Αυταπάτες

Από την προέλευση των λέξεων, στην Γαλλία του τέλους του δεκάτου ογδόου αιώνα, πηγάζει ότι «Δεξιά» σημαίνει «Κυβέρνηση» και «Αριστερά» σημαίνει «Αντιπολίτευση».

Τον τελευταίο αιώνα, η «Αριστερά» ταυτίστηκε με σοσιαλισμό ο οποίος έχει ανάγκη εκτεταμένο σχήμα κυβέρνησης που κατευθύνει την οικονομία και η «Δεξιά» ταυτίστηκε με περιορισμένο σχήμα κυβέρνησης που διευκολύνει την ιδιωτική πρωτοβουλία. Λογικό, εφ’ όσον η αντιπολίτευση είναι κατά τον ορισμό της η φωνή των μη-εχόντων.

Οι λέξεις με τους αιώνες εστίασαν στο πως αντιμετωπίζεται η ιδιωτική πρωτοβουλία, όπου όσο «δεξιότερα» πάει κανείς επιτρέπει περισσότερη ιδιωτική πρωτοβουλία, πρακτική που αφήνει ακάλυπτους τους ανήμπορους ιδιώτες και δημιουργεί πλούτο για εκείνους που μπορούν και φτώχεια για εκείνους που δεν μπορούν. Και, όσο πιο «αριστερά» πάει κανείς επιβάλλεται στην ιδιωτική πρωτοβουλία κρατώντας την σε θέσεις οι οποίες επιτρέπουν την κίνηση και διάθεση χρήματος στα στρώματα που είναι λιγότερο ικανά να φροντίσουν τον εαυτό τους χωρίς κρατική βοήθεια και κηδεμονία.

Το πουγκί της οικονομίας το κρατάει η «δεξιά» καθώς η «αριστερά» προσπαθεί να πάρει από το πουγκί για να δώσει στους αδύναμους –στο τέλος όμως αφήνοντας το πουγκί άδειο.

Συν αυτά, τα άκρα της «δεξιάς» ταυτίστηκαν με έννοιες όπως ο φασισμός, ο ρατσισμός και ο εθνικισμός, ενώ τα άκρα της «αριστεράς» ταυτίστηκαν με ενεργή καταστολή των πλουσιότερων στρωμάτων και της ιδιωτικής πρωτοβουλίας. Το πέρα άκρο της «αριστεράς», αναρχία ενώ το πέρα άκρο της «δεξιάς» απόλυτη αρχή.

Σε πρώτη ανάγνωση θα έλεγε κανείς ότι η έννοια της «δικτατορίας» ανήκει στην «δεξιά». Όμως η ιστορία αποδεικνύει πως η «δικτατορία» είναι ένα σχήμα στο οποίο προσφεύγει οποιαδήποτε κυβέρνηση, ή τάση, η οποία το βρίσκει δύσκολο να συνεχίσει να υπάρχει βασισμένη στην φυσική της βιωσιμότητα. Άλλωστε, η έκφραση «Δικτατορία του Προλεταριάτου» αποτελεί μέρος της Μαρξιστικής θεωρίας, μιας θεωρίας που μόνο «δεξιά» δεν μπορεί να χαρακτηριστεί. Μάλιστα, οι περισσότερες δικτατορίες στην Ιστορία του περασμένου αιώνα ξεκίνησαν από τον «σοσιαλισμό», βλ., Μουσολίνι, Χίτλερ, Στάλιν, δύο εκ των οποίων κατέληξαν στην ακροδεξιά και μία παρίστανε τον κομουνισμό.

Η ικανότητα μιας κυβέρνησης να παραμένει βιώσιμη για την πλειοψηφία μιας κοινωνίας εξαρτάται από το πόσο ισχυρή και ανεξάρτητη και λειτουργούσα είναι η εθνική οικονομία και τον βαθμό στον οποίον μια οποιαδήποτε εθνική οικονομία βαραίνει τον μηχανισμό της κυβέρνησης. Είτε ελεύθερη είτε κατευθυνόμενη, η οικονομία προσδιορίζει την βιωσιμότητα οποιασδήποτε κυβέρνησης.

Μια κυβέρνηση χρειάζεται υγιή εθνική οικονομία για να είναι βιώσιμη, και, όσο πιο «αριστερά» βρίσκεται μια κυβέρνηση τόσο περισσότερο ταυτίζεται με το πόσο ισχυρή είναι η εθνική οικονομία.

Όταν μια χώρα χρωστάει περισσότερα από όσα παράγει και όταν μια χώρα δεν διαθέτει βιομηχανία, όταν μια χώρα δεν παράγει ούτε τα μισά από τα προϊόντα που καταναλώνει, ούτε η «αριστερά» ούτε η «δεξιά» μπορούν να υλοποιήσουν χρήμα από αέρα κοπανιστό.

Τα απαραίτητα προϊόντα, και τα χρήματα για να αγοραστούν τα προϊόντα, πρέπει να διατεθούν στην χώρα από εκείνους που τα έχουν, και εκείνοι βρίσκονται εκτός της χώρας. Η χώρα τότε καθίσταται εξαρτώμενη από εξωτερικούς παράγοντες και η οποιαδήποτε «αριστερή» ή «δεξιά» κυβέρνηση παύει να έχει οποιαδήποτε ισχύ και μετατρέπεται σε συντονιστή της διευκόλυνσης της διάθεσης των προϊόντων και της ρευστότητας όπως την κατευθύνουν οι προμηθευτές από την σφαίρα εκτός της χώρας.

Όση φιλοσοφία και λεκτικές ακροβασίες και να αποπειραθούμε, επιστρέφουμε στην πραγματικότητα του ότι η «δεξιά» είναι η κυβέρνηση και η «αριστερά» είναι η αντιπολίτευση. Γεγονός το οποίο εκλιπαρεί την ερώτηση του πως «αριστεροί» πιστεύουν ότι είναι δυνατόν να παραμείνουν «αριστεροί» όταν γίνουν κυβέρνηση.

Την στιγμή που ο ΣΥΡΙΖΑ έγινε κυβέρνηση αναγκάστηκε να μεταλλάξει από «αριστερά» σε «δεξιά» και για να το καλύψει αυτό το γεγονός, αλλά και για να μπορέσει να επιτύχει το οτιδήποτε, αναγκάστηκε να χρησιμοποιήσει αμέσως ή εμμέσως ορισμένες πρακτικές δικτατορικές. Δεν μπορώ να καταλάβω γιατί εκπλαγήκανε οι «αριστεροί» ψηφοφόροι του ΣΥΡΙΖΑ όταν ο αρχηγός τους αναγκάστηκε, για να παραμείνει στην εξουσία, να γίνει αυταρχικότερος και χειρότερος από την κεντροδεξιά την οποία αντικατέστησε.

Η Έλληνες είχαν και έχουν δύο επιλογές και δύο επιλογές μόνο, άσχετες με «αριστερά» ή «δεξιά»: Να απομονωθούν από τον υπόλοιπο κόσμο και να ζήσουν με πάρα, πάρα πολύ λιγότερα και λιτότερα από όσο είχαν συνηθίσει, ή να παραμείνουν μέρος ενός διεθνισμού ο οποίος θα υπαγορεύσει σε οποιαδήποτε κυβέρνηση τι να κάνει στο εσωτερικό.

Αν οι Έλληνες επιλέγουν να παραμένουν στον διεθνισμό καταναλώνοντας προϊόντα τα οποία δεν παράγουν, η οποιαδήποτε κυβέρνηση θα λειτουργεί σαν «δεξιά» γιατί έτσι θα της επιβάλλουν οι δανειστές της. Σε αυτή την περίπτωση οι Έλληνες μπορούν να επιλέξουν κυβέρνηση που να ταυτίζεται με την «δεξιά» και να φέρεται σαν «δεξιά», ή κυβέρνηση που να ταυτίζεται με την «αριστερά», για τα μάτια, αλλά να φέρεται σαν «δεξιά» είτε τους αρέσει είτε όχι.

