Parapliroforisi

Και η Ιταλία και η Ελλάδα είναι μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης, έχουν και οι δύο το πρόβλημα ότι είναι πύλες αφίξεως προσφύγων/μεταναστών αλλά λειτουργούν πολύ διαφορετικά όσον αφορά το πως, ή κατά πόσον, εφαρμόζουν τους Ευρωπαϊκούς νόμους.

Στην Ιταλία, σήμερα:

• Όταν αφιχθεί ένας πρόσφυγας γίνεται δεκτός σε ένα κέντρο άφιξης όπου καταγράφονται τα στοιχεία του.
• Από εκεί, πολλές φορές μέσα σε ώρες αντί μέρες, μεταφέρεται σε ένα κέντρο σαν το δικό μας στο χωριό μας, όπου του παρέχεται στέγη, περίθαλψη και τροφή καθώς διεκπεραιώνονται τα χαρτιά του.
• Πρώτα παίρνει άδεια παραμονής για τρεις μήνες. Μετά για άλλους τρεις μήνες. Κατά την διάρκεια των έξι αυτών μηνών δεν έχει δικαίωμα εργασίας.
• Μετά από τους έξι μήνες και αφού έχει εισακουσθεί η προσωπική του περίπτωση σε τοπικό επίπεδο αυτοδιοίκησης, του δίνεται άσυλο στην Ευρώπη, και Άδεια Παραμονής και Εργασίας οπουδήποτε στην Ευρωπαϊκή Ένωση για έναν αριθμό ετών (Κάμποσοι από εκείνους που φτάνουν εδώ έχουν ήδη νόμιμη οικογένεια με εργασίες σε κάποια άλλη χώρα της Ευρωπαϊκής Ένωσης, και η οικογένειά τους είναι ο τελικός τους προορισμός).
• Κατά τους πρώτους έξι μήνες, μπορεί να ταξιδέψει μόνο μέσα στην Ιταλία (χώρα υποδοχής και διεκπεραίωσης) αλλά δεν μπορεί να εργαστεί, και πρέπει να επιστρέφει στον επίσημο χώρο παραμονής του, στην δικαιοδοσία της αρχής που διεκπεραιώνει τα χαρτιά του, τουλάχιστον μιά-δυό μέρες την εβδομάδα.
• Αν ένας πρόσφυγας εξαφανιστεί και βγει από το σύστημα, τότε θεωρείται παράνομος, και όταν τον βρουν τον επαναπατρίζουν. Όσο παραμένουν στο σύστημα της Ιταλίας και της Ευρώπης θεωρούνται νόμιμοι, εν ανομονή εγκρίσεως ασύλου.
• Η Ευρωπαϊκή ένωση διαθέτει 30 Ευρώ την ημέρα ανά πρόσφυγα για την συντήρησή του. Δηλαδή, η Ευρωπαϊκή Ένωση έχει διαθέσει από τις 23 Μαρτίου μέχρι σήμερα για τους πρόσφυγές μας €51.750 (30 x 25 πρόσφυγες x 69 ημέρες = πενήντα μία χιλιάδες επτακόσια πενήντα Ευρώ) στο Δημαρχείο μας.
• Από αυτά τα €30 την ημέρα, €2,50 πρέπει να δίνονται σε κάθε πρόσφυγα σε μετρητά ώστε να μπορεί να αγοράζει κάτι για τον εαυτό του κάθε 'βδομάδα (€ 17,50 την εβδομάδα) και να κινείται στο χωριό και την περιοχή μας ελεύθερα.
• Δηλαδή, στην περίπτωσή μας, τα μαγαζιά μας και η οικονομία μας μπορούν να δέχονται €437,50 την εβδομάδα από τους 25 πρόσφυγές μας, συν τους μισθούς (εργασία) των ντόπιων ανθρώπων που ασχολούνται με τον Ξενώνα μας, συν τα χρήματα που πληρώνονται από την Ευρώπη για τροφή και συντήρηση και στέγη στο Δημαρχείο και στα ντόπια μαγαζιά και συνεταιρισμούς... Ο Δήμος μας και η οικονομία μας δέχεται €750 την ημέρα, €5.250 την εβδομάδα, συνολικά για τους 25 πρόσφυγες μας.

Αν διάβασε κανείς το παραπάνω, και αν το συνέκρινε αυτόματα με αυτά που ξέρετε για τους δικούς σας πρόσφυγες στην Ελλάδα, σίγουρα θα είδατε μερικές διαφορές...

Ίσως και να ρωτήσατε ποιός είναι ο λόγος που εσείς τα ξέρετε διαφορετικά. 

Ίσως ο λόγος είναι ότι σας δουλεύουνε οι επιτήδειοι που επιζητούν την αντίδρασή σας για να τους δώσετε ψήφο, να φάνε κάτι κι εκείνοι ως κοτζαμπάσηδες των ραγιάδων. Ίσως επειδή η Ελλάδα είναι ένα κράτος χωρίς αστυνόμευση. Ο έμφυτος αναπόσπαστος ρατσισμός της Ελληνικής κοινωνίας και η έμφυτη, αναπόσπαστη ξενοφοβία του μέσου Έλληνα, συνδυαζόμενη με το κλασσικό Ελληνικό δυαδικό κόμπλεξ ανωτερότητας-κατωτερότητας δεν βοηθούν, καθώς χάβετε ότι θέλετε να χάψετε... ("Δυαδικό κόμπλεξ ανωτερότητας-κατωτερότητας" είναι όταν πιστεύει κανείς ότι όλοι τον θεωρούν κατώτερο ενώ ο ίδιος ξέρει ότι είναι ανώτερος από όλους)

(Και μην αρχίσουμε για την "Ελληνική φιλοξενία"... Από του "φιλόξενους", πόσοι το κάνουν για τα λεφτά του τουρίστα και πόσοι απλά για να πούνε "κοίτα τι φιλόξενος που είμαι!" κοιτώντας στον καθρέφτη καθώς το διαλαλεί)

Γνωρίζοντας την Ευρωπαϊκή πραγματικότητα και την εφαρμογή στην Ιταλία, κοιτάζει κανείς την Ελλάδα και ρωτά σε ποιόν πλανήτη άραγε να βρίσκονται η Ελλάδα και οι Έλληνες.

Παράνομη η επ’ αόριστον κράτηση μεταναστών
Απόφαση του Διοικητικού Πρωτοδικείου,

αντίθετη γνωμοδότησης του Νομικού Συμβουλίου, δικαιώνει αφγανό υπήκοο.

Το Βήμα

Εκτόξευση του αριθμού παράνομων μεταναστών

Η Καθημερινή

Αν δεν σας αρέσουν οι νόμοι της Ευρωπαϊκής Ένωσης, και θέλετε, όπως γράφουν όλοι από αριστερά ως δεξιά στα σχόλια τους στις εφημερίδες, να αφεθούν οι πρόσφυγες να πνιγούν στο Αιγαίο ή να φυλακιστούν ή να σταλούν πίσω στην χώρα τους, τότε, αν δεν σας αρέσουν οι νόμοι σας, πηγαίνετε στις Βρυξέλες και στο Στρασβούργο και αλλάξτε τους, ή ξεκουμπιστείτε από την Ευρωπαϊκή Ένωση, να μη σας βλέπουν και οι δυστυχισμένοι σαν πύλη της Ευρώπης και περιμένουν από σας ανθρωπιά (!) περπατώντας το μήκος Ηπείρων για να έρθουν στο κατώφλι σας (όπως οι παππούδες σας και οι γιαγιάδες σας έφτασαν στην Αμερική, την Αυστραλία, την Γερμανία και όλον τον κόσμο).

Αλλά, όσο επιλέγετε να παραμένετε στην Ευρώπη (οι ίδιοι ως οικονομικοί λαθρομετανάστες δανεικών), προτείνω να πληροφορηθείτε λίγο καλύτερα και να μειώσετε την ένταση ήχου της απέραντης ρατσιστικής βλακείας την οποία συνεπάγεται η παραπληροφόρηση που αποδέχεστε επειδή σεγκοντάρει τις απόψεις των περισσότερων.

