Σημασία

Είναι δύσκολο να βρει κανείς κάτι να γράψει για εκλογές που κανέναν σκοπό δεν έχουν παρά την αυταπάτη της φρέσκιας ...λαϊκής εντολής, η οποία θα φέρει στο προσκήνιο όλες εκείνες τις καινούργιες προοδευτικές και συνεργάσιμες λαϊκές δυνάμεις όπως η ΔημΑρ και η Χρυσή Αυγή... και θα καταπιεί χιλιάδες και χιλιάδες ψήφους σε κόμματα που κανείς ποτέ δεν άκουσε πριν, ούτε πρόκειται να ξανακούσει μετά... ή, τι να γράψει για κόμματα που άλλο σκοπό δεν έχουν παρά να βάλουν καινούργιες τσατσάδες στο μπορδέλο της Βουλής των Ελλήνων.

Απ' όσα έχω διαβάσει, κάμποσος κόσμος μιλάει για πολιτική, για οικονομία, για Ευρώπη, για φιλελεύθερους, νεοφιλελεύθερους, παλαιοφιλελεύθερους, μεσαιοφιλελεύθερους, και φυσικά για όλα τα θύματα των κακών τραπεζιτών, και την ΕΕ δύο ταχυτήτων με διαφορικό σασμάν που ήταν ΕΟΚ αλλά θα γίνει ΑΑΑ(χ).

Και έχουν όλοι δίκιο. Φυσικά. Γιατί ακολουθούν την τιμημένη από τον χρόνο παράδοση η οποία λέει: Όταν γίνονται πράγματα που δεν θέλεις να παραδεχτείς, ή να ακούσεις, κλείσε τα μάτια, κάλυψε τα αυτιά με τα χέρια σου, και κάνε με τα χείλη και την γλώσσα, δυνατά, τον ήχο "μπρλουμπλουρμπρλουμπ!" Και έτσι η πραγματικότητα θα πάψει να υπάρχει. Εφ' όσον αναλύουμε την οικονομική πολιτική των Ευρωπαϊκών κρατών, αποδεικνύοντας ότι ατύχησαν με τους αρχηγούς τους και υπουργούς οικονομικών τους, και εμείς είμαστε αθώα θύματα, εφ' όσον αναλύουμε τον ταξικό αγώνα των λαϊκών μετώπων αφού πρώτα αγοράσουμε για το παιδί ένα iPhone, εφ' όσον αναλύουμε πως ακριβώς οι κακές τράπεζες μας ανάγκασαν να πάρουμε δανεικά, υπό την απειλή των τανκς (που έμοιαζαν με Μερσεντές και Καγιέν)... μπορούμε κάλλιστα να κάνουμε "μπρλουμπλουρμπρλουμπ!" και να κοιτιόμαστε στον καθρέφτη ως νέοι Μαρξ (Γκρούτσο, όχι Καρλ).

Η πραγματικότητα όμως παραμένει απλή, και κλεισμένη σε μία μόνο ερώτηση: Πως μπορούν οποιοιδήποτε τριακόσιοι (τσατσάδες ή μη) να κινήσουν το κράτος, όταν η μηχανή του κράτους εξαρτάται, και είναι, αυτό που αποκαλούμε "Ελληνικό Δημόσιο". Ένα ποτ πουρί περί του Ελληνικού Δημοσίου μπορούμε να βρούμε στα σχόλια της προ-προηγούμενης ανάρτησης.

Χωρίς τον Ηρακλή να καθαρίσει την κόπρο του Αυγείου και χωρίς τον Μεγαλέξανδρο να κόψει τον Γόρδιο Δεσμό, τι θα κάνει οποιαδήποτε κυβέρνηση αν πρώτα δεν χτίσει από το μηδέν την κρατική μηχανή; και την νομοθεσία; Κι αν τα κάνουμε αυτά, δεν γράφουμε κι ένα Σύνταγμα, να έχουμε; Το οποίο Σύνταγμα να καθοδηγεί και να "δένει" τους νομοθέτες αντί να περιμένει από τον κάθε καραγκιόζη να το εγκρίνει με νόμο;

