Γκάζα #2

Επέκταση της προηγούμενης ανάρτησης σχετικά με την Γκάζα.

Νομίζω όλοι θα συμφωνήσουν πως ακόμα και με τις καλύτερες, αγνότερες και αντικειμενικότερες προθέσεις, η ημιμάθεια δεν βοηθά στην σύσταση οποιασδήποτε εποικοδομητικής γνώμης.

Επίσης, ότι η ημιμάθεια είναι σχεδόν πάντα υπεύθυνη για γνώμες εμμέσως ή αμέσως ρατσιστικές, φασιστικές ή ναζιστικές: εφ' όσον ο ρατσισμός, ο φασισμός και ο ναζισμός είναι στην ουσία τους ο φόβος και μη αποδοχή του διαφορετικού, με κάποια δόση εγωκεντρισμού. Αν το πούμε απλοϊκά, όσο λιγότερα γνωρίζει κανείς για κάτι που είναι "διαφορετικό" από τον ίδιο (ημιμάθεια), τόσο πιο εύκολο είναι να το παρεξηγήσει και να το απορρίψει. Να το φοβηθεί, να το μισήσει και να θελήσει να το εξουδετερώσει. Η ημιμάθεια δεν σημαίνει αυτόματα ρατσισμό, φασισμό ή ναζισμό --αποτελεί όμως την κύρια οδό προς αυτά. Μπορεί φυσικά να υπάρχουν ημιμαθείς ή αμαθείς που να είναι απλά αυτό και τίποτα παραπάνω.

Μην ξεχνάμε και τον φυσικό εγωισμό και εγωκεντρισμό του ανθρώπου, όπου, όταν δούμε κάποιον "καλύτερο" από εμάς, ο λόγος για τον οποίον κάποιος διαφορετικός είναι καλύτερος από εμάς δεν μπορεί ποτέ να είναι πως απλά εμείς είμαστε λιγότερο επιτυχημένοι για λόγους που πηγάζουν από εμάς ή την κοινωνία που χτίσαμε: σίγουρα πρέπει οι άλλοι να ...συνωμοτούν εναντίων μας! Να λοιπόν η παγκόσμια Εβραϊκή συνομωσία... και όλες οι συνομωσίες. "Εμείς" δεν φταίμε ποτέ. Αν "συνομωσία" είναι το να συζητάς και να οργανώνεσαι με τους όμοιους σου για το πως να έχετε καλύτερη ζωή, τότε, ίσως, απλά, οι Εβραίοι να ...συνωμοτούν πιο αποτελεσματικά από εμάς. Μα σοβαρολογούμε τώρα;

Δεν θα έπρεπε να παρεξηγήσει κανείς την προηγούμενή μου ανάρτηση, πρόχειρα, ως λέγουσα πως αν κριτικάρεις το Ισραήλ είσαι αντισημίτης. Μη μυγιάζεστε! Άλλωστε, στην ανάρτηση διαχώρισα καθαρά τις διαφορετικές πηγές ως: "Λυπάμαι τους άνευ λογικής, άνευ αντικειμενικής σκέψης, λυπάμαι τους ημιμαθείς και λυπάμαι τους κρυπτο-αντισημίτες και τους ξερόλες που συγκρίνουν τις δύο καταστάσεις αυτές: των πεπραγμένων κατά το ολοκαύτωμα με τα δρώμενα από το σημερινό κράτος του Ισραήλ, και δεν βρίσκουν διαφορά." Κάθε ομάδα που ανέφερα έχει τις δικές τις ...ομορφιές. Και υπάρχουν τόσες άλλες που δεν ανέφερα. Δεν είναι όλοι αντισημίτες, ούτε όλοι ρατσιστές, ούτε όλοι φασίστες ή ημιμαθείς. Όλοι όμως είναι μάλλον μέρος του προβλήματος, ο καθένας με τον δικό του τρόπο, εφ' όσον "πρόβλημα' είναι οτιδήποτε δεν προσφέρει εποικοδομιτική λύση δίκαια για όλους.

Κανένα θέμα δεν έχει μόνο μία πλευρά... Ενώ το ολοκαύτωμα έδωσε την αφορμή για την δημιουργία του κράτους του Ισραήλ, και ήταν μια θαυμάσια "ουμανιστική" δικαιολογία, σίγουρα η γεωπολιτική της περιοχής, όπως και τα πετρέλαια της Μέσης Ανατολής, δεν ήταν μακριά από τις σκέψεις των ...ουμανιστών.

Κατέληξε λοιπόν, άραγε, το κράτος του Ισραήλ υποχείριο των ΗΠΑ; ή... οι ΗΠΑ υποχείριο του κράτους του Ισραήλ; Είναι άραγε το κράτος του Ισραήλ ο κόμβος πάνω στον οποίον εξελίσσεται  η μάχη μεταξύ Ισλάμ και Χριστιανισμού; Είναι άραγε το Ισραήλ ο μπαλαντέρ στο παιγνίδι των πετρελαίων που βρίσκονται κάτω από την άμμο των Αράβων; Μα φυσικά, ναι, ναι, ναι ...και ναι.

Κανένα θέμα δεν έχει μόνο μία πλευρά ή μόνο ένα επίπεδο.

Όμως για να καταλάβουμε την λειτουργεία ενός Ελβετικού ρολογιού δεν το σπάμε με ένα σφυρί να δούμε τι είχε μέσα. Ούτε κόβουμε τον Γόρδιο Δεσμό με την πτώση ενός σπαθιού --έτσι λύνουν προβλήματα οι κατακτητές και οι νικητές --δεν λύνονται έτσι προβλήματα όταν η λύση πρέπει να είναι δίκαιη για όλους... Δυστυχώς πρέπει να βρούμε την άκρη και τον πυρήνα, και να αναλύσουμε, και να ξετυλίξουμε, το πρόβλημα προσεκτικά. Και να μην σπάσουμε ή κόψουμε τίποτα καθώς ξεδιαλύνουμε τις ...συνιστώσες του κόμπου.