Μπορεί άραγε κανείς να εξηγήσει γιατί η Ελλάδα δεν μπορεί να κάνει τα ίδια, και να έχετε και 'σεις τα ίδια Ευρωπαϊκά χρήματα όπως η Ιταλία σε τοπικό επίπεδο αυτοδιοίκησης; Και η Ιταλία τους άφηνε να πνιγούνε, αλλά το τροπάρι άλλαξε πρόσφατα. Εσείς πότε θα αλλάξετε το δικό σας;

Χρώματα

Στα μαθήματα που κάνουμε στον Ξενώνα μας για να μάθουν να διαβάζουν και να γράφουν όσοι θέλουν, έρχονται περισσότεροι από εκείνους που δεν ξέρουν. Παραδείγματος χάριν, μία μητέρα που έρχεται στο σχολείο με τη δύο χρονών κορούλα της, ήταν στο πρώτο έτος της φαρμακολογίας στο πανεπιστήμιο όταν απήγαγαν τον άντρα της και εκείνη έτρεξε να σωθεί μέσα στην νύχτα με την κόρη της. Αλλά έρχεται, μαζί με μερικούς άλλους που ήδη ξέρουν να διαβάζουν και να γράφουν, και παρακολουθούν μαζί με εκείνους που δεν ξέρουν --υποθέτω επειδή είχα την ιδέα να μην χρησιμοποιώ παιδικά βιβλιαράκια, και, να αφήνω την συζήτηση να φτάσει όπου θέλουν και μπορούν εκείνοι να την φτάσουν, πέρα από την ανάγνωση και την γραφή, στην ουσία του τι διαβάζουμε και τι γράφουμε, και πέρα από αυτό, όπου πάει η κουβέντα και για σκέψη, και για κατανόηση του καινούργιου τόπου όπου θα προσπαθήσουνε να χτίσουνε ζωή.

Πάντα έχουν και εργασία για ανάμεσα στα μαθήματα, να κάνουν μόνοι τους, και πάντα τις κάνουν και τις διαβάζουμε στην αρχή κάθε μαθήματος. Μέχρι τώρα όλοι πια γράφουν... και όλοι διαβάζουν. Η ορθογραφία δεν έχει σημασία. Πρώτα να γίνει συνήθειο η γραφή, και μετά πάμε στις λεπτομέρειες. Πριν καμμιά-δυό βδομάδες είχα χρησιμοποιήσει τον λόγο "Έχω Ένα Όνειρο" του Μάρτιν Λούθερ Κινγκ από το 1963, και μια από τις εργασίες τους ήταν να προσπαθήσουν να φανταστούν τι είδους συνθήκες σε μια κοινωνία θα είχαν δώσει αφορμή να γραφτεί ένας τέτοιος λόγος. Και να περιγράψουν τις συνθήκες που υπέθεσαν, γραπτά, σε δυό-τρεις σειρές. Και άλλες τέτοιου είδους εργασίες...

Παρακάτω θα γράψω από μνήμης συζητήσεις που κάναμε όλοι βασισμένες σε κάποιες λέξεις ή φράσεις από εργασίες καθώς τις διαβάζαμε. Δεν έχει σημασία να γράψω ποιός είπε τι, αλλά θα παραθέσω μερικές ανταλλαγές, όπως έγιναν... σαν κείμενα που αφήνουν την δική τους εντύπωση...

Θα ήθελα να ήμουνα λευκός.

Γιατί;

Γιατί στην Ιταλία όλοι είναι λευκοί και αισθάνομαι σαν διαφορετικός.

Φυσικά! κι εγώ, αν ζούσα στην Νιγηρία θα ήθελα να ήμουνα μαύρος για να μην με κοιτάνε οι άλλοι σαν διαφορετικό.

Θα ήθελα ο Θεός να είχε πλάσει ανθρώπους που να είχαν ένα μόνο χρώμα.

Μα, είσαι σίγουρος ότι ο θεός δεν έπλασε ανθρώπους μόνο ενός χρώματος;

Τι χρώμα είχαν οι πρώτοι άνθρωποι;

Ποιοί ήταν οι πρώτοι άνθρωποι;

Ο Αδάμ και η Εύα.

Και η παλαιά Διαθήκη λέει ότι ο Θεός έπλασε τον Αδάμ από μιά φούχτα λάσπη. Τι χρώμα έχει η λάσπη;

Κόκκινο, κόκκινο-καφέ.

Δηλαδή ο Θεός έπλασε τους ανθρώπους σε ένα χρώμα. Κόκκινο, κόκκινο καφέ. Ούτε μαύρο ούτε άσπρο...

Και η επιστήμη μας λέει ότι οι πρώτοι άνθρωποι ξεκίνησαν από την Αφρική. Και πως όλοι ήταν μαύροι. Το ίδιο, ένα χρώμα.

Και αργότερα μερικοί διάλεξαν να περπατήσουν μακριά, είτε από τον κήπο της Εδέμ, είτε από την Αφρική, και να φτάσουν στην Ευρώπη, και στην Ασία... Όπως περπατήσατε κι' εσείς. Και με τις χιλιάδες χρόνια, στο διαφορετικό κλίμα και φως από τον ήλιο, τα μαύρο τους χρώμα ξεθώριασε, σε λευκό στην Ευρώπη, σε κίτρινο ή καφέ στην Ασία...

Δηλαδή και ο Θεός και η Φύση ένα χρώμα έδωσαν στους ανθρώπους.

Πως άλλαξε τότε, και πως υπάρχουν τόσα χρώματα τώρα;

Γιατί οι άνθρωποι ήταν ελεύθεροι να αποφασίσουν για τους εαυτούς τους που και πως να ζουν...

Η Ελευθερία και η απόφαση των ανθρώπων αποτυπώθηκε σαν απόδειξη... στα χρώματα που άλλαξαν στο δέρμα τους...

Δηλαδή, τα χρώματα του δέρματός μας σήμερα δεν τα έδωσε διαφορετικά στον καθένα ο Θεός ή η Φύση... Τα χρώματά μας είναι η απόδειξη της Ελευθερίας μας. Όχι της σκλαβιάς μας.

Εδώ στην Ευρώπη την Ιστορία μας την γράφουμε από χιλιάδες χρόνια και έτσι την μαθαίνουν τα παιδιά και τα εγγόνια μας διαβάζοντάς την για να ξέρουν από που ήρθαν. Στην Αφρική η Ιστορία, χιλιάδες χρόνια, λεγόταν από τον σοφό του χωριού και έτσι την μαθαίναν και την επαναλάμβαναν οι επόμενες γενιές καθώς την άκουγαν. Μάθατε έτσι την Ιστορία σας; Τι ξέρετε σαν το πιο παλιό πράγμα στην μνήμη;

Πριν πολλά χρόνια είμασταν σκλάβοι των Βρετανών.

Και πριν από αυτό;

Δεν ξέρουμε πριν από αυτό.

Ο θεός αγαπάει τα παιδιά του. Δεν τα αφήνει μόνα τους.
Μα ναί! Και να σας πω κιόλας ότι πιστεύω πως ο Θεός δεν μπορεί να αφήσει πλάσμα μόνο του!
Μα τι είπα τώρα! είπα ότι ο Θεός "δεν μπορεί"! Μα ο Θεός είναι παντοδύναμος! πως είναι δυνατόν να "μην μπορεί" να κάνει ότι θέλει, ακόμα και να αφήσει μόνο του κάποιο από τα παιδιά του;
Ο Θεός είναι το παν, δεν είναι; και εμείς είμαστε μέρος του παντός... άρα και μέρος του Θεού. Πως θα μπορούσε ο θεός να αφήσει μόνο του ένα αναπόσπαστο μέρος του;
Ίσως μερικοί άνθρωποι δεν καταλαβαίνουν, ή δεν το θέλουν, που ο Θεός είναι πάντα μέσα τους ότι και να κάνουν.

