Πρεσπρότζεκτ

Για τον Νικόλα.

Το 2017 είναι ένα παρείσακτο έτος. Μπήκε με προϋποθέσεις που ούτε τις περιμέναμε ούτε τις θέλουμε... Το καράβι έφυγε εδώ και δεκαεννέα μέρες με εμάς επάνω, αλλά είναι το λάθος καράβι –ένα καράβι-φάντασμα. Και δεν θα ακολουθήσει την πορεία που έπρεπε, εκείνη που όλοι περιμέναμε, ούτε θα πάει προς τον προορισμό για τον οποίον είχαμε προετοιμαστεί. 

Είμαστε ανήσυχοι. Δεν είμαστε σίγουροι πως να το πάρουμε αυτό, τι να κάνουμε –δεν ξέρουμε αν πρέπει να φοβηθούμε ή να αλλάξουμε σχέδια και οπτική. Το να κατέβουμε από το πλοίο είναι κοσμογονικά αδύνατο. Και το πλοίο μπορεί να πάει μόνο μπροστά.

Τι άρθρο καλής χρονιάς να γράψει κανείς για την Ελλάδα…

Η τηλεόραση του Δε Πρες Πρότζεκτ όπως την φωτίζει ο φωτιστής τους,

που ένας επαγγελματίας το βλέπει και θέλει να κλάψει γοερά.

Η ίδια φωτογραφία με λίγο πολύ-πολύ στα γρήγορα και άγαρμπο φώτοσοπ από εμένα,

που δείχνει όμως λίγο σαν παράδειγμα το πιο ομοιόμορφο, ζεστό και δυνατό φως,

το οποίο οποιοσδήποτε επαγγελματίας θα έστηνε, αποφεύγοντας σκιές.

Ουδεμία ευθύνη φέρω για το την φωτογένεια, ή όχι, της Ζωίτσας.

Τώρα που το σκέφτομαι...

αυτά ίσως προσπαθούσε να καλύψει ο φωτιστής με τις γκραν γκινιόλ σκιές...

Όσοι με διαβάζετε τόσα χρόνια ξέρετε ότι έχω την πετριά να πιστεύω πως για την τύχη της χώρας δεν ευθύνονται ούτε οι κακοί συνωμότες που ζηλεύουνε και επιβουλεύονται τα πάχη σας τα κάλλη σας, ούτε οι τραπεζίτες ούτε οι πολιτικοί. Εγώ πηγαίνω στην πηγή, στο μαιευτήριο, στο αυγό… και λέω την κότα-κότα. Δηλαδή, «Ελληνική Κοινωνία».

Δέκα εκατομμύρια νοματαίοι είστε τρομάρα σας. Αλλά όλο οι άλλοι σας φταίνε. Εσείς είστε τα θύματα μονίμως. Και σας χρωστάει ο κόσμος επειδή σας την βίδωσε, από την προπαγάνδα της χούντας και μετά, ότι κατάγεστε λέει από τους αρχαίους Έλληνες. Και μετά. τι Γραικοί… τι Ρωμιοί… Έλληνες τσαρουχάτοι με χλαμύδα.

Για την ποιότητα και το ποιόν μιας κοινωνίας δεν ψάχνουμε τους ελάχιστους ανάμεσά της που έχουν σώας τας φρένας με αγνά και ειλικρινή αισθήματα και κάποια μόρφωση. Και δεν κοιτάμε τους Ελληνικής καταγωγής που χτίζουν κάτι στο εξωτερικό αφού δραπετεύσουν από το καταναγκαστικό φρενοκομείο –τους οποίους έχετε φετίχ να τους ξετρυπώνετε και να τους βάζετε στις εφημερίδες σας για να αποδείξετε ότι κάτι είσαστε εσείς μέσω εκείνων... Όχι, δεν κοιτάμε τα παραπάνω. Κοιτάμε την πλειοψηφία. Ξεκινάμε από το σκουπιδαριό μέσα στο οποίο ζείτε καθώς πετάτε τα πάντα παντού όταν δε σας βλέπουν (αλλά πολλές φορές και όταν σας βλέπουν) και ο σκουπιδότοπος έχει γίνει τέτοιο μέρος του τοπίου που δεν το παρατηρείτε καν πλέον… Κοιτάμε τον παρανοϊκό τρόπο με τον οποίον οδηγείτε στους δρόμους και πως παρκάρετε. Πως φέρεστε στις ουρές και πως μιλάτε ο ένας στην άλλη... Πέρα από αυτά τα θεμελιώδη θέματα, που αλλού να κοιτάξει κανείς.

Κάποτε σ’ αυτά τα μέρη, από άλλους ενοίκους είχε αναπτυχθεί μια μέθοδος συζήτησης που λεγόταν Σωκρατική. Η Σωκρατική μέθοδος έχει απλή αλλά αποτελεσματικότατη δομή: Ερώτηση-Απάντηση-Ερώτηση-Απάντηση… όπου η κάθε ερώτηση εγκυμονεί την απάντηση και η κάθε απάντηση προτείνει καινούργια ερώτηση.

Δημόσια συζήτηση. Με Σωκρατική Μέθοδο. Στην σημερινή Ελλάδα. Ας γελάσω με πικρό δάκρυ.

Η πεμπτουσία της Ελληνικής ομιλίας εστιάζει στον υποκειμενισμό (εμείς ρε εφεύραμε τη φιλοσοφία). Άρα, η άμεση ψυχολογική ανάγκη του Έλληνα είναι να προσδιορίζονται στρατόπεδα αντί να χτίζονται γέφυρες. Ο Έλληνας συζητά με το στόμα αντί με τα αυτιά. 

Ο στόχος του στερεοτυπικού Έλληνα συζητητή είναι να επαναλαμβάνει την γνώμη του αντί να συζητά την άποψη του συνομιλητή. Σε μία στερεοτυπική Ελληνική συζήτηση αν ο ένας συζητητής δεν διακόψει τον άλλον, ο άλλος θα συνεχίσει να μιλά επ’ αόριστο σαν μηχανάκι, επαναλαμβάνοντας τα ίδια και τα ίδια με άλλα λόγια μέχρι να τον σταματήσει ο συζητητής διακόπτοντάς τον.

Και βέβαια υπάρχει και το θέμα της διατύπωσης και της διαύγειας στην Ελληνική συζήτηση:

Η μαμά λέει στον μπόμπο, άντε στο μαγαζί να πάρεις μια μπουκάλα γάλα και αν έχουν αυγά πάρε έξι.
Ο μπόμπος γυρνάει με έξι μπουκάλια γάλα.
Γιατί πήρες έξι μπουκάλια γάλα ρε μπόμπο, ρωτάει η μαμά.
Επειδή είχαν αυγά, απαντάει ο μπόμπος.

Η συζήτηση ικανοποιείται με το να απαγγελθεί μια κατηγορία όπου η άμυνα είναι «τι λες τι έκαναν οι δικοί μου; Κοίτα τι έκαναν οι δικοί σου!» Δεν υπάρχει «Ερώτηση-Απάντηση-Ερώτηση-Απάντηση…» με δομή συνενόησης, αλλά «Ρήση-Ρήση-Ρήση-Ρήση» με δομή απόκρουσης και αλλαγής κατεύθυνσης. Δεν παίζεις σκάκι αλλά κλωτσοσκούφι.

Πάντα ονειρευόμουνα να υπάρξει επαγγελματική, αντικειμενική δημοσιογραφία στην Ελλάδα, και συνεπώς σωστή πληροφόρηση. Και ως εκ τούτου ζωτική δημόσια συζήτηση. Όνειρα θερινής νυκτός, διότι την ποιότητα της ενημέρωσης ενός λαού την καθορίζει η ζήτηση από τον λαό (το πνευματικό επίπεδο του λαού).

Η ενημέρωση υφίσταται όταν επικοινωνούνται γεγονότα και όταν γίνεται συζήτηση με Σωκρατική Μεθόδο.

• Το κάθε γεγονός είναι ένα, αλλά μπορεί να παρουσιαστεί με διαφορετικές αποχρώσεις διατύπωσης ή σύνταξης.
• Η παραμικρή απόχρωση γεννιέται από υποκειμενισμό άρα παύει να είναι αντικειμενική. 
• Η επικοινωνία γεγονότων είναι η Ειδησεογραφία, και η συζήτηση ξεκινά από την αρθρογραφία.
• Και εκεί χάνονται τα ομιχλώδη σύνορα μεταξύ Είδησης και Άρθρου. Ειδησιογραφίας και Αρθρογραφίας.

Στην Ελλάδα για να είσαι δημοθιογλάφοθ πρέπει να ξέρεις να σπέρνεις σε ένα κείμενο τις λέξεις «τόνισε», «υπογράμμισε», «επισήμανε», κλπ., ρήματα που προσδιορίζουν την πρόθεση του ομιλούντος άρα προϋποθέτουν την υποκειμενική γνώμη του δημοσιογράφου ως προς την εντύπωση που προτίθετο να μεταφέρει ο ομιλών περί του οποίου η είδηση. Από κάτι το τόσο απλό ξεκινά η παραπληροφόρηση στην Ελλάδα, είτε σε λένε Καθημερινή, είτε Βήμα, είτε Αυγή. Είτε Δε Πρες Πρότζεκτ.

Από την αρχή της παρουσίας τους υποστηρίζω το Δε Πρες Πρότζεκτ και θέλω να επιτύχουν, επειδή συμφωνώ με τους δεδηλωμένους στόχους τους. Πράγμα που σημαίνει ότι τους κάνω την ειλικρινέστερη και αυστηρότερη κριτική.

Δεν με εδιαφέρει αν θα αποτύχει η Καθημερινή, ή το Βήμα, ή η Αυγή, ούτε με ενδιαφέρει αν θα αποτύχουν οι τόσοι ηλίθιοι ιστόχωροι που αναμεταδίδουν ότι μπούρδες κουτσο-μεταφράσουν από ξένες σελίδες του κιμά με την οκά, και τις αναμεταδίδουν οι δύστυχοι οι Ρωμιοί στα φέησμπούκια τους και λοιπά χάβοντάς τες σαν «ειδήσεις»...

Αλλά με ενδιαφέρει να μπορέσει να επιτύχει το Δε Πρες Πρότζεκτ και για αυτό ασχολούμαι με το να προσφέρω κριτική.

Πρέπει να παραδεχτώ ότι ενώ δεν έχω σταματήσει να ελπίζω στην επιτυχία των θεωρητικών τους στόχων, όσο περνάει ο καιρός με απογοητεύουν όλο και περισσότερο.

