Αυταπάτες

Από την προέλευση των λέξεων, στην Γαλλία του τέλους του δεκάτου ογδόου αιώνα, πηγάζει ότι «Δεξιά» σημαίνει «Κυβέρνηση» και «Αριστερά» σημαίνει «Αντιπολίτευση».

Τον τελευταίο αιώνα, η «Αριστερά» ταυτίστηκε με σοσιαλισμό ο οποίος έχει ανάγκη εκτεταμένο σχήμα κυβέρνησης που κατευθύνει την οικονομία και η «Δεξιά» ταυτίστηκε με περιορισμένο σχήμα κυβέρνησης που διευκολύνει την ιδιωτική πρωτοβουλία. Λογικό, εφ’ όσον η αντιπολίτευση είναι κατά τον ορισμό της η φωνή των μη-εχόντων.

Οι λέξεις με τους αιώνες εστίασαν στο πως αντιμετωπίζεται η ιδιωτική πρωτοβουλία, όπου όσο «δεξιότερα» πάει κανείς επιτρέπει περισσότερη ιδιωτική πρωτοβουλία, πρακτική που αφήνει ακάλυπτους τους ανήμπορους ιδιώτες και δημιουργεί πλούτο για εκείνους που μπορούν και φτώχεια για εκείνους που δεν μπορούν. Και, όσο πιο «αριστερά» πάει κανείς επιβάλλεται στην ιδιωτική πρωτοβουλία κρατώντας την σε θέσεις οι οποίες επιτρέπουν την κίνηση και διάθεση χρήματος στα στρώματα που είναι λιγότερο ικανά να φροντίσουν τον εαυτό τους χωρίς κρατική βοήθεια και κηδεμονία.

Το πουγκί της οικονομίας το κρατάει η «δεξιά» καθώς η «αριστερά» προσπαθεί να πάρει από το πουγκί για να δώσει στους αδύναμους –στο τέλος όμως αφήνοντας το πουγκί άδειο.

Συν αυτά, τα άκρα της «δεξιάς» ταυτίστηκαν με έννοιες όπως ο φασισμός, ο ρατσισμός και ο εθνικισμός, ενώ τα άκρα της «αριστεράς» ταυτίστηκαν με ενεργή καταστολή των πλουσιότερων στρωμάτων και της ιδιωτικής πρωτοβουλίας. Το πέρα άκρο της «αριστεράς», αναρχία ενώ το πέρα άκρο της «δεξιάς» απόλυτη αρχή.

Σε πρώτη ανάγνωση θα έλεγε κανείς ότι η έννοια της «δικτατορίας» ανήκει στην «δεξιά». Όμως η ιστορία αποδεικνύει πως η «δικτατορία» είναι ένα σχήμα στο οποίο προσφεύγει οποιαδήποτε κυβέρνηση, ή τάση, η οποία το βρίσκει δύσκολο να συνεχίσει να υπάρχει βασισμένη στην φυσική της βιωσιμότητα. Άλλωστε, η έκφραση «Δικτατορία του Προλεταριάτου» αποτελεί μέρος της Μαρξιστικής θεωρίας, μιας θεωρίας που μόνο «δεξιά» δεν μπορεί να χαρακτηριστεί. Μάλιστα, οι περισσότερες δικτατορίες στην Ιστορία του περασμένου αιώνα ξεκίνησαν από τον «σοσιαλισμό», βλ., Μουσολίνι, Χίτλερ, Στάλιν, δύο εκ των οποίων κατέληξαν στην ακροδεξιά και μία παρίστανε τον κομουνισμό.

Η ικανότητα μιας κυβέρνησης να παραμένει βιώσιμη για την πλειοψηφία μιας κοινωνίας εξαρτάται από το πόσο ισχυρή και ανεξάρτητη και λειτουργούσα είναι η εθνική οικονομία και τον βαθμό στον οποίον μια οποιαδήποτε εθνική οικονομία βαραίνει τον μηχανισμό της κυβέρνησης. Είτε ελεύθερη είτε κατευθυνόμενη, η οικονομία προσδιορίζει την βιωσιμότητα οποιασδήποτε κυβέρνησης.

Μια κυβέρνηση χρειάζεται υγιή εθνική οικονομία για να είναι βιώσιμη, και, όσο πιο «αριστερά» βρίσκεται μια κυβέρνηση τόσο περισσότερο ταυτίζεται με το πόσο ισχυρή είναι η εθνική οικονομία.

Όταν μια χώρα χρωστάει περισσότερα από όσα παράγει και όταν μια χώρα δεν διαθέτει βιομηχανία, όταν μια χώρα δεν παράγει ούτε τα μισά από τα προϊόντα που καταναλώνει, ούτε η «αριστερά» ούτε η «δεξιά» μπορούν να υλοποιήσουν χρήμα από αέρα κοπανιστό.

Τα απαραίτητα προϊόντα, και τα χρήματα για να αγοραστούν τα προϊόντα, πρέπει να διατεθούν στην χώρα από εκείνους που τα έχουν, και εκείνοι βρίσκονται εκτός της χώρας. Η χώρα τότε καθίσταται εξαρτώμενη από εξωτερικούς παράγοντες και η οποιαδήποτε «αριστερή» ή «δεξιά» κυβέρνηση παύει να έχει οποιαδήποτε ισχύ και μετατρέπεται σε συντονιστή της διευκόλυνσης της διάθεσης των προϊόντων και της ρευστότητας όπως την κατευθύνουν οι προμηθευτές από την σφαίρα εκτός της χώρας.

Όση φιλοσοφία και λεκτικές ακροβασίες και να αποπειραθούμε, επιστρέφουμε στην πραγματικότητα του ότι η «δεξιά» είναι η κυβέρνηση και η «αριστερά» είναι η αντιπολίτευση. Γεγονός το οποίο εκλιπαρεί την ερώτηση του πως «αριστεροί» πιστεύουν ότι είναι δυνατόν να παραμείνουν «αριστεροί» όταν γίνουν κυβέρνηση.

Την στιγμή που ο ΣΥΡΙΖΑ έγινε κυβέρνηση αναγκάστηκε να μεταλλάξει από «αριστερά» σε «δεξιά» και για να το καλύψει αυτό το γεγονός, αλλά και για να μπορέσει να επιτύχει το οτιδήποτε, αναγκάστηκε να χρησιμοποιήσει αμέσως ή εμμέσως ορισμένες πρακτικές δικτατορικές. Δεν μπορώ να καταλάβω γιατί εκπλαγήκανε οι «αριστεροί» ψηφοφόροι του ΣΥΡΙΖΑ όταν ο αρχηγός τους αναγκάστηκε, για να παραμείνει στην εξουσία, να γίνει αυταρχικότερος και χειρότερος από την κεντροδεξιά την οποία αντικατέστησε.

Η Έλληνες είχαν και έχουν δύο επιλογές και δύο επιλογές μόνο, άσχετες με «αριστερά» ή «δεξιά»: Να απομονωθούν από τον υπόλοιπο κόσμο και να ζήσουν με πάρα, πάρα πολύ λιγότερα και λιτότερα από όσο είχαν συνηθίσει, ή να παραμείνουν μέρος ενός διεθνισμού ο οποίος θα υπαγορεύσει σε οποιαδήποτε κυβέρνηση τι να κάνει στο εσωτερικό.

Αν οι Έλληνες επιλέγουν να παραμένουν στον διεθνισμό καταναλώνοντας προϊόντα τα οποία δεν παράγουν, η οποιαδήποτε κυβέρνηση θα λειτουργεί σαν «δεξιά» γιατί έτσι θα της επιβάλλουν οι δανειστές της. Σε αυτή την περίπτωση οι Έλληνες μπορούν να επιλέξουν κυβέρνηση που να ταυτίζεται με την «δεξιά» και να φέρεται σαν «δεξιά», ή κυβέρνηση που να ταυτίζεται με την «αριστερά», για τα μάτια, αλλά να φέρεται σαν «δεξιά» είτε τους αρέσει είτε όχι.

Ο καημένος ο τσίπρας δεν είχε άλλη επιλογή αν ήθελε να παραμείνει στην εξουσία. Μπορεί όταν ήταν αντιπολίτευση να είχε αυταπάτες, όπως παραδέχτηκε, αλλά οι αυταπάτες για εκείνον τέλειωσαν. Για σας; Πως πάνε οι αυταπάτες για σας; Κρατάνε καλά;

Τι έχει παραμείνει άραγε στο οπλοστάσιο του τσίπρα για την μάχη του να τον διατηρήσουν στην εξουσία εκείνοι που έχουν ακόμα αυταπάτες; Χρωματιστές και γυαλιστερές χάντρες! Αναθεώρηση του Συντάγματος. Και, φυσικά, δημοψήφισμα. Αν και ο Πρόεδρος διαφωνεί με την συνταγματικότητα του δημοψηφίσματος όσον αφορά αναθεώρηση του Συντάγματος. Απομένει να αποφασίσει ο τσίπρας πως να μοιράσει τις γυαλιστερές και πολύχρωμες χάντρες στους ιθαγενείς χωρίς να βρει και μεγάλο μπελά, συνταγματικά.

