Ανεξάρτητοι;

Και έτσι μείνανε τρεις (στο Ρεπουμπλικάνικο χάος). 

Ο Τραμπ και ο Κρουζ και ο Κασίς. Ο Τραμπ είναι πρώτος. Ποιες είναι όμως οι πιθανότητές του να πάρει το χρίσμα; Αυτή την στιγμή έχει 621 αντιπροσώπους, αλλά όλοι οι άλλοι μαζί έχουν 717. Απομένουν αντιπρόσωποι 1.134, να διανεμηθούν ανάμεσα στον Τραμπ, τον Κρουζ και τον Κασίς μέχρι τον Ιούνιο.

Για να έχει μια καθαρή περίπτωση πρόκρισης στο χρίσμα ο Τραμπ πρέπει να συλλέξει άλλους 616 αντιπροσώπους που θα τον έφερναν στο απαραίτητο μίνιμουμ των 1.237. Με όλο το υπόλοιπο μη-Τραμπ Ρεπουμπλικανικό κόμμα ενεργά εναντίων του, θα πρέπει, για να είναι αδιαμφησβήτητο το χρίσμα, να πάρει κοντύτερα σε άλλους 700 από τους απομένοντες 1.134, εκ των οποίων 1.134, οι 95 είναι από την Πολιτεία της Νέας Υόρκης (19 Απριλίου) και 172 από την Καλιφόρνια (7 Ιουνίου). Θα ψηφίσουν Τραμπ οι Ρεπουμπλικάνοι της Νέας Υόρκης και της Καλιφόρνιας; Όχι τόσο εύκολα. Η πόλη της Νέας Υόρκης μάλλον όχι. Η Πολιτεία ίσως. Το Λος Άντζελες και το Σαν Φρανσίσκο μάλλον-σίγουρα όχι --οι Πολιτείες που απομένουν, σίγουρα...

Σήμερα φαίνεται πιθανότερη η εκδοχή να πάνε οι Ρεπουμπλικάνοι σε ένα Συνέδριο Αμφισβήτησης. Μέσω των κανονισμών μπορούμε να πούμε ότι υπάρχει δυνατή πιθανότητα να πάρει το χρίσμα άλλος. Νομιμότατα. Το πρόβλημα είναι ότι ο Τραμπ έχει δίκιο σ’ αυτό που είπε στις 15 Μαρτίου: «Αν δεν του δώσουν το χρίσμα, θα έχουμε οχλαγωγία και ταραχές στους δρόμους».

Από ποιους; Ποιοι είναι αυτοί που σχεδόν σίγουρα θα βγουν στους δρόμους αν δεν πάρει το χρίσμα ο Τραμπ;

Για να απαντηθεί αυτή η ερώτηση πρέπει να εξηγηθεί τι ακριβώς είναι αυτό που πέτυχαν και ο Τραμπ και ο Σάντερς. Και οι δύο, ήρθαν στην «παρέλαση» ανεξάρτητοι και προσκολλήθηκαν στα δύο κόμματα, υποκλέβοντας τους φαντασιόπληκτους του κάθε κόμματος.

Στην αντικειμενική πραγματικότητα δεν έχουμε δύο κόμματα αυτή τη στιγμή αλλά τέσσερεις πλευρές. Από αριστερά προς δεξιά, τον Σάντερς (Ανεξάρτητος που χρησιμοποιεί το Δημοκρατικό κόμμα), την Κλίντον (Δημοκρατικό κόμμα), τους Κρουζ-Κασίς (κόμμα Ρεπουμπλικάνων -με τον Μιτ Ρόμνι να καραδοκεί στο Συνέδριο) και τον Τραμπ (Ανεξάρτητος που χρησιμοποιεί το κόμμα των Ρεπουμπλικάνων).

Ο Σάντερς και ο Τραμπ ήταν πάντα ανεξάρτητοι. Ο Σάντερς πάντα αυτοαποκαλέστηκε και λειτούργησε σαν ανεξάρτητος όλα τα χρόνια της ζωής του που είναι στην πολιτική, και ο Τραμπ δεν ήταν ποτέ πουθενά στην πολιτική, δεν ήταν πολιτικός, μέχρι πέρσι το καλοκαίρι, υποστηρίζοντας σαν πάμπλουτος και Δημοκρατικούς και Ρεπουμπλικάνους υποψηφίους, είκοσι χρόνια, και! 

Ξέραν όμως και οι δύο ότι ένας ανεξάρτητος δεν έχει ποτέ την ελπίδα να αναδειχθεί σε τίποτα στις ΗΠΑ και ότι το μόνο που κατάφερε ποτέ, κάθε ανεξάρτητος από τον Ραλφ Νέηντερ ως τον Ρος Περό, ήταν να εξασθενήσει το ένα από τα δύο κόμματα στο οποίο ήταν πλησιέστερα. Η υποψηφιότητα του Ρος Περό, από τα δεξιά των Ρεπουμπλικάνων, κόστισε στον Μπους-πατέρα να χάσει τις εκλογές του 1992 και η υποψηφιότητα του Ραλφ Νέηντερ, από αριστερά των Δημοκρατικών, εξασθένησε τον Γκορ το 2000, και κέρδισε το αντίπαλο κόμμα, σε κάθε περίπτωση (το 2000, με κου-ντ'-ετά μιας ψήφου του Ανωτάτου Δικαστηρίου --αλλά αυτό είναι για άλλη ανάρτηση). Τέτοια παραδείγματα υπάρχουν πολλά στην ιστορία των ΗΠΑ. Ο ανεξάρτητος απλά παίρνει στο λαιμό του το πλησιέστερο από τα δύο κόμματα.

Κι έτσι, αντί να «τρέξουν» σαν ανεξάρτητοι, προσκολλήθηκαν στον μηχανισμό του κάθε κυρίως κόμματος. Ο Σάντερς το παραδέχτηκε αυτό, εμμέσως αν όχι αμέσως, με δηλώσεις του τις τελευταίες τρεις μέρες. Ο Τραμπ δεν το έχει υπονοήσει (ακόμα) αλλά τι κάνει νιάου-νιάου στα κεραμίδια.

Και ο Σάντερς και ο Τραμπ, αν δεν πάρουν το χρίσμα, είναι πιθανόν να φύγουν από το Συνέδριο του κάθε ενός από τα κόμματα που χρησιμοποίησαν και να συνεχίσουν προς την προεδρία σαν ανεξάρτητοι.

Αν συνεχίσει σαν ανεξάρτητος μόνο ο Σάντερς (ανεξάρτητος που παίρνει Δημοκρατικούς ψήφους), θα βγει πρόεδρος Ρεπουμπλικάνος. Αν συνεχίσει σαν ανεξάρτητος μόνο ο Τραμπ (ανεξάρτητος που παίρνει ψήφους Ρεπουμπλικάνων), θα βγει πρόεδρος Δημοκρατικός. Αν συνεχίσουν σαν ανεξάρτητοι και οι δύο, τότε θα έχουμε προβλήματα γιατί όποιος και να βγει πρόεδρος από τα δύο κυρίως κόμματα, δεν θα έχει το κύρος να λειτουργήσει ως πρόεδρος (ενώ κανείς ανεξάρτητος δεν θα έχει αρκετούς για να βγει έστω και από μία Πολιτεία).

Τα παραπάνω είναι απόλυτα γνωστά σε όλους στις ΗΠΑ. Από σήμερα δεν αναρωτιέται κανείς ποιός θα πάρει το χρίσμα του καθενός από τα δύο κόμματα. Φοβούνται για το ποιός ένας, ή και οι δύο, θα συνεχίσουν σαν ανεξάρτητοι.

Το να πάρει το χρίσμα η Κλίντον (16 Μαρτίου, 6:30 μμ: 1.599 αντιπρόσωποι με μίνιμουμ απαραίτητο 2.383) είναι σίγουρο σχεδόν πλέον σαν γεγονός, και ο Σάντερς (16 Μαρτίου, 6:30 μμ: 844 αντιπρόσωποι) μπορεί απλά να πάει σαν ανεξάρτητος για να αφήσει το στίγμα του (και να βλάψει τους Δημοκρατικούς και συγκεκριμένα την Κλίντον), χωρίς ελπίδα να βγει.