Και... φοβάμαι ότι η αρχή και το τέλος κάθε σκέψης ή λύσης για το Μεσανατολικό στηρίζεται στον ακρογωνιαίο λίθο της αποδοχής του Δικαιώματος του κράτους του Ισραήλ να Υπάρχει, κατά το ψήφισμα των Ηνωμένων Εθνών της 29 Νοεμβρίου 1947. Ένα ψήφισμα που εμπεριστατωμένα ζητούσε δίκαιη λύση και για κράτος του Ισραήλ και για κράτος Παλαιστινίων (και για τον Ιουδαϊσμό και για το Ισλάμ).

Στην αρχή είχε λεχθεί πως το κράτος του Ισραήλ μπορεί να δημιουργηθεί κάπου σε κάποιο νησί του Ειρηνικού Ωκεανού. Αυτό το σκεπτικό όμως είχε δύο τρωτά σημεία: Κανείς άνθρωπος Εβραϊκής καταγωγής δεν θα πήγαινε εκεί, και, με την αποχώρηση της Μεγάλης Βρετανίας από την "πληρεξουσιότητά" της (Mandate) της Παλαιστίνης, το Λεβάν, η Μέση Ανατολή, θα έμενε μετέωρη, έτοιμη να απομακρυνθεί από την Δύση και να πέσει σε τριτοκοσμικό χάος μαζί με τα πετρέλαιά της.

Προσοχή: Δεν πάμε κατ' ευθείαν από το ολοκαύτωμα στην ίδρυση του κράτους του Ισραήλ. Το ένα τελείωσε Μάιο του 1945 και το άλλο ξεκίνησε αρχές Δεκεμβρίου του 1947. Μας λείπουν δυόμισι χρόνια.

Όλο και κάτι πρέπει να συνέβη μέσα σ' αυτά τα δυόμισι χρόνια, σ' αυτές τις χίλιες μέρες, που να οδήγησε στα τέλη Νοεμβρίου του 1947.

Παραδείγματος χάριν, οι πολλές χιλιάδες Ευρωπαίοι και Ρώσοι Εβραϊκής καταγωγής που, μην έχοντας που αλλού να πάνε, και έχοντας παραμείνει σε στρατόπεδα από τους συμμάχους, άρχισαν να πηγαίνουν λαθραία στην Παλαιστίνη με ότι μέσο έβρισκαν, και συλλαμβάνονταν, απωθούνταν και φυλακίζονταν από την Βρετανία και από άλλες ...ουμανιστικές δυνάμεις.

Βέβαια, το ιστορικό της λαθρομετανάστευσης από την Ευρώπη και την Ρωσία προς την Παλαιστίνη δεν είναι ούτε καν η κορφή του παγόβουνου του τι διαδραματίστηκε πίσω από κλειστές πόρτες στον άμεσα μεταπολεμικό κόσμο των νικητών.

Το να αποδίδουμε το αποτέλεσμα μόνο σε ενέργειες ή θέληση των Εβραίων και των Εβραϊκής καταγωγής είναι απλά αφελές. Το να το αποδίδουμε μόνο στις ΗΠΑ είναι εξ' ίσου αφελές.

Μια καλή ερώτηση είναι γιατί άραγε δεν εφαρμόστηκε πλήρως το ψήφισμα των Ηνωμένων Εθνών με δημιουργία και Παλαιστινιακού κράτους κατά το 1948; Ίσως επειδή οι λεγόμενοι "Παλαιστίνιοι" δεν είχαν την άδεια του Αραβικού και Ισλαμικού κόσμου να αναγνωρίσουν το Δικαίωμα του Ισραήλ να Υπάρχει, και έτσι δεν μπορούσαν να επωφεληθούν από ένα ψήφισμα που πρότεινε δύο ισάξια κράτη (μη αναγνωρίζοντας το ένα από τα δύο). Άλλωστε είναι ιστορικό γεγονός το ότι, όταν έγινε το ψήφισμα των Ηνωμένων Εθνών, Ισλαμιστές από την γειτονική περιοχή θανάτωναν ομόθρησκούς τους κάτοικους της Παλαιστίνης αν εκείνοι έλεγαν ότι δεν τους πείραζε το κράτος του Ισραήλ ή το να συγκατοικούν ή να γειτονεύουν με αυτό. Η επίθεση ήρθε από τους Μουσουλμάνους γείτονες, όχι από τους κατοίκους Παλαιστινίους, είτε το ήθελαν οι κάτοικοι είτε όχι. Αυτό, γιατί κανείς ποτέ δεν το θυμάται; γιατί δεν παραδέχεται κανείς ξερόλας τις ρίζες του "Παλαιστινιακού αγώνα" και τον σκοπό του "αγώνα" αυτού, και την δημογραφική/ιστορική σύνθεση των "Παλαιστινίων";

Ότι και να είναι κανείς: αφελής, αμαθής, ημιμαθής, υποκειμενικός, κρυπτο-αντισημίτης, αντισημίτης, ρατσιστής, φασίστας, ναζί, θρησκευτικά φανατισμένος Χριστιανός ή Μουσουλμάνος, μαλάκας, έχων μαύρα μεσάνυχτα ή απλά ηλίθιος, δεν είναι δυνατόν να προχωρήσει σε γνωμάτευση περί της στάσης του κράτους του Ισραήλ σήμερα πριν απαντήσει στο αν το Ισραήλ έχει το Δικαίωμα να Υπάρχει.

