Αναλογικά

Έχετε πολύ σοβαρότερα προβλήματα, δύστυχοι, από το αν θα έχετε απλή αναλογική ή, αν θα ψηφίζουν από τα 17, ή, όπως προτείνει το ποτάμι, 250 βουλευτές συν 5 ψηφισμένους από Έλληνες του εξωτερικού.

Όσον αφορά την ψήφο από τα 17. Το θέμα δεν είναι από ποια ηλικία είναι ένας άνθρωπος σε θέση πνευματικής και εγκεφαλικής εξέλιξης ώστε να ψηφίζει υπεύθυνα. Άλλοι είναι έτοιμοι στα 14. Άλλοι φτάνουν στα 64 κι’ ακόμα μαλακίζονται. Το θέμα είναι να μην πολιτικοποιηθεί εντελώς το Λύκειο! Για να ψηφίσει κάποιος θα έπρεπε απλά να έχει απολυτήριο Λυκείου, είτε είναι 17, είτε 18, είτε 19, ή να έχει εγκαταλείψει την εκπαίδευση και να εργάζεται (αποδεδειγμένα). Φαντάζεστε σχολεία να κάνουν μάθημα όταν οι μαθητές θα οργανώνονται για πολιτικοί ψηφοφόροι στην 3η Λυκείου; Ο μόνος λόγος για να δοθεί ψήφος στα 17 είναι για να βγάλουν ακόμα περισσότερα λεφτά τα φροντιστήρια –μπούχαχαχαχα…

Όσον αφορά την μείωση των Βουλευτών κάτω από 300, δεν είναι κακή ιδέα. 

• Στην Βρετανία το κάθε ένα από τα 650 Μέλη του Κοινοβουλίου (βουλευτές) αντιπροσωπεύει κάπου 99.000 πολίτες. 
• Στις Ομοσπονδιακές ΗΠΑ ο κάθε ένας από τους 435 Αντιπρόσωπους (βουλευτές) αντιπροσωπεύει περίπου 734.000 πολίτες. 
• Στην Γαλλία το κάθε ένα από τα 577 Μέλη της Εθνικής Συνέλευσης (βουλευτές) αντιπροσωπεύει γύρω στους 111.000 πολίτες. 
• Στην Ιταλία ο κάθε ένας από τους 630 Εκπροσώπους (βουλευτές) αντιπροσωπεύει γύρω στους 93.000 πολίτες.
• Στην Ελλάδα ο κάθε ένας από τους 300 βολευτές (βουλευτές) αντιπροσωπεύει γύρω στους 36.000 πολίτες, το εν τρίτο και λιγότερο από οπουδήποτε αλλού.

Νισάφι!

Σε σύγκριση με τις άλλες χώρες θα μπορούσατε να έχετε μόνο 100-150 βουλευτές να βολεύονται λιγότεροι ρε γαμώτο!

Αλλά το πραγματικό πρόβλημα της Ελλάδας είναι ότι η Βουλή και τα ψηφίσματά της είναι για τα μάτια και για να τα χάβουνε μωροί. Όταν ένας βουλευτής διαγράφεται αν δεν ψηφίσει με τον αρχηγό του κόμματός του, και όταν κανείς βουλευτής δεν ψηφίζει ποτέ με άλλη ομάδα, τι σημαίνουν οι ψηφοφορίες να σας χαρώ; Μόνο αρχηγοί κομμάτων χρειάζονται στο Ελλαδιστάν, και εφ’ όσον πάντα η πλειοψηφούσα κυβέρνηση κερδίζει την όποια ψηφοφορία, ούτε αρχηγοί κομμάτων χρειάζονται παρά μόνο πρωθυπουργός, ή, για όσους φαντασιώνονται τους αρχαίους υμών προγόνους, ένας Σατράπης ή Τύραννος και τελειώσαμε, και είμαστε και ειλικρινείς με τους εαυτούς μας, αντί αυτό το σπαρταριστό και υποκριτικό σύστημα που έχετε τώρα. Τσίπρας για πάντα! Άλλωστε, και τους 300 στις Θερμοπύλες ένας Εφιάλτης τους γάμησε.