Υπάρχουν δύο σημαντικά προβλήματα τα οποία δυσκολεύουν και αναχαιτίζουν την προσπάθεια του Δε Πρες Πρότζεκτ.

1. Τι σημαίνει «διαπλοκή».

Μιλάνε για την «διαπλοκή» των άλλων, όπου στην Ελλάδα η λέξη «διαπλοκή» χρησιμοποιείται από την Αριστερά για να περιγράψει μέσα ενημέρωσης της δεξιάς (η Αυγή, φυσικά, δεν έχει «διαπλοκή» αλλά ο όμιλος ΔΟΛ έχει). Όμως το Δε Πρες Πρότζεκτ αυτοονομάζεται Δε Πρες Πρότζεκτ. Στα Αγγλικά. Για το Ελληνικό κοινό. Έχει και ονομασίες «περιοχών» του χώρου του στα Αγγλικά, π.χ., «Νιουζρουμ» (γραμμένο στα Αγγλικά) και έχει τις σελίδες του σε Αγγλική μετάφραση. Είναι δεδηλωμένος στόχος τους να μεγαλώσουν και προς το εξωτερικό. Αυτό δηλαδή δεν πέφτει στην γειτονιά της έννοιας της λέξης «Διαπλοκή» ;;; Εδώ σε θέλω, διατυπωτή των Ελληνικών νοημάτων. Ή μήπως υπάρχει καλή διαπλοκή και κακή διαπλοκή και εμείς είμαστε οι καλοί και όλοι οι άλλοι οι κακοί;

Τι, Δε Πρες Προτζεκτ, μανάρια μου; Την ειδησεογραφία στην Ελληνική κοινωνία προσπαθείτε να ανεβάσετε ένα-δύο σκαλοπάτια! Πες τε το «Έργο Τύπου», ή «Σχέδιο Ειδησεογραφίας» ή κάτι πιο σωστά Ελληνικό μια που η ίδια η έννοια «Δε Πρες Προτζεκτ» βγάζει νόημα στα Αγγλικά και όχι στα Ελληνικά, και προέρχεται σαν σκέψη από την Αγγλική σκέψη.

Θα μου πεις για να πιάσει οτιδήποτε στην Ελλάδα πρέπει να φαίνεται Εγγλέζικο ή Αμερικάνικο. Ή Ρώσσικο. Ευτυχώς που δεν το βγάλανε Пресс-проект (αν και «Пресс-проект» θα ήταν πιο ειλικρινές από μέρους τους).

2. Η διαφορά μεταξύ συνεργασίας των εργαζομένων και δικτατορίας του πεφωτισμένου αφεντικού. 

Ο κύριος Εφήμερος, ο οραματιστής, ιδρυτής και καπετάνιος του Δε Πρες Πρότζεκτ, ο οποίος αρθρογραφεί και απαντά σε σχόλια κάτω από τα άρθρα του, το θέτει πάντα πέραν κάθε αμφιβολίας ότι είναι το ο οραματιστής, ιδρυτής και καπετάνιος, και τα σκυλιά δεμένα, και έχει δίκιο πάντα σε όλα. Οι απαντήσεις του σε σχόλια είναι «Όοοοοχι, κάνεις λάθος! Έλα να σου εξηγήσω που κάνεις λάθος». Αν μέρα μεσημέρι του πεις «είναι μέρα μεσημέρι», θα σου απαντήσει «κάνεις λάθος! είναι δώδεκα μη-μη».

Τις προάλλες έγραψα ένα σχόλιο κάτω από άρθρο του κου Εφήμερου «Τι σκεφτόμαστε λίγο πριν πέσουμε για ύπνο». Στο άρθρο είχε γράψει: «Στο TPP οραματιζόμαστε ένα ΜΜΕ που θα είναι πολύ μεγαλύτερο από το ΔΟΛ, όχι τώρα, μεγαλύτερο ακόμα και από την καλύτερη στιγμή του. Έναν οργανισμό με εκατοντάδες δημοσιογράφους και ανταποκριτές που θα απευθύνονται στην πλειοψηφία των πολιτών. Και αυτό είναι πολύ εύκολο να επιτευχθεί. Χρειάζεται μόνο να σας πείσουμε.»

meThinksThat
«χρειάζεται μόνο να σας πείσουμε»
Γιατί να μην γραφτεί, π.χ.,
«χρειάζεται μόνο να αποφασίσει ο κάθε αναγνώστης για τον εαυτό του/της αν η εργασία μας έχει κοινωνική και υπερκομματική αξία, ή όχι»
Αναρωτιέμαι αν το αναγνωστικό κοινό που περιμένει να το «πείσετε» έχει μεγαλύτερους αριθμούς από το αναγνωστικό κοινό που ελπίζει να ανακαλύψει ένα μέσο ενημέρωσης το οποίο δεν προσπαθεί να τον/την πείσει (το οποίο δεν χρωματίζει τα γεγονότα έμμεσα ή άμεσα με γνώμη ή ερμηνεία του δημοσιογράφου, ή με πάγιες θέσεις συγκεκριμένων ομάδων).
Πιθανώς στην Ελλάδα ο κόσμος να θέλει κάποιος να τον «πείσει» --ή ακόμα απλούστερα, ο κόσμος διαβάζει μόνο εκείνους που αντιπροσωπεύουν τον εκάστοτε χώρο του και κανείς δεν μπορεί να πείσει κανέναν για τίποτα, ακριβώς επειδή προσπαθεί να «πείσει».

«θα είχαμε τη δυνατότητα να προσλάβουμε 50 ακόμα δημοσιογράφους»
Γιατί να μην γραφτεί, π.χ.,
«θα είχαμε την δυνατότητα να πληρώσουμε μισθούς ανάλογους με την ποιότητα την οποία αποζητούμε»
Εφ’ όσον 5 δημοσιογράφοι αξίας είναι προτιμότεροι από 500 δημοθιογλάφουθ.

«έσκυψαν το κεφάλι προδίδοντας τις αρχές της δημοσιογραφίας»
Είναι πράγματι δύσκολο να οροθετήσει κανείς «αρχές» σε μια κοινωνία τόσο μονοδιάστατη που ο κάθε άνθρωπος χρωματίζεται αυτόματα μόνο από το αν αναφέρεται σε «Δεκέμβριο, Ιανουάριο, Φεβρουάριο», ή σε «Δεκέμβρη, Γενάρη, Φλεβάρη».

Costas Efimeros Mod
α) το «χρειάζεται μόνο να σας πείσουμε» αναφέρεται στο να σας πείσουμε ότι υπάρχει ανάγκη να γίνει κάτι τέτοιο.
β) αυτό με τους μισθούς δεν μου φαίνεται καλύτερη διατύπωση από τη δική μου.
γ) οι αρχές της δημοσιογραφίας δεν είναι τόσο δύσκολο να οριοθετηθούν.

meThinksThat
α) Δεν αναφέρθηκα στο αντικείμενο περί του οποίου να πείσει κανείς αλλά στην εντύπωση του να προσπαθεί κανείς να «πείσει» (Λεπτή βέβαια διαφορά, εξαρτώμενη επίσης και από την νοοτροπία του πως επιτυγχάνεται εποικοδομητική συζήτηση σε όποια εκάστοτε κοινωνία).
β) Η διαφορά έγκειται στα μηδενικά μετά από τον αριθμό σε συνάρτηση με την ποιότητα που αντιπροσωπεύει ο αριθμός (ποιότητα/ποσότητα).
γ) Δεν αναφέρθηκα σε όρια (οριοθέτηση) αλλά σε ορισμό (οροθέτηση).

Παρά πάνω ο κος Εφήμερος αποφάσισε να βάλει λίγη τάξη στα σχόλια, οπου οι σχολιαστές φανέρωναν ότι δεν υπάρχει η παραμικρή έλλειψη φραπέ στην Ελλάδα της κρίσης:

Costas Efimeros Mod
Δεν έχω πρόβλημα με τα σχόλια σας όταν είναι κριτικά προς τα λεγόμενά μου. Ούτε έχω διάθεση να λύσω όλα τα ψυχολογικά προβλήματα του καθένα. Ωστόσο διαβάστε τους όρους χρήσης πριν αρχίσετε τους ευθείς χαρακτηρισμούς γιατί κάποιοι από εσάς βρίσκονται στα όρια και δεν θέλω να σας δώσω τη χαρά να σας κάνω ban για να παριστάνετε τους δικαιωμένους. Προς το παρόν σβήνω μόνο τα σχόλια που εμπεριέχουν ευθείς υποτιμητικούς χαρακτηρισμούς εκατέρωθεν. Συγκρατηθείτε.

Φίλοι μου, αν δεν σκεφτήκατε ήδη ότι το παραπάνω σχόλιο του ιδρυτή και εκδότη ενός μέσου ενημέρωσης ίσως να μην είναι του επιπέδου που θα περίμενε κανείς από άνθρωπο που δεν είναι δάσκαλος δημοτικού ή ψυχίατρος, τι να σας πω...

Δεν άντεξα πάντως και τον …γαργάλησα!

meThinksThat
Ως ένας από τους πλέον ειλικρινείς υποστηρικτές της προσπάθειάς σας εξ’ αρχής, με πραγματική ελπίδα μέσα μου να βελτιώνεστε καθώς επιτυγχάνετε στους στόχους σας, και ως εκ τούτου ένας από τους ειλικρινέστερους κριτικούς σας, προθυμοποιούμαι να είμαι ο πρώτος του οποίου τα σχόλια θα απαγορεύσετε (αγγλιστί «ban») μετά από αυτήν σας την αυστηρή προειδοποίηση, κύριε καθηγητά.

Τελικά αγαπητοί μου συμπολίτες, και το Δε Πρες Πρότζεκτ ένα από τα ίδια είναι. Έμπηξε την σημαία του αριστερά του ΣΥΡΙΖΑ, σαν Ρωμαίος στην Βερόνα κάτω από το μπαλκόνι της Ιουλιέτας Κωνσταντοπούλου και τα βλέπει όλα σωστότερα και όλοι οι άλλοι είναι διαπλεκόμενοι δωσίλογοι. Η διαφορά από τους άλλους είναι ότι το Δε Πρες Πρότζεκτ δεν είναι οργανισμός αλλά τσιφλίκι και φέουδο ενός αυταρχικού οραματιστή που έχει πάντα δίκιο.

Ααααααχ… χασμουρητό.