Τα παιδιά του Θεού προσεύχονται και παρακαλούν να ζήσουν.

Βεβαίως! Και είμαστε όλοι παιδιά του Θεού, μα όλοι... ακόμα και εκείνοι από τους οποίους δραπετεύσατε για να σώσετε την ζωή σας, είναι παιδιά του θεού, δεν είναι; Πως λοιπόν βγάζει νόημα, παιδιά του Θεού να θέλουν να σκοτώσουν άλλα παιδιά του Θεού;

Ίσως εκείνα να ακολουθούν τον Σατανά, τον Διάβολο...

Ναι, και τότε αυτό που βλέπουμε είναι μια μάχη μεταξύ του Θεού και του Διαβόλου... μα, ο Θεός είναι το παν, και είναι δυνατότερος από όλους, έτσι δεν είναι; Ο διάβολος δεν έχει την ίδια δύναμη σαν τον Θεό.

Όχι!

Δηλαδή, αν ήθελε, ο Θεός θα μπορούσε να εξαφανίσει τον διάβολο στην στιγμή! Γιατί δεν το κάνει; του αρέσει του Θεού να αφήνει τον διάβολο να βασανίζει και να δολοφονεί τους ανθρώπους;

Όχι, γιατί ο Θεός είναι καλός.

Τότε, γιατί επιτρέπει ο Θεός την ύπαρξη του διαβόλου;

Ίσως επειδή ο διάβολος είναι απαραίτητος για να αποκτήσει αξία το μεγαλύτερο δώρο που έχει δώσει ο Θεός: Η Ελευθερία Θέλησης και Επιλογής. Τι νόημα θα είχε η Ελευθερία αν δεν υπήρχε ο διάβολος για να εξασκήσουν όλοι οι άνθρωποι την Ελευθερία τους της Επιλογής;

Διάβολος δηλαδή σημαίνει Ελευθερία.

Και η Ελεύθερη επιλογή μας του αν θα διαλέξουμε τον Θεό ή θα διαλέξουμε τον διάβολο, καθορίζει τον δρόμο που ακολουθεί η ζωή μας, και το τι γεμίζει την καρδιά μας.

Ο διάβολος είναι ένα από τα σημαντικότερα δώρα του Θεού, δίνοντας έννοια και σημασία στην Ελευθερία. Τι κάνουμε με αυτό το δώρο, είναι δική μας απόφαση.

Αυτά τα παραπάνω είναι ελάχιστες από τις σκέψεις που βγαίνουν από την καρδιά και τον νου εκείνων των αδελφιών μας που πολλοί Ιταλοί, και πολλοί Έλληνες, και πολλοί άλλοι θεωρούν υπάνθρωπους. Η Ελευθερία της επιλογής, του τι θεωρεί ο καθένας, είναι το δώρο του Θεού, ή και της Φύσης. Έτσι δεν είναι; Τι κάνει κανείς με τα πιο πολύτιμα δώρα που του δόθηκαν; Δεν κάνουν όλοι το ίδιο πράγμα. Δεν έχουν όλοι τον ίδιο νου ή την ίδια καρδιά. Πολλοί θεωρούν το έθνος τους σαν μάνα, αλλά και πολλοί θεωρούν ότι ο εθνικισμός είναι η αγάπη προς την μάνα. Άλλοι πάλι πιστεύουν ότι ο εθνικισμός είναι η πιθανή επιλογή του δρόμου του διαβόλου, από όσους δεν "πιάσουν" την διαφορά, ή από όσους, επιζητούν την διαφορά.

Οι προσκεκλημένοι φίλοι μας τώρα είναι 25, μαζί με την μικρούλα Ελισάβετ, και σύντομα θα αποκτήσουμε άλλα δύο μωράκια να φροντίζουμε όλοι. Ο πατέρας του ενός από τα δύο μωράκια που περιμένουμε δολοφονήθηκε στον δρόμο για την Ελευθερία. Και σύντομα θα δεχτούμε άλλους εφτά μια που η επίσημη χωρητικότητα του Ξενώνα είναι 32, και χιλιάδες φτάνουν στην Ιταλία κάθε μήνα... τώρα που η Ιταλία στάμάτησε να τους αφήνει να πνιγούνε. Αλλά μπορούμε μόνο να σκεφτούμε παγκόσμια και να πράξουμε τοπικά.

Μαθήματα...

Οι γιατροί χωρίς σύνορα, αντιμέτωποι με τους μαλάκες χωρίς σύνορα, μια πάλη ανάμεσα στους μεν, από εμάς, και στους δε, από εμάς, που παίζεται πάνω στην πλάτη ανθρώπων οι οποίοι το μόνο που ζήτησαν από όλους μας ήταν να αναγνωρίσουμε πως ήταν και εκείνοι άνθρωποι σαν κι εμάς. "Εμείς" όμως...

Στη Μακεδονία του παλιού καιρού
γνώρισα τη μάνα του Αλέξανδρου
μου `στησε κουβέντα στις εξοχές
κι έκανε νυχτέρια με μάγισσες

Αχ Μακεδονία χιλιόμορφη
γιατί κλαις και λιώνεις σαν το κερί
έχω γιο μονάκριβο η καψερή
κι έχει φύγει για την ανατολή

Τον προσμένουν κίνδυνοι και χωσιές
λόγια ανθρώπων μαύρα και συμφορές
μοναχός τ’ αντέχει και τα περνά
τελειωμό δεν έχουν τα βάσανα

Στη Μακεδονία του παλιού καιρού
γνώρισα τη μάνα του Αλέξανδρου
στο φεγγάρι ψάχνει για μάγισσες
στ’ όνειρό της φέρνει τους Έλληνες

Είναι μια υπέροχη εμπειρία και αισθάνομαι προνομιούχος να μου έχει δοθεί η ευκαιρία να είμαι μέρος της. Κάθε μία ή δύο μέρες τώρα, πάνω δυό βδομάδες, κάνουμε μάθημα γραφής και ανάγνωσης, στα Αγγλικά. Γιατί Αγγλικά ξέρουν να μιλάνε όλοι, καλά, και οι περισσότεροι σωστά. Ηχητικά, χωρίς γραμματική, μόνο από άκουσμα... Οι περισσότεροι από τους 25 δεν ήξεραν να διαβάζουν και να γράφουν. Τώρα ξέρουν, και μαθαίνουν πως...

Τα επίπεδα είναι διαφορετικά: άλλοι δεν ήξεραν καθόλου και έπρεπε να ξεκινήσουν από το μηδέν. Άλλοι ήξεραν ελάχιστα, άλλοι κάτι περισσότερο. Το πιο δύσκολο δηλαδή είναι να προχωρεί το σχολείο έτσι ώστε να μην μείνει κανείς πίσω και να μην προχωρεί κανείς τόσο αργά που να βαρεθεί. Μέχρι τώρα πάμε καλά. Όχι μόνο έρχονται σταθερά κάπου 14 με 18 από τους 13 που είχαν δηλώσει ότι θέλουν να παρακολουθούνε, αλλά ετοιμάζουν τα τραπέζια και τις καρέκλες του εστιατορίου σε ένα μεγάλο "Π" με την καρέκλα μου στην μέση (κάθομαι ανάποδα με την πλάτη της καρέκλας στο στήθος μου όταν δεν είμαι όρθιος), και με περιμένουνε. Τώρα πια είναι το αστείο μας, να κάνω τον έκπληκτο που είναι όλα έτοιμα και να γελάμε όλοι.

Ή, αν δεν είναι έτοιμοι, να κάθομαι εγώ σε μια καρέκλα στη μέση και να χτίζεται γρήγορα το "Π" γύρω μου και να ξεπετιέται ένα σχολείο από το πουθενά.