Όσο για την  ψήφο του εξωτερικού, τι την θέλετε; Αφήστε μας εμάς ήσυχους εκεί που ήμαστε, να ψηφίζουμε στην χώρα που επιλέξαμε να ανήκουμε, η οποία και μας επιτρέπει να ψηφίζουμε στην περιφέρεια που ανήκουμε από μακριά, όπου στην υδρόγειο και να βρισκόμαστε. Ο κύριος Ποτάμι θέλει και σε αυτό να βγάζει τους ψωριάρηδες χώρια, με 5 ιδιαίτερους βουλευτές σε 255; Κοίτα να δεις κυρ’ ποταμέ μου: αν μας θέλεις να έχουμε τους δικούς μας βουλευτές, θα μας δώσεις εκείνους που μας αντιστοιχούνε. Με τουλάχιστον 2.000.000 ψηφοφόρους στο εξωτερικό (για να μην πω περισσότερους), αντιπροσωπεύουμε το 23% των ψηφοφόρων μάτια μου, όχι το 2%. Γι’ αυτό δεν μπορείτε να δώσετε ψήφο σε εμάς. Γιατί η ψήφος μας κανονικά είναι το 23% του αποτελέσματος! Τι! Θα παίζετε τον Καραγκιόζη προεκλογικά στα εντός, υποσχόμενοι στους δυστυχισμένους πεδιάδες γεμάτες λαγούς και εργοστάσια που να φτιάχνουν πετραχήλια, και μετά θα έρχονται τα 23% απ’ όξω να σας χαλάνε την πιάτσα;

Και πάμε στην απλή αναλογική. Τι νομίζετε κακομοίρηδες; Ότι 11.000.000 νοματαίοι, 6.500.000 ψηφοφόροι θα λειτουργούν σαν την Εκκλησία του Δήμου με βοή; Πως θα σχηματιστεί κυβέρνηση, ρε, όταν κανείς ποτέ δεν θα παίρνει αρκετά ούτε για να ονειρευτεί αυτοδυναμία. Και πόσα κόμματα θέλετε να συνεργάζονται μαζί όταν θα έχουν ψήφους απλής αναλογικής; 3-4 κόμματα κυβέρνηση και 4-5 κόμματα αντιπολίτευση;

Μήπως θα ήταν λίγο πιο ώριμο και ενήλικο χρυσά μου, και σωστότερη αριθμητική, να συλλογιστείτε πως η πολυφωνία πρέπει να λειτουργεί σαν πυραμίδα, και να υπάρχουν μόνο δύο κόμματα επάνω, στην Βουλή, όπου το κάθε κόμμα θα αποτελείται από δυνάμεις που θα τα έχουν βρει ενήλικα πριν φτάσουν σε εθνικές εκλογές; Και οι βουλευτλες να είναι ελεύθεροι να ψηφίζουν σε κάθε τι κατά συνείδηση και όχι υπόχρεα με τον τσομπάνη; Όπως στις ΗΠΑ ή το ΗΒ φερ’ ειπείν.

Διότι, αυτές οι εντολές για σχηματισμό κυβέρνησης συνεργασίας είναι για το θέατρο σκιών «Ο Καραγκιόζης». Μητσοτάκης και Φλωράκης; Σαμαράς και Βενιζέλος; Τσίπρας και Καμμένος; Μα σοβαρολογείτε;

Και γιατί δεν έχουν υπάρξει κυβερνήσεις συνεργασίας όπου να συνεργάζονται κόμματα που να είναι κοντύτερα, ιδεολογικά, το ένα στο άλλο; Γιατί στο Ελλαδιστάν πιο εύκολα θα βρείς κάποιον που να θέλει να κάνει το κομμάτι του ξέροντας ότι ποτέ δεν θα του βγει αλλιώς, κι' ας συμμαχήσει με εκείνον που θεωρεί "διάολο", παρά να βρεις δυό Ρωμιούς με κοντινές ιδεολογίες που να δεχτεί ο ένας να είναι από πάνω του ο άλλος. Πριτς!

Δουλειά δεν είχε ο διάολος, γαμούσε τα παιδιά του. Τι σας φταίνε ορέ τα παιδιά σας; Όσον αφορά το εκλογικό σύστημα, άντε κάντε ένα δημοψήφισμα να βγει ότι θέλει ο τσίπρας να τελειώνετε.