Αν πει ότι δεν έχει αυτό το δικαίωμα πρέπει να εξηγήσει γιατί κατά την γνώμη του το Ισραήλ δεν έχει το νόμιμο δικαίωμα της ύπαρξής του. Κάθε τέτοια εξήγηση θα οδηγήσει αναγκαστικά σε χωράφια με πολλές πέτρες και τσουκνίδες --οπότε, ξαναδιαβάζουμε και τις δύο αναρτήσεις μου από την αρχή να βρούμε τρόπο να τις εξουδετερώσουμε ως άκυρες. Αν από την άλλη απαντήσει πως το δικαίωμα υπάρχει, τότε πρέπει αναγκαστικά να απαιτήσει από τον Αραβικό κόσμο και το κόσμο του Ισλάμ να το αποδεχτεί --αν μη τι άλλο για να δούμε αν το Ισραήλ θα συνεχίσει την "άμυνά" του, και την κατοχή της Δυτικής Όχθης, όταν δεν θα υπάρχει πια απειλή κατά της ίδιας της ύπαρξής του. Γιατί, αν τότε συνέχιζε το Ισραήλ να κάνει αυτά που κάνει σήμερα, χωρίς πλέον λόγο και αιτιολογία, φυσικά δεν θα εύρισκε την παραμικρή νομιμοποίηση ή υποστήριξη πουθενά, ούτε ακόμα και στους Εβραϊκής καταγωγής Αμερικανούς, και, το σφάλμα, η παρανομία, θα βρισκόντουσαν αποκλειστικά στην θέση του Ισραήλ --πράγμα που τώρα, όπως έχουν τα πράγματα, απλά δεν είναι δυνατόν να λεχθεί.

Γκάζα

Είναι τρομακτικά λυπηρό αυτό που συμβαίνει στην Μέση Ανατολή από το 1917 όταν μετακίνησαν εκεί Άραβες οι Βρετανοί (εναντίων των Τούρκων, όπου τα επόμενα δέκα χρόνια άρχισαν οι δυτικοί να χαράζουν τα σημερινά σύνορα των Αραβικών κρατών, χτίζοντας το σημερινό αδιέξοδο), και από το 1947 όταν οι "γείτονες" δεν δέχτηκαν το ψήφισμα των Ηνωμένων Εθνών και επιτέθηκαν. Μιά επίθεση που συνεχίζεται καθημερινά σε διαφορετικές μορφές επί 67 χρόνια, η οποία, επίθεση, πάντα αποκρούστηκε με επιτυχία, και τώρα αποκρούεται με τρόπο ο οποίος δείχνει ότι το σημερινό κράτος του Ισραήλ δεν έχει αυταπάτες που να βάζουν την κοινή γνώμη μπροστά από την επιβίωση του κράτους. Τώρα, η απόκρουση της επίθεσης είναι δέκα φορές αγριότερη από την επίθεση στην οποία απαντά.

Υπάρχουν εκείνοι που και σήμερα αρνούνται να δεχτούν το ψήφισμα των Ηνωμένων Εθνών της 29 Νοεμβρίου 1947, 33 υπέρ και 13 κατά, για την ύπαρξη του κράτους του Ισραήλ. Εκείνοι που ακόμα δεν το δέχονται, ποτέ δεν πρόκειται να το δεχτούν γιατί είναι δημοκράτες μόνο όταν κρατάνε εκείνοι τον δήμο κατά τις δικές τους απόψεις.

Υπάρχουν και εκείνοι που λένε ότι το κράτος του Ισραήλ, γεννημένο από το ολοκαύτωμα, κάνει τώρα στην Γκάζα το ίδιο που έκαναν οι Γερμανοί στους Εβραϊκής καταγωγής πολίτες, στους Ρομά, και στους ομοφυλόφιλους πριν 70 χρόνια. Εκείνοι που το λένε αυτό, θα έπρεπε να αναθεωρήσουν την πρόχειρη και απαίδευτη γνωμοδότησή τους.

Υπάρχουν οφθαλμοφανείς και θεμελιώδεις διαφορές οι οποίες καταστούν αδύνατη την σύγκριση των πράξεων του σημερινού κράτους του Ισραήλ με τις πράξεις των ναζί του Χίτλερ.

- Οι ναζί μάζευαν Γερμανούς πολίτες και πολίτες άλλων χωρών με το ζόρι από τα σπίτια τους, τους έπαιρναν τα υπάρχοντα και την περιουσία, τους έβαζαν σε τραίνα και τους μετέφεραν σε στρατόπεδα όπου τους δολοφωνούσαν. Χρειάζεται άραγε να θυμίσω τι και πως έκανε η Γερμανία, και γιατί το έκανε, στους δικούς της πολίτες και τους πολίτες των χωρών όπου έκαναν κατοχή;

- Το Ισραήλ απαντά σε πυραύλους που εκτοξεύονται εναντίων του από μέσα από τα σύνορα της Γκάζας. Απαντά με πυραύλους, και απαντά με στρατιωτικές επιχειρήσεις που στοχεύουν στην εξουδετέρωση των πυραύλων και στο κλείσιμο των τούνελ δια των οποίων περνούν από την Γκάζα τα σύνορα για να μπουν στο Ισραήλ παράνομα με σκοπό την τρομοκρατία.

- Οι αποκαλούμενοι "Παλαιστίνιοι" και τα περισσότερα Αραβικά κράτη, όπως και το Ιράν, δεν έχουν αναγνωρίσει το δικαίωμα ύπαρξης του κράτους του Ισραήλ. Δεν είναι πολίτες του κράτους του Ισραήλ (έχουν την επιλογή να γίνουν αν θέλουν). Επιτίθενται κατά αμάχων με ρουκέτες και τρομοκρατικές ενέργειες.