Το υπέροχο της εμπειρίας είναι όταν "ανοίγεις" το μυαλό σου "κλείνοντας" τα μάτια σου και βλέπεις ότι ο γραφικός χαρακτήρας που αποτυπώνουν με μελάνι στο χαρτί, και οι ιδέες, η ψυχική ευγένεια και τα όνειρα αγγράμματων, ενήλικων ανθρώπων που περπάτησαν την Αφρική και πέρασαν την Μεσόγειο για να επιζήσουν, συναγωνίζονται και είναι μερικές φορές καλύτερα από τα αντίστοιχα Ευρωπαίων και Αμερικανών.

Όταν γυρνάς γύρω από το "Π" των τραπεζιών της τάξης να κοιτάζεις αυτά που έγραψαν, τα οποία επιμένουν να τσεκάρεις με το στυλό και να τα μονογράψεις, πρέπει να βγάζεις από το μυαλό σου την γνώση ότι η κοπελίτσα που έχεις μπροστά σου είχε βιαστεί επανειλημμένα από τους Λίβυους στους οποίους πρώτα πήγε για βοήθεια... ή ότι μιας άλλης κοπέλας το παιδί είναι στην Νιγηρία και ο άντρας της δολοφονήθηκε στον δρόμο για την Ευρώπη... ή ότι κάποιος μαλάκας Ιταλός σφραγιδοφόρος χώρισε μια άλλη από τον άντρα της στην Σικελία, έστειλε εκείνον στο Μιλάνο και εκείνην εδώ, και εμείς προσπαθούμε τρεις βδομάδες να τον φέρουμε εδώ από το Μιλάνο, αλλά δεν έχουμε αρκετές σφραγίδες...

Πρέπει να ξεχνάς τι αναγκάστηκαν να κάνουν οι άνθρωποι αυτοί για να επιβιώσουν, αλλιώς μπορεί να αρχίσεις να ντρέπεσαι που ανήκεις στο είδος των ανθρώπων. Και πρέπει να σταματήσεις την καρδιά σου από το να ραγίζει ξέροντας κάτι που εκείνοι ακόμα δεν ξέρουν: ότι οι δυσκολίες μόλις τώρα πρόκειται να αρχίσουν. Ότι πιο επικίνδυνα από την έρημο, την Μεσόγειο, τους βιαστές, τους δολοφόνους, τους έμπορους θανάτου, είναι οι Ευρωπαίοι ρατσιστές, φασίστες, ναζιστές, κερδοσκόποι, εκμεταλλευτές, ξενόφοβοι, όλοι οι τόσοι  ψευτοθρησκόληπτοι "εθνικά υπερήφανοι"-εθνικιστές-γουρούνια και οι ηλίθιοι ανάμεσα στους οποίους ήρθαν να επιζήσουν...

Μέσα από τον Ξενώνα μας, περιστοιχισμένοι από τους εθελοντές του χωριού, τον δήμαρχό μας, την Μαργαρίτα... είναι δύσκολο να κατανοήσουν το πόσο διαφορετικό είναι το χωριό μας και ότι οι κάτοικοι του κυρίως χωριού του Δήμου μας, 12 χιλιόμετρα ανατολικά, δεν τους θέλουν, ή/και θέλουν να πάρουμε εμείς τα λεφτά που στέλνει για εκείνους η Ευρωπαϊκή ένωση και να μην τους τα δώσουμε... Δεν ξέρουν ότι τα χρήματα της Ευρωπαϊκής Ένωσης δεν θα φτάσουν εδώ για άλλον ένα δύο μήνες, και ότι όλα όσα αγοράζουμε για την κουζίνα, όλα τα λεφτά που ήδη ξοδεύονται προκαταβολικά εν' αναμονή των Ευρωπαϊκών χρημάτων, βγαίνουν από την τσέπη και του Δήμου και την τσέπη ανθρώπων και εθελοντών...Ελπίζουν ότι σύντομα θα μπορέσουν να εργαστούν, πρώτα γιατί πιστεύουν ότι η εργασία είναι καλή για την ψυχή, και έπειτα για να βγάλουν κάποια χρήματα. Δεν έχουν ακόμα καταλάβει πως ούτε και εμείς θα είχαμε δουλειά αν δεν είχαμε χωράφια και ζωντανά... και πέφτουν οι τιμές των προϊόντων μας στην αγορά, και νέοι είναι άνεργοι κάτω στην πεδιάδα... Αλλά ο Δήμος μας θα τους παραχωρήσει ένα κομμάτι γη να καλλιεργούν. Από εδώ είναι δύσκολο να διανοηθούν ότι έξω από τις ανοιχτές πόρτες του Ξενώνα μας, εμείς πολεμάμε καθημερινά, σαν ασπίδα μπροστά τους, με κάθε λογής από την ξεδιαντροπιά που πρόκειται να αντιμετωπίσουν οι ίδιοι όταν κάποια μέρα φύγουν από τον ξενώνα.

Με το μάθημα, στο σχολείο μαθαίνουμε και την μεγαλύτερη εικόνα... τι είναι Ευρώπη... τι είναι οικονομική κρίση. Που βρίσκονται, και πως τους βλέπουνε πολλοί που νομίζουν πως ήρθαν να τους πάρουν τις λίγες δουλειές που έχουν απομείνει. Δραπετεύοντας από τον θάνατο και την μιζέρια που δημιουργούν οι πολυεθνικές και τα δυτικά συμφέροντα στις πατρίδες τους, δεν ήξεραν τι είναι Λιβύη και ότι εκεί θα εύρισκαν πολλοί χειρότερο θάνατο. Όταν μπήκαν στην βάρκα δεν περίμεναν ότι θα ήταν φουσκωτό, μικρό... ούτε ότι θα έμπαιναν άλλοι εκατό μαζί τους. Όταν έφυγαν από την ακτή της Λιβύης μεσάνυκτα, νόμιζαν ότι η Ευρώπη απέχει είκοσι λεπτά, μέχρι που άρχισαν να βουλιάζουν 36 'ώρες αργότερα στην ανοιχτή Μεσόγειο. Όταν μαθαίνουν ότι "σήμερα" μόνο έφτασαν άλλες 4.000 και ότι από τον Ιανουάριο μόνο έχουν φτάσει κάπου 15.000, από μόνοι τους αναρωτιούνται πως θα γίνουν όλοι τους δεκτοί σε κοινωνίες με οικονομική κρίση. Οι άνθρωποι αυτοί έχουν μυαλό και μόλις μάθουν γεγονότα και αριθμούς και πραγματικότητες από μόνοι τους σκέφτονται, από μόνοι τους αισθάνονται μέρος της γενικότερης εικόνας και προσπαθούν να σκεφτούν λύσεις... Αλλά αυτοί είναι 25. Οι άλλοι 14.975 δεν έχουν τον ξενώνα και το σχολείο του Σαν Μπενεντέτο ιν Άλπε να τους φερθεί σαν να είναι άνθρωποι ίσοι με τους άλλους. Οι άλλοι έχουν τους Ιταλούς και τους Έλληνες που γλύφουν τον κώλο του κασιδιάρη και, προσποιούμενοι τους πατριώτες του έθνους τους, τα γελοία φασιστόμουτρα, γίνονται οι ηλίθιοι χιτλερίσκοι και μουσολινάκια που χτίζουν το αίσχος του τι είναι η Μεσόγειος σήμερα.

Και εδώ τουλάχιστον, στο ευλογημένο αυτό χωριό το Σαν Μπενεντέτο ιν Άλπε, οι περισσότεροι πιστεύουμε ότι η αύξηση του πληθυσμού μας κατά τα 12% από τους καινούργιους μας φίλους δεν θα προκαλέσει περισσότερη ανεργία, αλλά θα μας ενισχύσει με την δύναμη να κάνουμε κάτι εμείς οι ίδιοι για το μικρό μας χωριό, χωρίς να περιμένουμε τίποτα από κανέναν. Οι περισσότεροι Ρομανιόλοι, εδώ στην Εμίλια-Ρομάνια, είναι περήφανοι να αυτοαποκαλούνται κομμουνιστές. Αν ήξερα ότι αυτός είναι ο κομουνισμός, θα είχα γίνει κομμουνιστής από χρόνια! Αλλά μέχρι τώρα μόνο στα Εβραϊκά κιμπούτζ είχα δει αυτή την νοοτροπία, και στα Παραμύθια Χωρις Όνομα. Τελικά δεν με ενδιαφέρουν οι λέξεις στις ταμπέλες παρά μόνο το πως τις εννοούν και τι πράττουν οι άνθρωποι που είναι πέρα από τις ταμπέλες...