Υ.Γ. Όπως είχα προτείνει και άλλοτε αλλού, και αποδίδω το κόπυράιτ στον καταπληκτικό Αμερικανό κωμικό Λούης Μπλάκ, υπάρχει και άλλη λύση για εκλογικό σύστημα:

Στο σύνταγμα, βρίσκουμε το παιδάκι κάτω των 6 στο οποίο έχουν πάει τα περισσότερα περιστέρια ακριβώς 12 μεσημέρι επέτειο Πολυτεχνείου. Του δίνουμε μια μπαλίτσα πλαστελίνη να την πετάξει από 3 μέτρα σε ένα χάρτη της Ελλάδας. Σε όποιο σημείο του χάρτη κολλήσει η πλαστελίνη*, εκεί ρίχνουμε, από αεροπλάνο, με αλεξίπτωτο, μια μαϊμού. Όταν η μαϊμού προσγειωθεί θα αρχίσει να περπατάει και να ψάχνει κάποιον να την ταΐσει. Αργά ή γρήγορα θα βρει κάποιους ανθρώπους, κάπου. Όποιου το χέρι πιάσει πρώτο η μαϊμού, αυτός γίνεται πρωθυπουργός. Δεν χρειάζονται βουλευτές, μια και όλοι ψηφίζουν με τον πρωθυπουργό (ή διαγράφονται) ούτως ή άλλως, και δεν χρειάζονται κόμματα αντιπολίτευσης γιατί ποτέ δεν παίρνουν περισσότερους ψήφους από τον πρωθυπουργό. Έτσι γλυτώνουμε πρώτα-πρώτα πολλούς μισθούς, για να μην σου πω και πόσες ώρες καναλιού της Βουλής.

*Αν η πλαστελίνη κολλήσει σε μπλε (θάλασσα) γίνονται επαναληπτικές.

Παρόντες

Απών ο Γιάνης (στην Αίγινα με την φάμιλυ), απούσα η Ραχήλ (που μέχρι την ψηφοφορία έβγαζε φωτιές από τα ρουθούνια και τα αυτιά για ΟΧΙ). Απώντες και άλλοι πέντε βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ.

Η κα Μακάρθυ (επίσης γνωστή ως Ζωή Κωνσταντοπούλου) εξευτέλισε και ύβρισε το Ελληνικό Κοινοβούλιο δια της στρατηγικής του να ανεβάσει εαυτόν σε επίπεδα μάρτυρα, ή ηρωίδας, της Ιστορίας, και να κατεβάσει τους συναδέλφους της σε επίπεδα πολύ χαμηλά για το υψηλό της ήθος και πατριωτισμό. Πάντως, δεν ψήφισε ΟΧΙ. Εδήλωσε "παρών". Συγγνώμη, "παρούσα" (Έτσι είπε: "Παρών. Παρούσα").

Από το ΣΥΡΙΖΑ, οχτώ παρών, εφτά απών, και δύο ΟΧΙ. Δηλαδή 17 ΟΧΙ, εκ των οποίων μόνο δύο είχαν την σπονδυλική στήλη να το πουν το ΟΧΙ. Άσε τους άλλους που ψήφισαν ΝΑΙ και μετά υπέγραφαν χαρτιά με εξηγήσεις, ναι μεν αλλά. Όπως πάντα έλεγα στο παιδί μου καθώς μεγάλωνε, "Κώστα, δεν υπάρχει ουδετερότητα. Μην κάνεις ποτέ το λάθος να πιστέψεις στην ουδετερότητα. Η Ελβετία είναι ουδέτερη επειδή κρατάει ολωνώνε τα λεφτά. Όποιος άλλος σου πει ότι είναι ουδέτερος, σε οτιδήποτε, ή σου κρύβει την πραγματική του θέση, ή είναι δειλός και τρέμει σαν ζελέ. Νά 'χεις πάντα γνώμη. Μην πιστέψεις ποτέ ότι μπορείς να είσαι ουδέτερος, όσο και να σε πονάει το να πρέπει να πάρεις θέση".

Η Ραχήλ επέλεξε την αφάνεια της απούσας, στην ανωτερότητά της. Αλλά η Κωνσταντοπούλου, είμαι σίγουρος ότι φεύγει από το προεδρείο της Βουλής, ίσως την Δευτέρα, ίσως μέχρι τον Σεπτέμβριο. Δεν είναι δυνατόν βουλευτής, και πρόεδρος της Βουλής να μιλήσει όπως μίλησε για τις συμφωνίες που καλείται να στηρίξει αυτή η κυβέρνηση, και να συνεχίσει στον ρόλο του προέδρου της Βουλής επί αυτής της κυβέρνησης που καλείται να επιτελέσει τα όσα εκείνη θεωρεί τόσο ανθελληνικά. Θα είναι σκάνδαλο το να συνεχίσει στην θέση της. Δεν είναι δυνατόν να επιτραπεί.