Ο καημένος ο τσίπρας δεν είχε άλλη επιλογή αν ήθελε να παραμείνει στην εξουσία. Μπορεί όταν ήταν αντιπολίτευση να είχε αυταπάτες, όπως παραδέχτηκε, αλλά οι αυταπάτες για εκείνον τέλειωσαν. Για σας; Πως πάνε οι αυταπάτες για σας; Κρατάνε καλά;

Τι έχει παραμείνει άραγε στο οπλοστάσιο του τσίπρα για την μάχη του να τον διατηρήσουν στην εξουσία εκείνοι που έχουν ακόμα αυταπάτες; Χρωματιστές και γυαλιστερές χάντρες! Αναθεώρηση του Συντάγματος. Και, φυσικά, δημοψήφισμα. Αν και ο Πρόεδρος διαφωνεί με την συνταγματικότητα του δημοψηφίσματος όσον αφορά αναθεώρηση του Συντάγματος. Απομένει να αποφασίσει ο τσίπρας πως να μοιράσει τις γυαλιστερές και πολύχρωμες χάντρες στους ιθαγενείς χωρίς να βρει και μεγάλο μπελά, συνταγματικά.

Αποτελέσματα

Ο μπαλαντέρ των εκλογών είναι οι περίπου ένα εκατομμύριο εκατό χιλιάδες άνθρωποι που προστέθηκαν από το 2012 και μετά στην αποχή. Από το 1974 ως το 2009 η αποχή ήταν μεταξύ 20% και 25%. Από το 2012 έφτασε τα 36%. Δηλαδή στους συνηθισμένους 2.500.000 απέχοντες προστέθηκαν κάπου 1.100.000 έξτρα. Τι θα κάνουν εκείνοι τώρα;

Ποιοι είναι αυτοί οι 1.100.000; Από 2012 μέχρι Ιανουάριο του 2015 ενεργοποιήθηκε εκπληκτικά η αριστερά, άρα είναι σίγουρο ότι η μεγάλη πλειοψηφία των 1.100.000 έξτρα απεχόντων αποτελείται από απογοητευμένους, φοβισμένους και αηδιασμένους κεντροδεξιούς και δεξιούς. Είναι λογικό να περιμένει κανείς ότι οποιαδήποτε μείωση στην αποχή θα ωφελήσει την Νέα Δημοκρατία.

Ποιοι θα μείνουν περίπου στα ίδια; Οι λοιποί εκτός Βουλής, κάπου 390.000 με 410.000, το ΚΚΕ κάπου 340.000, η Χρυσή Αυγή κάπου 380.000. Το Ποτάμι ίσως να κερδίσει κάτι, και να φτάσει 400.000, ίσως και να χάσει κάτι, κατεβαίνοντας στις 350.000. Σύνολο αυτών, όλων, μάλλον θα κυμανθεί κάπου στις 1.500.000 με 1.700.000 ψήφους.

Οι Ανέλληνες θα είναι μάλλον οι μετακαρατζαφερικοί χαμένοι πέφτοντας στους περίπου 250.000 ή πολύ λιγότερους. 

Το ΠΑΣΟΚ μάλλον θα πάει πρώτο ανάμεσα στου λοιπούς εκτός Βουλής, ή θα μπει μέσα συναγωνιζόμενο τους Ανέλληνες, όπως τον Ιανουάριο.

Το ΣΥΡΙΖΑ, η ΝΔ και η Λαϊκή Ενότητα θα μοιραστούν κάπου 4.300.000 ψήφους, συν οποιαδήποτε μείωση της αποχής η οποία θα ευνοεί την ΝΔ.

Όσο και να θέλουν "όλοι" την Νέα Δημοκρατία να συνεχίσει την κατρακύλα, κάθε λογική προτείνει ότι το ναδίρ της κεντροδεξιάς ήταν τον Ιανουάριο του δεξιότατου Σαμαρά, και, μεταξύ μνημονιακού Τσίπρα, έλλειψης Σαμαρά, παρουσίασης Μεϊμεράκη, και επιστροφής από την αποχή, η Νέα Δημοκρατία μόνο κερδισμένη μπορεί να βγει σε σχέση με τον Ιανουάριο. Ίσως λίγο, αλλά σίγουρα κυμαινόμενη μεταξύ 1.750.000 και 2.000.000.

Αυτό αφήνει κάπου 2.500.000, να τα μοιραστούν το ΣΥΡΙΖΑ και η Λαϊκή Ενότητα. 

Η Ίσκρα του Βλαντιμίρ Λαφαζάνη ήδη θριαμβολογεί ότι ο ΣΥΡΙΖΑ θα διασπαστεί στα δύο, 50-50, πράγμα που σημαίνει ότι οι αληθινοί αριθμοί όλων όσων πιστεύουν στην Δραχμή και δεν είναι ΚΚΕ ή ΧΑ, δεν θα είναι πάνω από το 1/4 του παλιού ΣΥΡΙΖΑ. Αν ο Λαφαζάνης πάρει στην πραγματικότητα πάνω από 600.000 ψήφους θα είναι θαύμα εξ' αριστερού ουρανού. Και έτσι όμως, βγαίνει τρίτο κόμμα.

Πρώτο το ΣΥΡΙΖΑ, δεύτερη η ΝΔ, τρίτη η Λαϊκή Ενότητα, τέταρτη θέση το Ποτάμι ή η Χρυσή Αυγή.

Βέβαια, μεταξύ εκείνων που θα χάσει ο ΣΥΡΙΖΑ και εκείνων που θα κερδίσει η ΝΔ, είναι στήθος-στήθος, αλλά με το ΣΥΡΙΖΑ του Τσίπρα μάλλον πρώτο, τελικά με 50+2 έως 50+5 έδρες περισσότερες της ΝΔ.

- Το ΣΥΡΙΖΑ του Τσίπρα μπορεί να συνεργαστεί, πιθανώς, μόνο με το Ποτάμι (και ότι απομείνει από τους Ανέλληνες).

- Η Νέα Δημοκρατία μπορεί να συνεργαστεί, πιθανώς, μόνο με το Ποτάμι (και ότι απομείνει από τους Ανέλληνες).

- Το δράμα της τραγωδίας θα είναι να μην υπάρχουν αρκετές έδρες για συνεργασία ούτε από ΣΥΡΙΖΑ με άλλους, ούτε από ΝΔ με άλλους

...Διότι, έτσι και συνεργασθεί ο ΣΥΡΙΖΑ με την Λαϊκή Ενότητα θα γελάσει και το παρδαλό κατσίκι, αν και, μεταξύ μας, παίζει κι αυτό, έξυπνα. Δεν είναι πέραν φαντασίας όλα αυτά να γίνονται για να επισημοποιηθεί μια κυβέρνηση Τζέκυλ-Χάιντ, Τσίπρα-Λαφαζάνη, οργανώνοντας τα υπάρχοντα καινούργια μαντριά.

Λογικά (εκτός του παραλόγου πλην έξυπνου συνδυασμού Τσίπρα-Λαφαζάνη), καθοριστικοί καταλύτες των εκλογών θα είναι πιθανότατα το Ποτάμι (και ότι απομείνει από τους Ανέλληνες), με τον Λαφαζάνη αντιπολίτευση, φλερτάροντας το ΚΚΕ που θα του κρατάει μούτρα και θα του λέει "τσου!"... 

Ο Μίκης μάλλον θα ξεσαλώσει όταν βγει πρώτος στο επικρατείας του Λαφαζάνη, η Ζωή θα αναλάβει ρόλο Κασσάνδρας και ο Βαρουφάκης θα πάει κάπου να διδάξει ή/και να συνεχίσει και τις συνεντεύξεις συν φωτογραφήσεις λάιφστάιλ. Ο Γλέζος... ποιός ξέρει. Ίσως να μείνει ο κακομοίρης να κρατάει την σημαία των περασμένων μεγαλείων.

Στην πραγματικότητα θα επιστρέψουμε στο 2012, πιο ...ώριμοι και πιο πτωχευμένοι, με αντιπολίτευση [;] φερόμενη ακριβώς το ίδιο όπως το 2012-2015 αλλά με Λαφαζάνη αντί Αλέξη να την οδηγεί, και με τον Αλέξη να έχει αντικαταστήσει τους Σαμαροβενιζέλο. Οι μεγάλοι νικητές θα είναι ο Τσίπρας, η ΝΔ, ο Λαφαζάνης και ο Θεοδωράκης. Ο μεγάλος ηττημένος θα είναι η Ελλάδα, όπως πάντα.