Με τον Δήμαρχο (πίσω) και μια από τους εθελοντές, έξω από την εκκλησία την περασμένη Κυριακή.

Ζωντανοί...

Το πρόσωπο μιας γυναίκας που περπάτησε κάπου ένα χρόνο από την Νιγηρία στην Λιβύη και μετά πέρασε με μιά ψαρόβαρκα, με δεκάδες άλλους την Μεσόγειο μέχρι να την βρει η Ιταλική Ακτοφυλακή έξω από την Λαμπεδούσα.

Άνθρωποι από το Αφγανιστάν, την Συρία, το Ιράκ, την Νιγηρία, την Γκάνα, την Ακτή του Ελεφαντοστού, όπως έκαναν εκατομμύρια ανά τους αιώνες της Ιστορίας, και σήμερα, περπατάν με την ελπίδα να βρουν μια καλύτερη ζωή, δραπετεύοντας από πολέμους διεθνείς και εμφυλίους, από συμμορίες και αποσπάσματα θανάτου, από βιασμούς, από παντελή φτώχεια, πολυεθνικές εταιρείες σκλαβιάς και ολοκληρωτική πείνα. Το τελευταίο εμπόδιο είναι η θάλασσα. Η Μεσόγειος, ή το Αιγαίο.

Κάπου 4.000 πρόσφυγες που κρατούνταν στην Σικελία, πολλοί από την Συρία, άλλοι από την Νιγηρία, Γκάνα και Ακτή Ελεφαντοστού, διοχετεύτηκαν σε χωριά της Ιταλίας που δέχτηκαν να τους δώσουν στέγη μέχρι να φτάσουν στις χώρες που τους δέχτηκαν μόνιμα, την Γερμανία ή την Σουηδία. Το Ιταλικό Υπουργείο Εσωτερικών δεν είναι και τόσο καλά ...οργανωμένο όσο αφορά επικοινωνία, λεπτομέρειες, προγραμματισμό και εκτέλεση. Τελικά το λεωφορείο της Αστυνομίας από το αεροδρόμιο της Μπολόνιας έφτασε γύρω στις πεντέμισι το απόγευμα στην πλατεία μας όπου τους περιμέναμε.

Κανείς δεν μιλούσε Γαλλικά ή Ιταλικά αλλά όλοι μιλούσαν Αγγλικά. Το λεωφορείο θα άφηνε σε εμάς οικογένειες, 24 άντρες, γυναίκες, και παιδιά. Καμιά δεκαριά άντρες μόνοι τους θα συνέχιζαν για άλλο χωριό. Το πρώτο πράγμα που μου είπανε να κάνω ήταν να βρω τον εικοστό πέμπτο που κατέβηκε από το λεωφορείο και να του ζητήσω να ξανανεβεί. Ήταν αρκετά εύκολο να βρεθεί ότι δεν επρόκειτο για έναν μόνο του άνδρα αλλά ότι υπήρχαν τρεις μόνες τους γυναίκες. Για να μην χωριστούν πρότεινα στον Δήμαρχο και την Αστυνομία να πάρουμε 25 αντί 24. Μετά από πολύ πανικό και γραφειοκρατική υστερία αποφάσισαν ότι εντάξει, μπορούμε να πάρουμε 25. Τότε πήρα τους 25 ανθρώπους με το χαμόγελο, τους απομάκρυνα από το Λεωφορείο προς τα αυτοκίνητά μας και τους είπα ότι θα είμαι ο διερμηνέας τους.

Ο Δήμαρχος στάθηκε δίπλα μου και τον συνέστησα. Είπε "Καλως ήρθατε". Και μετέφρασα "Καλώς ήθατε στην Ευρώπη. Καλώς ήρθατε στο χωριό μας που τώρα, για λίγο καιρό θα είναι και δικό σας. Το Ταξίδι σας τελείωσε και μας δίνετε χαρά που είσαστε μαζί μας. Έχουμε έναν ξενώνα που ετοιμάσαμε για σας, 800 μέτρα πάνω προς τα εκεί, αλλά το λεωφορείο δεν χωράει στον δρόμο και από εδώ θα σας πάμε εμείς με τα δικά μας αυτοκίνητα. Πρέπει να περιμένουμε λίγο μέχρι να μας δώσει η αστυνομία άδεια να φύγουμε, αλλά, μέχρι τότε, παρακαλούμε μπείτε στα αυτοκίνητά μας, εκείνο, εκείνο, και εκείνα εκεί τα τρία γιατί κάνει κρύο. Καλώς ήρθατε".

Δεν ήξερα τι να περιμένω πριν φτάσουνε, αλλά τώρα ήδη είχα αρχίσει να παίρνω μαθήματα του τι σημαίνει επιβίωση. Αυτοί οι άνθρωποι μπροστά μου δεν έδειχναν το πόσο φοβισμένοι ήτανε. Τα μάτια τους ήταν σταθερά, δυνατά, και η σπονδυλική τους στήλη ίσια. Ήταν ευγενικοί και προσεκτικοί να καταλάβουνε ακριβώς τι γινότανε. Δεν ήταν αυθάδεις ούτε με κανέναν τρόπο "ξεκομένοι". Μερικοί είχαν και μικρά σακ βουαγιάζ με λίγα υπάρχοντα. Κρατούσαν ο ένας τον άλλον και τα παιδιά τους χέρι-χέρι. Μια κυρία ήταν οχτώ μηνών έγκυος. Ένα κοριτσάκι τριών χρονών ήταν κουκλίτσα. Οι περισσότεροι φορούσαν πετσέτες ριγμένες πάνω από το κεφάλι τους για το κρύο. Ένας νέος άντρας φορούσε μια φόρμα του νούμερο 2 των Γιάνκης της Νέας Υόρκης, του Ντέρεκ Τζήτερ. Μπαίνοντας στα αυτοκίνητά μας, οικογένειες δεν ήθελαν να χωριστούν και σιγουρεύτηκα ότι όσοι ήθελαν να είναι μαζί ήταν στο ίδιο αυτοκίνητο, έστω και για 800 μέτρα διαδρομή. Στο Λαντ Ρόβερ μας, έβαλα την έγκυο κυρία με τον άντρα της και άλλους δύο νεαρούς. Σε άλλα αυτοκίνητα πήγαν να χωρίσουν την κουκλίτσα των 3 χρονών από την μαμά της αλλά το διευθέτησα αμέσως και μείνανε μαζί.

Μόλις πήραμε την άδεια από την αστυνομία πήγαμε όλοι πάνω, στο ξενώνα.

Το Αββαείο του ενάτου αιώνα, πάνω από τον Ξενώνα.

Εκεί μας περιμένανε οι εθελοντές του χωριού, συμπεριλαμβανομένης μιας κυρίας που μέχρι πριν 15 χρόνια είχε περάσει πολλά χρόνια σαν εθελοντής στα στρατόπεδα προσφύγων της Μέσης Ανατολής και της Αφρικής. Ήξερε και εκείνη Γαλλικά και Αγγλικά. Εγώ το τζόβενο την έκανα για γιαγιά ώσπου με τρόμο διαπίστωσα ότι ήμουνα δύο μήνες μικρότερος της. Τέλος πάντων.

