Περήφανα

Προαναγγέλλουν μερικοί "Το κόμμα του Όχι", που μαθαίνουμε ότι θα λέγεται κάτι "λαϊκό"... "Λαϊκή Ενότητα"! Βέβαια. Ένα "Όχι" που θα το μοιραστούν μαζί με το ΚΚΕ και την ΧΑ. Αυτά όμως όλα μαζί δεν βγάζουν 62%. Ούτε καν 20%

Μου είναι εύκολο να καταλάβω πως αρκετοί άνθρωποι είδαν κάποια ονειρική και ποιητική αντίσταση στο χρώμα του "Όχι", αλλά μου είναι τρομερά δύσκολο να κατανοήσω πως υπάρχουν σκεπτόμενοι άνθρωποι αυτήν την χρονική στιγμή που διατυμπανίζουν, χωρίς να σκάνε στα γέλια, ότι το 62% ήταν ομογενές και ότι ζήταγε δραχμή. Και ότι οποιοδήποτε κόμμα μπορεί να σφετεριστεί ολόκληρο το 62% σαν ...ενότητα ή εντολή, και δη "λαϊκή".

Η πιο αριστοτεχνική και η καθοριστική κίνηση του Τσίπρα η οποία εγγυήθηκε την παραμονή της Ελλάδας στο Ευρώ, ταυτόχρονα παγιδεύοντας την αριστερή πλατφόρμα σε λανθασμένες τακτικές μικρής μειοψηφίας, ήταν το περίφημο δημοψήφισμα-παρωδία που έστησε πριν υπογράψει το τρίτο μνημόνιο.

Υπάρχουν ορισμένοι αριθμοί, που σε γενικές γραμμές δεν είναι δυνατόν να αμφισβητηθούν από κανέναν:

- Κάπου 70% των ψηφοφόρων θέλουν να παραμείνουμε στο Ευρώ με άλφα ή βήτα τρόπο.

- Κάπου 70% των εγγεγραμμένων ψηφοφόρων δεν ψήφισαν ΣΥΡΙΖΑ τον Ιανουάριο.

- Κάπου 85% των ψηφοφόρων δεν θέλουν άτακτη χρεοκοπία.

- "Όχι" ψήφισαν μεταξύ άλλων και το ΚΚΕ και η ΧΑ.

Οι αριθμοί αυτοί σημαίνουν ότι τα 62% που ψήφισαν "Όχι", δεν ψήφιζαν όλοι με το ίδιο σκεπτικό ή για τον ίδιο λόγο, τελεία, παύλα.

Άρα δεν είναι δυνατόν να αναφέρεται κανείς στο 62% σαν ατόφιο αριθμό ομογενούς τμήματος του εκλογικού σώματος.

Και, φυσικά, δεν μπορεί η αριστερή πλατφόρμα να διεκδικεί ότι αντιπροσωπεύει το 62%. Πιο μεγάλη συνοχή έχει το 38% παρά το 62%.

Το δημοψήφισμα ήταν μιά εκτόνωση, η τελευταία αυταπάτη πριν την αυριανή ημέρα, και παγίδευσε τα μικρά και τα καινούργια κόμματα για τις επόμενες εκλογές. Είναι αναμφισβήτητο γεγονός ότι η διατύπωση της ερώτησης του δημοψηφίσματος ήταν αρκετά ασαφής και αντιδεοντολογική για να προσελκύσει διαφορετικά ρεύματα σε μία απάντηση, η οποία απάντηση, από μονη της, τελικά, σήμαινε τα πάντα και τίποτα. Νόμιζα τότε πως έγινε έτσι λόγω σπασμωδικής ανοησίας, αποδείχθηκε όμως ότι έγινε έτσι λόγω δεξιοτεχνίας του Τσίπρα, ο οποίος τελικά μάλλον ήξερε πολύ καλά τι ρώταγε στο δημοψήφισμα.

Γιατί, τώρα, ενώ το 62% του ...περήφανου "Όχι" είναι το άλλοθι της αριστερής πλατφόρμας, μόνο ένα 10% από το 62% πρόκειται να την ακολουθήσει, δίνοντας στο καινούργιο κόμμα ίσως ένα 6% της ψήφου.

Η Ελληνική σκέψη είναι μονίμως θεμελιωμένη στην προχειρότητα. Ο Αλέξης Τσίπρας εκμεταλλεύτηκε τον αυθορμητισμό της προχειρότητας για να κερδίσει μιά παρτίδα σκάκι σε ελάχιστες κινήσεις. Δεν φτάνει κανείς από τις καταλήψεις και την κουνουέ στην αντιπολίτευση και στην πρωθυπουργία, 40 ετών άνθρωπος, χωρίς να είναι εξαιρετικά επικίνδυνος και συνάμα να ικανοποιεί, εκάστοτε, με διαφορετικούς τρόπους αρκετούς ώστε να έχει κάποια πλειοψηφία.

Από την αρχή τον είχα πει "τυχοδιώκτη". Μπορεί να βγήκε ένας τρομερά δεξιοτέχνης τυχοδιώκτης, αλλά αμφιβάλλει πλέον κανείς για την πρώτη εντύπωση; Ο άνθρωπος κατάφερε να θέσει εαυτόν ως την μόνη λύση για τόσους ανθρώπους... χωρίς να υπάρχει και άλλη πραγματική, ρεαλιστική λύση... είναι εκπληκτικό. Φταίει εκείνος, ή φταίνε οι άλλοι που δεν καταφέρνουν να προβάλλουν εναλλακτική, ρεαλιστική, βιώσιμη λύση;

Αλλαγές

Η Ελλάδα άλλαξε (και πάλι) την Ευρώπη, για πάντα!

Ότι και να γίνει.

Είναι μιά στιγμή που θα μας κάνει υπερήφανους, και γιατί όχι; Όλοι έχουν το δικαίωμα μιας τέτοιας στιγμής, και αυτή είναι η στιγμή της Ελλάδας. Είμαι και εγώ υπερήφανος για αυτή την στιγμή, πρώτιστα γιατί το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος ήταν σεισμός της τάξης των 62 ποσοστιαίων μονάδων, που στηρίζει ενότητα και ομοψυχία (άσχετα επιλογής --το τι επιλέξαμε είναι άλλου παπά βαγγέλιο) και επίσης επειδή η επιλογή μας πήγε κόντρα σε κάθε κατεστημένο, και με ηθικά δίκαιο λόγο (Ηθικά. Λογικά, είναι άλλο θέμα).

Μέχρι στιγμής δύο απώλειες που θα βοηθήσουν την χώρα και έπρεπε να συμβούν: Απολύθηκε από τους Έλληνες ο Σαμαράς, και απολύθηκε από όλους ο Βαρουφάκης. Οι παραιτήσεις τους, δεκτές.

Το τι γίνεται μετά από την χαρμόσυνη στιγμή το λέμε παρακάτω. Πριν φτάσουμε όμως εκεί, ας σταθούμε στο γεγονός του ότι η Ελλάδα άλλαξε (και πάλι) την Ευρώπη, για πάντα.

Ότι και να γίνει.

Αν η Ευρώπη κρατήσει την στάση του ότι δεν μπορούν να αλλάξουν οι κανόνες και οικονομικές πρακτικές, δεν μπορεί να χρηματοδοτηθεί η Ελλάδα με τους όρους που απαιτεί και πρέπει η Ελλάδα να βγει από το Ευρώ, τότε, εκτός του ότι η Ευρώπη θα αποκαλύψει εαυτόν ως απάνθρωπη οικονομική δικτατορία, επίσης ξεγυμνώνεται από τον μύθο της Ένωσης, μιά που επιτρέπει την διάσπασή της, και την εξόντωση ενός λαού εκτός Ευρώ. Και υποφέρει οικονομικά από την χρεοκοπία και αναχώρησή μας. Αλλαγή για πάντα, που πιθανώς θα είναι το πρώτο βήμα προς διάλυση της ΕΕ μετά από κάμποσα χρόνια.

