Ασυμβίβαστα

Μία από τις θεμελιώδεις διαφορές νοοτροπίας και πρακτικής στην παρακολούθηση και εφαρμογή νόμων μεταξύ της Ελλάδας και άλλων χωρών της Ευρωπαϊκής Ένωσης στην οποία η Ελλάδα ανήκει σαν αναπόσπαστο μέρος, είναι ότι ενώ σε άλλες περιοχές δικαιοδοσίας της Ένωσης οι νόμοι είναι σεβαστοί, και αλλάζουν δια μέσου του συστήματος με διαδικασίες που οι ίδιοι προβλέπουν, στην Ελλάδα κρίνουμε οποιονδήποτε νόμο για το αν μας αρέσει --και αν δεν μας αρέσει, ή τον παρακάμπτουμε, ή τον αγνοούμε, πάντα προτείνοντας σαν αιτιολογία την δικαιολογία της αυθαίρετης γνώμης. Η αιτιολόγηση αυθαιρεσίας με υποκειμενικές δικαιολογίες.

Κυκλοφορεί μια είδηση σήμερα, ότι "το Ευρωπαϊκό δικαστήριο καταδίκασε την Ελλάδα (και την Ιταλία) για απελάσεις μεταναστών", όπου "το Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων διαπίστωσε παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων από την Ελλάδα και την Ιταλία στην υπόθεση συλλογικής απέλασης μεταναστών και αιτούντων άσυλο την περίοδο 2008-2009".

Αυτό που δεν γράφτηκε είναι το πόσο συχνά γίνεται αυτό και πως η Ελλάδα δεν είναι απλά μία από τους "συνήθεις υπόπτους", αλλά, μονίμως ένοχη, αμετανόητη και αδιάφορη περί αυτού, στην εθνική της συλλογική συνείδηση.

Ένα από τα πολλά άλλα παραδείγματα καταδίκης της Ελλάδας είναι ιδιαίτερα ενδιαφέρον γιατί δεν αφορά καν την Ελλάδα ευθέως, αλλά, η Ελλάδα αναφέρεται στην απόφαση ως γνωστή και δεδομένη ένοχος. Στις 14 Νοεμβρίου του 2013, το δικαστήριο καταδίκασε την Γερμανία επειδή η Γερμανία επέστρεψε έναν μετανάστη στην Ελλάδα (όπου και είχε πρώτα εισέλθει στην Ευρωπαϊκή Ένωση). Το δικαστήριο έγραψε στην απόφασή του ότι "βάση των συνθηκών που υφίστανται στην Ελλάδα σε σχέση με την υποδοχή των αιτούντων άσυλο και την διεκπεραίωση αιτήσεων για άσυλο, η Γερμανία έπρεπε να είχε κρατήσει η ίδια τον μετανάστη διεκπεραιώνοντας την αίτηση στην Γερμανία".

Δηλαδή, σε αυτήν, την άλλη μία από πολλές άλλες περιπτώσεις, μία χώρα, η Γερμανία, καταδικάστηκε επειδή επέστρεψε έναν μετανάστη στην Ελλάδα ενώ η συμπεριφορά της Ελλάδας ήταν γνωστή. Παραβιάστηκαν, λέει η απόφαση, τα δικαιώματα του μετανάστη, όταν η Γερμανία τον επέστρεψε σε μία χώρα, την Ελλάδα, η οποία ήταν γνωστή για τις μόνιμες παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

Ο ρατσισμός, εθνικισμός, εκδηλωνόμενο μίσος και γενική άγνοια/έλλειψη σχετικής παιδείας της συντριπτικής πλειοψηφίας των Ελλήνων είναι ένα γεγονός, δεδομένο, γνωστό διεθνώς στους αρμόδιους κύκλους δικαιοσύνης --όπου ο κάθε Έλληνας, ανεξαρτήτως πολιτικής τοποθέτησης, είναι πάντα πρόθυμος να προβάλει τις υποκειμενικές του δικαιολογίες για να αποδείξει ότι, στα μάτια του ίδιου τουλάχιστον, δεν είναι ρατσιστής, μισάνθρωπος ή εθνικιστής, αλλά φταίνε οι μετανάστες, η Ευρώπη, οι εξωγήινοι, ποτέ ο ίδιος, για τον τρόπο με τον οποίον η Ελληνική κοινωνία και σε προέκταση και συνέπεια το Ελληνικό σύστημα συμπεριφέρονται.

