Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Ευθύνη. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Ευθύνη. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Δευτέρα 29 Δεκεμβρίου 2014

Ευθύνες











Οι Έλληνες αναγκάζονται εκ των πραγμάτων να έρθουν αντιμέτωποι με ένα θέμα το οποίο συνειδητά επέμειναν επί δεκαετίες να αποφεύγουν: Την συλλογική και προσωπική τους ευθύνη για συμβάντα που δεν καθορίζονται από διαστημόπλοια και εξωγήινους αλλά από τους ίδιους.

Η ΑΝΕΚ θα πρέπει να λογοδοτήσει και να εξηγήσει γιατί είχαν στριμωχτεί 222 οχήματα και φορτηγά σε ένα πλοίο που χωρούσε λιγότερα από 200, γιατί φορτηγά με ελαιόλαδο έξυναν τις μεταλλικές οροφές που δεν χωρούσαν το ύψος τους, και γιατί απέπλευσε με γνωστά έξι σημεία που απαιτούσαν άμεση επισκευή.

Ο Γιωργάκης πρέπει να εξηγήσει γιατί διαλύει την παράταξη του μπαμπά του προσπαθώντας να μοιράσει το 5% των ψηφοφόρων που της απομένουν ανάμεσα σε δύο κόμματα. Ίσως βέβαια να προσπαθεί να δράσει ως εθνοσωτήρας ελπίζοντας να αποδυναμώσει τον αλέξη από 0,5% έως 2% που πιθανόν να ψηφίσουν το καινούργιο του κόμμα της παλιάς αλλαγής αντί το άλλο της τσαμπουκοειδούς νηπιακής αλλαγής. Μεγιά.

Ο αλέξης να εξηγήσει γιατί πρέπει να αλλάξουμε πορεία (όσο σωστή ή λάθος και να ήταν) την στιγμή που καλώς ή κακώς είχαμε φάει τον γάιδαρο, την μισή ουρά, και μας είχε μείνει η φούντα της ουράς.

Οι τρεις οδηγοί που προσέκρουσαν στο μπροστινό τους αυτοκίνητο στην Εθνική οδό να μας πουν αν άκουσαν ποτέ ότι στον δρόμο πρέπει να κρατάμε αποστάσεις ασφαλείας, ή αν πιστεύουν ότι είναι τόσο οδηγάρες που δεν χρειάζεται να κρατάνε αποστάσεις, όπως σχεδόν όλοι οι συμπατριώτες τους.

Έτος μονού αριθμού πλησιάζει, 2015 (εγώ προτιμώ έτη ζυγού αριθμού -πάντα ήταν καλά). Ελπίζουμε η μονάδα να μην αντιπροσωπεύει εκτεταμένο μεσαίο δάκτυλο.




















Παρασκευή 21 Ιουνίου 2013

Δηλητήριο










Όλο το θέμα που προέκυψε δεν έχει να κάνει ποσώς με την ΕΡΤ, εργαζόμενους, και τα λοιπά.

Πρόκειται για μια απλή ερώτηση:

Αγιάζει ο σκοπός τα μέσα ή όχι;

Αν απαντήσει κανείς "Ναι, ο σκοπός αγιάζει τα μέσα", τότε με την ίδια ανάσα πρέπει να πει ότι έννοιες όπως η Δημοκρατία, οποιαδήποτε έννοια, παίρνουν δευτερεύουσα θέση. Και οι αρχές πάνε περίπατο. Χωρίς αρχές, και αγιάζοντας παν μέσο εις ύμνον του αποτελέσματος, θα είναι πολύ δύσκολο να ξεχωρίσει κανείς το που ξεκινά η δικτατορία, ή η αναρχία. Μόνο και μόνο επειδή το αποτέλεσμα είναι θεμιτό, ίσως και σωστό, θα σημαίνει ότι μπορεί να επιτευχθεί με πράξεις δικτατορικές, ή αναρχικές οι οποίες "δικαιολογούνται".

Η θλιβερότερη έκφραση αυτής της "δικαιολογίας" είναι εκείνο το επαίσχυντο, παραπλανητικό, παιδαριώδες, γκεμπελίστικο: "πρέπει να σπάσεις αυγά για να κάνεις ομελέτα".

Στην τελική, άνθρωποι που ισοπεδώνουν την λειτουργία μιας χώρας αγιάζοντας τα μέσα επειδή θέλουν να κάνουν ομελέτα, απλά δεν έχουν την αξία να δικαιούνται Δημοκρατία --και δεν έχουν κανένα πρόβλημα να δικαιολογούν δικτατορία της πλευράς τους. Στην τελική είναι θέμα παιδείας και νοημοσύνης να καταλάβει κανείς γιατί είναι λάθος να αγιάζονται τα μέσα για να φτιάχνουμε ομελέτα.

Ο Σαμαράς έφερε την Ελλάδα, και το οποιοδήποτε πολίτευμα που μας έχει μείνει, προ ενός χυδαίου ντεφάκτο εδραίωσης της θέσης του σαν κεκαλυμμένος δικτάτορας. Το έκανε αυτό επειδή το "γιατί" και το "τι" ήταν σωστά, ήταν αποδκτά, και χρησιμοποίησε την κοινή γνώμη περί των αποδεκτών για να συμφωνήσει ο ...κυρίαρχος λαός με το "πως".

Κερδίσαμε την ριζική αλλαγή του δημοσιοϋπαλληλικού ντεφάκτο αλλά χάσαμε κάθε έννοια σοβαρότητας και υπευθυνότητας. Οι έννοιες αυτές χάθηκαν μέσα στο μαύρο της χουντικής οθόνης.

Τι επιλογές μας είχαν μείνει εχθές; "Εγώ ή τα τανκς".
Ποιά είναι τα "τανκς";
Οι εκλογές.
Διότι, οι εκλογές του Ιουλίου 2013, ξεκινώντας από το μαύρο στην οθόνη, θα είχαν αναμενόμενα αποτελέσματα:
1. Τον τουλάχιστον διπλασιασμό των ποσοστών της Χρυσής Αυγής.
2. Το ΚΚΕ και η ΔημΑρ θα έπαιρναν μια-δυό έδρες το καθένα.
Από που θα ερχόντουσαν τα καινούργια ποσοστά της ΧΑ, και που θα πήγαιναν τα χαμένα ποσοστά των άλλων; Μην ξεχνάμε ότι η Χρυσή Αυγή δεν είναι ακριβώς "δεξιά". Είναι άκρο. Και στα άκρα φτάνει οποιοσδήποτε από οπουδήποτε.
Στην τελική, με τρίτο κόμμα την ΧΑ και τέταρτο το ΠΑΣΟΚ, η πρωτιά θα παιζόταν μεταξύ ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ, και η κυβέρνηση συνεργασίας θα κατέληγε να είναι ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, και άλλοι. Όπως τώρα.