Αν η Ευρώπη καταθέσει τα όπλα στα πόδια της Ελλάδας, και κουρέψει/αναδιαρθρώσει το χρέος, και βάλει πιο ήπια μέτρα, προσθέτοντας επενδύσεις για ανάπτυξη, χάνουν την πυγμή τους κυβερνήσεις με πρώτη της Γερμανίας (και ανοίγουν εαυτόν για πολιτική αποκαθήλωση). Ανοίγουν οι πόρτες για αγανάκτηση των Ιρλανδών, Ιταλών, Ισπανών και Πορτογάλων που ήταν καλά παιδιά και είχαν κάνει ότι τους είχαν πει. Τσαντίζονται μερικά μικρά κράτη που έχουν χαμηλότερους μισθούς και συντάξεις από εμάς... Λυσσάει η Φινλανδία. Και, το σημαντικότερο, η καινούργια "σοσιαλιστική" οικονομική πολιτική αποδυναμώνει σύντομα το Ευρώ και την Ευρωπαϊκή οικονομία (όπως έχουν το συνήθειο να κάνουν οι σοσιαλιστικές οικονομικές πολιτικές). Αλλαγή για πάντα, που πιθανώς θα είναι το πρώτο βήμα προς διάλυση της ΕΕ μετά από λίγα χρόνια ή και συντομότερα.

(Ποιο από τα παραπάνω βλέπετε να παίζει;)

Η Ελλάδα άλλαξε την Ευρώπη για πάντα, αλλά ότι και να έρθει, η αλλαγή αυτή σημαίνει την εν καιρώ και σε στάδια διάλυση της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Μπορούμε να είμαστε υπερήφανοι που η Ελλαδίτσα άλλαξε την Ευρώπη.
Το προς ποια κατεύθυνση την άλλαξε, και γιατί... είναι άλλο θέμα.

Μπορεί άραγε να συμβεί κάτι ενδιάμεσο ή διαφορετικό από τα παραπάνω δύο σενάρια, και να μην φέρει η αλλαγή την εν καιρώ διάλυση; Όλα είναι πιθανά αλλά δεν βλέπω τρίτο σενάριο.

Βλέπω μόνο τα παραπάνω Ευρωπαϊκά αδιέξοδα που βλέπουν μπροστά τους και οι Ευρωπαίοι καθώς περιμένουν την ...Επιστροφή των Ελλήνων στο τραπέζι.

Τώρα, ας αφήσουμε την Ευρώπη και ας σκεφτούμε τι θα γίνει η ίδια η Ελλάδα.

Ας το σκεφτούμε λίγο.

Γίνεται άραγε να προχωρήσουμε με οποιοδήποτε σενάριο, μόνοι μας ή με την Ευρωζώνη, χωρίς να αλλάξουμε το πελατειακό κράτος, την διαφθορά, την ανομία, την φοροδιαφυγή, τα συνδικάτα, τα κλειστά επαγγέλματα, το ασφαλιστικό... Τις πρακτικές της τουριστικής οικοτεχνίας (μην την λέμε και βιομηχανία, ε;) στα νησιά, όπου γίνεται της πουτάνας από το κλέψει-κλέψει; Αξιολόγηση με κυρώσεις στο Δημόσιο. Να χτίσουμε παιδεία και να κλείσουν τα φροντιστήρια; Να μειώσουμε τις εισαγωγές παράγωντας περισσότερα, και να αυξήσουμε τις εξαγωγές; Όχι. Πρέπει να τα αλλάξουμε, αλλιώς, πάλι στα ίδια θα καταλήξουμε, και σύντομα.

Αλλά... αν τα αλλάξουμε... γιατί δεν τα αλλάζαμε πριν πέντε χρόνια (όπως είχαμε υπογράψει στα μνημόνια αλλά ποτέ δεν το κάναμε) να γλυτώναμε από όλη αυτή την περιπέτεια;

Κι αν δεν τα αλλάξουμε;

Κι αν δεν μπορούμε να τα αλλάξουμε;

Τελεσίγραφα

ΟΧΙ, Αλέξη!

Αυτό είναι καλό! Ένα ισχυρό ποσοστό είτε του ΟΧΙ είτε του ΝΑΙ ήταν το ζητούμενο, όπως είχα γράψει και σε προηγούμενη ανάρτηση. Το ποιο από τα δύο δεν έχει πολύ σημασία γιατί η ερώτηση ήτανε λάθος ούτως ή άλλως. Αυτό που έχει σημασία είναι πως δεν μπλέκουμε με μιά-δυό ποσοστιαίες μονάδες. Επίσης είναι καλό γιατί τώρα άρχισε ανοιχτά η ΝΔ να ζητά από τον Σαμαρά να παραιτηθεί ΠΑΡΑΙΤΗΘΗΚΕ Ο ΣΑΜΑΡΑΣ!!! Γι αυτό και μόνο άξιζε το 61% ΟΧΙ!

Εγώ είμαι ευχαριστημένος για οτιδήποτε 60% και πάνω, γιατί απομακρύνει την ιδέα εμφυλίου.

Τώρα, το ότι είναι ΟΧΙ, φέρνει μόνο δύο πιθανά αποτελέσματα για το μέλλον της Ελλάδας στην Ευρωζώνη: Ή θα κερδίσει προσωπικά ο Τσίρπας, οπότε πρέπει να του φιλήσουμε τα πόδια όλοι, ή θα κερδίσει η Μέρκελ, οπότε με άλφα ή βήτα τρόπο θα την πληρώσουμε ακριβώτερα από ποτέ. Μένει να δούμε αν η Ευρώπη θα επιτρέψει στον εαυτό της να χάσει το παιγνίδι και να ανοίξει τις πόρτες σε όλους τους διαμαρτυρόμενους.

Η πραγματικότητα θα είναι στο τέλος, όπως πάντα, πιο παράξενη από οποιαδήποτε φαντασία.

Πάντως...

Ποιά είναι η διαφορά μεταξύ ενός τελεσίγραφου και μιάς τελικής προσφοράς;

- Το τελεσίγραφο δίνεται οποιαδήποτε στιγμή και λέει "ή κάνεις αυτό, ή σε τιμωρώ".

- Η τελική προσφορά είναι η τελευταία προσφορά την οποία επιτρέπει ο χρόνος πριν κλείσει μία διαπραγμάτευση.

Μετά από 5 μήνες διαπραγματεύσεις (που οι του ΣΥΡΙΖΑ τις τραβούσαν επίτηδες για να τις φέρουν στο Αμήν), ο χρόνος είχε τελειώσει και δεν χωρούσαν άλλες εξελίξεις.

Γιατί λοιπόν ο ΣΥΡΙΖΑ παρουσίασε την τελική προσφορά σαν "τελεσίγραφο";

Απλό: Ποντάρισε ότι όσοι Έλληνες δεν μπορούσαν να κάνουν αυτόν το λεπτό διαχωρισμό θα ψήφιζαν "Όχι!" όπως είναι και η ιδιοσυγκρασία του έθνους.

Έτσι σπέρνουν διχόνοια οι τσαμπουκόβιοι που σφετερίζονται το όνομα της Αριστεράς σαν μανδύα για τις προσωπικές φιλοδοξίες τους.

Οι Ευρωπαίοι δεν έδωσαν κανένα τελεσίγραφο. Ο Τσίπρας έπλασε το δικό του τελεσίγραφο και το πλασάρισε στον Ελληνικό λαό.

Και το αποτέλεσμα;

Μέχρι στιγμής, μιά τρύπα στο νερό.

Πως θα το ερμηνεύσουν αυτό στην Ευρώπη και πως θα αντιδράσουνε; Ο Τσίπρας θα πάει να ζητήσει συμφωνία και εκείνοι θα αρχίσουν να διαπραγματεύονται από την αρχή επί καινούργιων και χειρότερων βάσεων, όταν είναι έτοιμοι. Αυτό θα γινότανε τελικά, ότι και να έβγαζε το δημοψήφισμα.

***

Και από τον ξένο τύπο :-)

Συγκεκριμένα, την τοπική έκδοση μιάς επαρχιακής μας εφημερίδας...

Από την περασμένη Τετάρτη.

