Αντιγραφές

Η Δημοκρατία όπως την αποδίδουν οι «δυτικές» κοινωνίες του εικοστού πρώτου αιώνα βασίζεται σε δύο σκέλη-θεμέλια: 

• Τον απόλυτο διαχωρισμό μεταξύ Πολιτείας και Θρησκείας, και 
• Την αντιπροσώπευση όλων των πολιτών σε ένα κοινοβούλιο το οποίο νομοθετεί και κυβερνά με κυβέρνηση πλειοψηφίας και αντιπολίτευση μειοψηφίας.

Όμως η συνοχή και λειτουργικότητα οποιασδήποτε κοινωνίας εξαρτάται από τις κοινές παραδόσεις όσον αφορά την ηθική, την εθνική ταυτότητα και τις αποδεκτές αξίες.

Εφ’ όσον η θρησκεία είναι σχεδόν πάντα, αμέσως ή εμμέσως, ο εκφραστής της ηθικής και των αξιών μιας κοινωνίας (έστω και όταν η θρησκεία είναι προτεσταντισμός, δηλαδή η αντίδραση εναντίων οποιασδήποτε ποντιφικίζουσας θρησκευτικής αρχής), με επέκταση στην εθνική ταυτότητα μέσω της Ιστορίας της, είναι δύσκολο να διαχωριστεί από την Πολιτεία στα ένστικτα των πολιτών.

Εφ’ όσον η υποταγή σε μία αρχή, ή, ή αντίθεση εναντίων μιας αρχής, είναι κεντρική αξία στην ταυτότητα μιας κοινωνίας, με Ιστορία Βασιλιάδων ή κατοχής, ή κράτους αυτοκρατορίας, οι αντιπρόσωποι των πολιτών που ανήκουν σε ένα κόμμα μπορεί να θεωρηθούν «προδότες» αν ψηφίζουν κατά συνείδηση, πιθανώς εναντίων του αρχηγού τους, και να είναι υποχρεωμένοι να ψηφίζουν με τον αρχηγό, πράγμα το οποίο ευνουχίζει οποιαδήποτε έννοια δημοκρατίας και εναποθέτει την έννοια απολυταρχικότητας στα πόδια του κομματάρχη.

Σήμερα, οι δυτικού τύπου Δημοκρατίες στην Γη οι οποίες λειτουργούν ομαλά, ριζικά, και με την πλήρη υποστήριξη της αντίληψης της κοινωνίας τους, περιορίζονται στις ΗΠΑ, το Ηνωμένο Βασίλειο, Ιρλανδία, Νορβηγία, Δανία, Σουηδία, Φινλανδία, Γαλλία, Γερμανία, Αυστρία, Ελβετία, Αυστραλία, Νέα Ζηλανδία, Καναδά και ως ένα σημείο αλλά με σημαντικές διαφορές την Ιταλία. Οι άλλες χώρες που έχουν «δυτική δημοκρατία» σαν πολίτευμα, πιθηκίζουν το σύστημα αυτό, σε διαφορετικούς βαθμούς, και το κάνουν αυτό για να μπορούν να είναι μέρη του παγκόσμιου οικονομικού συστήματος.

Η Ελλάδα δεν μπόρεσε ποτέ να λειτουργήσει με αντιπροσώπους-βουλευτές, επειδή κινείται σε σύστημα «τσομπάνηδων» και «κοτζαμπάσηδων» εναντίων «βεζίρηδων» και «σουλτάνων», ένα σύστημα λαδωμένο με πεσκέσια, κάνοντας (ως πλειοψηφία ανοικτή ή κεκαλυμμένη) το σημείο του σταυρού να τους βοηθήσει η Παναγία και οι Άγιοι (και προσκυνάνε τα «λείψανα» στις εκκλησίες).

Μια Μουσουλμανική χώρα βρίσκεται πάντα μπροστά στο οξύμωρο του συνδρόμου του ότι η Δυτικού τύπου Δημοκρατία και το Ισλάμ είναι ριζικά αταίριαστα. Είτε μιλάμε για την Τουρκία (το «δυτικότερο» παράδειγμα Μουσουλμανικής χώρας), είτε για το Ιράκ (που του επιβλήθηκε ένα πολιτικό σύστημα μέσω στρατιωτικής εισβολής από την Δύση, ενέργεια που γέννησε το Ισλαμικό κράτος), η Δυτική Δημοκρατία μόνο με κάποιο τύπο επιβολής επί των πολιτών μπορεί να λειτουργήσει (εικονικά) όταν δεν πρόκειται για Δυτική χώρα.

Η ερώτηση δεν είναι το αν οι οποιεσδήποτε «αξίες» και η «ηθική» μιας οιασδήποτε κοινωνίας είναι «σωστές». Δεν είναι αυτό η ερώτηση γιατί η οποιαδήποτε απάντηση είναι υποκειμενική, εγωκεντρική, και εξαρτάται από την αυθαίρετη οπτική εκείνου που δίνει την απάντηση.

Η ερώτηση είναι το αν μπορεί ποτέ ουσιαστικά και μακρόχρονα να λειτουργήσει ένα πολίτευμα σε χώρα όπου οι «αξίες» των πολιτών διαφέρουν από τις «αξίες» που πρεσβεύει η φύση του πολιτεύματος. Η απάντηση σε αυτή την ερώτηση βρίσκεται, και ακούγεται, και την βλέπουμε καθημερινά γύρω μας. Βέβαια, η ουσία και το νόημα αυτού που βλέπει ο καθένας εξαρτάται από την …οπτική του.

Το πραξικόπημα στην Τουρκία δεν πέτυχε επειδή οι πολίτες βγήκαν στους δρόμους. 

Προς τιμή τους, οι Τούρκοι πολίτες έκαναν εκείνο που οι γείτονές τους δεν είχαν ενδιαφερθεί να κάνουν στις 21 Απριλίου του 1967. 

Οι πολίτες της χώρας δίπλα στην Τουρκία, που από το 1974 και για 10-15 χρόνια έλεγαν ελεύθερα στα ταξί τους ότι «καλύτερα είμασταν με την δικτατορία» (και σιγά-σιγά σταμάτησαν να το λένε μόνο αφού ο Ανδρέας πήρε δανεικά από την Δύση και τους τα έδωσε να αγοράσουνε μπέμβέ και να πάνε για τα μπάνια του λαού αφού ο Τσοβόλας τους τά 'δωσε όλα), καλύτερα να μην θεωρούν εαυτούς άξιους να συγκινούνται από την φωτογραφία του Κινέζου πολίτη μπροστά στην φάλαγγα των τανκς στο Πεκίνο, και καλύτερα να μην θεωρούν εαυτούς άξιους να κρίνουν τους Τούρκους σαν υποδεέστερους πολιτιστικά.

Εν τω μεταξύ...

Οι Τούρκοι πολίτες βγήκαν στους δρόμους, και πολλοί σκοτώθηκαν, για να υποστηρίξουν την εκλεγμένη κυβέρνησή τους. 

Τι υποστήριζαν όμως; 

• Τα ιδανικά της «Δημοκρατίας», ή, μήπως το γεγονός ότι:
• Ο εκλεγμένος Πρόεδρός έχει βάλει την χώρα σε πορεία όπου το πολίτευμα θα αντιπροσωπεύει όλο και περισσότερο τις διδαχές και απαιτήσεις της θρησκείας τους (και οι πραξηκοπηματίες ήθελαν να επαναφέρουν την "δυτική" πορεία και τα "δυτικού" τύπου ανθρώπινα δικαιώματα). 

Και αν είναι το δεύτερο ...πως το εξηγεί κανείς σαν έκφραση δημοκρατικού πνεύματος και αξιών;

Κουκλοθέατρο

Ένα από τα πράγματα που μου αρέσουνε στην επιλεγμένη πατρίδα μου. Οι εκλογές γίνονται εδώ και δύο αιώνες την προκαθορισμένη ημέρα, κάθε τέσσερα χρόνια. Βρέξει, χιονίσει. Μα να χτυπηθούνε κάτω όλοι, την προκαθορισμένη ημέρα θα γίνονται οι εκλογές. Κάθε τέσσερα χρόνια.