ΥΓ. Πιθανόν να αρχίσω να σχολιάζω που και που στο Δε Πρες Πρότζεκτ. Αν και δεν ξέρω ακόμα αν θα έχει οποιαδήποτε αξία. Μέχρι τώρα έχω φτάσει 1.776 σχόλια στο Washington Post και κάπου 10 σχόλια στους New York Times, από τα οποία δέκα, το ένα το διάλεξαν οι συντάκτες των Τάιμς για χρυσή κορδέλα. Εκεί γίνεται συζήτηση.

Ανόητος

Ο "Περισσότερο Ανόητος" (The greater fool) είναι ένας οικονομικός όρος. Σημαίνει πως κάποιος αγοράζει κάτι σε τιμή ακριβότερη της πραγματικής του αξίας με την ελπίδα ότι ένας περισσότερο ανόητος από εκείνον θα το αγοράσει από εκείνον ακριβότερα στο μέλλον και έτσι θα έχει κέρδος.

Όμως αυτός ο όρος έχει ξεπεράσει τα οικονομικά και έχει πάρει μιά πιο φιλοσοφική χροιά όπου χρησιμοποιείται για κάποιον που επενδύει στο παράλογο με την ελπίδα πως θα καταφέρει το ανήκουστο. Κάτι σαν Δον Κιχώτης, ένας γέρος με άνοια που πέρασε την ζωή του παριστάνοντας πως είναι ιππότης, πολεμώντας εναντίων της κακεντρέχειας. Είμαι υπερήφανος να ελπίζω πως είμαι ένας περισσότερο ανόητος, γι' αυτό άλλωστε επέλεξα την Αμερική σαν πατρίδα μου και γεννήθηκε και μεγάλωσε εκεί ο γιός μου --και τα καταφέραμε και οι δύο. Εκείνος πιο γρήγορα από εμένα στην ζωή του.

Βλέπετε, το μυστικό στην επένδυση, για τον περισσότερο ανόητο, είναι να πιστεύει και να ελπίζει σε πράγματα που μπορούν να πραγματοποιηθούν, αν προσπαθήσει -πράγματα που να εξαρτώνται από εκείνον τον ίδιο, όχι άλλους. Αλλιώς, είναι απλά ανόητος. Γι' αυτό άλλωστε δεν προσπάθησα καν να κάνω οτιδήποτε στην Ελλάδα και έφυγα ένα χρόνο πριν ενηλικιωθώ.

***

Έχει αρχίσει να πήζει στο μυαλό μου μία θεωρία ως προς το γιατί η Ελλάδα κολυμπάει στα σκατά στα οποία μονίμως κολυμπάει ανεξάρτητα εποχής και κυβερνήσεων. Όχι, δεν φταίει μια συγκεκριμένη ομάδα --επειδή κάθε ομάδα πιστεύει ότι φταίνε οι άλλες ομάδες και αυτό φυσικά δεν μπορεί να ισχύει. Εκτός αν φταίνε όλοι. Αλλά... πως; Για πιο λόγο;

Μιλάνε αλλά δεν ακούνε.

Γράφουνε αλλά δεν διαβάζουνε.

Αντιγνωμούν αλλά δεν συμφωνούν.

Πάνω από όλα, δεν αλλάζουν ούτε εξελίσσουν γνώμη.

Ούτε την εμπλουτίζουν.

Διακόπτουν ο ένας τον άλλον συνεχώς για να απωθήσουν, ενστικτωδώς, οποιαδήποτε πιθανή προσέγγιση και δεν απαντάνε ποτέ ευθέως σε επιχειρήματα, με όλες τις μπουκαπόρτες κλειστές, και πάντα σε κατάδυση με τις τορπίλες έτοιμες.

Στην Ελλάδα δεν υπάρχει συζήτηση. Υπάρχει αυτό που λέω "εγώ", και τίποτα δεν το αλλάζει αυτό.

Ίσως επειδή ο μέσος Έλληνας, οποιασδήποτε πεποίθησης ή μόρφωσης, ή τάξης, φοβάται να ακούσει ή να διαβάσει, και να δεχτεί επιχειρήματα στα οποία να δώσει συγκεκριμένες απαντήσεις (βλ. "συζήτηση").  

Αυτό, επειδή φοβάται πως αν ακούσει ή διαβάσει κάτι που μπορεί να τον (ή, την) κάνει να αλλάξει γνώμη, ή να την εμπλουτίσει, θα είναι ντροπή. Διότι θα δείξει ότι αν έχει μια ελαφρώς διαφορετική γνώμη αύριο, στο μυαλό του θα σημαίνει ότι οι άλλοι θα νομίζουν πως είχε λάθος γνώμη χτες. Και απλά δεν μπορεί να το σηκώσει αυτό --χωρίς να κατανοεί ότι γνώμες αλλάζουν όταν καταστάσεις αλλάζουν, και δύο διαφορετικές γνώμες μπορούν να είναι και οι δύο σωστές σε διαφορετικούς χρόνους --ακόμη και στον ιδιο χρόνο.

Η Γη μας, ο μικρός μας βράχος στην απεραντοσύνη, γέννησε ζωή επειδή είχε υγρό νερό. Γλυκό και με αλάτι, ωκεανούς και ρυάκια. Ρυάκια που τρέχουν από τα βουνά στους ωκεανούς, καθαρά, χωρίς κανένα εμπόδιο να μπορεί ποτέ να σταματήσει το νερό. Ρυάκια που συναντιούνται, ενώνονται και γίνονται ποταμοί, λίμνες, θάλασσες, ωκεανοί.

Όταν το νερό λιμνάζει και λασπώνει, και γεμίζει κουνούπια και σκουλήκια, δεν φτάνει ποτέ να ενωθεί με άλλα νερά. Δεν φτάνει ποτέ να γίνει ωκεανός. Ξεραίνεται στον ήλιο, ή πλημυρίζει το δάσος στην βροχή και ξαναφτιάχνει καινούργιους λάκκους λάσπης.

Βέβαια τα πρώτα αμινοξέα ενώθηκαν για να γεννήσουν ζωή σε λασπόλακκους πριν 3,5 δισεκατομμύρια χρόνια. Όπως και ο λασπόλακκος του Ελληνικού μυαλού γέννησε την φιλοσοφία πριν 2.500 χρόνια. Όμως, όπως η ζωή από τους λασπόλακκους έφτασε τελικά στους ωκεανούς και μετά στην ξηρά, έτσι και η φιλοσοφία έφτασε τελικά σε όλο τον κόσμο, σε όλες τις γλώσσες, σε όλες τις κουλτούρες. Και οι λασπόλακκοι έμειναν απαρχαιωμένα υπολείμματα.

Στην Ελλάδα όμως ακόμη πιστεύουμε ότι η γνώμη του καθενός πρέπει να είναι ακλόνητη, αμετάβλητη, μονολιθική, και ότι πρέπει να αλλάξουν όλες οι άλλες γνώμες για να συμφωνήσουν οι άλλοι με "εμάς".

Γι' αυτό ο καθένας διακόπτει τον άλλον σε συζητήσεις. Γι' αυτό δεν υπάρχουν συζητήσεις. Το ενδιαφέρον του καθενός είναι να ακούει τον εαυτό του να μιλάει, και όχι να ακούσει τι σκέφτεται ο άλλος και να το ζυγίσει.

Και χωρίς συζήτηση δεν υπάρχει πρόοδος. Μόνο λασπόνερα. Εγώ πάντως είμαι περήφανος που είμαι περισσότερο ανόητος.

Ψεκασμοί

Χωρίς την ικανότητα να επεξεργαστεί κανείς τις πληροφορίες που δέχεται, και να είναι ενήμερος όσον αφορά τις πηγές από τις οποίες δέχεται τις πληροφορίες, θα το βρει αδύνατο να σχηματίσει οποιαδήποτε έγκυρη γνώμη. Αυτό δεν εξαρτάται μόνο από την μόρφωση, την εκπαίδευση και την ανατροφή, αλλά και από την μέθοδο με την οποία λειτουργεί η αντίληψη και η σκέψη του ατόμου έως και επιπέδου ...βιολογικού.

Λέγεται ότι η Ελληνική σκέψη είναι το μπάχαλο που είναι λόγω κακής παιδείας και ελλιπούς πληροφόρησης ή και παραπληροφόρησης. Αν και δεν ξέρω πως οι αιτίες αυτές θα ήταν υπεύθυνες για τον σχηματισμό της γνώμης του ότι μπορούμε να διαγράψουμε χρέη αλλά και να μείνουμε ταυτόχρονα στο Ευρώ και την Ευρωπαϊκή Ένωση. Δεν ξέρω πως οι αιτίες αυτές θα ήταν υπεύθυνες για τον σχηματισμό της γνώμης του ότι αν και είμαστε στην ίδια οικονομική ένωση και το ίδιο νόμισμα με την Γερμανία, σε μια κοινότητα χωρίς σύνορα, θα μπορούσαμε νόμιμα να δασμολογήσουμε Γερμανικά προϊόντα μέχρι να μας ξεπληρώσουν για τον προ εβδομηνταετίας πόλεμο.

...τέτοιες γνώμες αναδεικνύουν κοινωνική αποβλάκωση μάλλον, παρά κακή παιδεία ή παραπληροφόρηση.

(Για να μην αναφέρω την άλλη εκείνη άποψη, ότι για τον ρατσισμό φταίνε οι μετανάστες, για την μετανάστευση φταίει το καπιταλιστικό σύστημα, άρα για τον ρατσισμό φταίει το κεφάλαιο)

Σήμερα είδα κάτι ενδιαφέρον το οποίο επίσης μιλά ως προς την ικανότητα επεξεργασίας πληροφοριών. Διάβασα σε ένα γνωστό μου μπλογκ ένα κείμενο. Κάτω από το κείμενο υπήρχαν τρία σχόλια που επαινούσαν τον/την οικοδεσπότη για την συγγραφή του κειμένου. Και οι τρεις σχολιαστές δεν είχαν προσέξει την καθαρότατη παραπομπή, στο τέλος της ανάρτησης, στο ότι το κείμενο ήταν αναδημοσιευμένο από άλλο μπλογκ. Γραμμένο από άλλον συγγραφέα. Δεν το είχε γράψει ο/η οικοδεσπότης...