Ψήσιμο

Και τώρα που πάμε;

Σημασία έχει το κατά πόσον οι διαφωνούντες μπορούν να αλλάξουν την πορεία, και κατά πόσον οι διαφωνούντες έχουν δίκιο. Φυσικά,  το "δίκιο" είναι εντελώς υποκειμενικό, άρα, το "δίκιο" εκτιμάται από το κατά πόσον προσεγγίζει ή υπερβαίνει το όριο πλειοψηφίας.

Βλέπετε, ο ορισμός του διαφωνούντος είναι το ότι βρίσκεται στην μειοψηφία. Αλλιώς η άποψη δεν θα λεγόταν "διαφωνούσα", αλλά "επικρατούσα". Πράγματι περίεργο και απόλυτα μη-βιώσιμο το ότι η κυβέρνηση του 22% των εγγεγραμμένων και 36% των εγκύρων ήταν μία κυβέρνηση διαφωνούσα, η οποία, με το πέρασμα του χρόνου αναγκάστηκε να συμφωνήσει για να μετατεθεί στην πλειοψηφία.

Η ριζική διαφωνία υπήρχε πάντα στο πρόσωπο των ακραίων, αριστερά και δεξιά, και έφτανε κάποιο 15% συνολικά. Τον Μάιο του 2011 η ζυγαριά άρχισε να αλλάζει με την εμφάνιση της αστείας παρουσίας των "Αγανακτισμένων" που πήγαν στο Σύνταγμα, μούντζωσαν την Βουλή, και μετά πήγαν για τα μπάνια του λαού. Ένα χρόνο αργότερα, το 2012, η αγανάκτηση προσκολλήθηκε στο 4% του ΣΥΡΙΖΑ, μιά που δεν υπήρχε άλλη επιλογή, και έφερε στην αντιπολίτευση τον Τσίπρα και τις συνιστώσες τις οποίες ο Τσίπρας προσπαθούσε να βάλει στον γύψο προσωποπαγώς. Τον Ιανουάριο του 2015 οι διαφωνούντες και οι αγανακτισμένοι έβγαλαν κυβέρνηση της οποίας τις μπούρδες είχαν χάψει στην Θεσσαλονίκη τον Σεπτέμβριο του 2014. Τον Ιούλιο του 2015 η φαντασίωση έσκασε σαν μπαλόνι με ζεστό αέρα και οι φαντασιόπληκτοι προσπαθούν τώρα να προσανατολιστούν σε κάποια καινούργια Χαλιμά για να τους συνεχίσει το παραμύθι. Κι αν δεν βρούνε Χαλιμά έτοιμη θα την φτιάξουνε οι ίδιοι.

Η δύναμις των διαφωνούντων ελαττώνεται από τα 22% των εγγεγραμμένων του Ιανουαρίου σε ποσοστά που πλησιάζουν το παραδοσιακό αναμενόμενο. Ο Λαφαζάνης, η Ζωή και ο Μιχαλολιάκος θα ηγηθούν της διαφωνίας στο μέλλον, αλλά με αριθμούς λογικούς και διαχειρίσιμους. Το ΚΚΕ δεν το θεωρώ μέρος της διαφωνίας γιατί η ταύτισή τους με την μόνιμη άρνηση είναι συμπτωματική αλλά και αναμενόμενη. Ένα 5% για το ΚΚΕ, ένα 15%έως 20% για τον Λαφαζάνη και τον Μιχαλολιάκο, με ατραξιόν-τζουτζέ την Ζωή, και μας μένει ένα 70-75% να κυβερνήσει την χώρα μεταξύ κυβέρνησης και αντιπολίτευσης.

Πως θα διαμορφωθεί όμως η κυβέρνηση της χώρας από το 70-75% που μένει; Κατ' αρχάς επιστρέφουμε στον δικομματισμό, με το κόμμα του Τσίπρα από την μία μεριά, ότι και να λέγεται (μάλλον "Σύριζα" αντί "ΣΥΡΙΖΑ") και την Νέα Δημοκρατία του Μεϊμεράκη από την άλλη. Από τα υπόλοιπα, δεν νομίζω να παίρνει κανείς στα σοβαρά το κίνημα του Γιωργάκη ή το καινούργιο φρούτο του Δημοκρατικού Κόμματος οπότε μένουμε με το Ποτάμι του Θεοδωράκη, το ΠΑΣΟΚ της Φώφης και τους Ανέλληνες του Καμμένου. Ο Καμμένος μάλλον θα ακολουθήσει τον δρόμο του Καρατζαφέρη. Το Ποτάμι και το ΠΑΣΟΚ μάλλον θα συνεργαστούν ή θα συγχωνευθούν. Για τα επόμενα δέκα χρόνια μάλλον βλέπουμε Τσίπρα και ΝΔ σε ένα δικομματισμό υποστηριζόμενο από το Ποτάμι-ΠΑΣΟΚ, με αγανακτισμένα και ενίοτε παραμυθιασμένα άκρα τους Λαφαζάνη-Μιχαλολιάκο και, όπως πάντα, οι ψωριάρηδες στο ΚΚΕ.

Το κόλπο εξαρτάται από το πότε θα γίνουν βουλευτικές εκλογές. Το παράδοξο είναι ότι, για τους επόμενους δύο έως έξι μήνες, αν και η παρούσα κατάσταση δεν είναι βιώσιμη, με την σχιζοφρενική κυβέρνηση που παίζει και την κυβέρνηση και την αντιπολίτευση, δεν υπάρχει τρόπος να προετοιμαστεί το μελλοντικό τοπίο τόσο γρήγορα. Αν σπρωχτούμε σε εκλογές πριν το τέλος του χρόνου, ιδίως Σεπτέμβριο ή Οκτώβριο, η πίτα δεν θα έχει προλάβει να ψηθεί και θα βγει από τον φούρνο ωμή, δεν θα τρώγεται, και θα παίξει κατ' ευθείαν στα χέρια του Σόιμπλε.

Οι ανεύθυνοι φαντασιόπληκτοι που προσκολλήθηκαν στον ΣΥΡΙΖΑ τα τελευταία τρία χρόνια δεν έχουν πια καμία σημασία. Σημασία έχει να προλάβει η Ελλάδα να ψήσει και να βγάλει από τον φούρνο το καινούργιο σχήμα διακυβέρνησης πριν επιστρέψουν εκείνοι στο περιθώριο. Οι ανεύθυνοι φαντασιόπληκτοι που ακόμα ακολουθούν τον Λαφαζάνη και την Ζωή, όπως και ο ίδιος ο Λαφαζάνης και η ίδια η Ζωή το ξέρουν αυτό καλά. Γι' αυτό προσπαθούν να σπρώξουν άμεσα σε εκλογές ώστε να αφήσουν μια γκρεμισμένη Ελλάδα σαν μνημείο στο ότι υπήρξαν κάποτε κι αυτοί.

Το παιγνίδι δηλαδή αυτή την στιγμή παίζεται στο κατά πόσον η Ελλάδα θα μπορέσει να διαχειριστεί την τελευταία επίθεση πριν επιστρέψει στην πραγματικότητα,  όσο λυπηρή και να είναι αυτή η πραγματικότητα... 

Το επίπεδο της συζήτησης.

Επαναστάσεις

"Με μεγάλο ενδιαφέρον και με αδιάκοπη προσοχή διάβασα το βιβλίο του Τζων Ρηντ, δέκα μέρες που συγκλόνισαν τον κόσμο. Μπορώ να το συστήσω ανεπιφύλακτα στους εργάτες όλου του κόσμου. Είναι ένα βιβλίο που θα ήθελα να το δω δημοσιευμένο σε εκατομμύρια αντίτυπα και μεταφρασμένο σε όλες τις γλώσσες. Δίνει μια ειλικρινή και πλέον ζωντανή έκθεση των τόσο σημαντικών γεγονότων βοηθώντας στην κατανόηση του τι πραγματικά είναι η προλεταριακή επανάσταση και η δικτατορία του προλεταριάτου. Αυτά τα προβλήματα συζητούνται ευρέως, αλλά προτού να μπορέσει κανείς να αποδεχθεί ή να απορρίψει αυτές τις ιδέες, θα πρέπει να κατανοήσει την πλήρη σημασία αυτής της απόφασης. Το βιβλίο του Τζων Ρηντ θα βοηθήσει αναμφίβολα να ξεκαθαριστεί αυτό το ζήτημα, το οποίο είναι το βασικό πρόβλημα του διεθνούς εργατικού κινήματος."