Φυσικά, και ο Έλληνας έχει δικαιώματα. Το δικαίωμα της γνώμης του. Και εφ' όσον η γνώμη του Έλληνα διαφέρει τόσο ριζικά με τους Ευρωπαϊκούς νόμους και ιδέες που καλείται να σεβαστεί, γιατί δεν βγαίνει εθελοντικά από μία τόσο ασυμβίβαστη με την προσωπικότητά του Ένωση. Πιθανόν, βέβαια, μία από τις δικαιολογίες να είναι πως δεν έχει λεφτά να ακολουθήσει τους νόμους... ίσως θα έπρεπε η Ευρώπη να πλερώσει γρόσι, για να φέρεται η Ελλάδα πιο ανθρώπινα στους μετανάστες; όπως φέρεται στους τουρίστες; Ίσως αν η Ευρώπη έδινε αυτόματα 100 ευρώ σε κάθε μετανάστη να πάει να αγοράσει σουβενίρ από τουριστικά μαγαζιά με το που περνάει τα σύνορα...

Πινγκ-Πονγκ

Το μπαλάκι στο πινγκ-πονγκ το αποκρούει κανείς στην ώρα του. Τώρα, που κάναμε ότι μας ζήτησαν, και το αποκρούσαμε, είναι η δική τους σειρά να το αποκρούσουν. Αν δεν το αποκρούσουν κερδίζουμε.

Τι κερδίζουμε: Την ηθική νομιμοποίηση της χρεοκοπίας μας με λάθος των εταίρων και όχι δικό μας.

Μπορεί να αναρωτηθεί κανείς αν οι εταίροι μας είναι τόσο χαζοί, τόσο ανίκανοι, ή τόσο κακοί, ή, αν πάλι, αυτός είναι ο ιδιοφυής τρόπος με τον οποίον θα μας εξαναγκάσουν να φύγουμε από το Ευρώ.

Η πραγματικότητα είναι, όλο και πιο ξεκάθαρα πλέον, ότι όσα λάθη και να έγιναν στο παρελθόν, τα οποία ήταν πραγματικά λάθη και από τις δύο πλευρές λόγω απειρίας με την πρωτόγνωρη κατάσταση και λόγω ανικανότητας, τα τώρα εξελισσόμενα γεγονότα τοποθετούν το μπαλάκι χωρίς την παραμικρή αμφιβολία στην πλευρά της Γερμανίας.

Αυτό που διακυβεύεται τις επόμενες μέρες δεν είναι η τύχη της Ελλάδας (αυτή έχει αποφασισθεί από καιρό), αλλά η τύχη του κόμματος της Μέρκελ. Αν η Μέρκελ επιζήσει χωρίς γρατζουνιές, τότε η πορεία την Ευρώπης θα είναι πλέον καθαρή, και οι πρεσβείες του κόσμου εκτός Ευρώπης θα είναι ανοικτές για αιτήσεις μετανάστευσης.

Διότι, το παιγνίδι που παίζεται τώρα, δεν είναι το αν θα επιζήσει η Ελλάδα, αλλά, το εάν στο μέλλον η Γερμανία θα ηγείται των αποφάσεων και της οικονομικής πολιτικής της Ευρώπης, και, μέσω της πιθανής τελικής υποταγής του ΔΝΤ, του κόσμου.

Στην μία γωνία, η Άγκελα. Στην άλλη, η Κριστίν. Ας αρχίσει ο τελικός.