Όταν τρεις στους τρεις σχολιαστές δεν έχουν την παρουσία σκέψης που θα τους βοηθήσει να καταλάβουν, από την καθαρότατη παραπομπή, ότι διαβάζουν μια αναδημοσίευση, πως να περιμένει κανείς να έχουν την ικανότητα να επεξεργαστούν πιο πολύπλοκα θέματα, όπως, παραδείγματος χάριν, το θέμα που εξέταζε το αρχικό κείμενο;

Έχω άμεση πείρα πολλών συζητήσεων επί χρόνια με Άγγλους, Αμερικανούς, Σουηδούς, Ιταλούς, Έλληνες εκτός Ελλάδας και Έλληνες εντός Ελλάδας. Φυσικά, διαφορές γνώμης, αντιγνωμίες, και λογομαχίες υπάρχουν και γίνονται παντού. Αλλά μόνο στις συζητήσεις με αρκετούς εντός Ελλάδας Έλληνες έχω επί μονίμου βάσης παρατηρήσει προχειρότητα της ανεπεξέργαστης πληροφορίας, παράβλεψη λεπτομερειών και ανικανότητα διαλόγου.

Αναρωτιέμαι γιατί αυτό και αν σημαίνει τίποτα. Ίσως αυτό να είναι η τελική απόδειξη που χρειάζονται πολλοί Έλληνες για να θεμελιώσουν την πίστη τους στην θεωρία του ότι τους ψεκάζουνε...

Λεπτομέρεια

Βήμα, 11 Απριλίου, 2013:

"Στο μεταναστευτικό, η ομάδα τάσσεται υπέρ των μεταρρυθμίσεων σε ένα νέο πλαίσιο που θα δίνει δυνατότητα στους μέχρι των ημι-παράνομους μετανάστες να αποκτήσουν την αμερικανική υπηκοότητα"

"ημι-παράνομοι"
Μόνο στο Ελλάντα υπάρχει τέτοια λέξη και νόημα.

Η ελλιπής πληροφόρηση από ανεύθυνους ερασιτέχνες σίγουρα πρέπει να έχει παίξει τον ρόλο της στην διαμόρφωση της κοινής γνώμης για όλα τα θέματα στην Ελλάδα.

Κατ' αρχάς είναι περίεργο το ότι όταν γράφεται ένα άρθρο σε Ελληνική εφημερίδα, το οποίο μεταφέρει τα λεγόμενα άλλου άρθρου ξένης εφημερίδας, σπάνια ο αρθρογράφος ενοχλείται με την λεπτομέρεια του να παραθέσει σύνδεσμο προς το αρχικό άρθρο το οποίο αναφέρει.

Στην προκειμένη περίπτωση, ένα απλό ψάξιμο στην εφημερίδα Washington Post εδώ και εδώ, μας δίνει ορισμένες πληροφορίες τις οποίες το Βήμα δεν θεώρησε αρκετά σημαντικές για να τις αναφέρει και να τις ξεκαθαρίσει:

Η κίνηση σε μορφή lobbying που ξεκινά με το www.fwd.us δεν αναφέρεται σε όλους τους μετανάστες. Μάλιστα προωθεί καλύτερη φύλαξη των συνόρων από λαθραία μετανάστευση. Αυτό το οποίο προωθεί είναι η ευκολότερη απόκτηση Αμερικανικής πράσινης κάρτας και κατόπιν υπηκοότητας για μια συγκεκριμένη ομάδα πιθανών μεταναστών: τους υψηλά ειδικευμένους τεχνικούς, τεχνοκράτες και επιστήμονες οι οποίοι παραμένοντες στις ΗΠΑ, μετά την νομιμότατη ανώτατη εκπαίδευσή τους εκεί, αν επιλέξουν να παραμείνουν, θα ανεβάσουν την στάθμη της διεθνούς ανταγωνιστικότητας των ΗΠΑ.

Αναφέρεται, ο Zuckerberg, συγκεκριμένα στα 50%-60% του συνόλου των φοιτητών στην ανώτατη εκπαίδευση, οι οποίοι έρχονται από άλλες χώρες και οι οποίοι βρίσκονται ήδη, νόμιμα, σε πανεπιστήμια των ΗΠΑ, αλλά θα πρέπει να φύγουν στο τέλος των σπουδών τους και να επιστρέψουν στην πατρίδα τους. Το www.fwd.us θέλει, απλά, να το κάνει πιο εύκολο να μείνουν στις ΗΠΑ όσοι από τους φοιτητές ανώτατης εκπαίδευσης θα το ήθελαν.

Γράφει ο Zuckerberg, εδώ:

We need a new approach, including:

- Comprehensive immigration reform that begins with effective border security, allows a path to citizenship and lets us attract the most talented and hardest working people, no matter where they were born.

- Higher standards and accountability in our schools, support for good teachers, and a much greater focus on learning about science, technology, engineering and math.

- Investment in breakthrough discoveries in scientific research, and assurance that the benefits of the inventions belong to the public and not just the few.

Border security, better education. Το Βήμα όμως όπως θα δείτε με μια απλή ανάγνωση του άρθρου, δίνει την εντύπωση ότι πρόκειται για κάτι διαφορετικό. Στην επιεικέστερη περίπτωση το άρθρο του Βήματος είναι θωλό και επιφανειακό -όταν διαβάσει κανείς τα αρχικά άρθρα στα οποία αναφέρεται.

Φόρτσα Ελλάντα!

Τι φταίει η κοινή γνώμη αν οι πληροφορίες οι οποίες την διαμορφώνουν παρουσιάζονται από τους ανεύθυνους ερασιτέχνες που διαβάζετε και ακούτε και βλέπετε κάθε μέρα; Γιατί τους ανέχεστε; Ίσως να μην αντιλαμβάνεστε καν ότι τους ανέχεστε και υποβαθμίζουν την νοημοσύνη σας.

Από την άλλη μεριά, όσον αφορά οποιοδήποτε θέμα στο Ελλάντα, γιατί να χάνει κανείς την ώρα του σε λεπτομέρειες όταν μπορεί να αρπάξει ένα γλειφιτζούρι και να τρέχει.

Η προσωπική μου εμπειρία με το Ελλάντα και την Μεσόγειο γενικότερα προτείνει, σε 'μένα τουλάχιστον, ότι δεν έχει σημασία η ουσία, ή καν η ανταλλαγή απόψεων, αλλά το τρέξιμο με ένα γλειφιτζούρι στο χέρι. Να φωνάξει κανείς, να επαναλάβει ξανά και ξανά, το τι νομίζει για όοοοολα τα θέματα, όχι για να τα συζητήσει και να μορφώσει σφαιρικότερη γνώμη, αλλά απλά για να συνεχίσει το τροπάριο της επανάληψης ώστε να ακούει τον εαυτό του/της να μιλάει για να χαίρεται...

Πάντοτε (εννοώ πάντοτε με τις απαραίτητες ελάχιστες εξαιρέσεις), όταν συζητώ, ιδίως ομιλώντας δια ζώσης ή από το τηλέφωνο, με έναν/μία Έλληνα/Ελληνίδα, για ένα θέμα, ο/η συζητητής μου θα αρχίσει να μιλάει. Να μιλάει. Να μιλάει, να πηδάει από το ένα θέμα στο άλλο χάνοντας τον ιρμό. Να μιλάει... Ο μόνος τρόπος να απαντήσω είναι να τον/την διακόψω. Και όταν πάρω την ανεπιθύμητη απόφαση να τον/την διακόψω αντιμετωπίζω την ανάγκη αγώνα δρόμου μερικών δευτερολέπτων να προλάβω να πω κάτι πριν με διακόψει ο/η συζητητής για να συνεχίσει ...το τροπάριό του/της χωρίς σημασία ή αναγνώριση για τα λίγα που πρόλαβα να προσθέσω.

Και τα μπλογκ δεν πάνε πίσω: αν και εδώ σταματάς μετά από ένα σεντόνι γιατί δεν το παίρνει το blogspot, η επιμονή στο τροπάριο χωρίς αναγνώριση -ή την διαστρέβλωση πολλών από τα αντικρούοντα επιχειρήματα ζει και βασιλεύει. Δόξα τω θεώ των μπλογκ δυό τρείς που το κάνανε πολύ αυτό δεν σχολιάζουν πλέον εδώ από καιρό. Κάτι είναι κι αυτό.

Και μετά συζητώ με κάποιον/κάποια Αγγλοσάξονα, ή κάποιον/κάποια που ζει σε Αγλοσαξονική κοινωνία και την έχει κατανοήσει. Λέει δυό τρεις φράσεις και σταματάει. Σιγή! Περιμένει εμένα να απαντήσω (Αν είναι δυνατόν!)

Έχω πλέον, πραγματικά, σταματήσει να ενδιαφέρομαι, Ελληνιστί.

Τα χρόνια που μου απομένουν θέλω να τα περάσω συζητώντας.

Συζητώντας

Οι Αμερικανοί δεν πήγαν ποτέ στο φεγγάρι, το AIDS είναι συνομωσία για να σκοτώνουν κόσμο με τα φάρμακα, αεροπλάνα μας ψεκάζουν με χημικές ουσίες για να μας κατευθύνουν, τους δίδυμους πύργους τους έριξε η κυβέρνηση, εξωγήινοι απαγάγουν κόσμο για να τους κάνουν πειράματα από χρόνια τώρα, και το διαστημόπλοιό τους θα μπει σε τροχιά συντόμως. Οι τραπεζίτες επιτίθενται στην μεσαία τάξη για να την διαλύσουν, η Αυγή προσφέρει αντικειμενική δημοσιογραφία με δημοσιογράφους, ο Έλβις ζει, και Λεφτά Υπάρχουν λέει ο Τσίπρας.

Το "Λεφτά Υπάρχουν" είναι υπέροχα νέα! Δεν το είχαμε ξανακούσει! Όταν μάλιστα ερωτήθηκε που θα τα βρει τα λεφτά, ο Τσίπρας απήντησε ότι είναι μυστικό. Ψήφισε κακόμοιρε Έλληνα, ψήφισε! Η συνέντευξη αυτή ήταν το πρελούδιο στην καινούργια διαφήμιση του ΣΥΡΙΖΑ όπου ο Τσίπρας θα τραγουδήσει την δική του εκτέλεση του σουξέ της Αλίκης Βουγιουκλάκη "Έχω ένα Μυστικό!"

Πάντως για το ψέκασμα δεν ξέρω τι να σας πω. Πλένω τα χέρια μου με σαπούνι, πάντα, 3-4 φορές την ημέρα ή και παραπάνω, και η μόνη φορά που το νερό του ξεπλύματος είναι μαύρο είναι όταν βρίσκομαι στην Αθήνα. Ποιός ξέρει τι αναπνέετε εκεί πέρα.