Περήφανα

Προαναγγέλλουν μερικοί "Το κόμμα του Όχι", που μαθαίνουμε ότι θα λέγεται κάτι "λαϊκό"... "Λαϊκή Ενότητα"! Βέβαια. Ένα "Όχι" που θα το μοιραστούν μαζί με το ΚΚΕ και την ΧΑ. Αυτά όμως όλα μαζί δεν βγάζουν 62%. Ούτε καν 20%

Μου είναι εύκολο να καταλάβω πως αρκετοί άνθρωποι είδαν κάποια ονειρική και ποιητική αντίσταση στο χρώμα του "Όχι", αλλά μου είναι τρομερά δύσκολο να κατανοήσω πως υπάρχουν σκεπτόμενοι άνθρωποι αυτήν την χρονική στιγμή που διατυμπανίζουν, χωρίς να σκάνε στα γέλια, ότι το 62% ήταν ομογενές και ότι ζήταγε δραχμή. Και ότι οποιοδήποτε κόμμα μπορεί να σφετεριστεί ολόκληρο το 62% σαν ...ενότητα ή εντολή, και δη "λαϊκή".

Η πιο αριστοτεχνική και η καθοριστική κίνηση του Τσίπρα η οποία εγγυήθηκε την παραμονή της Ελλάδας στο Ευρώ, ταυτόχρονα παγιδεύοντας την αριστερή πλατφόρμα σε λανθασμένες τακτικές μικρής μειοψηφίας, ήταν το περίφημο δημοψήφισμα-παρωδία που έστησε πριν υπογράψει το τρίτο μνημόνιο.

Υπάρχουν ορισμένοι αριθμοί, που σε γενικές γραμμές δεν είναι δυνατόν να αμφισβητηθούν από κανέναν:

- Κάπου 70% των ψηφοφόρων θέλουν να παραμείνουμε στο Ευρώ με άλφα ή βήτα τρόπο.

- Κάπου 70% των εγγεγραμμένων ψηφοφόρων δεν ψήφισαν ΣΥΡΙΖΑ τον Ιανουάριο.

- Κάπου 85% των ψηφοφόρων δεν θέλουν άτακτη χρεοκοπία.

- "Όχι" ψήφισαν μεταξύ άλλων και το ΚΚΕ και η ΧΑ.

Οι αριθμοί αυτοί σημαίνουν ότι τα 62% που ψήφισαν "Όχι", δεν ψήφιζαν όλοι με το ίδιο σκεπτικό ή για τον ίδιο λόγο, τελεία, παύλα.

Άρα δεν είναι δυνατόν να αναφέρεται κανείς στο 62% σαν ατόφιο αριθμό ομογενούς τμήματος του εκλογικού σώματος.

Και, φυσικά, δεν μπορεί η αριστερή πλατφόρμα να διεκδικεί ότι αντιπροσωπεύει το 62%. Πιο μεγάλη συνοχή έχει το 38% παρά το 62%.

Το δημοψήφισμα ήταν μιά εκτόνωση, η τελευταία αυταπάτη πριν την αυριανή ημέρα, και παγίδευσε τα μικρά και τα καινούργια κόμματα για τις επόμενες εκλογές. Είναι αναμφισβήτητο γεγονός ότι η διατύπωση της ερώτησης του δημοψηφίσματος ήταν αρκετά ασαφής και αντιδεοντολογική για να προσελκύσει διαφορετικά ρεύματα σε μία απάντηση, η οποία απάντηση, από μονη της, τελικά, σήμαινε τα πάντα και τίποτα. Νόμιζα τότε πως έγινε έτσι λόγω σπασμωδικής ανοησίας, αποδείχθηκε όμως ότι έγινε έτσι λόγω δεξιοτεχνίας του Τσίπρα, ο οποίος τελικά μάλλον ήξερε πολύ καλά τι ρώταγε στο δημοψήφισμα.

Γιατί, τώρα, ενώ το 62% του ...περήφανου "Όχι" είναι το άλλοθι της αριστερής πλατφόρμας, μόνο ένα 10% από το 62% πρόκειται να την ακολουθήσει, δίνοντας στο καινούργιο κόμμα ίσως ένα 6% της ψήφου.

Η Ελληνική σκέψη είναι μονίμως θεμελιωμένη στην προχειρότητα. Ο Αλέξης Τσίπρας εκμεταλλεύτηκε τον αυθορμητισμό της προχειρότητας για να κερδίσει μιά παρτίδα σκάκι σε ελάχιστες κινήσεις. Δεν φτάνει κανείς από τις καταλήψεις και την κουνουέ στην αντιπολίτευση και στην πρωθυπουργία, 40 ετών άνθρωπος, χωρίς να είναι εξαιρετικά επικίνδυνος και συνάμα να ικανοποιεί, εκάστοτε, με διαφορετικούς τρόπους αρκετούς ώστε να έχει κάποια πλειοψηφία.

Από την αρχή τον είχα πει "τυχοδιώκτη". Μπορεί να βγήκε ένας τρομερά δεξιοτέχνης τυχοδιώκτης, αλλά αμφιβάλλει πλέον κανείς για την πρώτη εντύπωση; Ο άνθρωπος κατάφερε να θέσει εαυτόν ως την μόνη λύση για τόσους ανθρώπους... χωρίς να υπάρχει και άλλη πραγματική, ρεαλιστική λύση... είναι εκπληκτικό. Φταίει εκείνος, ή φταίνε οι άλλοι που δεν καταφέρνουν να προβάλλουν εναλλακτική, ρεαλιστική, βιώσιμη λύση;

Υποθέσεις

Λίγο ωφελεί το να παραμένει κανείς αμετακίνητος στις απόψεις του όσον αφορά ένα θέμα το οποίο από την φύση του συνεχώς εξελίσσεται και αλλάζει. Ή ακόμα και όσον αφορά ανθρώπους.

Τίποτα στην ζωή ή στο σύμπαν δεν είναι απόλυτο. Δεν υπάρχει ευθεία γραμμή στο σύμπαν, ούτε τέλειος κύκλος. Και τίποτα δεν είναι μαύρο και άσπρο. Μάλιστα, στο σύμπαν δεν υπάρχει μαύρο και άσπρο. Μόνο συγκριτικές καταστάσεις αντανακλαστικότητας αντικειμένων, και τιμές κυμάτων ενεργείας. Και τίποτα δεν είναι στάσιμο ή μόνιμο. Οπότε, δεν μπορούμε να έχουμε στάσιμη γνώμη για οτιδήποτε.

Στην Ελλάδα, ένα μεγάλο ποσοστό ανθρώπων, αυτοαποκαλούμενων "Αριστερών", τα τελευταία χρόνια μιλούσε για τα μνημόνια σαν να ήταν αποτέλεσμα παρθενογένεσης, άνευ ουδεμίας ευθύνης της Ελλάδας, παρά ευθύνη, μόνο, τοκογλύφων, προδοτών κλπ., μαγισσών. Μέχρι που εκείνοι έφεραν το τρίτο και εφτά φορές χειρότερο μνημόνιο στην Ιστορία.

Δεν θα κάτσω τώρα να μιλάω για το πως ο ΣΥΡΙΖΑ επιτέλους ήρθε αντιμέτωπος με την καταστροφή που έφεραν οι ανεύθυνες μπούρδες που έλεγε.

θέλω να φύγω από τους τέλειους κύκλους, τις ευθείες γραμμές και το μαύρο-άσπρο, και να ρωτήσω αν υπάρχει τίποτε στο όλο τοπίο που να είναι καλύτερο τώρα για την Ελλάδα από το τι ήταν τον Ιανουάριο. Νομίζω πως υπάρχουν δύο πράγματα που είναι καλύτερα και για την καλυτέρευση των οποίων χρειαζόταν να είναι κυβέρνηση ο ΣΥΡΙΖΑ --κι' ας τα πληρώσαμε αυτά τα δύο πράγματα πολύ, πολύ ακριβά.

Το ένα και σημαντικότερο είναι οι οφθαλμοφανείς αλλαγές στον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζεται από την Ευρώπη η Ελλάδα και το πρόβλημά της, ως όχι μόνο Ελληνικό αλλά και Ευρωπαϊκό. Μάσκες έπεσαν, η δυναμική άλλαξε. Η Γαλλία δεν είναι πλέον ο τζουτζές της Γερμανίας. Το ΔΝΤ απαιτεί ανοιχτά αναδιάρθρωση και επιμήκυνση, ελάφρυνση του χρέους, αν όχι και περεταίρω κούρεμα.

Τα πρώτα πέντε χρόνια, τα μνημόνια δεν λειτουργούσαν γιατί η Ελλάδα δεν έκανε τις απαραίτητες μεταρρυθμίσεις για να λειτουργήσουν. Η Ελλάδα ήταν ξεχασμένη στον ντορβά της κρίσης της, κανείς δεν ήξερε πολλά για το τι τρέχει και γιατί. 