Όχι μόνο αυτό, αλλά ο διάδοχος του αρχηγού, σε περίπτωση που ο αρχηγός τα κακαρώσει, ή τον φάνε λάχανο πριν τελειώσει η θητεία του, εκλέγεται μαζί με τον αρχηγό, για καλό και για κακό. Και αν χρειαστεί να υπηρετήσει, η θητεία του τελειώνει την μέρα που θα τελείωνε ούτως ή άλλως η περίοδος. Και ο αρχηγός πάνω από δύο φορές δεν μπορεί να βάλει υποψηφιότητα. Τέρμα. Πάει σπίτι του και χτίζει Προεδρική Βιβλιοθήκη.

Ά! και, ενώ εκλογές γίνονται την πρώτη Τρίτη του Νοεμβρίου, η κυβέρνηση αλλάζει δυόμισι μήνες μετά, τον Ιανουάριο. Στο εν τω μεταξύ η παλιά κυβέρνηση παραμένει και παραδίδει γραφεία, χαρτιά και ιστορίες, σε ενεργή συνεργασία με την επόμενη. Άκουσον-άκουσον.

Στην Ελλάδα εκλογές γίνονται όποτε θέλει ο κάθε αρχηγός, και το κράτος διαλύεται πριν τις εκλογές. Την  δε επομένη, μπαίνουν μέσα οι καινούργιοι να παραλάβουν την "καμένη Γη"... Στην Ελλάδα έχετε μάλιστα δύο αρχηγούς, ο ένας αληθινός και ο άλλος μαριονέτα για τα μάτια. Μάλιστα η μαριονέτα δεν εκλέγεται από τον λαό αλλά επιλέγεται από τους σκηνοθέτες του κουκλοθέατρου σκιών με την τρομοκρατική πρόταση: "ή αυτός που θέλουμε εμείς, ή... συμπληρώστε κατά το δοκούν: ή, [χάος], [χρεοκοπία], [τανκς], κλπ".

Λέγεται ότι ο Σαμαράς προσπαθεί να ενορχηστρώσει εκβιασμό έναντι των ψηφοφόρων για να φοβηθούνε τον τσίπρα. Δεν νομίζω. Ο Σαμαράς μου φαίνεται, απλά, λέει "Άη στο διάλο" στην Τρόικα που δεν του κάθισε, κι εκείνος δεν έχει άλλη επιλογή, εκτός από μία ζαριά (την συνιθισμένη και τιμημένη από τον χρόνο Ρωμαίικη ζαριά...) --μιά και το Σύνταγμα επιτρέπει εκλογές κάθε που βάζει βοριά στην Αττική... Εσείς είτε έτσι είτε αλλιώς, είτε με τον έναν είτε με τον άλλον τα ίδια θα περνάτε. Αλλά οι εκλογές, και περισσότερο η απειλή των εκλογών, κρατάει το ενδιαφέρον, σαν Τούρκικο σήριαλ στην τηβού.

Μα ρε παιδιά, τι σόι πολίτευμα είν' αυτό;
Το Σύνταγμα στα γαριδάκια το βρήκατε; ή στα Κορν Φλέηκς;

Δικομματικά...

Στην Ελλάδα, όπως και σε κάθε χώρα και εποχή, έχουμε δύο παρατάξεις. Εκείνους με την δύναμη και εκείνους που θέλουν την δύναμη. Επί δύο αιώνες, από την Γαλλική Επανάσταση και μετά, η ασθενέστερη παράταξη, και συνεπώς εκείνη που συνέλλεγε την επευφημία των ρομαντικών, είναι η Αριστερά. Και στον κόσμο, όπως και στην Ελλάδα, η Δεξιά κρατούσε τα ινία μέχρι που η Αριστερά είχε την φαεινή ιδέα να εφεύρει την Κεντροαριστερά, στην οποία οι δεξιοί απάντησαν με την Κεντροδεξιά. Το παιγνίδι παιζόταν με τους αναποφάσιστους, τους δειλούς και τους υποτιθέμενους αδέσμευτους που προτιμούσαν να ξεγελούν τον εαυτό τους ότι δήθεν υπάρχει θέση "Κέντρου". Ο φράχτης είναι ανάμεσα σε δύο λιβάδια, βέβαια, αλλά το να κάνεις ισορροπία πάνω στον φράχτη σημαίνει ότι κάποια στιγμή, ή θα πέσεις προς το ένα ή το άλλο λιβάδι, ή, θα χάσεις την ισορροπία και θα πέσεις με τον φράχτη ανάμεσα στα πόδια. Αουτς!

Όμως η εφεύρεση της Κεντροαριστεράς έπιασε γιατί έδωσε δικαιολογία σε πολλούς αριστερούς να ψηφίζουν αριστερά χωρίς να ψηφίζουν αριστερά. Οι δεξιοί άργησαν να καταλάβουν ότι το μέλλον παιζότανε επάνω στον φράχτη.

Δεν έχει σημασία πως λέγονται τα κόμματα, ΠΑΣΟΚ ή Νέα Δημοκρατία, ΣΥΡΙΖΑ ή Χρυσή Αυγή. Τώρα μάλιστα που το ΣΥΡΙΖΑ ξύπνησε και έβαλε την μάσκα ΣΥΡΙΖΚΑ (Συνασπισμός Ριζοσπαστικής ΚεντροΑριστεράς), και η Νέα Δημοκρατία απορροφά μερικούς από τους γύρω της, συμπεριλαμβανομένων πολλών εκ των λειψάνων του ΠΑΣΟΚ, το τοπίο έχει επιστρέψει στο φυσικό του ισοζύγιο.

Με μία διαφορά.

Είναι πρόσφατα της μόδας να πιστεύουμε στον πολυκομματισμό. Είναι και αυτό μια διαστροφή της ίδιας γειτονιάς με την πίστη στην ύπαρξη κάποιου Κέντρου, αλλά από την ανάποδη.

Αντί να έχουμε τον αρχηγό του εκλεγμένου με αυτοδυναμία κόμματος και τον αρχηγό από το δεύτερο κόμμα-αντιπολίτευση να κάνουν ότι θέλουν και να διαγράφουν όποιον Βουλευτή έχει γνώμη (που να μην συμφωνεί με την δική τους), τώρα θέλουμε έναν αρχηγό από το πρώτο κόμμα να κυβερνά σε συνεργασία με άλλον ένα-δύο αρχηγούς μικρότερων κομμάτων, που κάνουν ότι λέει, και τον αρχηγό από το δεύτερο κόμμα να κυβερνά σε συνεργασία με άλλον ένα-δύο αρχηγούς μικρότερων κομμάτων, που κάνουν ότι λέει, κάνοντας αντιπολίτευση. Και να διαγράφουν όποιον Βουλευτή έχει γνώμη (που να μην συμφωνεί με την δική τους).

Δηλαδή, με την καινούργια μόδα, πάλι δύο παρατάξεις έχουμε αλλά με διαφορετική εικονογράφηση. Άλλαξε τα ρούχα του ο δικομματικός Μανωλιός και τά 'βαλε αλλιώς.

Εν τω μεταξύ, κατά τα τελευταία διακόσια και βάλε χρόνια της νεότερης Ιστορίας των κυβερνήσεων, οι χώρες που είχαν την περισσότερη επιτυχία όσον αφορά Δύναμη είχαν μόνο δύο, άντε δυόμισι κόμματα. Μία μάλιστα, η ΕΣΣΔ, είχε ένα κόμμα. Όπως η Κίνα τώρα έχει ένα κόμμα.