Θυμάμαι τα 17 χρόνια μου στην Βοστώνη: Από την άλλη μεριά του ποταμού Τσαρλς είναι το Καίμπριτζ της Μασαχουσέτης όπου βρίσκεται το ΜΙΤ, το Χάρβαρντ και λοιπά. Το Καίμπριτζ οι ντόπιοι το λέμε χαϊδευτικά "the People's Republic" γιατί οι κάτοικοί του έχουν την ιδιαιτερότητα να ξεχωρίζουν από την υπόλοιπη Αμερική μια που είναι καθηγητές, φοιτητές, διανοούμενοι, κλπ., σε μια γυάλα, ή πύργο ελεφαντοστού, και έχουν τη δική τους κουλτούρα, εκεί στο Καίμπριτζ και στα διπλανά προάστια/κομωπόλεις του Άρλινγκτον και του Λέξινγκτον όπου ζουν.

Πέρασα κάμποσο καιρό εκεί γιατί έβγαινα κάμποσα χρόνια με μια καθηγήτρια και διασκέδαζα αρκετά τις συζητήσεις στα σπίτια που πηγαίναμε. Μου είχε κάνει ιδιαίτερη εντύπωση μια συζήτηση όπου γνωστοί συζητούσαν κοινωνιολογία και πολιτική... και είχε λεχθεί από κάποιον ότι "η οποιαδήποτε γνώμη δεν έχει καμία αξία χωρίς την ταυτόχρονη ύπαρξη της αντίθετης γνώμης, επειδή κανένας δεν μπορεί να αξιώσει απόλυτο δίκαιο οπότε το είδωλο της αντικειμενικότητας μπορούμε να το πλησιάσουμε μόνο την στιγμή της τριβής δύο αντιθέτων απόψεων". Εκείνη ήταν ωραία βραδιά.

Είχα δει στην Αθήνα πριν 45 χρόνια ένα θεατρικό έργο, στο θέατρο με τους γονείς μου, που λεγόταν "Αζαΐς", και έλεγε βασικά ότι η ζωή του καθενός έχει 50% καλά πράγματα και 50% όχι καλά. Τόσες δεκαετίες αργότερα, η μοίρα, Ελληνο-Αμερικανό πια, με έφερε εδώ στο βουνό μας και με έδωσε στην Μαργαρίτα όταν ήμουν 49. Πράγμα που σύμφωνα με την θεωρία του Αζαΐς σημαίνει ότι θα ζήσω μέχρι τα 90 περίπου... αν και με τόσο κάπνισμα δυσκολεύομαι να το πιστέψω.

Αλλά, τώρα που η θεωρία άρχισε να αποδεικνύει την αλήθεια της σε μένα, τώρα είναι που αποφάσισα ότι δεν πρέπει να ισχύει, παρά να υφίσταται κάτι ακόμα πιο όμορφο για όσους το βρουν: η ζωή είναι πάντα καλή όσο δυστυχία και να έχει γιατί όταν ζει κανείς, ότι και να ζει, είναι κανείς ζωντανός και αυτό είναι υπέροχο -η ύπαρξη. Και η ύπαρξη σου δίνει την δυνατότητα να προσπαθήσεις να την καταλάβεις: Πως άλλωστε θα μπορούσα να είχα φτάσει στο βουνό μας, στο χωριό μας, αν δεν ήμουνα ήδη, και επί τέλους, έτοιμος να αναγνωρίσω που βρισκόμουνα...

Ήθελα να συνεχίσω εξετάζοντας το πως ήρθε η ζωή έτσι ώστε να μπορέσω να εξαρτηθώ από τον εαυτό μου και μόνο πριν μπορέσω να την αναγνωρίσω, την ζωή... αλλά έχω ένα πολύ καλύτερο κλείσιμο από οτιδήποτε τέτοιο θα μπορούσα να εξηγήσω... Έχω μια φωτογραφία που πήρε ο γιός μου, ο οποίος δεν είναι καν 22 ετών ακόμα και εργάζεται σαν ένας από τους 20 καλύτερους από 130 εκπαιδευτές στην καλύτερη σχολή πτήσης του κόσμου... Η φωτογραφία αυτή πάρθηκε από το τηλέφωνό του κατά την διάρκεια της δουλειάς του χθες.

Καλά να είστε όλοι.

με κλικ η φωτογραφία μεγαλώνει

και άλλες δύο από τα 9.000 πόδια:

Οίκτος

Αυτές τις μέρες δεν έρχομαι πολύ στο μπλογκ -θα μπορούσα να βρω δικαιολογία σε πολύ δουλειά και άλλα πράγματα που θα έπρεπε κάλλιστα να με κρατάν μακριά. Αλλά, όπως και ο Τζωρτζ Ουάσινγκτον όταν ήταν παιδί και τον ρώτησε ο πατέρας του αν εκείνος έκοψε την κερασιά στον κήπο, "Δεν μπορώ να πω ένα ψέμα". Ούτε να το αφήσω σαν δικαιολογία. Δεν είναι τόσο τα διάφορα που πράγματι υπερφόρτωσαν αυτές τις μέρες την ζωή -πάντα βρίσκω τρόπο και χρόνο να έρθω στο μπλογκ. Δεν είναι ούτε καν η κατάθλιψη που έχει κουκουλώσει την Ελληνόφωνη κοινωνία, ούτε η απόγνωση του "τι σημασία έχει οτιδήποτε πια", κοιτάζοντας τον τόπο μας...

Ο πραγματικός λόγος μου έγινε αντιληπτός 2-3 μέρες αφού συνέβη. Δεν ήταν ένα υπαρκτό γεγονός αλλά, περισσότερο, κάτι που διάβασα. Και όταν το διάβασα ο αέρας έπεσε και τα πανιά έμειναν να κρέμονται κουρέλια απ' τα κατάρτια. Και δεν ήταν τόσο οι λέξεις αυτές καθ΄αυτές που διάβασα, όσο οι προεκτάσεις τους, που σαν πλημμύρα γέμισαν και κάλυψαν όλο το τοπίο της Ελλάδας, στην ψυχή μου.

Θέλω να τονίσω ότι δεν έχει την παραμικρή σημασία ποιός έγραψε αυτά που διάβασα, ούτε θα είχε την παραμικρή ελπίδα μια σχετική συζήτηση και επεξηγήσεις ή επανατοποθετήσεις. Δεν έχει σημασία ποιός και που το έγραψε γιατί, όπως ήδη είπα, το "θέμα" για μένα έφυγε από την στενή εστίαση συγκεκριμενοποιήσεως και προσώπων και πήγε πολύ μακρύτερα.

Ένας καλός άνθρωπος συνέχιζε τα τετριμμένα και κουρασμένα περί της κρίσης, γιατί, και από που, και ποιός φταίει και οι συνομωσίες, και λοιπά... και σκέφτηκα να ρωτήσω το εξής: "Ας υποθέσουμε ότι είμαστε σύμφωνοι σε όλα. Ωραία. Τι προτείνεις ότι είναι δυνατόν να γίνει αύριο;"

Έψαχνα εκείνη την στιγμή να βρούμε τρόπο να αφήσουμε αυτό το τέλμα και να κάνουμε ένα βήμα μπροστά, στο αύριο. "Τι προτείνεις ότι είναι δυνατόν να γίνει αύριο;"

Η απάντηση που διάβασα με αποστόμωσε -και δεν είναι ξέρετε εύκολο να αποστομωθώ...

"δεν είμαι υποχρεωμένος να προτείνω καν, ξέρεις"

Σταμάτησα σε αυτή τη φράση, εντελώς "άδειος", κεραυνόπληκτος. Μετά από λίγα λεπτά ο Αμερικανός Δημήτρης σκέφτηκε ότι δεν υπάρχει χρόνος να σπαταλιέται η ζωή με ανθρώπους που θεωρούν καθήκον τους να κριτικάρουν με ότι θεωρίες τους κατέβουν αλλά να μην αισθάνονται υποχρεωμένοι να προτείνουν κάτι. Αυτό είναι χάσιμο χρόνου. Εκεί που μεγάλωσα το παιδί μου κάτι τέτοιες στάσεις προκαλούν, ή αδιαφορία, ή οίκτο.

Ο Έλληνας Δημήτρης διάβασε και την επόμενη φράση, μετά από λίγα λεπτά, η οποία παρέπεμπε σε ένα άλλο κείμενο όπου υπήρχαν "κατατεθειμένες θέσεις". Πήγα το διάβασα και είδα ότι ούτε λίγο ούτε πολύ η "θέση" του "τι να κάνουμε αύριο", η οποία μου προετάθη στο δεύτερο συνθετικό της απάντησης, έλεγε απλά, σε παράφραση, ότι...

"όταν μας δίνανε τα δανεικά το ξέραν ότι τα σπαταλούσαμε άρα καλά να πάθουνε τώρα".

Θυμήθηκα πόσο περήφανος ήμουνα 12 χρονών να παίρνω το λεωφορείο, ντυμένος στα καλά μου να πάω στην Αθήνα κοντά στο σπίτι της γιαγιάς στην Νεάπολη, να πάω φροντιστήριο. Στην δική μου ψυχοσύνθεση το να χρειαζόταν κανείς να πάει φροντιστήριο μετά από το σχολείο σήμαινε ότι ή το σχολείο του δεν τον διδάσκει σωστά, ή είναι ο ίδιος ανεπίδεκτος μαθήσεως. Και μια και το σχολείο μου ήταν ένα από τα 2-3 καλύτερα της Ελλάδας, θα έπρεπε να είμαι εγώ μειωμένης πνευματικής ισχύος για να χρειάζομαι φροντιστήρια και ιδιαίτερα. Και στο Σύνταγμα έβλεπα τον κόσμο που θα ήταν δικός μου όταν μεγαλώσω... Τα πάντα εξαρτιόνταν από εμένα. Και τα έσπρωξα μακριά, πέρα από τον λόφο τα λιβάδια, τα βουνά και τις θάλασσες. Έζησα ζωές στον δρόμο για την Ιθάκη πολλές, ταξιδεύοντας προς εκείνη την γνώριμη εστία που δεν είχα δει ποτέ μα την κουβάλαγα στην καρδιά μου. Θα είχε βουλιάξει το καράβι αν δεν πρότεινα συνέχεια τι πρέπει να γίνει τώρα, και αύριο.

Και όταν απέκτησα τον Κώστα συνταξιδιώτη, τότε ήταν καθήκον μου και υποχρέωσή μου να προτείνω πάντα το τι είναι δυνατόν να γίνει αύριο. Η ζωή συμβαίνει αύριο. Χθες είναι μόνο ο κουβάς των αναμνήσεων επιτυχίας ή αποτυχίας. Θα έπρεπε να με κρεμάγανε ανάποδα αν μεγάλωνα το παιδί μου μαθαίνοντας το πως να παραπονιέται και να ρίχνει την ευθυνη μακριά, χωρίς προτάσεις για το αύριο.