Η κρίση ήταν ένας γκρεμός, και η λύση που είχε βρει η Ευρώπη ήταν, αντί να χτίσουν έναν φράχτη πάνω, στο χείλος του γκρεμού, να βάλουν ένα ασθενοφόρο, κάτω στην πεδιάδα. Αυτό άλλαξε. Τώρα συζητείται πάλι ο φράχτης, πάνω, στο χείλος του γκρεμού.

Ίσως για να επιτευχθεί αυτή η συζήτηση να χρειάστηκε ένα κόμμα Ελλήνων φαντασιόπληκτων να γκρεμοτσακιστεί, παίρνοντας μαζί του και τους άλλους Έλληνες, και παρά λίγο την Ευρώπη. Αλλά έγινε, και έρχεται η αλλαγή στην Ευρώπη. Χωρίς αυτούς τους φαντασιόπληκτους δεν θα είχε γίνει.

Το άλλο καλό είναι ότι ένα μεγάλο ποσοστό Ελλήνων που πίστευαν στο κόμμα των φαντασιόπληκτων, όπως και η ηγεσία του κόμματος των φαντασιόπληκτων, άρχισαν να βλέπουν ότι δεν είναι τόσο εύκολα και απλά τα πράγματα όπως τα φανταζόντουσαν. Και, στο ελάχιστο, τουλάχιστον θα μουλώξουνε λίγο τώρα και θα κατεβάσουνε τους τόνους τους, μιά και οι μισοί μας φέρανε το χειρότερο μνημόνιο στην Ιστορία, και οι άλλοι μισοί θέλανε την άτακτη χρεοκοπία και την δραχμή. Και μερικοί ακόμα πιστεύουν, καταναγκαστικά, ότι αν τα είχαν κάνει διαφορετικά τα πράγματα θα μπορούσαν να είχαν γίνει τα πράγματα... διαφορετικά. Η γιαγιά όμως δεν είχε καρούλια, και δεν ήτανε πατίνι. Τουλάχιστον ίσως να είδαν το φως το αληθινό πες οι μισοί. Οι άλλοι είναι πέραν βοηθείας...

Πάντως, αν και η Ελλάδα είναι σε τρισχειρότερη θέση τώρα από ότι ήταν τον Ιανουάριο, δεν βρίσκεται (ακόμη ; ) σε άτακτη χρεοκοπία, και το τοπίο και οι αντιλήψεις και στο εσωτερικό και στο εξωτερικό έχουν αλλάξει ριζικά, λόγω των τελευταίων έξι μηνών, πιθανότατα εις όφελός της Ελλάδας στο μέλλον.

Αποστάτες

Πλέουμε σε αχαρτογράφητα ύδατα...

Μετά από την πιο πρωτοφανή επίθεση αγνής εμπάθειας και απλής κακίας, η Γερμανία πέρασε τα πιο αμφισβητήσιμα οικονομικά μέτρα στην Ιστορία των αμφισβητήσιμων μέτρων, και μετά την νίκη της βρέθηκε διεθνώς, από κυβερνήσεις έως απλούς πολίτες, με την ταμπέλα του σκληρού, απάνθρωπου, ηγεμονικού κράτους το οποίο έχασε πολύ από το μέηκ-απ που είχε πασπαλίσει στη φάτσα του από το 1945.

Ο Σόιμπλε επιμένει να συμμετέχει το ΔΝΤ, και το ΔΝΤ λέει ότι δεν θα συμμετέχει χωρίς μείωση ή/και αναδιάρθρωση σε βάθος χρόνου του μη βιώσιμου Ελληνικού χρέους. Όλοι πλέον μιλάνε ανοιχτά για το μη βιώσιμο χρέος που χρειάζεται ελάφρυνση, πολλοί την ζητούν και μερικοί την απαιτούν. Ποιός νίκησε τελικά;

Στην Ελλάδα βλέπουμε ένα πρωτοποριακό, προοδευτικό και αναπάντεχο σήμα ενότητας, περνώντας νόμους με πλειοψηφία που εξαρτάται από σχεδόν όλα τα κόμματα και όχι μόνο από το κυβερνόν. Μία πραγματικότητα πρωτόγνωρη η οποία ενώ δεν είναι δυνατόν να συνεχιστεί στην μακρά πνοή, όμως, έδωσε, για τις μέρες, εικόνα εντυπωσιακή.

Και αντί για άμεσο ανασχηματισμό, ή/και επίπληξη ή και τιμωρία των αποστατών (διότι, αποστάτες είναι οι 39), ο πρωθυπουργός κάνει (πάλι) το αντίθετο από το τι θα περίμενε κανείς και διατηρεί την "συντροφική-συλλογική-δίκαια" εικονογράφηση των μεθόδων της "Αριστεράς" συν ένα προσωπικό στυλ-μάνατζμεντ που σηκώνει φρύδια. 

Πρωτόγνωρα πράματα, που κατά την γνώμη μου, στο μεσοπρόθεσμο και μακροπρόθεσμο μόνο ευνοϊκές εκβάσεις μπορούν να προοιωνίζουν για την Ελλάδα.

Μέχρι πριν καμιά δεκαετία και βάλε, η κοινή μνήμη έφερε τον Μητσοτάκη σαν "αποστάτη". Στο μέλλον, η κοινή μνήμη θα φέρει σαν (πολύ μεγαλύτερους και πιο επικίνδυνους) αποστάτες τους Βαρουφάκη, Λαφαζάνη και Κωνσταντοπούλου (οι οποίοι, όπως φαίνεται, απλά δεν τό 'πιασαν).

υγ. Μόλις τώρα συνειδητοποίησα, διαβάζοντας την ...έγκυρη ιστοσελίδα "Κομμουνιστική Τάση του ΣΥΡΙΖΑ -εφημερίδα ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ", ότι εκείνοι θεωρούν "αποστάτες" τους 110 που ψήφισαν Ναι. Ας καγχάσω. Κανχ, κανχ, κανχ.

Παρόντες

Απών ο Γιάνης (στην Αίγινα με την φάμιλυ), απούσα η Ραχήλ (που μέχρι την ψηφοφορία έβγαζε φωτιές από τα ρουθούνια και τα αυτιά για ΟΧΙ). Απώντες και άλλοι πέντε βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ.

Η κα Μακάρθυ (επίσης γνωστή ως Ζωή Κωνσταντοπούλου) εξευτέλισε και ύβρισε το Ελληνικό Κοινοβούλιο δια της στρατηγικής του να ανεβάσει εαυτόν σε επίπεδα μάρτυρα, ή ηρωίδας, της Ιστορίας, και να κατεβάσει τους συναδέλφους της σε επίπεδα πολύ χαμηλά για το υψηλό της ήθος και πατριωτισμό. Πάντως, δεν ψήφισε ΟΧΙ. Εδήλωσε "παρών". Συγγνώμη, "παρούσα" (Έτσι είπε: "Παρών. Παρούσα").

Από το ΣΥΡΙΖΑ, οχτώ παρών, εφτά απών, και δύο ΟΧΙ. Δηλαδή 17 ΟΧΙ, εκ των οποίων μόνο δύο είχαν την σπονδυλική στήλη να το πουν το ΟΧΙ. Άσε τους άλλους που ψήφισαν ΝΑΙ και μετά υπέγραφαν χαρτιά με εξηγήσεις, ναι μεν αλλά. Όπως πάντα έλεγα στο παιδί μου καθώς μεγάλωνε, "Κώστα, δεν υπάρχει ουδετερότητα. Μην κάνεις ποτέ το λάθος να πιστέψεις στην ουδετερότητα. Η Ελβετία είναι ουδέτερη επειδή κρατάει ολωνώνε τα λεφτά. Όποιος άλλος σου πει ότι είναι ουδέτερος, σε οτιδήποτε, ή σου κρύβει την πραγματική του θέση, ή είναι δειλός και τρέμει σαν ζελέ. Νά 'χεις πάντα γνώμη. Μην πιστέψεις ποτέ ότι μπορείς να είσαι ουδέτερος, όσο και να σε πονάει το να πρέπει να πάρεις θέση".

Η Ραχήλ επέλεξε την αφάνεια της απούσας, στην ανωτερότητά της. Αλλά η Κωνσταντοπούλου, είμαι σίγουρος ότι φεύγει από το προεδρείο της Βουλής, ίσως την Δευτέρα, ίσως μέχρι τον Σεπτέμβριο. Δεν είναι δυνατόν βουλευτής, και πρόεδρος της Βουλής να μιλήσει όπως μίλησε για τις συμφωνίες που καλείται να στηρίξει αυτή η κυβέρνηση, και να συνεχίσει στον ρόλο του προέδρου της Βουλής επί αυτής της κυβέρνησης που καλείται να επιτελέσει τα όσα εκείνη θεωρεί τόσο ανθελληνικά. Θα είναι σκάνδαλο το να συνεχίσει στην θέση της. Δεν είναι δυνατόν να επιτραπεί.