Η Ζωή Κωνσταντοπούλου, στην ομιλία της στην Βουλή, μου θύμισε τον Εισαγγελέα της Νέας Ορλεάνης Τζιμ Γκάρισον, που το 1969 έφερε σε δικαστήριο την μοναδική δίκη που έγινε ποτέ σε σχέση με την δολοφονία του Τζων Κέννεντυ. Κατηγόρησε ένα μέλος της αριστοκρατίας της Νέας Ορλεάνης, τον Κλαίη Σω, σαν συνωμότη στην δολοφονία του προέδρου. Πριν προσπαθήσει να αποδείξει ότι ο Σω ήταν ένοχος συνωμοσίας, έπρεπε πρώτα να αποδείξει ότι υπήρξε συνωμοσία, κάτι που το είχε πρόσφατα αποκλείσει η Επιτροπή Γουώρεν της οποίας το πόρισμα ήταν πως ο Λη Χάρβη Όσβαλντ έπραξε μόνος του και ότι δεν υπήρχε συνωμοσία.

Θα θυμάστε την ιστορία από την ταινία JFK του Όλιβερ Στόουν (μεγάλου υποστηρικτή του Αλέξη Τσίπρα), με τον Κέβιν Κόστνερ στον ρόλο του Γκάρισον. Ίσως να θυμάστε ότι στο τέλος της αγόρευσής του, μπροστά από ένα έκπληκτο δικαστήριο, ενόρκους και ακροατήριο που είχαν αρχίσει να γελάνε αμήχανα, κατηγόρησε ότι στην συνωμοσία είχαν πάρει μέρος η CIA, το FBI, η Κούβα, ο Κλεή Σω, ο αντιπρόεδρος Τζόνσον των Ηνωμένων Πολιτειών και πολλοί άλλοι.

Ο Τζιμ Γκάρισον έχει μείνει στην ιστορία σαν φαιδρό πρόσωπο, όπως θα μείνει και η Ζωή Κωνσταντοπούλου μετά από την ομιλία και συμπεριφορά της στην Βουλή των Ελλήνων την νύχτα της Παρασκευής προς Σάββατο 11 Ιουλίου 2015. 

Κατά τά άλλα, 251 ΝΑΙ, 32 ΟΧΙ, 8 Παρών και 7 απόντες/απούσες.

Τώρα πάμε πάλι στις Βρυξέλες να παρακαλέσουμε.

...λέτε ο Όλιβερ Στόουν να γυρίσει ταινία την ζωή του Αλέξη μας;

...και για να λέγεται το σωστό: Ο Μεϊμεράκης, καταπληκτικός. Τον Αλέξη τον έκανε βούτυρο και τον άλειψε σε φρυγανιά.

Άρωμα

Άρωμα, και μάλιστα γυναίκας.
Όπως αισθησιακά το αντιλαμβάνονται οι άνδρες. Συγγνώμη: "άντρες" και δη αρσενικοί.

Κατά την ώρα της ψηφοφορίας για ΠτΔ (Πάπια της Δημοκρατίας) στην βουλή, πάρθηκε αυτή η φωτογραφία:

Βλέπουμε τον βολευτή Γρηγόρη Ψαριανό να μυρίζει το γαλάζιο παλτό της κυρίας Ραχήλ Μακρή. Οι γύρω του βολευτές σκασμένοι στα γέλια. Μύριζε άραγε το άρωμα της κυρίας Μακρή;

Η σκηνή αμέσως μου θύμισε μιά στιγμή από τα παιδικά μου χρόνια. Είχαμε καμιά δεκαπενταριά γάτες στον κήπο τις οποίες η μητέρα μου τάιζε κάθε μέρα αφού είχε ταΐσει εμένα. Τις κοίταζα συχνά από το παράθυρό μου. Μιά μέρα είδα δύο γάτες να κάνουν έρωτα. Αφού τελείωσαν και πήγαν χωριστά αλλού στην αυλή, ένας μοναχικός έφηβος γάτος, που δεν τον είχα δει ποτέ να είναι με δεσποινίδα γάτα, πλησίασε δειλά-δειλά εκείνο το μέρος που ήταν πια έρημο, μόνο χώμα, και έμεινε εκεί κάμποσο μυρίζοντας ξανά και ξανά το σημείο στο οποίο είχαν κάνει έρωτα ο κύριος γάτος και η κυρία γάτα πριν λίγα λεπτά.