"δεν είμαι υποχρεωμένος να προτείνω καν, ξέρεις"
"όταν μας δίνανε τα δανεικά το ξέραν ότι τα σπαταλούσαμε άρα καλά να πάθουνε τώρα".

Με κάποιο τρόπο οι λέξεις αυτές εικονογραφούν με σκληρή σοβαρότητα το ποιοί είναι οι περισσότεροι από εμάς τους Έλληνες.

"Δεν βλέπω τον λόγο να προτείνω κάτι, και ότι γίνει φταίνε οι άλλοι που δεν με αφήνουν να είμαι ελεύθερος να ονειρεύομαι."

Και έτσι, για πρώτη φορά στα δύο χρόνια, που γράφω κάθε δύο μέρες σχεδόν, αισθάνθηκα ξένος, Αισθάνθηκα να μην ανήκω και να βρίσκομαι σε λάθος μέρος μαζί με τους καλούς φίλους αυτού του μπλογκ που ταξιδεύουμε μαζί -κι εκείνοι μαζί μου, όλοι μας ξένοι που δεν ανήκουν, έχουμε βρει όμως ο ένας τον άλλον στο μικρό μας κύκλο.

Ξαφνικά το αγαπημένο μου μπλογκ το αισθάνθηκα σαν κάτι το ξένο.

Δεν είναι δυνατόν για μένα να κάτσω να αυνανίζομαι με τις συνομωσίες κατά της μεσαίας τάξης, τους κακούς τραπεζίτες, τους πουλημένους πολιτικούς, τους διεφθαρμένους κυβερνόντες, και όλων το θύμα: Εγώ! Αυτά είναι νοσηρές μπούρδες σχεδιασμένες να παίρνουν από πάνω μας την ευθύνη για τις επιλογές μας, αλά Ελληνικά. Άλλοι φταίνε, όχι εμείς. Εμείς είμαστε θύματα. Και δεν έχουμε καν την υποχρέωση να προτείνουμε. Απλά να κριτικάρουμε και να εξηγούμε ότι δεν φταίμε εμείς που καθόμαστε.

Όσο και να γράφω στα Ελληνικά, δεν μιλάω Ελληνικά φαίνεται. Και μου έλαμψε σαν προβολέας στα μάτια μου με άδειες μπαταρίες -και πίσω από τον προβολέα που τρεμόσβηνε είδα τις εκατοντάδες χιλιάδες ψυχές που ψάχνουν τι είναι αυτό που φταίει, χωρίς να κάνουν τίποτα για να πλησιάσουν το φως.

Μου θύμισε μια ταινία με τον Ρόμπιν Γουίλιαμς "Τι όνειρα θα έρθουν" που όταν πέθανε σε ατύχημα πήγε σε ένα παράδεισο όπου τα πάντα. όλα τα τοπία, ήταν τρισδιάστατα ζωντανά έργα ζωγραφικής που είχε ζωγραφίσει η γυναίκα του που την αγαπούσε. Αργότερα έμαθε ότι πέθανε και εκείνη και έψαξε να την βρει, έμαθε όμως ότι για να την βρει έπρεπε να πάει κάτω χαμηλά... Στα σκοτεινά, όπου ψυχές μακριά από τον παράδεισο πέρναγαν μια αιωνιότητα στην χωρίς ελπίδα απόγνωση θαμμένοι μέχρι τον λαιμό στη λάσπη... Την βρήκε την γυναίκα του  σε ένα σκοτεινό ακατάστατο σπίτι, πνιγμένη κυριολεκτικά στην κατάθλιψη και απραξία. Προσπάθησε να την κάνει να τον ακολουθήσει προς τα πάνω εκεί που ήταν τα χρώματα της ζωής τους, και το φως. Αλλά η γυναίκα του δεν ήθελε να φύγει. Στο τέλος και εκείνος σταμάτησε να προσπαθεί και κούρνιασε να περάσει την αιωνιότητα καλύτερα στην κόλαση με την γυναίκα του παρά στο παράδεισο μακριά της. Μετά από λίγο, η γυναίκα του ξύπνησε λίγο από τον λήθαργο της κατάθλιψης, συνηδειτοποιόντας για μια στιγμή ότι ο αγαπημένος της είχε διαλέξει την κόλαση μαζί της, κατάλαβε, και εκείνη βρήκε την δύναμη να σύρει τον άντρα της έξω από την κόλαση του γκρι και σκούρου μηδέν και επέστρεψαν στα χρώματα και τα τοπία των πινάκων της, στον παράδεισο, όπου ανταμείφθηκαν με τη παρουσία των δύο παιδιών τους, τα οποία είχαν πεθάνει πριν από εκείνους.

Η φράση όμως "δεν είμαι υποχρεωμένος να προτείνω καν, ξέρεις" δεν θα ανέβει ποτέ να φτάσει τα χρώματα, τους πίνακες τέχνης ζεστής και ελπιδοφόρας. Είμαι και Έλληνας οπότε δεν μπορώ να πω το αμερικανικό "δεν έχω χρόνο να σπαταλήσω με τέτοιες νοοτροπίες". Θα παραμείνω και Έλληνας να μιλάω με φίλους Έλληνες, πάντα να προτείνουμε πως καλύτερα να αντιμετωπίσουμε το αύριο και πως θα σταματήσουμε να χάνουμε τον χρόνο μας προσπαθώντας να αποδείξουμε ότι δεν φταίμε εμείς αλλά οι άλλοι, και ότι εμείς δεν έχουμε υποχρέωση, ή ευθύνη, μόνο οι άλλοι.

Έχουμε.

Δύο!

Ήρθε πάλι εκείν' η ώρα! Εις έτη πολλά, με αναρτήσεις άφθονες, και σχόλια καλύτερα των αναρτήσεων οι οποίες τα προσκαλούν!

Μάλιστα κυρίες δεσποινίδες και κύριοι, και εσείς κακομοίρηδες στα υπόγεια του Google και τα πίσω δωμάτια των υπουργείων δικαιοσύνης, ιντερπόλ και λοιπά, σήμερα το μπλογκ έχει τα γενέθλια του! Η Αποθήκη Σκέψης κλείνει τα 2! Άρχισε να μπουσουλάει και να περπατά εδώ και κάμποσο καιρό, και άρχισε να λέει και τις πρώτες της λεξούλες! Ένα λεπτό μετά τα μεσάνυχτα, στα settings, το μπλογκ είχε γράψει από μόνο του: "τθάο ντάντα!" Υποθέτω ότι ήθελε να πει "τσάο ντάντυ", αλλά σιγά-σιγά! να βγάλουμε πρώτα και κανένα δοντάκι, ε;

Μετά από το πρώτο επετειακό, "Το τέρας", της 7ης Φεβρουαρίου 2011, φτάσαμε, ένα χρόνο αργότερα σε άλλο ένα ορόσημο:

Και ο μέχρι στιγμής απολογισμός;

282 Αναρτήσεις,
μία ανάρτηση κάθε 2,6 μέρες (2,3 μέρες στον δεύτερο μόνο χρόνο),
119 επισκέπτες ανά ανάρτηση (92 επισκέπτες ανά ανάρτηση τον πρώτο χρόνο, 148 επισκέπτες ανά ανάρτηση τον δεύτερο χρόνο)

33.471 επισκέψεις σε 24 μήνες (εκτός των δικών μου επισκέψεων).
9.145 επισκέψεις τον πρώτο χρόνο και 24.326 τον δεύτερο, δηλαδή 25 επισκέπτες την ημέρα τον πρώτο χρόνο, μέσο όρο, και 66 επισκέψεις την ημέρα τον δεύτερο,

1.879 σχόλια δικά σας και 1.465 απαντήσεις δικές μου, αλλά πολλές απαντήσεις δικές μου περιείχαν απαντήσεις σε περισσότερο από ένα σχόλια.

6,7 σχόλια δικά σας μέσο όρο ανάρτησης:
7,3 μέσος όρος για τον δεύτερο μόνο χρόνο.
Περίπου 3 σχόλια την ημέρα,

1 σχόλιο για κάθε 18 επισκέψεις,

57 σχολιαστές,

Και εδώ, σε εσάς τους 57 φίλους και σχολιαστές που πήρατε την ώρα και την φροντίδα να γράψετε τα 1.879 σχόλια, αλλά και τους περίπου 975 αναγνώστες που δεν σχολιάζουν, βρίσκεται για μένα η οποιαδήποτε αξία, και η χαρά, των περίπου 1.700 ωρών που έχω περάσει στο μπλογκ αυτό. 

Η αξία κάθε ιδέας βρίσκεται στην ποιότητα της συζήτησης και η ποιότητα αυτή καθορίζεται όχι από τι προτείνει ο συγγραφέας αλλά από το τι και πως απαντούν οι σχολιαστές, οι συζητητές του προκειμένου.

Κάποιος κάποτε είχε γράψει, έξω από αυτό το μπλογκ, ότι "...εμείς (γράφουμε) για το δικό μας κέφι και σε όποιον αρέσουμε!" Ποτέ δεν θα έδινα ένα λεπτό της ζωής μου για να ανακοινώσω τις σκέψεις μου ντεφάκτο, και σε όποιον αρέσω. 

Διαλέγω να ζω σε μία κοινωνία και να επιζητώ την γνώμη εκείνων που ενδιαφέρονται για τα πράγματα για τα οποία ενδιαφέρομαι και εγώ, και, να μάθω από τους γύρω μου για άλλα θέματα τα οποία δεν γνώριζα, ή να δω καινούργιες οπτικές για ένα θέμα, από εκείνες τις οπτικές που δεν είχα δει εγώ.

Γι αυτό και η Αποθήκη Σκέψης, για μένα, δεν είναι "δικιά μου", αλλά δική σας, ή, στην καλύτερη περίπτωση, δικιά μας.

Σας ευχαριστώ όλους, τον κάθε ένα ξεχωριστά.

Έχω διαλέξει να είμαι επώνυμος με αληθινά ονόματα της οικογένειάς μου και φωτογραφίες, και επειδή θέλω να με "βλέπουν" και να ξέρουν με ποιόν μιλάνε όλοι όσοι έρχονται εδώ στο μπλογκ, αλλά και επειδή ξέρω ότι αν κάποιος κρατικός φορέας ήθελε να με βρει για να μου προσφέρει καφεδάκι, η ανωνυμία δεν θα τον εμπόδιζε να με βρει. Και, μια και ζω σε ένα βουνό της Ιταλίας, δεν κινδυνεύω να με δει κανένας στην Σταδίου και να μου πει "εσύ είσαι ρε μαλάκα που έγραψες εκείνο ή το άλλο;!" Και αν κάποιος αποφασίσει να έρθει απρόσκλητος στο χωριό να μου πετάξει κανένα κλούβιο αυγό, έχουμε και την τοπική οπλοφορούσα αστυνομία... και τους συγχωριανούς με τα αγροτικά εργαλεία και εκείνα του κυνηγιού.

