Ας ξεκινήσουν οι εορτασμοί.
Σήμερα το μπλογκ αυτό γίνεται τριών ετών και κλείνει και 450 αναρτήσεις.
(ξέχασα να σας το πω όταν κλείσαμε 444 στις 22 Ιανουαρίου αλλά πήρε προτεραιότητα η ορκωμοσία του Ομπάμα).
Τα πρώτα συγχαρητήρια άρχισαν να φθάνουν από το CNN, τους Τάιμς της Νέας Υόρκης, την Ρεπούμπλικα, Τα Νέα του Ισλαμαμπάντ και τα κεντρικά γραφεία του ΣΥΡΙΖΑ στην Κουμουνδούρου. Όλα τα τηλεγραφήματα, παρεμπιπτόντως, δικαιολόγησαν σε υστερόγραφα το γεγονός ότι δεν είχαν χώρο να τυπώσουν τα χαρμόσυνα νέα στις εκδόσεις τους λόγω υπεράνω βίας του να αντικαταστήσουν την είδηση με ευτελέστερες --αλλά πιο δημοφιλείς ειδήσεις, όπως σεισμός και τσουνάμι στον Ειρηνικό, καινούργια φιλενάδα του Μερλουσκόνι, συνταγές για κάρυ, και κάτι σχετικό με κάποιο όραμα που είχε ο τσίπρας στο οποίο το πνεύμα του Τσε Γκεβάρα του συνιστούσε να μη ξαναπάει στην Νότιο Αμερική και ιδίως ποτέ να μην πατήσει στην Βολιβία.
Πολλές θύμισες από τα τελευταία τρία χρονάκια...
Σήμερα το μπλογκ αυτό γίνεται τριών ετών και κλείνει και 450 αναρτήσεις.
(ξέχασα να σας το πω όταν κλείσαμε 444 στις 22 Ιανουαρίου αλλά πήρε προτεραιότητα η ορκωμοσία του Ομπάμα).
Τα πρώτα συγχαρητήρια άρχισαν να φθάνουν από το CNN, τους Τάιμς της Νέας Υόρκης, την Ρεπούμπλικα, Τα Νέα του Ισλαμαμπάντ και τα κεντρικά γραφεία του ΣΥΡΙΖΑ στην Κουμουνδούρου. Όλα τα τηλεγραφήματα, παρεμπιπτόντως, δικαιολόγησαν σε υστερόγραφα το γεγονός ότι δεν είχαν χώρο να τυπώσουν τα χαρμόσυνα νέα στις εκδόσεις τους λόγω υπεράνω βίας του να αντικαταστήσουν την είδηση με ευτελέστερες --αλλά πιο δημοφιλείς ειδήσεις, όπως σεισμός και τσουνάμι στον Ειρηνικό, καινούργια φιλενάδα του Μερλουσκόνι, συνταγές για κάρυ, και κάτι σχετικό με κάποιο όραμα που είχε ο τσίπρας στο οποίο το πνεύμα του Τσε Γκεβάρα του συνιστούσε να μη ξαναπάει στην Νότιο Αμερική και ιδίως ποτέ να μην πατήσει στην Βολιβία.
Πολλές θύμισες από τα τελευταία τρία χρονάκια...
- 450 Αναρτήσεις.
- 3,013 σχόλια, εκτός των δικών μου απαντήσεων.
- 92 σχολιαστές συμπεριλαμβανομένων των ανωνύμων,
και ενός ανώνυμου ξεχωριστού από τους άλλους (ο σούπερανώνυμος που επιστρέφει επώνυμα και συμφωνεί με τον ανώνυμο εαυτό του -δαύτον δεν ξέρω αν πρέπει να τον μετρήσω σαν ένα ή σαν δύο...). - 61.020 επισκέψεις (εκτός από τις δικές μου) αν πιστέψουμε το μαραφέτι κάτω-κάτω αριστερά, ή 86.302 επισκέψεις αν πιστέψουμε το μαραφέτι του γκούγκλ πάνω αριστερά. (Εκείνο όμως μετράει ένα χρόνο παραπάνω, Απρίλιο 2009 με Φεβρουάριο 2010 που το μπλογκ υπήρχε αλλά δεν το χρησιμοποιούσα)
- Ένας-δύο καβγάδες,
Δύο-τρία μουλαρώματα,
Τρεις-τέσσερεις υπέροχες συζητήσεις,
Τέσσερεις-πέντε ακόμα πιο υπέροχες συζητήσεις,
Εξακόσιες εξήντα έξι κουκλίτσες του Δημήτρη με καρφίτσες βουντού καρφωμένες σε καίρια σημεία,
Αρκετές εκατοντάδες χιλιάδες λέξεις για να κάνουν το Πόλεμος και Ειρήνη να φαίνεται σαν περιοδικό. - Και μία σύζυγος υπερήφανη για τον Αμερικανό που παντρεύτηκε και τον Έλληνα (με Βρετανική άδεια οδήγησης) με τον οποίον ζει, και τις μπλογκικές του επιδόσεις.