Εκείνη την στιγμή κατάλαβα ότι στην ζωή υπάρχουν εκείνοι που κάνουν έρωτα και εκείνοι που ψάχνουν κάθε μικρή ένδειξη του τι να είναι άραγε αυτό που δεν μπορούν να έχουν. Τι να αισθανόταν άραγε ο μοναχικός γατούλης μυρίζοντας εκείνο που δεν είχε;

Βέβαια ο κύριος βολευτής δεν είναι έφηβος γατούλης, πρέπει όμως να είναι πολύ μόνος του... τόσο που να προσπαθεί, λόγω δεδομένου και συνήθους κόμπλεξ των Ελληνικών αρσενικών, να αποδείξει ότι στην πραγματικότητα είναι μεγάλος άντρακλας, γελώντας με τους άλλους άντρακλες καθώς υποβαθμίζουν την αξιοπρέπεια της απούσης συναδέλφης τους όσο χρειάζεται ώστε  να επιτύχουν να αισθανθούν το πόσο μάγκες είναι εκείνοι (μία πρακτική κοινή από ότι ξέρω ανάμεσα σε ικανό αριθμό αποτυχημένων, σε ότι αφορά την εύρεση  πραγματικού συντρόφου, Ελλήνων αρσενικιάρηδων).

Σε αυτούς έχετε εμπιστευτεί την τύχη σας κακομοίρηδες, και μετά σας φταίει η Μέρκελ...

Αλλά κι αυτοί ποιοί είναι; από ανάμεσά σας, από την κοινωνία που χτίσατε έχουν ξεπηδήσει...

Η κυρία Μακρή, ενδεδυμένη άψογα και καθώς πρέπει για τον Ναό της Ελληνικής  Δημοκρατίας,
(με μπλουζάκι λευκό, απεικονίζον ένα παπαγαλάκι στον ώμο μίας καλονής που θυμίζει Νήσο του Πάσχα)
ψάχνει το παλτό της στους διαδρόμους μη γνωρίζοντας ότι έχει γίνει αντικείμενο αισθησιασμού.

Αντιπροσώπευση

Ποιός είναι ο λόγος για τον οποίον τα Κοινοβούλια έχουν εκατοντάδες βουλευτές;

Στην Ιταλία, για 60 εκατομμύρια πληθυσμό, έχουν 940 (εννιακόσιους σαράντα). Εξακόσιους τριάντα (630) βουλευτές και 315 γερουσιαστές.

Στις ΗΠΑ, στο Ομοσπονδιακό Κογκρέσο για 50 Πολιτείες με συνολικά 300 εκατομμύρια νοματαίους, έχουν 535. Τετρακόσιους τριάντα πέντε αντιπροσώπους και εκατό γερουσιαστές. Εν τω μεταξύ, κάθε μία από τις 50 Πολιτείες έχει το δικό της Κογκρέσο με τους δικούς της Πολιτειακούς αντιπροσώπους και γερουσιαστές για τα Πολιτειακά θέματα.

Η Γερμανία, για 81 εκατομμύρια υπάκουους υπήκοους έχουν πολύπλοκο σύστημα από τα παλιά φέουδα και κρατίδια, αλλά, τέλος πάντων, φαίνεται να έχουν 149 βουλευτές. Έψαξα αλλά μπερδεύτηκα και είπα, δε βαριέσαι, όλο και κάποιος σχολιαστής θα ξέρει καλύτερα να μας πει.

Το Ηνωμένο Βασίλειο (Αμερικανικό αεροπλανοφόρο του ψυχρού πολέμου αγκυροβολημένο μόλις δίπλα στην Ευρώπη), είναι κι αυτό λίγο μπερδεμένο αλλά έχουν 760 Λόρδους, συνολικά, στον πάνω-οίκο (των Λόρδων), και 650 μέλη του κάτω-οίκου (πληβείοι/πλέμπα). Εξήντα εκατομμύρια Βρετανοί.

