Συνείδηση

Που, κοντά στο κέντρο της Αθήνας, πάμε για να επισκεφτούμε και να δούμε το πρότυπο έγγραφο του Συντάγματός μας, υπογεγραμμένο από τους γεννήτορες του Έθνους μας; Ξέρουμε όλοι, από παιδιά, από μνήμης, με αγάπη και περηφάνεια, κάποιο απόσπασμα του Συντάγματός μας; Τι λέει το Σύνταγμα της Ελλάδας για το ποιοι είμαστε Εμείς ο Λαός του Έθνους μας;

Δικαστήριο!

Να και άλλο ένα μάθημα που πρόκειται να διδαχθεί ο κόσμος. Απομένει να φανεί αν θα είναι καλό, ή απογοητευτικό. 

Τα ποιο σημαντικά και εξαίσια λόγια που έχουν γραφτεί σε σχέση με ένα λαό και ένα Έθνος είναι το Σύνταγμα των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής. Το Σύνταγμα βρίσκεται, ζωτικά, στην καθημερινή ζωή και πραγματικότητα της Αμερικής όπου ο κάθε Αμερικανός μπορεί να αναφέρει από μνήμης κάποια αποσπάσματά του. Το Σύνταγμα αποδίδεται και εφαρμόζεται καθημερινά σε συλλογικές, πλειοψηφικές αποφάσεις από τους εννέα Δικαστές που αποτελούν το Ανώτατο Δικαστήριο των Ηνωμένων Πολιτειών. Εχθές πέθανε σε ηλικία 79 ετών ένας από αυτούς, ο Αντόνιν Σκαλία, ο πρώτος Ιταλός-Αμερικανός που κάθισε στο Ανώτατο Δικαστήριο, γιός μετανάστη που είχε περάσει από το Έλλις Άιλαντ. Προτάθηκε για το Ανώτατο Δικαστήριο από τον Ρόναλντ Ρέγκαν το 1986 και υπηρέτησε για 30 χρόνια, ο παλαιότερος των σημερινών δικαστών του Ανωτάτου Δικαστηρίου (Supreme Court), οι οποίοι αποκαλούνται με αγάπη: «Supremes» (όπως το τραγουδιστικό γκρουπ της Μότάουν της δεκαετίας του '60).

Ο Αντόνιν Σκαλία επί 30 χρόνια άλλαξε το τρόπο του σκέπτεσθε της Αμερικανικής Δικαιοσύνης και των μεθόδων και σκεπτικού απόδωσης του Συντάγματος. Είχε και χιούμορ. Είχε πει: Αντί SCOTUS (Supreme Court of the United States), θα πρέπει να ονομάσουμε το δικαστήριο SCOTUScare --λογοπαίγνιο του νόμου περί περίθαλψης Obamacare, τον οποίο η πλειοψηφία του δικαστηρίου υπερασπίστηκε σε δύο αποφάσεις ενώ ο Σκαλία ήταν αντίθετος. Ο Αντόνιν Σκαλία, «Νίνο» για τους φίλους του (από το Αντονίνο), ήταν εναντίων του «Ρώ εναντίων Γουαίηντ, 1973» (της δικαστικής απόφασης που ως "προηγούμενο" κατευθύνει τους Πολιτειακούς νόμους που είναι αναγκασμένοι, λόγω αυτού, να επιτρέπουν την έκτρωση) και ήταν εναντίων πολλών πραγμάτων. Στο κέντρο του σκεπτικού του ήταν ότι το Σύνταγμα πρέπει να αποδίδεται λαμβάνοντας υπ’ όψιν τι ήξεραν τότε και τι μπορούσαν να σκέπτονται εκείνοι που το έγραψαν. Ήταν αντίθετος στην ως επί το πλείστον επικρατούσα ιδέα του «Ζωντανού Συντάγματος» όπου το Σύνταγμα αποδίδεται στο νόημά του λαμβάνοντας υπ’ όψιν την σημερινή αντίληψη της κοινωνίας αντί την αντίληψη της 17ης Σεπτεμβρίου του 1787 (ένα σκεπτικό όχι τόσο διαφορετικό από το να αποδίδει κανείς την Αγία Γραφή κατά λέξη αντί μεταφορικά ως νόημα). 

Ναι, πράγματι ο Σκαλία ήταν συντηρητικότατος και σίγουρα λυπάμαι που πέθανε ένας γίγαντας, αλλά δεν λυπάμαι που έφυγε από το Ανώτατο Δικαστήριο. Πολλοί είναι εκείνοι που δεν λυπούνται που έφυγε από το Ανώτατο Δικαστήριο.