Και, στο κάτω-κάτω, ποιοί είναι το ένα εκατομμύριο περίπου άνδρες και γυναίκες που απαρτίζουν τον πύργο της δημόσιας Βαβέλ; Εμείς είμαστε. Ένας στους έξι ενήλικες σε εργάσιμη ηλικία είναι δημόσιος υπάλληλος. Το συλλαμβάνετε αυτό το νούμερο και ποσοστό του πληθυσμού της χώρας; Ένας στους έξι Έλληνες είναι δημόσιος υπάλληλος, και μάλιστα εφ' όρου ζωής. Μπορεί να είναι ηλίθιος, μπορεί να βρίσει το κοινό, μπορεί να πάρει ανθρώπους στο λαιμό του, να είναι διεφθαρμένος, κλέφτης, και δεν μπορεί κανείς ούτε στην γωνία τιμωρία να τον, ή την, βάλει.

Ξέρετε όμως γιατί δεν ανησυχώ όποιος και να βγει σ' αυτές τις εκλογές; Γιατί και η χρυσή αυγή ακόμα να βγει με αυτοδυναμία και να κάνει το βήμα της χήνας και τον χιτλερικό χαιρετισμό μπαίνοντας στα υπουργεία θα εξουδετερωθεί αμέσως, όπως εξουδετερώθηκαν οι Αριανοί του H.G, Wells που επιτέθηκαν στην Γη αλλά τους σκότωσαν τα γήινα μικρόβια. Η χρυσή αυγή, αν βγει με αυτοδυναμία, όπως και όποιο άλλο κόμμα ή κόμματα βγουν, όπως έγινε μέχρι τώρα, θα εξουδετερωθούν άμεσα από κάτι πολύ πιο θανατηφόρο από μικρόβια: το Ελληνικό Δημόσιο. Η πραγματική μηχανή της χώρας. Μια μηχανή με ανοικτό το καπό, σκουριασμένη, με κότες να κλωσάνε και να γεννάνε αυγά που κανένας δεν τα παίρνει γιατί είναι κλούβια.

Το ότι ο νότος της ΕΕ θα είχε προβλήματα το ήξεραν και οι κότες από το 1990. Και όταν ήρθαν τα προβλήματα στην Ιταλία κάνανε τεχνική κυβέρνηση, από μόνοι τους, και η τεχνική κυβέρνηση ήταν μισή σχεδόν σε μέγεθος από την προηγούμενη και είχε "τεχνικούς" σε όλα τα σημαντικά πόστα. Στην Ελλάδα για "τεχνική κυβέρνηση" βάλατε 49 αντί για τους 42 που είχατε και το μόνο διαφορετικό περί αυτής ήταν ότι προσθέσατε την ΝΔ και το ΛΑΟΣ στο υπάρχον ΠΑΣΟΚ. Η Ισπανία κα η Πορτογαλία περνάνε δύσκολες στιγμές αλλά ούτε τις πρωτεύουσες τους καίνε ούτε το 50% του πληθυσμού ζει στην περιοχή της πρωτεύουσας...

Οι Έλληνες είναι λαός κουρασμένος γιατί πράγματι δουλεύουν περισσότερο από άλλους λαούς. Δουλεύουν τρεις δουλειές. Δουλεύουν, αλλά δεν ξέρουν πως να εργάζονται. Και η δουλειά πάει στράφι. Και, δυστυχώς αυτό ισχύει και για τη μεγάλη πλειοψηφία των δημοσίων υπαλλήλων, αλλά και των ιδιωτικών.

Το παν σε μια κοινωνία είναι το σύστημα που είναι εμπεδωμένο στην ψυχοσύνθεση:

Η συναδελφικότητα, η αποτελεσματικότητα, η διαύγεια των στόχων, των προθέσεων, η τοποθέτηση του εαυτού μέσα στο σύνολο και του συνόλου μπροστά στο γεγονός ότι κυβέρνηση είναι οι ίδιοι οι πολίτες και όχι εξωγήινοι... και η μόρφωση... μην ξεχνάμε την μόρφωση και την εκπαίδευση...