- Οι Εβραϊκής καταγωγής Γερμανοί, Πολωνοί, Γάλλοι, Ολλανδοί, Ιταλοί, Έλληνες και τόσοι άλλοι, ήταν Γερμανοί, Πολωνοί, Γάλλοι, Ολλανδοί, Ιταλοί, Έλληνες, και τόσοι άλλοι, που ανήκαν και αγαπούσαν την χώρα τους, πίστευαν στην χώρα τους, ήταν ενεργοί πολίτες της χώρας τους, -και βρισκόντουσαν νόμιμα στην νόμιμη χώρα τους από γενεές και αιώνες. Δεν είχαν επιτεθεί σε κανέναν. Δεν είχαν συνωμοτήσει εναντίων κανενός. Ήταν πολίτες που απλά ατύχησαν ως προς την καταγωγή, τις προσωπικές τους προτιμήσεις και την θρησκεία τους (την μόνη θρησκεία που δεν προσηλυτίζει και δεν καταδικάζει τις άλλες --από την οποία προέρχονται και ο Χριστιανισμός και το Ισλάμ). 

Δεν υπάρχει επίπεδο σύγκρισης (μπορεί κανείς να κρατήσει την αναπνοή του και να αρχίσει να πηδάει πάνω-κάτω, και να φοράει τα διπλώματα και τα παπλώματά του λοφίο, αλλά, σύγκριση θα συνεχίσει να μην υπάρχει). 

Λυπάμαι τους άνευ λογικής, άνευ αντικειμενικής σκέψης, λυπάμαι τους ημιμαθείς και λυπάμαι τους κρυπτο-αντισημίτες και τους ξερόλες που συγκρίνουν τις δύο καταστάσεις αυτές: των πεπραγμένων κατά το ολοκαύτωμα με τα δρώμενα από το σημερινό κράτος του Ισραήλ, και δεν βρίσκουν διαφορά.

Η διαφορά είναι επίσης ότι τα πάντα θα αλλάξουν, και ειρήνη θα μπορέσει να υπάρξει για όλους, την στιγμή που τα Αραβικά κράτη, το Ιράν, και εκείνοι από τον κόσμο του Ισλάμ που είναι εξτρεμιστές, θα αναγνωρίσουν το δικαίωμα ύπαρξης του κράτους του Ισραήλ. Οι αντεπιθέσεις που κάνει το κράτος του Ισραήλ γίνονται πάντα σαν απάντηση και ποτέ χωρίς πρόκληση. Αν σταματήσουν οι επιθέσεις κατά του Ισραήλ, σε συνδυασμό με την αναγνώριση του δικαιώματος ύπαρξής του, το Ισραήλ δεν θα έχει λόγο, αιτία, αφορμή, ή δικαιολογία να αντεπιτίθεται, ή να κρατά τα κατεχόμενα εδάφη (τα οποία κατεχόμενα εδάφη τα κατέλαβε κατά την διάρκεια νικηφόρων αμυντικών πολέμων μετά από επιθέσεις εναντίων του --Και για όσους ξερόλες δεν το ξέρουν, να θυμίσω ότι κατά την γέννησή της το 1948 η Ιορδανία πρώτη προσάρτησε τα εδάφη που λέγονται "Δυτική Όχθη", επιτέθηκε κατά του κράτους του Ισραήλ και απωθήθηκε από το Ισραήλ πέρα από την Δυτική Όχθη του Ιορδάνη. Το ξέρατε αυτό;).

Η αναγνώριση του δικαιώματος του Ισραήλ να υπάρχει όμως δεν πρόκειται να γίνει ποτέ. Δεν πρόκειται ποτέ ο περισσότερος Αραβικός κόσμος και το Ιράν να αναγνωρίσουν το Ισραήλ. Είναι μία μάχη μέχρι αφανισμού του ενός ή και των δύο πλευρών, την οποία μέχρι τώρα κερδίζει, αμυνόμενο, το Ισραήλ.

Τα θύματα θα συνεχίσουν να είναι τα παιδιά της Γκάζας τα οποία χρησιμοποιούνται σαν δόλωμα για την καταδίκη του Ισραήλ στην διεθνή κοινή γνώμη.

Η άμυνα του Ισραήλ έχει αλλάξει κλίμακα, πράγματι, και είναι πάρα πολύ σκληρότερη των επιθέσεων στις οποίες απαντά. Υπάρχουν Ισραηλινοί και Εβραϊκής και Παλαιστινιακής καταγωγής που διαφωνούν με την Ισραηλινή κυβέρνηση (ναι, κάπου 18% των Ισραηλινών είναι Παλαιστίνιοι και μουσουλμάνοι --για όσους δεν κατανοούν την διαφορά μεταξύ Ισραηλινού και Ισραηλίτη). Υπάρχουν Εβραϊκής καταγωγής άνθρωποι σε όλη την Γη, όπως και μη-Εβραϊκής καταγωγής, οι οποίοι καταδικάζουν την σκληρότητα των απαντήσεων της κυβέρνησης του Ισραήλ στις ρουκέτες από την Γκάζα.

Εγώ, προσωπικά καταδικάζω οποιονδήποτε πόλεμο και οποιαδήποτε βία. Δεν μπορώ όμως να καταδικάσω την άμυνα. Πρώτιστα επειδή δεν μου επιτρέπεται να τραβήξω αυθαίρετες διαχωριστικές γραμμές για το ποιός βαθμός άμυνας και πρόληψης είναι αποδεκτός και ποιός όχι. Να σταματήσουν οι επιθέσεις για να σταματήσει η άμυνα.

Και, δεν έχω άλλη επιλογή παρά να καταδικάσω εκείνους που χρησιμοποιούν τα παιδιά σαν μοχλό για την διαχείριση της διεθνούς κοινής γνώμης.

Τα παιδιά είναι τα θύματα. Εμείς όμως δεν είμαστε παιδιά: δεν μπορούμε να κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας ως προς το τι συμβαίνει πραγματικά μέσα στην Γκάζα (όπου η καθημερινή φροντίδα είναι ο πόλεμος κατά του γειτονικού κράτους του Ισραήλ, και η εισαγωγή όπλισμών αντί υλικών ανάπτυξης), και το τι συμβαίνει στον Αραβικό κόσμο γενικότερα.