Όταν χρειαζότανε στεκόμουνα στην μέση και ζήταγα αν μπορούσαν, παρακαλώ, να μου δώσουν την προσοχή τους. Με κοιτούσαν όλοι και τους έλεγα τι χρειαζότανε να πω... που βρίσκονται... που είμαστε... πόσο καιρό θα μείνουν εδώ... αν υπάρχει τρόπος να τηλεφωνήσουν στους αγαπημένους τους... Και μεταξύ άλλων, ξέροντας ότι αυτήν την πληροφορία την περιμένανε στο εστιατόριο που ετοιμάζανε να φέρουν το δείπνο, ρώτησα: "Υπάρχουν τίποτα ιδιαίτερες ανάγκες διαίτης; κάτι που δεν τρώει κανείς, ώστε να μην σας το προσφέρουμε; Γάλα; ρύζι; χοιρινό; χορταρικά;"

Εκείνη την στιγμή, η γιαγιά που είχε κάνει χρόνια στην Μέση Ανατολή μπαίνει στην μέση και ρωτάει "Είστε Χριστιανοί ή Μουσουλμάνοι;" Μου ανέβηκε το αίμα στο κεφάλι και πήγα να της ρίξω σβουριχτή σφαλιάρα, ή και καρπαζιά, αλλά κρατήθηκα. Απλά προχώρησα ένα βήμα μπροστά της και είπα με δυνατότερη φωνή: "Αυτό δεν έχει καμία σημασία!! Απλά δεν θα θέλαμε να σερβίρουμε κάτι που δεν θα θέλατε να φάτε..."

Ήρθε το πρώτο πιάτο από το εστιατόριο του χωριού. Τορτέλι. Σαν ραβιόλια, αλλά ντόπια δικά μας φτιαγμένα από αλεύρι και αυγά με τυρί και αρωματικά βότανα, με σάλτσα ντομάτα. Όλοι κάναμε τα γκαρσόνια και σερβίραμε τα πιάτα, και εγώ κάθισα να φάω σε ένα από τα τραπέζια μαζί με τους καλεσμένους μας. Κοιτούσαν τα πιάτα τους με περιέργεια. Δεν είχαν ξαναφάει ζυμαρικά. Είπα στους γύρω μου ότι είναι ντόπια σπεσιαλιτέ και ότι είναι αλεύρι, αυγά, τυρί και βότανα. Σηκώθηκαν τα φρύδια, άνοιξαν τα στόματα. Εντάξει.

Ανάμεσα στο πρώτο και το δεύτερο πιάτο ο Δήμαρχος ήθελε να κάνει μερικές ανακοινώσεις. Στάθηκα δίπλα του για την μετάφραση... Πρώτα μίλαγε εκείνος και μετά μετέφραζα εγώ:

"Έχει κανείς χαρτιά; ταυτότητα; διαβατήριο;"
"Έχετε επάνω σας διαβατήριο; ταυτότητα; κάποιο χαρτί μετανάστευσης;"
Κανείς δεν είχε τίποτα. Τους τα είχαν πάρει όλα στην Λιβύη.

"Αύριο θα κάνετε πολύ δουλειά γιατί πρέπει να συμπληρώσουμε πολλά χαρτιά να τα στείλουμε στην Ευρώπη"
"Αύριο ο κύριος Δήμαρχος έχει πολύ γραφειοκρατική δουλειά να κάνει μαζί σας. Στην Ευρώπη, που σας δέχτηκε, έχετε, με τον Ευρωπαϊκό νόμο δικαιώματα, δικά σας, δικαιώματα κατά τον νόμο, δικαιώματα όπως έχουμε και εμείς, και για να ισχύσουν τα δικαιώματά σας, για τον καθένα σας πρέπει να γίνει πολύ γραφειοκρατία και να συμπληρωθούν πολλά χαρτιά που στο τέλος θα αντιπροσωπεύουν και θα εγγυόνται την θέση σας στην καινούργια σας ζωή."

"Αύριο το πρωί και κάθε πρωί θα παίρνουμε παρουσιολόγιο"
"Σας ζητούμε συγγνώμη γι' αυτό αλλά είμαστε αναγκασμένοι από τους κανονισμούς της Ιταλικής Κυβέρνησης, κάθε πρωί, να ρωτάμε από την λίστα των ονομάτων σας ποιοί βρίσκονται εδώ ώστε να ξέρουμε ότι δεν έχει χαθεί κανείς στους δρόμους του χωριού ή στο δάσος."

"Όποιος φύγει χωρίς άδεια θα συλληφθεί από την αστυνομία και θα θεωρηθεί λαθραίος".
"Αν κάποιος λείπει και δεν μπορέσουμε να τον βρούμε, τότε, κατά τον νόμο η αστυνομία είναι αναγκασμένη να τον θεωρήσει λαθρομετανάστη και θα ψάξει να τον βρει. Και τότε ένα άτομο σε τέτοια θέση χάνει τα δικαιώματα που έχετε σαν κάτοικοι των χωρών που σας πρόσφεραν μόνιμη διαμονή."

"Αν φύγει κανείς χωρίς να μας το πει, χάνει τα δικαιώματά του για περίθαλψη, στέγη και τροφή."
"Όσο είμαστε όλοι μαζί και μένετε εδώ μαζί μας έχετε τα δικαιώματα στέγης, τροφής, φροντίδας και ιατρικής περίθαλψης. Πόσοι χρειάζονται Γιατρό;" Σηκώθηκαν τρία χέρια, το πρώτο της εγκύου κυρίας. "Αύριο Δευτέρα θα οργανώσουμε κάτι ώστε ο γιατρός να σας δει. Κι εμείς εδώ στο χωριό δεν έχουμε γιατρό παρά μας επισκέπτονται δύο γιατροί  τρεις φορές την εβδομάδα."

"Τι δουλειές κάνατε στην πατρίδα σας;"
"Εμείς εδώ στο χωριό είμαστε κτηνοτρόφοι, ξυλοκόποι, αγρότες, πετράδες, χτίστες... φάρμες έχουμε με κατσίκια και αγελάδες... Εσείς τι δουλειές κάνατε στην Πατρίδα σας;" Οι περισσότεροι άνδρες είπαν ότι εργαζόντουσα σε εργοστάσια και εκαναν οξυγονοκόλληση και δουλεύανε με μέταλα και σιδερα. Αλλά πρσφέρθηκαν ότι μπορούν να κάνουν οποιαδήποτε δουλειά.

"Έχετε κινητά τηλέφωνα;"
"Πόσοι έχουν κινητά τηλέφωνα; δύο...πέντε.. έξι...εννέα, δέκα...δώδεκα. Έχετε κάρτες; όχι. Θα προσπαθήσουμε να οργανώσουμε κάτι αύριο ώτσε να μπορέσετε να κάνετε τα τηλέφωνα που θέλετε."

"Ευχαριστούμε, καλή όρεξη."
"Σας ευχαριστούμε! Υπάρχουν ερωτήσεις που θα θέλατε να κάνετε;"

Οι ερωτήσεις ήταν κάμποσες. Αν είχαμε πρίζες με USB για τα κινητά τους επειδή οι δικές τους δεν ταιριάζουν στις πρίζες της Ιταλίας. Αν μπορούσαμε να δώσουμε για τις κυρίες και τις κοπέλες κρέμα σώματος, σαν νιβέα, ας πούμε, και βουτυρο κακάο για τα χίλια τους που ήταν σπασμένα. Που ακριβώς είμαστε και πόσο απέχει το Μιλάνο... Πόσο καιρό θα κάτσουν εδώ...

Ένας νέος άντρας είπε ότι το πρωί, η εργασία είναι καλή για την ψυχή και ότι δεν είναι καλό για τον άνθρωπο να κάθεται, και, αν έχουμε κάποια δουλειά να τους δώσουμε να κάνουνε --οι γύρω του συμφωνήσανε. Το μετέφρασα στον Δήμαρχο και χαμογελάσαμε όλοι. Είμαστε σίγουροι ότι θα μπορέσουμε να τους βρούμε κάτι να κάνουν, να κερδίσουν και κάτι.

