάβει 1.200 για την ΝΕΡΙΤ, τότε η αριθμητική λέει ότι αλάφρωσε το δημόσιο 1.361 και όχι 2.000. Τους άλλους 639 από που θα τους απολύσει; Ή μήπως έχει άδεια από τα αφεντικά του να προσλάβει 1.200. Ή μήπως ήθελε να απολύσει και να προσλάβει σε διαφορετικές οικονομικές περιόδους; Και, όταν δώσει τις αποζημιώσεις στους 2.561 που απέλυσε πόσο θα επιβαρύνει τα έξοδα αποδοχών που υποτίθεται ότι γλύτωσε; Όσοι από τους 2.561 επαναπροσληφθούν θα πάρουν την αποζημείψση για την απόλυσή τους; πρέπει να την πάρουν την αποζημείωση μια και απολύθηκαν και προσλήφθηκαν από διαφορετικούς φορείς (ΕΡΤ - ΝΕΡΙΤ). Τα νούμερα απλά είναι φαιδρά.

Και, προς τι η ανάγκη αναμονής τριών μηνών με μαύρο, εκτός από επίδειξη πυγμής;

Προς τι η ανάγκη αλλαγής ονόματος σε ΝΕΡΙΤ;

Θέλω να σταθώ λίγο στο καινούργιο όνομα και τι σημαίνει.
Τι υπάρχει μέσα σε ένα όνομα;

ΕΡΤ είναι η Ελληνική Ραδιοφωνία Τηλεόραση.
(έμφαση στο ΕΛΛΗΝΙΚΗ)

ΝΕΡΙΤ είναι η Νέα Ελληνική Ραδιοφωνία, Ίντερνετ και Τηλεόραση.
(έμφαση στο ΝΕΑ)

Προσθέτουμε λοιπόν την λέξη "Ίντερνετ". 
Όχι "Διαδίκτυο" αλλά 'Ίντερνετ". 
Όχι ΝΕΡΔΤ αλλά ΝΕΡΙΤ. 
(Ίσως δεν θέλανε ΝΕΡΔΤ για να μην μπερδεύεται με το Αγγλικό "nerd" ["σπασίκλας"]). 

Τι σημαίνει αυτό, με το ίντερνετ; Σημαίνει άραγε ότι θα υπάρξει καινούργιος Δημόσιος Φορέας που θα διαθέτει πρόσβαση στο διαδίκτυο (συγγνώμη, στο ίντερνετ); Δεν θα κοστίσει άραγε πολλά λεφτά να κάνουνε καινούργιο δημόσιο φορέα να διαθέτει ίντερνετ σαν τον ΟΤΕ, την WIND, κλπ.; Ή μήπως αγνοούν ότι δημόσια υπηρεσία ήδη παρέχει το διαδίκτυο στις ιδιωτικές εταιρίες (ο ΟΤΕ, που το παρέχει ήδη, δεν είναι και αυτός δημόσιος, κατά κάποιον τρόπο;;) Και ποιά η ανάγκη τότε να το προσθέσουμε το ίντερνετ στο όνομα της Ραδιοφωνίας και της Τηλεόρασης;

Προσθέτουμε το ότι είναι "Νέα". 
Τι είναι αυτό που θα κάνει τον φορέα την εθνικής ραδιοφωνίας και τηλεόρασης να είναι νέος, δηλαδή καινούργιος; Αυτή είναι καθαρά λέξη εντυπωσιασμού.

Μη χρονοτριβούμε. Η αλλαγή ονόματος είναι για τα μάτια. Είναι για να αιτιολογήσει την δικαιολογία του ότι πρέπει να μπει η ΕΡΤ στο ...συνεργείο (η Ελλάδα στον γύψο), για να βγει ...εξυγιασμένη. Να δικαιολογήσει το "Αποφασίζωμεν και Διατάσσωμεν". Προπαγάνδα.

Μόνο που όταν μπαίνει ένα σαράβαλο στο συνεργείο, βγαίνει επιδιορθωμένο, όχι καινούργιο.

"Καινούργιο" σημαίνει καινούργιο. Δεν χρειάζεται συνεργείο. Μαγάζί χρειάζεται. Από λέξεις καλά πάμε. Τις λέξεις ποιός τις αναλύει και ποιός τις χάβει;

Δεν υπάρχει τρόπος λογικής σκέψης, που να μπορώ να βρω εγώ τουλάχιστον, ο οποίος να χρωματίζει τον τρόπο με τον οποίο κινήθηκε η κυβέρνηση με χρώματα άλλα από αυτά μιας δικτατορίας. Στην συγκεκριμένη περίπτωση περισσότερο από Παπαδόπουλος ή Ιωαννίδης, ο πρωθυπουργός το παίζει Γκέμπελς...