Τελικά, ο εκβιασμός του Σαμαρά ήταν το αν θέλουμε διπλάσια Χρυσή Αυγή. Και ο σκοπός αγίασε τα μέσα, επιτρέποντας στους ανοιχτούς και κεκαλυμμένους δικτατορίσκους να δείξουν τα δόντια τους.

Δεν νομίζω να υπάρχει Έλληνας που να μπορεί να κοιμάται ειρηνικά αυτές τις μέρες γιατί, κάπου μέσα βαθιά ξέρουν όλοι ότι πίνοντας το δηλητήριο ο Σωκράτης  απεκάλυψε την υποκρισία της "δημοκρατίας" --και κανείς σήμερα δεν  μπορεί να το κάνει αυτό γιατί υποκριτές είναι όλοι και δεν πρόκειται να εξετάσουν τον εαυτό τους.

Προτιμούν ο σκοπός να αγιάζει τα μέσα.





...όχι. Η Ελλάδα δεν αρέσει στους Έλληνες. Γι' αυτό είναι συνέχεια τόσο θυμωμένοι, πολωμένοι, ξερόλες που βρίζουν τους πάντες, που αυτοκαταστρέφονται γιατί δεν βλέπουν τον λόγο να περισώσουν κάτι που μισούν. Γι' αυτό οι δρόμοι και οι παραλίες είναι ένα σκουπιδαριό και κανένας δεν μαζεύει τα σκουπίδια. Πόσα άλλα συμπτώματα θέλουμε για να αναγνωρίσουμε κάποιον που είναι δυστυχισμένος από το περιβάλλον του; Κοίταχτε γύρω σας: Μισούν τον τόπο που έχτισαν και πείσμα στο πείσμα, και μια που δεν έχουν και που αλλού να πάνε, παριστάνουν ο καθένας τον σωτήρα από όποιο στρατόπεδο τους κάθεται καλύτερα --μη και δείξουν ούτε καν στο εαυτό τους την πραγματικότητα. Είναι για λύπηση.




Σημ., Υπάρχει και εκείνη η σχολή που διδάσκει ότι "αν ρε φίλε δεν ζεις στην Ελλάδα, ή, αν ζεις στην Ελλάδα και είσαι αλλοδαπός, βούλωστο!" Όχι ακριβώς. Αν ένας Έλληνας που έχει επιλέξει να ζει στο εξωτερικό, ή αν ένας αλλοδαπός που έχει επιλέξει να ζει στην Ελλάδα, πληρώνει φόρους στο Ελληνικό κράτος, τότε, έχει ισάξιο δικαίωμα με τους υπόλοιπους να μιλάει.















Σάββατο 20 Απριλίου 2013

Ευθύνη










Χρειάζονται δύο για να χορέψουν το ταγκό, και ο ίδιος χορευτής θα χορέψει διαφορετικά με διαφορετικούς παρτενέρ. Στη προκειμένη περίπτωση εξετάζω τον χορό στον οποίον επιδίδεται μια κοινωνία με ένα μέλος της.

Ας πάρουμε την περίπτωσή μου. Όταν άρχισα την υπέροχη ζωή μου στο San Benedetto in Alpe της Ιταλίας το 2008, κάτι μέσα μου θέλησε, για πρώτη φορά σε δεκαετίες να ξανανοίξει η σχέση μου με την κοινωνία μέσα στην οποία γεννήθηκα, και από την οποία είχα ήδη αποφασίσει να φύγω τρεις φορές στην ζωή μου: 17 χρονών, 22 χρονών και 31 χρονών. Και ξεκίνησα αυτό το μπλογκ το 2010, και άρχισα να επικοινωνώ στην Ελληνική γλώσσα.

Από το σημείο εκκίνησης εκείνο, μόνο δύο πιθανότητες υπήρχαν: Να πλησιάσω κοντύτερα, ή να απομακρυνθώ (ξανά) --μια που τίποτα δεν παραμένει στάσιμο, ποτέ: η θα πλησίαζα περισσότερο, ή θα απομακρυνόμουνα.

Έμαθα, με τον καιρό, ότι για να πλησιάσω κοντύτερα την ελληνική κοινωνία (σαν γενίκευση) θα έπρεπε να υιοθετήσω έναν οποιονδήποτε γενναίο συνδυασμό κάποιων από  τα παρακάτω σκεπτικά:
  • Ο πολίτης και η Πολιτεία είναι δύο ξεχωριστές οντότητες,
  • Ο έλεγχος των πράξεων των πολιτών πρέπει να γίνεται με συσσώρευση νόμων,
  • Δημόσιοι Υπάλληλοι δεν απολύονται έστω και αν αριθμός από αυτούς περιττεύει ή δεν αποδίδει ικανοποιητικά,
  • Χρέη μπορούν να διαγραφούν και "μνημόνια" να καταργηθούν, και καινούργια δανεικά να δοθούν,
  • Ο πολίτης δεν φέρει ευθύνη για τα πεπραγμένα της Πολιτείας,
  • Η ευθύνη για οτιδήποτε, βρίσκεται με τους "αντίθετους" και όχι με "εμάς", είτε ατομικά είτε συλλογικά,
  • Η υφήλιος οφείλει χρέος ευγνωμοσύνης στους νεοέλληνες λόγω της Αρχαίας Ελλάδας,
  • Όλες οι έννοιες λέξεων ξένων γλωσσών που προήλθαν από την Αρχαία Ελληνική πρέπει στην εκάστοτε γλώσσα να έχουν την έννοια που είχαν στην Αρχαία Ελληνική,
  • Οι ξένοι επιβουλεύονται την Ελλάδα,
  • Οι Εβραίοι βλάπτουν τους Έλληνες,
  • Οι Εβραίοι επιβουλεύονται τους Άραβες,
  • Οι Ρομά είναι βρώμικοι,
  • Οι μετανάστες είναι υποδεέστερα όντα,
  • Τους δίδυμους πύργους τους έριξε συνομωσία της κυβέρνησης,
  • Αεροπλάνα μας ψεκάζουν μέσα στο πλαίσιο σκοτεινής συνομωσίας,
  • Ακούμε τον συνομιλητή για να βρούμε που διαφωνούμε και να διορθώσουμε την πλάνη του,
  • Διακόπτουμε τον συνομιλητή για να πούμε αυτά που ενδιαφέρουν εμάς,


Τα παραπάνω δειγματοληπτικά, και άλλα πολλά...