Βλέπετε, κάθε πρόεδρος των ΗΠΑ μπορεί να ελπίζει ότι, κατά την θητεία του, ίσως να του δοθεί η ευκαιρία να προτείνει, και να δεχτεί το Κογκρέσο την πρότασή του, για έναν, ίσως δύο καινούργιους δικαστές στο SCOTUS. Και κάθε πρόεδρος προτείνει δικαστές που να έχουν την απόχρωση των ιδεών του κόμματός του. Όταν βγαίνει Ρεπουμπλικάνος πρόεδρος, οι Δημοκρατικοί ανάβουν ημερισίως κεριά προς μακροημέρευση των Δημοκρατικών στο Ανώτατο Δικαστήριο, και το αντίθετο.

Το Ανώτατο Δικαστήριο χωρίζεται σε δικαστές που είναι προοδευτικοί και εκείνους που είναι συντηρητικοί. Σε κάθε σημαντική απόφαση περνάμε μήνες να ευχόμαστε ότι οι «δικοί» μας θα υπερισχύσουν 5 προς 4 στο δικαστήριο των 9.

Από τους σημερινούς Δικαστές,

Ο Ροναλντ Ρέγκαν πρότεινε τον Αντόνιν Σκαλία και τον Άντονυ Κέννεντυ,

Ο Τζωρτζ Μπους πατήρ πρότεινε τον Κλαρενς Τόμας (τον δεύτερο Αφρικανό-Αμερικανό στο Ανώτατο Δικαστήριο μετά τον Θέργκουντ Μάρσαλ),

Ο Μπιλ Κλίντον, την Ρουθ Μπέηντερ Γκίνγκσμπουργκ και τον Στήβεν Μπράιερ,

Ο Τζωρτζ Μπους πινόκιο, τον Τζων Ρόμπερτς και τον Σάμουελ Αλίτο,

Ο Μπαράκ Ομπάμα, την Σόνια Σότομάΐερ και την Έλενα Κέηγκαν.

Στις 11:30 Σάββατο βράδυ έλαβα το email από την Ουάσιγκτον Ποστ ότι πέθανε ο Σκαλία και είπα στην Μαργαρίτα ότι έχουμε ακόμα 11 μήνες να ορίσει αντικαταστάτη ο Ομπάμα (και αν το καταφέρει θα είναι ο πρώτος πρόεδρος σε ζωντανή μνήμη που πρότεινε και εγκατέστησε τρεις δικαστές, αντί δύο, ή έναν!)

Στις 12:42 ήρθε το email που έλεγε ότι ο Μιτς Μακόνελ, ηγετικό στέλεχος των Ρεπουμπλικάνων στο Κογκρέσο (ο οποίος, κατά τα σόου κωμωδίας των βραδυνών ωρών μοιάζει πολύ, οπτικά, αλλά και στον τρόπο με τον οποίο μιλά, με αιωνόβια χελώνα), ανακοίνωσε ότι πρέπει να περιμένουμε τον καινούργιο πρόεδρο το 2017 να συμπληρώσει την κενή θέση (σε ένα χρόνο).

Στις 1:50 ήρθε το email που έλεγε ότι ο Μπαράκ Ομπάμα πρόκειται να προτείνει αντικαταστάτη άμεσα.

Και λίγο αργότερα ο ηγέτης των Δημοκρατικών στο Κογκρέσο επιτέθηκε κατά του Μακόνελ για την αλλόκοτη προτροπή του να αφεθή το Ανώτατο Δικαστήριο με 8 μέλη για ένα χρόνο.

Με τις εκλογές να πλησιάζουν, ο θεοφοβούμενος κόσμος των ΗΠΑ προσευχόταν για το αποτέλεσμα. Νομίζω ότι ο "θεός", με το χτεσινό νέο, απάντησε.

Το τι θα γίνει με αυτή την υπόθεση θα είναι ίσως περισσότερο καθοριστικό για την ζωτικότητα της Αμερικανικής κοινωνίας τα επόμενα χρόνια από όσο θα είναι το ποιος θα βγει πρόεδρος τον Νοέμβριο… Άλλωστε και το πραξικόπημα του 2000 που σταμάτησε την διαδικασία επαναμέτρησης των ψήφων στην Φλώριδα και εγκατέστησε τον πινόκιο στο αξίωμα του προέδρου, βγήκε από μία ψήφο (5-4) των Supremes. Μέχρι σήμερα είχαμε 3-4 συντηριτικούς, 3-4 προοδευτικούς, και 1-2 αμφίρροπους...