Η Ζωή Κωνσταντοπούλου, στην ομιλία της στην Βουλή, μου θύμισε τον Εισαγγελέα της Νέας Ορλεάνης Τζιμ Γκάρισον, που το 1969 έφερε σε δικαστήριο την μοναδική δίκη που έγινε ποτέ σε σχέση με την δολοφονία του Τζων Κέννεντυ. Κατηγόρησε ένα μέλος της αριστοκρατίας της Νέας Ορλεάνης, τον Κλαίη Σω, σαν συνωμότη στην δολοφονία του προέδρου. Πριν προσπαθήσει να αποδείξει ότι ο Σω ήταν ένοχος συνωμοσίας, έπρεπε πρώτα να αποδείξει ότι υπήρξε συνωμοσία, κάτι που το είχε πρόσφατα αποκλείσει η Επιτροπή Γουώρεν της οποίας το πόρισμα ήταν πως ο Λη Χάρβη Όσβαλντ έπραξε μόνος του και ότι δεν υπήρχε συνωμοσία.

Θα θυμάστε την ιστορία από την ταινία JFK του Όλιβερ Στόουν (μεγάλου υποστηρικτή του Αλέξη Τσίπρα), με τον Κέβιν Κόστνερ στον ρόλο του Γκάρισον. Ίσως να θυμάστε ότι στο τέλος της αγόρευσής του, μπροστά από ένα έκπληκτο δικαστήριο, ενόρκους και ακροατήριο που είχαν αρχίσει να γελάνε αμήχανα, κατηγόρησε ότι στην συνωμοσία είχαν πάρει μέρος η CIA, το FBI, η Κούβα, ο Κλεή Σω, ο αντιπρόεδρος Τζόνσον των Ηνωμένων Πολιτειών και πολλοί άλλοι.

Ο Τζιμ Γκάρισον έχει μείνει στην ιστορία σαν φαιδρό πρόσωπο, όπως θα μείνει και η Ζωή Κωνσταντοπούλου μετά από την ομιλία και συμπεριφορά της στην Βουλή των Ελλήνων την νύχτα της Παρασκευής προς Σάββατο 11 Ιουλίου 2015. 

Κατά τά άλλα, 251 ΝΑΙ, 32 ΟΧΙ, 8 Παρών και 7 απόντες/απούσες.

Τώρα πάμε πάλι στις Βρυξέλες να παρακαλέσουμε.

...λέτε ο Όλιβερ Στόουν να γυρίσει ταινία την ζωή του Αλέξη μας;

...και για να λέγεται το σωστό: Ο Μεϊμεράκης, καταπληκτικός. Τον Αλέξη τον έκανε βούτυρο και τον άλειψε σε φρυγανιά.

Ώρες

Περνάμε σημαντικές ώρες. Ώρες όπου ένας λαός καλείται να ενηλικιωθεί για πρώτη φορά σε ζωντανή μνήμη, είτε προς την μία κατεύθυνση είτε προς την άλλη. Είναι άραγε δυνατόν για ένα λαό που ζει σε διάφορους φαντασιακούς κόσμους, όσον αφορά την θέση του στον διεθνή κόσμο και τις δυνατότητές του,  να ενηλικιωθεί σε θέμα ωρών;

Πάντα έλεγα να πάμε στην δραχμή μόνο αν το κάνουμε συνειδητά, με γνώση του τι αυτό συνεπάγεται και τι αλλαγές πρέπει να κάνει αυτός ο λαός στη ψυχοσύνθεση του και στις πρακτικές του, για να επιτύχει στην δραχμή. Τους τελευταίους οχτώ μήνες, και ιδιαίτερα τους τελευταίους πέντε, και την τελευταία εβδομάδα, μέγιστο μέρος του λαού αυτού απέδειξε ότι δεν έχει την παραμικρή συνειδητοποίηση του τι σημαίνει να πορευτεί μόνος του προς την δραχμή, ή καν τους λόγους για τους οποίους βρίσκεται στην θέση που βρίσκεται.

Το καλύτερο και πιο αντιπροσωπευτικό παράδειγμα είναι η αιτιολόγηση της Ραχήλ Μακρή για την καταψήφιση της συμφωνίας. Επέμεινε, όπως πάρα πολλοί Έλληνες ότι η κυβέρνηση έπρεπε και πρέπει να διαπραγματευτεί στις γραμμές του προγράμματος της Θεσσαλονίκης.

Αυτή η επιμονή πολλών σημαίνει δύο πράγματα:

Πρώτον, το ότι υπάρχουν Έλληνες που πραγματικά πιστεύουν ότι η Ελλάδα ήταν ή είναι σε θέση να διαπραγματευτεί οτιδήποτε. Δεν είναι δυνατόν γι' αυτούς να κατανοήσουν ότι η λέξη "διαπραγμάτευση", σε εισαγωγικά, ήταν μόνο ένα σύνθημα, μια τσίχλα που έριχναν στους δρόμους εκείνοι της κυβέρνησης που απλά αγόραζαν χρόνο αποξενώνοντας τους δανειστές.

Δεύτερον, το ότι πιστεύουν πως οτιδήποτε γραμμένο στο πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης ήταν δυνατόν να πραγματοποιηθεί στον αληθινό ελληνικό κόσμο, μέσα ή έξω από Ευρώ. Αν είναι δυνατόν... υπάρχουν άνθρωποι που είχαν πιστέψει το πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης, στα σοβαρά.

Ναι, υπάρχουν πολλοί άνθρωποι που πιστεύουν ότι έχουμε επιχειρήματα για οικονομική διαπραγμάτευση, και που έχουν πιστέψει ότι το πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης ήταν αληθινό --και όχι μόνο μία δικαιολογία-χειραγώγηση της ψήφου για την λεγόμενη "Αριστερά".

Πως αυτοί οι άνθρωποι θα λειτουργήσουν σε μία μετά-το-Ευρώ οικονομία, αν φτάσουμε εκεί; Από εκείνους θα ξεκινήσει η πλήρης και τελειωτική κατάρρευση της κοινωνίας στους δρόμους της απόλυτης φτώχιας...

Εκείνοι που δεν θέλουν δραχμή και αναγκαστικά στηρίζουν το καινούργιο και χειρότερο μνημόνιο, δεν την θέλουν ακριβώς επειδή κατανοούν τι σημαίνει. Και, ακριβώς επειδή έχουν την νόηση να κατανοούν τι σημαίνει, παραδόξως, θα είναι εκείνοι οι οποίοι θα μπορέσουν καλύτερα να ανταπεξέλθουν με δραχμή, αν έρθει. Οι άλλοι που θέλουν δραχμή, χωρίς να έχουν την παραμικρή ιδέα του τι λένε, όταν έρθει η δραχμή θα πάθουν ...τέτοια πλάκα που θα καταρρεύσουν στους δρόμους και θα πάρουν και τους υπόλοιπους μαζί τους.

Περνάμε ώρες περίεργες, και ακόμα δεν έχουμε φτάσει στην τελευταία πράξη.

Αντιπολιτευτικά

Κι έτσι, φαίνεται πάλι ότι θα έχουμε μάλλον συμφωνία. Άλλαξε πάλι ο αέρας και έρχεται η Μαίρη Πόπινς με την ομπρέλα της, κρατώντας την βαλίτσα της γεμάτη λεφτά. Εκτός αν ξαναλλάξει ο αέρας. 

ΣούπερκαλιΣΥΡΙΖΑιστικέξπιάληντόσιους! 

Φαίνεται ότι, αν πάνε όλα καλά, κυβέρνηση θα παραμείνει ο Τσίπρας με ψήφους από το περισσότερο "ΣΥΡΙΖΑ", ΑΝΕΛ, Ποτάμι, ΝΔ,  και ΠΑΣΟΚ, και αντιπολίτευση ο Λαφαζάνης με το υπόλοιπο βαθύ ΣΥΡΙΖΑ, Χρυσή Αυγή και ΚΚΕ (το ΚΚΕ θα είναι συμπτωματική αντιπολίτευση, όχι από σχέδιο).

Αν, όπως φαίνεται, δεχτούν οι δανειστές τα μέτρα, δεν θα πειράζει που είναι τρισχειρότερα από αυτά για τα οποία ο περήφανος λαός ψήφισε ΟΧΙ, μιά και τα τωρινά δεν μας τα προτείνανε οι Ευρωπαίοι αλλά εμείς οι ίδιοι, ρε. Συν αυτό υπάρχει και το καινούργιο τσιτάτο, ότι με αυτά τα μέτρα θα χτυπηθούνε οι πλούσιοι (για να τους τιμωρήσουμε που κάνουν θέσεις εργασίας στον ιδιωτικό τομέα όταν όλοι ξέρουμε ότι σε ένα αξιοπρεπές δημοκρατικό κράτος μόνο ο δημόσιος τομέας πρέπει να έχει θέσεις εργασίας και μόνο για τους αγνούς δημοκράτες). Μην ψάχνετε λεπτομέρειες ως προς το πως ακριβώς θα χτυπηθούνε οι πλούσιοι: σημασία έχει να λέγεται το τσιτάτο.