Και κανένα από αυτά δεν μου είναι δυνατόν να υιοθετήσω --άρα, θέλω-δε-θέλω, αναγκαστικά, και πάλι, απομακρύνομαι. Αυτή τη φορά, φοβάμαι, οριστικά.

Θα μου πείτε, πολλά από τα παραπάνω υπάρχουν σε όλες τις κοινωνίες. Ναι. Αλλά στην κοινωνία την οποία έχω επιλέξει υπάρχουν και άλλα τα οποία μπορώ να τα πλησιάσω, τα οποία τελικά στάθηκα προσωπικά άτυχος και δεν μπόρεσα να τα βρω, που βρίσκονται, στην Ελληνική σφαίρα. Επί 54 χρόνια.

Στην κοινωνία που διάλεξα, της οποίας είμαι υπερήφανος να ανήκω ως ενεργό μέλος, και μέσα στην οποία είμαι υπερήφανος να έχω μεγαλώσει το παιδί μου, η Πολιτεία είναι οι πολίτες και η ευθύνη για τα πεπραγμένα πέφτει στον κάθε ένα μας προσωπικά και σε όλους συλλογικά. Δεν μας φταίει κανένας άλλος εκτός του εαυτού μας. Και είμαστε, σαν κοινωνία, όπως είπε ο θείος των βομβιστών του Μαραθωνίου της Βοστώνης, "η μικρογραφία του συνόλου των κοινωνιών όλης της Γης όπου [όμως] ένας άνθρωπος θεωρείται ελεύθερο ανθρώπινο όν" και όχι "υπήκοος".

Για να σας δώσω ένα παράδειγμα, η δική μου κοινωνία βασίστηκε και χτίστηκε στο να έχουν οι πολίτες συνεχώς τον τρόπο όχι μόνο να προστατεύουν την κοινωνία μας από ξένους εισβολείς, αλλά και να την προστατεύουν από την ίδια την κυβέρνησή μας, αν χρειαστεί. Να έχουν το είδος της πλήρους ελευθερίας που βασίζεται στο άτομο σαν μέλος της κοινωνίας --με όσους κινδύνους αυτό συνεπάγεται, γιατί η αντιμετώπιση των κινδύνων που προβάλει η ανθρώπινη φύση δεν έγκειται σε απαγόρευση πράξεων ή σκέψεων αλλά έγκειται στην επαγρύπνηση που γεννιέται, αν γεννηθεί, από την ατομική και συλλογική ευθύνη.

Ακρογωνιαίος λίθος του συντάγματός μας είναι η φράση:
"[Λόγω του ότι] Μια καλά ρυθμισμένη πολιτοφυλακή [που είναι] αναγκαία για την ασφάλεια ενός ελεύθερου κράτους, το δικαίωμα των [ανθρώπων/πολιτών] να κρατούν και να φέρουν όπλα δεν θα παραβιαστεί."
"A well regulated militia being necessary to the security of a free state, the right of the people to keep and bear arms shall not be infringed."

Άλλες κοινωνίες διαβάζουν αυτή την φράση και λόγω των συνθηκών στις οποίες οι ίδιοι διαβιώνουν, και λόγω των δικών τους οριζόντων, παρανοούν εντελώς το νόημα. Νομίζουν ότι πρόκειται για το δικαίωμα οπλοκατοχής.

Και όμως, όχι. Δεν είναι τόσο απλό ούτε τόσο δυσδιάστατο...

Ο ακρογωνιαίος αυτός λίθος στηρίζει το οικοδόμημα της πραγματικής ελευθερίας, όχι δίνοντας όπλα στους πολίτες, αλλά, εμπιστευόμενο τους πολίτες με την ευθύνη να φέρουν όπλα. Και τους διδάσκει, με αυτόν τον τρόπο, ότι η κυβέρνηση είναι κυβέρνηση των πολιτών, από τους πολίτες, για τους πολίτες (και όχι κάποιος σουλτάνος, ή φεουδάρχης, ή μαφιόζος, ή άρχων). Οι άρχοντες να επιστρέψουν εκεί από όπου ήρθαν: το πουθενά.

Κυρίες και κύριοι, κριτικοί του ακρογωνιαίου αυτού λίθου της ελευθερίας, ποιός στις χώρες σας, του εαυτού σας συμπεριλαμβανομένου, σας δείχνει τέτοια εμπιστοσύνη παραδίδοντάς σας τέτοια ευθύνη; Φυσικά και τέτοια ευθύνη έχει αυξημένη την πιθανότητα αποτυχίας της κοινωνίας. Αυτό είναι όλο το θέμα: ότι η εμπιστοσύνη και η ευθύνη είναι χωρίς νόημα αν δεν συνεπάγονται κινδύνους --ακόμα και κινδύνους αποτυχίας.

Κανένας στην κοινωνία την οποία επέλεξα να είμαι μέλος της δεν ενδιαφέρεται να προστατευτεί από κινδύνους περιορίζοντας την ατομική ή και την συλλογική Ελευθερία. Όχι απλά "ελευθερία ή θάνατος", αλλά, "εμπιστοσύνη στο άτομο ή θάνατος της κοινωνίας".

Οι δικοί σας νόμοι, και οι τρόποι με τους οποίους λειτουργούν τα κράτη σας είναι βασισμένα στις σφραγίδες (υποκατάστατα γεννητικών οργάνων) από τους άρχοντες και είναι βασισμένα στην υπόθεση ότι οι πολίτες είναι ψεύτες και απατεώνες που προσπαθούν να ξεγελάσουν το κράτος, και η κότα γεννάει το αυγό. Όχι, ευχαριστώ, δεν θα πάρω.