Μόλις τώρα κατάφερα να βρω κόπια 'δω πάνω. Ανησυχούσα γιατί συνεντεύξεις από το τηλέφωνο με τα Ιταλικά μου... ένας θεός ήξερε τι θα έγραφε ο δημοσιογράφος ότι είπα. Την περασμένη φορά που μου είχε πάρει συνέντευξη ο συγκεκριμένος δημοσιογράφος πριν μήνες για κάτι άλλο, του είχα πει ότι έζησα 18 χρόνια στις ΗΠΑ και ότι ζω 7 χρόνια στο Σαν Μπενεντέτο, και είχε γράψει ότι ζω 18 χρόνια στο Σαν Μπενεντέτο και παίρνω σύνταξη από τις ΗΠΑ. Ανησυχούσα τι θα έγραφε τώρα για πράγματα πολύ πιο πολύπλοκα... Και έγραψε ότι είμαι εδώ 8 χρόνια, σωστά, αλλά ότι ήμουνα σκηνοθέτης στην Αμερική. Αμ θά 'θελα, αλλά λυπάμαι, δεν ήμουνα. Ιδέα δεν έχω από που το βρήκε αυτό να το γράψει. Τουλάχιστον αυτά που είπα για το δημοψήφισμα τα έγραψε μέσες άκρες όπως τα εννοούσα. Πάλι καλά.

Για να μην μεταφράζω, βασικά είναι τα ίδια που γράφω κι εδώ τόσο καιρό...
και με κλικ μεγαλώνει για όποιους διαβάζουν Ιταλικά ;-) Αν είναι μικρή η οθόνη, το jpg είναι μεγάλο αν το κατεβάσετε.

Αντίδραση

Υπάρχει διαφορά μεταξύ αντίστασης και αντίδρασης.

Ο Αλέξης Τσίπρας υποσχέθηκε τα πάντα στους πάντες ξέροντας ότι έλεγε ψέματα (ή μήπως είναι ηλίθιος και τα πίστευε και ο ίδιος), και το έκανε αυτό πολύ έξυπνα. Πήγε σε ένα λαό σε απόγνωσή και του είπε ότι φταίνε όλοι οι άλλοι. Νομιμοποίησε την έλλειψη ευθύνης.

Η στρατηγική του ΣΥΡΙΖΑ βασίστηκε στην αντίδραση αντί στην αντίσταση. Στο τι θα ήθελε ο κόσμος να έχει αντί στο τι μπορεί να έχει.

Στο τέλος, κολλημένος στον τοίχο, βρήκε την τέλεια λύση. Το διχαστικό και άνευ νοήματος δημοψήφισμα όπου ο Τσίπρας κερδίζει είτε με ΟΧΙ είτε με ΝΑΙ, αλλά όπου και με τις δύο επιλογές καταβαραθρώνεται ο Ελληνικός λαός.

Με ΟΧΙ δικαιώνεται και γίνεται ήρωας των πνιγμένων πάνω από το νεκροταφείο που έχτισε.

Με ΝΑΙ επιβιώνει η κυβέρνηση γιατί δεν χρειάζεται να πείσει τους βουλευτές του, επικαλούμενος την βούληση του λαού.

Η τέλεια λύση για τον Τσίπρα και το τελειωτικό αδιέξοδο για την Ελλάδα.

Το 1821 και το 1940 ήταν αντίσταση. Το 2015 είναι αντίδραση.

Μιά τρύπα στο νερό που θα ξεπλύνει τα χέρια του Τσίπρα είτε έτσι είτε αλλιώς, και δεν θα προσφέρει τίποτα σε κανέναν παρά μόνο μιζέρια ή μιζέρια.

Μόνο το γεγονός ότι δεν υπάρχουν χαρτονομίσματα ούτε τράπεζες...

Και το γεγονός ότι κανείς στην Ευρώπη δεν πρόκειται πλέον να μιλήσει σοβαρά στον Αλέξη Τσίπρα. Ήδη δεν δέχονται να μιλήσουν στον Βαρουφάκη.

Αλλά τα κλειδιά της πραγματικότητας δεν τα κρατάει ούτε ο Τσίπρας ούτε ο λαός. Τα κρατάνε οι Ευρωπαίοι, και η πραγματικότητα είναι ότι για εκείνους τίποτα δεν θα αλλάξει μιά που είτε το ΟΧΙ είτε το ΝΑΙ θα κερδίσει με ελάχιστες ποσοστιαίες μονάδες διαφορά.

Μια τρύπα στο νερό.

Και από αύριο περιμένουμε τις τακτικές καθυστέρησης από την Ευρώπη και την ακόμα μεγαλύτερη δημαγωγία και ψέματα από την Ελλάδα.

Οι τράπεζες θα ανοίξουνε Τρίτη.

Δεν ξέρουμε ακόμα πια Τρίτη, ποιου μήνα, και με τι νόμισμα.

Ιδανικά;

Το δυστύχημα με τους Έλληνες (αλλά και με τους Ευρωπαίους) είναι πως πιστεύουν ότι οι άλλοι λαοί και κυβερνήσεις σκέφτονται, λειτουργούν και αντιδρούν όπως εκείνοι. Επίσης, ερμηνεύουν τα λεγόμενα και πράξεις των άλλων λαών και κυβερνήσεων με την δική τους "λογική".

Τέτοια συμπεριφορά, βασισμένη στο συνηθισμένο μείγμα άγνοιας-υπεροψίας που διέπει την Ελληνική κουλτούρα, και της υπεροπτικής αδιαφορίας που διέπει τους κρατούντες της Ευρώπης, είναι καταδικασμένη σε πλήρη αποτυχία. 

Δεν λέω ότι οι Έλληνες σκέφτονται λανθασμένα. Λέω ότι είναι λάθος να κάνουμε σχέδια, και να κρίνουμε, περιμένοντας ότι οι άλλοι σκέφτονται σαν εμάς.

Η απόδειξη του πόσο "θανατηφόρο" είναι το να περιμένεις ότι ο άλλος σκέφτεται σαν εσένα είναι τα λάθη που έκανε η ΕΕ και η τρόικα τα περασμένα 5 χρόνια. Τα προγράμματα που επέβαλαν ίσως να λειτουργούσαν με το δικό τους σκεπτικό. Αλλά δεν λειτούργησαν, και απέτυχαν οικτρά όταν καλέστηκαν να τα εφαρμόσουν Έλληνες. Σε αυτό δεν φταίνε οι Έλληνες αλλά εκείνοι που επέβαλαν προγράμματα ανεφάρμοστα στην Ελληνική πραγματικότητα.

Η παρεξήγηση ανάμεσα σε κουλτούρες όσον αφορά το σκεπτικό είναι νόμισμα με δύο όψεις, ένα παράθυρο-διπλός-καθρέπτης, και,  στην προκειμένη περίπτωση, τα κάνανε θάλασσα και οι μεν και οι δε. Κατά την γνώμη μου, επειδή όλοι περιμένουν από τους άλλους να σκέφτονται και να δρουν όπως εκείνοι.

Το μεγαλύτερο δυστύχημα, το τραγικότερο μέρος αυτής της εξίσωσης, είναι ότι στο τέλος επιβιώνει (και γράφει την Ιστορία) όποιος έχει τα περισσότερα λεφτά. 

Εκείνοι με τα λιγότερα λεφτά, θα είχαν σαν μόνο όπλο μία στρατηγική βασισμένη στην πραγματική κατανόηση των θέσεων του "εχθρού".

Στο τέλος όμως, δε πα να κόπτονται υπέρ της Ελλάδας χίλιοι δόκτορες και εκατομμύρια Ευρωπαίοι... Τα νήματα τα κινούν και πάντα θα τα κινούν εκείνοι που έχουν τα λεφτά. Γι' αυτό έμειναν στην ιστορία προσωπικότητες όπως ο Ιησούς και ο Μαρξ και ιδρύθηκαν "θρησκείες" στο όνομά τους. Γιατί μίλησαν, όπως και έπρεπε, εναντίων αυτής της Δαρβινικής πρακτικής.

Στην τελική, μπορεί κανείς να πεθάνει ήρωας, ή να επιζήσει για να πολεμήσει πάλι μιά άλλη μέρα. Ίσως η τιμημένη επιλογή να είναι το να πεθάνει κανείς για προσωπικά ιδανικά. Ίσως η σωστότερη επιλογή είναι το να επιζήσει και να συνεχίσει να πολεμά. Η επιλογή εξαρτάται από τον κάθε άνθρωπο. Το γεγονός είναι ότι οι νεκροί σταματούν να πολεμούν, οι ίδιοι, παρά μόνο, ίσως, δίνουν λαβή στους επόμενους να συνεχίσουν...