Η Δημοκρατικότητα ενός πολιτεύματος εξαρτάται από την δύναμη που έχει ένα κόμμα για να κυβερνήσει επί κάμποσα χρόνια. (Διότι αν δεν υπάρχει κάποια σταθερότητα για κάμποσα χρόνια να κάνει καμιά δουλειά ο κόσμος η μόνη μας δουλειά παραμένει να παραπονιόμαστε που σπουδάσαμε για δίπλωμα και μας έμεινε το πάπλωμα). Γι' αυτό και στην Ελλάδα, που έχουμε έναν αρχηγό σε κάθε πολυκατοικία, ο αρχηγός που βγαίνει πρώτο κόμμα παίρνει το μπόνους εδρών μπας και υπάρχει σταθερότητα για δυό-τρία χρόνια (το ΣΥΡΙΖΚΑ υπόσχεται να το αλλάξει αυτό το περί μπόνους, αλλά, το θέλει εν ισχύ για τις επόμενες εκλογές).

Στην δύναμη που θεωρείτο η μεγλύτερη δύναμη της δυτικής δημοκρατίας, πάντα υπήρχαν μόνο δύο κόμματα: Οι Ρεπουμπλικάνοι και οι Δημοκρατικοί. Οι ΗΠΑ, ότι και να τους σούρει κανείς, έχουν δώσει το παράδειγμα με μία κυβέρνηση τριών εξουσιών: Την Νομοθετική Εξουσία, δηλαδή το Κογκρέσο με την Βουλή των Αντιπροσώπων και την Γερουσία, την Εκτελεστική Εξουσία, δηλαδή τον Πρόεδρο στο Άσπρο Σπίτι, και την Δικαστική πλευρά της εξουσίας.

Το κάθε ένα από τα δύο κόμματα μπορεί να πάρει, ή να χάσει, ξεχωριστά, την Βουλή των Αντιπροσώπων, την Γερουσία, ή την Προεδρία, και όταν και τα δύο κόμματα έχουν μέρη της εξουσίας είναι αναγκασμένα να κυβερνήσουν μαζί. Οι εκλογές γίνονται κάθε τέσσερα χρόνια βρέξει χιονίσει, και οι θητείες είναι χρονογραφημένες στην Βουλή και την Γερουσία έτσι ώστε κάθε δύο χρόνια να αλλάζουν (ή να επανεκλέγονται) οι μισοί βουλευτές.

Είναι νά 'σαι υπερήφανος να μπορείς να ψηφίζεις σε ένα τέτοιο σύστημα. Βέβαια αν ο πρόεδρος βγει με διαφορετικό χρώμα δέρματος από εκείνο που είναι σιωπηλά αποδεκτό, και θέλει και από πάνω να έχουν όλοι ιατρική περίθαλψη, τότε, αν έχουν το Κογκρέσο οι Ρεπουμπλικάνοι, δεν συμφωνούν σε τίποτα, λένε συνέχεια Όχι (σαν τον Μεταξά στους Ιταλούς, ή σαν τον τσίπρα σε όλους), και δεν γίνεται τίποτα μέχρι να έρθουν οι επόμενες εκλογές.

Οι επόμενες εκλογές, της μέσης της θητείας του Προέδρου, γίνονται καθώς το γράφω αυτό, και αύριο την Τετάρτη το πρωί στις ΗΠΑ θε έχουμε Δημοκρατικό Πρόεδρο, Ρεπουμπλικανική Βουλή των Αντιπροσώπων και Ρεπουμπλικανική Γερουσία. Και ο Πρόεδρος, για τα τελευταία δύο χρόνια της δεύτερης θητείας του, θα είναι, όπως λέγεται εκεί, μια κουτσή πάπια. Όμως υπάρχει η πολύ βάσιμη ελπίδα ότι σε δύο χρόνια η Εκτελεστική εξουσία θα μείνει σε Δημοκρατικά χέρια (ναι, είμαι περήφανα εγγεγραμμένος στα κατάστιχα του Δημοκρατικού κόμματος στις ΗΠΑ) --και ίσως να ξαναπάρουμε την Γερουσία ή την Βουλή.

Ο σκοπός της ανάρτησης, μεσάνυχτα εδώ και έξι το απόγεμα στην Αμερική, ήταν να γρουσουζέψω τους Ρεπουμπλικάνους μπας και κρατήσουμε την Γερουσία με κάποιο θαύμα. Επίσης, να πω την γνώμη μου ότι οι ρομαντικές ονειρώξεις περί κράτους με περισσότερα από δύο, άντε δυόμισι κόμματα, είναι για τα πρόβατα και τους ονειροπαρμένους ποιητές.

22/6/2011 (Ελλάδα)

Πολίτευμα

Η Ευρώπη έχει πολλές αποσκευές που την βαραίνουν σήμερα με δέκα παρελθόντα. Ιδιαίτερα η Μεσόγειος παρά την ζωτικότητα των επιτευγμάτων πριν 2.000 χρόνια, σήμερα βουρλίζεται στην ανικανότητα να παρακολουθήσει την εξέλιξη των νεωτέρων ανθρωπίνων κοινωνιών και οικονομικών συστημάτων. Από όλη την Ευρώπη, μόνο η Αγγλία και το Ηνωμένο Βασίλειό της, έχει να επιδείξει σταθερότητα και παράδοση με τρία κόμματα που κρατούν την γραμμή τους επί αιώνες:

Το κόμμα των Συντηρητικών (Conservative/Tories  -κεντροδεξιά), το παλαιότερο ακόμη υπάρχον κόμμα στον κόσμο, ξεκίνησε στα μέσα του 17ου αιώνα.
Το κόμμα των Φιλελεύθερων (Liberals -κέντρο), ιδρύθηκε το 1859 από τα παλαιότερα κόμματα των Whigs, Radicals και τους τότε πρόσφατους Peelites.
Το κόμμα των Εργατικών (Labor -κεντροαριστερά), ξεκίνησε το 1900.
Βέβαια, όταν μιλάμε για την Αγγλία, μιλάμε και για μία Μάγκνα Κάρτα που έγινε νόμος στον 13ο αιώνα, το 1225. Αυτά σε κάποια άλλη ανάρτηση...

Όμως, στον "σημερινό" δυτικό κόσμο των τελευταίων δύο αιώνων, το πιο ζωτικό και καθαρό παράδειγμα της διελκυστίνδας μεταξύ:

1: Μικρού (σε μέγεθος/έκταση) κράτους/περιορισμένων κρατικών εξόδων/ατομικής ανεξαρτησίας-ευθύνης/περιορισμένων φόρων,
και
2: Μεγάλου διαβρωτικού/επεκταμένου κράτους/αυξημένων κρατικών εξόδων/κοινωνικών παροχών/αυξημένων φόρων,

είναι η ιδιαίτερη περίπτωση των Ηνωμένων Πολιτειών, όπου εφ' ενός δεν υπάρχουν (ακόμα) αποσκευές πολλών αιώνων και μπαούλα με αράχνες, και αφ' εταίρου το σύστημα κυβέρνησης έχει τρεις αλληλοεξαρτώμενους κλάδους εξουσίας:

• Το Νομοθετικό (Legislature), το οποίο λέγεται Κογκρέσο και αποτελείται από δύο σώματα:
  - τον Οίκο των 435 Αντιπροσώπων εκλεγόμενων αναλογικά του πληθυσμού των 50 Πολιτειών, με θητεία δύο ετών, και
  - την Γερουσία με 100 Γερουσιαστές, δύο από κάθε Πολιτεία ανεξάρτητα πληθυσμού της κάθε Πολιτείας, με θητεία έξι ετών
• Το Εκτελεστικό (Executive), που είναι ο Πρόεδρος, με θητεία τεσσάρων ετών, έως δύο θητείες, και,
• Το Δικαστικό (Judiciary), που εφαρμόζει τους νόμους.