Τζιτζίκια

Στις εκλογές, συνήθως, ο νικητής είναι ο βέλτιστος των χειρίστων. Στις τελευταίες εκλογές οι χαμένοι ήταν η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ γιατί επέτρεψαν με την ανικανότητα και αρτηριοσκλήρυνση τους να πιαστούν τα 25% από τον πιο επικίνδυνο ταχυδακτυλουργό που μας έτυχε από εποχής Ανδρέα και Τσοβόλα, και το 8% να ρίξουν τις μάσκες και να αναγεννήσουν τον φασισμό.

Όσοι γνήσιοι Ρωμιοί, πρέπει να θυμούνται ότι σκόρδο-κρεμμύδι σημαίνει δεξιά-αριστερά. Ή αριστερά-δεξιά. Ποτέ δεν μπόρεσα να θυμηθώ αν το σκόρδο είναι το δεξιά ή το αριστερά. Κάθε Έλληνας ή Ελληνίδα σεφ ξέρει ότι το σκόρδο και το κρεμμύδι είναι απαραίτητα συστατικά κάθε καθώς-πρέπει Ελληνικού πιάτου χωρίς να μπορεί κανείς να ξεχωρίσει αν το σκόρδο χρειάζεται το κρεμμύδι ή το κρεμμύδι το σκόρδο. Απλά δεν μπορούν να υπάρξουν στην συνταγή το ένα χωρίς το άλλο. Και το σκόρδο και το κρεμμύδι έχουν το καθένα την δική του ιδιαίτερη μπόχα, ή άρωμα -εξαρτάται από το ποιόν ή ποιάν φιλάς αλά-Γαλλικά μετά το γεύμα.

Δεξιά και αριστερά είναι σαν το σκοτάδι και το φως. Κανείς δεν θυμάται, ή συμφωνεί, ποιό είναι ποιό, αλλά δεν θα μπορούσαμε να αναγνωρίσουμε το ένα χωρίς την ύπαρξη του άλλου. Μην ξεχνάμε και το παλιό καλαμπούρι που έλεγε ότι αν θες να πάρεις έναν κομουνιστή και να τον κάνεις καπιταλιστή, δώστου ένα εκατομμύριο δολάρια. Αυτό είναι παλιό. Τώρα με τον πληθωρισμό μάλλον θα έχουν γίνει δέκα εκατομμύρια. Αλλά με την κρίση ίσως να μπορέσεις να το πετύχεις και με μισό.

Θα μπορούσε βέβαια ο αγνός άκρως αριστερός να σου την φέρει και μόλις τα πιάσει στα χέρια του να τα μοιράσει όλα στους φτωχούς και όταν αντί να κρατάει ένα εκατομμύριο ένας άνθρωπος κρατάνε από ένα δολάριο ένα εκατομμύριο άνθρωποι παραμένουν όλοι φτωχοί, άρα και αριστεροί. Και εσύ είσαι φασίστας γιατί τους έδωσες μόνο από ένα δολάριο! Αρχιστικγούναρε! Καταπιεστή του προλεταριάτου!

Αλλά, από τους χίλιους αριστερούς, πόσοι θα μοίραζαν το εκατομμύριό τους; Όχι όλοι. Ένα ποσοστό θα το τσέπωνε και θα απεδείκνυε το ορθό του καλαμπουριού. Αυτό το ποσοστό αριστερών που δεν θα μοίραζαν το πεσκέσι τους στους συναγωνιστές τους θα μπορούσαμε να πούμε ότι δεν ήταν γνήσιοι αριστεροί, παρά νομίζανε ότι είναι αριστεροί, ή παριστάνανε τους αριστερούς, γιατί δεν είχαν φράγκο. Μέχρι που είχανε και πήγανε το τάμα τους στην Τήνο.