Η λίστα των δέκα πιο διαβασμένων αναρτήσεων, που βρίσκεται στην αριστερή κολόνα, μου δίνει μεγάλη χαρά γιατί λέει πως οι αναγνώστες διαβάζουν αναρτήσεις οι οποίες είναι στην καρδιά μου:

Πρώτη-πρώτη στη λίστα, νούμερο 1 επί 11 μήνες τώρα, η ανάρτηση της πρώτης πρωτοχρονιάς που έζησε το μπλογκ, "Τι Άθεος είμαι", με 71 σχόλια. Η ανάρτηση "ά-Θεος", για το ίδιο θέμα, για το οποίο θα γράφω κάθε πρωτοχρονιά, πήδησε στο νούμερο 2 μέσα σε 10 μέρες μετά την 1η Ιανουαρίου 2012.

Ακολουθούνται από τις αναρτήσεις για το Ελληνικό Δημόσιο και Διεθνές Χρέος, και για τα Ελβετικά Στεγαστικά Δάνεια, "Πλούσιοι και Φτωχοί", και "Μπαμ!".

Μετά, η ανάρτηση "Φως" που προσκάλεσε τον εκ ζώσης πλέον καλό μου φίλο Κώστα να γνωρίσει την Αποθήκη Σκέψης, και η ανάρτηση για την "Ιτάλια", και το περσινο επετειακό: "Το τέρας".

Η ανάρτηση της περασμένης Πέμπτης, "ΛογοΚρίση" πήδηξε στα Top 10 μέσα σε 3 μόνο μέρες.

Οι αναρτήσεις "Σαλόμ!" και "marianaonice", μετά από ένα χρόνο στα Top 10 αρχίζουν πιά να βγαίνουν από την λίστα. Αυτές τις δύο αναρτήσεις τις είχα γράψει τον Δεκέμβριο του 2010 σχετικά με έναν, ή μία, μπλόγκερ που είτε είναι γυναίκα είτε άντρας, όποιο πρόσωπο και να κρύβεται πίσω από το ψευδώνυμο και την φωτογραφία, απέδειξε με τα λεγόμενά του ότι είναι ένα απλοϊκό άτομο, μειωμένης μόρφωσης και γνώσης Ιστορίας,  και κρίσης: ένα άτομο του οποίου ο γυμνός και στυγνός ρατσισμός αποδεικνύει πως όλη η παιδεία και οι εργασιακές θέσεις του κόσμου δεν ανεβάζουν το ποιόν του ανθρώπου αν ο άνθρωπος δεν αφήσει αυτά τα οποία αποστηθίζει να ευρύνουν την κατανόηση για τον αδελφό μας, είτε ο αδελφός μας είναι Ελληνικής καταγωγής ή Εβραϊκής, μαύρος, άσπρος, μελαμψός, κόκκινος ή πράσινος, πίθηκος ή φυτό.

Η εμπειρία στην αρχή του δεύτερου χρόνου του μπλογκ με δίδαξε επίσης ότι οι καλές θελήσεις, και οι δισδιάστατοι καλοθελητές, μέσα στο κοινωνικό σύνολο και νομοθετικό έργο ένός κράτους, μπορούν να καταπατήσουν κάθε αντικειμενική έννοια ανθρωπίνων δικαιωμάτων, ελευθεριών και δημοκρατίας, όπως και ότι η ειρωνεία, στον διπλό μονόλογο, και η μονόπλευρη οπτική, δεν είναι τρόπος να ζει κανείς. 

 

Κι έτσι κοιτάμε προς το μέλλον, αβέβαιο όπως είναι, ένα μέλλον που θα φέρει αλλαγές στην ζωή μας τόσες, και τέτοιας φύσης, που ποτέ δεν τις είχαμε φανταστεί. Η ζωή θα αλλάξει περισσότερο από το όσο ήδη έχει αλλάξει και τα μπλογκ μας, οι συζητήσεις μας, θα αρχίσουν να αποτελούν, περισσότερο παρά ποτέ πριν, όχι μόνο ένα τρόπο διοχέτευσης των ανησυχιών μας, αλλά ένα εργαλείο κοινωνικού συνδέσμου και οργάνωσης σκέψεων αν όχι αντίδρασης. Ένα εργαλείο το οποίο ήδη προσπαθούν να το εξουδετερώσουν από το Χόλυγουντ, τα Υπουργεία Δικαιοσύνης και τις πολυεθνικές εταιρείες.

Προσπάθησα να κάνω το μπλογκ αυτό κάτι σαν περιοδικό, με εναλλασσόμενα θέματα, φιλοσοφίας, πολιτικής, κοινωνιολογικού περιεχομένου, επιστημονικών σκέψεων, τουρισμού, φωτογραφίας, προσωπικά θέματα-αλά-"αγαπητό ημερολόγιο", έτσι ώστε και να καθαρίζω την ατμόσφαιρα και να δίνω μια ευρύτερη θεματολογία -μια που η θεματολογία που προσφέρει καθημερινά η ζωή είναι αυτή η ίδια τόσο ποικίλη, παντού, μέσα στο φάσμα του θαύματος που λέγεται συνειδητοποιημένη Ύπαρξη.

 Δύο ένστικτα μόνο κινούν την ύπαρξή μας, ένστικτα φυσικά και βιολογικά, πέρα του ελέγχου μας ή της κατανόησής μας: η αναζήτηση του σεξ, και ο φόβος του θανάτου, όπως είχε πει και πριν πολλά χρόνια ο Γούντυ Άλλεν.

Τον φόβο του θανάτου τον έχουμε καλύψει ποικιλοτρόπως ήδη και θα συνεχίσουμε να τον καλύπτουμε, εδώ στην Αποθήκη Σκέψης, με αναρτήσεις για θρησκεία, φιλοσοφία, επιστήμη, τέχνη, αλλά δεν θα ξεπέσουμε στις τράπουλες ταρό και την χειρομαντεία. Αυτά τα αφήνουμε στο Υπουργικό Συμβούλιο και τον Γιωργάκη.

Και, για το σεξ μιλάμε συνέχεια, από την δημιουργική του πλευρά: τις προσωπική έκφραση, τέχνη: φωτογραφία... αλλά και από την μηχανική και αρχιτεκτονική πλευρά του που είναι η οικονομία. Όταν τελειώσουνε όλοι πό τις διαπραγματεύσεις τους, και κάτσουν εξουθενωμένοι να κάνουν ένα τσιγάρο (με 10 Ευρώ το πακέτο), δεν θα γίνει ούτε καν διάλλειμα! Θα προχωρήσουμε στην κυρίως ατραξιόν. Τι θα γίνει η πατρίδα μας;

Αν όχι σεξ, τότε, θάνατος; Ποιός θα σώσει την Ελλαδίτσα από τα θέλγητρα της Ευρώπης; Ίσως τα Τούρκικα σήριαλ;


Εχουμε ακόμα την Γη μας. Γιατί ντομάτες Ολλανδίας και γάλα Δέλτα ή Φάγε 100% Γερμανικό. Κάλιο μόνοι μας. Το ξανακαταφέραμε μια-δυό φορές στο παρελθόν -αλλά τότε τα πράγματα ήταν πιο εύκολα.




Και του χρόνου!

Δημήτρης

Τις φωτογραφίες τις τράβηξαν από ένας Κώστας την κάθε μία.
Την πάνω ο γιός μου και την κάτω ο Teleytaios

Λέξεις

Ο Φρανσέσκο Γκουτσίνι είπε κάποτε ότι "οι Αμερικανοί μας εξαπατούν με την Αγγλική γλώσσα". Εννοούσε ότι όταν ο Ιταλός κάνει συζήτηση στα Αγγλικά βρίσκεται σε μειονεκτική θέση γιατί η Ιταλική γλώσσα και κατ' επέκταση ο νους του Ιταλού χρησιμοποιούν λέξεις που αποδίδουν νοήματα καθαρά και ακριβή, κάτι σαν μαύρο-άσπρο. Ενώ οι λέξεις της Αγγλικής γλώσσας χρησιμοποιούνται ως επί το πλείστον για να σκιαγραφήσουν έννοιες πολύ περισσότερο τρισδιάστατες από αυτό που καταφέρνουν οι Ιταλικές λέξεις.

Αυτή η παρατήρηση του Γκουτσίνι εικονογραφείται άμεσα όταν πάρουμε ένα Ιταλικό κείμενο, πες 1000 λέξεις και δίπλα του βάλουμε την Αγγλική μετάφραση. Κοιτώντας τις δύο κολώνες, η κολώνα στην Αγγλική είναι πολύ κοντύτερη από την Ιταλική. Μπορεί και 200 λέξεις κοντύτερη. Γιατί οι Αγγλικές λέξεις  "περιέχουν" περισσότερο νόημα και έτσι χρειάζεται να χρησιμοποιήσει κανείς λιγότερες λέξεις από αυτές που χρειάζονται για το ίδιο νόημα στα Ιταλικά (το ίδιο συμβαινει και με τα Ελληνικά).

Αυθόρμητα ο άνθρωπος, σε οποιαδήποτε γλώσσα, προσπαθεί να χρησιμοποιεί όσο το δυνατόν λιγότερες λέξεις για να εκφραστεί. Κι έτσι όταν ένας Ιταλός μιλά με έναν Αμερικανό, ή Άγγλο, πρώτον δεν κατέχει τις μεταφορικές έννοιες που περιέχουν οι λέξεις που ακούει στα Αγγλικά, και οι δικές του ρήσεις χάνουν εντελώς το επίπεδο της συζήτησης.

Αυτό εννοούσε ο Γκουτσίνι.

Στην Ελλάδα έχουμε ένα πρόβλημα παρεμφερές. Ενώ οι λέξεις μας έχουν μεστό νόημα, το λεξιλόγιό μας έχει αρχίσει να χάνει λέξεις αισθητά, και οι υπάρχουσες αρχίζουν να αλλάζουν με την καθομιλουμένη. Η Ελληνική γλώσσα που έμαθα ξενυχτώντας βράδια πριν 40 μόνο χρόνια είναι ήδη μια γλώσσα σχεδόν ξένη προς αυτήν που μιλάμε σήμερα και πολύ απλούστερη από εκείνη που διδάχθηκα -και περιέχει και αρκετές λέξεις ξενικές. Σήμερα πια, διαβάζω Ελληνικές δημοσιεύσεις, ακούω Ελληνική τηλεόραση και αναρωτιέμαι τι έπαθε η γλώσσα που είχα μάθει λιγότερο από μισό αιώνα πριν.