Υπάρχουν δύο κόμματα στις ΗΠΑ που βρίσκονται στην σημερινή τους μορφή από το 1855:
- Το κόμμα των Ρεπουμπλικάνων (Republicans -κεντροδεξιά)
- Το κόμμα των Δημοκρατικών (Democrats -κέντροαριστερά)
Υπάρχει και ένα τρίτο κόμμα:
- Το κόμμα των Ελευθεριακών (Libertarians) που ιδρύθηκε το 1971.
 Από τα τρία αυτά κόμματα, οι Ελευθεριακοί (Libertarians) ποτέ δεν αποκτούν αρκετή υποστήριξη από τους ψηφοφόρους για να εκλέγονται στην ομοσπονδιακή κυβέρνηση, αλλά αραιά και που Ελευθεριακοί πολιτικοί εκλέγονται σε τοπικά σώματα αρχών πόλεων ή κωμοπόλεων.
Συν τα τρία κόμματα, υπάρχουν και τα ρεύματα του Tea Party (δεξιά) που ενσωματώνεται με τους Ρεπουμπλικάνους, και οι Φιλελεύθεροι (Liberals) αριστερά των Δημοκρατικών που δεν έχουν αρκετή συνοχή για να δημιουργήσουν ενιαίο κόμμα.

Η τοποθέτηση του Ελευθεριακού κόμματος είναι πολύ δύσκολο να εξηγηθεί σε έναν Ευρωπαίο γιατί δεν ανήκει στην γραμμική αναπαράσταση του πολιτικού φάσματος από αριστερά στα δεξιά. Στις ΗΠΑ το σκεπτικό είναι πιο τρισδιάστατο, σφαιρικό. Από την ιστοσελίδα των Ελευθεριακών (Libertarians) το διπλανό σχέδιο αποδίδει το πολιτικό φάσμα σε ένα σχήμα διαμαντιού, αλλά ακριβέστερη απεικόνιση θα ήταν η τρισδιάστατη σφαίρα. Ο λόγος για τον οποίον οι Ελευθεριακοί δεν απεικονίζονται στα "δεξιά" ενός γραμμικού φάσματος είναι γιατί πρεσβεύουν μια τέλεια ελευθερία του ατόμου με ελάχιστη κυβέρνηση με ελάχιστες δυνάμεις, ελάχιστους φόρους, μηδέν κρατική πρόνοια για τους αδύνατους, και, αν και πιστεύουν στην πρόνοια για τον συνάνθρωπό επίσης πιστεύουν στην ουτοπία ότι αυτό μπορεί να επιτευχθεί από τον ιδιωτικό τομέα εντελώς εθελοντικά.

Ένας άλλος λόγος που συμβάλλει στην δυσκολία της εξήγησης είναι ο ίδιος ο όρος Libertarian (Ελευθεριακός) ο οποίος γλωσσικά μπερδεύεται με τον όρο Liberal (Φιλελεύθερος). Είναι όμως σαφές από την ίδια την ιστοσελίδα των Ελευθεριακών ότι θεωρούν τους Φιλελεύθερους απομακρυσμένους από αυτούς, στην αριστερή γωνία, και μάλιστα τον όρο "Φιλελεύθερος" (Liberal) τον έχουν σε παρένθεση εξηγώντας τον όρο "Αριστερά". Όπου η "Αριστερά" είναι "Φιλελεύθερη", και η "Δεξιά" είναι "Συντηρητική".

 Εν τω μεταξύ, οι Δημοκρατικοί δεν είναι πραγματικά Αριστερά αλλά κεντροαριστερά, και η πραγματική Αριστερά δεν θέλει να ταυτίζεται με τους Φιλελεύθερους οι οποίοι αν και αριστεροί (στις ΗΠΑ) είναι περισσότερο ονειροπόλοι και ποιητικοί από όσο θα ήθελαν οι σκληροί αριστεροί.

Οι Δημοκρατικοί βρίσκονται αριστερά, οι Ρεπουμπλικάνοι δεξιά, και εγώ, προσωπικά, στις ΗΠΑ είμαι εκ πεποιθήσεως εγγεγραμμένος στο Δημοκρατικό κόμμα. Όμως συμμερίζομαι και πιστεύω πολλά πράγματα που μοιράζομαι με τους Ελευθεριακούς, εκτός από την ουτοπία ότι η κοινωνία μπορεί να λειτουργήσει εθελοντικά χωρίς κρατική ή νομική βοήθεια ή επέμβαση. Όπως καταλαβαίνετε, όταν σε συζήτηση στα Ελληνικά οι Libertarians αποκαλούνται "Φιλελεύθεροι", βγάζω σπιθουράκια και μου ανεβαίνει το ζάχαρο. Γιατί αυτό είναι άδικη σύγχυση και για τους Ελευθεριακούς και για τους Φιλελεύθερους.

Στην γενικότερη αντιμετώπιση και το λαϊκό φολκλόρ των ΗΠΑ, και οι Ελευθεριακοί (Libertarians), και οι Φιλελεύθεροι (Liberals) θεωρούνται περιθωριακοί και γραφικοί στις γωνίες τους (οι σκληροί αριστεροί θεωρούνται επικίνδυνοι). Και μην ξεχνάμε ότι στην ορολογία οι Αμερικανοί Ελευθεριακοί δεν έχουν αντίστοιχο όρο στην Ευρώπη, και οι Φιλελεύθεροι στην Αμερική αναφέρονται στην κεντροαριστερά/αριστερά και όχι στην Ευρωπαϊκή κατανόηση που βάζει την λέξη "Φιλελεύθερος" στα δεξιά. Στην γηραιά και πάσχουσα από ψυχολογικούς καταναγκασμούς Ευρώπη, οι λέξεις-γλυφιτζούρια των μεγίστων ...διανοουμένων: "Φιλελεύθερος" και "Νεοφιλελεύθερος" δεν έχουν παραλληλισμό στην λαϊκή κατανόηση των όρων μεταξύ Αμερικής και Ευρώπης.

Τέλος, η Γουικιπαίδια, σε αυτή την σελίδα, τοποθετεί τον Αμερικανικό Φιλελευθερισμό (Liberalism) ως κεντροαριστερό, και τον Κλασσικό Φιλελευθερισμό ως κεντροδεξιό, και τους Ελευθεριακούς (Libertarianism) στα δεξιά.

Δεν είναι δυνατόν, πλέον, στις συζητήσεις μας να ονομάζουμε τους Libertarians Φιλελεύθερους... επί τέλους :-) τα φάρμακά μου!




Αυτό που κάνει το Αμερικανικό σύστημα τρομερά ενδιαφέρον είναι ότι η ομοσπονδιακή κυβέρνηση μπορεί να αποτελείται από διαφορετικές πλειοψηφίες στον Οίκο των Αντιπροσώπων, την Γερουσία, και το Εκτελεστικό. Μπορεί δηλαδή, να έχουμε ένα Ρεπουμπλικανικό Οίκο Αντιπροσώπων, Δημοκρατική Γερουσία και Δημοκρατικό Πρόεδρο, ή οποιοδήποτε άλλο συνδυασμό.

Ενώ δηλαδή ο Ευρωπαίος Πρωθυπουργός αποφασίζει και το πλειοψηφούν του κόμμα ψηφίζει (και το λένε αυτό δημοκρατία), και αν κανείς βουλευτής δεν ψηφίσει όπως του λέει ο αρχηγός, ο αρχηγός τον διαγράφει, στις ΗΠΑ, αν ο Πρόεδρος είναι Δημοκρατικός και το Κογκρέσο Ρεπουμπλικανικό, όπως τώρα, μα να χτυπηθεί κάτω ο Πρόεδρος δεν περνάει το δικό του αν δεν πείσει τους Ρεπουμπλικάνους του Κογκρέσου. Κι έτσι καταλήγουμε σε συνεννοήσεις και συναινέσεις, δημοκρατικά, αντί να αποφασίζουμε και να διατάσουμε "δημοκρατικά".

