Πραγματικότητες

Δεν υπάρχει αμφιβολία για το ότι από Δευτέρα το σχήμα της κυβέρνησης θα αλλάξει. Η ερώτηση είναι για τι πράγμα θα πρόκειται, από έναν απλό ανασχηματισμό, μέχρι όλους και όποιο ενδιάμεσο σταθμό ως την πλήρη αλλαγή κυβέρνησης και πρωθυπουργού.

Θα εξαρτηθεί από συνδυασμό δύο πραγματικοτήτων: Το αν θα έχει γίνει συμφωνία το Σαββατοκύριακο στις Βρυξέλες, και το πόση υπερκομματική συνείδηση της Ιστορικής στιγμής έχει τελικά ο Αλέξης Τσίπρας.

Όλες οι ενδείξεις είναι ότι θα υπάρξει συμφωνία, με όρους ακόμα πιο αυστηρούς από την πρόταση της Ελλάδας, με έμφαση σε διαβεβαιώσεις ως προς την αναξιοπιστία της Ελλάδας, και εστιασμένη σε άμεσες μεταρρυθμίσεις.

Η γνώμη μου είναι ότι ο Αλέξης Τσίπρας πρέπει να παραμείνει πρωθυπουργός, επειδή έχει την πιο ευρεία αποδοχή από οποιονδήποτε άλλον, αν όχι απλά ανέχεια, στα στρώματα της κοινωνίας. Μπορεί από στόματός του ο λαός να ανεχθεί πολλά περισσότερα από ότι θα ανεχόταν από οποιονδήποτε άλλο. Επίσης, μετά από την παρουσίασή του της Παρασκευής, υπάρχει μία πιθανή κατεύθυνση, αν την επιλέξει, που από κωλόπαιδο του τσαμπουκά μπορεί να εξελιχθεί σε πραγματικό ηγέτη. Εξαρτάται από αυτόν. Χρειάζεται ένα τέτοιο παραμύθι η Ελλάδα, αν βγει αληθινό.

Η γνώμη μου είναι ότι μια κυβέρνηση Εθνικής σωτηρίας, έστω και υπό τον Αλέξη Τσίπρα, δεν είναι ότι το καλύτερο. Το καλύτερο, πάντα κατά την γνώμη μου είναι να παραμείνει ο ΣΥΡΙΖΑ κυβέρνηση, με τους ΑΝΕΛ, ή με το ΠΟΤΑΜΙ, αλλά η Εθνική συνοχή να υπερβεί τα φαινόμενα και τα λόγια και να γίνει πραγματικότητα όπου η κυβέρνηση και οι αποφάσεις της θα υποστηρίζονται στην Βουλή όπως εχθές: με αντιρρήσεις συνείδησης από μέσα από την κυβέρνηση αλλά με την υποστήριξη της αντιπολίτευσης. Αυτό, αν και ρομαντικό, και ουτοπικό, πρεσβεύω θα ήταν το καλύτερο, προς ύμνο της πραγματικής και όχι απλά εικονικής συνοχής και δημοκρατικής διακυβέρνησης της Ελλάδας σε ώρες κρίσης επιβίωσης.

Φυσικά δεν είναι δυνατόν, μετά από συμφωνία με τους δανειστές,  να βρίσκονται σε κυβερνητικές θέσεις άτομα που σπέρνουν την αντιευρωπαϊκή διχόνοια με την έλλειψη οποιοδήποτε αισθήματος ρεαλισμού, όπως η Ζωή Κωνσταντοπούλου ή ο Λαφαζάνης. Άτομα σαν αυτά θα έπρεπε να μείνουν βουλευτές αλλά να μην βρίσκονται μέσα στην κυβέρνηση. Αυτό είναι αυτονόητο.