Η Ελλάς έχει τους 300. Όχι τους τριακοσίους του Λεωνίδα. Εκείνοι ήταν άλλοι. Οι σημερινοί είναι οι Τρακόσοι του Καραγκιόζη. Σημειωτέον ότι ο Καραγκιόζης δεν είναι πλέον επισήμως Έλληνας. Πήγαμε να τον κατοχυρώσουμε διεθνώς αλλά πλάκωσαν οι Τούρκοι στο πολιτιστικό και κουλτουριάρικο δικαστήριο και ο Καραγκιόζης απεδείχθει Τούρκος (υπήκοος τουλάχιστον).

Η Τουρκία έχει 74 εκατομμύρια Τούρκους αντιπροσωπευόμενους από 550 μπουνταλάδες στην Εθνική Συνέλευση.

• Πρώτη σε προσωπικό σέρβις αριθμού πολιτών ανά αντιπρόσωπο στην κυβέρνηση έρχεται η Ελλάδα με μόνον 33.333 πολίτες ανά βουλευτή.
• Τελευταία η Αμερική με 560.748 πολίτες ανά βουλευτή.
• Δηλαδή, αν είχαμε το κογκρέσο της Αμερικής στην Ελλάδα, τα δέκα μας εκατομμύρια θα χρειαζόντουσαν 18 βουλευτές αντί τρακόσους (και οι ΗΠΑ 9.000 αντί 535).

Αυτό θα πει Κάστομερ Σέρβις! Τρακόσοι υπάλληλοι σουπερμάρκετ για 10 εκατομμύρια πελάτες.

Είναι όμως έτσι, ή πέφτει κάποια παραπλάνηση;

Υποτίθεται ότι ο λόγος ύπαρξης των αντιπροσώπων είναι να σκέφτονται και να ψηφίζουν, αντιπροσωπεύοντας την βούληση αυτών που τους ψήφισαν. Αλλά.

Οι τρακόσοι του Καραγκιόζη ψηφίζουν ότι τους πει ο βοσκός, αλλιώς πέφτουν τα τσομπανόσκυλα και τους βγάζουν από το μαντρί. Άρα η αντιπροσώπευση του Ρωμιού συμβαίνει σε επίπεδο τσομπάνη --έτσι και τολμήσει πρόβατο να αντιπροσωπεύσει το κοτέτσι με την ψήφο του αντί τον τσομπαναρέα, να πούμε.

Και, έχουμε και λέμε, σήμερον, εφτά τσομπανηδες (που γίναν οχτώ λόγω Λοβέρδου), άρα εφτά ψήφοι (που γίνανε οχτώ). 

Να λοιπόν που είμαστε καλύτεροι από την Αμερική, με  1,428,571  (ή 1.250.000) πολίτες ανά τσομπάνη. Αυτό βέβαια είναι μέσος όρος. Μερικοί τσομπάνηδες αντιπροσωπεύουν λιγότερα πρόβατα από άλλους. Ο Λοβέρδος φερ' ειπείν αντιπροσωπεύει κάπου 80.000 και ο Αντώνης κάπου 4.230.000. Υποτείθεται.  

Και υπάρχουν και τα κατσίκια.

Κρατόδημος

Η Δημοκρατία της άμεσης καταγραφής της γνώμης του κάθε πολίτη για το κάθε θέμα, που γινόταν στην Πνύκα, τότε που γεννήθηκε η Δημοκρατία η οποία υποτίθεται ότι είναι η μαμά των σημερινών Δημοκρατιών, δεν είναι εφικτή όταν οι πολίτες αριθμούν περισσότερους από όσους μπορούν να χωρέσουν στην Πνύκα. Άλλωστε ούτε τότε θα χωρούσαν αν είχαν ελευθερώσει τους σκλάβους τους. Επίσης δεν μπορούν όλοι οι πολίτες να καλούνται να ψηφίσουν για κάθε θέμα είκοσι φορές την ημέρα. Ποιός θα έμενε στην πόλη να κάνει την δουλειά; οι σκλάβοι;

Γενηθήτω, ως εκ τούτου, η αντιπροσωπευτική Δημοκρατία, όπου ένας αντιπρόσωπος-ψηφοφόρος αντιπροσωπεύει κάμποσες χιλιάδες πολιτών. Οι πολίτες ταΐζουν τον αντιπρόσωπό τους να κάθεται στην Πνύκα και να δίνει αυτά που του ζητούν οι αντιπροσωπευόμενοι που τον έβαλαν εκεί.