Τελικά, ίσως ήταν η καλύτερη λύση να βγάλουμε την (υποτιθέμενη) "Αριστερά", κυβέρνηση. Ποιοί άλλοι, εκτός από την (υποτιθέμενη) "Αριστερά"  θα μπορούσαν να περάσουν τα χειρότερα και βαθύτερα μνημόνια στην Ιστορία χωρίς επανάσταση της "Αριστεράς" (ή τουλάχιστον μεγάλου μέρους αυτής...).

Στον Αλέξη, ρέστα. Ιδιοφυία του μάρκετινγκ!

Όχι, κύριε Σόιμπλε! Δεν θα ανταλλάξεις με τις ΗΠΑ την χρεοκοπημένη Ελλάδα για το χρεοκοπημένο Πουέρτο Ρίκο. Χαζοί είναι οι Αμερικάνοι; Η Ελλάδα όλη δικιά σου, ευχαριστούμε πολύ.

A spoonful of Mnimonio

Mary Poppins:
[Spoken]
In ev'ry job that must be done 
There is an element of fun 
You find the fun and snap! 
The job's a game!

[Sung]
And ev'ry task you undertake
Becomes a piece of cake
A lark! A spree! It's very clear to see that

A Spoonful of sugar helps the Mnimonio go down
The Mnimonio go down-wown
The Mnimonio go down 
Just a spoonful of sugar helps the Mnimonio go down
In a most delightful way

Lafazanis feathering his nest
Has very little time to rest
While gathering his bits of twine and twig
Though quite intent in his pursuit
He has a merry tune to toot
He knows a song will move the job along - for

A Spoonful of sugar helps the Mnimonio go down
The Mnimonio go down-wown
The Mnimonio go down 
Just a spoonful of sugar helps the Mnimonio go down
In a most delightful way

[Interlude]

The Anellines that fetch the nectar
From the flowers to the comb
Never tire of ever buzzing to and fro
Because they take a little nip
From ev'ry flower that they sip
And hence (And hence),
They find (They find)
Their task is not a grind.

Ah-h-h-h-h-h-h-h-h-h-h ah!

A Spoonful of sugar helps the Mnimonio go down 
The Mnimonio go down-wown 
The Mnimonio go down 
Just a spoonful of sugar helps the Mnimonio go down 
In a most delightful way

Παραλληλισμοί

Τι θα έλεγε ο Θουκυδίδης για την κρίση στην Ελλάδα;

του Ρόμπερτ Ζαπέτσκυ, στους Τάιμς της Νέας Υόρκης

1 Ιουλίου, 2015

Μετάφραση Δημήτρη, Αποθήκη Σκέψης.

Μια ξένη αντιπροσωπεία που εκπροσωπεί μια ισχυρή συμμαχία αντιμετωπίζει μια μικρή χώρα της Μεσογείου με ένα τελεσίγραφο. Ή πρέπει να δεχτεί να προσχωρήσει στη συμμαχία, να πληρώσει καταστροφικά τέλη και να εκχωρήσει την εθνική κυριαρχία της, ή θα καταστραφεί. Απρόθυμοι να επιτρέψουν στην αντιπροσωπεία να παρουσιάσει την υπόθεση στους συμπολίτες τους, η πολιτική ελίτ της χώρας προσπαθεί να αγοράσει χρόνο. Αλλά εκκλήσεις στη λογική, στον πραγματισμό και στο κοινό αίσθημα δεν μετακινεί τους επισκέπτες από τις θέσεις τους. Όταν η ελίτ απαντά, τέλος, ότι δεν είναι διατεθειμένη να παραδώσει την ελευθερία του έθνους της, η αντιπροσωπεία αποσύρεται και, πιστή στην απειλή της, συνθλίβει το ανυπότακτο κράτος.

Σας θυμίζει κάτι; Εκτός από λίγες λεπτομέρειες, η κατάσταση μοιάζει με τη σημερινή αντιπαράθεση ανάμεσα στην Ελλάδα και την Ευρωπαϊκή Ένωση. Ωστόσο, αυτή η συγκεκριμένη σκηνή έλαβε χώρα πριν 2.500 χρόνια. Τότε, επίσης, η Ελλάδα ήταν η αρένα, με την ισχυρή πόλη-κράτος της Αθήνας να παίζει ενάντια στο μικρό νησί της Μήλου. Στην μεγαλειώδη ιστορία του, του Πελοποννησιακού Πολέμου, ο Θουκυδίδης αναδημιουργεί, ή ίσως δημιούργησε, τη συνάντηση στο 416 π.Χ. ανάμεσα στους διοικητές του αθηναϊκού στόλου και των ηγετών του μικρού νησιού-πόλης της Μήλου. Υπάρχουν απογοητευτικοί παραλληλισμοί ανάμεσα στο τότε και στο τώρα οι οποίοι πιθανόν να προσφέρουν πληροφορίες για την τρέχουσα κατάσταση.

Κατά τη διάρκεια του πολέμου τους εναντίον της Σπάρτης, οι Αθηναίοι απαίτησαν από την Μήλο να ενταχθεί στην Αθηναϊκή Συμμαχία. Αρχικά μια αμυντική συμμαχία την οποίαν οι ελληνικές πόλεις-κράτη είχαν δημιουργήσει μετά τη δεύτερη περσική εισβολή, η ένωση είχε γίνει ένα εργαλείο του αθηναϊκού ιμπεριαλισμού. Τα κράτη μέλη, δεν μπορούσαν να αποσχιστούν, υπόκειντο στην αθηναϊκή βούληση και ήταν αναγκασμένα να πληρώνουν ετήσιο φόρο. Τα παράπονά τους απαντήθηκαν από την Αθήνα με το σκεπτικό ότι η συμμαχία, έστω και αν τα μέλη δεν συμφωνούν με αυτό, ήταν για το καλό τους. Η δημοκρατία την οποία η Αθήνα εξασκούσε μέσα στο σπίτι της, με λίγα λόγια, δεν επεκτείνετο στην διακυβέρνηση της συμμαχίας.

Εκείνο το οποίο οι Ιστορικοί αποκαλούν Μήλιος Διάλογος είναι απεικόνιση από τον Θουκυδίδη του απώτερου σκοπού αυτής της πολιτικής - Το παιγνίδι που ο Βίκτορ Χάνσον αποκάλεσε "Βασιλεία τρόμου εκ μέρους της Αθήνας". Ο πόλεμος μεταξύ της Αθήνας και της Σπάρτης συνεχιζότανε ήδη για σχεδόν δύο δεκαετίες, χωρίς να διαφαίνεται τέλος στον ορίζοντα. Με τους πολίτες της κουρασμένους και ανήσυχους, η Αθήνα υιοθέτησε μια ωμή και υπολογισμένη πολιτική, δηλώνοντας ότι εκείνες οι πόλεις-κράτη που δεν ήταν μαζί τους, ήταν, απλούστατα, εναντίον τους. Απείλησαν την ουδέτερη Μήλο με καταστροφή, εφόσον θα αρνούνταν να ενταχθεί στην Αθηναϊκή Συμμαχία.

Φυσικά, ο παραλληλισμός είναι ελλιπής σε αρκετά σημεία. Η Μήλος ήταν ουδέτερη, ενώ η σύγχρονη Ελλάδα όχι μόνο προσχώρησε στην Ευρωπαϊκή Ένωση αλλά με την πάροδο των χρόνων λεηλάτησε χαρούμενα το ίδιο της το ταμείο. Και η Μήλος δεν προκάλεσε μια πρωτοφανή κρίση κρατικού χρέους και δεν συμμετείχε σε μη βιώσιμες κοινωνικές πολιτικές όπως έκανε η Ελλάδα κατά την τελευταία δεκαετία και περισσότερο.

Αλλά, το τι διακυβευόταν τότε και το τι διακυβεύεται τώρα είναι, πρώτα απ' όλα, το θέμα της εθνικής κυριαρχίας σε σχέση με τους υπερεθνικούς οργανισμούς. Η «Ευρώπη» γεννήθηκε, εν μέρει, από το φόβο της Ρωσίας του Στάλιν, η οποία δεν ήταν λιγότερο απειλητική και ζοφερή από όσο η Περσία του Ξέρξη. Αλλά, όπως και η Δηλιακή Συμμαχία, μετά την εξάτμιση του περσικού κινδύνου, η αρχική βάση για την άκριτη υποταγή στην Ευρώπη εξαφανίστηκε με τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης. (Η πρόσφατη άκαρπη συνάντηση του Έλληνα πρωθυπουργού Αλέξη Τσίπρα με τον Πρόεδρο Βλαντιμίρ Πούτιν απηχεί τα της Μήλου, όταν η Μήλος ήλπιζε ότι η Σπάρτη θα τρέξει στη διάσωσή τους.)