Ποιος όμως θα πάρει το χρίσμα των Ρεπουμπλικάνων δεν είναι καθόλου σίγουρο ακόμα, και, αν δεν το πάρει ο Τραμπ (16 Μαρτίου, 6:30 μμ: 646  αντιπρόσωποι με μίνιμουμ απαραίτητο 1.237) είναι σχεδόν προεξοφλημένο ότι θα συνεχίσει σαν ανεξάρτητος αν δεν του δώσουν το χρίσμα.

Άρα, είτε έτσι είτε αλλιώς, το να χάσουν οι Ρεπουμπλικάνοι την προεδρία είναι πιθανότατο. Στο κόμμα υπάρχει χάος, πανικός και θυμός αυτή τη στιγμή. Η πραγματική ερώτηση πλέον είναι, πρώτον, τι θα γίνει στους δρόμους Αύγουστο ως Νοέμβριο, και πόσο κύρος θα έχει η Χίλλαρυ Κλίντον όταν βγει πρόεδρος.

Ποιοι είναι λοιπόν οι ψηφοφόροι που ανέδειξαν και τον Τραμπ και τον Σάντερς; Οι ίδιοι τύποι εγκεφάλου που χάραξαν τον δρόμο του Σύριζα και της Χρυσής Αυγής στην Ελλάδα το 2014-2015, Αμερικανική έκδοση τοιούτων εγκεφάλων, διαχωρισμένοι σε εκείνους που θέλουν τζάμπα ζωή πληρωμένη από το κράτος με λεφτά που τα βρίσκουν σαν μάννα από τον ουρανό  (Σάντερς) και όλους τους υπόλοιπους θυμωμένους, αγανακτισμένους, αγράμματους και αποτυχημένους (Τραμπ).

Δηλαδή… μια προεδρία Σάντερς θα αντιπροσώπευε τους αποτυχημένους-θύματα (βλ., Σύριζα στην Ελλάδα), και μια προεδρία Τραμπ τους αποτυχημένους-οργισμένους (βλ., Καμμένους και Χρυσά Αυγά στην Ελλάδα). Δεν υπάρχουν αρκετοί σε κάθε ομάδα για να βγάλουν πρόεδρο, αλλά είναι όμως αρκετοί για να ξεκινήσουν μια εποχή παγκοσμίων προβλημάτων, και την ριζική κατάλυση του τι είναι οι ΗΠΑ. Με αυτή την οπτική, ο αντι-Αμερικανικός κόσμος θα έπρεπε να υποστηρίζει Τραμπ ή Σάντερς, γιατί είτε ο ένας είτε ο άλλος θα φέρουν αυτό που οι αντι-Αμερικανοί ανά τον κόσμο ποθούν δεκαετίες τώρα…

Ψήσιμο

Και τώρα που πάμε;

Σημασία έχει το κατά πόσον οι διαφωνούντες μπορούν να αλλάξουν την πορεία, και κατά πόσον οι διαφωνούντες έχουν δίκιο. Φυσικά,  το "δίκιο" είναι εντελώς υποκειμενικό, άρα, το "δίκιο" εκτιμάται από το κατά πόσον προσεγγίζει ή υπερβαίνει το όριο πλειοψηφίας.

Βλέπετε, ο ορισμός του διαφωνούντος είναι το ότι βρίσκεται στην μειοψηφία. Αλλιώς η άποψη δεν θα λεγόταν "διαφωνούσα", αλλά "επικρατούσα". Πράγματι περίεργο και απόλυτα μη-βιώσιμο το ότι η κυβέρνηση του 22% των εγγεγραμμένων και 36% των εγκύρων ήταν μία κυβέρνηση διαφωνούσα, η οποία, με το πέρασμα του χρόνου αναγκάστηκε να συμφωνήσει για να μετατεθεί στην πλειοψηφία.

Η ριζική διαφωνία υπήρχε πάντα στο πρόσωπο των ακραίων, αριστερά και δεξιά, και έφτανε κάποιο 15% συνολικά. Τον Μάιο του 2011 η ζυγαριά άρχισε να αλλάζει με την εμφάνιση της αστείας παρουσίας των "Αγανακτισμένων" που πήγαν στο Σύνταγμα, μούντζωσαν την Βουλή, και μετά πήγαν για τα μπάνια του λαού. Ένα χρόνο αργότερα, το 2012, η αγανάκτηση προσκολλήθηκε στο 4% του ΣΥΡΙΖΑ, μιά που δεν υπήρχε άλλη επιλογή, και έφερε στην αντιπολίτευση τον Τσίπρα και τις συνιστώσες τις οποίες ο Τσίπρας προσπαθούσε να βάλει στον γύψο προσωποπαγώς. Τον Ιανουάριο του 2015 οι διαφωνούντες και οι αγανακτισμένοι έβγαλαν κυβέρνηση της οποίας τις μπούρδες είχαν χάψει στην Θεσσαλονίκη τον Σεπτέμβριο του 2014. Τον Ιούλιο του 2015 η φαντασίωση έσκασε σαν μπαλόνι με ζεστό αέρα και οι φαντασιόπληκτοι προσπαθούν τώρα να προσανατολιστούν σε κάποια καινούργια Χαλιμά για να τους συνεχίσει το παραμύθι. Κι αν δεν βρούνε Χαλιμά έτοιμη θα την φτιάξουνε οι ίδιοι.

Η δύναμις των διαφωνούντων ελαττώνεται από τα 22% των εγγεγραμμένων του Ιανουαρίου σε ποσοστά που πλησιάζουν το παραδοσιακό αναμενόμενο. Ο Λαφαζάνης, η Ζωή και ο Μιχαλολιάκος θα ηγηθούν της διαφωνίας στο μέλλον, αλλά με αριθμούς λογικούς και διαχειρίσιμους. Το ΚΚΕ δεν το θεωρώ μέρος της διαφωνίας γιατί η ταύτισή τους με την μόνιμη άρνηση είναι συμπτωματική αλλά και αναμενόμενη. Ένα 5% για το ΚΚΕ, ένα 15%έως 20% για τον Λαφαζάνη και τον Μιχαλολιάκο, με ατραξιόν-τζουτζέ την Ζωή, και μας μένει ένα 70-75% να κυβερνήσει την χώρα μεταξύ κυβέρνησης και αντιπολίτευσης.

Πως θα διαμορφωθεί όμως η κυβέρνηση της χώρας από το 70-75% που μένει; Κατ' αρχάς επιστρέφουμε στον δικομματισμό, με το κόμμα του Τσίπρα από την μία μεριά, ότι και να λέγεται (μάλλον "Σύριζα" αντί "ΣΥΡΙΖΑ") και την Νέα Δημοκρατία του Μεϊμεράκη από την άλλη. Από τα υπόλοιπα, δεν νομίζω να παίρνει κανείς στα σοβαρά το κίνημα του Γιωργάκη ή το καινούργιο φρούτο του Δημοκρατικού Κόμματος οπότε μένουμε με το Ποτάμι του Θεοδωράκη, το ΠΑΣΟΚ της Φώφης και τους Ανέλληνες του Καμμένου. Ο Καμμένος μάλλον θα ακολουθήσει τον δρόμο του Καρατζαφέρη. Το Ποτάμι και το ΠΑΣΟΚ μάλλον θα συνεργαστούν ή θα συγχωνευθούν. Για τα επόμενα δέκα χρόνια μάλλον βλέπουμε Τσίπρα και ΝΔ σε ένα δικομματισμό υποστηριζόμενο από το Ποτάμι-ΠΑΣΟΚ, με αγανακτισμένα και ενίοτε παραμυθιασμένα άκρα τους Λαφαζάνη-Μιχαλολιάκο και, όπως πάντα, οι ψωριάρηδες στο ΚΚΕ.