Προσωπικά, προτιμώ να επιζήσω για να πολεμήσω μιά άλλη μέρα παρά να πέσω σε  μία μάχη προδεδικασμένης κατάληξης.

http://www.interfluidity.com/v2/5965.html

ΝΟΧΙ

Μία διευκρίνηση. Δεν είμαι υπέρ του ΝΑΙ ούτε υπέρ του ΟΧΙ. Καταγγέλλω την διατύπωση και το θέμα του δημοψηφίσματος ως άνευ υφής --ως χειραγώγηση. Ως πράξη με κομματικά αντί για εθνικά κίνητρα, πιστεύοντας ότι η μόνη ομόψυχη επιλογή είναι το Άκυρο. 

Άλλη μία διευκρίνηση. Δεν είμαι "μνημονιακός" ούτε "αντιμνημονιακός". Πιστεύω πως ούτε τα μνημόνια, ούτε το Ευρώ, ούτε τα κουρέματα, ούτε η Δραχμή θα σώσουν αυτόν τον τόπο αν δεν αλλάξει πρώτα ο τόπος: αν δεν πάψει να υπάρχει το πελατειακό κράτος, η παντοδυναμία των συνδικάτων, τα κλειστά επαγγέλματα, η έλλειψη αξιολόγησης στο δημόσιο, η καταβαράθρωση του ιδιωτικού τομέα, η πίστη ότι οι συντάξεις βγαίνουν από ένα απύθμενο πηγάδι... και η ιδεοληψία.

Όσον αφορά το τι έρχεται...

Η κυβέρνηση λέει πως το ΟΧΙ είναι άρνηση συγκεκριμένης πρότασης, και πως με ΟΧΙ θα διαπραγματευτούνε καλύτερα και θα έχουμε συμφωνία αμέσως. Λέει, η κυβέρνηση να ψηφίσουν ΟΧΙ όσοι δεν εγκρίνουν την πρόταση.

Η κυβέρνηση λέει πως το ΝΑΙ είναι αποδοχή συγκεκριμένης πρότασης, και πως με ΝΑΙ θα αποδεχτούνε και θα υπογράψουν την πρόταση αμέσως. Λέει, η κυβέρνηση να ψηφίσουν ΝΑΙ όσοι εγκρίνουν την πρόταση.

Η κυβέρνηση κόπτεται ότι δεν διακυβεύεται η θέση μας στο Ευρώ και ότι οι δανειστές θα δεχτούν να διαπραγματευτούν είτε με ΟΧΙ είτε με ΝΑΙ, και ότι θα υπάρξει άμεση συμφωνία.

Βεβαίως, κανείς δεν θα ψηφίσει για τους λόγους τους οποίους ζητά η κυβέρνηση.

ΟΧΙ θα ψηφίσουν εκείνοι που θέλουν να πουν όχι στους δανειστές, σαν διαμαρτυρία, ή αντίσταση.

ΟΧΙ θα ψηφίσουν εκείνοι που θέλουν να φύγουμε από το Ευρώ.

ΟΧΙ θα ψηφίσουν εκείνοι που θέλουν να διατηρήσουν την δομή και οργάνωση της οικονομίας και της κυβέρνησης όπως έχει, και πιστεύουν ότι πράγματι είναι δυνατόν να διατηρηθεί όπως έχει η δομή.

ΟΧΙ θα ψηφίσουν εκείνοι που ακολουθούν τυφλά τον ΣΥΡΙΖΑ.

ΟΧΙ θα ψηφίσουν εκείνοι που πιστεύουν ότι δεν υπήρχε πρόβλημα και ότι τα μνημόνια έφεραν την κρίση.

ΟΧΙ θα ψηφίσουν εκείνοι που μισούν εκείνους που θα ψηφήσουν ΝΑΙ.

ΝΑΙ θα ψηφίσουν όσοι θέλουνε να μείνουμε στο Ευρώ με οποιοδήποτε κόστος.

ΝΑΙ θα ψηφίσουν όσοι θέλουνε να φύγει ο ΣΥΡΙΖΑ.

ΝΑΙ θα ψηφίσουν όσοι πιστεύουν ότι μόνο με επιτήρηση μπορεί οποιαδήποτε Ελληνική κυβέρνηση να κάνει οτιδήποτε σωστό.

ΝΑΙ θα ψηφίσουν εκείνοι που φοβούνται το άγνωστο.

ΝΑΙ θα ψηφίσουν εκείνοι που μισούν εκείνους που θα ψηφήσουν ΟΧΙ.

Όμως...

Το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος, όποιο και να είναι, πρέπει να δώσει μία καθαρή νίκη σε μία πλευρά. Οποιοδήποτε αποτέλεσμα που να απέχει ελάχιστες ποσοστιαίες μονάδες από το άλλο, δεν θα παρέχει το κύρος για να προχωρήσει με εμπιστοσύνη ο νικητής.

Η κυβέρνηση δεν μπορεί να πάει στην Ευρώπη και να απαιτήσει καλύτερους όρους, αν το ΟΧΙ νίκησε με μόνο 2-3 ποσοστιαίες μονάδες. Ούτε η Ευρώπη μπορεί να εκλάβει την αντίστοιχα μικρή νίκη ενός ΝΑΙ σαν πράσινο φως από τον λαό για μέτρα. Με 52% ΟΧΙ, η Ευρώπη θα υποστηρίξει ότι δεν μπορεί να αφήσει ξεκρέμαστα τα 48% των Ευρωπαίων πολιτών της Ελλάδας. Με 52% ΝΑΙ, η κυβέρνηση θα επιμείνει ότι η δημοτικότητά της ανέβηκε 200% από τον Ιανουάριο, πράγμα το οποίο απλά δεν είναι αλήθεια.

Τον Ιανουάριο ο ΣΥΡΙΖΑ πήρε 22% των εγγεγραμμένων ψηφοφόρων και 36% των έγκυρων ψήφων, φτάνοντας σε 149 έδρες μετά από το μπόνους εδρών. Τώρα ο ΣΥΡΙΖΑ έστησε ένα δημοψήφισμα όπου θα του δοθούν ποσοστά στα '40 ή στα '50 τοις εκατό. Αυτό λέγεται "τρικ με καθρέφτες" και το βρίσκουμε στα Λούνα Παρκ. Διότι, τα 22% των εγγεγραμμένων και τα 36% των εγκύρων, τον Ιανουάριο, ψήφισαν το πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης, μέσα στο Ευρώ. Δεν ψήφισαν να κλείσουν οι τράπεζες και να βγούμε από το Ευρώ. Εμμέσως, ο ΣΥΡΙΖΑ ζητά αυτήν την εντολή τώρα.

Είτε η μία είτε η άλλη πλευρά πρέπει να έχουν μια καθαρή και αδιαμφησβήτητη νίκη για να προωθήσουν την ατζέντα τους. Αρκετές ποσοστιαίες μονάδες μεταξύ τους. 60% ΟΧΙ, ή 60% ΝΑΙ.

Όμως όλες οι ενδείξεις προτείνουν ότι η νίκη θα έρθει με μόνο μερικές ποσοστιαίες μονάδες. Τα ΟΧΙ και τα ΝΑΙ έρχονται με διαφορά στήθους, μην δίνοντας εγκυρότητα ούτε στο ένα ούτε στο άλλο για οποιουδήποτε είδους διαπραγματεύσεις...

Είναι γεγονός ότι η προ-δημοψηφίσματος εκστρατεία και η συμπεριφορά όλων, και όλων ανεξαιρέτως των μήντια και της ίδιας της κυβέρνησης είναι επιπέδου τραγικής και ποταπής χειραγώγησης, βασισμένη εντελώς στην διχόνοια, το μίσος και την παραπληροφόρηση.

Όπως επίσης είναι γεγονός ότι το λεγόμενο δημοψήφισμα είναι αέρας κοπανιστός γιατί δεν έχει κανένα αντίκρισμα στην πραγματικότητα. Μιλά για Όχι σε πρόταση που δεν υπάρχει πιά, και Ναι που δεν προσφέρεται από τους δανειστές παρά μετά από βδομάδες ή μήνες νέων διαπραγματεύσεων.

Ο Αλέξης Τσίπρας λέει ότι θα επιστρέψει στις Βρυξέλες είτε με Όχι είτε με Ναι για άμεση συμφωνία, αλλά οι Ευρωπαίοι λένε ότι με Όχι δεν θα υπάρξουν διαπραγματεύσεις και με Ναι το μνημόνιο θα είναι χειρότερο (από εκείνο του "Ναι") και θα πάρει βδομάδες ή μήνες.