"To δίλημμα δεν είναι ποιος θα χρεωθεί τις πρόωρες εκλογές αλλά ποιος το πάγωμα των μεταρρυθμίσεων."
Α. Σαμαράς, 16-6-2013

Δηλαδή, αν προχωρήσεις σε μία ενέργεια όπου από 800.000 σε διάφορους φορείς και υπουργεία διαλέγεις τους 2.561 που εργάζονται στον φορέα εθνικής ταυτότητας, και μαυρίζεις και φοβίζεις την ψυχή του ήδη καταδυναστευμένου πολίτη, εκείνοι που διαφωνούν μαζί σου και αποσύρουν την υποστήριξή τους οδηγώντας το κόμμα σου, και το δικό τους, σε αναπόφευκτες εκλογές φταίνε για το ότι δεν θα σου δώσουν καρτ μπλάνς να κάνεις ότι θέλεις όποτε θέλεις με ότι τρόπο θέλεις; Υπάρχει ορισμός για τέτοιο σκεπτικό: Χούντα! Και ένας άλλος: Γκέμπελς!





Εν τω μεαξύ...

Μη φοβάστε κυρία Ρεπούση μου... 
Μπορέι να γινει συνωστισμός στη Βουλή αλλά το χορό του Ζαλόγγου δε θα τον χορέψουνε...

Facebook: ΕΡΤ

https://www.facebook.com/ERTSocial

Την
παρθένα πριγκίπισσα Νερίτ Ντολμά Κουπεπέ
και τα μάτια σας!

Εδώ...

Εδώ. Θετικός προσδιορισμός χώρου στον οποίον βρισκόμαστε. Κυριολεξία ή και εικονική μεταφορά.

Εδώ Πολυτεχνείο.

Εδώ ΕΡΤ.

Ούτε Πολυτεχνείο, ούτε ΕΡΤ...

Εδώ το όνειρο και ο φόβος.
...τελικά,
Εδώ η ανάγκη να ανήκει κανείς σε κάποια στιγμή που πιστεύει ότι είναι σημαντική.

Ο καθένας πιστεύει κάτι, εικονικά, μεταφορικά, κυριολεκτικά, και όλοι μαζί μοιράζονται το "Εδώ".

Το "Εδώ", με τις ώρες, τα λεπτά και τις μέρες χωράει και περισσότερα όνειρα, περισσότερους φόβους, απόψεις, θυμό ή συγκίνηση, που αλλοιώνουν το πραγματικό θέμα της κυριολεξίας, μέχρι να οργανωθούν οι καπηλευόμενοι τα αισθήματα των άλλων, να αλλάξουν τον χρωματισμό, να δώσουν την δικαιολογία για να μπουν τα τανκς ρίχνοντας την μεγάλη σιδερένια πόρτα της αυλής κάτω από τις ερπύστριες τους. Και να πάνε μετά οι αντιστασιακοί για αντίσταση στο Παρίσι και άβουλη καριέρα στην βουλή.

Και οι "Εδώ", εκείνοι όλοι που ήτανε "Εκεί", τραγουδώντας, υποστηρίζοντας, διαμαρτυρόμενοι ελπίζοντας, δεν θα το έχουν κουνήσει ρούπι από εκεί που βρίσκεται το πραγματικό "εδώ" το οποίο για λίγες μέρες φάνηκε διαφορετικό. Μια δουλοπαροικία υπογεγραμμένη σαν συμβόλαιο από εκείνους που θέλουν την ηρεμία και την σταθερότητα του να μην είναι οι ίδιοι υπεύθυνοι αλλά κάποιοι ταχυδακτυλουργοί --απ' έξω αριστερά έως μέσα δεξιά.

Ότι και να γίνει ας μην αλλοιώσουμε, ας μην ξεχάσουμε που βρίσκεται το "Εδώ" αυτών των ημερών.

Δεν βρίσκεται σε καμιά μάχη εργαζομένων.
Δεν βρίσκεται καν στην ανάγκη για εθνική ταυτότητα ή φωνή.
Δεν βρίσκεται στα συνδικάτα και στα κόμματα και στις οργανώσεις.
Δεν βρίσκεται καν στους έντιμους που παρασύρονται συλλήβδην στα καμώματα των άλλων.
Ούτε στο ότι μια ηγεσία χώρας πήρε άλφα ή βήτα απόφαση και πως την πήρε,

Αλλά,

...πως εφάρμοσε την απόφαση που πήρε.

Οι κυβερνώντες φέρθηκαν και φέρονται με τρόπο που αρμόζει μόνο σε χούντα.

Το "Εδώ" είναι η μέθοδος, ο τρόπος με τον οποίον ενήργησαν. Βλακώδης, απερίσκεπτος, χουντικός.

Μόλις το ξεχάσουμε αυτό και φουσκώσουμε ένα μπαλόνι με όλους τους αντιγνωμούντες να συμφωνούν σε μια ονειρική συλλογική αντίσταση κατά των πάντων, τότε θα δώσουμε την δικαιολογία να ...επιβληθεί η τάξη. Χρειάζεται προσοχή, ως προς το τι θα μείνει στην ιστορία ως "Εδώ", τώρα.