Το κόλπο εξαρτάται από το πότε θα γίνουν βουλευτικές εκλογές. Το παράδοξο είναι ότι, για τους επόμενους δύο έως έξι μήνες, αν και η παρούσα κατάσταση δεν είναι βιώσιμη, με την σχιζοφρενική κυβέρνηση που παίζει και την κυβέρνηση και την αντιπολίτευση, δεν υπάρχει τρόπος να προετοιμαστεί το μελλοντικό τοπίο τόσο γρήγορα. Αν σπρωχτούμε σε εκλογές πριν το τέλος του χρόνου, ιδίως Σεπτέμβριο ή Οκτώβριο, η πίτα δεν θα έχει προλάβει να ψηθεί και θα βγει από τον φούρνο ωμή, δεν θα τρώγεται, και θα παίξει κατ' ευθείαν στα χέρια του Σόιμπλε.

Οι ανεύθυνοι φαντασιόπληκτοι που προσκολλήθηκαν στον ΣΥΡΙΖΑ τα τελευταία τρία χρόνια δεν έχουν πια καμία σημασία. Σημασία έχει να προλάβει η Ελλάδα να ψήσει και να βγάλει από τον φούρνο το καινούργιο σχήμα διακυβέρνησης πριν επιστρέψουν εκείνοι στο περιθώριο. Οι ανεύθυνοι φαντασιόπληκτοι που ακόμα ακολουθούν τον Λαφαζάνη και την Ζωή, όπως και ο ίδιος ο Λαφαζάνης και η ίδια η Ζωή το ξέρουν αυτό καλά. Γι' αυτό προσπαθούν να σπρώξουν άμεσα σε εκλογές ώστε να αφήσουν μια γκρεμισμένη Ελλάδα σαν μνημείο στο ότι υπήρξαν κάποτε κι αυτοί.

Το παιγνίδι δηλαδή αυτή την στιγμή παίζεται στο κατά πόσον η Ελλάδα θα μπορέσει να διαχειριστεί την τελευταία επίθεση πριν επιστρέψει στην πραγματικότητα,  όσο λυπηρή και να είναι αυτή η πραγματικότητα... 

Το επίπεδο της συζήτησης.

Καλειδοσκόπιο

Αυτό που μου προκαλεί εντύπωση είναι ότι εκείνοι που ψήφισαν τον ΣΥΡΙΖΑ του 2012 πρέπει να τον κοιτάνε σήμερα και να τον βρίσκουν αγνώριστο. Αντί συνιστώσες της αριστεράς με πρόεδρο, βλέπουνε κεντροαριστερό κόμμα με ήρωα-καθοδηγητή της Ευρώπης του αύριο, και μάλιστα ζαν πρεμιέ. Αλλά δεν φαίνεται αυτό να τους ανησυχεί. Δεν φαίνεται να σκέφτονται πως κάτι περίεργο πρέπει να συμβαίνει αν αγόρασες γιαούρτι, αγγούρια, σκόρδο και λάδι στην αγορά και όταν έφτασες σπίτι και πήγες να τα βγάλεις από την σακούλα βρήκες μέσα έναν έτοιμο κεσέ τζατζίκι. Βολικό μεν, περίεργον δε.

Ο πρόγονος-συγγενής του ΣΥΡΙΖΑ στη Ελληνική πολιτική σκηνή και στην Βουλή της Μεταπολίτευσης είναι το ΚΚ Εσωτερικού του Κύρκου. Μπορεί ο Κύρκος να μην είναι προπάππους του ΣΥΡΙΖΑ --μάλλον θείος δυό-τρεις γενεές. Αλλά σίγουρα συγγενής. Στην παρατήρηση του ότι πολλά, μα πολλά πράγματα διαφέρουν στον ΣΥΡΙΖΑ από το ΚΚΕσ., θα μπορούσε κανείς να απαντήσει ότι πρόκειται για Δαρβινική εξέλιξη. Βέβαια, αν είναι έτσι, θα μπορούσε κανείς να προτείνει ότι από Κύρκο σε τσίπρα δεν μιλάμε για εξέλιξη από πιθήκους σε ανθρώπους αλλά από ανθρώπους σε πιθήκους.

Το πόσοι χάβουνε αυτά που τους ταΐζουνε οι πολιτικοί, οι τυχοδιώκτες και οι ταχυδακτυλουργοί εξαρτάται από τον συνδυασμό του γενικότερου επιπέδου άγνοιας με την ειδικότερη ανάγκη να πιστεύει κανείς στα παραμύθια.

Φερ' ειπείν, φυσικά και η Γερμανία και όλοι εξετάζουν κάθε πιθανότητα για να είναι προετοιμασμένοι. Φυσικά εξετάζουν και την πιθανότητα "Συμβιβασμού με τον τσίπρα". Αυτό δεν είναι νέο, μανάρια μου! Νέο θα ήταν να μην την εξετάζανε την πιθανότητα. Βέβαια, ένας "συμβιβασμός" προϋποθέτει προσέγγιση από δύο πλευρές όχι μόνο από την μία, και, οι Γερμανοί εξετάζουν πιθανότητα δικής τους προσέγγισης σε σημεία και με όρια, κατά τα ρεπορτάζ, τα οποία σημεία και όρια ήδη έχει απορρίψει ο τσίπρας. Όμως ο πραγματικός εκάστοτε μαλάκας ψηφοφόρος θα "διαβάσει" τα "νέα" σαν να λένε ότι ο τσίπρας ήδη νίκησε και η Γερμανία προσφέρει Γη και ύδωρ.

Είναι προφανές ότι ένα τέτοιο ρεπορτάζ θα κάνει ακόμα περισσότερους ονειροπαρμένους να ψηφίσουν ΣΥΡΙΖΑ, ενώ στην πραγματικότητα μιά μεγάλη νίκη ΣΥΡΙΖΑ απλά θα δώσει ευκολότερη δικαιολογία να χτίσει το Βερολίνο έναν καινούργιο τοίχο, αυτή τη φορά μεταξύ Ελλάδας και Ευρώπης. Πράγματι, τώρα δεν είναι 2010 ούτε 2012. Τώρα πια δεν "μας έχει ανάγκη" κανείς :-) Τώρα που η "καημένη" η Γερμανία προσπάθησε να συμβιβαστεί με τον τσίπρα αλλά "δυστυχώς" ο τσίπρας δεν τους πλησίασε αρκετά για να επιτευχθεί... τι να κάνουμε... Έ  ρε τι χάβει ο κοσμάκης... Λόγια, λόγια, λόγια. Λογική μηδέν.



Συνήθως, τέτοιες ώρες, οι πρωταγωνιστές θα ήταν ο τσίπρας και ο Σαμαράς. Όμως την παράσταση την κλέβουν το Σύνταγμα της Ελλάδας και ο Γιώργος Παπανδρέου.

Το Σύνταγμα της Ελλάδας κλέβει την παράσταση γιατί αποδεικνύεται επί τέλους ότι πρόκειται για ένα ισχνό κουρελόχαρτο, ανίκανο να παρέχει γερά θεμέλια και οικοδόμημα μέσα στο οποίο να λειτουργεί αποτελεσματικά μια κυβέρνηση υπό όλες και τις οποιεσδήποτε συνθήκες.

Το Σύνταγμα λειτουργούσε επαρκώς (λέμε τώρα) όσο είχαμε λεφτά και είχαμε και δύο κόμματα μεγάλα και μόνο άλλα δυό-τρία κομματίδια, και αυτοδυναμία για την κυβέρνηση. Άλλωστε ο μόνος σκοπός ενός Συντάγματος με μπόνους εδρών ήταν η αυτοδυναμία της κυβέρνησης. Μόλις γίναμε πολλές, το Σύνταγμα έσκισε το καλτσόν του και το οικοδόμημα άρχισε να διαλύεται σαν να φύσαγε ο λύκος το αχυρένιο σπιτάκι του μικρού γουρουνιού.

Ο αλγόριθμος με τον οποίον απονέμονται έδρες είναι το πιο γελοίο εφεύρημα του λαβυρινθώδους νου εκείνων που κουνάν τα νήματα.

Οι περισσότεροι Έλληνες πιστεύουν ότι το πρώτο κόμμα παίρνει 50 έδρες παραπάνω. Δεν έιναι όμως έτσι.