Πως επηρεάζουν όλα αυτά την Ελλάδα; Και με έμμεσους αλλά και με άμεσους τρόπους εφ' όσον το Ανώτατο Δικαστήριο ευθέως προσδιορίζει επιτρεπτές οδούς για Πολιτειακούς και Ομοσπονδιακούς νόμους που καθορίζουν τι μπορούν και τι δεν μπορούν να κάνουν σε οικονομικό επίπεδο οι πολυεθνικές, τι είδους άνθρωποι μπορεί να εκλεγούν σε δημόσιο αξίωμα υποστηριζόμενοι από τι προέλευσης κονδύλια για προεκλογικούς αγώνες... πόση πρόσβαση μπορεί να έχει η κυβέρνηση στον έλεγχο της ιδιωτικής πρωτοβουλίας --αυτά και άλλα πράγματα που επηρεάζουν το τι κάνει και πως το κάνει η Αμερική όσον αφορά διεθνείς οικονομικές σχέσεις. Ακόμα και σε τι ειδους φάρμακα και θεραπείες είναι ηθικά και Συνταγματικά επιτρεπτό να γίνονται έρευνες. Πως αντέδρασαν στο νέο τα Ελληνικά ΜΜΕ και πως πληροφόρησαν; Τσιμουδιά. Χαμπάρι δεν έχουν πάρει μέχρι στιγμής. Προτιμούν να μιλάν για τα σκοτεινά και καταχθόνια σχέδια του ΔΝΤ καθώς ο τσίπρας παραπαίει αφού πρώτα φωτογραφήθηκε με την Μισέλ και τον Μπαράκ και την Μπέτι.

ΥΓ. Και, στις 3:45 ήρθε το email που έλεγε ότι ο Ντόναλντ Τραμπ θεώρησε τον θάνατο του Σκαλία χτύπημα κατά του συντηριτισμού και κάλεσε το Κογκρέσο "να καθυστερήσει, να καθυστερήσει, να καθυστερήσει"!

Τα πολιτικά της Αμερικής αφιερωμένα σε όσους τους ενδιαφέρουν, που τους ενδιαφέρουν αρκετά ;-)

________________________

Οι τρεις κλάδοι της Κυβέρνησης των ΗΠΑ
ΣΥΝΤΑΓΜΑ

ΝΟΜΟΘΕΤΙΚΟ ΚΟΓΚΡΕΣΟ (γράφει νόμους)

ΕΚΤΕΛΕΣΤΙΚΟ ΠΡΟΕΔΡΟΣ (εκτελεί τους νόμους)

ΔΙΚΑΣΤΙΚΟ ΑΝΩΤΑΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ (εγκρίνει τους νόμους)

ΓΕΡΟΥΣΙΑ

ΑΝΤΙΠΡΟΣΩΠΟΙ

ΥΠΟΥΡΓΙΚΟ

ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ

ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑΚΑ

ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΑ

Το κείμενο διορθώθηκε τα μεσάνυχτα της Κυριακής στο ότι ο Κλάρενς Τόμας ήταν ο δεύτερος Αφρικανός-Αμερικανος που κάθισε στο Ανώτατο δικαστήριο, και όχι ο πρώτος όπως είχα γράψει στην δημοσίευση των 17:50. Ο πρώτος ήταν ο θρυλικός Θέργκουντ Μάρσαλ, 1908-1993, στο Ανώτατο Δικαστήριο από το 1967 (Λύντον Τζόνσον) ως το 1991.

Έτσι γίνονται διορθώσεις στις δημοσιεύσεις. Το λέω επειδή πολλοί αναγνώστες που ζουν στην Ελλάδα και διαβάζουν Ελληνικές εφημερίδες, μπορεί να μην ξέρουν τι είναι μια και δεν το έχουν ξαναδεί.

Επίσης τα μεσάνυχτα πρόσθεσα και τις γραφικές (ή μήπως είναι γραφίστικες) πληροφορίες κάτω από το κείμενο.

Ταλιμπάν

Θα εμπιστευόσασταν το μέλλον των παιδιών σας σ' αυτό το πρόσωπο;

Δέκα τοις εκατό των Αμερικανών, περίπου τριάντα εκατομμύρια ψηφοφόροι, πιστεύουν ότι το Κογκρέσο κάνει καλή δουλειά. Η άμεση ερώτηση είναι: ποιοί είναι αυτοί οι άνθρωποι; Το Κογκρέσο είναι τόσο δυσλειτουργικό αυτές τις μέρες που δικτάτορες σε άλλες χώρες το χρησιμοποιούν σαν παράδειγμα του γιατί η δημοκρατία δεν είναι καλό πράμα. Αν πιστεύεις ότι το Κογκρέσο κάνει καλή δουλειά κάτι στην προσωπική σου ζωή πάει πολύ στραβά και η οικογένειά σου πρέπει να βρει τρόπο να βοηθηθείς (αυτό το αντέγραψα από ένα άρθρο στον Αμερικανικό τύπο).