Μην ξεχνάμε ότι ο μόνος τρόπος να βοηθήσουμε ένα παιδί να γίνει υπεύθυνος άνθρωπος είναι να του δώσουμε [όχι να "δείξουμε": να "δώσουμε"] υπευθυνότητα και εμπιστοσύνη. Πραγματικά όμως. Όχι μόνο για δείγμα. Και, το παιδί που από το 1791 μεγάλωσε με αυτήν την εμπιστοσύνη στον εαυτό του, στο σύνολό του, σήμερα, έγινε το καρποφόρο δέντρο που δέχεται τις πετριές για τα κρεμαστάρια τα οποία βλέπουν οι γύρω του, με τα δικά τους μάτια, να κουβαλά.

Ελπίζω να είμαι κατανοητός: Το σύνταγμα των ΗΠΑ δεν επιτρέπει την οπλοκατοχή: Αποδέχεται ότι ο κάθε πολίτης μπορεί να φέρει την ευθύνη του προσώπου του και την ευθύνη της κυβέρνησής του. Και να φέρει όπλα.

Το 1875, το Ανώτατο Δικαστήριο εξέφρασε την άποψη ότι "το δικαίωμα να φέρουν οι πολίτες όπλα, δεν χορηγείται από το Σύνταγμα, ούτε εξαρτάται με οιονδήποτε τρόπο από το Σύνταγμα για την ύπαρξή του. Η δεύτερη τροπολογία του Συντάγματος δεν εννοεί τίποτα περισσότερο από το ότι το δικαίωμα της οπλοκατοχής δεν θα παραβιαστεί από το Κογκρέσο, και δεν έχει άλλο επιθυμητό αποτέλεσμα από το να περιορίσει τις δυνάμεις της Εθνικής Κυβέρνησης."

Το 2008, το Ανώτατο Δικαστήριο εξέφρασε την άποψη ότι "το δικαίωμα [οπλοκατοχής] αυτό δεν είναι απεριόριστο. Δεν είναι σωστό να κρατουν και να φέρουν [οι πολίτες] οποιοδήποτε όπλο απολύτως, καθ 'οιονδήποτε τρόπο και για οποιονδήποτε σκοπό". Διευκρίνισε επίσης ότι πολλές μακροχρόνιες απαγορεύσεις και οι περιορισμοί για κατοχή πυροβόλου όπλου που αναφέρονται από το Ελεγκτικό Συνέδριο είναι συνεπής με τη δεύτερη τροπολογία.

Και αυτό μας οδηγεί στην αναγνώριση μιας μαύρης μέρας στην ζωή των Ηνωμένων Πολιτειών, που, με αριστοτεχνική ειρωνεία της ιστορίας, το κράτος, αποφασίζοντας να ψηφίσει εναντίων ορισμένων περιορισμών για την οπλοκατοχή, απέδειξε εαυτόν ως το είδος του κράτους από το οποίο η δεύτερη τροπολογία δίνει στους πολίτες το δικαίωμα να προστατευτούν!

Όταν 86% των πολιτών, συμπεριλαμβανομένου του 74% των μελών της NRA (Εθνικός Σύνδεσμος Όπλων), θέλουν να υπάρχουν έλεγχοι ιστορικού των αγοραστών όπλων, και να μην επιτρέπεται να κυκλοφορούν ελεύθερα ορισμένα στρατιωτικά όπλα, και η Γερουσία 100 Γερουσιαστών ψηφίζει 56% κατά της θέλησης των 86%, αυτό σημαίνει ότι το κράτος έφτασε στο σημείο στο οποίο πρέπει να ερωτηθούμε αν πρέπει να προστατεύσουμε την κοινωνία μας από αυτό.

CNN: Gun control fight just beginning

















Υ.Γ. Να διευκρινίσω ότι προσωπικά δεν με ενδιαφέρουν τα όπλα. Ποτέ δεν έπιασα ένα --ούτε τις δυό βδομάδες που κουρεμένος γουλί περίμενα στην Τρίπολη να μην κάνω θητεία και να επιστρέψω στο εξωτερικό. Ούτε είχα το ενδιαφέρον να πιάσω μια φορά και να δω το επαναληπτικό πιστόλι των 9 χιλιοστών που κουβαλάει στην ζώνη της η Μαργαρίτα 6 ώρες την ημέρα. Ούτε πιστεύω ότι οι πολίτες γηραιών σουλτανάτων και φέουδων είχαν ποτέ την εμπειρία του είδους της ελευθερίας που χτίζει η αναγνώριση του ατόμου και της ευθύνης του. Αλλά, χωρίς να κρατώ κανένα όπλο στο χέρι μου, εκτός ίσως από ένα μπατόν του μπέησμπωλ, θα αντισταθώ σε οποιαδήποτε κυβέρνηση προσπαθήσει να περάσει νόμους που να μειώνουν τον βαθμό ευθύνης και ελευθερίας που δικαιούνται ελεύθεροι άνθρωποι.








Παρασκευή 8 Ιουνίου 2012

Δικαιώματα











Το να παρακολουθεί κανείς απ’ έξω τους ανθρώπους της χώρας που γεννήθηκε να σπαρταράνε σαν χρυσόψαρα σε μια γυάλα με λίγο μόνο νερό στον πάτο δεν είναι ποτέ ευχάριστο θέαμα και είναι χειρότερο όταν πονάς την χώρα και τους ανθρώπους και δεν μπορείς να κάνεις τίποτα παρά να παρακολουθείς, σαν να βλέπεις εκτροχιασμό τραίνου σε αργή κίνηση...

Αλλά είναι μια κάθαρση γιατί επί τέλους οι μάσκες άρχισαν να πέφτουν και πλησιάζει ο καιρός που θα κοιτάξουν πια στον καθρέπτη –μια και ακόμα δεν το έχουν κάνει. Ένας πληθυσμός κατά πολύ αγράμματος, στο μεδούλι ρατσιστής και κομπλεξικός, ο οποίος αντέγραφε άλλους από δυτικά, χωρίς ποτέ να φροντίσει η αντιγραφή να χτίσει κάποιες πραγματικές βάσεις. Ένας πληθυσμός κατά κάποια ποσοστά του ανεύθυνος, με την έννοια της αποποίησης της κάθε ευθύνης.

Και ανάμεσα σε αυτόν τον πληθυσμό αρκετοί άξιοι, τίμιοι άνθρωποι από τους οποίους άλλοι φεύγουν έξω και άλλοι ζουν στο περιθώριο της μειονότητας.