Τέλος πάντων, η ομιλία τελικά ήταν η ευχή και η κατάρα της φύσης πάνω σε τούτο το αποτυχημένο πείραμά της. Χαιρόμαστε τόσο πολύ με τις λέξεις και με το ότι "οι δικές μας" λέξεις είναι καλύτερες από των άλλων, που κάνουμε τις λέξεις γλυφιντζούρια και ποσώς μας ενδιαφέρει το νόημα κα τα νοήματα που βλέπουν άλλοι, ή που θα μπορούσαμε να βλέπαμε όλοι μας στον ήχο τους.

Μια λέξη αυτή καθ' αυτή δεν είναι βέβαια εκεί που σταματά το πρόβλημα. Η ίδια λέξη έχει πολύ διαφορετικές έννοιες ανάλογα με τον τόνο της φωνής, το βλέμμα του ομιλούντος την, την "γλώσσα" του κορμιού, κινήσεις, κινητικότητα, χειρονομίες...

Πάρτε την λέξη "καλημέρα". Μπορεί κανείς να την πει γλυκά και μελωδικά με χαμόγελο, ή ψυχρά και αδιάφορα κοιτώντας αλλού... μπορεί να την πει δηκτικά με μία μούντζα, και με τόσες άλλες παραστάσεις και τόνους. Η δόλια η λέξη "καλημέρα" ανάλογα με το πως θα την εκφράσει κανείς μπορεί να σημαίνει από "σ' αγαπώ" μέχρι "σε μισώ".

Ή, για να πάμε στα δύσκολα, πάρτε την λέξη "Πέλαγος". Στα Ελληνικά, το Πέλαγος είναι μια θάλασσα σχετικά μικρή συγκρινόμενη με ένα ωκεανό. Στα λατινικά, Pelago σημαίνει το ίδιο. Αλλά στα Ιταλικά, και συγκεκριμένα σε μια διάλεκτο την Τοσκάνης, Pelago σημαίνει μια μικρή ενότητα ξερής γης στη μέση της ροής ενός ποταμού. Αρχιπέλαγος, στα Ελληνικά σημαίνει μια θάλασσα με πολλά νησάκια, ενώ Archipelago σημαίνει πολλά νησάκια σε μια θάλασσα. Στη  Σοβιετική Ένωση, η Κύρια Διοίκηση στρατοπέδων καταναγκαστικής εργασίας (Glavnoe Upravlenie ispravitel’no-trudovykh LAGerei) ονομαζόταν από τα αρχικά της: GULAG. Ο Σολζενίτσιν παρομοίασε τα στρατόπεδα καταναγκαστικής εργασίας, όπου ήταν φυλακισμένοι οι αντιφρονούντες, με νησιά σπαρμένα στην "θάλασσα" της Σοβιετικής Ένωσης και έγραψε το βιβλίο "Αρχιπέλαγος GULAG". Μια φορά στην Αθήνα, σε συζήτηση με μέγα ξερόλα αριστερό, τον ρώτησα για να διασκεδάσω την ώρα μου "Που είναι το αρχιπέλαγος Γκουλάγκ;", και εκείνος μού απάντησε ότι είναι πάνω από την βορειοανατολική Σιβηρία και ήθελε και χάρτη να μου δείξει ακριβώς που βρίσκεται.

Καθώς σκέπτομαι τα παραπάνω αναρωτιέμαι πόσο πολύ περισσότερο δύσκολο από ότι νομίζουμε είναι να συνεννοηθούμε... -να συνεννοηθούμε πραγματικά!

Η σκέψη είναι η συνειδητή απόδοση της ενστικτώδους αίσθησης περί κάποιου θέματος ("ένστικτο" στην συγκεκριμένη αυτή φράση μου σημαίνει για μένα την υποσυνείδητη αντίδραση/απάντηση σε ένα φυσικό ή νοητό ερέθισμα) . Η ίδια η σκέψη είναι θεμελιωμένη σε συναρτήσεις, συγκρίσεις και προσωπικά υποκειμενικό αίσθημα απόδοσης και νοήματος των συναρτήσεων και συγκρίσεων αυτών -όλα βασισμένα στην ιστορική εμπειρία του νου μας -του ξεχωριστού νου του καθενός. Κάμποσες φορές εμείς οι ίδιοι δεν είμαστε σίγουροι τι ακριβώς σημαίνει η σκέψη που κάνουμε αν την τοποθετήσουμε σε ευρύτερο πλαίσιο.

Όλα αυτά πρέπει να μεταφραστούν σε λέξεις οι οποίες μπορεί ή όχι να είναι επαρκείς, και γίνονται κατανοητές από ένα συνομιλητή του οποίου η υποκειμενικότητα πιθανόν να δίνει ελαφρά διαφορετική βαρύτητα και νόημα στις λέξεις και την συνολική απόδοση της φράσης μας μέσω σύνταξης. Γιατί, η σύνταξη των λέξεων σε φράση από μόνη της μπορεί να δώσει στις λέξεις διαφορετική έννοια.

Η σκέψη γίνεται γλώσσα, Αγγλική, Ιταλική, Ελληνική, κλπ., επιλέγονται οι λέξεις και το συντακτικό, και πάνω στην σύνταξη των λέξεων πρέπει να ταξιδέψει η σκέψη και όταν οι λέξεις φτάσουν στον νου κάποιου άλλου, πρέπει εκείνος ο νους να καταλάβει την σκέψη εκείνου που έστειλε τις λέξεις... πράγμα που συνήθως γίνεται με πολύ λιγότερη επιτυχία από όσο θα χρειαζότανε για να επιτευχθεί ουσιαστική επικοινωνία από νου σε νου.

Ιδιαίτερα στις Μεσογειακές "θερμές" χώρες, όταν πρόκειται για προφορική συζήτηση, οι λέξεις πάνω στις οποίες κάποιος εμπιστεύεται τη σκέψη του δεν φτάνουν όλες στον παραλήπτη, μια που ο παραλήπτης έχει διακόψει τον ομιλητή για να αρχίσει να μιλάει εκείνος πολύ προτού τελειώσει τη φράση του ο πρώτος. Στις Μεσογειακές χώρες, αν πρόκειται για ανάγνωση αντί για ομιλία, ο δέκτης καμιά φορά μετριάζει τις λέξεις που δέχεται με το να διαβάζει γρήγορα και να πηδάει σειρές έχοντας αποφασίσει πως ήδη έχει καταλάβει το νόημα.

Η βιολογική φύση του είδους μας απαιτεί, στο συνειδητό επίπεδο, το κεντρικό νευρικό μας σύστημα (εγκέφαλος) να βλέπει "λογική αιτία" για να προβεί σε πράξη. Αυτό ισχύει για όλα τα επίπεδα δράσης μας, ακόμα και στο ίδιο το ζην. Χωρίς αιτία και λόγο για την ύπαρξή μας θα καθόμασταν άπραγοι σε μια γωνία (η ανικανότητα του νου να βρει κανείς αιτίες και λόγους που να οδηγούν σε θετική αντιμετώπιση της ύπαρξης είναι μια από τις αιτίες της κατάθλιψης). Η ανάγκη να αιτιολογήσουμε λογικά την ύπαρξή μας οδηγεί τον καθένα σε διαφορετικά μονοπάτια: την ανάγκη για ηγέτη, την πίστη σε θεό, την επιστήμη, την επιδίωξη επιστημονικών ανακαλύψεων, την ποίηση... την φιλοσοφία, την ανύψωση εαυτού σε θέση ηγέτη και την νοητή ή κοινωνική οργάνωση αυτών των οδών και άλλων πολλών.

Είναι επίσης φύση μας να επιζητούμε την επιβεβαίωση των σκέψεών μας από τους γύρω μας και για να το επιτύχουμε αυτό συζητάμε. Το ανθρώπινο ένστικτο χρησιμοποιεί την συζήτηση για επιβεβαίωση απόψεων και αυθόρμητα αντιδρά εχθρικά ή αμυντικά αν δεν βρει την επιβεβαίωση στην απάντηση του συνομιλητή. Ταυτόχρονα ο ανθρώπινος νους αποζητά την σύμπνοια και την μάθηση, διέπεται από ενδιαφέρον και αποζητά την ανταλλαγή απόψεων σε συζήτηση. Η ενστικτώδης ανάγκη επιβεβαίωσης αφ' ενός και η συνειδητή αναζήτηση πνευματικής επαφής αφ' εταίρου, συνυπάρχουν κατά οποιαδήποτε συζήτηση και υπερισχύει πότε η μια πότε η άλλη ...ανάλογα με τις χημικές αντιδράσεις στο πολύπλοκο νευρικό μας σύστημα τις οποίες αποκαλούμε "διάθεση".

Ο μόνος τρόπος επικοινωνίας μας εδώ στα μπλογκ είναι οι λέξεις. Οι οποίες πρέπει να μεταφέρουν όλα τα παραπάνω κλεισμένα μέσα τους και αραδιασμένα με το συντακτικό μιας γλώσσας που βρίσκεται, αυτή την στιγμή στην πορεία του λαού που την ομιλεί, σε τροχιά φθίνουσα.

Τα περισσότερα μπλογκ δεν είναι τόσο καφενεία όσο σαλόνια όπου ο καθένας μπορεί να μπει και να κεραστεί λίγο περγαμότο με κρύο νεράκι. Ξαφνικά όλοι μπορούμε να επικοινωνήσουμε μέσα από ένα κομπιούτερ χωρίς καν να ξέρουμε με ποιόν συζητάμε. Οι πιθανότητες του τι καλά και κακά μπορούν να συμβούν είναι ποσοστών αγνώστων. Όπως όλα τα εργαλεία που φτιάξαμε μπορούν να χρησιμοποιηθούν σωστά ή λανθασμένα, υπεύθυνα ή ανεύθυνα, ισάξια από όλους.

Το υπέροχο ή φοβερό είναι ότι το μέσον αυτό συζήτησης, σε διαστάσεις πολύ περισσότερες από όσες προσέφεραν ποτέ τα βιβλία (λόγω της άμεσης αλληλεπίδρασης μέσω σχολίων), εξαρτάται από ένα στήριγμα μόνο: τις λέξεις.