Πιο πρόσφατα, όμως, η προοπτική ενός διαφορετικού είδους αυταρχικής διακυβέρνησης έχει αναστατώσει έναν αυξανόμενο αριθμό των Ευρωπαίων. Διαφαινόμενη πίσω από το ευρώ ήταν η ωμή πραγματικότητα της αυστηρής νομισματικής και οικονομικής πολιτικής της Γερμανίας, η νευρικότητα της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, ανησυχώντας για το φάντασμα του πληθωρισμού και την προθυμία του Συμβουλίου των Υπουργών της Ευρωπαϊκής Ένωσης να καταστήσει την πολιτική σε ό, τι είναι η σχεδόν παντελής απουσία δημοκρατικής διαδικασίας.

Ως αποτέλεσμα, πλεγμένο με το οικονομικό χρέος που αντιμετωπίζει η Ελλάδα είναι το διαβόητο «δημοκρατικό έλλειμμα». Εδώ και αρκετά χρόνια, ο ιστορικός Τόνι Τζαντ παρατήρησε ότι υπήρχε «μια αίσθηση ότι οι αποφάσεις λαμβάνονται "εκεί" με δυσμενείς συνέπειες για μας "εδώ" και για τις οποίες "εμείς" δεν έχουμε λόγο». Αυτή η λίγο-πολύ ακριβής αντίληψη έχει θεμελιωθεί όλο και πιο γερά από τότε που έγραψε αυτές τις λέξεις.

Από την άποψη αυτή, οι γραφειοκράτες των Βρυξελλών είναι λίγο διαφορετικοί από την Αθηναϊκή αντιπροσωπεία του Θουκυδίδη: Και οι δύο έρχονται, υποβάλλουν τις προσφορές στους φίλους τους, οι οποίοι δεν μπορούν να αρνηθούν τις προσφορές. Όταν οι ηγέτες της Ευρώπης επιμένουν ότι η Ελλάδα ανήκει στην Ευρωπαϊκή «πατρίδα» είτε της αρέσει είτε όχι, ότι πρέπει να αγνοήσει την αυξανόμενη κοινωνική αναταραχή και πολιτική παράλυση στην Ελλάδα, και αρνείται να επανεξετάσει το πακέτο λιτότητας που προηγουμένως είχε συμφωνηθεί με τον πρώην κυβερνητικό συνασπισμό της Αθήνας, δεν είμαστε και τόσο μακριά από την Αθηναϊκή αξίωση επί της Μήλου ότι «ο ισχυρός κάνει ό, τι έχει τη δύναμη να κάνει και ο αδύναμος αποδέχονται αυτά που πρέπει να αποδεχθεί». Υπό το πρίσμα αυτό, η αντίσταση της σημερινής Ελλάδας για λογαριασμό της ελευθερίας και της αξιοπρέπειας, ανακεφαλαιώνει την προηγούμενη απάντηση των Μηλίων. Η διαφορά, ίσως, είναι ότι στη συνέχεια η Αθήνα επέστρεψε με στρατό και τριήρεις, όχι οικονομικά φιρμάνια και νομισματικές απειλές.

Όταν ο Θουκυδίδης δήλωσε ότι η εργασία του είναι "κτήση του χρόνου", εννοούσε ότι η σημασία της είναι τόσο σταθερή και αναλλοίωτη όσο η ανθρώπινη συμπεριφορά. Όπως και τον φίλο του, τον τραγικό Σοφοκλή, έτσι και τον ίδιο δεν θα τον εξέπλητε το γεγονός ότι η τύφλωση και η ύβρις που ανάτρεψε την αρχαία Αθήνα παραμένουν μαζί μας σήμερα, και ότι οι ευγενείς και ανθρωπιστικοί στόχοι που κάποτε κινούσαν το Ευρωπαϊκό σχέδιο έχουν δώσει τη θέση τους σε αλύγιστες τεχνοκρατικές παρορμήσεις. Η ειρωνική πλευρά του Θουκυδίδη θα εκτιμούσε το ότι τα μνημεία στην Αθήνα, που σε μεγάλο βαθμό χρηματοδοτήθηκαν από την αυτοκρατορική κυριαρχία της, θα μπορούσαν να καταλήξουν ως εγγύηση προσφερόμενη σε νέους αυτοκρατορικούς πλοιάρχους από τους κακοποιημένους και μπερδεμένους απογόνους του.

Δημοψήφισμα

Το μήνυμα με βαρύτητα διαγγέλματος του πρωθυπουργού της απόφασης να προχωρήσει η χώρα σε δημοψήφισμα ήταν η μόνη έντιμη οδός που θα μπορούσε να είχε ακολουθήσει. Προσπαθώντας να είναι σαφής ο πρωθυπουργός μίλησε με τρόπο με τον οποίον χαρτογράφησε πεντακάθαρα τα δεδομένα που θέλησε να παρουσιάσει στον λαό, βάση των οποίων ο λαός θα κληθεί να αποφασίσει το μέλλον το δικό του, της χώρας του και των επόμενων γενεών. Ο Πρωθυπουργός πρόσθεσε κάποιο συναισθηματισμό και ρομαντισμό για να θεμελιώσει τις κατευθύνσεις τις οποίες η χαρτογράφηση που παρουσίασε φέρνει ως λογικά εξυπακουόμενες.

Το ζητούμενο στο δημοψήφισμα θα είναι ένα απλό ΝΑΙ ή ένα απλό ΌΧΙ στο αν θα δεχτούμε τις τελευταίες προτάσεις των δανειστών.

Το δημοψήφισμα δεν είναι για το να μείνουμε ή όχι στο Ευρώ.

Το δημοψήφισμα δεν είναι για το να μείνουμε ή όχι στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

Το δημοψήφισμα είναι για να δεχτούμε ή να απορρίψουμε τις τελευταίες προτάσεις προς συμφωνία.

Αν δεχτούμε θα μπούμε σε μία εποχή πολύ μεγαλύτερης φτώχιας, ανεργίας, και κοινωνικού διχασμού, μέσα στο Ευρώ και την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Αν δεν δεχτούμε, τότε δεν θα υπάρξει περεταίρω διαπραγμάτευση γιατί και να την επιδιώξουμε δεν θα μας την προσφέρουν. Θα αναγκαστούμε να κάνουμε στάση πληρωμών η οποία θα οδηγήσει την άμεση και επίσημη Χρεοκοπία. Η Χρεοκοπία θα μας αναγκάσει να βγούμε από το Ευρώ για να τυπώσουμε δικό μας νόμισμα και να πληρώσουμε μισθούς και συντάξεις, και εισαγωγές ενέργειας και τροφίμων. Έχοντας έτσι βγει από το Ευρώ, η Έξοδος από την Ευρωπαϊκή Ένωση θα είναι θέμα χρόνου.

Δηλαδή, αν και θα εστιάσουν την προσοχή μας, την επόμενη εβδομάδα στο ότι το δημοψήφισμα αφορά μόνο το "ΝΑΙ" ήτο "ΟΧΙ" για τις προτάσεις των δανειστών της 26ης Ιουνίου, οι μόνες δύο πιθανές εκβάσεις είναι να μείνουμε στο Ευρώ με το χειρότερο πιθανό μνημόνιο, φτώχια και ταπείνωση, και διχασμό της κοινωνίας, ή, να επιλέξουμε τα αχαρτογράφητα νερά της πτώχευσης και της συνεχώς υποτιμούμενης δραχμής.

Για μένα, ότι και να λέγεται περί δημοψηφίσματος που αφορά την πρόταση και μόνο την πρόταση, η πραγματικότητα είναι ότι το δημοψήφισμα είναι ΕΥΡΩ ή ΔΡΑΧΜΗ. Πάντα αυτό ήταν. Ποτέ δεν μπορούσε να είναι διαφορετικό.

Το πραγματικό όμως δημοψήφισμα είναι να ζήσουμε φτωχοί δουλοπάροικοι, ή να πεθάνουνε με την ελπίδα στην μετέπειτα αναγέννηση του Φοίνικα από τις στάχτες... 

Αξιοπρέπεια δεν υπάρχει ούτε στο ΝΑΙ ούτε στο ΟΧΙ. Το ΟΧΙ κουβαλά πάνω του την ευχή της πιθανότητας της αξιοπρέπειας σε 15-30 χρόνια.

Οι Έλληνες κάνουν πάντα το σωστό, αφού πρώτα δοκιμάσουν όλα τα λάθη.

ΥΓ. Είναι άραγε δυνατόν οι ψηφοφόροι σε μία εβδομάδα να μάθουν και να κατανοήσουν όλες τις αλληλοσύνδεες πτυχές αυτών των πολλών και πολύπλοκων θεμάτων, και να κρίνουν σαν οικονομολόγοι και πολιτικοί επιστήμονες; Ή μήπως για τους ψηφοφόρους η ερώτηση θα είναι Συμφωνία η Ρήξη, έτσι σε δύο διαστάσεις (και έχει ο θεός); 

Περιπέτειες...

Τελικά, από όσα λέει ο ...πρωθυπουργός, η επιλογή είναι απλή. Ή κάνουμε ότι μας λένε σαν να μην άλλαξε κυβέρνηση, ή ακολουθούμε έναν δρόμο ο οποίος όπως και να τον ονομάσουμε τώρα, τελικά και σύντομα οδηγεί στην δραχμή, εκτός Ευρώπης.