Εφτά τοις εκατό του πληθυσμού βρήκαν το θράσος να παραδεχτούν ότι είναι φασίστες χωρίς να έχουν ιδέα καν τι σημαίνει φασισμός. Ίσως αυτός να είναι ο πιο στυγνός φασισμός: εκείνος που πηγάζει αυθόρμητα από ζωώδη ένστικτα.

Δεκαεφτά τοις εκατό διάλεξαν την άρνηση της πραγματικότητας και την πλήρη αποποίηση ευθυνών ψηφίζοντας ένα κωλόπαιδο του οποίου τον τσαμπουκά και βλακεία πέρασαν για υπόσχεση αριστερής κυβέρνησης.

Αν προσθέσει κανείς και τα άλλα λίγα τοις εκατό εκατέρωθεν των ρατσιστοαγράμματων και των εν Τσίπρα ονειροπαρμένων, βλέπει ότι οι εκλογές αυτές ανέδειξαν ένα κάπου 30% των συμπολιτών μας, οι οποίοι ανέλαβαν την διεύθυνση σκηνής για τις τελευταίες πράξεις της Ελληνικής τραγωδίας.




Έχω να ρωτήσω κάτι όποιον διαβάζει...
Παραθέτω ένα κείμενο από μια συνέντευξη και θα με ενδιέφερε η γνώμη σας για τα λεγόμενα σε αυτό, όπως επίσης και αν ξέρετε, ή αν μπορείτε να μαντέψετε, ποιός τα είπε:

"Νομίζω ότι περάσαμε από μια χρονική περίοδο κατά την οποία σε περισσότερους του δέοντος ανθρώπους και παιδιά δόθηκε να καταλάβουν ότι όταν έχουν ένα πρόβλημα είναι η δουλειά της κυβέρνησης να το επωμισθεί! ή, ότι όταν έχουν ένα πρόβλημα μπορούν να πάρουν κρατική επιδότηση για να το αντιμετωπίσουν. Όταν είναι άστεγοι η κυβέρνηση πρέπει να τους δώσει σπίτι, και έτσι μεταφέρουν τα προβλήματά τους στην κοινωνία -και ποιοί αποτελούν την κοινωνία; Δεν υπάρχει τέτοιο πράγμα! Υπάρχουν αυτόνομα άτομα, άνδρες και γυναίκες και υπάρχουν οικογένειες και καμία κυβέρνηση δεν μπορεί να κάνει τίποτα για αυτούς παρά μόνο μέσω αυτών, των ανθρώπων οι οποίοι πρέπει να φροντίζουν τους εαυτούς τους πρώτιστα. Είναι καθήκον μας να φροντίζουμε για το άτομό μας, και επίσης να βοηθήσουμε να φροντίζουμε την γειτονιά μας, και η ζωή είναι ένα επιχείρημα αμοιβαιότητας, μα οι άνθρωποι δίνουν περισσότερη σημασία στα δικαιώματα παρά στις υποχρεώσεις."













Πέμπτη 1 Μαρτίου 2012

Οίκτος
















Αυτές τις μέρες δεν έρχομαι πολύ στο μπλογκ -θα μπορούσα να βρω δικαιολογία σε πολύ δουλειά και άλλα πράγματα που θα έπρεπε κάλλιστα να με κρατάν μακριά. Αλλά, όπως και ο Τζωρτζ Ουάσινγκτον όταν ήταν παιδί και τον ρώτησε ο πατέρας του αν εκείνος έκοψε την κερασιά στον κήπο, "Δεν μπορώ να πω ένα ψέμα". Ούτε να το αφήσω σαν δικαιολογία. Δεν είναι τόσο τα διάφορα που πράγματι υπερφόρτωσαν αυτές τις μέρες την ζωή -πάντα βρίσκω τρόπο και χρόνο να έρθω στο μπλογκ. Δεν είναι ούτε καν η κατάθλιψη που έχει κουκουλώσει την Ελληνόφωνη κοινωνία, ούτε η απόγνωση του "τι σημασία έχει οτιδήποτε πια", κοιτάζοντας τον τόπο μας...

Ο πραγματικός λόγος μου έγινε αντιληπτός 2-3 μέρες αφού συνέβη. Δεν ήταν ένα υπαρκτό γεγονός αλλά, περισσότερο, κάτι που διάβασα. Και όταν το διάβασα ο αέρας έπεσε και τα πανιά έμειναν να κρέμονται κουρέλια απ' τα κατάρτια. Και δεν ήταν τόσο οι λέξεις αυτές καθ΄αυτές που διάβασα, όσο οι προεκτάσεις τους, που σαν πλημμύρα γέμισαν και κάλυψαν όλο το τοπίο της Ελλάδας, στην ψυχή μου.

Θέλω να τονίσω ότι δεν έχει την παραμικρή σημασία ποιός έγραψε αυτά που διάβασα, ούτε θα είχε την παραμικρή ελπίδα μια σχετική συζήτηση και επεξηγήσεις ή επανατοποθετήσεις. Δεν έχει σημασία ποιός και που το έγραψε γιατί, όπως ήδη είπα, το "θέμα" για μένα έφυγε από την στενή εστίαση συγκεκριμενοποιήσεως και προσώπων και πήγε πολύ μακρύτερα.

Ένας καλός άνθρωπος συνέχιζε τα τετριμμένα και κουρασμένα περί της κρίσης, γιατί, και από που, και ποιός φταίει και οι συνομωσίες, και λοιπά... και σκέφτηκα να ρωτήσω το εξής: "Ας υποθέσουμε ότι είμαστε σύμφωνοι σε όλα. Ωραία. Τι προτείνεις ότι είναι δυνατόν να γίνει αύριο;"

Έψαχνα εκείνη την στιγμή να βρούμε τρόπο να αφήσουμε αυτό το τέλμα και να κάνουμε ένα βήμα μπροστά, στο αύριο. "Τι προτείνεις ότι είναι δυνατόν να γίνει αύριο;"

Η απάντηση που διάβασα με αποστόμωσε -και δεν είναι ξέρετε εύκολο να αποστομωθώ...