Β. Λένιν, 1919

"Η αστική τάξη βρίσκει τον εαυτό της εμπλεκόμενο σε διαρκή μάχη. Κατά πρώτον με την αριστοκρατία, αργότερα, με εκείνα τα τμήματα της ίδιας της αστικής τάξης, των οποίων τα συμφέροντα έχουν γίνει ανταγωνιστικά με την πρόοδο της βιομηχανίας. Ανά πάσα στιγμή, με την αστική τάξη των ξένων χωρών. Σε όλες αυτές τις μάχες είναι υποχρεωμένη να κάνει έκκληση στο προλεταριάτο, να ζητάει τη βοήθειά του, και ως εκ τούτου, να το μεταφέρει στην πολιτική αρένα. Η ίδια η αστική τάξη, ως εκ τούτου, παρέχει το προλεταριάτο με τα δικά της στοιχεία πολιτικής και γενικής παιδειας, με άλλα λόγια εφοδιάζει το προλεταριάτο με τα όπλα για την καταπολέμηση της αστικής τάξης."

Κ. Μαρξ, Φ. Ένγκελς, Μανιφέστο του Κομμουνιστικού Κόμματος, 1848

Είτε μιλάμε για τον φεμινισμό σε έργα όπως οι Ικέτιδες, είτε δυόμισι χιλιάδες χρόνια αργότερα για το πως ένας Αμερικανός απέδωσε σε βιβλίο την εφαρμογή των διδασκαλιών του Μαρξ από τους Μπολσεβίκους στην Ρωσία του Λένιν και του Τρότσκι, το κοινό χαρακτηριστικό της αιώνιας κοινωνικής πάλης είναι η επιμονή για την θεμελίωση καινούργιων αξιών και τάξης πραγμάτων που θα επιτρέψουν σε μέρη της κοινωνίας να αισθανθούν αλλά και να ζήσουν την ενδυνάμωση της κοινωνικής ή ταξικής θέσης τους, αντικαθιστώντας την ελευθερία της σκέψης με την σιγουριά ενός δόγματος (αυτό το έγραψα εγώ).

Το 1919-1921 η επανάσταση των Μπολσεβίκων απήχθη από μία ολιγαρχία γραφειοκρατών. Ένα στρατιωτικοποιημένο αστυνομικό κράτος. Τέσσερα εκατομμύρια άνθρωποι πέθαναν στην Μόσχα και στην Πετρούπολη όχι πολεμώντας έναν πόλεμο ή μαχόμενοι για έναν αγώνα. Πέθαναν από την πείνα, λόγω του καινούργιου κράτους των Μπολσεβίκων που δεν λειτουργούσε.

Νομίζω ότι αξίζει πραγματικά να σταματήσουμε για μιά στιγμή στις λέξεις που πάντα χρησιμοποιούσε ο Λένιν για να αναφερθεί στην "Δικτατορία του Προλεταριάτου". Συγκεκριμένα, στην λέξη "Δικτατορία". Επίσης χρειάζεται λίγη περισυλλογή σχετικά με το πόση σημασία απέδιδε ο Μαρξ στην Παιδεία και την Μόρφωση των εργατών.

Παιδεία, μόρφωση και δικτατορία. Μιά από αυτές τις τρεις λέξεις δεν ταιριάζει με τις άλλες δύο. Εκτός αν εκείνες οι δύο αναφέρονται σε δόγμα αντί γενική γνώση. Ένα μονοκομματικό πολίτευμα που λειτουργεί βάση δόγματος και σε οργάνωση γραφειοκρατική, μπορεί κάλλιστα να ταοριάξει αυτές τις τρεις λέξεις: Παιδεία, Μόρφωση, Δικτατορία. Πόσο απέχουν αυτές οι τρεις λέξεις από εκείνες τις άλλες τρεις: Ελευθερία, Ισότητα, Αδελφοσύνη.

Είναι ιδιαίτερα ενδιαφέρον πως ο Αμερικανός συγγραφέας Τζων Ρηντ από το Όρεγκον, αφού έζησε στην Μόσχα τις δέκα μέρες που συγκλόνισαν τον κόσμο, το 1917, επέστρεψε στην Μόσχα το 1919, πέθανε το 1920 και είναι ο μόνος Αμερικανός θαμμένος στη νεκρόπολη του Κρεμλίνου.

Ο λόγος που επέστρεψε ρο 1919 ήταν ο εξής: Το Σοσιαλιστικό Κόμμα της Αμερικής απέβαλε την αριστερή του πτέρυγα. Τότε η αριστερή πτέρυγα αποφάσισε να αυτοϊδρυθεί σαν ξεχωριστό κόμμα. Δεν μπορούσαν όμως να συμφωνήσουν μεταξύ τους και ίδρυσαν το Κομουνιστικό Κόμμα της Αμερικής και το Κομμουνιστικό Εργατικό Κόμμα της Αμερικής. Τσακώθηκαν μεταξύ τους και ο Τζων Ρηντ πήγε στην Μόσχα να ζητήσει από την επιτροπή της διεθνούς να αναγνωρίσει το Κομμουνιστικό Εργατικό Κόμμα της Αμερικής και να κηρύξει άτυπο το Κομμουνιστικό Κόμμα της Αμερικής. Η απάντηση της Μόσχας ήταν ότι δεν αναγνωρίζουν ούτε το ένα ούτε το άλλο και ότι τα δύο πρέπει να ενωθούν σε ένα. Αλλά τον κράτησαν στην Μόσχα επειδή τον θεώρησαν απαραίτητο στο γραφείο προπαγάνδας. Εργαζόταν με μεταφραστή. Πέθανε λίγους μήνες αργότερα από τις κακουχίες της επανάστασης.

Πιθανόν κάποιος να αναφερθεί στην δικτατορία του καπιταλισμού ως αντίβαρο στην δικτατορία του κομμουνισμού, αλλά αυτό απαντιέται με το γνωστό ανέκδοτο που ένας Αμερικάνος λέει σε ένα Ρώσο ότι είναι ελεύθερος γιατί μπορεί να σταθεί έξω από τον Λευκό Οίκο, να φωνάξει "Ο Ρήγκαν ειναι εγκληματίας" και δεν θα τον συλλάβει κανείς. Στο οποίο ο Ρώσος απαντά ότι έχει την ίδια ελευθερία στην Μοσχα: Μπορεί αν σταθεί έξω από το Κρεμλίνο και να φωνάξει: "Ο Ρήγκαν ειναι εγκληματίας" και δεν θα τον συλλάβει κανείς.

Όλα αυτά ειναι πολύ ωραία, είναι η ιστορία μας. Όμως είναι προφανές ότι δεν μπορούμε να ακολουθήσουμε δόγματα και μεθόδους κατά λέξη γιατί τώρα οι εργάτες έχουν καλοριφέρ, αυτοκίνητα, σχολεία, και σουπερμάρκετ γεμάτα προϊόντα, και συντάξεις, καιπερίθαλωη, και συνδικάτα. Κάτι έχει αλλάξει. Σαν να πήγαμε από άμαξα με άλογο σε αμάξι γιαπωνέζικο 1300 κυβικά. Δεν χρειαζόμαστε σανό πλέον, αλλά βενζίνη. Και φυσκιά iPhone. Όμως, μου έχει δοθεί η εντύπωση ότι τα δόγματα έχουν παραμείνει αμετάβλητα με τους καιρούς. Το κοινό γνώρισμα έχει παραμείνει: το γνώρισμα της επαναστατικότητας, ή και της επανάστασης.