Η διαφορά βαρύτητας ψήφου και προθέσεων μεταξύ Αντιπροσώπων, Γερουσιαστών και Προέδρου είναι ζωτικής σημασίας στην συνεχή προσπάθεια αποφυγής μονόπλευρης αντιμετώπισης του έργου της κυβέρνησης.

Πέρα από αυτό, είναι απαραίτητο να κατανοηθεί ότι η παραπάνω δομή επαναλαμβάνεται σε επίπεδο της κάθε πολιτείας, με ξεχωριστό για κάθε Πολιτεία Νομοθετικό (Πολιτειακό Οίκο Αντιπροσώπων και Πολιτειακή Γερουσία), Πολιτειακό Δικαστικό, και Πολιτειακό Εκτελεστικό, όπου ο εκλεγμένος διαχειριστής δεν λέγεται Πρόεδρος αλλά Κυβερνήτης της Πολιτείας.

Η δομή αυτή δηλαδή υπάρχει 50 φορές, σε κάθε μία από τις 50 Πολιτείες, και μετά υπάρχει σε Ομοσπονδιακό επίπεδο στην πόλη της Ουάσινκτον, η οποία πόλη δεν βρίσκεται μέσα σε καμία από τις 50 Πολιτείες, αλλά, στην Περιφέρεια της Κολούμπια (District of Columbia -DC), ένα ανεξάρτητο, μη-Πολιτειακό έδαφος.

Ένα θαυμαστό παράδειγμα της εξέλιξης των ανθρώπινων κοινωνιών και του τρόπου, από τοπικό έως ομοσπονδιακό επίπεδο, με τον οποίο λειτουργεί το κράτος των Αμερικανών.

Από όοοοολα όμως τα παραπάνω, οι Ευρωπαίοι, και οι Μεσογειακοί, μιλάνε καταλαβαίνοντας το πρόσωπο του Αμερικανού Προέδρου με τη ίδια έννοια με την οποία οι Ευρωπαίοι καταλαβαίνουν τους δικτάτορες τους. Μιλάνε για Παπανδρέου, ή Μέρκελ, ή Μπερλουσκόνι στην ίδια πρόταση με το όνομα Μπους ή Ομπάμα, εννοώντας κάτι το άτοπο. Τα Τείχη που βλέπουμε απ' έξω από την Αμερική δεν λένε τίποτα για την πραγματική τους δομή ή για το τι βρίσκεται πίσω από αυτα.

Από τους Ευρωπαίους και Μεσογειακούς προφέσορες που αναλύουν την Αμερική δεν έχω ακούσει κανέναν που να είναι εις βάθος γνώστης και να κατανοεί την σημασία της πολύπλοκης αλλά συνάμα απλούστατης δομής λειτουργίας του πιο ελεύθερου αλλά και δημοκρατικού συστήματος στον κόσμο, του οποίου η δομή παραδέχεται τον κίνδυνο της μονολιθικής κυβέρνησης και επίσης παραδέχεται την αναγκαιότητα της συνεχούς συζήτησης και διελκυστίνδας μεταξύ των δύο θέσεων σχετικά με την οικονομία (βλ., "1" και "2" προς την αρχή της ανάρτησης). Το αποτέλεσμα δεν είναι πάντα αποφάσεις σωστές ή σοφές, το σύστημα όμως είναι κατά την γνώμη μου το τελειότερο που διέθεσε η ανθρωπότητα για τους ανθρώπους από την Μεσοποταμία έως σήμερα.

Η άρνηση από το εκλογικό σώμα να δώσει οποιαδήποτε δύναμη στην Ελευθεριακή (Libertarian -δεξιά) σκέψη, και η ανυπαρξία Φιλελεύθερου (αριστερά των Δημοκρατικών) κόμματος, περεταίρω υποδεικνύει την θέληση που εμφυσάει το Αμερικανικό σύστημα στον πολίτη να αποφεύγει τα άκρα αλλά και την απόθεση της εξουσίας για οποιοδήποτε χρονικό διάστημα σε μία μόνο πτέρυγα σκέψης.

Οι εποχές, όμως, πράγματι "ονομάζονται" από τους εκάστοτε προέδρους.

Τόμας Τζέφερσον 1801-1809 (Δημοκρατικός-Ρεπουμπλικάνος -προ 1855 οπότε τα κόμματα διαχωρίστηκαν στην σημερινή τους μορφή)
Αβραάμ Λίνκολν 1861-1865 (Ρεπουμπλικάνος, και Εθνική Ένωση)
Θεόδωρος Ρούζβελτ 1901-1909 (Ρεπουμπλικάνος)
Φραγκλίνος Ρούζβελτ 1933-1945 (Δημοκρατικός)
Τζων Κέννεντυ 1961-1963 (Δημοκρατικός)
Ρόναλντ Ρέγκαν 1981-1989 (Ρεπουμπλικάνος)
Μπιλ Κλίντον 1993-2001 (Δημοκρατικός)

...είναι τα πιο γνωστά παραδείγματα. Όλοι είναι στην λίστα λόγω των επιτευγμάτων τους εκτός από τον Κέννεντυ ο οποίος βρίσκεται στην λίστα για τα επιτεύγματα που κυνήγησε αλλά δεν του επετράπη να προσπαθήσει να επιτύχει.

Υπάρχουν και άλλα μαθήματα που δεν είναι τόσο εμφανή...

Παραδείγματος χάριν, το Κραχ του 1929/1931 ήρθε μετά από τρεις συνεχείς Ρεπουμπλικανικές θητείες Προέδρων: Χάρντινγκ, Κούλιντζ, και Χούβερ (...άγνωστα ονόματα, δεν είναι;)

Άλλο ένα ενδιαφέρον στοιχείο είναι να δούμε πότε αντιπροσώπευαν το ίδιο κόμμα και ο Οίκος των Αντιπροσώπων, και η Γερουσία και ο Πρόεδρος...

Από το 1855, οι εποχές όπου και ή πλειοψηφία στον Οίκο των Αντιπροσώπων, και ή πλειοψηφία στην Γερουσία και ο Πρόεδρος ήταν από το ίδιο κόμμα:

1861-1865: Λίνκολν (Ρεπουμπλικάνοι)
1869-1875: Γκράντ (Ρεπουμπλικάνοι)
1881-1883: Γκάρφιελντ (Ρεπουμπλικάνοι)
1889-1891: Χάρισον (Ρεπουμπλικάνοι)
1897-1911: ΜακΚίνλεη, Θ. Ρούζβελτ, Ταφτ (Ρεπουμπλικάνοι)
1921-1931: Χάρντινγκ, Κούλιντζ, Χούβερ (Ρεπουμπλικάνοι) (Κραχ)
1933-1947: Φ. Ρούζβελτ, Τρούμαν (Δημοκρατικοί) (Β' Παγκόσμιος)
1953-1955: Άιζενχάουερ (Ρεπουμπλικάνοι)
1961-1969: Κέννεντυ, Τζόνσον (Δημοκρατικοί)
1977-1981: Κάρτερ (Δημοκρατικοί)
1993-1995: Κλίντον (Δημοκρατικοί)
2003-2007: Τζ. Μπους (Ρεπουμπλικάνοι) (2001-2003 Γερουσία δεν είχε πλειοψηφία, 50-50)
2009-2011: Ομπάμα (Δημοκρατικοί)

73 από τα 157 χρόνια.



Συγκρίνοντας τις παραπάνω περιόδους μονοκομματικής κατοχής της κυβέρνησης με άλλες περιόδους όπου οι πλειοψηφίες των κομμάτων διέφεραν, και συνδυάζοντας τις περιόδους με τα γεγονότα, την παγκόσμια κατάσταση και τις κοινωνικές τάσεις και ανησυχίες, βρίσκουμε αρκετά μαθήματα για το πως μπορεί να λειτουργεί μια κοινωνία και η οικονομία της.