Για μένα, ο Αλέξης Τσίπρας πρωθυπουργός, ο Μεϊμεράκης αρχηγός του δευτέρου κόμματος, ο Τσακαλώτος σαν υπουργός οικονομικών, ο Λαφαζάνης σαν βουλευτής για ζύγι του φάσματος ιδεών, και η Κωνσταντοπούλου σαν βουλευτής για να υπάρχει και λίγο γέλιο που και που (χρειάζεται και το γέλιο), θα ήταν το καλύτερο. Ο Βαρουφάκης, κατά την γνώμη μου, θα έπρεπε να πράξει τα έντιμα και να παραιτηθεί από βουλευτής, άμεσα. Ο Καμμένος ας κάτσει εκεί που είναι αν συνεχίσουν οι ΑΝΕΛ αντί για το ΠΟΤΑΜΙ. Το υπουργείο άμυνας αυτές τις μέρες είναι εντελώς δευτερευούσης σημασίας, αλλά αρκετά ορατό για να ικανοποιεί τους επισήμως στηρίζοντες τις 149 έδρες.

Ελπίζω δηλαδή σε συμφωνία, ανασχηματισμό, και πορεία με θετικές, αντί αρνητικές, συναλλαγές ανάμεσα στα δύο πρώτα κόμματα της βουλής. Κάτι που η παρουσίαση του Μεϊμεράκη την Παρασκευή προτείνει πως είναι πραγματικά δυνατόν.

Δειγματοληπτικά από το τουήτερ...

Παρόντες

Απών ο Γιάνης (στην Αίγινα με την φάμιλυ), απούσα η Ραχήλ (που μέχρι την ψηφοφορία έβγαζε φωτιές από τα ρουθούνια και τα αυτιά για ΟΧΙ). Απώντες και άλλοι πέντε βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ.

Η κα Μακάρθυ (επίσης γνωστή ως Ζωή Κωνσταντοπούλου) εξευτέλισε και ύβρισε το Ελληνικό Κοινοβούλιο δια της στρατηγικής του να ανεβάσει εαυτόν σε επίπεδα μάρτυρα, ή ηρωίδας, της Ιστορίας, και να κατεβάσει τους συναδέλφους της σε επίπεδα πολύ χαμηλά για το υψηλό της ήθος και πατριωτισμό. Πάντως, δεν ψήφισε ΟΧΙ. Εδήλωσε "παρών". Συγγνώμη, "παρούσα" (Έτσι είπε: "Παρών. Παρούσα").

Από το ΣΥΡΙΖΑ, οχτώ παρών, εφτά απών, και δύο ΟΧΙ. Δηλαδή 17 ΟΧΙ, εκ των οποίων μόνο δύο είχαν την σπονδυλική στήλη να το πουν το ΟΧΙ. Άσε τους άλλους που ψήφισαν ΝΑΙ και μετά υπέγραφαν χαρτιά με εξηγήσεις, ναι μεν αλλά. Όπως πάντα έλεγα στο παιδί μου καθώς μεγάλωνε, "Κώστα, δεν υπάρχει ουδετερότητα. Μην κάνεις ποτέ το λάθος να πιστέψεις στην ουδετερότητα. Η Ελβετία είναι ουδέτερη επειδή κρατάει ολωνώνε τα λεφτά. Όποιος άλλος σου πει ότι είναι ουδέτερος, σε οτιδήποτε, ή σου κρύβει την πραγματική του θέση, ή είναι δειλός και τρέμει σαν ζελέ. Νά 'χεις πάντα γνώμη. Μην πιστέψεις ποτέ ότι μπορείς να είσαι ουδέτερος, όσο και να σε πονάει το να πρέπει να πάρεις θέση".

Η Ραχήλ επέλεξε την αφάνεια της απούσας, στην ανωτερότητά της. Αλλά η Κωνσταντοπούλου, είμαι σίγουρος ότι φεύγει από το προεδρείο της Βουλής, ίσως την Δευτέρα, ίσως μέχρι τον Σεπτέμβριο. Δεν είναι δυνατόν βουλευτής, και πρόεδρος της Βουλής να μιλήσει όπως μίλησε για τις συμφωνίες που καλείται να στηρίξει αυτή η κυβέρνηση, και να συνεχίσει στον ρόλο του προέδρου της Βουλής επί αυτής της κυβέρνησης που καλείται να επιτελέσει τα όσα εκείνη θεωρεί τόσο ανθελληνικά. Θα είναι σκάνδαλο το να συνεχίσει στην θέση της. Δεν είναι δυνατόν να επιτραπεί.