Θα ήθελα πραγματικά να καταλάβω τι περίμεναν πολλοί από εκεινους που είναι απογοητευμένοι για το ότι η αριστερή παρένθεση έκκλεισε, και το ΣΥΡΙΖΑ μεταλλάζει σε ΠΑΣΟΚ (αν δεν πέθανε ήδη), τι περίμεαν ότι θα μπορούσε να επιτύχει το ΣΥΡΙΖΑ, από την Θεσσαλονίκη του 2014 ως τις Βρυξέλες του Ιουνίου 2015. Εκτός από ευχολόγια και ποιήματα, έχει κανείς να δώσει στοιχεία, αριθμούςσχέδια συγκεκριμένων αναλυτικών βημάτων, που να μπορούσαν να ειχαν πραγματοποιηθεί στην Ευρώπη όπως έχει και στην Ελλάδα όπως έχει;

Πραγματικότητες

Δεν υπάρχει αμφιβολία για το ότι από Δευτέρα το σχήμα της κυβέρνησης θα αλλάξει. Η ερώτηση είναι για τι πράγμα θα πρόκειται, από έναν απλό ανασχηματισμό, μέχρι όλους και όποιο ενδιάμεσο σταθμό ως την πλήρη αλλαγή κυβέρνησης και πρωθυπουργού.

Θα εξαρτηθεί από συνδυασμό δύο πραγματικοτήτων: Το αν θα έχει γίνει συμφωνία το Σαββατοκύριακο στις Βρυξέλες, και το πόση υπερκομματική συνείδηση της Ιστορικής στιγμής έχει τελικά ο Αλέξης Τσίπρας.

Όλες οι ενδείξεις είναι ότι θα υπάρξει συμφωνία, με όρους ακόμα πιο αυστηρούς από την πρόταση της Ελλάδας, με έμφαση σε διαβεβαιώσεις ως προς την αναξιοπιστία της Ελλάδας, και εστιασμένη σε άμεσες μεταρρυθμίσεις.

Η γνώμη μου είναι ότι ο Αλέξης Τσίπρας πρέπει να παραμείνει πρωθυπουργός, επειδή έχει την πιο ευρεία αποδοχή από οποιονδήποτε άλλον, αν όχι απλά ανέχεια, στα στρώματα της κοινωνίας. Μπορεί από στόματός του ο λαός να ανεχθεί πολλά περισσότερα από ότι θα ανεχόταν από οποιονδήποτε άλλο. Επίσης, μετά από την παρουσίασή του της Παρασκευής, υπάρχει μία πιθανή κατεύθυνση, αν την επιλέξει, που από κωλόπαιδο του τσαμπουκά μπορεί να εξελιχθεί σε πραγματικό ηγέτη. Εξαρτάται από αυτόν. Χρειάζεται ένα τέτοιο παραμύθι η Ελλάδα, αν βγει αληθινό.

Η γνώμη μου είναι ότι μια κυβέρνηση Εθνικής σωτηρίας, έστω και υπό τον Αλέξη Τσίπρα, δεν είναι ότι το καλύτερο. Το καλύτερο, πάντα κατά την γνώμη μου είναι να παραμείνει ο ΣΥΡΙΖΑ κυβέρνηση, με τους ΑΝΕΛ, ή με το ΠΟΤΑΜΙ, αλλά η Εθνική συνοχή να υπερβεί τα φαινόμενα και τα λόγια και να γίνει πραγματικότητα όπου η κυβέρνηση και οι αποφάσεις της θα υποστηρίζονται στην Βουλή όπως εχθές: με αντιρρήσεις συνείδησης από μέσα από την κυβέρνηση αλλά με την υποστήριξη της αντιπολίτευσης. Αυτό, αν και ρομαντικό, και ουτοπικό, πρεσβεύω θα ήταν το καλύτερο, προς ύμνο της πραγματικής και όχι απλά εικονικής συνοχής και δημοκρατικής διακυβέρνησης της Ελλάδας σε ώρες κρίσης επιβίωσης.

Φυσικά δεν είναι δυνατόν, μετά από συμφωνία με τους δανειστές,  να βρίσκονται σε κυβερνητικές θέσεις άτομα που σπέρνουν την αντιευρωπαϊκή διχόνοια με την έλλειψη οποιοδήποτε αισθήματος ρεαλισμού, όπως η Ζωή Κωνσταντοπούλου ή ο Λαφαζάνης. Άτομα σαν αυτά θα έπρεπε να μείνουν βουλευτές αλλά να μην βρίσκονται μέσα στην κυβέρνηση. Αυτό είναι αυτονόητο.

Για μένα, ο Αλέξης Τσίπρας πρωθυπουργός, ο Μεϊμεράκης αρχηγός του δευτέρου κόμματος, ο Τσακαλώτος σαν υπουργός οικονομικών, ο Λαφαζάνης σαν βουλευτής για ζύγι του φάσματος ιδεών, και η Κωνσταντοπούλου σαν βουλευτής για να υπάρχει και λίγο γέλιο που και που (χρειάζεται και το γέλιο), θα ήταν το καλύτερο. Ο Βαρουφάκης, κατά την γνώμη μου, θα έπρεπε να πράξει τα έντιμα και να παραιτηθεί από βουλευτής, άμεσα. Ο Καμμένος ας κάτσει εκεί που είναι αν συνεχίσουν οι ΑΝΕΛ αντί για το ΠΟΤΑΜΙ. Το υπουργείο άμυνας αυτές τις μέρες είναι εντελώς δευτερευούσης σημασίας, αλλά αρκετά ορατό για να ικανοποιεί τους επισήμως στηρίζοντες τις 149 έδρες.

Ελπίζω δηλαδή σε συμφωνία, ανασχηματισμό, και πορεία με θετικές, αντί αρνητικές, συναλλαγές ανάμεσα στα δύο πρώτα κόμματα της βουλής. Κάτι που η παρουσίαση του Μεϊμεράκη την Παρασκευή προτείνει πως είναι πραγματικά δυνατόν.

Δειγματοληπτικά από το τουήτερ...

Θυμός

Μιά νύχτα σφαγής... Ακόμα και το παραδοσιακά Δημοκρατικό οχυρό της Μασαχουσέτης έπεσε στα χέρια κυβερνήτη Ρεπουμπλικάνου. Τα επόμενα δύο χρόνια ο νόμος περίθαλψης υγείας του Ομπάμα θα σβηστεί σιγά-σιγά.

Αν πιστέψουμε τα προεκλογικά διαφημιστικά σποτάκια των Ρεπουμπλικάνων, σε μία προεκλογική περίοδο που κόστισε 6,5 δισεκατομμύρια δολάρια στους υποψηφίους, τότε, σε μιά βδομάδα οι Ρεπουμπλικάνοι θα έχουν εξαφανίσει το Ισλαμικό Κράτος της ISIS, θα έχουν εξαφανίσει την Έμπολα, θα έχουν διαλύσει τον νόμο Περίθαλψης του Ομπάμα, θα έχουν σταματήσει την μετανάστευση και θα έχουν κατακτήσει το Άρη, ίσως και την Αφροδίτη.

Η στρατηγική των Ρεπουμπλικάνων ήταν απλή. Μην έχοντας τίποτα άλλο να προτείνουν, χρωμάτισαν τις εκλογές αυτές σαν θυμό κατά του Ομπάμα. Μία εκλογική περίοδος όπου έλειπαν οι ιδέες αλλά περίσσευε ο θυμός.

Από που ήρθε ο θυμός; από το ίδιο μέρος από όπου τον βρίσκουν και οι ψηφοφόροι του τσίπρα: το κονφούζιο που δημιουργεί ένας καινούργιος παγκοσμιοποιημένος κόσμος όπου τα οικονομικά συστήματα δεν επαρκούν, τα όνειρα και η πίστη στα όνειρα, δεκαετιών, γκρεμίζονται μπροστά στην πραγματικότητα, και ο κόσμος θέλει να τιμωρήσει αντί να χτίσει, και να συνεχίζει να πιστεύει ότι η κατάσταση μπορεί να επιστρέψει εκεί που ήταν όταν δημιουργείτο...

Κοιτώντας τις ΗΠΑ από την Ελλάδα γίνονται δύο λάθη.