Το κυρίως μάθημα της Αμερικής είναι ότι οποιαδήποτε θέση και πολιτική είναι επικίνδυνη αν είναι η μόνη που αντιπροσωπεύεται στην κυβέρνηση, και ότι η Δημοκρατία, εφ' όσον στην πραγματικότητα είναι ολιγαρχία εκλεγμένων ολίγων, πρέπει να έχει δομή η οποία δομή να αυτοελέγχεται κατά το δυνατόν ως προς την ανθρώπινη τάση διαφθοράς.

Ένα άλλο μάθημα της Αμερικής είναι να ακριβολογούμε στην ορολογία που χρησιμοποιούμε στην συζήτηση. Και, ότι μια θέση, μια γνώμη, παίρνει την οποιαδήποτε αξία της όχι από το τι πρεσβεύει αλλά από το πως αντιμετωπίζει τις άλλες θέσεις και γνώμες, και από το πως και γιατί ζυγίζει τον ρεαλισμό μέσα στα όνειρα και ουτοπίες που εμπνέει.

Διακήρυξη της Ανεξαρτησίας, 4 Ιουλίου, 1776

Τζων Τράμπουλ, 1819, βρίσκεται στην Ροτόντα του Καπιτωλίου στην Ουάσινγκτον

(με κλικ καλύπτει την οθόνη)

Στιγμιότυπο από την υπογραφή τουΣυντάγματος των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής
Χάουαρντ Τσάντλερ Κρίστυ, 1940, βρίσκεται στην αίθουσα του Οίκου των Αντιπροσώπων στην Ουάσινγκτον

(με κλικ καλύπτει την οθόνη)

Πενήντα ξεχωριστές δομές κρατών με Οίκο Αντιπροσώπων, Γερουσία, Δικαστικό, και Εκτελεστικό,
συν μία Ομοσπονδιακή:

Η ανάρτηση είναι αφιερωμένη στον φίλο CsLaKoNaS

Κυριαρχία

Και η άκρα αριστερά και η άκρα δεξιά πρεσβεύουν ολοκληρωτικά καθεστώτα. Δεν νομίζω να διαφωνεί κανείς σε αυτό. 

Και η άκρα αριστερά και η άκρα δεξιά έχουν θέση στα κοινοβούλια των δημοκρατιών γιατί η δημοκρατία απαιτεί να επιτρέπεται η φωνή όλων, συμπεριλαμβανομένων των άκρων -ίσως, ιδίως των άκρων.

Το να πάρει την εξουσία η άκρα αριστερά ή, η άκρα δεξιά, μπορεί να γίνει με ένα από δύο τρόπους.

Ο πρώτος τρόπος είναι να πάρουν την εξουσία δια της βίας. 

- Αν είναι κανείς αριστερός, το να πάρει την εξουσία δια της βίας λέγεται "Επανάσταση", κι αν είναι δεξιός αυτό το ίδιο πράμα λέγεται "Πραξικόπημα". 

- Αν κάνεις "Επανάσταση" βαφτίζεις το αποτέλεσμα κάτι που να έχει στο συνθετικό της ονομασίας του παράγοντα των λέξεων "Σοσιαλισμός" ή "Κομουνισμός", ή "Λαϊκό" ή κάτι τέτοιο τέλος πάντων. 

- Αν κάνεις "Πραξικόπημα" βαφτίζεις το αποτέλεσμα "επανάσταση" και/ή κάτι που να έχει στο συνθετικό της ονομασίας του την λέξη "Εθνοσωτήριο" συν κάτι σχετικό με "Σοσιαλισμό".

Είναι σημαντικό να υπάρχει η λέξη "Σοσιαλισμός" στο τελικό αποτέλεσμα, είτε αριστερή επανάσταση είτε δεξιό πραξικόπημα, γιατί, όπως στο Εθνοσοσιαλιστικό αποτέτοιο του Χίτλερ και τις Σοσιαλιστικές Δημοκρατίες του Στάλιν, χρειάζεται ο λαός την σιγουριά μιας λέξης που να του επιβεβαιώνει ότι είναι κυρίαρχος.

Αν ο Παπαδόπουλος την είχε πει Εθνοσωτήριο Σοσιαλιστική Λαϊκή Επανάσταση, και αντί για Ελλάς Ελλήνων Χριστιανών την είχε πέσει σε στυλ Ελλάδα Για Το Λαο, θα είχαν τσαντιστεί τόσοι να πάνε να κάνουν αντίσταση απ΄το Παρίσι; Δημόσιες Σχέσεις! Ο τσίπρας το κατάλάβε το κόλπο.

Ο δεύτερος τρόπος να πάρει την εξουσία η άκρα αριστερά, ή, η άκρα δεξιά, είναι μέσω δημοκρατικών διαδικασιών δηλαδή να πείσουν τον κυρίαρχο λαό να τους δώσει πλειοψηφία.

Η κατάκτηση της εξουσίας μέσω δημοκρατικών διαδικασιών δεν είναι τόσο θεμιτή, γιατί παίρνει καιρό, είναι στη μέση και το πρόβλημα ότι πρέπει να πεισθεί η πλειοψηφία του κυρίαρχου λαού, και, αφού βγει στην ηξουσία έχει ακόμα δρόμο μπροστά για να μετατρέψει το πολίτευμα από δημοκρατικό σε ολοκληρωτικό καθεστώς. Γιατί καλά τώρα που θα βγει η άκρα-μια και θα επιτρέψει στην άκρα-άλλη να μείνει στη Βουλή!

Μια καλή ερώτηση είναι γιατί επιτρέπει η δημοκρατία μέσα στο κοινοβούλιο της τα άκρα τα οποία από ορισμού θέλουν την κατάλυσή της, και η απάντηση είναι ότι αν η δημοκρατία απαγόρευε τίποτα δεν θα ήταν δημοκρατία (θα ηταν επαναστατική δημοκρατία, ή σοσιαλιστική δημοκρατία, ή εθνοσωτήριος δημοκρατία, αλλά δεν θα ήταν δημοκρατία).

Θα μου πείτε, είναι δημοκρατία τώρα αυτή που έχουμε, ή μπορδέλο. Αυτό εξαρτάται από το πως το βλέπεις. Αν είσαι η τσατσά το λες οίκο ανοχής. Αν είσαι η εκδιδομένη (ή και ο εκδιδόμενος) το λες σπίτι σου. Αν είσαι ο πελάτης το λες κλαμπ, εκτός αν σταματήσει να σου κάθεται οπότε θυμώνεις και το λες μπορδέλο και δίνεις και δυό μούντζες στην σημαία σου από την πλατεία. 

Το θέμα είναι ότι είτε από την μία το δει κανείς είτε από την άλλη, η βουλή μας έχει πλέον μπάσει μέσα τα άκρα, και οι εκδιδόμενοι δεν έχουν πια τίποτα να δώσουν στους πελάτες, άρα ο κυρίαρχος λαός έχει πρόβλημα εκτόνωσης.

Για "Επανάσταση" δεν το βλέπω γιατί και ο πλέον χαζός καταλαβαίνει ότι αν μόνο ξεροκόμματα έχει τώρα, μετά από επανάσταση δεν θα υπάρχουν ούτε αυτά -αν και θα έχουν μείνει λιγότερα στόματα να ταϊστούν.

Για "Πραξικόπημα", ποιός ξέρει, είναι τόσο ηλίθιοι οι γορίλες αυτοί που μπορεί να το προσπαθήσουν, αλλά μάλλον τα μούτρα τους θα φάνε όταν πλακώσουν τα γαλάζια κράνη από τα Ηνωμένα Έθνη να προστατέψουν τους τόκους. Η μόνη τους οδός τώρα είναι να πάρουν με το μέρος τους όλους τους ...αγνούς πολίτες οι οποίοι ενίστανται στην λαθρομετανάστευση μια που δεν έχουν πια λεφτά να πληρώσουν τους λαθρομετανάστες να κάνουν δουλειές χωρίς να χρειάζεται κάποια ενοχλητική απόδειξη ή τιμολόγιο.