Η Ζωή Κωνσταντοπούλου, στην ομιλία της στην Βουλή, μου θύμισε τον Εισαγγελέα της Νέας Ορλεάνης Τζιμ Γκάρισον, που το 1969 έφερε σε δικαστήριο την μοναδική δίκη που έγινε ποτέ σε σχέση με την δολοφονία του Τζων Κέννεντυ. Κατηγόρησε ένα μέλος της αριστοκρατίας της Νέας Ορλεάνης, τον Κλαίη Σω, σαν συνωμότη στην δολοφονία του προέδρου. Πριν προσπαθήσει να αποδείξει ότι ο Σω ήταν ένοχος συνωμοσίας, έπρεπε πρώτα να αποδείξει ότι υπήρξε συνωμοσία, κάτι που το είχε πρόσφατα αποκλείσει η Επιτροπή Γουώρεν της οποίας το πόρισμα ήταν πως ο Λη Χάρβη Όσβαλντ έπραξε μόνος του και ότι δεν υπήρχε συνωμοσία.

Θα θυμάστε την ιστορία από την ταινία JFK του Όλιβερ Στόουν (μεγάλου υποστηρικτή του Αλέξη Τσίπρα), με τον Κέβιν Κόστνερ στον ρόλο του Γκάρισον. Ίσως να θυμάστε ότι στο τέλος της αγόρευσής του, μπροστά από ένα έκπληκτο δικαστήριο, ενόρκους και ακροατήριο που είχαν αρχίσει να γελάνε αμήχανα, κατηγόρησε ότι στην συνωμοσία είχαν πάρει μέρος η CIA, το FBI, η Κούβα, ο Κλεή Σω, ο αντιπρόεδρος Τζόνσον των Ηνωμένων Πολιτειών και πολλοί άλλοι.

Ο Τζιμ Γκάρισον έχει μείνει στην ιστορία σαν φαιδρό πρόσωπο, όπως θα μείνει και η Ζωή Κωνσταντοπούλου μετά από την ομιλία και συμπεριφορά της στην Βουλή των Ελλήνων την νύχτα της Παρασκευής προς Σάββατο 11 Ιουλίου 2015. 

Κατά τά άλλα, 251 ΝΑΙ, 32 ΟΧΙ, 8 Παρών και 7 απόντες/απούσες.

Τώρα πάμε πάλι στις Βρυξέλες να παρακαλέσουμε.

...λέτε ο Όλιβερ Στόουν να γυρίσει ταινία την ζωή του Αλέξη μας;

...και για να λέγεται το σωστό: Ο Μεϊμεράκης, καταπληκτικός. Τον Αλέξη τον έκανε βούτυρο και τον άλειψε σε φρυγανιά.

Αντιπροσώπευση

Ποιός είναι ο λόγος για τον οποίον τα Κοινοβούλια έχουν εκατοντάδες βουλευτές;

Στην Ιταλία, για 60 εκατομμύρια πληθυσμό, έχουν 940 (εννιακόσιους σαράντα). Εξακόσιους τριάντα (630) βουλευτές και 315 γερουσιαστές.

Στις ΗΠΑ, στο Ομοσπονδιακό Κογκρέσο για 50 Πολιτείες με συνολικά 300 εκατομμύρια νοματαίους, έχουν 535. Τετρακόσιους τριάντα πέντε αντιπροσώπους και εκατό γερουσιαστές. Εν τω μεταξύ, κάθε μία από τις 50 Πολιτείες έχει το δικό της Κογκρέσο με τους δικούς της Πολιτειακούς αντιπροσώπους και γερουσιαστές για τα Πολιτειακά θέματα.