Τίποτα από αυτά δεν υπάρχει σε Ευρωπαϊκό επίπεδο στην Ελλάδα, οπότε τι καθόμαστε και μιλάμε για την Ευρωπαϊκή Ελλάδα; Μιλάμε για τις εκλογές, αλλά, τι μπορεί να κάνει οποιαδήποτε κυβέρνηση με την παρούσα κρατική μηχανή και τους πολίτες οι οποίοι ουδεμία ευθύνη φέρουν ποτέ παρά ευθύνη έχουν μόνο οι "άλλοι"; Όποιος και να βγει, όπως και να συνεργαστεί στην βουλή...

...τι σημασία έχει;

Οίκτος

Αυτές τις μέρες δεν έρχομαι πολύ στο μπλογκ -θα μπορούσα να βρω δικαιολογία σε πολύ δουλειά και άλλα πράγματα που θα έπρεπε κάλλιστα να με κρατάν μακριά. Αλλά, όπως και ο Τζωρτζ Ουάσινγκτον όταν ήταν παιδί και τον ρώτησε ο πατέρας του αν εκείνος έκοψε την κερασιά στον κήπο, "Δεν μπορώ να πω ένα ψέμα". Ούτε να το αφήσω σαν δικαιολογία. Δεν είναι τόσο τα διάφορα που πράγματι υπερφόρτωσαν αυτές τις μέρες την ζωή -πάντα βρίσκω τρόπο και χρόνο να έρθω στο μπλογκ. Δεν είναι ούτε καν η κατάθλιψη που έχει κουκουλώσει την Ελληνόφωνη κοινωνία, ούτε η απόγνωση του "τι σημασία έχει οτιδήποτε πια", κοιτάζοντας τον τόπο μας...

Ο πραγματικός λόγος μου έγινε αντιληπτός 2-3 μέρες αφού συνέβη. Δεν ήταν ένα υπαρκτό γεγονός αλλά, περισσότερο, κάτι που διάβασα. Και όταν το διάβασα ο αέρας έπεσε και τα πανιά έμειναν να κρέμονται κουρέλια απ' τα κατάρτια. Και δεν ήταν τόσο οι λέξεις αυτές καθ΄αυτές που διάβασα, όσο οι προεκτάσεις τους, που σαν πλημμύρα γέμισαν και κάλυψαν όλο το τοπίο της Ελλάδας, στην ψυχή μου.

Θέλω να τονίσω ότι δεν έχει την παραμικρή σημασία ποιός έγραψε αυτά που διάβασα, ούτε θα είχε την παραμικρή ελπίδα μια σχετική συζήτηση και επεξηγήσεις ή επανατοποθετήσεις. Δεν έχει σημασία ποιός και που το έγραψε γιατί, όπως ήδη είπα, το "θέμα" για μένα έφυγε από την στενή εστίαση συγκεκριμενοποιήσεως και προσώπων και πήγε πολύ μακρύτερα.

Ένας καλός άνθρωπος συνέχιζε τα τετριμμένα και κουρασμένα περί της κρίσης, γιατί, και από που, και ποιός φταίει και οι συνομωσίες, και λοιπά... και σκέφτηκα να ρωτήσω το εξής: "Ας υποθέσουμε ότι είμαστε σύμφωνοι σε όλα. Ωραία. Τι προτείνεις ότι είναι δυνατόν να γίνει αύριο;"

Έψαχνα εκείνη την στιγμή να βρούμε τρόπο να αφήσουμε αυτό το τέλμα και να κάνουμε ένα βήμα μπροστά, στο αύριο. "Τι προτείνεις ότι είναι δυνατόν να γίνει αύριο;"

Η απάντηση που διάβασα με αποστόμωσε -και δεν είναι ξέρετε εύκολο να αποστομωθώ...

"δεν είμαι υποχρεωμένος να προτείνω καν, ξέρεις"

Σταμάτησα σε αυτή τη φράση, εντελώς "άδειος", κεραυνόπληκτος. Μετά από λίγα λεπτά ο Αμερικανός Δημήτρης σκέφτηκε ότι δεν υπάρχει χρόνος να σπαταλιέται η ζωή με ανθρώπους που θεωρούν καθήκον τους να κριτικάρουν με ότι θεωρίες τους κατέβουν αλλά να μην αισθάνονται υποχρεωμένοι να προτείνουν κάτι. Αυτό είναι χάσιμο χρόνου. Εκεί που μεγάλωσα το παιδί μου κάτι τέτοιες στάσεις προκαλούν, ή αδιαφορία, ή οίκτο.