Πρώτα, υπολογίζονται όλα αναλογικά.
Μετά αφαιρούνται από την εξίσωση τα κόμματα που ήρθαν με λιγότερο από 3%.
Έπειτα υπολογίζονται τα κόμματα με 3% και πάνω βάση 260 εδρών.
Το σύνολο των ποσοστών δεν φτάνουν το 100% αλλά αρκετά λιγότερο, μιά που κάμποσα κόμματα με λιγότερο από 3% δεν υπολογίζονται.
Οι έδρες που περισσεύουν από τις 260 μοιράζονται ανάμεσα στα κόμματα, αυξάνοντας πλασματικά το ποσοστό τους.
Τέλος παίρνει 40 έδρες παραπάνω το πρώτο κόμμα.
Ή κάτι τέτοιο.

Μα ποιόν δουλεύετε δύστυχοι!
Έχετε Σύνταγμα και κράτος που να αντέχει στην σημερινή πολυφωνία;

Παίζει τώρα να μπούνε στη Βουλή εφτά, οχτώ ή εννέα κόμματα! Να γίνει αυτοδύναμη κυβέρνηση αποκλείεται μα να χτυπηθείτε όλοι κάτω. Να φτάσει οποιαδήποτε ρεαλιστική συνεργασία τις 151 έδρες είναι υπό τις σημερινές συνθήκες σχεδόν ακατόρθωτο, εκτός αν συνεργαστούν οι Ανέλληνες, τα Χρυσά Κλούβια Αυγά και το ΚΚΕ, με κάποιους.

Και να υπήρχε περίπτωση, το κόμμα του Γιωργάκη το κάνει ακόμα πιο δύσκολο.

Οι πιθανές συνεργασίες με κορμό κυβέρνησης ΝΔ είναι ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-ΚΔΣ. Ο Φώτης ούτε στην Βουλή δεν θα είναι, ο Καμένος αν συνεργαστεί θα τον φτύσουνε τα 3% που τον ψήφισαν, με την ΧΑ δεν θα συνεργαστεί κανείς, ούτε η ίδια με κανέναν, και το Ποτάμι ρέει αμέριμνο.

Οι πιθανές συνεργασίες ΣΥΡΙΖΑ ποιές είναι; Οι ..Ανέλληνες;

Αν δεν βγάλει αυτοδυναμία ο αλέξης ή αν δεν βγάλουν πάνω από 151 έδρες οι ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-ΚΔΣ κυβέρνηση δεν βλέπετε ούτε με τηλεσκόπιο, ούτε με καλειδοσκόπιο.

Σάρκα

Έλλην ψηφοφόρος, ως Έμπορος της Βενετίας, ετοιμάζεται να πάρει την πληρωμή σε ανθρώπινη σάρκα
του χρέους που πιστεύει ότι ο κόσμος του οφείλει.
Οι τράγοι άδουν στον χορό πως ο Έμπορος Σάηλοκ, και ο οφειλέτης, Αντόνιο,
είναι στην πραγματικότητα, και προκειμένη περίπτωση, ένα και το αυτό πρόσωπο,
καθώς ο αυτο-υποτιθέμενος πιστωτής ετοιμάζεται να κόψει την ίδια την δική του σάρκα.
Οι μοίρες όμως θα επέμβουν --έγκαιρα;

Στην Ελλάδα τα πολιτικά κόμματα ήταν πάντα και είναι, και θα είναι προσωποπαγή. Οι ψηφοφόροι δεν ψηφίζουν ιδεολογία ή παράταξη: ψηφίζουν "ήρωα", φαινόμενα, όνειρα, εκδίκηση, ευκαιρία, σαν πελάτες (γνωστό αυτό, τίποτα το καινούργιο). Ο Έλληνας μέσες άκρες ψηφίζει αυτό που θα κάνει τον ίδιο να αισθανθεί πιο σημαντικός, και καπάκι, έστω και για λίγα λεπτά της ώρας, στους φαντασιακούς "εχθρούς" του.

Αυτό το ήξερε καλά ο αλέξης τσίπρας, και, όταν στους 350,000 ψηφοφόρους του Συνασπισμού προστέθηκαν θαυματουργά εν τω μέσω της νυκτός άλλοι 1.300.000 ψηφοφόροι-πρόσφυγες από αλλού, ήξερε ότι για να τους κρατήσει έπρεπε να διαλύσει τον ΣΥΡΙΖΑ και να τον κάνει κόμμα προσωποπαγές, ώστε να αντικαταστήσει το παλιό ΠΑΣΟΚ. Και το έκανε. Τα ανοργάνωτα μπουλούκια που τον ακολουθούν αλαλάζουν ήδη καθώς ετοιμάζονται να εκσπερματίσουν.

Μετά από τον τελευταίο μήνα της τραγικά-πλέον φαιδράς πορτοκαλέας δεν πιστεύω να έχει μείνει ζωντανό που να πιστεύει ακόμα ότι τα Ελληνικά "κόμματα" έχουν να κάνουν το παραμικρό με ιδεολογία, πρόγραμμα, οικονομική θεωρία ή πρακτική, υπευθυνότητα, νομιμότητα, πραγματικότητα, ή τίποτα άλλο τέτοιο πεζό. Πρόκειται για ένα αλαλούμ εκδίκησης, φόβου, χαβαλέ, τσαμπουκά, ασυναρτησίας... πανικού, ανευθυνότητας. Δεν πιστεύω να έχει μείνει ζωντανό που να πιστεύει ακόμα ότι το σύνταγμά σας δεν είναι ορνιθοσκαλίσματα γραμμένα σε χαρτί υγείας.

Το ΠΑΣΟΚ (1974-2011) δεν υπάρχει από τότε που έγινε Βενιζελόκ στις 18/3/2012. Η Νέα Δημοκρατία (1974-2009) δεν υπάρχει από τότε που έγινε Πολιτική Άνοιξη στις 30/11/2009. Η πιο πρόσφατη ενσάρκωση των συνιστωσών της αριστεράς που δεν τους αρέσει το ΚΚΕ και εμπορεύονται όνειρα χωριστά των σκληροπυρηνικών, απήχθησαν από έναν τυχοδιώκτη του τσαμπουκά που τις έκανε αλεκσύριζα και τις έβαλε στον γύψο τα τελευταία 2 χρόνια για να κρατήσει τους ψηφοφόρους, που του έπεσαν σαν βροχή αναπάντεχη, την άνοιξη του 2012.

Μετά, ήρθαν οι φασίστες, οι αμοιβάδες και  οι νεοναζί. Ήρθαν και οι ανέλληνες. Ήρθε ο κυρ Φώτης ο φέρελπις "ρυθμιστής" που τίποτα δεν ρύθμισε παρά το κατά πόσο τον χρησιμοποίησαν και ο Σαμαράς και ο τσίπρας για τους δικούς τους σκοπούς.

Δεν υπάρχει πλέον κανείς για τον οποίον θα σκεφτόμουνα καν να ψηφίσω. Από αυτοσεβασμό τουλάχιστον, κανέναν. Συμβολικά τουλάχιστον, εφ' όσον δεν γίνεται πραγματικά, από καιρό αποποιήθηκα την υπηκοότητά μου με την απόφαση να μην ανανεώσω ποτέ πιά το διαβατήριό μου, το οποίο έληξε πέρσι, ή πρόπερσι, δεν θυμάμαι πότε, ούτε μ' ενδιαφέρει. Δεν έχω ηθικό δικαίωμα, ή απαίτηση, να ανήκω σε μία χώρα για την οποία σκέπτομαι και μιλάω όπως σκέπτομαι και μιλάω... Έχω άλλο διαβατήριο στο οποίο πιστεύω και το οποίο με αντιπροσωπεύει, από τον τόπο όπου γεννήθηκε ο γιός μου και όπου τον μεγάλωσα, να καταφέρει στα 24 χρόνια του περισσότερα απ' όσο άλλοι ονειρεύονται για μία ζωή. Και όπου έχτισα την ζωή μου με τους δικούς μου όρους, σαν ελεύθερο και σκεπτόμενο, ανεξάρτητο μέλος ενός συνόλου.