Διαβάστε, σχετικά με την Παλαιστίνη

Πριν κάμποσο καιρό, στην Αθήνα μιλούσα με ένα άτομο γεννημένο, μεγαλωμένο και διαμένον στην Ελλάδα. Το συγκεκριμένο άτομο υποστήριζε στην συζήτηση-μονόλογο ότι το κράτος του Ισραήλ δεν έχει δικαίωμα να υπάρχει.

• Δεν το ενδιέφερε το άτομο αυτό το ψήφισμα και η απόφαση των Ηνωμένων Εθνών για την ίδρυση του κράτους του Ισραήλ: το θεωρούσε παράνομο.
• Πίστευε, εντελώς ανιστόρητα, ότι το Ισραήλ είχε επιτεθεί εκείνο στους γείτονες του, και δεν είχε ιδέα ότι το Ισραήλ ποτέ δεν επιτέθηκε σε κανέναν αλλά αμύνθηκε σε επιθέσεις των γειτόνων, και, νικώντας τους, τους έσπρωξε πίσω, στα εδάφη που τώρα είναι γι' αυτόν τον λόγο κατεχόμενα.
• Δεν είχε την παραμικρή ιδέα για την δημογραφική σύνθεση της περιοχής μέχρι τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, και μετά.
• Δεν είχε την παραμικρή ιδέα για τον ρόλο που έπαιξε η Βρετανική Αυτοκρατορία από Λώρενς της Αραβίας (1917) έως την εγκαθίδρυση του κράτους του Ισραήλ το 1948.
• Δεν είχε ιδέα για το γεγονός ότι η Βρετανία μετακίνησε πληθυσμούς από την Αραβία για να εκδιώξει το Οθωμανικό/Τουρκικό στοιχείο που βρισκόταν εκεί από τον μεσαίωνα... δεν ήξερε τίποτα για όλα αυτά.
• Και ως εκ των ανωτέρω κενών στην μόρφωσή του, το άτομο αυτό έλεγε ότι καλά κάνουν οι Παλαιστίνιοι και ρίχνουν ρουκέτες να σκοτώσουν τους Ισραηλινούς, και ότι οι Ισραηλινοί είναι δολοφόνοι που απαντούν στις ρουκέτες με ρουκέτες, και με επιθέσεις για να κλείσουν τα τούνελ κάτω από τα διεθνή σύνορα.
• Επίσης δεν ήξερε ότι το 15%-20% των Ισραηλινών είναι Παλαιστίνιοι, Άραβες, Μουσουλμάνοι, Χριστιανοί και άλλοι. Είναι φαίνεται από εκείνους που νομίζουν ότι "Ισραηλινός" (πολίτης του κράτους του Ισραήλ) και "Ισραηλίτης" (άνθρωπος Εβραϊκής καταγωγής), είναι το ίδιο πράγμα.

Τελικά, κατάφερα να αρθρώσω μιά μικρή φράση ανάμεσα στον μονόλογο και απάντησα: "...α... μα εσύ έχεις μαύρα μεσάνυχτα και από ιστορία και επί του θέματος γενικά."

Και αμέσως το μετάνιωσα γιατί ένα άτομο που έχει πράγματι μαύρα μεσάνυχτα δεν θα καταλάβαινε ποτέ τι είναι αυτά που δεν ήξερε (περί των οποίων έχει μαύρα μεσάνυχτα όπως πολλοί στο Ελλαδιστάν) και θα άκουγε την παρατήρησή μου σαν προσωπική επίθεση. Ίσως με την απάντησή μου να είχα μάλιστα κατέβει και στο επίπεδό του ατόμου αυτού.

Η αναζήτηση της λεπτομέρειας που καθορίζει την υφή ενός ολόκληρου θέματος και σκεπτικού ήταν πολύ δημοφιλής στην Αρχαία Ελλάδα. Στην ψωροκώσταινα-Γραικία όμως την σήμερον ημέρα, οι μόδες έχουν αλλάξει. Η λεπτομέρεια δεν είναι διόλου αν-βογκ. Είναι μάλιστα πολύ ενοχλητική. Και υπάρχουν τόσες, μα τόσες ενοχλητικές λεπτομέρειες.

Υπάρχουν άλλοι που κατανοούν τις λεπτομέρειες πολύ καλύτερα από εμένα. Μην ακούτε εμένα... ψάξτε όμως τις λεπτομέρειες... τουλάχιστον εκείνες που είναι ιστορικά γεγονότα αναμφισβήτητα.

Το κράτος του Ισραήλ σήμερα έχει δύο άτρωτες δικαιολογίες: Το ότι οι γείτονές του δεν αναγνωρίζουν το δικαίωμά του να υπάρχει και το ότι του επιτίθενται συνεχώς. Αν γίνει η αναγνώριση και σταματήσουν οι επιθέσεις, τι δικαιολογία θα έχει το Ισραήλ να κρατά τα κατεχόμενα εδάφη; και τι δικαιολογία θα έχει να αμύνεται επιτιθέμενο; Δυστυχώς, όπως έγραψα παραπάνω, νομίζω ότι αυτή είναι μία μάχη μέχρι αφανισμού ή του ενός ή και των δύο πλευρών.

Το όλο οικοδόμημα του "προβλήματος" είναι χτισμένο πάνω στον ακρογωνιαίο λίθο του αν το κράτος του Ισραήλ έχει δικαίωμα να υπάρχει.