Ποιόν να πιστέψουμε;

Δυστυχώς το τι θα γίνει από Δευτέρα στις Βρυξέλες δεν θα το επιβάλει ο Τσίπρας αλλά θα το υπαγορεύσουν οι Ευρωπαίοι. Αυτή είναι η μόνη πραγματικότητα. Την οποία όλοι την γνωρίζουν, κι ας μην θέλουν πολλοί να την παραδεχτούν.

Αν από Δευτέρα, Τρίτη, το βρίσκετε δύσκολο να μπείτε στο ίντερνετ, αν υπάρχουν προβλήματα επικοινωνιών με κινητά, αν οι επικοινωνίες είναι προβληματικές, αυτό θα σημαίνει ότι καλύτερα να ασφαλιστεί ο κόσμος στα σπίτια του μέχρι νεοτέρας. Αν είναι να χειροτερέψουν δραστικά τα πράγματα, θα φανεί πρώτα από τις επικοινωνίες.

ΑγαναΚτήσεις

Τραγικό τοπίο ενημέρωσης όπου το κάθε κανάλι και κάθε μέσο κάνει προπαγάνδα, και, ΟΛΟΙ σερβίρουν το χειρότερο ψέμα: το πιο ύπουλο και αποτελεσματικό ψέμα είναι το ΨΕΜΑ που σερβίρεται σαν σάντουιτς ανάμεσα σε δύο αλήθειες.

Την ΕΡΤ την έκλεισε σαν δικτάτορας ο Σαμαράς και μας έδωσε την ΝΕΡΙΤ, την οποία τώρα ο Τσίπρας την μετουσίωσε σε ΣΥΡΙΖΙΤ (η οποία προφέρεται "ερτ"). Όσοι θέλουνε "ΝΑΙ", στο Mega. Όσοι θέλουνε "ΟΧΙ" στην ΣΥΡΙΖΙΤ (ερτ).

Συγχαρητήρια στο The Press Project, γιατί κατάφερε με άριστη τεχνολογία και παρουσίαση να συγκαλύψει τα ΣΥΡΙΖικά του θεμέλια. Αν θέλετε προπαγάνδα του ΣΥΡΙΖΑ πηγαίνετε στην ΑΥΓΗ (εφημερίδα, ή ιστοσελίδα). Αν θέλετε να παριστάνετε τους αντικειμενικούς πηγαίνετε στην ΚΡΥΦΗ ΑΥΓΗ (The Press Project). 

Πριν κάμποσα χρόνια πήγαν στο Σύνταγμα οι "αγανακτισμένοι". Εκείνοι ήταν οι πρόδρομοι των ψηφοφόρων του ΣΥΡΙΖΑ. Ήταν Ιούνιος και η αγανάκτηση τότε δεν κράτησε πολύ γιατί ερχόντουσαν τα μπάνια του λαού.

Τώρα πάει κόσμος πάλι στο Σύνταγμα. Δευτέρα-Τετάρτη-Παρασκευή οι ΟΧΙ, Τρίτη-Πέμπτη-Σάββατο οι ΝΑΙ και Κυριακή και οι ΜΕΝ και οι ΔΕ. Η αγανάκτηση όμως είναι διαφορετικού τύπου από την παλαιότερη έκδοση.

Οι ΟΧΙ είναι πολιτισμένοι, ποιητικοί, αγαπημένοι, λένε και τραγουδάκια. Οι ΝΑΙ όμως, αν δεις τα πρόσωπά τους θα φοβηθείς. Είναι έτοιμοι να σκοτώσουνε. Είναι πέρα από αγανακτισμένοι. Η αγανάκτηση που βλέπεις στα πρόσωπά τους δεν είναι του είδους που εξανεμίζεται το καλοκαιράκι.

Ποιά από τις δύο αγανακτήσεις είναι πιο έγκυρη; Των αγανακτισμένων του 2011, ή των ΝΑΙ του 2015; Μα αυτή που την κοιτάς και φοβάσαι εμφύλιο. Οι αγανακτισμένοι του 2011 ήταν σαν να λέγανε "Να με τό 'να, να με τ' άλλο, να και μ' όλη μου την δύναμη :-)" Οι Ναι του 2015 δεν φωνάζουνε "Στέλλα κρατάω μαχαίρι!". Απλά το κρατάνε.

Οι ΟΧΙ είναι πεπεισμένοι ότι έχουν δίκιο. Kαι οι ΝΑΙ είναι πεπεισμένοι ότι έχουν δίκιο. Καμιά έκπληξη ως προς αυτό. Όμως μόνο μια ομάδα μπορεί να έχει, στο τέλος, δίκιο.

Οι ΟΧΙ, που κοιτάνε τους ΝΑΙ και φοβούνται εμφύλιο, αυτοί οι ΟΧΙ που λένε τραγουδάκια και ποιήματα, ίσως θα έπρεπε για μιά και μόνο στιγμή αντικειμενισμού να αναρωτηθούν μήπως και η αιμοβόρα αγανάκτηση των ΝΑΙ εναντίων των ΟΧΙ δεν είναι επειδή οι ΝΑΙ είναι κακοί γερμανοτσολιάδες αλλά επειδή οι ΝΑΙ έχουν απαυδήσει με το γεγονός ότι τους κατέστρεψε και τους πήρε μαζί η βλακεία των ΟΧΙ. Είναι κι αυτό μιά πιθανότητα. Την έχει σκεφτεί κανείς από εκείνους που θα ψηφίσουνε ΟΧΙ; Ότι οι ΝΑΙ μπορεί να είναι δίκαια έξω φρενών;

Ίσως κοιτώντας τον θυμό στα πρόσωπα των ΝΑΙ στο Σύνταγμα, οι ΟΧΙ να βλέπουν το αποτέλεσμα της δικής τους ανευθυνότητας και ανικανότητας που παρέσυρε τα πάντα. Είναι κι αυτό μιά πιθανότητα. Σκεφτείτε το, κυρίες και κύριοι του ΟΧΙ πριν φοβηθείτε τι θα κάνουν την Δευτέρα το πρωί οι ΝΑΙ.

Το μεγαλύτερο έγκλημα της μεταπολίτευσης ήταν η διχόνοια που φύτεψε και πότισε ο Αλέξης Τσίπρας, και η διατύπωση του δημοψηφίσματος του "ΟΧΙ" που στην τελική θα γίνει για ΝΑΙ στον εμφύλιο ή ΝΑΙ στην σκλαβιά. Ένα δημοψήφισμα αέρας κοπανιστός με μόνο αντικείμενο να μείνει ο Αλέξης Τσίπρας στην εξουσία.

Ότι και να γίνει, μέσα στην Ελλάδα μόνο θα γίνει. Έξω από την Ελλάδα στ' αρχίδια τους πια! Καλοί, κακοί ή ανάποδοι οι Ευρωπαίοι θα προχωρήσουν μαζί μας (αν τους ακολουθήσουμε στην θέση που θα μας υποδείξουν), ή χωρίς εμάς.

Και νομίζω αρκετά πια με το "Άλμα με ελπίδα στο άγνωστο", και ότι ο λαός αυτός μπορεί να τα καταφέρει μόνος του. Σοβαρευτείτε. Εδώ δεν τα κατάφερε ο λαός αυτός λαμβάνοντας επί 40 χρόνια τα κατά πολύ υψηλότερα δάνεια, χορηγήσεις, παροχές και βοήθεια που έλαβε ποτέ λαός στην Ιστορία, και θα τα καταφέρει μόνος του με εντελώς άδειες τσέπες και κλειστές τράπεζες και κλειστά σύνορα, χωρίς παραγωγή; Σταματήστε επί τέλους να δουλεύετε τον εαυτό σας δύστυχα του ελπιδοφόρου και αξιοπρεπούς τσαμπουκά...

Τα κάναμε θάλασσα. Τώρα ..."σκάσε και κολύμπα", στα σκυλόψαρα χωρίς σωσίβιο είτε με ΟΧΙ είτε με ΝΑΙ.

Και το τελευταίο ψέμα: "Οι τράπεζες θα ανοίξουν σύντομα".