Οι Έλληνες ψηφοφόροι στην πλειοψηφία τους δρουν πλέον σαν Σάηλοκ από τον Έμπορο της Βενετίας: Θέλουν και απαιτούν μόνο πληρωμή σε ανθρώπινη σάρκα (a pound of flesh) -όσοι δεν γνωρίζουν τα περί του παραλληλισμού αυτού, διαβάστε μιά σύντομη περίληψη του Εμπόρου της Βενετίας του Σαίξπηρ.

Όπως κάθε καλή κωμωδία και τραγωδία, η σημερινή Ελληνική κωμική τραγωδία χρειάζεται τον τραγικό της καταλύτη. Σήμερα δεν έχουμε από μηχανής θεούς πιά. Έχουμε όμως άλλους πιο σύγχρονους και ρεαλιστικούς ρόλους. Έναν τέτοιο ρόλο, τον Ιανουάριο του 2015 στην Ελλάδα, τον ανέλαβε ο τραγικός Γιωργάκης Παπανδρέου.

Τον Γιωργάκη τον καταλαβαίνω καλύτερα από 'σας αγαπητοί μου γιατί, όσο και να μην συμφωνώ μαζί του, ερχόμαστε και οι δύο από ίδια σκεπτικά και λογικές άλλης χώρας, άλλης κουλτούρας. Δεν ανήκει ο Γιωργάκης ο δύστυχος στην Ελλάδα περισσότερο από όσο εγώ. Ούτε ανήκε ποτέ. Γι' αυτό τά 'κανε θάλασσα. Και έρχεται τώρα στην ύστατη στιγμή της τελευταίας πράξης να απολυτρώσει το πρόσωπό του από τις ευθύνες του. Εξαγοράζει την Ιστορία του πέφτοντας πάνω στο σπαθί του, ώστε με την θυσία του να αποτρέψει την μέγιστη καταστροφή, παραδίδοντας το πνεύμα του στην κρίση των μελλοντικών ιστορικών, ατόφιο πλέον και όχι σαν γιός του μπαμπά...

Το έγραψα πρώτος πριν καμιά βδομάδα, και χτές είδα ότι το έγραψαν τώρα και οι Φινάνσιαλ Τάιμς: Ο Γιωργάκης στοιχηματίζει στο πόσες μονάδες θα καταφέρει να αφαιρέσει από τον αλεκσύριζα σαν μιά μικρά επανόρθωση του χρέους το οποίο πραγματικά οφείλει στην Ελλάδα. Εγώ λέω το πολύ 2,5%. Οι Φινάνσιαλ Τάιμς ισχυρίζονται έως και 5%. Μάλλον 2%-2,5% θα είναι το ποσοστό που θα του έρθει από τους πρόσφυγες του αλεκσύριζα. Έτσι νομίζω.

Και έτσι οι μοίρες ίσως να επέμβουν έγκαιρα.

Αξιοπιστία

Η αξιοπιστία οποιουδήποτε θεσμού εξαρτάται από την σταθερότητά του. Στις ΗΠΑ παραδείγματος χάριν, βρέξει χιονίσει, πεθάνει ή εκδιωχθεί ο Πρόεδρος, αγανακτήσουν ή όχι οι πολίτες, εκλογές γίνονται κάθε τέσσερα χρόνια την πρώτη Τρίτη του Νοεμβρίου. Ανάμεσα στις εκλογές προέδρου, πάλι κάθε τέσσερα χρόνια αλλά στην μέση της θητείας του προέδρου γίνονται εκλογές για το μισό Κογκρέσο. Οι θητείες Αντιπροσώπων και Γερουσιαστών ανανεώνουν την σύνθεση του Κογκρέσου κάθε δύο χρόνια. 

Τι αξιοπιστία να υπάρχει σε ένα σύστημα που περιμένει, ή και κάνει, βουλευτικές εκλογές κάθε φορά που φταρνίζονται οι Δήμαρχοι, ή ξύνονται οι δημοσκόποι;

Μα σοβαρολογείτε κυρίες και κύριοι, δεσποινίδες και μάγκες; Οι Δημοτικές Εκλογές και οι εκλογές Ευρωβουλευτών δεν είναι δημοψήφισμα. Ενώ όλοι το ξέρουν και το κατανοούν αυτό, κανείς δεν το λέει για να μην χαλάσει το πάρτι. Ακόμα και τα κόμματα μπαίνουν στο κέφι: χαβαλές! ό'τι θέλει να ακούσει και να ονειρευτεί το πόπολο!

- Όλα πάνε απ' το καλό στο καλύτερο (ΝΔ)
- Τον Ιούνιο θα είμαι πρωθυπουργός (το χαβά του αυτός)
- Ψηφίστε με γιατί αλλιώς θα ρίξω την κυβέρνηση (τον χτύπησε η δίαιτα στο κρανίο)
- Αφήστε τους λαθρομετανάστες να πνιγούνε! (σύσωμη η χώρα από αριστερά στα δεξιά της οποιας οι πολίτες κατάφεραν να είναι οι ίδιοι λαθρομετανάστες στην Ευρωπαϊκή Ένωση χωρίς να κουνηθούν καν από τα σπίτια τους [τα οποία σπίτια τα χρωστάνε στις τράπεζες για τον Τσοβόλα που τα έδωσε όλα και τους απογόνους του που τώρα φύτρωσαν ως ελιά δίπλα στο ποτάμι])

Περίπου δέκα εκατομμύρια νοματαίοι σε μια υδροκέφαλη χώρα όπου το 50% του πληθυσμού βρίσκεται στην Πρωτεύουσα και τον Νομό Αττικής, έχετε 46 κόμματα, φτού να μη σας βασκάνω!

Σύμφωνα με "Τα Νέα", τα κόμματα που θυσιάζουν εαυτόν εις τον βωμό της πατρίδας, το καθένα για να δωρίσει στον ψηφοφόρο την σωστή επιλογή, είναι τα εξής:

1. Ένωση Κεντρώων – Βασίλης Λεβέντης,
2. ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α. (Αντικαπιταλιστική Αριστερή Συνεργασία για την Ανατροπή) με συντονιστική επιτροπή,
3. ΟΚΔΕ (Οργάνωση Κομμουνιστών Διεθνιστών Ελλάδας) με διοικούσα επιτροπή,
4. Α.Σ.Κ.Ε. - Αγωνιστικό Σοσιαλιστικό Κόμμα Ελλάδας) με εκτελεστική επιτροπή,
5. Σύνδεσμος Εθνικής Ενότητας – Χρίστος Χρηστίδης,
6. Κοινωνία – Μιχάλης Ηλιάδης,
7. ΚΕΑΝ (Κίνημα Εθνικής Αντίστασης) – Ιπποκράτης Σαββούρας,
8. Κόμμα Ισότητας, Ειρήνης και Φιλίας – Αλή Τσαούς Μουσταφά,
9. ΛΑΟΣ – Γιώργος Καρατζαφέρης,
10. Κόμμα Ελλήνων Κυνηγών – Γιώργος Τσαγκανέλιας,
11. Εθνική Αυγή – Μιχάλης Γιαννόγκωνας,
12. ΚΚΕ – Δημήτρης Κουτσούμπας,
13. Το Ποτάμι – Σταύρος Θεοδωράκης,
14. Ανεξάρτητη Ανανεωτική Αριστερά, Ανανεωτική Δεξιά, Ανανεωτικό ΠΑΣΟΚ, Ανανεωτική Νέα Δημοκρατία, Όχι στον Πόλεμο, Κόμμα Επιχείρηση Χαρίζω Οικόπεδα, Χαρίζω Χρέη, Σώζω Ζωές, Σώζω τα Πλούτη των Ελλήνων, Πανεργατικό Εργατικό Κίνημα Ελλάδος (ΠΑ-Ε.Κ.Ε.) – Μιλτιάδης Τσαλαζίδης
15. Λαϊκός Σύνδεσμος –Χρυσή Αυγή - Νίκος Μιχαλολιάκος.
16. Γέφυρες Δημιουργία Ξανά - Θάνος Τζήμερος / Δράση - Θόδωρος Σκυλακάκης (συνασπισμός κομμάτων),
17. Εργατικό Επαναστατικό Κόμμα (ΕΕΚ Τροτσκιστές), Σαμπετάι Μάτσας,
18. Λευκό, Κων. Ντάλιος,
19. Δημοσθένης Βεργής Έλληνες Οικολόγοι,
20. Ενιαίο Παλλαϊκό Μέτωπο (ΕΠΑΜ), Δημήτρης Καζάκης,
21. ΟΑΚΚΕ (Οργανισμός για την Ανασυγκρότηση του ΚΚΕ), 3μελής διοικούσα επιτροπή Η. Ζαφειρόπουλος, Δ. Γουρνάς και Ε. Κωνσταντοπούλου,
22. Ελευθερία, Μάριος Παπαιωάννου,
23. Δημοκρατική Αριστερά – Προοδευτική Συνεργασία, Φώτης Κουβέλης,
24. Εθνικό Μέτωπο, Εμμ. Κώνστας,
25. Ελιά – Δημοκρατική Παράταξη: Ε. Βενιζέλος (ΠΑΣΟΚ), Ανδρ. Λοβέρδος (Συμφωνία για τη Νέα Ελλάδα), Εμμ. Επιτροπάκης (Δυναμική Ελλάδα), Ν. Μπίστης (Μεταρρυθμιστική Αριστερά), Ι. Ράπτης (Νέοι Μεταρρυθμιστές), Ι. Τούντας (Πολιτεία 2012) και Ν. Διακουλάκης (Πρωτοβουλία Β΄),
26. Πράσινοι- Αλληλεγγύη, Δημιουργία, Οικολογία, Ν. Χρυσόγελος, Μ. Πίνιου Καλλή,
27. ΜΛ ΚΚΕ (Μαρξιστικό – Λενινιστικό Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδος), διοικούσε επιτροπή Αντ. Παπαδόπουλος και Π. Κουφοβασίλης,
28. Νέα Δημοκρατία, Αντ. Σαμαράς,
29. Κολλάτος – Ανεξάρτητο Πολιτικό Κίνημα - Οικολογικό Ελληνικό, Δ. Κολλάτος,
30. Ελπίδα Πολιτείας, Δημ. Αντωνίου,
31. Κόμμα Νέων, Κυρ. Τοψόγλου,
32. Παναθηναϊκό Κίνημα, Θ. Μαραγκουδάκης,
33. Δραχμή, Θ. Κατσανέβας (συνασπισμός των κομμάτων Ελληνικό Κοινωνικό Κίνημα και Πατριωτικό Κοινωνικό Κίνημα),
34. Οικολόγοι Πράσινοι και Κόμμα Πειρατών (6μελής εκτελεστική γραμματεία),
35. Εθνική Ελπίδα, Γ. Παπαδόπουλος,
36. Ευρωπαϊκή Ελεύθερη Συμμαχία – Ουράνιο Τόξο, Σταύρος Αναστασιάδης,
37. Ένωση για την Πατρίδα και το Λαό, Β. Πολύδωρας και Χ. Ζώης (Νέα Μεταρρυθμιστική Ριζοσπαστική Ανασυγκρότηση), Ν. Νικολόπουλος (Χριστιανοδημοκρατικό Κόμμα Ελλάδος), Π. Ψωμιάδης (Πατριωτικό Δίκτυο Αφύπνηση) – Συνασπισμός κομμάτων,
38. Σχέδιο Β΄ , Γραμματέας πολιτικής επιτροπής Αντ. Σταυρόπουλος,
39. Σοσιαλιστικό Κόμμα, Στ. Τζουμάκας,
40. Έλληνες Ευρωπαίοι Πολίτες, Γ. Χατζημαρκάκης,
41. Νέα Ελλάδα, Ηλ. Μαρκόπουλος,
42. Συνασπισμός Ριζοσπαστική Αριστερά (ΣΥΡΙΖΑ), Αλ. Τσίπρας,
43. Κοινωνία Αξιών, Δ. Μπουραντάς,
44. Αγροτικό Κτηνοτροφικό Κόμμα Ελλάδας (ΑΚΚΕΛ), Ε. Τσιομπανίδης,
45. Πατριωτική ΄Ενωση – Ελληνική Λαϊκή Συσπείρωση (ΕΛ.ΛΑΣ), συνασπισμών των κομμάτων: Αν. Κότσιαλος (Κόμμα Εθνικής Σωτηρίας-ΚΕΣΩ), Οδ. Τηλιγάδας (Εθνικός Λαικός Σχηματισμός – ΕΛΑΣ), Κ. Γκέκας (Κίνημα Πολιτικής Αλήθειας - ΚΙΠΑΛ),
46. Ανεξάρτητοι Έλληνες, Ευρωπαικό Αντιμνημονιακό Μέτωπο, Πανελλήνιο Άρμα Πολιτών, Πυρίκαυστος Ελλάδα, Ελληνικό Κίνημα Άμεσης Δημοκρατίας, Ανεξάρτητοι Έλληνες, Πάνος Καμμένος, Ι. Δημαράς, Γ. Καλεάδης και Γ. Κόκκας.

(το νούμερο 18 είναι και τα ρέστα --όλα τα λεφτα, που κατά αλέξη Υπάρχουν [φυσικά]!  Αν όλοι οι ψηφοφόροι, οι οποίοι κρίνουν ότι για την κατάσταση της σήμερον αξίζει να ρίξουν λευκό, ψηφίσουν Λευκό, βγαίνει ο κύριος Κων. Ντάλιος με 10%-20%. Εν τω μεταξύ, ο Μαχάτμα Γκάντι θα συμβούλευε σίγουρα να κάτσουν όλοι στα σπίτια τους για 100% αποχή.)

Η οποία λίστα μας φέρνει στην ερώτηση της σημερινής ανάρτησης: O κόσμος όλος θυμάται το απόφθεγμα που βγήκε μετά από την εξυπνάδα του Οδυσσέα ως: "Φοβού τους Έλληνες και δώρα φέροντες" ("Beware of Greeks bearing gifts"). Αλλά οι Έλληνες το θυμούνται κάπως διαφορετικά, ως: "Φοβού τους Δαναούς και δώρα φέροντες". Ενώ για τα πάντα επικαλούμαστε τους Αρχαίους, Αρχαιότερους και Αρχαιότατους Έλληνες ως ότι, πρώτον, είμαστε οι απ' ευθείας κληρονόμοι τους, και δεύτερον, ο κόσμος (και το σύμπαν γενικότερα) χρωστάει την ύπαρξή του στους Έλληνες, από που ξεφυτρώνουν οι "Δαναοί" όσον αφορά την φρασεολογία που χρησιμοποιούν οι Έλληνες για το πλέον δεικτικό απόφθεγμα όσον αφορά την φυλή; Και γιατί δεν έχουν κόμμα στις Ευρωεκλογές οι Δαναοί;;;

Ο Όμηρος ανέφερε τους πολιορκητές-εισβολείς της Τροίας 29 φορές ως "Αργείοι" (από το Άργος), 138 φορές ως "Δαναοί" και 598 φορές ως "Αχαιοί". Δαναός φέρεται να είναι το όνομα ενός μυθολογικού προσώπου, δίδυμου αδελφού του Αιγύπτου και γιού της Αγχινόης και του μυθικού βασιλιά Βήλου της Αιγύπτου. Ο Όμηρος αναφέρει την ονομασία Πανέλληνες, και Έλληνες από μία φορά. Τα έθνη ονομάζονταν από του βασιλείς-προγόνους τους: Αχαιός, Δαναός, Κάδμος, Έλλην, Αίολος, Ίων, και Δώρος. Στο τέλος οι Αρχαίοι Ρωμαίοι μας έβγαλαν όλους Γραικούς και ησυχάσαμε μόνο αφ' ότου αυτοαποκαλεστήκαμε Ρωμιοί ενώ καθ' όλους παραμένουμε Greeks.

58*

(*) Προτίνω τον αστρερίσκο για να συνδέονται έτσι ώστε να ρυμουλκήσουν το ΠΑΣΟΚ.

Υπάρχουν άνθρωποι που έχουν ανάγκη να μην έχουν πάντα δίκιο, εκτός από το εκάστοτε θέμα το οποίο συζητάνε, στο οποίο έχουν δίκιο. Και εφόσον οποιοσδήποτε καθώς-πρέπει γνωμοδότης πρέπει να έχει γνώμη για την πολιτική, τα τελευταία χρόνια αποδείχτηκαν ανησυχητικά --επειδή κανείς με σώας τας φρένας δεν μπορούσε να υποστηρίξει κανέναν από τους μασκαράδες που στρογγυλοκαθόντουσαν στην Βουλή των Άβουλων.