Πρώτα, ο Ελληνικός κόσμος (όπως και πολλοί άλλοι) αντιμετωπίζουν τις ΗΠΑ σαν να είναι ένα κράτος. Οι ΗΠΑ είναι 50 κράτη (Πολιτείες), 50 κυνερνήσεις, η κάθε μία με Βουλή, Γερουσία, και Κυβερνήτη, ενωμένα σε μία Ομοσπονδία με ένα νόμισμα, αλλά σε αντίθεση με την ανικανότητα της Ευρώπης, εκείνοι έχτισαν ένα ισοζύγιο εξουσιών μεταξύ των 50 ξεχωριστών κυβερνήσεων των Πολιτειών και την ομοσπονδιακής κυβέρνησης στην Ουάσιγκτον (η οποία Ουάσιγκτον, εδαφικά δεν ανήκει σε καμία από τις Πολιτείες και δεν είναι Πολιτεία, αλλά, η "Περιοχή της Κολούμπια").

Δεύτερον, κοιτάμε τον Πρόεδρο των ΗΠΑ όπως βλέπουμε έναν Πρωθυπουργό στην Ευρώπη. Στις ΗΠΑ το γραφείο του Προέδρου είναι ένας από τρεις πόλους εξουσίας. Για να λειτουργήσει ο μηχανισμός της Ομοσπονδιακής και των Πολιτειακών κυβερνήσεων πρέπει να συνεννοούνται μεταξύ του αυτοί οι πόλοι εξουσίας, σε κάθε επίπεδο, ιδίως όταν ένα κόμμα έχει μία εξουσία και άλλο κόμμα έχει άλλη. Αυτήν την ομορφιά, στα κράτη της Ευρώπης δεν μπορούμε να την "πιάσουμε". Είναι σαν να είχαμε στην Βουλή Πρωθυπουργό από το Σύριζα αλλά πρώτο κόμμα βουλευτών την ΝΔ, και άλλο ένα σώμα πάνω από την Βουλή.

Τα τελευταία 6 χρόνια με Ρεπουμπλικανικό Οίκο Αντιπροσώπων (Βουλή), Δημοκρατική Γερουσία και Δημοκρατικό Πρόεδρο, οι Ρεπουμπλικάνοι δημιουργούσαν ένα φρακάρισμα από "Όχι!" για να μην γίνεται τίποτα, ή, αν γινόταν κάτι να είναι εύθραυστο και νερωμένο. Ένα από τα συνθήματά τους τώρα ήταν να τους βάλουνε και στην Γερουσία για να σταματήσουν το φρακάρισμα και να σπρώξουν τον πρόεδρο στην γωνία.

Κατά κάποιον περίεργο τρόπο, νομίζω, και πολλοί άλλοι νομίζουν, ότι ο τρόπος με τον οποίον εξελήχθηκε αυτή η προεκλογική περίοδος σχεδόν το κάνει σίγουρο ότι το 2016 θα ενισχυθούν κατά πολύ οι Δημοκρατικοί.

Εδώ παρά κάτω, η Ιστορία του ποιό κόμμα είχε την κάθε εξουσία επί 84 χρόνια.

Την Γερουσία (100 Γερουσιαστές) την είχαν οι Δημοκρατικοί για 60 από τα 84 χρόνια, 71,4% των περιόδων (στην περίοδο 2001-2003 ήταν απόλυτη "ισοπαλία" με 50-50).

Τον Οίκο των Αντιπροσώπων (435 Αντιπρόσωποι) την είχαν οι Δημοκρατικοί για 62 από τα 84 χρόνια, 73,8% των περιόδων.

Την Προεδρία την είχαν οι Δημοκρατικοί για 48 από τα 84 χρόνια, 57,1% των περιόδων.

Φαφούτηδες

Δύο μεγάλες Γκάφες σε δύο χώρες: δύο σημαντικά συστήματα στο ίντερνετ: το taxisnet.gr στην Ελλάδα και το helthcare.gov στις ΗΠΑ.

Και τα δύο τα περίμενε ο κόσμος πως-και-πως και ήταν απαραίτητα για την λειτουργεία του κράτους και για την καθημερινή ζωή των πολιτών.

Όταν ξεκίνησαν έπεσαν και τα δύο και έφαγαν τα μούτρα τους, και δεν λειτουργούν. Δεν μπόρεσαν να πάρουν τον φόρτο της χρήσης, και δεν ήταν καλά συνδεδεμένη η μηχανή τους στις πολλαπλές τους χρήσεις, και τα έφτυσαν, αφήνοντας τους χρήστες να πάνε να κουρεύονται.

Εδώ όμως οι ομοιότητες σταματούν.

Διαφορά Πρώτη:
 

• Το healthcare.gov ήταν καλά σχεδιασμένο και εύκολο να χρησιμοποιηθεί. Απλά δεν λειτουργούσε σωστά.
• Το taxisnet.gr δεν ήταν καλά σχεδιασμένο και ήταν δύσκολο έως αδύνατο να χρησιμοποιηθεί κι αν ακόμα λειτουργούσε σωστά...

Διαφορά Δεύτερη, και πολύ ενδιαφέρουσα:

• Η Ομοσπονδιακή κυβέρνηση των ΗΠΑ, στο πρόσωπο του ίδιου του Ομπάμα, και στο πρόσωπο της υπευθύνου για το πρόγραμμα δημιουργίας της ιστοσελίδας, αμέσως βγήκαν στα Μέσα Ενημέρωσης, και ταξίδεψαν να μιλήσουν σε πόλεις όπου παραδέχτηκαν πως η ιστοσελίδα δεν λειτουργεί, ζήτησαν συγγνώμη, ανέλαβαν την ευθύνη, και αμέσως ξεκίνησαν την διαδικασία να διορθωθεί έως και να ξαναχτιστεί η σελίδα αμέσως, έως τέλη Νοεμβρίου. Κολοσσοί όπως το Oracle και το Google έρχονται να προσφέρουν τις γνώσεις τους και την βοήθειά τους για να λειτουργήσει σωστά το σύστημα.
• Η Ελληνική κυβέρνηση ποτέ δεν παραδέχτηκε επισήμως ότι το taxisnet ήταν μια τρύπα στο νερό, μια ντροπή, κανείς δεν βγήκε να μιλήσει ανοιχτά γι αυτό, κανείς δεν υποσχέθηκε να διορθώσει τίποτα μια και κανείς δεν παραδέχτηκε ότι υπάρχει πρόβλημα. Το φορτίο βρίσκεται στους ώμους των πολιτών να κάνουνε καλά με ότι υπάρχει και να βγάλουν τον σκασμό, κι αν δεν τους αρέσει να φάνε πρόστιμο --αν και πρόστιμα θα φάνε μερικοί και μόνο από λάθη του συστήματος.

Αυτή η διαφορά μεταξύ των δύο κυβερνήσεων είναι πολύ σημαντική θαρρώ.

Μιλάει ευθέως για την ποιότητα του λαού και της κοινωνίας.

Η Αμερικανική κυβέρνηση πήρε τους πολίτες της στα σοβαρά και στάθηκε ειλικρινής και έμπρακτα υποστηρικτική προς αυτούς. Σεβάστηκε τους πολίτες και ψηφοφόρους. Ζήτησε συγγνώμη!

Η Ελληνική κυβέρνηση έγραψε τους πολίτες στα ...ε! ξέρετε πια που σας γράφουν οι κυβερνήσεις σας. Είστε συνηθισμένοι και το θεωρείτε ρουτίνα. Γι' αυτό και συνεχίζουν να σας γράφουνε. Τι δάγκωμα να φοβηθούν από σκύλους που γαυγίζουν; Γιατί να σας σεβαστούνε; Γαβ! Γαβ! Άντε τώρα να εξηγήσετε πως αν φάτε δύο μέρες από την ζωή σας και κρεμάσετε σκόρδα στο κομπιούτερ σας καθώς καίει ενα κερί σε κάποιο εικόνισμα, θα βρείτε αυτό που θέλετε, και αν η σελίδα λειτουργήσει και δεν σας χάσει τα δεδομένα , και αν δεν τα μπερδέψει τα δεδομένα σας με άλλους, ίσως κάτι να κάνετε. Όσο όμως δεν εμπνέετε τον σεβασμό, ή και τον φόβο, σαν υπολογίσημοι ψηφοφόροι, γιατί να έρθει ο άλλος να παραδεχτεί ότι τα έκανε θάλασσα; Άσε βέβαια που δεν υπάρχει λόγος να ζητήσουν συγγνώμη γιατί οι Έλληνες δεν κάνουν ποτέ λάθος.