Το να επιλέξουμε να κάνουμε ότι μας λένε συνεπάγεται την αυτόματη παραδοχή πως ούτε ο ΣΥΡΙΖΑ ούτε οι ψηφοφόροι ήξεραν τι έλεγαν, και θα είναι ταπεινωτικό.

Το να επιλέξουμε "έντιμη ρήξη" ή όπως αλλιώς θέλουμε να βαφτίσουμε την χρεοκοπία και την τελική αποχώρηση προς την δραχμή, συνδυάζει το αν θέλει ο κόσμος να "αποχωρήσει" από την "Ευρώπη", συν το ότι κανείς δεν ξέρει τι θα γίνει επιστρέφοντας στην δραχμή. Και θα είναι ταπεινωτικό.

Πρέπει να επιλέξουμε πια ταπείνωση προτιμάμε: Την ταπείνωση του χαζού ή την ταπείνωση του αποτυχημένου. Φτωχότεροι από όσο ήμασταν τον Ιανουάριο, πολύ φτωχότεροι, θα γίνουμε ούτως ή άλλως και στις δύο περιπτώσεις. Και οι ελευθερίες μας θα μειωθούν και στις δύο περιπτώσεις.

Δεν νομίζω ότι "ελπίδα" και "αξιοπρέπεια" βρίσκονται σε οποιαδήποτε από τις λύσεις.

Ο Ελληνικός λαός θα χρησιμοποιήσει τα ιδιαίτερα κριτήρια και σκεπτικό του, για να κάνει την επιλογή του. Θα προτιμήσει μάλλον το άγνωστο γιατί εκεί υπάρχει "ελπίδα" ή/και "αξιοπρέπεια". Θα προτιμήσει το αντίθετο από αυτό που τον συμβουλεύουνε οι "εταίροι", οι "θεσμοί" και η πλειοψηφία, γιατί οι σύμβουλοι θεωρούνται κακόβουλοι, και γιατί πιθανόν να θεωρεί ότι υπάρχει "αξιοπρέπεια" στο να μην ακολουθεί κανείς συμβουλές που δεν του αρέσουν. Αν η Ευρώπη πραγματικά καταλάβαινε την φύση της Ελλάδας, έπρεπε τόσο καιρό να μας παροτρύνει με το χαμόγελο και με αγάπη να βγούμε από την Ευρωζώνη και την Ευρώπη. Τότε, ο λαός θα απαιτούσε τρεις τρόικες και εννέα μνημόνια. 

Τελικά, η αξιοπρέπεια αυτού του λαού, και όλο αυτό το φιάσκο του ΣΥΡΙΖΑ, φαίνεται να είναι θεμελιωμένα σε ένα και μόνο ένα σκεπτικό: Τι λε ρε που θα μου πεις εμένα τι να κάνω!

Πότε υπήρξε πραγματική "διαπραγμάτευση" τους τελευταίους μήνες; Εμείς δεν έχουμε, ούτε είχαμε ποτέ τίποτα, εκτός από την επιλογή του να υπακούσουμε στους κανόνες του μόνου υπάρχοντος ή να ξεκουμπιστούμε. Η λεγόμενη λίστα Βαρουφάκη, μετά από τόσες προσπάθειες εξεύρεσης χρημάτων, αποδεικνύει περίτρανα και τελεσίδικα ότι δεν έχουμε τίποτα. Μηδέν. Μόνο φραστικά πυροτεχνήματα για εσωτερική κατανάλωση. Ενώ, η Ευρώπη πρέπει απλώς να μετρήσει τα κουκιά του τι είναι για αυτήν φτηνότερο: να μείνουμε ή να φύγουμε. Που βρισκόταν το πεδίο ...διαπραγμάτευσης; Ποιός δούλευε ποιόν; Πιά "διαπραγμάτευση"; 

Ο ...πρωθυπουργός, παραδέχεται ότι τίποτα δεν μπορεί να κάνει από όσα έλεγε και σκέφτεται να κάνει δημοψήφισμα για τους όρους της συμφωνίας (το επόμενο και χειρότερο μνημόνιο). Αντί να επιλέξει ο ίδιος, επωμιζόμενος τις ευθύνες των προεκλογικών ψεμάτων (ή ανεύθυνων υποσχέσεων), θα κληθεί ο λαός να επιλέξει την ταπείνωση του χαζού ή την ταπείνωση του αποτυχημένου. Δεν έχει ούτε καν την τσίπα να παραδεχτεί, κοιτάζοντας τον φακό της κάμερας, ότι απέτυχε παταγωδώς σε όλα και ότι έβαλε την χώρα σε θανάσιμες περιπέτειες με τις υποσχέσεις του τις οποίες έχαψε ο κόσμος... Ο Αλέξης Τσίπρας, τελικά, θα μας προτείνει, ή επιστροφή στα μνημόνια του Σαμαρά, ή φτώχια τρισχειρότερη από την τωρινή (και η επιλογή θα γίνει από τον λαό με την ανάσταση εκ νεκρών της ιδέας του Γιωργάκη για δημοψήφισμα). Χρειαζόμασταν όμως τον ΣΥΡΙΖΑ στην κυβέρνηση για να δούνε τα 22% των εγγεγραμμένων που τον ψήφισαν ότι αυτές ήταν πάντα οι επιλογές, και άλλες ποτέ δεν υπήρχαν.

Το νταούλι τελικά τα χτυπάει η Ευρώπη, και εμείς χορεύουμε με μόνη επιλογή το πότε και πως να πηδήξουμε στο Ζάλογγο. Προσπαθήσανε πάντως τα παιδιά! Μπράβο τους! Ήρωες! ε;

Όμως, στον θαυμαστό κόσμο της δικαιολογίας με την αβάσταχτη ελαφρότητα του "έτσι θέλω", έχουμε ήδη κερδίσει.

Ή θα έχουμε κερδίσει επειδή θα υποχωρήσουν οι δανειστές και θα μας δώσουνε καινούργια λεφτά χωρίς όρια ή όρους (στα όνειρά μας), ή θα έχουμε κερδίσει επειδή θα έχουμε προβάλει 2-3 μήνες μπαχολοειδή αντίσταση (με το πουκάμισο έξω) πριν κάνουμε ότι μας πούνε, ή θα έχουμε κερδίσει επειδή πέσαμε και ξεψυχήσαμε ηρωικά στις επάλξεις του αγώνα (χωρίς γραβάτα).

Το μόνο θέαμα που παραμένει επί σκηνής είναι το πως η "αριστερή πλατφόρμα" ακόμα δεν έχει πάρει χαμπάρι τι γίνεται, ή απλά θέλει δραχμή και τα σκυλιά δεμένα. Δηλαδή, τελικά, ίσως το 4% που ήταν πάντα ο ΣΥΡΙΖΑ να αποχωρήσει επιστρέφοντας στο 3% με 4%, μετονομαζόμενοι "Ορθόδοξο ΣΥΡΙΖΑ", και ο Τσίπρας να μείνει στην υφιστάμενη καινούργια ενσάρκωση του παλιού ΠΑΣΟΚ για να κρατήσει την καρέκλα.

Το αναμφισβήτητο είναι ότι την τύχη της Ελλάδας αυτή τη στιγμή την καθορίζει ένα 10%-15% των Ελλήνων ...δημοκρατικότατα.

Αναπτυξιακά...

Το Μεσοπρόθεσμο Πρόγραμμα που μέχρι τώρα λεγόταν Μνημόνιο δεν θα λέγεται πλέον Μνημόνιο. Θα λέγεται Αναπτυξιακό Συμβόλαιο. Η σημαντική αυτή κατάκτηση του λαού ακολουθεί τα ήδη κεκτημένα της μετονομασίας της Τρόικας σε Θεσμούς και των Δανειστών σε Μπράσελς Γκρουπ.

Μνημόνιο και Τρόικα τέλος! Ακριβώς όπως μας υποσχέθηκε ο Αλέξης! Πείτε καλημέρα στο Αναπτυξιακό Συμβόλαιο και τους Θεσμούς...

Είπα να γράψω τα συνηθισμένα μου αλλά τα έχετε ξαναδιαβάσει. Οπότε λέω να πάω κατ' ευθείαν στο ψητό.

Υποθέτω ότι ένας λαός με αξιοπρέπεια ξέρει πότε τον δουλεύουνε, και ένας λαός στον οποίον έχουν απομείνει μερικές εγκεφαλικές λειτουργίες γνωρίζει πως όσο και να προσπάθησαν τα καλά παιδιά δεν κατάφεραν απολύτως τίποτα. Οι κακοί Ευρωπαίοι δεν τσιμπήσανε. Και ούτε πρόκειται.

Ή θα συνεχιστεί το έργο που επιτελείται 5 χρόνια τώρα από διάφορες μαριονέτες όπως Γιωργάκης, Παπαδήμος, Βαγγέλης, Αντώνης, και τώρα Αλέξης, ή θα επιστρέψουμε στην δραχμή.