Για την ώρα πάντως τίποτα από αυτά δεν έχει σημασία, γιατί, για την ώρα, η τηλεοπτική σειρά των νέων αγώνων κατά της καταπίεσης τελείωσε με το φινάλε της σαιζόν, με τις εκλογές, όπως πέρσι το φινάλε της σαιζόν ήταν οι αγανακτισμένοι, τρομάρα τους, και τώρα πήγαμε στα μπάνια του λαού αφού πρώτα είπαμε "να δεις τι έχει να γίνει τον Σεπτέμβριο", όπως είχαμε πει και πέρσι και φυσικά δεν έγινε τίποτα.

Κάθε καινούργια σαιζόν του σόου ξεκινά και από καινούργια κατεύθυνση. Φέτος οι σεναριογράφοι του παραμυθιάσματος ετοιμάζουν κάτι πολύ πρωτότυπο!

Θα πουν ότι για την κλεψιά, την κουτοπονηριά, την ανικανότητα και την κατάχρηση και διαφθορά της Ελληνικής κοινωνίας και του κράτους της, για τα σκουπίδια στους δρόμους και τις παραλίες, και για τα αυθαίρετα, για τους λαθρομετανάστες που ξεσκατίζουν τους γονείς των Ρωμιών χωρίς απόδειξη ή τιμολόγιο (μια που ξεχάσαμε να χτίσουμε περίθαλψη), για το Δημόσιο, δεν φταίει ούτε η Ελλάδα ούτε οι Έλληνες (οι οποίοι Έλληνες έχουν και προγόνους που πριν 2500 έδωσαν και πολιτισμό να πούμε! μη τα ξεχνάμε αυτά, ε!;) Όχι κυρίες και κύριοι, δεσποινίδες και μάγκες. Για την ασυδοσία και την τζιτζικοζωή του Ρωμιού δεν φταίει ο Ρωμιός! Οι Ευρωπαίοι φταίνε που μας έσυραν αλυσοδεμένους και μας ανάγκασαν να υιοθετήσουμε το Ευρώ! Πως τόλμησαν, οι αγύρτες!

Καλομελετάτε και θα το ακούσουμε και αυτό το παραμύθι!

υγ. Δεν έχω δει σκουπίδι ένα στα μέρη μας στα βουνά της Ιταλίας τεσσεράμισι χρόνια. Προχτές σε μια άκρη δρόμου που σταματάνε λεωφορεία είδαμε σακούλες, χαρτιά, αποτσίγαρα, και η Ελληνική μου πλευρά αισθάνθηκε σαν στο σπίτι της. Έλληνες θα τα άφησαν, είπε μια Αγγλίδα φίλη που έιναι αυτές τις μέρες μαζί μας, και γελάσαμε. Μετά, ανάμεσα στα σκουπίδια είδα ένα άδειο πακέτο τσιγάρα Μάλμπορο. Και πάνω στο πακέτο έγραφε ότι "Το κάπνισμα προκαλεί καρκίνο". Και το έγραφε στα Ελληνικά. Καλημέρα σας.

Δευτέρα

Κι έτσι περιμένουμε την Δευτέρα και το Euroπωστολένε να δούμε αν θα μας δώσουνε τον οβολό να ησυχάσουμε για τρεις μήνες να κάνουμε και τίποτα εκλογές.

Έχουμε ισχυρή συμπαράσταση από την μια μεγάλη χώρα που είχε μείνει εκτός Ευρώ και τώρα δείχνει την καημένη την μικρούλα στα κάτω Βαλκάνια και λέει "να που είχαμε δίκιο! Θάλασσα τα κάνατε! κοιτάχτε τι κάνατε στην καημένη την Ελλάδα!" Η στάση συμπαράστασης της Αγγλίας προς την Ελλάδα δεν έχει τίποτα να κάνει με τα δικά τους συμφέροντα. Είναι τόσο ειλικρινής όσο ένας Άγγλος που του ζητάς την τελευταία ουγγιά τσάι που έχει στο ντουλάπι.

Έχουμε και την υποστήριξη της λαοπλημύρας της Ευρώπης και όλα τα συνθήματα αλληλεγγύης από τα πεζοδρόμια, τα οποία έρχονται από καρδιάς χωρίς την σκέψη ή φόβο ότι εκείνοι ακολουθούν κατά πόδας και είναι οι επόμενοι.