Οι τράπεζες θα ανοίξουν ή με δραχμή ή με Ευρώ. Για να ανοίξουν με Ευρώ χρειάζεται ΝΑΙ και αρκετές εβδομάδες διαβουλεύσεων. Το πιο πιθανό, είτε με ΟΧΙ είτε με ΝΑΙ, είναι να ανοίξουν με δραχμή, οπότε ο Τσίπρας θα πει ότι "η δραχμή ειναι προσωρινή μέχρι να μας ξαναδώσουν Ευρώ οι Ευρωπαίοι". Σας δουλεύουνε... σας δουλεύουνε...

Μιά ζωή τους παρακαλάτε να σας δουλεύουνε...

Κύριε πρωθυπουργέ, δυστυχώς επτωχεύσαμεν...

Πρόσθεση 7:45 μμ: Υπουργός Εθνικής Άμυνας: "οι Ένοπλες Δυνάμεις της χώρας διασφαλίζουν τη σταθερότητα στο εσωτερικό". Συγχαρητήρια αλαφροΐσκιωτοι του ΣΥΡΙΖΑ. Τώρα ο υπουργός σας ο ψεκασμένος θα φέρει τα τανκς να διασφαλείσει την σταθερότητα με γύψο;;; Έρχεται η δικατορία του περήφανου προλεταριάτου από τα δεξιά;

Καταφατικά

«Σας καλώ να απαντήσουμε καταφατικά στην προοπτική μιας βιώσιμης λύσης (ψηφίστε "ΟΧΙ")»

Επιτέλους αφού του το σφυρηλάτησαν όλοι το κεφάλι του, ιδιαίτερα οι δικοί του, κατάλαβε ότι η διατύπωση της ερώτησης του δημοψηφίσματος ήταν λάθος. Επιτέλους κατάλαβε ότι όταν μιά κυβέρνηση θέτει ένα δημοψήφισμα, η ερώτηση πρέπει να είναι διατυπωμένη έτσι ώστε το ζητούμενο να είναι το "Ναι", και το "Ναι" να είναι τυπωμένο πάνω από το "Όχι" στο ψηφοδέλτιο. Ότι, δηλαδή, ένα δημοψήφισμα δεν πρέπει να βασίζεται σε άρνηση. Και για να τα μπαλώσει έκανε ολόκληρο διάγγελμα με φραστικές ακροβασίες για να φτάσει να πει να απαντήσουμε "καταφατικά".

Παρεμπιπτόντως, για να απαντήσουμε "καταφατικά" πρέπει να ψηφίσουμε "Όχι". 

Εξηγείστε το αυτό στους ηλικιωμένους και στα πλήθη, διότι πλέον άλλα θα θέλουν να ψηφίσουν και άλλα θα ψηφίζουν.

Διότι, ενώ επιτέλους κατάλαβε ότι τα έκανε θάλασσα στην διατύπωση της ερώτησης του δημοψηφίσματος, δεν το είχε μέσα του να επισκευάσει την ίδια την διατύπωση της ερώτησης. Και έτσι τώρα λέει να απαντήσουμε καταφατικά ψηφίζοντας Όχι.

Ακόμα ο δύστυχος σκέφτεται σαν αντιπολίτευση, η οποία λέει "Όχι", και δεν το έχει πάρει χαμπάρι ότι είναι κυβέρνηση και μία κυβέρνηση χρειάζεται "Ναι". Η φύση του είναι αντιπολιτευτική, φαίνεται, και τώρα δεν έχει σε ποιόν να κάνει αντιπολίτευση στην Ελλάδα, κάνει αντιπολίτευση εναντίων της Ευρώπης. Πλην όμως μία διαπραγμάτευση και ένας συμβιβασμός χρειάζονται την θετική και όχι την αρνητική πλευρά της έκφρασης.

Αυτά, ως προς την διατύπωση.

Ως προς το δημοψήφισμα αυτό καθ' αυτό, ήταν ακριβώς αυτό στο οποίο ήλπιζαν οι δανειστές. Και το αποδεικνύουν λέγοντας ότι δεν μπορούν να διαπραγματευτούν μέχρι να γίνει γνωστό το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος.

Ο Τσίπρας σήμερα, Τετάρτη, 1 Ιουλίου 2015, τους παρακάλεσε, έπεσε στα γόνατα, τους πρότεινε να υπογράψει ότι υπήρχε, τους είπε ούτε λίγο ούτε πολύ ότι θα ακυρώσει το δημοψήφισμα αν το Eurogroup του δώσει σήμερα συμφωνία... αλλά οι δανειστές στάθηκαν σε απόσταση και είπαν ότι θα περιμένουν την ετυμηγορία του λαού. Το δημοψήφισμα ήταν το δικό τους χαρτί. Την πάτησες πρωτάρη.

Οι Ευρωπαίοι έχουν τώρα κάθε ιστορική δικαιολογία να χρησιμοποιήσουν την πρόφαση ότι η Ελληνική κυβέρνηση δεν εμπνέει εμπιστοσύνη. Εσύ τους την έδωσες αυτή την δικαιολογία, Αλέξη. Εσύ και ο Γιάνης.

Την Κυριακή θα ψηφίσουμε πάνω σε μία πρόταση που δεν υπάρχει, ζητώντας, οι μισοί από τον Τσίπρα, κάτι που ο Τσίπρας δεν το έχει για να το δώσει, και οι άλλοι μισοί ζητώντας από την Ευρώπη κάτι το οποίο ο Τσίπρας έδωσε την δικαιολογία στην Ευρώπη να μην το δίνει πλέον. Το δημοψήφισμα είτε με τον έναν είτε με τον άλλον δρόμο είναι πλέον αέρας κοπανιστός και οδηγεί αργά ή γρήγορα σε εξαθλίωση και δραχμή. Εκτός αν ανατραπεί ο ΣΥΡΙΖΑ. Πράγμα που δεν διαφαίνεται στις προθέσεις του μέχρι στιγμής. Το πάει για φουλ δικτατορία, εδώ είσαστε κι εδώ είμαι...

Και επιμένει ότι θα είναι διαπραγματευτικό χαρτί το Όχι. Περάσαμε πλέον τα σύνορα της παράνοιας. Αλέξη μου, αγόρι μου, χαρτί σε διαπραγμάτευση; Ποια διαπραγμάτευση; Δεν υπάρχει διαπραγμάτευση πια μάτια μου. Και αν βγει Όχι, οι δανειστές θα "σεβαστούνε την βούληση του λαού" και δεν θα ξαναπροτείνουνε τίποτα, ούτε θα ξαναδιαπραγματευτούνε, γιατί ο λαός θα τους έχει πει Όχι. Πέντε χρόνια θέλανε να μας ξεφορτωθούνε και τους έστησες εσύ το τρόπο, την αιτιολογία και την δικαιολογία να το κάνουν. Και από πάνω καλό μου παιδί μας λες ότι με το Όχι θα διαπραγματευτούνε καλύτερα μαζί σου. Γιατί άραγε δεν σε πιστεύω; Σε ποιο σύμπαν ζεις δυστυχισμένο μου παιδί, και σε ποιο σύμπαν ζουν οι παρανοϊκοί τυφλοί που ακόμα ταΐζουνε τ' απωθημένα τους χάβοντας ότι ...διαπραγματεύεσαι, και δη αξιοπρεπώς;

Επενδύσεις

Όλοι μας ξεκινάμε την ζωή μας αισθανόμενοι το τι θα θέλαμε από την ζωή. Με τα χρόνια, σιγά-σιγά, το τι θα ήθελε κανείς εξελίσσεται στο τι θέλει και τι δεν θέλει. Αλλά η ζωή προσθέτει και το τι δεν μπορεί να επιτύχει, κι ας το θέλει. Ομολογουμένως, η ζωή στην μεσόγειο προσθέτει πολύ ποιο ισχυρή δόση του τι δεν μπορεί να επιτύχει κάποιος.

Όταν ένας άνθρωπος αρχίζει να συνειδητοποιεί ότι από αυτά που θα ήθελε σχεδόν τίποτα δεν έγινε και ότι από αυτά που θέλει, η ζωή του αρνείται τα περισσότερα, μπορεί να λυγίσει χωρίς να δέχεται όμως να παραιτηθεί.