Ο Έλληνας Δημήτρης διάβασε και την επόμενη φράση, μετά από λίγα λεπτά, η οποία παρέπεμπε σε ένα άλλο κείμενο όπου υπήρχαν "κατατεθειμένες θέσεις". Πήγα το διάβασα και είδα ότι ούτε λίγο ούτε πολύ η "θέση" του "τι να κάνουμε αύριο", η οποία μου προετάθη στο δεύτερο συνθετικό της απάντησης, έλεγε απλά, σε παράφραση, ότι...

"όταν μας δίνανε τα δανεικά το ξέραν ότι τα σπαταλούσαμε άρα καλά να πάθουνε τώρα".

Θυμήθηκα πόσο περήφανος ήμουνα 12 χρονών να παίρνω το λεωφορείο, ντυμένος στα καλά μου να πάω στην Αθήνα κοντά στο σπίτι της γιαγιάς στην Νεάπολη, να πάω φροντιστήριο. Στην δική μου ψυχοσύνθεση το να χρειαζόταν κανείς να πάει φροντιστήριο μετά από το σχολείο σήμαινε ότι ή το σχολείο του δεν τον διδάσκει σωστά, ή είναι ο ίδιος ανεπίδεκτος μαθήσεως. Και μια και το σχολείο μου ήταν ένα από τα 2-3 καλύτερα της Ελλάδας, θα έπρεπε να είμαι εγώ μειωμένης πνευματικής ισχύος για να χρειάζομαι φροντιστήρια και ιδιαίτερα. Και στο Σύνταγμα έβλεπα τον κόσμο που θα ήταν δικός μου όταν μεγαλώσω... Τα πάντα εξαρτιόνταν από εμένα. Και τα έσπρωξα μακριά, πέρα από τον λόφο τα λιβάδια, τα βουνά και τις θάλασσες. Έζησα ζωές στον δρόμο για την Ιθάκη πολλές, ταξιδεύοντας προς εκείνη την γνώριμη εστία που δεν είχα δει ποτέ μα την κουβάλαγα στην καρδιά μου. Θα είχε βουλιάξει το καράβι αν δεν πρότεινα συνέχεια τι πρέπει να γίνει τώρα, και αύριο.

Και όταν απέκτησα τον Κώστα συνταξιδιώτη, τότε ήταν καθήκον μου και υποχρέωσή μου να προτείνω πάντα το τι είναι δυνατόν να γίνει αύριο. Η ζωή συμβαίνει αύριο. Χθες είναι μόνο ο κουβάς των αναμνήσεων επιτυχίας ή αποτυχίας. Θα έπρεπε να με κρεμάγανε ανάποδα αν μεγάλωνα το παιδί μου μαθαίνοντας το πως να παραπονιέται και να ρίχνει την ευθυνη μακριά, χωρίς προτάσεις για το αύριο.

"δεν είμαι υποχρεωμένος να προτείνω καν, ξέρεις"
"όταν μας δίνανε τα δανεικά το ξέραν ότι τα σπαταλούσαμε άρα καλά να πάθουνε τώρα".

Με κάποιο τρόπο οι λέξεις αυτές εικονογραφούν με σκληρή σοβαρότητα το ποιοί είναι οι περισσότεροι από εμάς τους Έλληνες.

"Δεν βλέπω τον λόγο να προτείνω κάτι, και ότι γίνει φταίνε οι άλλοι που δεν με αφήνουν να είμαι ελεύθερος να ονειρεύομαι."

Και έτσι, για πρώτη φορά στα δύο χρόνια, που γράφω κάθε δύο μέρες σχεδόν, αισθάνθηκα ξένος, Αισθάνθηκα να μην ανήκω και να βρίσκομαι σε λάθος μέρος μαζί με τους καλούς φίλους αυτού του μπλογκ που ταξιδεύουμε μαζί -κι εκείνοι μαζί μου, όλοι μας ξένοι που δεν ανήκουν, έχουμε βρει όμως ο ένας τον άλλον στο μικρό μας κύκλο.

Ξαφνικά το αγαπημένο μου μπλογκ το αισθάνθηκα σαν κάτι το ξένο.