"δεν είμαι υποχρεωμένος να προτείνω καν, ξέρεις"


Σταμάτησα σε αυτή τη φράση, εντελώς "άδειος", κεραυνόπληκτος. Μετά από λίγα λεπτά ο Αμερικανός Δημήτρης σκέφτηκε ότι δεν υπάρχει χρόνος να σπαταλιέται η ζωή με ανθρώπους που θεωρούν καθήκον τους να κριτικάρουν με ότι θεωρίες τους κατέβουν αλλά να μην αισθάνονται υποχρεωμένοι να προτείνουν κάτι. Αυτό είναι χάσιμο χρόνου. Εκεί που μεγάλωσα το παιδί μου κάτι τέτοιες στάσεις προκαλούν, ή αδιαφορία, ή οίκτο.

Ο Έλληνας Δημήτρης διάβασε και την επόμενη φράση, μετά από λίγα λεπτά, η οποία παρέπεμπε σε ένα άλλο κείμενο όπου υπήρχαν "κατατεθειμένες θέσεις". Πήγα το διάβασα και είδα ότι ούτε λίγο ούτε πολύ η "θέση" του "τι να κάνουμε αύριο", η οποία μου προετάθη στο δεύτερο συνθετικό της απάντησης, έλεγε απλά, σε παράφραση, ότι...

"όταν μας δίνανε τα δανεικά το ξέραν ότι τα σπαταλούσαμε άρα καλά να πάθουνε τώρα".

Θυμήθηκα πόσο περήφανος ήμουνα 12 χρονών να παίρνω το λεωφορείο, ντυμένος στα καλά μου να πάω στην Αθήνα κοντά στο σπίτι της γιαγιάς στην Νεάπολη, να πάω φροντιστήριο. Στην δική μου ψυχοσύνθεση το να χρειαζόταν κανείς να πάει φροντιστήριο μετά από το σχολείο σήμαινε ότι ή το σχολείο του δεν τον διδάσκει σωστά, ή είναι ο ίδιος ανεπίδεκτος μαθήσεως. Και μια και το σχολείο μου ήταν ένα από τα 2-3 καλύτερα της Ελλάδας, θα έπρεπε να είμαι εγώ μειωμένης πνευματικής ισχύος για να χρειάζομαι φροντιστήρια και ιδιαίτερα. Και στο Σύνταγμα έβλεπα τον κόσμο που θα ήταν δικός μου όταν μεγαλώσω... Τα πάντα εξαρτιόνταν από εμένα. Και τα έσπρωξα μακριά, πέρα από τον λόφο τα λιβάδια, τα βουνά και τις θάλασσες. Έζησα ζωές στον δρόμο για την Ιθάκη πολλές, ταξιδεύοντας προς εκείνη την γνώριμη εστία που δεν είχα δει ποτέ μα την κουβάλαγα στην καρδιά μου. Θα είχε βουλιάξει το καράβι αν δεν πρότεινα συνέχεια τι πρέπει να γίνει τώρα, και αύριο.

Και όταν απέκτησα τον Κώστα συνταξιδιώτη, τότε ήταν καθήκον μου και υποχρέωσή μου να προτείνω πάντα το τι είναι δυνατόν να γίνει αύριο. Η ζωή συμβαίνει αύριο. Χθες είναι μόνο ο κουβάς των αναμνήσεων επιτυχίας ή αποτυχίας. Θα έπρεπε να με κρεμάγανε ανάποδα αν μεγάλωνα το παιδί μου μαθαίνοντας το πως να παραπονιέται και να ρίχνει την ευθυνη μακριά, χωρίς προτάσεις για το αύριο.

"δεν είμαι υποχρεωμένος να προτείνω καν, ξέρεις"
"όταν μας δίνανε τα δανεικά το ξέραν ότι τα σπαταλούσαμε άρα καλά να πάθουνε τώρα".


Με κάποιο τρόπο οι λέξεις αυτές εικονογραφούν με σκληρή σοβαρότητα το ποιοί είναι οι περισσότεροι από εμάς τους Έλληνες.

"Δεν βλέπω τον λόγο να προτείνω κάτι, και ότι γίνει φταίνε οι άλλοι που δεν με αφήνουν να είμαι ελεύθερος να ονειρεύομαι."

Και έτσι, για πρώτη φορά στα δύο χρόνια, που γράφω κάθε δύο μέρες σχεδόν, αισθάνθηκα ξένος, Αισθάνθηκα να μην ανήκω και να βρίσκομαι σε λάθος μέρος μαζί με τους καλούς φίλους αυτού του μπλογκ που ταξιδεύουμε μαζί -κι εκείνοι μαζί μου, όλοι μας ξένοι που δεν ανήκουν, έχουμε βρει όμως ο ένας τον άλλον στο μικρό μας κύκλο.

Ξαφνικά το αγαπημένο μου μπλογκ το αισθάνθηκα σαν κάτι το ξένο.

Δεν είναι δυνατόν για μένα να κάτσω να αυνανίζομαι με τις συνομωσίες κατά της μεσαίας τάξης, τους κακούς τραπεζίτες, τους πουλημένους πολιτικούς, τους διεφθαρμένους κυβερνόντες, και όλων το θύμα: Εγώ! Αυτά είναι νοσηρές μπούρδες σχεδιασμένες να παίρνουν από πάνω μας την ευθύνη για τις επιλογές μας, αλά Ελληνικά. Άλλοι φταίνε, όχι εμείς. Εμείς είμαστε θύματα. Και δεν έχουμε καν την υποχρέωση να προτείνουμε. Απλά να κριτικάρουμε και να εξηγούμε ότι δεν φταίμε εμείς που καθόμαστε.

Όσο και να γράφω στα Ελληνικά, δεν μιλάω Ελληνικά φαίνεται. Και μου έλαμψε σαν προβολέας στα μάτια μου με άδειες μπαταρίες -και πίσω από τον προβολέα που τρεμόσβηνε είδα τις εκατοντάδες χιλιάδες ψυχές που ψάχνουν τι είναι αυτό που φταίει, χωρίς να κάνουν τίποτα για να πλησιάσουν το φως.