 

Ταλιμπάν

Θα εμπιστευόσασταν το μέλλον των παιδιών σας σ' αυτό το πρόσωπο;

Δέκα τοις εκατό των Αμερικανών, περίπου τριάντα εκατομμύρια ψηφοφόροι, πιστεύουν ότι το Κογκρέσο κάνει καλή δουλειά. Η άμεση ερώτηση είναι: ποιοί είναι αυτοί οι άνθρωποι; Το Κογκρέσο είναι τόσο δυσλειτουργικό αυτές τις μέρες που δικτάτορες σε άλλες χώρες το χρησιμοποιούν σαν παράδειγμα του γιατί η δημοκρατία δεν είναι καλό πράμα. Αν πιστεύεις ότι το Κογκρέσο κάνει καλή δουλειά κάτι στην προσωπική σου ζωή πάει πολύ στραβά και η οικογένειά σου πρέπει να βρει τρόπο να βοηθηθείς (αυτό το αντέγραψα από ένα άρθρο στον Αμερικανικό τύπο).

Αυτό που είναι ενδιαφέρον είναι ότι το σύνολο του Αμερικανικού τύπου ανεξάρτητα πολιτικής τοποθέτησης (εκτός αν μιλάμε για κομματικές φυλλάδες στυλ αντίστοιχου του Ριζοσπάστη, Ελεύθερης Ώρας ή Αυγής) καταλογίζουν μεγάλη ευθύνη στην ανευθυνότητα του λιγότερου παραγωγικού Κογκρέσου στην Ιστορία.

Ο Νόμος-υπογραφή της προεδρίας του Μπαράκ Ομπάμα, ο "Νόμος Οικονομικά Προσιτής Περίθαλψης", είναι πλέον Νόμος. Το να αιχμαλωτίζεται σαν όμηρος ένα έθνος επειδή ένα ποσοστό της αντιπολίτευσης του προέδρου δεν μπορεί να καταπιεί το γεγονός ότι είναι Νόμος, και το γεγονός ότι έχασαν τις περσινές εκλογές, δεν είναι υπεύθυνα πράγματα: είναι συνταγή πόλωσης. Κατά πόσον όμως στέκει η άποψη εκείνων που έκλεισαν την κυβέρνηση για ένα πείσμα;

Οι Ταλιμπάν των ΗΠΑ, το ακροδεξιό κίνημα του Tea Party, επικαλείται τους Πατέρες που θεμελίωσαν το Σύνταγμα των ΗΠΑ. Προσπαθούν όμως να ακολουθήσουν το γράμμα αντί το πνεύμα.

Την εποχή των Πατέρων, το 1776, υπήρχαν δυόμιση εκατομμύρια άνθρωποι (2.500.000) σε δεκατρείς αποικίες. Το 2013 υπάρχουν τρακόσια δέκα πέντε εκατομμύρια άνθρωποι (315.000.000) σε πενήντα πολιτείες. Το 1776, ένα 85% του πληθυσμού ήταν λευκοί από τα Βρετανικά νησιά. Το 2013 ο πληθυσμός είναι λίγο πιο ...πολύπλοκος σε σύνθεση.

Πρέπει να ακολουθεί κανείς το πνεύμα της Ελευθερίας του ατόμου και της ελευθερίας της αγοράς πάνω στα οποία χτίστηκαν οι ΗΠΑ. Αλλά το να ισχυρίζεται ότι οι συγκεκριμένες μέθοδοι και εφαρμογές του δεκάτου ογδόου αιώνα μπορούν να λειτουργήσουν σήμερα είναι παιδαριώδες. Το "παιδαριώδες" είδος σκέψης που περιμένει κανείς από τα άκρα, είτε αυτά είναι Tea Party είτε Libertarians.

Για να έχεις ελεύθερη οικονομία πρέπει να προσφέρεις την απαραίτητη υποδομή δια, και επί, της οποίας να εργαστεί το εργατικό δυναμικό. Η υποδομή αυτή για να είναι λειτουργική πρέπει να ακολουθεί τις πραγματικότητες του εργατικού δυναμικού, της οικονομίας και της διεθνούς συγκυρίας --δεν μπορεί να ακολουθεί ένα μονολιθικό "γράμμα" που είχε γραφτεί σε καιρούς πολύ διαφορετικούς.

Και πρέπει να ελέγχεις το ποσοστό χρέους έναντι ΑΕΠ (GDP). Η Ιστορία αποδεικνύει ότι το Δημοκρατικό κόμμα πάντα ελάττωσε το ποσοστό αυτό, ενώ οι πρόσφατοι Ρεπουμπλικανοί το εκτόξευσαν σε επίπεδα πέραν κάθε απόπειρας διόρθωσης. Μετά από απανωτές θητείες Ρεπουμπλικανών που οδήγησαν στο κραχ τις ΗΠΑ, την Αμερική την έσωσε από ολική καταστροφή ο Δημοκρατικός Ρουζβελτ.

Και όμως κάτι καλό βγήκε από την σχεδόν-ολική-διάλυση που παρά λίγο να φέρει η δεξιά πτέρυγα των Ρεπουμπλικάνων:  ο έξω κόσμος είδε, χωρίς να μπορεί να το καταλάβει, πως μια κυβέρνηση μπορεί να είναι αυτοελεγχόμενη έστω κι αν αυτό σημαίνει να δεχτεί το κλείσιμό της επερχόμενο από την σοφία του Συντάγματός της. Και είδε έναν ακούσιο ταλιμπάν, τον Μπόνερ, να παραδέχεται ήττα πριν είναι πολύ αργά και να δέχεται να εργαστεί με μία μειοψηφία του δικού του κόμματος και την πλειοψηφία του αντίθετου κόμματος --γιατί στο σημείο όπου είχαμε φτάσει, το έθνος ήταν πιο σημαντικό από το κόμμα, και τα παιδαρειώδη πείσματα.

Δελφικόν

Μπορείς να κάνεις ότι σου καπνισει ουκ ΕΡΤ ν' ανοίξεις.

Αμάν ρε παιδιά ένα κόμμα κάποιος για την φράση! Κώμα, έστω!
μια τελεία... άνω τελεία... οτιδήποτε!
(μετά τις 21/6, φυσικά)

Πόκερ

Απόψε την Δευτέρα, ένα από τρία πράγματα θα συμβούν:

1. Θα υπερισχύσει ο Σαμαράς και ο Βαγγέλης κι ο κυρ Φώτης θα καταντήσουν και επισήμως κουκλοθέατρο.

2. Θα συμβιβαστεί ο Σαμαράς και θα ανοίξει κάποια μεταβατική ΕΡΤ που δεν θέλουν οι άλλοι δύο και κάτι τέτοιο θα τους κάνει ανεπισήμως θέατρο σκιών.

3. Δεν θα συμφωνήσουνε και θα πάνε σε εκλογές --και το κλεισιμο της ΕΡΤ θα μείνει ως έχει, η δόση δεν θα δοθεί, κλπ.

(Δεν υπάρχει περίπτωση να κάνει κωλοτούμπα ο Αντώνης και να ανοίξει την ΕΡΤ κανονικά --τότε, απλά θα έπεφτε από τους δικούς του και θα πηγαίναμε σε εκλογές [βλ. #3 παραπάνω])

Αν γίνουν εκλογές τώρα,

Πρώτο και δεύτερο κόμμα θα παιχτεί μεταξύ ΣΥΡΙΖΑ και ΝΔ.
Η ΧΑ θα είναι αυξημένη στο 10% με 15%, αν όχι παραπάνω  -Οι μόνοι κερδισμένοι.

Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν θα συνεργαστεί με κανέναν, ή, δεν θα συνεργαστούν μαζί του αρκετοί για να κάνει κυβέρνηση.

Άρα, η ΝΔ θα ξανακάνει κυβέρνηση με τον Βαγγέλη και τον Φώτη χωρίς άλλη συζήτηση περί των πεπραγμένων στην ΕΡΤ.