Αυτό που είναι ενδιαφέρον είναι ότι το σύνολο του Αμερικανικού τύπου ανεξάρτητα πολιτικής τοποθέτησης (εκτός αν μιλάμε για κομματικές φυλλάδες στυλ αντίστοιχου του Ριζοσπάστη, Ελεύθερης Ώρας ή Αυγής) καταλογίζουν μεγάλη ευθύνη στην ανευθυνότητα του λιγότερου παραγωγικού Κογκρέσου στην Ιστορία.

Ο Νόμος-υπογραφή της προεδρίας του Μπαράκ Ομπάμα, ο "Νόμος Οικονομικά Προσιτής Περίθαλψης", είναι πλέον Νόμος. Το να αιχμαλωτίζεται σαν όμηρος ένα έθνος επειδή ένα ποσοστό της αντιπολίτευσης του προέδρου δεν μπορεί να καταπιεί το γεγονός ότι είναι Νόμος, και το γεγονός ότι έχασαν τις περσινές εκλογές, δεν είναι υπεύθυνα πράγματα: είναι συνταγή πόλωσης. Κατά πόσον όμως στέκει η άποψη εκείνων που έκλεισαν την κυβέρνηση για ένα πείσμα;

Οι Ταλιμπάν των ΗΠΑ, το ακροδεξιό κίνημα του Tea Party, επικαλείται τους Πατέρες που θεμελίωσαν το Σύνταγμα των ΗΠΑ. Προσπαθούν όμως να ακολουθήσουν το γράμμα αντί το πνεύμα.

Την εποχή των Πατέρων, το 1776, υπήρχαν δυόμιση εκατομμύρια άνθρωποι (2.500.000) σε δεκατρείς αποικίες. Το 2013 υπάρχουν τρακόσια δέκα πέντε εκατομμύρια άνθρωποι (315.000.000) σε πενήντα πολιτείες. Το 1776, ένα 85% του πληθυσμού ήταν λευκοί από τα Βρετανικά νησιά. Το 2013 ο πληθυσμός είναι λίγο πιο ...πολύπλοκος σε σύνθεση.

Πρέπει να ακολουθεί κανείς το πνεύμα της Ελευθερίας του ατόμου και της ελευθερίας της αγοράς πάνω στα οποία χτίστηκαν οι ΗΠΑ. Αλλά το να ισχυρίζεται ότι οι συγκεκριμένες μέθοδοι και εφαρμογές του δεκάτου ογδόου αιώνα μπορούν να λειτουργήσουν σήμερα είναι παιδαριώδες. Το "παιδαριώδες" είδος σκέψης που περιμένει κανείς από τα άκρα, είτε αυτά είναι Tea Party είτε Libertarians.

Για να έχεις ελεύθερη οικονομία πρέπει να προσφέρεις την απαραίτητη υποδομή δια, και επί, της οποίας να εργαστεί το εργατικό δυναμικό. Η υποδομή αυτή για να είναι λειτουργική πρέπει να ακολουθεί τις πραγματικότητες του εργατικού δυναμικού, της οικονομίας και της διεθνούς συγκυρίας --δεν μπορεί να ακολουθεί ένα μονολιθικό "γράμμα" που είχε γραφτεί σε καιρούς πολύ διαφορετικούς.

Και πρέπει να ελέγχεις το ποσοστό χρέους έναντι ΑΕΠ (GDP). Η Ιστορία αποδεικνύει ότι το Δημοκρατικό κόμμα πάντα ελάττωσε το ποσοστό αυτό, ενώ οι πρόσφατοι Ρεπουμπλικανοί το εκτόξευσαν σε επίπεδα πέραν κάθε απόπειρας διόρθωσης. Μετά από απανωτές θητείες Ρεπουμπλικανών που οδήγησαν στο κραχ τις ΗΠΑ, την Αμερική την έσωσε από ολική καταστροφή ο Δημοκρατικός Ρουζβελτ.

Και όμως κάτι καλό βγήκε από την σχεδόν-ολική-διάλυση που παρά λίγο να φέρει η δεξιά πτέρυγα των Ρεπουμπλικάνων:  ο έξω κόσμος είδε, χωρίς να μπορεί να το καταλάβει, πως μια κυβέρνηση μπορεί να είναι αυτοελεγχόμενη έστω κι αν αυτό σημαίνει να δεχτεί το κλείσιμό της επερχόμενο από την σοφία του Συντάγματός της. Και είδε έναν ακούσιο ταλιμπάν, τον Μπόνερ, να παραδέχεται ήττα πριν είναι πολύ αργά και να δέχεται να εργαστεί με μία μειοψηφία του δικού του κόμματος και την πλειοψηφία του αντίθετου κόμματος --γιατί στο σημείο όπου είχαμε φτάσει, το έθνος ήταν πιο σημαντικό από το κόμμα, και τα παιδαρειώδη πείσματα.