Το αιώνιο μίσος κατά των Εβραίων είναι η καθοριστική πραγματικότητα. Όπως είναι επίσης πραγματικότητα ότι οι Εβραίοι επέζησαν διασπορά, χωρίς πατρίδα, και άγριους διωγμούς και γενοκτονίες, επί 1876 χρόνια, πετυχαίνοντας πρόοδο και ευημερία, πάντα μέσα από τις παραδόσεις τους, σε κάθε κοινωνία όπου βρέθηκαν --γι' αυτό και τους μισούν όλοι σχεδόν ανεξαιρέτως. 

Ένα μόνο παιδί Εβραϊκής καταγωγής θυμάμαι στο γυμνάσιό μου στην Αθήνα, και ήταν από τους 2-3 μόνιμα αριστούχους, αλλά διέφερε από τους άλλους σπασίκλες γιατί εκείνος είχε και εξωσχολική ζωή, με σπορ, με εξωσχολικά ενδιαφέροντα... με φιλενάδα... Εγώ τουλάχιστον δεν τον ζήλευα, ούτε τον μισούσα που ήταν καλύτερος από εμένα. Τον θαύμαζα και ευχόμουνα να μπορούσα να του μοιάσω. Αισθανόμουνα ντροπή όταν εμείς κάναμε θρησκευτικά και εκείνος ήταν ο ψωριάρης χώρια. Θυμάμαι επίσης τον προμηθευτή μου φωτογραφικών υλικών τα τελευταία τρία χρόνια στο Λονδίνο (κοτσίδες από τους κροτάφους, μαύρο κουστούμι, άσπρο  πουκάμισο, κόκκινα γένια, πραγματικό "στερεότυπο"), που όταν του είπα ότι έφευγα από την Αγγλία για να παντρευτώ, μου είπε να περιμένω μια στιγμή και μου έδωσε αποχαιρετιστήριο δώρο το πιο ακριβό και μεγάλο δερμάτινο άλμπουμ φωτογραφιών γάμου που είχε στην αποθήκη του, "ο τσιγγούνης ο Εβραίος". Και θυμάμαι τον Τέβιε στο έργο Βιολιστής στην Στέγη, που κάποια στιγμή λέει: "Αγαπημένε μου Θεέ, το ξέρω ότι είμαστε ο διαλεχτός Σου λαός, αλλά, εύχομαι που και που να διάλεγες κάποιον άλλο..."

Ακούγεται σκληρή και άκαρδη η ανάρτηση; Λυπάμαι αλλά η αλήθεια συνήθως είναι σκληρή και άκαρδη. Ο μόνος τρόπος να υποστηρίξει κανείς την Γκάζα είναι να αρνηθεί την εγκυρότητα του ψηφίσματος των Ηνωμένων Εθνών της 29 Νοεμβρίου 1947. Και πάλι λυπάμαι, αλλά το ψήφισμα υπάρχει, ισχύει και θα παραμείνει.

Και οι ιδέες έχουν "ηλικία" καθώς εξελίσσονται και "μεγαλώνουν" στις κοινωνίες όπου "ζουν".

- Ο Χριστιανισμός είναι περίπου 1980 ετών (1689 ετών από την εγκαθίδρυση του δόγματός του).
- Το Ισλάμ είναι περίπου 1390 ετών.
- Ο Ιουδαϊσμός είναι περίπου 3000 ετών...

Το Ισλάμ έχει σήμερα την "ηλικία" που είχε ο Χριστιανισμός μερικές δεκαετίες πριν την άλωση της Κωνσταντινούπολης αν το δούμε από τον θάνατο του ιδρυτή, ή, την ηλικία που είχε ο Χριστιανισμός κατά τις σταυροφορίες αν το δούμε από εγκαθίδρυση δόγματος. Σίγουρα, ένα μέρος του Ισλάμ, οι εξτρεμιστές τουλάχιστον, συμπεριφέρεται σήμερα όπως συμπεριφερόντουσαν οι σταυροφόροι τον μεσαίωνα (και μάλλον για τον ίδιο λόγο).

Παλαιστίνη

Παλαιστίνιος στην Ιερουσαλήμ, © Αποθήκη Σκέψης, 1987

Δικαίωμα

Τα δεινά και βάσανα ενός λαού πάντα θα έπρεπε να προκαλούν αντίδραση από συνανθρώπους που να προσπαθούν να βοηθήσουν όχι μόνο υλικά αλλά και ηθικά, και, εν τέλει, να βοηθούν στην επίλυση και εξαφάνιση των συνθηκών που προκαλούν τον πόνο. Δεν ξέρω να υπάρχει πιο πολύπλοκο παράδειγμα αυτής της σκέψης από το μεσανατολικό πρόβλημα και τις ταλαιπωρίες, αδικίες και θάνατο που υποφέρουν οι Παλαιστίνιοι, κάθε φορά που οι Παλαιστίνιοι και οι Άραβες επιτίθενται στο Ισραήλ και το Ισραήλ απαντά, επιτυχώς αμυνόμενο με επίθεση.

Άσχετα με το τι, υποκειμενικά και αυθαίρετα, θεωρείται καλό ή κακό, σωστό ή λάθος, δίκαιο ή άδικο, νόμιμο ή όχι, η προσέγγιση στο οποιοδήποτε πρόβλημα χωρίς την καθαρή κατανόηση των γεγονότων και της ιστορίας μόνο λύση δεν μπορεί να επιφέρει -αλλά διαιωνίζει το πρόβλημα, και τον πόνο.

© 2012. Η έρευνα αυτή έγινε από την Αποθήκη Σκέψης από πηγές στο ίντερνετ. Το κείμενο αντιπροσωπεύει μόνο και αποκλειστικά την γνώμη του συγγραφέα, όπως εκφράζεται από τα αναμφισβήτητα γεγονότα τα οποία την υποστηρίζουν.