Έχουμε και την όλως εξάφνως αδελφική και συντροφική υποστήριξη από την επίσημη Ιταλία, και τον οίκτο αλλά και τον φόβο της ανεπίσημης Ιταλίας.

Ο αντίπαλος της Μέρκελ λέει ότι η Μέρκελ θα καταστρέψει την Ευρώπη και οι κολλητοί της Μερκελ λένε ότι δεν θέλουνε Ευρώπη. Μόνο μια μεγάλη Γερμανία με γραφικές διαλέκτους στα Μεσογειακά παράλια. Είναι κάτι σαν την Μεγάλη Ιδέα, μόνο που εκείνη το λένε Τόλε Ιντέε.

Οι σκληροί θέλουν να ξεκουμπιστούμε κάπου. Οπουδήποτε. Οι μαλακοί θέλουν να τους επιτρέψουμε να μας κάνουν παράδειγμα προς αποφυγήν.

Εν τω μεταξύ, όταν πάρουμε τον καινούργιο οβολό θα πρέπει αμέσως τσάτρα-πάτρα να κάνουμε ορισμένα πραγματάκια:

-Να γράψουμε καινούργιο φορολογικό κώδικα

-Να αλλάξει η νομοθεσία

-Να απολυθεί το 1/3 του δημόσιου τομέα

-Να μηχανογραφηθούν τα πάντα και να δικτυωθούν σε κάθε δημόσιο γραφείο

-Να πληρωθούν όλοι οι φόροι που δεν έχουν πληρωθεί μέχρι σήμερα

-Να δίνουν όλοι αποδείξεις χωρίς να ρωτάνε αν θέλεις ή όχι με λιγότερο κόστος

-Να γίνουμε τίμιοι

-Να αρχίσουμε να αντέχουμε ο ένας τον άλλον

-Και πολλά άλλα πράγματα, τα οποία η J. K. Rowling θα μας βοηθήσει να γίνουν όλα στην εντέλεια μέσα σε ένα μήνα, στο καινούργιο της βιβλίο: Ο Χαρρυ Πόττερ και το Ελληνικό Δημόσιο.

Αμέσως μετά θα έχουμε εκλογές όπου θα βγει ένας συνασπισμός συνεργασίας τεσσάρων κομμάτων αφήνοντας έξω δύο κόμματα για αντιπολίτευση. Περιμένοντας την επομένη δόση, κάθε φορά, ο συνασπισμός θα αλλάζει. Ο πρώτος συνασπισμός θα κυβερνά όταν περιμένουμε δώσεις με ζυγά νούμερα, και περιμένοντας δόση με μονό νούμερο θα μπαίνουν στον συνασπισμό τα δύο της αντιπολίτευσης και θα βγαίνουν από μέσα δύο να γίνουν αντιπολίτευση.

Αλλά, κάθε φορά που θα δίνεται δόση θα βγάζουμε μια καρέκλα και ένας θα μένει έξω. Όταν τελειώσουν οι καρέκλες χρεοκοπούμε.

Τον άλλο μήνα αρχίζουν τα γυρίσματα της καινούργιας ταινίας του Κουέντιν Ταρεντίνο, Δοξασμένα Μυξιάρικα, όπου ένας θίασος κάνει αναπαράσταση τον θάνατο του Αγγελόπουλου, αλλά η τέχνη το γυρνάει στο δράμα όταν ο μοτοσικλετιστής σκοτώνει την Μέρκελ που είχε τύχει στην Ελλάδα και πήγε να δει τα γυρίσματα.

"Πρέπει να δώσουμε την Τελική Λύση στο Ελληνικό θέμα πριν τις εκλογές" ψιθύρισε η Μέρκελ καθώς πέθαινε στον δρόμο. Ο Γλέζος τότε την σκέπασε με μια κόκκινη σημαία σβάστικα που έτυχε να την κουβαλάει μαζί του πολλά χρόνια.