Όσο για μένα, προτιμώ να μείνει η Ελλάδα στο Ευρώ, και προτιμώ να μείνει με τον Αλέξη πρωθυπουργό που να κάνει ακριβώς ότι του λένε εκείνοι που μας δανείζουνε τα δικά τους λεφτά να μας ταΐζουνε. Καλύτερα ο Αλέξης παρά οποιοσδήποτε άλλος για την ψυχολογία του λαού. Αν έχει τσίπα ο Τσίπρας ας παραδεχτεί ότι δεν είχε ιδέα τι έλεγε κι ας εξηγήσει τι πρέπει να γίνει τώρα για να μείνουμε στο Ευρώ. Νομίζω αυτό θα είναι αξιοπρεπές να το κάνει, και ο λαός θα τον υποστηρίξει.

Ψηφίζω μνημόνιο Αναπτυξιακό Συμβόλαιο με Τσίπρα. Εσείς;

Σε μερικά πηγαδάκια της κυβέρνησης του μπάχαλου ακόμα πιστεύουν ότι οι Ευρωπαίοι δεν θα χαλάσουν την Ευρώπη μόνο και μόνο για να έχει ΦΠΑ η Μύκονος και η Σαντορίνι και για να απελευθερωθούν τα επαγγέλματα-μαφίες. Σφάλλουν όμως. Της Ευρώπης δεν της καίγεται καρφάκι αν θα έχει ΦΠΑ στην Μύκονο και στην Σαντορίνι ούτε αν θα χρειάζονται 500.000 Ευρώ για μιά άδεια Ταξί. Η Ευρώπη απλά λέει ότι δεν θα επιτρέψουν να γλιστρήσει τίποτα, γιατί αν περάσει ένα μετά θα αρχίσουν να περνάνε κι άλλα, και στο τέλος δεν θα υπάρχει τίποτα. Ξέρω, ξέρω, προτεσταντικές βλακείες, θα μου πείτε. Ναι. Αλλά οι προτεστάντες μας ταΐζουνε οπότε μάλλον εκείνοι θα μας πούνε τι να κάνουνε, ή ας το κάνουμε μόνοι μας. Και έχει ο Θεός της Ελλάδας. 

Εξεταστικά...

Ήταν ένα μικρό καράβι...
...και τότε ρήξανε τον κλήρο,
να δουνε ποιός, ποιός, ποιός θα φαγωθεί!
οε, οε, οε, ο-έ!

Με γειά η εξεταστική επιτροπή για τα μνημόνια!
Με κυβέρνηση 162 ψήφων ψηφίσανε "Υπέρ" οι 156.

Αμ ο άρτος και τα θεάματα δεν σταματούνε ποτέ!
Ακόμα κι' όταν ο άρτος είναι οι δικές μας οι σάρκες,
εφ' όσον δεν έχει μείνει τίποτα άλλο να φαγωθεί.

Όσο για θεάματα, το τσίρκο αριβάρισε,
κι' έστησε τέντα με παρουσιάστρια την Ζωή για το κυνήγι μαγισσών!

Και όμως... είναι τόσο απλό, και χωρίς εξεταστική επιτροπή. Φταίνε εκείνοι που έβαλαν την Ελληνική οικονομία στην Ευρωζώνη το 2002 κλειδώνοντας το κοινό νόμισμα και το κοινό κόστος ζωής στην αγορά χωρίς να φροντίσουν να είναι και οι μισθοί στα επίπεδα της υπόλοιπης ενιαίας αγοράς και νομίσματος.

Από την στιγμή που ο καταναλωτής πληρωνόταν μισθούς και συντάξεις στο 1/3 με 1/5 των αντίστοιχων καταναλωτών της υπόλοιπης αγοράς της Ευρώπης, πως ήταν δυνατόν να περιμένει κανείς ότι δεν θα έχτιζε τρομερά χρέη η οικονομία της Ελλάδας; Άσε που είχε φροντίσει από το 1981 το ΠΑΣΟΚ να έχουμε ένα χρέος τόοοοσο πριν μπει καν ο καινούργιος αιώνας. Από το 2002 ως το 2009 η ζωή στην Ελλάδα ήταν τρεις με πέντε φορές πιο ακριβή από την αντίστοιχη ζωή στην υπόλοιπη Ευρωζώνη. Πως ήταν δυνατόν να περιμένει κανείς ότι δεν θα υπήρχε φοροδιαφυγή και πλιάτσικο, και όποιος προλάβει τον κύριον είδε πριν βαρέσει το κανόνι;

Από το 2009 και μετά, ότι και να είχανε κάνει, το μοιραίο είχε ήδη επέλθει. Από την στιγμή που μπήκαμε στην Ευρωζώνη το 2002 με μισθούς 30% του πόσο έπρεπε να είναι, τι να εξετάσει τώρα η επιτροπή; τον αφαλό της;

Ξυπνητούρια!

Ποιά είναι η διαφορά ανάμεσα σε ένα παιδί στη Συρία, σε κάποιο στρατόπεδο προσφύγων που δεν έχει φάει πέντε μέρες, και ένα Ελληνόπουλο στην Αθήνα που στο σπίτι δεν έχουν οι γονείς αρκετά λεφτά να το θρέψουν σωστά, και τρώει λιγότερο από συνήθως, και πρέπει να φάει φαγητά που δεν του αρέσουν, και ίσως μόνο μία ή δύο φορές την ημέρα αντί τρεις ή τέσσερεις; 

Νομίζω η διαφορά είναι ότι το ένα παιδί πεινάει περισσότερο από το άλλο παιδί, και οι συνθήκες του ενός παιδιού είναι πολύ πιο τραγικές από του άλλου παιδιού. Το ένα παιδί, που πεινάει πιο πολύ από το άλλο, δεν έχει ψυγείο επειδή δεν έχει σπίτι μια που βομβαρδήστικε, και μπορεί να μην έχει πια και γονείς γιατί ίσως να τους έθαψε το ίδιο το παιδί με τον παππού του.

Συγχωρήστε με, όσοι πιστεύετε ότι η έκφραση "ανθρωπιστική κρίση"¨αρμόζει στην Ελληνική κτάσταση κοιτώντας την από διεθνές επίπεδο, δεν θέλω να ρίξω νεροποντή στο καρναβάλι σας εκείνων που το πιστεύουν, αλλά δεν μου είναι δυνατό να ακούω τον Τσίπρα και τον Βαρουφάκη να λένε ότι έχετε Ανθρωπιστική Κρίση, τρομάρα να σας έρθη. Ντροπή σας σε όσους χρησιμοποιείτε αυτή την έκφραση για να περιγράψετε την κατάστασή σας. Μου είναι ηθικά και προσωπικά αδύνατο να ακούω ότι η Ελλάδα έχει Ανθρωπιστική Κρίση.

Στο τέλος, για να μην με πιάσει και ο διαβήτης μου, είναι απλό: Δεν είναι δυνατόν να χρησιμοποιούμε τις ίδιες λέξεις για να περιγράψουμε την κατάσταση στην Ελλάδα και την κατάσταση στην Συρία, στην Νιγηρία, το Ιράκ ή το Αφγανιστάν. 

Βρείτε άλλη έκφραση και άλλες λέξεις να χρησιμοποιήσετε, μπας και σας πάρει και ο έξω κόσμος σοβαρά. Ω, θύματα, εσείς, "ανθρωπιστικής κρίσης".

***

Τέλος πάντων, η Ευρωπαϊκή Ένωση αποφάσισε να μπλοκάρει τους νόμους για την "Ανθρωπιστική Κρίση" και τις 100 δόσεις για φόρους που ετοίμαζαν να περάσουν οι σύντροφοι. Νιξ. Τέρμα. Λένε να ακούτε την τρόικα, ή τους θεσμούς, ή όπως σας αρέσει να τους λέτε τους δανειστές σας σήμερα και να παίρνετε άδεια από τους δανειστές για να ξοδεύετε λεφτά που δεν είναι δικά σας.

Άλλη μία μεγάλη νίκη του ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ. Κατάφεραν να εικονογραφήσουν να το καταλάβουμε όλοι γιατί η προηγούμενη κυβέρνηση και η καινούργια κυβέρνηση είναι ακριβώς το ίδιο πράγμα. Μαριονέτες των δανειστών, "ή", λένε οι δανειστές, "άντε στην δραχμή μόνοι σας".

Τόση εξαιρετική διαπραγμάτευση ρε αδερφέ και ούτε ένα γύρο-πίττα δεν μας αφήνουνε οι δανειστές να πάρουμε πάνω από το τι λέει το μνημόνιο;

Πρόσθεση 18/3/2015, 16:50. Τα κόκκινα στο κείμενο τα πρόσθεσα μετά από το παρακάτω σχόλιο του Τζων Μπόη, γιατί είχε δίκιο, το πνεύμα μου και οι αναφορές μου δεν είχαν διατυπωθεί σαφώς.