Και ήρθε το πέρας του χρόνου και ελάλησε Φωνή βροντερή από τους Αττικούς Ουρανούς, καταμεσήμερο καθώς ο Απόλλωνας έριχνε πέτρες από το άρμα του σε όποιους γιατρούς δεν τηρούσαν τον Όρκο τους και έπαιρναν φακελάκια, και η Φωνή είπε "Ιδού οι υιοί Μου οι αγαπητοί και οι κόρες Μου οι αγαπητές και το όνομα αυτών Πενήντα Οχτώ!" Και πενήντα οχτώ περιστέρια από την πλατεία Συντάγματος πέταξαν και κάθισαν στην κεφαλή του κάθε ενός από τους πενήντα οχτώ. Και ακόμη εκεί κάθονται.

Και εχάρηκαν χαράν μεγάλη όλοι όσοι γνώρισαν το μήνυμα της Φωνής διότι εννόησαν ότι και πάλι θα μπορούσαν να εισέλθουν σε συζητήσεις στις οποίες, ενώ δεν έχουν πάντα δίκιο, στις συγκεκριμένες συζητήσεις θα είχαν δίκιο. Και σουρούπιασε η Τετάρτη και νύχτωσε, και ξημέρωσε η μέρα, ημέρα Πέμπτη, η ημέρα του Θεού Θωρ με το μεγάλο σφυρί, από την Γερμανία στα βόρεια. Και είπον οι έχοντες δίκιο, ιδού πολίτες αγνοί, καθαροί και αμερόληπτοι, ήθους χριστού και κοίτα πως λάμπουν τα δόντια τους, φρεσκοξυρισμένοι και από κομμωτήριο, καλοντυμένοι καθηγητές, υφηγητές, αφηγητές και άλλοι τες. Σε αυτό το αγνό κόμμα της πατρίδας πέφτει η ψήφος η καλή.

Κι άμα τους έλεγε κανείς "Τι λες μωρέ, σού 'στριψε; Κοίτα τους!!!" η απάντηση ήταν "δεν ξέρεις εσύ. Έλα να σου αντιγράψω και να σου στείλω από τις φυλλάδες τους να σε πίσω".

Και οι πενήντα οχτώ, ή οι "58" όπως λέγονται για συντομία, έγιναν το φουά γκράβ ντι ζουρ, άμεσα (Φουα γκρα το τρως. Φουά γκραβ είναι όταν είναι το συκώτι σου βαρύ από τις ποσότητες αλκοόλ που πρέπει να πιείς για να επιτύχεις επίπεδο αναισθησίας).

Καθώς λοιπόν οργανωμένες ομάδες από προσκόπους της νεολαίας των 58 γυρνούσαν από φραπεδάδικο εις φραπεδάδικον κι εις φιλικάς οικίας των βορειοανατολικών προαστείων (προάστειον είναι η περιοχή προ του αστείου) εξηγώντας στου θαμώνες την πολιτική γραμμή και σχέδια που θα φέρουν οι αγνοί και αδιάφθαρτοι 58 στον τόπο, και γιατί έχουν ο καθένας από ένα περιστέρι στο κεφάλι τους, ακούστηκε άλλη φωνή περιέργως γνώριμη που ερχόταν από τα έγκατα της Γης, κι αμέσως όλοι πιάσανε τα κινητά τους.

Και είπε η φωνή, Τιμή σε όποιον φοράει τα παντελόνια του ανάποδα για να μην λερωθούν, και από σήμερα το ΠΑΣΟΚ, οι "58" και οι άλλοι πως τους λένε γαμώτο ρε Δήμητρα; Ναι! η "Συμφωνία για Νέα Ελλάδα", θα συγκροτήσουνε άτυπη επιτροπή να καθορίσουνε κριτήρια επιλογής υποψηφίων, όνομα και σήμα ψηφοδελτίου. Αμήν λέγω υμίν με ταχείς ρυθμούς να προχωρήσει η συγκρότηση της άτυπης επιτροπής από το ΠΑΣΟΚ, τους "58" και τη "Συμφωνία για τη Νέα" πως την είπαμε; "Ελλάδα", ρε!

Τζα! κάνανε τότε και οι 58*. Εί-μα-στε το Νέο! Νέο είπαμε: το Καινούργιο ΠΑαααααααΣοΚσινος κι ανάποδος κι άμα δε σε αρέσει μάνα μου άντε αλλού να γίνεις συνιστώσα!

Και τώρα, τι θα κάνουν όλοι οι άνθρωποι που είχαν χαρεί για μια στιγμή ότι βρήκαν καινούργιο γλυφιτζούρι για το οποίον να έχουν  δίκιο και να διδάσκουσι τις μάζες; Τι θα κάνουνε οι δύστυχοι που τους χάψανε και τώρα μείνανε με το στόμα ανοιχτό στην μέση του χαψίματος;

(Ανάρτηση στο πλαίσιο αναζήτησης για το ποιός θα αντικαταστήσει, ή θα αναστήσει, τον χώρο που λεγότανε ΠΑΣΟΚ)

Άνοιξη

 

Καθώς η Πολιτική Άνοιξη παρελαύνει περιβεβλημένη με το ψοφίμι της Νέας Δημοκρατίας, καθώς το ΠΑΣΟΚ χωρίς το "Πα" των Παπανδρέου έχει μείνει ΣΟΚ, και περνάμε σύριζα από τις παρυφές ενός εμφυλίου ο οποίος διαφημίζεται αλλά δεν έρχεται, τι πιο πρέπον από το να δίνει ένας πρωθυπουργός συνέντευξη στον Πρετεντέρη;

Εν τω μεταξύ, Το Βήμα, που είναι δημοφιλής εφημερίδα και ιστοσελίδα, δημοσιεύει ένα ανυπόγραφο άρθρο, αποδιδόμενο σε "Ειδικό Συνεργάτη", όπου γράφει, στο πλαίσιο έγκυρου εθνικού τύπου για τον "κ Τόμσεν και την παρέα του", προμηνύοντας ότι η τρόικα, ή οποία "δογματίζει και επιμένει ανοήτως...", θα "νοιώσει αμήχανα" μόλις η κυβέρνησή μας τους μιλήσει --προφανώς αφού τελειώσει να μιλάει με τον κύριο Πρετεντέρη.

Τα δύο τελευταία χρόνια η διύλιση των γεγονότων αφήνει μια πολύ καθαρή εικόνα: Προσπαθήσαμε να μην επιστρέψουμε στην Δραχμή. Το ερώτημα όμως δεν είναι αν θα περάσουμε σύριζα από τον γκρεμό και θα γλυτώσουμε, και με τι θυσίες και εξαθλίωση. Το πραγματικό ερώτημα είναι αν, αφού προφανώς γλυτώσει, η Ελληνική κοινωνία θα καταφέρει να μην επαναλάβει τα ίδια. Γιατί, ο τελικός υπεύθυνος είναι η κοινωνία, η οποία, όταν δεν "πράττει", αρκείται στο να "ανέχεται" ή και να κλείνει τα μάτια εφ' όσον έχει κάτι τις να βάζει στην τσέπη της. Το τελικό στοίχημα βρίσκεται με την κοινωνία των καθημερινών ανθρώπων, και τίποτα ακόμα δεν έχει γίνει εμφανές, από εκείνη την κατεύθυνση, για το αν η κοινωνία μπορεί να διαιωνίσει την ...επερχόμενη "σωτηρία".

Εδώ είχα γράψει εξ αρχής ότι έπρεπε να είχαμε επιστρέψει στην δραχμή, με κύριο σκεπτικό το ότι δεν έχουμε τα οικονομικά και κοινωνικά φόντα σ' αυτή την χώρα να διατηρήσουμε μια οικονομία που να ανήκει άξια και "με το σπαθί της" στον δυτικό κόσμο. Κανείς δεν θα χαρεί περισσότερο από εμένα αν σε δέκα, είκοσι χρόνια από τώρα η κοινωνία με διαψεύσει.