Οπότε μια και ούτε για "Επανάσταση" ούτε για "Πραξικόπημα" το βλέπω, μένουν οι δημοκρατικές διαδικασίες.

Βέβαια, η πλάκα είναι ότι όλοι οι χρηματέμποροι και κλέφτες που είναι υπεύθυνοι κατά μεγάλο μέρος για την δυστυχία, κάθονται στις πλάτες του κυρίαρχου λαού υπό την προστασία του μπορδέλου,  και να τους πιάσετε ακόμα λεφτά δεν θα δείτε δεκάρα γιατί οι εταιρείες τους θα χρεοκοπήσουνε την επόμενη μέρα, και τα λεφτά τους από την Ελβετία έχουν φυγαδευτεί αλλού πολύ πριν κλείσει η περιβόητη συμφωνία με την Ελβετία για να γίνουν φανερά.

Κοντολογίς, το πρόβλημα δεν είναι πως να βρούμε το δίκιο και τα λεφτά του παρελθόντος. Αυτά φύγανε και πάνε. Το πρόβλημα είναι πως να σταματήσουμε το τι γίνεται και να γυρίσουμε το μπορδέλο σε δημοκρατία -και να μην δίνουμε λαβές στον κυρίαρχο λαό να ονειρεύεται τα άκρα, και άστα τα άκρα να επιστρέψουν στα μονά ποσοστά ή και έξω από την βουλή, δημοκρατικά.

Εύκολα τα λες, θα μου πείτε τώρα, αλλά πως το κάνουμε το μπορδέλο να γίνει δημοκρατία όταν έχουμε ακόμα ταχυδακτυλουργούς του τσαμπουκά σαν τον τσίπρα, και φαντάσματα του παρελθόντος στο ΝΔΣΟΚ, και τον βασιλιά Ληρ στην ΔημΑρ (από Μπίλλυ Σαίξπηρ ξέρει κανείς;)

Δεν είπα ότι είναι εύκολα. Για να διορθωθεί το μπορδέλο χρειάζεται πολίτες που να έχουν εμπιστοσύνη στον εαυτό τους και να είναι ενωμένοι στο σύνολό τους, κι ας έχουν διαφορετικές πολιτικές ιδέες. Χρειάζονται πολίτες με ανατροφή από το σπίτι και παιδεία από το κράτος. Χρειάζονται πολίτες που να μην πετάνε χαρτιά και τσιγάρα από το παράθυρο του αυτοκινήτου και να μην αφήνουν σκουπίδια στις παραλίες, και να μην οδηγούν με τα μηχανάκια με την κομμένη εξάτμιση στο πεζοδρόμιο ή σαν παλαβοί στους δρόμους. Ναι, από τα σκουπίδια και την ανατροφή ξεκινάει. Από την ανατροφή, και τα άλλα φτιάχνονται από μόνα τους σιγά-σιγά.

Μια γενιά. Αν δεν ξεκινήσετε σύντομα, ή το παίξετε ραχάτι, δύο γενιές, άντε τρεις. Εν τω μεταξύ κοιτάτε τα τάγματα εφόδου στην τηλεόραση και φανταστείτε ότι η τηλεόραση είναι ένας καθρέπτης που δεν καθρεφτίζει τον καθένα χωριστά αλλά όλους μαζί, είτε το καταλαβαίνουν ότι βλέπουν το σύνολο στον καθρέφτη, στο οποίο σύνολο ανήκουν ομοούσια, είτε δεν το καταλαβαίνουν...

Η Χρυσή Αυγή δεν ήρθε με διαστημόπλοιο από τον Άρη: η κοινωνία της Ελλάδας την γέννησε. Και ποιά είναι η κοινωνία; Όλοι μαζί σε μία οντότητα. Κι ας βλέπουν την τηλεόραση νομίζοντας ότι δεν είναι οι ίδιοι μέρος του συνόλου που συμπεριλαμβάνει τις εικόνες αυτές.

Τέλος πάντων. Έλαβα με email το ψηφοδέλτιό μου από την πόλη μου στην Μασαχουσέτη των ΗΠΑ για την ψηφοφορία του Σεπτεμβρίου μέσα στο κόμμα των Δημοκρατικών (μια και είμαι περήφανα εγγεγραμμένος στο Δημοκρατικό κόμμα και ουχί στους Ρεπουμπλικάνους) και πάω να το συμπληρώσω και να το επιστρέψω πάλι με email. Μάλιστα τηλεφώνησα στο παλιό μου Δημαρχείο να ρωτήσω κάτι, και η γραμματέας με θυμήθηκε μετά από 5 χρόνια και μού 'κανε χαρές. Και αργότερα θα λάβω και το ψηφοδέλτιό μου για τον Νοέμβριο (στο Δημαρχείο μου στο Φάληρο, και στο ΙΚΑ και στη ΔΕΗ κλπ., είμαστε ακόμα στην αυθάδεια και την άρνηση με ένα ξερό και θυμωμένο "κύριε!" στο τέλος -κι αν θυμηθούν να πουν "κύριε").

Σε αντίθεση, όπως έχουμε ξαναπεί, Έλληνες του εξωτερικού δεν μπορούν να ψηφίσουν σε εκλογές στην Ελλάδα γιατί δεν θεωρούνται εγχώριοι πελάτες των κομμάτων (όπως φαίνεται) άρα ποιός τους θέλει; στον αγύριστο να μείνουνε! Άρα μου μένει να ψηφίζω στις ΗΠΑ. Κάτι είναι κι αυτό.

Κρατόδημος

Η Δημοκρατία της άμεσης καταγραφής της γνώμης του κάθε πολίτη για το κάθε θέμα, που γινόταν στην Πνύκα, τότε που γεννήθηκε η Δημοκρατία η οποία υποτίθεται ότι είναι η μαμά των σημερινών Δημοκρατιών, δεν είναι εφικτή όταν οι πολίτες αριθμούν περισσότερους από όσους μπορούν να χωρέσουν στην Πνύκα. Άλλωστε ούτε τότε θα χωρούσαν αν είχαν ελευθερώσει τους σκλάβους τους. Επίσης δεν μπορούν όλοι οι πολίτες να καλούνται να ψηφίσουν για κάθε θέμα είκοσι φορές την ημέρα. Ποιός θα έμενε στην πόλη να κάνει την δουλειά; οι σκλάβοι;

Γενηθήτω, ως εκ τούτου, η αντιπροσωπευτική Δημοκρατία, όπου ένας αντιπρόσωπος-ψηφοφόρος αντιπροσωπεύει κάμποσες χιλιάδες πολιτών. Οι πολίτες ταΐζουν τον αντιπρόσωπό τους να κάθεται στην Πνύκα και να δίνει αυτά που του ζητούν οι αντιπροσωπευόμενοι που τον έβαλαν εκεί.

Από την άλλη μεριά θα ήταν απλοϊκό να μην παραδεχτούμε ότι ανάμεσα στους 18ο και 19ο αιώνα τα συστήματα των Βασιλέων, και των Αυλών τους, έψαξαν να βρουν ένα καινούργιο σχήμα που να το δέχονται πιο άμεσα οι υποτακτικοί, οι οποίοι εκτός του ότι ξυπνούσαν μετά τον ύπνο του Μεσαίωνα, επίσης άρχιζαν να έχουν στα χέρια τους την δύναμη της βιομηχανικής παραγωγής, χωρίς την οποίαν δεν θα είχαν κέρδη οι Αυλές -ούτε οι Βασιλείς.