Ήρθε το δεύτερο πιάτο, κατσικάκι φούρνου με πατάτες, ντόπιο. Ενθουσιάστηκαν! και σιγά-σιγά φάγαμε όλοι και η βραδιά άρχισε να τελειώνει. Η έγκυος κυρία μου έδειξε μια περιοχή σοβαρής κακοποίησης στα πόδια από το περπάτημα στην Αφρική και την διαβεβαίωσα ότι θα φέρουμε σίγουρα γιατρό την Δευτέρα.

Τότε μοιράσαμε σαπούνια, σαμπουάν, πετσέτες, σεντόνια και τους δείξαμε πως να πάνε στα δωμάτιά τους στο διπλανό κτήριο. Πήγα και εγώ από δωμάτιο σε δωμάτιο να δω  αν χρειαζότανε κανείς τίποτα. Με ρώτησαν αν έχουμε σφουγγάρια για να κάνουν ντους. Και βέβαια είχαμε, 24. Έκανα την διανομή. Σε λίγο ήρθε στο κυρίως κτήριο μια δεσποινίς, η 25η, και είπε ότι εκείνη δεν είχε σφουγγάρι. "Δεν έχει άλλα! Τελειώσανε της είπαν" και την διώχνανε. Εγώ μπήκα στη μέση και είπα, μια στιγμή, να κοιτάξω μήπως έχει μείνει κανένα, και άρχισα να ψάχνω στα ράφια ξέροντας ότι τα είχαμε δώσει ήδη και τα 24 ()αλλά θεώρησα πιο ευγενικό να δείξω τουλάχιστον ότι έψαχνα). Εξήγησα, συγγνώμη, ότι είχαν τελειώσει όλα, αλλά μπορώ αν θέλει να της δώσω μια έξτρα πετσέτα να χρησιμοποιήσει αντί για σφουγγάρι! Χάρηκε και την πήρε μαζί με την κανονική της πετσέτα.

Η γιαγιά εθελοντής μου είχε πει χθες να μην καπνίσω μπροστά τους γιατί θα αρχίσουνε να μου ζητάνε τσιγάρα και θα μου τα πάρουνε όλα. Έτσι κι εγώ είχα φέρει δύο κλειστά πακέτα τσιγάρα για ρεζέρβα, και όταν είδα κάποιον να βγαίνει έξω και να κοιτάει τους καπνίζοντες τον ρώτησα αν θέλει τσιγάρο και είπε ναι, ευχαριστώ! Ρώτησα αν καπνίζουν κι άλλοι και είπε ναι. Του έδωσα ένα κλειστό πακέτο και αναπτήρα και του είπα ότι αυτά είναι για όλους. Αργότερα καθώς τα λέγαμε μου είπε ότι δεν είχε γνωρίσει τον πατέρα του, και την μητέρα του την είχαν πάρει σε άλλο χωριό και την είχε χάσει όταν ήταν παιδί.

Είναι συγκινητικό και ταπεινωτικό συνάμα. Σε βάζει σε μια θέση με ρεαλιστική προοπτική το να ξέρεις ότι δεν είσαι καλύτερος ή ανώτερος από κανέναν άλλον, αλλά να σε βάζει η στιγμή σε μια θέση όπου περιμένουν άλλοι κάτι σημαντικό από εσένα, κάτι που έχει να κάνει με την επιβίωσή τους --την στιγμή που εσύ ο ίδιος αισθάνεσαι ότι δεν έχεις περάσει ούτε το 1% της δυστυχίας και του κινδύνου και την μιζέριας και εξευτελισμού που περάσανε οι άνθρωποι που έχεις μπροστά σου. Τους κοιτάς προσεκτικά και βλέπεις ανθρώπους ακριβώς σαν κι εσένα, που ξέρουν να τρώνε με καλούς τρόπους στο τραπέζι, που ξέρουν ακόμα το ποιοί είναι και δεν έχουν χάσει την ανθρώπινη αξιοπρέπειά τους.

Όταν μείναμε μόνοι μας οι εθελοντές σκεφτήκαμε ότι θα ήταν ωραίο και αναζωογόνηση για το χωριό αν μερικοί αποφασίζανε να μείνουν εδώ και να χτίσουν την ζωή τους μαζί μας...

Για την ώρα πρέπει απλά να περάσουν οι ώρες, οι μέρες και οι βδομάδες μέχρι να πιστέψουν ότι εδώ πια είναι ασφαλείς και δεν έχουν να φοβούνται τίποτα από εκείνα από τα οποία δραπέτευσαν και εκείνα που συνάντησαν στον μακρύ τους δρόμο προς την Ζωή

Πρόσφυγες

Είμαστε ένα χωριό 180 ανθρώπων. Πέμπτη πρωί ο απερχόμενος Δήμαρχος του οποίου η θητεία τελειώνει τον Μάιο, και ο αντιδήμαρχος, χτύπησαν την πόρτα μας να μιλήσουν στην Μαργαρίτα και σ' εμένα. Η Ρώμη ζήτησε αν  μπορούμε να πάρουμε μερικούς από κάπου 4.000 πρόσφυγες του εμφυλίου πολέμου της Συρίας. Ο Δήμαρχος σκεφτόταν ότι ίσως να μπορούμε να δώσουμε στέγη σε 20 άτομα. Του θύμισα ότι λόγω της ανικανότητας του Δημαρχείου, ο Ξενώνας του χωριού είναι άδειος ένα χρόνο τώρα χωρίς κανένας να τον διαχειρίζεται, και ο Ξενώνας μόνο μπορεί να κοιμίσει 35-50 ανθρώπους. Η Μαργαρίτα πρότεινε να κάνουμε Παρασκευή βράδυ μια έκτακτη συνάντηση με τίτλο "Δημόσια Συνάντηση Σχετικά με την Ανθρωπιστική Κρίση στην Συρία", για να εισάγουμε το θέμα με τους συγχωριανούς μας πριν φτάσουν οι πρόσφυγες Σάββατο.

Η ανησυχία δεν ήταν για την ικανότητά μας να δώσουμε στέγη στους πρόσφυγες. Άλλωστε τα χρήματα για συντήρηση, τροφή και λοιπά θα έρχονται άμεσα από την Ευρωπαϊκή Ένωση. Η ανησυχία ήταν το πως θα δουν οι χωριανοί τους ξένους. Ανησυχούσαμε για θέματα ξενοφοβίας, ρατσισμού, παρανόησης... φασισμού... φόβου... Υπάρχουν και στην Ιταλία τα ίδια παραδείγματα ντροπής και αίσχους που έχει επιδείξει και η Ελλάδα τα τελευταία χρόνια.

Αλλά δεν χρειαζόταν να ανησυχούμε. Στην συνάντηση Παρασκευή βράδυ, το χωριό έδειξε ότι μπορούμε να είμαστε περήφανοι. Σάββατο περιμένουμε τους επισκέπτες μας, κάπου 30 άνθρωποι, και θα έρθουν κάμποσοι χωριανοί να τους καλωσορίσουμε, να τους φέρουμε κάτι να φάνε μέχρι να οργανωθούμε. Ο Ξενώνας ετοιμάζεται στα γρήγορα, φτιάξαμε την  θέρμανση, και έρχεται η εταιρία του Ηλεκτρικού να το επανασυνδέσει. Μπορεί να βάλουμε καμιά προέκταση από το διπλανό σπίτι μέχρι να έχει πάλι δικό του ηλεκτρικό ο ξενώνας. Λόγω Αγγλικών και Γαλλικών εγώ θα είμαι ο διερμηνέας και σύνδεσμος όποτε χρειάζεται. Θα είμαι εκεί όταν φτάσουν.