Τότε, για να προστατέψουν αυτά που θα ήθελαν, έστω και σαν όνειρα, κάμποσοι επενδύουν την ζωή τους, το πρόσωπό τους, σε μία ιδεοληψία που λανθασμένα την πιστεύουν ως ιδεολογία. Ή απλά την παρουσιάζουν  σαν ιδεολογία.

Πόσο λυπηρό είναι να ακούς ανθρώπους να παρουσιάζουν για ιδεολογία τις ιδεοληψίες τους καθώς, ενάντια σε κάθε αποδεικτικό στοιχείο μπροστά τους, προσπαθούν να υπερασπίσουν την επένδυσή τους.

Διατύπωση

Η διατύπωση της ερώτησης του δημοψηφίσματος, κατά με, ήταν η μεγαλύτερη αδικία που έκανε κανείς σε αυτόν τον λαό τα τελευταία 5 χρόνια. Δεν μιλάω για το δημοψήφισμα αλλά για την διατύπωση της ερώτησης (η οποία καθορίζει την εγκυρότητα και λογική της απόφασης των ψηφοφόρων).

Στην συγκεκριμένη περίπτωση η ερώτηση είναι ελλιπής:

Διότι:

Όσον αφορά την επιλογή "Όχι", ξέρουμε ακριβώς τι είναι αυτό που δεν θα εγκρίνουμε αλλά δεν ξέρουμε τις επιπτώσεις του να μην το εγκρίνουμε. Από την άλλη μεριά, το "Ναι" είναι ένα γενικό "ναι" υποταγής σε όλα (εφ' όσον η συγκεκριμένη πρόταση των δανειστών δεν θα είναι πλέον στο τραπέζι 5 μέρες πριν το δημοψήφισμα για αυτήν). 

Όπου η μία επιλογή είναι άρνηση χωρίς λύση και η άλλη επιλογή είναι απεχθής. 

Είναι συμπεριφορά σκλάβου είτε έτσι είτε αλλιώς. 

Είναι σαν να σε ρωτά κάποιος αν από όλα τα χρώματα σου αρέσει ή δεν σου αρέσει το μπλέ. Αν πεις όχι, δεν ξέρεις τι χρώμα θα έρθει στο τέλος και γι' αυτό μπορεί να πεις μπλε κι ας μην σου αρέσει το μπλε, από φόβο του άγνωστου. 

Η ευθύνη της κυβέρνησης που κάνει δημοψηφίσματα είναι να μην αφήνει "άγνωστα" στην ερώτηση για την επιλογή των ψηφοφόρων.

Σωστή ερώτηση θα ήταν να επιλέξει ο λαός μεταξύ δύο ιδίας ουσίας μεγεθών, φερ' ειπείν της τελευταίας πρότασης των δανειστών και της τελευταίας πρότασης της κυβέρνησης. Εφ' όσον και οι δύο προτάσεις είναι εν ισχύ την ημέρα του δημοψηφίσματος.

Μία τέτοια ερώτηση, όμως, όπως την διατυπώνουν, μήλα με πορτοκάλια βασισμένη σε άρνηση, βασίζεται στην υπόθεση ότι ο ψηφοφόρος θα αντιδράσει παρορμητικά και δισδιάστατα (και ως εκ τούτου, διχαστικά). 

Απλά, δεν είναι δίκαιη η διατύπωση της ερώτησης.

...και υπάρχουν εκείνοι που χαίρονται λέγοντας ότι "θα ήθελαν να πάρουν μέρος σε ένα δημοψήφισμα", αλλά σταματάνε στην χαρά του να πάρουν μέρος σε δημοψήφισμα και δεν τους ενδιαφέρει πως είναι διατυπωμένη η ερώτηση, και τι κρύβει πίσω της η διατύπωση --ούτε αν, η διατύπωση, τους χρησιμοποιεί ή τους χειραγωγεί. Είναι και αυτοί ανάμεσα στους ψηφοφόρους που θα αποφασίσουν το μέλλον της χώρας.

Εν τω μεταξύ τώρα η Ευρώπη διερωτάται τι θα ψηφίσουν οι ψηφοφόροι εφ' όσον εκείνη η πρόταση έχει αποσυρθεί, και προβάλλουν καινούργια πρόταση που η Ελληνική κυβέρνηση δεν δέχεται (μέχρι στιγμής --έχουμε ακόμα πολλά να δούμε και να ακούσουμε τις επόμενες έξι μέρες). 

Γίνεται ένα μπάχαλο πρωτοφανές, και το δημοψήφισμα, αποδεικνύεται, ότι, εκτός από λεκάνη για να νίψουν τας χείρας τους οι Πιλάτοι, σκουπίζοντας τα χέρια τους στις πλάτες των ψηφοφόρων, ήταν επίσης, λόγω της διατύπωσης της ερώτησης που κάνει, η πιο πρόχειρα στημένη ψευτομαγκιά του μπουλουκιού αυτού, και του πλασιέ που ηγείται του μπουλουκιού. 

Παιδεία μηδέν. Σκεπτικό μηδέν! Όλοι στον αγώνα σύντροφοι να ψηφίσουμε στο δημοψήφισμα... Το τι ψηφίζουμε και με τι διατύπωση ερώτησης ποιόν ενδιαφέρει; Σιγά τώρα! Λεπτομέρειες!

8:55, Κυριακή: Αλέξης Τσίπρας: "ο μόνος μας φόβος είναι ο φόβος". Για εκείνους που δε το ξέρουν, αυτό το είχε πει ο Φράνκλιν Ρούζεβελτ στους πολίτες των ΗΠΑ, στις 4 Μαρτίου του 1933. Κύριε Τσίπρα, δεν ενδείκνυται, άραγε, να αναφέρετε την πηγή όταν χρησιμοποιείτε λόγια άλλου; Τώρα το παίζετε Ρούζεβελτ, κύριε Τσίπρα;

9:00, Κυριακή: Κλείνουν οι τράπεζες στην Ελλάδα για μιά βδομάδα.

Ματ.

Θα ήταν διαφορετικά, αν το ζητούμενο από το δημοψήφισμα ήταν, επισήμως, Ευρώ ή Δραχμή. Αλλά δεν είναι. Το δημοψήφισμα είναι για να αποδεχτούμε ή όχι μιά πρόταση διαπραγματεύσεων. Αυτό δεν είναι δουλειά του λαού αλλά των διαπραγματευτών (που έφτασαν την διαπραγμάτευση εκεί που την έφτασαν). Δεν μπορούν οι διαπραγματευτές να λένε στον λαό "αποφασίστε τώρα εσείς". Μπορεί άραγε ο μέσος Έλληνας να καταλάβει την σημαντικότατη και θεμελιώδη αυτή διαφορά; και, μπορεί άραγε ο οποιοσδήποτε Έλληνας να κατανοήσει όλα τα πολύπλοκα στοιχεία της διαπραγμάτευσης και των επιλογών; αυτό ήταν η δουλειά των διαπραγματευτών που είχε ήδη επιλέξει ο λαός.

Ο Τίτλος της ανάρτησης δεν εννοεί τα ΜΑΤ της Αστυνομίας που στο μέλλον θα βλέπουμε συχνά στους δρόμους πριν αντικατασταθούν από τον στρατό (όχι μόνο Ελληνικό στρατό αλλά και ίσως Ευρωπαϊκό, ή του ΟΗΕ).

Ο Τίτλος της ανάρτησης εννοεί "Ματ", όπως το Ρουά Ματ του τέλους μιάς παρτίδας σκάκι.

Ο δυτικός κόσμος και η Ευρώπη είπαν Ρουά Ματ (ή, "game over") στο μπουλούκι του Τσίπρα. Δυστυχώς αυτό σημαίνει το τέλος του παιγνιδιού και για τον Ελληνικό λαό.

Πριν συνεχίσω: Μόλις προχτές είχα πει πως λόγω του τρόπου που φέρθηκαν οι Δανειστές από Δευτέρα ως Τετάρτη, θεωρούσα την στιγμή, από 24 ως 30 Ιουνίου, στιγμή ενότητας όπου ο Τσίπρας δεν ήταν απλά Τσίπρας αλλά Πρωθυπουργός της Ελλάδας. Εχτές το βράδυ όμως, στις μία το πρωί, ο Τσίπρας το ποδοπάτησε και αυτό, και έχασε πλέον κάθε πιθανότητα σεβασμού, όταν ζήτησε έντεχνα σαν πλασιέ από τον Ελληνικό λαό να βγάλει το φίδι από την τρύπα. Μια τρύπα που ο Τσίπρας και ο Βαρουφάκης έσκαψαν μαζί και μας έβαλαν όλους μέσα, με τις περίφημες διαπραγματεύσεις τους.