Η Γερμανία, για 81 εκατομμύρια υπάκουους υπήκοους έχουν πολύπλοκο σύστημα από τα παλιά φέουδα και κρατίδια, αλλά, τέλος πάντων, φαίνεται να έχουν 149 βουλευτές. Έψαξα αλλά μπερδεύτηκα και είπα, δε βαριέσαι, όλο και κάποιος σχολιαστής θα ξέρει καλύτερα να μας πει.

Το Ηνωμένο Βασίλειο (Αμερικανικό αεροπλανοφόρο του ψυχρού πολέμου αγκυροβολημένο μόλις δίπλα στην Ευρώπη), είναι κι αυτό λίγο μπερδεμένο αλλά έχουν 760 Λόρδους, συνολικά, στον πάνω-οίκο (των Λόρδων), και 650 μέλη του κάτω-οίκου (πληβείοι/πλέμπα). Εξήντα εκατομμύρια Βρετανοί.

Η Ελλάς έχει τους 300. Όχι τους τριακοσίους του Λεωνίδα. Εκείνοι ήταν άλλοι. Οι σημερινοί είναι οι Τρακόσοι του Καραγκιόζη. Σημειωτέον ότι ο Καραγκιόζης δεν είναι πλέον επισήμως Έλληνας. Πήγαμε να τον κατοχυρώσουμε διεθνώς αλλά πλάκωσαν οι Τούρκοι στο πολιτιστικό και κουλτουριάρικο δικαστήριο και ο Καραγκιόζης απεδείχθει Τούρκος (υπήκοος τουλάχιστον).

Η Τουρκία έχει 74 εκατομμύρια Τούρκους αντιπροσωπευόμενους από 550 μπουνταλάδες στην Εθνική Συνέλευση.

• Πρώτη σε προσωπικό σέρβις αριθμού πολιτών ανά αντιπρόσωπο στην κυβέρνηση έρχεται η Ελλάδα με μόνον 33.333 πολίτες ανά βουλευτή.
• Τελευταία η Αμερική με 560.748 πολίτες ανά βουλευτή.
• Δηλαδή, αν είχαμε το κογκρέσο της Αμερικής στην Ελλάδα, τα δέκα μας εκατομμύρια θα χρειαζόντουσαν 18 βουλευτές αντί τρακόσους (και οι ΗΠΑ 9.000 αντί 535).

Αυτό θα πει Κάστομερ Σέρβις! Τρακόσοι υπάλληλοι σουπερμάρκετ για 10 εκατομμύρια πελάτες.

Είναι όμως έτσι, ή πέφτει κάποια παραπλάνηση;

Υποτίθεται ότι ο λόγος ύπαρξης των αντιπροσώπων είναι να σκέφτονται και να ψηφίζουν, αντιπροσωπεύοντας την βούληση αυτών που τους ψήφισαν. Αλλά.

Οι τρακόσοι του Καραγκιόζη ψηφίζουν ότι τους πει ο βοσκός, αλλιώς πέφτουν τα τσομπανόσκυλα και τους βγάζουν από το μαντρί. Άρα η αντιπροσώπευση του Ρωμιού συμβαίνει σε επίπεδο τσομπάνη --έτσι και τολμήσει πρόβατο να αντιπροσωπεύσει το κοτέτσι με την ψήφο του αντί τον τσομπαναρέα, να πούμε.

Και, έχουμε και λέμε, σήμερον, εφτά τσομπανηδες (που γίναν οχτώ λόγω Λοβέρδου), άρα εφτά ψήφοι (που γίνανε οχτώ). 

Να λοιπόν που είμαστε καλύτεροι από την Αμερική, με  1,428,571  (ή 1.250.000) πολίτες ανά τσομπάνη. Αυτό βέβαια είναι μέσος όρος. Μερικοί τσομπάνηδες αντιπροσωπεύουν λιγότερα πρόβατα από άλλους. Ο Λοβέρδος φερ' ειπείν αντιπροσωπεύει κάπου 80.000 και ο Αντώνης κάπου 4.230.000. Υποτείθεται.  

Και υπάρχουν και τα κατσίκια.