Βάση των παραπάνω δεν έχει λόγο ο Αντώνης να συμβιβαστεί.

Δηλαδή, από τις τρείς εκδοχές με τις οποίες ξεκίνησα την ανάρτηση η δεύτερη δεν ισχύει και πάμε ή στην πρώτη, ή στην πρώτη μέσω τρίτης.

Απλά πράγματα.


(Γιατί, αν πάμε σε εκλογές και μετά δεν ξανασυνεργαστούν οι τρεις τους... ή, οι δυό τους δεν πάρουν αρκετά για να μπορούν να συνεργαστούν... τότε σε εκλογές ξαναπάμε. Εν τω μεταξύ έχουμε χρεοκοπήσει)

Δηλαδή, μας κάθεται δικτατορία Σαμαρά, ή χρεοκοπούμε. Και το ξέρει. Γι αυτό τό 'κανε. Ένα κου ντ' ετά με το σουτιέν της παρθένας πριγκίπισσας Νεριτ Ντολμά Κουπεπέ, και ούτε ερπύστρια πάτησε άσφαλτο (ακόμα).


Ξέρω, ξέρω, υπάρχει και η περίπτωση να κάνει κυβέρνηση ο τσίπρας, να ανοίξει την ΕΡΤ, να σκίσει τα μνημόνια, να μείνουμε στο Ευρώ, να διαγράψει τα χρέη, να γινει ανάπτυξη, να βρούνε οι νέοι δουλειά, να πάρουνε οι γέροι καλή σύνταξη, να ζήσει αυτός καλά... κι εμείς καλύτερα!

Στόχοι

"Σε αυτήν την σημερινή κρίση, η κυβέρνηση δεν είναι η λύση του προβλήματος. Η κυβέρνηση είναι το πρόβλημα."
Ρόναλντ Ρέγκαν, 20 Ιανουαρίου 1981

"Η ερώτηση που κάνουμε σήμερα δεν είναι αν η κυβέρνηση είναι εκτεταμένη ή αν είναι συρρικνωμένη, αλλά αν λειτουργεί."
Μπαράκ Ομπάμα, 20 Ιανουαρίου 2009

"Η φερεγγυότητα της κυβέρνησης, η ακεραιότητα του νομίσματος της,  και το απαραβίαστο των υποχρεώσεών της πρέπει να διατηρηθούν."
Γουίλιαμ ΜακΚίνλεϋ, 4 Μαρτίου 1897

"Κάθε διαφορά σε γνώμη δεν είναι διαφορά επί της αρχής. Αποκαλέσαμε με διαφορετικά ονόματα αδέλφια των ίδιων αρχών."
Τόμας Τζέφερσον, 4 Μαρτίου 1801

"Το μεγαλύτερο πρώτιστο έργο είναι να βάλουμε τους ανθρώπους να εργαστούν. Αυτό δεν είναι πρόβλημα χωρίς λύση αν το αντιμετωπίσουμε με σύνεση και θάρρος."
Φρανκλίνος Ρούζβελτ, 4 Μαρτίου 1933

"Δεν είμαστε εχθροί αλλά φίλοι. Δεν πρέπει να είμαστε εχθροί."
Αβραάμ Λίνκολν, 4 Μαρτίου 1861

Εν τω μεταξύ, στα νότια Βαλκάνια, το όλο πρόβλημα εστιαζόταν σε μια λίστα...

- Μία κάλπη!
- Εφτά κάλπες!
- Τέσσερεις κάλπες!
- Δέκα να μη στα χρωστάω μαλάκα!
- Πάρε τ' αρχίδια μου!
- Δεν έχεις αρχίδια!
- Έχω!
- Δεν Έχεις!
- Προδότη!
- Πιόνι!
- Δοσίλογε!

Και, καθώς εξελίσσονταν τα παραπάνω στα νότια Βαλκάνια, στην βορειοδυτική Ευρώπη αναρωτιόντουσαν:

- Καλά μέχρι στιγμής, αλλά, ακόμα δεν έχετε απολύσει ούτε έναν κηφήνα, δεν έχετε κάνει τίποτα για την μεγάλη φοροδιαφυγή, δεν έχετε ιδιωτικοποιήσει τίποτα, δεν έχετε ελευθερώσει τα επαγγέλματα και δεν έχετε φορολογήσει τους πλουσιότερους. Αυτά, που τα υπογράψατε ήδη προ καιρού, πότε με το καλό λέτε να τα ξεκινήσετε;

Η πρόσφατη περίοδος εορταστικών ημερών ήταν ευκαιρία ανάπαυλας για τις συνιστώσες οι οποίες πήγαν διακοπές στην Νότιο Αμερική. Επί τη επιστροφή, οι συνιστώσες πήγαν να εκθέσουν τις απόψεις τους στον Γερμανό Υπουργό Οικονομικών ο οποίος απήντησε, ως προς τα εκτεθειμένα από τις συνιστώσες ζητήματα, ότι δεν μπορεί να αναμιγνύεται στα εσωτερικά άλλων χωρών παρά μόνο ως προς τις διεθνείς υπογεγραμμένες συμφωνίες άλλων χωρών. Οι συνιστώσες τώρα μπορεί να ψάξουν για διεθνή υποστήριξη, στις επόμενες διακοπές τους, στην Ζιμπάμπουε, Τασμανία, Αλγερία, και εξωτερική Μογγολία, και πιθανώς στην Νέα Γουινέα.

Αποσπάσματα ομιλιών από ορκωμοσίες προέδρων των ΗΠΑ και εικόνες προέδρων
από την εφημερίδα Ουάσινγκτον Ποστ.

Σύνταγμα

Οι εκλογές θα γίνουν σύντομα. Όχι ότι έχουμε λεφτά να τις κάνουμε, ή πως ότι και να βγει θα έχει την παραμικρή δύναμη ή σημασία, αλλά η Ευρώπη θέλει να τελειώνουμε με τις εκλογές μας να δούνε με ποιόν και ποιούς θα έχουνε να κάνουνε.

Αισθάνονται πολύ άβολα και με το δίκιο τους. Η ..."τεχνική" μας κυβέρνηση των 49 μελλών υπόγραψε, και είναι ώρα τώρα μια άλλη κυβέρνηση να κάνει αυτά που υπογράψαμε.

Θεωρείται σίγουρο ότι αυτοδυναμία δεν θα υπάρξει. Δηλαδή μιλάμε για πρωθυπουργό Σαμαρά να συνεργάζεται με ΠΑΣΟΚ, ΛΑΟΣ και ΔημΑ. Όοοοολη αυτή η ιστορία μόνο και μόνο για να πιάσει καρέκλα ο πωστονλένε της ΔημΑ. Ο φύρερ είχε ήδη πιάσει, και θα του μείνει.

Νομίζω ότι αξίζει τον κόπο να διαβάσουμε όλοι το pdf που είχε βάλει σαν λινκ ο φίλος Epanechnikov στα σχόλια της προηγούμενης ανάρτησης:
http://www.stern.nyu.edu/networks/Economides_Greek_Debt_Crisis_02122012.pdf



Ο λόγος που γράφω σήμερα είναι να κάνω μια χαζή ερώτηση. Τι θα γινόταν άραγε, αν όλος ο λαός που πάει και θα πάει σε διαδηλώσεις και απεργίες, καθώς καίγεται η Αθήνα, εστίαζε τις απαιτήσεις του σε ένα και μόνο πράγμα. Τι θα γινόταν αν οι Έλληνες απαιτούσαν από την οποιαδήποτε κυβέρνησή τους να κάνει άμεσα τις διαρθρωτικές αλλαγές που επιβάλει το μνημόνιο και δεν έχουν γίνει εδώ και δύο χρόνια.

Τι θα γινόταν άραγε αν ο λαός πήγαινε στο Σύνταγμα να απαιτήσει από το κράτος του να αρχίσει να λειτουργεί;



Η πλατεία και το κτήριο άλλωστε δεν είναι ξένα της εικόνας ενός λαού Ελληνικού που ζητάει κυβέρνηση και κράτος. Το είχαν ζητήσει και από τον Όθωνα. Όχι όμως από τότε. Ίσως να ήρθε η ώρα να επαναληφθεί κι αυτό.