Ο Τσίπρας και ο Βαρουφάκης έπαιξαν ερασιτεχνικά, και έχασαν. Και τώρα, αντί να παραδεχτούν έντιμα ότι οι διαπραγματεύσεις τους μας έθαψαν σε λάκκο τρισχειρότερο από τους χειρότερους εφιάλτες του Ιανουαρίου, και να αποσυρθούν ζητώντας συγγνώμη, για να σώσουν τη  Ελλάδα στα μάτια της Ευρώπης, ζητούν από τους Έλληνες να πάρουν οι Έλληνες στην πλάτη τους το βάρος των λαθών, καθώς εκείνοι το παίζουν ήρωες, ώστε μετά η Ελλάδα να γίνει φέουδο του Τσίπρα χειρότερο από την Βόρειο Κορέα.

Όχι, Τσίπρα. Αρκετά. Φτάνει.

Το δημοψήφισμα είναι μία απάτη. Όχι απάτη της Αριστεράς, αλλά απάτη του πλασιέ που δεν είχε ιδέα τι έκανε, και τι κάνει (ο οποίος και χρησιμοποιούσε την Αριστερά σαν όχημα για τον εαυτό του και τ' απωθημένα του). 

Το δημοψήφισμα είναι μιά απάτη! Δεν κατάφερε τίποτα και ζητάει από εμάς να νομιμοποιήσουμε την ανεπάρκειά του.

Επαναλαμβάνω: Θα ήταν διαφορετικό αν το ζητούμενο από το δημοψήφισμα ήταν, επισήμως, Ευρώ ή Δραχμή. Αλλά δεν είναι. Το δημοψήφισμα είναι για να αποδεχτούμε ή όχι μιά πρόταση διαπραγματεύσεων. Μπορεί άραγε ο μέσος Έλληνας να καταλάβει την σημαντικότατη και θεμελιώδη αυτή διαφορά; Αυτό δεν είναι δουλειά του λαού αλλά των διαπραγματευτών. Δεν μπορούν οι διαπραγματευτές να λένε "αποφασίστε εσείς". 

Το τέλος έχει αρχίσει. Η Ευρώπη απόσυρε την πρόταση, οπότε δεν υπάρχει πλέον τίποτα πάνω στο οποίο να ψηφίσουμε, ο κόσμος τρέχει στα ΑΤΜ, τα μαγαζιά και τα βενζινάδικα, η Ευρώπη θα βάλει νομισματικούς ελέγχους. Η αυλαία κλείνει. τα φώτα σβήνουν.

Ο πλασιέ "ελπίδας και αξιοπρέπειας" και το μπουλούκι που θα τα έκανε όλα καλύτερα, είναι τώρα γυμνοί στα μάτια όλου του κόσμου, εκτός, ακόμα, από τα δικά μας. 

"Έχω την αίσθηση ότι ο πρωθυπουργός βρίσκεται σε απελπιστική κατάσταση και βγάζει από το μανίκι έναν υποτιθέμενο άσσο (...) για να αποφύγει την προσφυγή στη λαϊκή ετυμηγορία. (...) Θέλω λοιπόν να σας πω ότι πρόκειται για ένα τρικ το οποίο έχει σαν απώτερο στόχο να κερδίσει ο πρωθυπουργός λίγο ακόμα χρόνο στην εξουσία."

Αλέξης Τσίπρας

Νοέμβριος 2011

για το δημοψήφισμα του Γιώργου Παπανδρέου.

Δημοψήφισμα

Το μήνυμα με βαρύτητα διαγγέλματος του πρωθυπουργού της απόφασης να προχωρήσει η χώρα σε δημοψήφισμα ήταν η μόνη έντιμη οδός που θα μπορούσε να είχε ακολουθήσει. Προσπαθώντας να είναι σαφής ο πρωθυπουργός μίλησε με τρόπο με τον οποίον χαρτογράφησε πεντακάθαρα τα δεδομένα που θέλησε να παρουσιάσει στον λαό, βάση των οποίων ο λαός θα κληθεί να αποφασίσει το μέλλον το δικό του, της χώρας του και των επόμενων γενεών. Ο Πρωθυπουργός πρόσθεσε κάποιο συναισθηματισμό και ρομαντισμό για να θεμελιώσει τις κατευθύνσεις τις οποίες η χαρτογράφηση που παρουσίασε φέρνει ως λογικά εξυπακουόμενες.

Το ζητούμενο στο δημοψήφισμα θα είναι ένα απλό ΝΑΙ ή ένα απλό ΌΧΙ στο αν θα δεχτούμε τις τελευταίες προτάσεις των δανειστών.

Το δημοψήφισμα δεν είναι για το να μείνουμε ή όχι στο Ευρώ.

Το δημοψήφισμα δεν είναι για το να μείνουμε ή όχι στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

Το δημοψήφισμα είναι για να δεχτούμε ή να απορρίψουμε τις τελευταίες προτάσεις προς συμφωνία.

Αν δεχτούμε θα μπούμε σε μία εποχή πολύ μεγαλύτερης φτώχιας, ανεργίας, και κοινωνικού διχασμού, μέσα στο Ευρώ και την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Αν δεν δεχτούμε, τότε δεν θα υπάρξει περεταίρω διαπραγμάτευση γιατί και να την επιδιώξουμε δεν θα μας την προσφέρουν. Θα αναγκαστούμε να κάνουμε στάση πληρωμών η οποία θα οδηγήσει την άμεση και επίσημη Χρεοκοπία. Η Χρεοκοπία θα μας αναγκάσει να βγούμε από το Ευρώ για να τυπώσουμε δικό μας νόμισμα και να πληρώσουμε μισθούς και συντάξεις, και εισαγωγές ενέργειας και τροφίμων. Έχοντας έτσι βγει από το Ευρώ, η Έξοδος από την Ευρωπαϊκή Ένωση θα είναι θέμα χρόνου.

Δηλαδή, αν και θα εστιάσουν την προσοχή μας, την επόμενη εβδομάδα στο ότι το δημοψήφισμα αφορά μόνο το "ΝΑΙ" ήτο "ΟΧΙ" για τις προτάσεις των δανειστών της 26ης Ιουνίου, οι μόνες δύο πιθανές εκβάσεις είναι να μείνουμε στο Ευρώ με το χειρότερο πιθανό μνημόνιο, φτώχια και ταπείνωση, και διχασμό της κοινωνίας, ή, να επιλέξουμε τα αχαρτογράφητα νερά της πτώχευσης και της συνεχώς υποτιμούμενης δραχμής.

Για μένα, ότι και να λέγεται περί δημοψηφίσματος που αφορά την πρόταση και μόνο την πρόταση, η πραγματικότητα είναι ότι το δημοψήφισμα είναι ΕΥΡΩ ή ΔΡΑΧΜΗ. Πάντα αυτό ήταν. Ποτέ δεν μπορούσε να είναι διαφορετικό.

Το πραγματικό όμως δημοψήφισμα είναι να ζήσουμε φτωχοί δουλοπάροικοι, ή να πεθάνουνε με την ελπίδα στην μετέπειτα αναγέννηση του Φοίνικα από τις στάχτες... 

Αξιοπρέπεια δεν υπάρχει ούτε στο ΝΑΙ ούτε στο ΟΧΙ. Το ΟΧΙ κουβαλά πάνω του την ευχή της πιθανότητας της αξιοπρέπειας σε 15-30 χρόνια.

Οι Έλληνες κάνουν πάντα το σωστό, αφού πρώτα δοκιμάσουν όλα τα λάθη.

ΥΓ. Είναι άραγε δυνατόν οι ψηφοφόροι σε μία εβδομάδα να μάθουν και να κατανοήσουν όλες τις αλληλοσύνδεες πτυχές αυτών των πολλών και πολύπλοκων θεμάτων, και να κρίνουν σαν οικονομολόγοι και πολιτικοί επιστήμονες; Ή μήπως για τους ψηφοφόρους η ερώτηση θα είναι Συμφωνία η Ρήξη, έτσι σε δύο διαστάσεις (και έχει ο θεός);