Συχνά γίνεται το λάθος να πιστεύει κανείς ότι η ψηφοφορία των Ηνωμένων Εθνών στις 29 Νοεμβρίου του 1947 έγινε για την δημιουργία ή όχι του κράτους του Ισραήλ. Η ψηφοφορία έγινε για την διχοτόμηση των εδαφών που ονομαζόντουσαν "Παλαιστίνη" (και συμπεριλάμβαναν όλα τα σημερινά εδάφη του Ισραήλ, τα κατεχώμενα, την Γκάζα, και μέρη της Ιορδανίας η οποία [Ιορδανία] τότε δεν υπήρχε), για να κατανεμηθούν μεταξύ των διαμενόντων στην περιοχή "Παλαιστινίων" (Αράβων/Μουσουλμάνων) και των Εβραϊκής καταγωγής (Ιουδαϊκής θρησκείας) κατοίκων. Ένα θετικό αποτέλεσμα της ψηφοφορίας εννοούσε την διαφύλαξη των δικαιωμάτων και των δύο πλευρών.

Η μία πλευρά, των Παλαιστινίων, και των ομοθρήσκων Μουσουλμανικών εθνών της περιοχής, ουδέποτε δέχτηκε ότι έπρεπε καν να γίνει ψηφοφορία και ως επί το πλείστον μέχρι σήμερα δεν δέχτηκαν το αποτέλεσμα της ψηφοφορίας. Αυτό γιατί εξ' ορισμού η θετική έκβαση της ψηφοφορίας θα αφαιρούσε εδάφη στα οποία ζούσαν μέχρι τότε, και θα επέτρεπαν την νομιμοποίηση των Εβραϊκής καταγωγής κατοίκων (Εκείνα τα χρόνια, οι Εβραϊκής καταγωγής κάτοικοι ήταν στην θέση στην οποία είναι σήμερα οι Παλαιστίνιοι Άραβες).

Η άλλη πλευρά, αποτελούταν από πληθυσμούς που είχαν ζήσει ως επί το πλείστον σε αρμονία με τους Μουσουλμάνους επί αιώνες, σημαντικά προσαυξημένοι μεταξύ 1900 έως 1939, και ιδιαίτερα 1945 με 1947 από Εβραϊκής καταγωγής πρόσφυγες από την Ευρώπη, και πριν αλλά και περισσότερο μετά το ολοκαύτωμα. Δέχτηκαν αμέσως το αποτέλεσμα της ψηφοφορίας, 33 Υπέρ, 13 Κατά, 10 Αποχές και 1 Απών, και προχώρησαν στην δημιουργία του κράτους του Ισραήλ μέσα σε σύνορα καθορισμένα από το ψήφισμα των Ηνωμένων Εθνών.

Η έκφραση της καρδιάς του Μεσανατολικού Προβλήματος, μέχρι και σήμερα, είναι το αν αναγνωρίζεται στο Ισραήλ "το δικαίωμα να υπάρχει", ή όχι.

Οι Παλαιστίνιοι και τα γειτονικά Μουσουλμανικά κράτη, επί τούτου και συγκεκριμένα, έχουν αρνηθεί το δικαίωμα του Ισραήλ να υπάρχει και διατηρούν μια μόνιμη εμπόλεμη κατάσταση εναντίων του Ισραήλ, γεγονός το οποίο θέτει το Ισραήλ επί μονίμου βάσεως κάτω από την απειλή του αφανισμού του, αφανισμό τον οποίο έχουν προσυπογράψει και υποσχεθεί όλοι οι γείτονες του, και οι Παλαιστίνιοι, με εξαίρεση την Αίγυπτο. Αυτό δίνει στο Ισραήλ το δικαίωμα και την υποχρέωση να βρίσκεται σε συνεχή στάση άμυνας, την οποία εκφράζει ενεργά και αποτελεσματικά.

Μετά από πολλές αποτυχημένες ένοπλες επιθέσεις κατά του Ισραήλ, ξεκινώντας με συνδυασμένη επίθεση από τους γείτονές του την επόμενη μέρα της ίδρυσής του, επιθέσεις τις οποίες το Ισραήλ πάντα αναχαίτισε και κατέληξε κερδισμένο μετά από την κάθε μία, το ισχυρότερο όπλο στο οπλοστάσιο των Παλαιστινίων εναντίων του Ισραήλ είναι ο οίκτος της διεθνούς κοινότητας. Ένα όπλο που, σε συνδυασμό με τον ντεφάκτο αντισημιτισμό και ανιστόρητη προχειρότητα των λαών, το χρησιμοποιούν αποτελεσματικά.

Το κλειδί της κατάστασης είναι η ερώτηση του πως θα φερόταν το Ισραήλ στους Παλαιστινίους, και στους εχθρούς του, αν αναγνωριζόταν από αυτούς το δικαίωμά του Ισραήλ να υπάρχει. Αναγνωρίζοντας οι Παλαιστίνιοι και οι Μουσουλμάνοι γείτονες το δικαίωμα του Ισραήλ να υπάρχει, και παύοντας τις επιθέσεις εναντίων του, θα εξανάγκαζαν το Ισραήλ να παύσει οποιαδήποτε σκληρή στάση και να εργαστεί προς τον καθορισμό συνόρων και προς την δημιουργία Παλαιστινιακού κράτους -το οποίο και έχει επανειλημμένα πει. Όμως η αναγνώριση του δικαιώματος του Ισραήλ να υπάρχει δεν αποφασίζεται από τους εχθρούς του. Γιατί;

Οι Παλαιστίνιοι και οι σύμμαχοί τους στην περιοχή:
1. Δεν αναγνωρίζουν το δικαίωμα του Ισραήλ να υπάρχει,
2. Επικαλούνται το δικαίωμα να αμυνθούν.
Έτσι, επιτίθενται στο Ισραήλ επειδή "δεν έχει δικαίωμα να υπάρχει", και δικαιολογούν τις επιθέσεις εναντίων του σαν δικαίωμα άμυνας: μια άμυνα που δικαιολογείται στο σκεπτικό τους από την ντεφάκτο ύπαρξη του Ισραήλ.
3. Το Ισραήλ αμύνεται και συνεχώς υπερισχύει των αντιπάλων του.