"...και προσέξτε! Πρέπει να υπάρχει μεταβατική περίοδος!"
Α. Σαμαράς, 16-6-2013

Τι λες καλέ, σοβαρά, να προσέξουμε; Εσύ πρόσεξες όταν έκλεισες τους πομπούς σαν Ιωαννίδης και είπες ότι θα είναι μαύροι μέχρι τον Σεπτέμβριο; Τώρα έρχεσαι και λες να προσέξουμε γιατί πρέπει να υπάρχει μεταβατική περίοδος; Τώρα τό 'πιασες; για πες μας τι έπιασες να το πιάσουμε κι εμείς για να προσέξουμε;

ΕΡΤ από EBU:

Facebook: ΕΡΤ

https://www.facebook.com/ERTSocial

Την
παρθένα πριγκίπισσα Νερίτ Ντολμά Κουπεπέ
και τα μάτια σας!

...αντιπολίτευση

Είναι πλέον φανερό και σε τυφλό ακόμα ότι η Νέα Δημοκρατία μας έχει τελειώσει όσο τελεσίδικα όσο το ΠΑΣΟΚ. Τα προσωπικά οχήματα του "Εθνάρχη" και του "Λαοπλάνου", πάνω από δεκαετία μετά τον θάνατό τους, σκουριάσανε και βγήκαν στον πλειστηριασμό όπου μόνο καιροσκόποι πόνταραν μερικές δεκάρες να αγοράσουν το λογότυπο. Και μετά να το αλλάξουν επί του πιο μοντέρνου μια και η δεύτερη ανεψιά του μπατζανάκη σπούδαξε γραφίστρια στα εξωτερικά.

Η Νέα Δημοκρατία το 2009 το έσκασε αλά Γαλλικά και πέταξε το μπαλάκι στον Γιωργάκη μια και ήξερε ότι θα τον χάψει ο κυρίαρχος λαός και θα της επέτρεπε να βγάλει την ουρά της, να ξεφύγει από τις ευθύνες της, και να το παίξει αντιπολίτευση.

Στην Ελλάδα βλέπετε είσαι πολύ πιο επιτυχημένος όταν είσαι αντιπολίτευση παρά κυβέρνηση γιατί ο ρωμιός ενδιαφέρεται για αντίδραση ισοπεδωτική και χαβαλέ, και όχι για λύσεις --ένα πράγμα το οποίο ο τσίπρας το ξέρει και το εκμεταλλεύτηκε πολύ καλά.

Η Νέα Δημοκρατία το 2013 φαίνεται ότι επαναλαμβάνει, ή τουλάχιστον προσπαθεί να επαναλάβει, την δόξα της του Σεπτεμβρίου 2009.

Από το φιάσκο του αντιρατσιστικού νομοσχεδίου μέχρι τον πέρα κάθε εξήγησης τρόπο με τον οποίο η Νέα Δημοκρατία χειρίστηκε την ΕΡΤ λέει, σε εμένα τουλάχιστον, πεντακάθαρα, ότι το τελεσίγραφο της Νέας Δημοκρατίας είναι "Ή με δέχεστε σαν δικτατορία, ή με κάνετε αντιπολίτευση. Για κυβέρνηση δεν βγαίνει και βαρέθηκα".

Το μόνο κόλλημα στα όνειρα του Σαμαρά είναι ότι στην πολυπόθητη θέση της αντιπολίτευσης στρογγυλοκάθεται ο τσιπράκος και δεν θα την αφήσει τόσο εύκολα! Τρελός είναι;

Εν τω μεταξύ, η Ελευθεροτυπία στις 12/6/2013, μάλλον άθελά της, προτείνει τον Σαμαρά ως νέα Θάτσερ. Το δημοσίευμα της Ελευθεροτυπίας στηρίζεται μάλλον στην υπόθεση ότι η Θάτσερ θεωρείται από πολλούς πρόσωπο μισητό, αλλά επί το ρωμαιικότερον η Ελευθεροτυπία δεν είναι φαίνεται ενήμερη ότι η Θάτσερ έσωσε την Βρετανία και οι μεγαλύτεροί της αντίπαλοι, το εργατικό κόμμα, έφτασαν πριν λίγα χρόνια να ανακοινώσουν επισήμως ότι έκαναν λάθος τα '80 που αντιστάθηκαν στις πολιτικές της και ότι είχε δίκιο. Εργατικές κυβερνήσεις άλλωστε συνέχισαν το έργο της. Για να μην υπάρχει παρεξήγηση, το να αποκαλείς κάποιον "Θάτσερ" είναι κομπλιμέντο, όπως παραδέχτηκαν και οι αντίπαλοί της. Η ερώτηση είναι στο αν αξίζει το κομπλιμέντο αυτό ο Σαμαράς. Η δική μου απάντηση είναι "Όχι".