Δεν είναι δυνατόν για μένα να κάτσω να αυνανίζομαι με τις συνομωσίες κατά της μεσαίας τάξης, τους κακούς τραπεζίτες, τους πουλημένους πολιτικούς, τους διεφθαρμένους κυβερνόντες, και όλων το θύμα: Εγώ! Αυτά είναι νοσηρές μπούρδες σχεδιασμένες να παίρνουν από πάνω μας την ευθύνη για τις επιλογές μας, αλά Ελληνικά. Άλλοι φταίνε, όχι εμείς. Εμείς είμαστε θύματα. Και δεν έχουμε καν την υποχρέωση να προτείνουμε. Απλά να κριτικάρουμε και να εξηγούμε ότι δεν φταίμε εμείς που καθόμαστε.

Όσο και να γράφω στα Ελληνικά, δεν μιλάω Ελληνικά φαίνεται. Και μου έλαμψε σαν προβολέας στα μάτια μου με άδειες μπαταρίες -και πίσω από τον προβολέα που τρεμόσβηνε είδα τις εκατοντάδες χιλιάδες ψυχές που ψάχνουν τι είναι αυτό που φταίει, χωρίς να κάνουν τίποτα για να πλησιάσουν το φως.

Μου θύμισε μια ταινία με τον Ρόμπιν Γουίλιαμς "Τι όνειρα θα έρθουν" που όταν πέθανε σε ατύχημα πήγε σε ένα παράδεισο όπου τα πάντα. όλα τα τοπία, ήταν τρισδιάστατα ζωντανά έργα ζωγραφικής που είχε ζωγραφίσει η γυναίκα του που την αγαπούσε. Αργότερα έμαθε ότι πέθανε και εκείνη και έψαξε να την βρει, έμαθε όμως ότι για να την βρει έπρεπε να πάει κάτω χαμηλά... Στα σκοτεινά, όπου ψυχές μακριά από τον παράδεισο πέρναγαν μια αιωνιότητα στην χωρίς ελπίδα απόγνωση θαμμένοι μέχρι τον λαιμό στη λάσπη... Την βρήκε την γυναίκα του  σε ένα σκοτεινό ακατάστατο σπίτι, πνιγμένη κυριολεκτικά στην κατάθλιψη και απραξία. Προσπάθησε να την κάνει να τον ακολουθήσει προς τα πάνω εκεί που ήταν τα χρώματα της ζωής τους, και το φως. Αλλά η γυναίκα του δεν ήθελε να φύγει. Στο τέλος και εκείνος σταμάτησε να προσπαθεί και κούρνιασε να περάσει την αιωνιότητα καλύτερα στην κόλαση με την γυναίκα του παρά στο παράδεισο μακριά της. Μετά από λίγο, η γυναίκα του ξύπνησε λίγο από τον λήθαργο της κατάθλιψης, συνηδειτοποιόντας για μια στιγμή ότι ο αγαπημένος της είχε διαλέξει την κόλαση μαζί της, κατάλαβε, και εκείνη βρήκε την δύναμη να σύρει τον άντρα της έξω από την κόλαση του γκρι και σκούρου μηδέν και επέστρεψαν στα χρώματα και τα τοπία των πινάκων της, στον παράδεισο, όπου ανταμείφθηκαν με τη παρουσία των δύο παιδιών τους, τα οποία είχαν πεθάνει πριν από εκείνους.

Η φράση όμως "δεν είμαι υποχρεωμένος να προτείνω καν, ξέρεις" δεν θα ανέβει ποτέ να φτάσει τα χρώματα, τους πίνακες τέχνης ζεστής και ελπιδοφόρας. Είμαι και Έλληνας οπότε δεν μπορώ να πω το αμερικανικό "δεν έχω χρόνο να σπαταλήσω με τέτοιες νοοτροπίες". Θα παραμείνω και Έλληνας να μιλάω με φίλους Έλληνες, πάντα να προτείνουμε πως καλύτερα να αντιμετωπίσουμε το αύριο και πως θα σταματήσουμε να χάνουμε τον χρόνο μας προσπαθώντας να αποδείξουμε ότι δεν φταίμε εμείς αλλά οι άλλοι, και ότι εμείς δεν έχουμε υποχρέωση, ή ευθύνη, μόνο οι άλλοι.

Έχουμε.