Σε επισκέψεις, ο δεύτερος χρόνος είχε ανάπτυξη 38,2% επί του πρώτου, και ο τρίτος χρόνος ανάπτυξη 41,6% επί του δευτέρου. Αν θέλει ο Σαμαράς ανάπτυξη ας κοπιάσει να τα πούμε.
Από τα 3.013 σχόλια, 951 τον πρώτο χρόνο, 950 τον δεύτερο, και 1.112 τον τρίτο. Στα τρία χρόνια γενικά, 6,7 σχόλια ανά ανάρτηση, με μία ανάρτηση κάθε 2,4 μέρες.
Ο ενεργός σχολιαστής με τα περισσότερα σχόλια είναι ο φίλος Λάκωνας, με 243 σχόλια, ακολουθούμενος από τα 229 σχόλια του φίλου Epanechnikov, την φίλη Ρία με 209, την αγαπητή Rodartist με 178, και τον αγαπητό Τζων Μπόη με 155, και βέβαια όλοι εσείς οι φίλοι από 10 έως 110 σχόλια ο καθένας. Εγώ βέβαια έχω γράψει κάπου 3.000 απαντήσεις
:-)
Υπάρχουν και τρεις σχολιαστές που δεν το κρίνουν πλέον πρέπον να βουρλίζονται στις συζητήσεις μας και είχαν 340, 294, και 157 σχόλια, ο δεύτερος των οποίων μοιράζεται τον αριθμό σχολίων του με τον ανώνυμο εαυτό του.
Κι έτσι, αφού τα πυροτεχνηματα και τα βεγγαλικά αραιώσουν μετά τα μεσάνυχτα στον Ειρηνικό καθώς θα ξεκινάει η καινούργια ημερομηνία, θα έχουμε πολλά να περιμένουμε από το μέλλον αυτού του μπλογκ.
Ο Χάουαρντ Στερν είναι θρύλος ως ο πιο επιτυχημένος παρουσιαστής του Αμερικανικού ραδιοφώνου. Την δεκαετία του 80 οι ακροατές που τον αγαπούσαν τον άκουγαν μισή ώρα την ημέρα με την δικαιολογία "θέλω να ακούσω το επόμενο πράμα που θα ξεστομίσει". Εκείνοι οι πάμπολλοι που τον μισούσαν και ήθελαν να βγει από τον αέρα τον ακούγανε δυόμιση ώρες την ημέρα με την δικαιολογία: "θέλω να ακούσω το επόμενο πράμα που θα ξεστομίσει".
Εγώ λέω να συνεχίσω με ένα μιξ, όπως συνήθως. Κάπου μεταξύ της Κουμουνδούρου, της ανυπαρξίας θεού και του παραδείσου όπου ζω, ανάμεσα στις δικαιολογίες και την παντελή έλλειψη ευθύνης των θυμάτων, βαθιά στα γρανάζια του Ελβετικού ωρολογιακού μηχανισμού που κινεί το κράτος των περήφανων Ελλήνων, όλο και κάτι θα βρίσκω να λέω.
Μια παράκληση κάνω μόνο. Αν ποτέ αρχίσω να γράφω στον πρώτο πληθυντικό, αγοράστε μου μια ενδυμασία σαν του Λουδοβίκου του 14ου με την χρυσοκεντημένη λεζάντα: "Le Blog, c'est Moi!"
Άντε! Χρόνια Πολλά!
στείλτε σοκολατάκια με γέμιση καρύδα!