Για την ώρα, η χρησιμότητα του ΣΥΡΙΖΑ ως μπαμπούλας για να μην μας αδειάσει η Ευρώπη έχει αρχίσει να φτάνει στο τέλος της, και η Ελληνική κοινωνία δεν τον χρειάζεται άλλο. Ο ίδιος ο τσομπάνης του ΣΥΡΙΖΑ άλλωστε προσπαθεί να τον διαλύσει για να τον μορφώσει σε γνήσιο Ρωμαίικο μαντρί μονοπροσωπικού κόμματος. Αυτοί τελειώνουνε. Από τα 27%, τα 3%-4% θα καταλήξουν εκεί που ήταν πάντα και τα υπόλοιπα 20-τόσα τοις εκατό θα ακολουθήσουν τον καινούργιο, νέο και όμορφο τσομπάνη.

Τα σωστότερα πολιτικά λόγια των τελευταίων μηνών, από όσο είδα εγώ, τα είπε την περασμένη βδομάδα ο Γλέζος. Ο Γλέζος, τελικά, είναι από τους ελάχιστους που πραγματικά σέβομαι άσχετα αν συμφωνώ η όχι μαζί του. Και το μόνο κόμμα που σέβομαι τελικά, κι ας βρίσκομαι στην αντίπερά του όχθη κι ας μην το ψηφίσω ποτέ, είναι το ΚΚΕ που τουλάχιστον παραμένει σταθερό στις αξίες του και ειλικρινές στο τι αντιπροσωπεύει. Μπορεί να μαλακίζεται αλλά τουλάχιστον το κάνει αυτό τίμια (συγκρινόμενο με τα άλλα). Αν ήθελε κανείς να συγκρίνει άκρα, την Χρυσή Αυγή πρώτα με το ΣΥΡΙΖΑ θα την συνέκρινε και μετά, αν και καθόλου, με το ΚΚΕ... Είναι θέμα και ηγεσίας αλλά και οπαδών. Οι Καμένοι φερ' ειπείν μπορεί να είναι σήμερα αυτό που ήταν η Πολιτική Άνοιξη πριν 20 χρόνια και να έχουν παρεμφερές μέλλον στην μάρκα της ΝΔ. Τα δόγματα και οι πολιτικοοικονομικές θεωρίες είναι για τα μάτια: είναι ο κράχτης-δικαιολογία για να μαζεύονται τα πρόβατα και τα κατσίκια που βελάζουνε Ελληνικά και θέλουν ένα φράγκο βερεσέ.

Αλλά, όπως πάντα εδώ στην αποθηκούλα σκέψης, και όπως και στην τρίτη παράγραφο αυτής της ανάρτησης, η εστίαση ξεφεύγει από τις παγίδες του δογματισμού, συστημάτων, κομμάτων, πολιτικής κλπ., και πάει κατ' ευθείαν σε εκείνους που τα δημιουργούν αυτά, που τα υποστηρίζουν, τα διαιωνίζουν ή τα ανέχονται: την ίδια την κοινωνία των καθημερινών ανθρώπων.

Άλλωστε, όπως ένα ιστιοφόρο πρέπει πάντα να αλλάζει τακτική εκμεταλλευόμενο τον άνεμο -πριν ο άνεμος το αναποδογυρίσει, έτσι και στην κοινωνία και στην οικονομία ποτέ δεν πρέπει να ακολουθείται μονίμως η ίδια γραμμή-συνταγή. Αν μια χώρα δεν είναι ευέλικτη διαχρονικά, στις οικονομικές θεωρίες και στην κοινωνική αντιμετώπιση, την παίρνει ο αέρας και τα κύματα.

Ανήκωμεν άραγε εις την Δύσην, ή προτιμάμε να ανήκουμε εις τους Έλληνες; ποιούς Έλληνες; εκείνους που αναφερόμενοι σε άτομα τα αναφέρουν με την καταγωγή τους και λένε "ο Αμερικάνος", "ο Αλβανός", "ο Γερμανός", ή χειρότερα, "ο Πόντιος", ή, "ο Εβραίος". Ποιούς; εκείνους οι οποίοι κρίνουν το ποιόν ενός ανθρώπου από το αν είναι ομοφυλόφιλος ή αν έχει AIDS ή αν ο παππούς του ήταν στην αντίθετη όχθη στον εμφύλιο; Εκείνους που άμα διαβάσουνε κάτι στ' Αγγλικά το χαύουνε επειδή ήρθε απ' όξω και ο Μάικλ Μουρ να τό 'χει πετάξει; Εκείνους οι οποίοι το μόνο επιχείρημα που προβάλουν σε συζήτηση είναι το αν κάποια άλλη κατάσταση είναι χειρότερη από εκείνη που συζητείται, παρεκκλίνοντας έτσι την κάθε συζήτηση από το αντικείμενό της;

Εκείνους τους Έλληνες που συζητάνε με τις ώρες, έντεχνα εστιάζοντας σε λεπτομέρειες περιφερειακές του θέματος ώστε να παρεκκλίνουν την συζήτηση από την γενικότερη ουσία της;

Παρεμπιπτόντως, υπάρχουν τουλάχιστον πέντε συγκεκριμένοι καθ' ιδίαν συζητητές και φίλοι μου οι οποίοι διαβάζοντας τις δύο παραπάνω παραγράφους μπορεί να νομίσουν ότι αναφέρομαι προσωπικά σε ένα άτομο. Όχι, παιδιά, γενικά μιλάω. Τα 90% του κόσμου έτσι είναι.

Το αν ανήκωμεν εις την Δραχμήν ή το Ευρώ, τελικά, δεν είναι θέμα ούτε για την Μέρκελ, ούτε για τον Σαμαρά, ούτε για τον τσίπρα. Είναι θέμα του χαρακτήρα των ανθρώπων που αποτελούν την κοινωνία, κάθε μέρα που ξημερώνει. Και αν ο χαρακτήρας των ανθρώπων λέει ένα πράγμα, ότι ρούχα και να του βάλουν να ντυθεί, δεν θα αλλάξει.

Στο κάτω-κάτω, τι το κακό αν τελικά δεν ανήκωμεν εις την Δύσην; Γιατί να μην είμαστε εκείνοι που είμαστε. Ο κάθε άλλος είναι. Ας είμαστε κι εμείς, όποιοι και να είμαστε: όλο και με κάποιου τα μέτρα και τα σταθμά θα είμαστε καλοί.

Ορίστε! στην Μαδρίτη τουλάχιστον, είναι χαλαροί οι άνθρωποι.

Ειδήσεις τελευταίας στιγμής!

Θα μου πείτε τώρα, τι σχέση έχει αυτό με τα παραπάνω... ε, όλο και κάποια σχέση θά 'χει:


Είπε λεέι ο Σαμαράς, στο Mega, ότι:

«Εγώ σήμερα μπορώ να τους υποσχεθώ ότι θα έχουμε στην Ελλάδα δωρεάν ασύρματο wi-fi internet. Σε όλη την Ελλάδα σ’ ένα χρόνο»

Γιατί να τους το υποσχεθεί;

«θα το κάνουμε. Και γι’ αυτό το είπα. Θα γίνει. Το έχω ψάξει για να το πω. Είναι κάτι το οποίο είναι πάρα πολύ σημαντικό. Και δείχνει στους νέους ότι κάποιος νοιάζεται. Δε λέω ο Σαμαράς, δεν έχει καμία σημασία ο Σαμαράς ή το ποιο κόμμα. Νοιάζεται. Ότι υπάρχει η Ελλάδα που νοιάζεται γι’ αυτά τα παιδιά. Διαφορετικά καήκαμε»

Καλά όλ' αυτά ρε πρόεδρε, αλλά, μια που νοιάζεσαι τόσο, πριν δώσεις στα παιδιά WiFi για το sexting τους, δε τους δίνεις και κανένα Αγγλικό φροντιστήριο να μάθουνε ότι wi-fi σημαίνει στα Ελληνικά "ασύρματο"; Και μετά, τους δίνεις και ασύρματο ασύρματο...