Μου θύμισε μια ταινία με τον Ρόμπιν Γουίλιαμς "Τι όνειρα θα έρθουν" που όταν πέθανε σε ατύχημα πήγε σε ένα παράδεισο όπου τα πάντα. όλα τα τοπία, ήταν τρισδιάστατα ζωντανά έργα ζωγραφικής που είχε ζωγραφίσει η γυναίκα του που την αγαπούσε. Αργότερα έμαθε ότι πέθανε και εκείνη και έψαξε να την βρει, έμαθε όμως ότι για να την βρει έπρεπε να πάει κάτω χαμηλά... Στα σκοτεινά, όπου ψυχές μακριά από τον παράδεισο πέρναγαν μια αιωνιότητα στην χωρίς ελπίδα απόγνωση θαμμένοι μέχρι τον λαιμό στη λάσπη... Την βρήκε την γυναίκα του  σε ένα σκοτεινό ακατάστατο σπίτι, πνιγμένη κυριολεκτικά στην κατάθλιψη και απραξία. Προσπάθησε να την κάνει να τον ακολουθήσει προς τα πάνω εκεί που ήταν τα χρώματα της ζωής τους, και το φως. Αλλά η γυναίκα του δεν ήθελε να φύγει. Στο τέλος και εκείνος σταμάτησε να προσπαθεί και κούρνιασε να περάσει την αιωνιότητα καλύτερα στην κόλαση με την γυναίκα του παρά στο παράδεισο μακριά της. Μετά από λίγο, η γυναίκα του ξύπνησε λίγο από τον λήθαργο της κατάθλιψης, συνηδειτοποιόντας για μια στιγμή ότι ο αγαπημένος της είχε διαλέξει την κόλαση μαζί της, κατάλαβε, και εκείνη βρήκε την δύναμη να σύρει τον άντρα της έξω από την κόλαση του γκρι και σκούρου μηδέν και επέστρεψαν στα χρώματα και τα τοπία των πινάκων της, στον παράδεισο, όπου ανταμείφθηκαν με τη παρουσία των δύο παιδιών τους, τα οποία είχαν πεθάνει πριν από εκείνους.

Η φράση όμως "δεν είμαι υποχρεωμένος να προτείνω καν, ξέρεις" δεν θα ανέβει ποτέ να φτάσει τα χρώματα, τους πίνακες τέχνης ζεστής και ελπιδοφόρας. Είμαι και Έλληνας οπότε δεν μπορώ να πω το αμερικανικό "δεν έχω χρόνο να σπαταλήσω με τέτοιες νοοτροπίες". Θα παραμείνω και Έλληνας να μιλάω με φίλους Έλληνες, πάντα να προτείνουμε πως καλύτερα να αντιμετωπίσουμε το αύριο και πως θα σταματήσουμε να χάνουμε τον χρόνο μας προσπαθώντας να αποδείξουμε ότι δεν φταίμε εμείς αλλά οι άλλοι, και ότι εμείς δεν έχουμε υποχρέωση, ή ευθύνη, μόνο οι άλλοι.

Έχουμε.















Τετάρτη 22 Φεβρουαρίου 2012

Ευθύνη













"... το κακό είναι ότι γνωρίζοντας πια το πρόβλημα, τη μηχανή την κρατάνε ακόμα στα χέρια τους ερασιτέχνες… Οπότε εικόνα από το πλάνο συνολικά δεν πρόκειται να έχουμε, παρά μόνο αποσπασματικές και σπασμωδικές κινήσεις!" έγραψε ο φίλος Κώστας στην ανάρτησή του, Παραλληλισμοί. Και συμφωνώ.

Και θα άξιζε να ρωτήσουμε τι σημαίνει "ερασιτέχνης". Όπως εξηγεί ο Κώστας στην ανάρτηση του, ερασιτέχνης είναι εκείνος που δεν έχει τις απαραίτητες γνώσεις, εμπειρία και εκπαίδευση για να μόρφωση όσο το δυνατόν αντικειμενικότερη, σφαιρική, και ευρυγώνια,  αντίληψη για οποιοδήποτε θέμα.

Το θέμα περιπλέκεται όταν, και να θέλει κάποιος να έχει εκπαίδευση για να αποκτήσει γνώση με την οποία θα αποκτήσει εμπειρία, διαβαίνοντας ανάμεσα στις περιστάσεις της ζωής, η εκπαίδευση είναι ελλιπής ή λανθασμένη, και τότε επιχείρημα καταδικάζεται από την αρχή.

Τα Νέα που μαθαίνουμε είναι το κεντρικότερο μέρος της εκπαίδευσης που λαμβάνουμε σαν πολίτες και μέλη μιας κοινωνίας. Γιατί, αν τα Νέα είναι ελλιπή ή λανθασμένα, τότε ζούμε σε ένα κόσμο που δεν είναι πραγματικός.

Να χρησιμοποιήσω ένα απλό και άσχετο παράδειγμα:

Αν διαβάσουμε Το Βήμα, εδώ:
http://www.tovima.gr/world/article/?aid=444789&h1=true
μαθαίνουμε ότι ο Στρως-Καν είναι υπό κράτηση, κατηγορούμενος για "συνεργασία σε μαστροπεία".
Αλλά, αν διαβάσουμε για το ίδιο γεγονός εδώ:
http://www.cnn.com/2012/02/21/world/europe/france-dsk-ring/index.html?hpt=hp_c1
μαθαίνουμε ότι ο Στρως-Καν συζήτησε με την αστυνομία σαν μάρτυρας το τι ξέρει σχετικά με τον ισχυρισμό (allegation) ότι υπάρχει οργανωμένη πορνεία σε ένα συγκεκριμένο μέρος, με κέντρο ένα συγκεκριμένο ξενοδοχείο στην Λιλ. Η συνέντευξη με την αστυνομία ήταν προσχεδιασμένη από καιρό μετά από εκκλήσεις του ίδιου του Στρως-Καν να του επιτραπεί να μιλήσει με την αστυνομία. Δεν είναι υπό κράτηση, ούτε κατηγορούμενος.

Μπορεί να τον βάλουν υπό κράτηση. Δεν το ξέρουμε αυτό. Αλλά δεν ήταν υπό κράτηση όταν το έγραψε Το Βήμα.

Ελλάδα, οι δημοσιογράφοι σου είναι ερασιτέχνες, αγράμματοι, που χρωματίζουν τις ειδήσεις, και ακόμα και τις κατασκευάζουν, όπως τους αρέσει μέσα στην ηλιθιότητά τους, για να φορέσουν μέηκαπ και να βγουν στο μπανηστίρ-ντουλάπ, ή να δουν το ονοματάκι τους σε εφημερίδα, και να κάνουν το κομμάτι τους.

Και να θέλει ακόμα ένας Έλληνας, βάση ποίων στοιχείων του δίνεται η δυνατότητα να μορφώσει γνώμη;

Οι ερασιτέχνες δημοσιογράφοι χτίζουν ερασιτέχνες-κοινό.