Η Μαργαρίτα έχει τον ρόλο της διοικήτριας του σταθμού της δασοφυλακής του κράτους, που είναι και αστυνομική δύναμη. Οι Καραμπινιέρι του κυρίως χωριού του Δήμου 12 χιλιόμετρα πιο κάτω δεν θα αναμιχθούν. Εγώ θα χρησιμοποιηθώ σαν διερμηνέας και σύνδεσμος αλλά θα χρησιμοποιήσω και την ιστοσελίδα του χωριού, όπου δημοσιεύω νέα, για να παρουσιάσω και την ανθρώπινη πλευρά του πως, ακόμα και μια Μεσογειακή χώρα σε οικονομική κρίση, δεν χρειάζεται να επιτρέψει στον εαυτό της να πέσει και σε κοινωνική κρίση όπως οι γείτονες και ξαδέλφια στα νοτιοανατολικά, κάτω στα Βαλκάνια.

Από την πρώτη μέρα που έφτασα στο Σαν Μπενεντέτο ιν Άλπε τον Απρίλιο του 2008 ένοιωσα ότι κάτι διαφορετικό έχει ο αέρας εδώ, κάτι το ξεχωριστό και σπάνιο. Ίσως να έχουμε τώρα μια ευκαιρία να μοιραστούμε αυτό το κάτι το ξεχωριστό με τον τρόπο που θα αντιμετωπίσουμε τους συνανθρώπους μας. Το μόνο που ζητάνε είναι η ευκαιρία να επιζήσουνε. Και το μόνο που μπορούμε να κάνουμε εμείς είναι αυτό που είχε πει και ο Πητ Σήγκερ: να σκεφτόμαστε παγκόσμια και να πράττουμε τοπικά (think globally, act locally). Από εμάς εξαρτάται.

Θα μείνουν μαζί μας μέχρι τις 30 Ιουνίου οπότε και θα προωθηθούν στις χώρες τελικού τους προορισμού. Μετά, θα εξαρτάται από τον καινούργιο Δήμαρχο να δεχτεί και άλλους, αλλά δεν ανηχυσώ γιατί είναι σωστός άνθρωπος και τον ξερω προσωπικά. Βλέπω έναν καινούργιο άνεμο συζήτησης και ελπίδας στον Δήμο μας.

Μόνο 10 χώρες μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης πρόσφεραν είσοδο και βοήθεια στους πρόσφυγες του εμφυλίου πολέμου της Συρίας. Ένας πόλεμος ανάμεσα στα συμφέροντα της Δύσης και στα συμφέροντα της ΑλΚάιντα ο οποίος δολοφονεί και ξεσπιτώνει εκατομμύρια, ξεγράφοντας γενιές ανθρώπων.

Έως τον Δεκέμβριο του 2013, η πιο γενναιόδωρη χώρα ήταν η Γερμανία παίρνοντας 10.000 πρόσφυγες, το 80% από την υπόλοιπη Ευρώπη. Η Γαλλία είχε πάρει 500 πρόσφυγες και η Ισπανία 30. Η υπόλοιπη Ευρώπη συμπεριλαμβανομένων του Ηνωμένου Βασιλείου και της Ιταλίας, κανέναν. Τώρα η Ιταλία άρχισε να δέχεται... και εμείς είμαστε από τα πρώτα χωριά που τους περιμένουμε.

Η Ελλάδα και η Βουλγαρία πέραν του ότι δεν δέχονται πρόσφυγες, ούτε με κονδύλια της ΕΕ, πάνε ένα βήμα παρακάτω, Η Βουλγαρία με απάνθρωπα στρατόπεδα συγκέντρωσης και η Γραικία σπρώχνοντας τους ανθρώπους αυτούς πίσω στην θάλασσα.

Πρόσφυγες έχουν αναφέρει σε αντιπροσώπους της Διεθνούς Αμνηστίας πως Ελληνική Ατυνομία και Ακτοφυλακή, με όπλα στο χέρι και με κουκούλες στο πρόσωπο, τους πήραν τα υπάρχοντά τους και τους επέστρεψαν στην Τουρκία. Ένας άνθρωπος 32 ετών περιέγραψε πως οι Έλληνες "Μας έβαλαν όλους τους άνδρες μπρούμητα στον πάτο της βάρκας και μας κράτησαν κάτω με τα πόδια τους για τρεις ώρες. Μετά, κατά τις 10 το πρωί, μας έβαλαν πίσω στην φουσκωτή μας βάρκα, μας ρυμούλκησαν και μας άφησαν στην ανοιχτή θάλασσα κοντά στην Τουρκία".

Η Ιταλία και αυτή φέρθηκε βάναυσα μέχρι τώρα. Πόσοι άνθρωποι έχουν πνιγεί στην Μεσόγειο, νότια της Σικελίας... και στο νεκροταφείο του Αιγαίου.

Πρώτη η Σουηδία άνοιξε πρόσφατα το θέμα, και αμέσως μετά:

Στις 14 Μαρτίου το 2014, πάνω από 100 μη κυβερνητικές οργανώσεις, συμπεριλαμβανομένων των Human Rights Watch, απέστειλε ανοικτή επιστολή προς τους ηγέτες των θεσμικών οργάνων της ΕΕ και έκανε έκκληση για συντονισμένη δράση, για να δώσει στους πρόσφυγες από τη Συρία έναν ασφαλή δρόμο προς την Ευρώπη, την προστασία των προσφύγων που φθάνουν στα σύνορα της Ευρώπης, και την επανένωση οικογενειών σπαράσσεται από την κρίση.

Η επιστολή είναι μέρος της Ευρώπης Act Now / Πρόσφυγες, εκστρατεία Help Συρίας, που ξεκίνησε στις 6 Μαρτίου 2014. Μάθετε περισσότερα στο www.helpsyriasrefugees.eu.

Επίσης ενδιαφέρον άρθρο της Guardian, που αναφέρει Γερμανία και Σουηδία, αλλά και Ελλάδα, Ιταλία και Βουλγαρία.

Στην συνάντηση του χωριού την Παρασκευή είπα κι εγώ δυό πράγματα. Είπα ότι είμαστε τυχεροί γιατί δεν έχουμε ζήσει πόλεμο 70 χρόνια τώρα, κι έχουμε τα σπίτια μας. Αλλά οι παππούδες μας και οι προ-παππούδες μας ήρθαν ένα εκατομμύριο πρόσφυγες, από την Σμύρνη, και τους έκαναν πολίτες δεύτερης κατηγορίας στην Ελλάδα τουλάχιστον μια γενιά, δύο... Και οι Ιταλοί στρατιώτες που έμειναν στην Ρωσία το '43-45 αναγκάστηκαν να περπατήσουν από την Ρωσία πίσω στα χωριά τους της Ιταλίας... Οι περισσότεροι δεν το κατάφεραν. Ίσως κάποιος να τους έδωσε τότε, στην Ρωσία, στους παππούδες του χωριού, ένα κρεβάτι ή ένα κομμάτι ψωμί. Και είναι η σειρά μας τώρα να το κάνουμε αυτό για τους ανθρώπους που τα έχασαν όλα, που είναι σήμερα στην θέση της πάλης για επιβίωση στην οποία βρισκόντουσαν οι δικές μας οικογένειες πριν πολλά χρόνια.

Όταν σταμάτησα να μιλάω σηκώθηκε ένας γερούλης, κάπου 85-90, και είπε ότι, ναι, στην Ρωσία, το '45, επειδή οι Ρώσοι δεν μιλούσαν Ιταλικά, όταν ήθελαν να βοηθήσουν κάποιον, κρατούσαν στο χέρι και έδειχναν ένα εικόνισμα της Παναγίας και λίγο ψωμί, και ο Ιταλός ήξερε ότι δεν χρειάζεται να φοβάται εκείνη τη στιγμή.

Τώρα τηλεφώνησε ο Δήμαρχος και είπε ότι το στρατιωτικό αεροπλάνο με πρόσφυγες για χωριά της περιοχής φτάνει στην Μπολόνια 9:30 μμ Σάββατο βράδυ, και εδώ το πούλμαν θα φτάσει κατά τις 1:30-2:30 πμ το πρωί της Κυριακής. Θα είμαστε εδώ να τους περιμένουμε με ζεστό τσάι και καφέ.