Από την άλλη μεριά θα ήταν απλοϊκό να μην παραδεχτούμε ότι ανάμεσα στους 18ο και 19ο αιώνα τα συστήματα των Βασιλέων, και των Αυλών τους, έψαξαν να βρουν ένα καινούργιο σχήμα που να το δέχονται πιο άμεσα οι υποτακτικοί, οι οποίοι εκτός του ότι ξυπνούσαν μετά τον ύπνο του Μεσαίωνα, επίσης άρχιζαν να έχουν στα χέρια τους την δύναμη της βιομηχανικής παραγωγής, χωρίς την οποίαν δεν θα είχαν κέρδη οι Αυλές -ούτε οι Βασιλείς.

Έτσι έχουμε ένα παγκόσμιο μοντέλο σήμερα όπου οι Βασιλείς έχουν θητεία 4-5 ετών και λέγονται Πρωθυπουργοί ή Πρόεδροι, οι Αυλές λέγονται Υπουργικό Συμβούλιο, και οι πολίτες αντιπροσωπεύονται από τους βουλευτές.

Η ένωση των δύο κόσμων, του κόσμου του Πρωθυπουργού/Προέδρου και του Υπουργικού Συμβουλίου από την μία μεριά, και των πολιτών και των αντιπροσώπων τους από την άλλη, συντελείται με τον θεσμό-κόλλα του "κόμματος".

Κόμμα είναι η συμπύκνωση των ιδεών ενός μέρους του φάσματος απόψεων σε ένα φορέα. Από την αριστερή ως την δεξιά άκρη του φάσματος των ιδεών μπορεί κανείς να καταλήξει σε ένα αριθμό κομμάτων ανάλογα με την λεπτομέρεια που θέλει να αποδώσει. Μπορεί το φάσμα να χωριστεί στα δύο, ή στα εκατόν δύο. Στην Ελλάδα το χωρίζαμε, τα τελευταία 2 χρόνια μέχρι τώρα, στα έξι αντιπροσωπευόμενα μέρη και σε άλλα 15-20 μη αντιπροσωπευόμενα.

Και αυτή η πραγματικότητα σχήματος γεννά ορισμένες ερωτήσεις:

-Είναι η σημερινή Δημοκρατία, Δημοκρατία, με την έννοια της Δημοκρατίας της Πνύκας; Φυσικά όχι.

-Είναι εφικτή η Δημοκρατία της Πνύκας στον σημερινό πολυπληθή και πολύπλοκο, αλληλοεξαρτώμενο κόσμο; Φυσικά όχι.

-Αντιπροσωπεύονται ουσιαστικά οι πολίτες και η γνώμη τους; Φυσικά Όχι.

-Υπάρχει κάποιο διαφορετικό σχήμα που θεωρητικά τουλάχιστον θα αντιπροσώπευε τους πολίτες πιο άμεσα; Δεν βλέπω κανένα που να μην είναι δικτατορικό είτε εκ των αριστερών είτε εκ των δεξιών. Αν βλέπετε εσείς πείτε μου.

Θα μου πείτε, οι πολίτες φτιάχνουν την δική τους Πνύκα έξω από την Βουλή όταν διαδηλώνουν την άποψη τους, και οι αντιπρόσωποι έχουν την υποχρέωση να τους ακούσουν. Θεωρητικά, ναι, αλλά για να είναι Δημοκρατική η Πνύκα έξω από την Βουλή σε μια χώρα 10.000.000 ατόμων, πρέπει έξω από την Βουλή να στέκονται 5.000.000 άτομα γιατί αλλιώς είναι μειοψηφία.

Θα μου πείτε δεν χωράει το Σύνταγμα 5.000.000 ανθρώπους (όπως δεν χώραγε η Πνύκα τους σκλάβους), άρα οι 60.000 που βρίσκονται στο Σύνταγμα αντιπροσωπεύουν εκείνους που δεν χώρεσαν. Ναι, αλλά τώρα το πάμε αλλού το πράγμα. Άντε να αποδείξεις στους μέσα αντιπροσώπους πόσους αντιπροσωπεύουν οι απ' έξω αντιπρόσωποι.