Έτσι έχουμε ένα παγκόσμιο μοντέλο σήμερα όπου οι Βασιλείς έχουν θητεία 4-5 ετών και λέγονται Πρωθυπουργοί ή Πρόεδροι, οι Αυλές λέγονται Υπουργικό Συμβούλιο, και οι πολίτες αντιπροσωπεύονται από τους βουλευτές.

Η ένωση των δύο κόσμων, του κόσμου του Πρωθυπουργού/Προέδρου και του Υπουργικού Συμβουλίου από την μία μεριά, και των πολιτών και των αντιπροσώπων τους από την άλλη, συντελείται με τον θεσμό-κόλλα του "κόμματος".

Κόμμα είναι η συμπύκνωση των ιδεών ενός μέρους του φάσματος απόψεων σε ένα φορέα. Από την αριστερή ως την δεξιά άκρη του φάσματος των ιδεών μπορεί κανείς να καταλήξει σε ένα αριθμό κομμάτων ανάλογα με την λεπτομέρεια που θέλει να αποδώσει. Μπορεί το φάσμα να χωριστεί στα δύο, ή στα εκατόν δύο. Στην Ελλάδα το χωρίζαμε, τα τελευταία 2 χρόνια μέχρι τώρα, στα έξι αντιπροσωπευόμενα μέρη και σε άλλα 15-20 μη αντιπροσωπευόμενα.

Και αυτή η πραγματικότητα σχήματος γεννά ορισμένες ερωτήσεις:

-Είναι η σημερινή Δημοκρατία, Δημοκρατία, με την έννοια της Δημοκρατίας της Πνύκας; Φυσικά όχι.

-Είναι εφικτή η Δημοκρατία της Πνύκας στον σημερινό πολυπληθή και πολύπλοκο, αλληλοεξαρτώμενο κόσμο; Φυσικά όχι.

-Αντιπροσωπεύονται ουσιαστικά οι πολίτες και η γνώμη τους; Φυσικά Όχι.

-Υπάρχει κάποιο διαφορετικό σχήμα που θεωρητικά τουλάχιστον θα αντιπροσώπευε τους πολίτες πιο άμεσα; Δεν βλέπω κανένα που να μην είναι δικτατορικό είτε εκ των αριστερών είτε εκ των δεξιών. Αν βλέπετε εσείς πείτε μου.

Θα μου πείτε, οι πολίτες φτιάχνουν την δική τους Πνύκα έξω από την Βουλή όταν διαδηλώνουν την άποψη τους, και οι αντιπρόσωποι έχουν την υποχρέωση να τους ακούσουν. Θεωρητικά, ναι, αλλά για να είναι Δημοκρατική η Πνύκα έξω από την Βουλή σε μια χώρα 10.000.000 ατόμων, πρέπει έξω από την Βουλή να στέκονται 5.000.000 άτομα γιατί αλλιώς είναι μειοψηφία.

Θα μου πείτε δεν χωράει το Σύνταγμα 5.000.000 ανθρώπους (όπως δεν χώραγε η Πνύκα τους σκλάβους), άρα οι 60.000 που βρίσκονται στο Σύνταγμα αντιπροσωπεύουν εκείνους που δεν χώρεσαν. Ναι, αλλά τώρα το πάμε αλλού το πράγμα. Άντε να αποδείξεις στους μέσα αντιπροσώπους πόσους αντιπροσωπεύουν οι απ' έξω αντιπρόσωποι.

Για να μην πέσουμε στην δύνη της λεπτομέρειας, ας μείνουμε λίγο στα βασικά:

1. Για αυτοδυναμία κόμματος μετά από εκλογές χρειάζεται μια δικομματική κατάσταση όπου μόνο ένα από δύο κόμματα έχει ελπίδα αυτοδυναμίας. Αλλιώς, οποιοδήποτε πρώτο κόμμα θα είναι αναγκασμένο να συνεργαστεί με άλλα.

2. Θα έπρεπε να έχει το δικαίωμα κάθε βουλευτής ενός κόμματος να ψηφίσει αντίθετα στην γραμμή του κόμματος χωρίς φόβο να διαγραφεί;

Νομίζω, και διορθώστε με αν πιστεύετε ότι κάνω λάθος, ότι η "Δημοκρατική" και "Δίκαια" απάντηση είναι να συνεργάζονται τα κόμματα, και να μπορεί ένας βουλευτής να έχει γνώμη χωρίς τον φόβο αποπομπής.

Φυσικά, ποτέ δεν είναι τα πράγματα απλά:

1. Το πλησιέστερο Μεσογειακής ιδιοσυγκρασίας πραγματικό παράδειγμα συνεργαζομένων κομμάτων είναι η Ιταλία, η οποία μέχρι τα '80 ήταν καλαμπούρι γιατί δεν κράταγε κυβέρνηση πάνω από μερικούς μήνες, και μετά από τα '90 κάνανε συνασπισμούς τέτοιους που αποτελούσαν από μόνοι τους υπερ-κόμμα, υπο-Μπερλουσκόνι, αποδεικνύοντας ότι ο βασιλιάς σήμερα εκτός από πρόεδρος ή πρωθυπουργός μπορεί να λέγεται και καβαλιέρε. Και, ψαχνόμενοι για την Ελλάδα, φυσικό είναι να μας συγκρίνουμε πρώτα με την Ιταλία και μετά με την Σουηδία. Έχει η ιδιοσυγκρασία μας και κάτι να κάνει με το τι μπορούμε να περιμένουμε από τους εαυτούς μας.

2. Υπάρχουν επιχειρήματα τα οποία αποδεικνύουν ότι είναι απαραίτητο οι Βουλευτές να ψηφίζουν γραμμή του κόμματος, αλλά από την άλλη μεριά, αυτό καταλύει την οποιαδήποτε χρησιμότητα του διαλόγου, και κατ' επέκταση κάνει τα κόμματα δικτατορίες, και, έτσι έχουμε δικτατορική Αντιπροσωπευτική Δημοκρατία, ή κάτι τέτοιο.

Θα μου πείτε, έτσι δημιουργούνται καινούργια κόμματα από τους διωγμένους. Ναι, αλλά τώρα επιστρέφουμε στο άνωθεν παράδειγμα της Ιταλίας...

Από την άλλη μεριά, με όλα τους τα μαύρα κι άραχνα, περί των οποίων τουλάχιστον ένας φίλος εκ των αναγνωστών θα μας πληροφορήσει άμεσα, η Αγγλία και οι ΗΠΑ αποτελούν παραδείγματα δικομματικών πολιτευμάτων που λειτουργούν καλύτερα από την Ιταλία.

Και από την παράλλη μεριά, και στην Αγγλία και στις ΗΠΑ, και στον κόσμο που ξέρω από τον οποίο εξαρτόμαστε τώρα, δεν αποπέμπεται αντιπρόσωπος επειδή είπε μια γνώμη διαφορετική του κυρίου προέδρου -άλλωστε, δεν είναι ποτέ δυνατόν όλοι οι ψηφοφόροι ενός κόμματος να συμφωνούν συνέχεια με τον αρχηγό του κόμματος, και οι αντιπρόσωποί τους έχουν υποχρέωση απέναντι εκείνων τους οποίους αντιπροσωπεύουν πριν από την υποχρέωση προς τον θεσοδότη τους.


Έτσι, ενώ η λογική μου, μου προτείνει συνεργασία κομμάτων, πιστεύω ότι πιο αποτελεσματική στην σημερινή παγκόσμια πραγματικότητα είναι η αυτοδύναμη κυβέρνηση.

Και, ενώ ο όρος της αυτοδύναμης κυβέρνησης προϋποθέτει ψήφο βουλευτού σε ευθυγράμμιση με τον αρχηγό, πιστεύω στην ελεύθερη ψήφο του βουλευτού χωρίς κυρώσεις.

Πρέπει να είμαι πολύ παραπλανημένος... Βοήθεια!