Και η ίδια παραπληροφόρηση και μαλακία διέπει τον Ελληνικό κοινό βίο απ' άκρη σ' άκρη! Το παράδειγμα που έδωσα με τα νέα για τον Στρως-Καν ίσως να κάνει μπαμ. Τα επικίνδυνα νέα είναι εκείνα που δεν κάνουν μπαμ και τα χάβουμε όπως διατυπώνονται.

Διότι, ενώ σε χώρες (στις οποίες πηγαίνουμε να ψωνίσουμε για να χρησιμοποιούμε τις σακούλες των ξένων καταστημάτων και να τις βλέπουνε οι άλλοι στους Ελληνικούς δρόμους) σε εκείνες τις χώρες οι άνθρωποι βλέπουν κάποιον επιτυχημένο και λένε "εκεί που έφτασε αυτός μπορώ να φτάσω κι εγώ", στην Ελλάδα λέμε "ά τον μαλάκα! ρίχτον κάτω που νομίζει ότι είναι καλύτερος από εμένα!" Και από αυτή την νοοτροπία αρχίζουν όλα.

Η ελλιπής και λανθασμένη εκπαίδευση,
Η ελλιπής και λανθασμένη δημοσιογραφία,
Η ελλιπής και λανθασμένη πληροφόρηση,
Η έλλειψη υπευθυνότητας,
Η ελλιπής ή λανθασμένη γνώμη του Έλληνα για ΚΑΘΕ θέμα (καλά, μη βαράτε, παρούσα ομήγυρη εξαιρείται).

Τα ξέρω εγώ καλύτερα (εκτός από διαφορετικά); Όχι. Ουδείς αλάθητος. Αλλά τουλάχιστον αξίζει τον κόπο να το έχει υπ' όψιν του κανείς ότι δεν είναι αλάθητος. Και ότι εκείνοι που τον πληροφορούν δεν είναι αλάθητοι. Δημοσιογράφοι, πολιτικοί, γιατροί, δικηγόροι, γονείς, φίλοι. ...και να μπορεί να ερωτά αν αυτά που μαθαίνει είναι σωστά ή, η μόνη άποψη.

Δεν είναι τόσο το τι ξέρει κανείς, αλλά το κατά πόσον συνειδητοποιεί τι είναι αυτά που δεν ξέρει, ή που πιθανόν να μην ξέρει, ή που να μην έχει καταλάβει σωστά. Η γνώση, η εμπειρία, η εκπαίδευση, δεν μπορούν ποτέ στον άνθρωπο να φέρουν την πραγματικά σωστή γνώση. Μπορεί όμως ο άνθρωπος να προσπαθεί συνέχεια να είναι αντικειμενικός συνειδητοποιώντας ότι, πρώτον, δεν υπάρχει ποτέ μια απόλυτα σωστή ή ακριβής άποψη, και, δεύτερον, να ενεργεί αφαιρετικά στην λογική αντί για προσθετικά, ξέροντας τι και πως να αφαιρέσει αντί να παρασύρεται στο τι να προσθέσει αυθαίρετα σε ένα σκεπτικό ή γεγονός.



Σκέπτομαι, τώρα που τα γράφω αυτά, αν μου έρχεται στο μυαλό ένα παράδειγμα της ευθύνης και της ευσυνειδησίας, της αντικειμενικότητας, της ειλικρίνειας, του επαγγελματισμού και των καρυδιών που λείπουν από την Ελληνική κοινωνική πληροφόρηση. Και πράγματι μου έρχεται αμέσως στο μυαλό ένα παράδειγμα. Τον έλεγαν Γουώλτερ Κρόνκαϊτ, τον βλέπετε στην φωτογραφία πάνω-πάνω στην ανάρτηση, και ήταν άνθρωπος των ειδήσεων. A Newsman. Ένας επαγγελματίας. Ο άνθρωπος που βρισκόταν μέσα σε κάθε λίβνγκ ρουμ της Αμερικής επί δεκαετίες και που βοήθησε με την ακεραιότητα του να μην ξαναβάλει υποψηφιότητα ο Τζόνσον και να σταματήσει ο πόλεμος του Βιετνάμ, για να αναφέρω δύο από τους εκατοντάδες λόγους για τους οποίους η Αμερική τον σεβόταν και τον προσκαλούσε στο σπίτι της κάθε μέρα και κάθε βράδυ. Ο Γουώλτερ μας έχει τελειώσει -αν και στην Ελλάδα δεν τον είχαμε ποτέ.

Ο φίλος μου ο Κώστας βρίσκεται σε μια σταυροφορία, την οποία ακολουθώ, να λέει πάντα, φωνή βοώντος εν τη ερήμω, ότι υπεύθυνοι είμαστε εμείς για την ζωή μας και την κοινωνία μας. Όχι οι άλλοι.

Οι κακοί τραπεζίτες, οι κακοί πολιτικοί, η ...σκοτεινή συνομωσία κατά την μεσαίας τάξης, οι κακοί "άλλοι", μπορεί να είναι πράγματι κακοί, αλλά, όσο λέμε ότι είναι ΚΑΙ υπεύθυνοι για την ζωή μας, αντί ο εαυτός μας, τότε απλά δίνουμε τον κουβά στον επόμενο, ο κουβάς γυρνάει γύρω-γύρω, και ποτέ κανείς δεν τον αδειάζει πάνω στην φωτιά.

Ο κουβάς στο τέλος σταματάει γιατί φτάνει στον τελευταίο που δεν έχει σε ποιόν άλλο να τον δώσει. Και ο κουβάς που δίναμε στον διπλανό επί δεκαετίες, έμεινε τώρα στην νέα γενιά της οποίας το μέλλον κλέψαμε, επιτρέποντάς του να καεί καθώς δίναμε τον κουβά στον επόμενο.



Η φωτιά είναι υπεύθυνη, ή εκείνοι που δεν την σβήσανε;





Βγάζει τα γυαλιά του καθώς ανακοινώνει τον θάνατο του Τζων Κέννεντυ












ΥΓ. Την ανάρτηση αυτή την έβαλα πολύ σύντομα μετά την προηγούμενη, και δεν  άφησα τις φωτογραφίες από τον παράδεισό μας αρκετά μόνες τους και "πρώτες". Αν θέλετε συνεχίζετε ρίχνοντας μια ματιά και σε εκείνες.