Για να μην πέσουμε στην δύνη της λεπτομέρειας, ας μείνουμε λίγο στα βασικά:

1. Για αυτοδυναμία κόμματος μετά από εκλογές χρειάζεται μια δικομματική κατάσταση όπου μόνο ένα από δύο κόμματα έχει ελπίδα αυτοδυναμίας. Αλλιώς, οποιοδήποτε πρώτο κόμμα θα είναι αναγκασμένο να συνεργαστεί με άλλα.

2. Θα έπρεπε να έχει το δικαίωμα κάθε βουλευτής ενός κόμματος να ψηφίσει αντίθετα στην γραμμή του κόμματος χωρίς φόβο να διαγραφεί;

Νομίζω, και διορθώστε με αν πιστεύετε ότι κάνω λάθος, ότι η "Δημοκρατική" και "Δίκαια" απάντηση είναι να συνεργάζονται τα κόμματα, και να μπορεί ένας βουλευτής να έχει γνώμη χωρίς τον φόβο αποπομπής.

Φυσικά, ποτέ δεν είναι τα πράγματα απλά:

1. Το πλησιέστερο Μεσογειακής ιδιοσυγκρασίας πραγματικό παράδειγμα συνεργαζομένων κομμάτων είναι η Ιταλία, η οποία μέχρι τα '80 ήταν καλαμπούρι γιατί δεν κράταγε κυβέρνηση πάνω από μερικούς μήνες, και μετά από τα '90 κάνανε συνασπισμούς τέτοιους που αποτελούσαν από μόνοι τους υπερ-κόμμα, υπο-Μπερλουσκόνι, αποδεικνύοντας ότι ο βασιλιάς σήμερα εκτός από πρόεδρος ή πρωθυπουργός μπορεί να λέγεται και καβαλιέρε. Και, ψαχνόμενοι για την Ελλάδα, φυσικό είναι να μας συγκρίνουμε πρώτα με την Ιταλία και μετά με την Σουηδία. Έχει η ιδιοσυγκρασία μας και κάτι να κάνει με το τι μπορούμε να περιμένουμε από τους εαυτούς μας.

2. Υπάρχουν επιχειρήματα τα οποία αποδεικνύουν ότι είναι απαραίτητο οι Βουλευτές να ψηφίζουν γραμμή του κόμματος, αλλά από την άλλη μεριά, αυτό καταλύει την οποιαδήποτε χρησιμότητα του διαλόγου, και κατ' επέκταση κάνει τα κόμματα δικτατορίες, και, έτσι έχουμε δικτατορική Αντιπροσωπευτική Δημοκρατία, ή κάτι τέτοιο.

Θα μου πείτε, έτσι δημιουργούνται καινούργια κόμματα από τους διωγμένους. Ναι, αλλά τώρα επιστρέφουμε στο άνωθεν παράδειγμα της Ιταλίας...

Από την άλλη μεριά, με όλα τους τα μαύρα κι άραχνα, περί των οποίων τουλάχιστον ένας φίλος εκ των αναγνωστών θα μας πληροφορήσει άμεσα, η Αγγλία και οι ΗΠΑ αποτελούν παραδείγματα δικομματικών πολιτευμάτων που λειτουργούν καλύτερα από την Ιταλία.

Και από την παράλλη μεριά, και στην Αγγλία και στις ΗΠΑ, και στον κόσμο που ξέρω από τον οποίο εξαρτόμαστε τώρα, δεν αποπέμπεται αντιπρόσωπος επειδή είπε μια γνώμη διαφορετική του κυρίου προέδρου -άλλωστε, δεν είναι ποτέ δυνατόν όλοι οι ψηφοφόροι ενός κόμματος να συμφωνούν συνέχεια με τον αρχηγό του κόμματος, και οι αντιπρόσωποί τους έχουν υποχρέωση απέναντι εκείνων τους οποίους αντιπροσωπεύουν πριν από την υποχρέωση προς τον θεσοδότη τους.


Έτσι, ενώ η λογική μου, μου προτείνει συνεργασία κομμάτων, πιστεύω ότι πιο αποτελεσματική στην σημερινή παγκόσμια πραγματικότητα είναι η αυτοδύναμη κυβέρνηση.

Και, ενώ ο όρος της αυτοδύναμης κυβέρνησης προϋποθέτει ψήφο βουλευτού σε ευθυγράμμιση με τον αρχηγό, πιστεύω στην ελεύθερη ψήφο του βουλευτού χωρίς κυρώσεις.

Πρέπει να είμαι πολύ παραπλανημένος... Βοήθεια!