Αυτό που είναι ενδιαφέρον είναι ότι ποτέ δεν δόθηκε στο Ισραήλ η ευκαιρία να δείξει πως θα φερόταν αν δεν τελούσε υπό συνεχή απειλή και επιθέσεις. Το να αμύνεται κανείς αποτελεσματικά και νικηφόρα δεν είναι ένδειξη κακίας, αλλά αξίας.

Το δικαίωμα του να υπάρχεις...

Το "δικαίωμα να υπάρχει" λέγεται ότι είναι ένα χαρακτηριστικό των εθνών. Σύμφωνα με ένα δοκίμιο από τον δέκατο ένατο αιώνα του Γάλλου φιλόσοφου Ernest Renan, ένα κράτος έχει το δικαίωμα να υπάρχει όταν οι πολίτες είναι πρόθυμοι να θυσιάσουν τα συμφέροντά τους για την κοινότητα που το κράτος τους εκπροσωπεί. Σε αντίθεση με την αυτοδιάθεση, το "δικαίωμα να υπάρχει" είναι ένα χαρακτηριστικό των κρατών και όχι των λαών. Δεν είναι ένα δικαίωμα που αναγνωρίζεται από το διεθνές δίκαιο. Η φράση έχει εξέχουσα θέση στην αραβο-ισραηλινή σύγκρουση από το 1948.

Το δικαίωμα ύπαρξης ενός de facto κράτους μπορεί να αντισταθμίζεται με το δικαίωμα άλλου κράτους για την εδαφική του ακεραιότητα. Οι υποστηρικτές του "δικαιώματος ύπαρξης" συνδέουν τον χαρακτηρισμό με το θεμελιώδες δικαίωμα των κρατών που αναγνωρίζονται από συγγραφείς του διεθνούς δικαίου για εκατοντάδες χρόνια.

Το νομικό και εδαφικό καθεστώς του Ισραήλ εξακολουθεί να αμφισβητείται έντονα στην περιοχή και εντός της διεθνούς κοινότητας. Το Πρόγραμμα των Ηνωμένων Εθνών του 1948 για διχοτόμηση της Παλαιστίνης στην οποία το Ισραήλ στηρίζει «το δικαίωμα ύπαρξης» του έχει περιγραφεί από τον καθηγητή Joseph Massad ως "μια μη δεσμευτική πρόταση που δεν επικυρώθηκε ποτέ και που δεν εγκρίθηκε από το Συμβούλιο Ασφαλείας, και ως εκ τούτου ποτέ δεν απέκτησε νομική υπόσταση , όπως απαιτούν κανόνες των Ηνωμένων Εθνών ». Σε αυτή τη βάση άραβες ηγέτες στη δεκαετία του 1950 και του 1960 δεν αναγνώρισαν ότι το Ισραήλ είχε δικαίωμα να υπάρχουν σε παλαιστινιακά εδάφη.

Μετά τον πόλεμο του Ιουνίου 1967, ο Αιγύπτιος εκπρόσωπος Mohammed Η. el-Zayyat, στο Κάιρο, δήλωσε ότι η Αίγυπτος είχε δεχτεί το δικαίωμα του Ισραήλ να υπάρχει "εντός συνόρων συμφωνημένων από κοινού", από την υπογραφή της ανακωχής του 1949 μεταξύ Αιγύπτου και Ισραήλ. Πρόσθεσε ότι αυτό δεν συνεπάγεται αναγνώριση του Ισραήλ. Τον Σεπτέμβριο του 1967, οι Άραβες ηγέτες συμφώνησαν "τα κατεχόμενα εδάφη είναι αραβικά εδάφη και ότι το βάρος του να ανακτήσουν τα εδάφη πέφτει σε όλα τα αραβικά κράτη» και ενέκρινε μια σκληροπυρηνική θέση των "Τριών Όχι" στο ψήφισμα του Χαρτούμ: Δεν υπάρχει ειρήνη με το Ισραήλ, Δεν υπάρχει αναγνώριση του Ισραήλ, και Δεν γίνονται διαπραγματεύσεις με το Ισραήλ. Ωστόσο, το Νοέμβριο, η Αίγυπτος αποδέχθηκε το ψήφισμα 242 του Συμβουλίου Ασφαλείας, το οποίο προϋπέθετε την αποδοχή του δικαιώματος ύπαρξης του Ισραήλ.. Ο βασιλιάς Χουσεΐν της Ιορδανίας, επίσης, αναγνώρισε ότι το Ισραήλ είχε το δικαίωμα να υπάρχει αυτή τη στιγμή. Εν τω μεταξύ, η Συρία απέρριψε το ψήφισμα 242, λέγοντας ότι, "αναφέρεται στο δικαίωμα του Ισραήλ να υπάρχει και αγνοεί το δικαίωμα των [Παλαιστινίων] προσφύγων να επιστρέψουν στα σπίτια τους ».

Με την ανάληψη της πρωθυπουργίας το 1977, Μεναχέμ Μπεγκίν είπε τα εξής: Το δικαίωμά μας να υπάρχουμε -έχετε ακούσει ποτέ ένα τέτοιο πράγμα; Θαέμπαινε ποτέ η σκέψη στον νου κάθε Βρετανού ή Γάλλου, Βέλγου ή Ολλανδού, της Ουγγαρίας ή της Βουλγαρίας, Ρώσικου ή Αμερικανού, να ζητήσει από τους ανθρώπους την αναγνώριση του δικαιώματός του να υπάρχει; Από την Κνεσέτ του Ισραήλ, θα ήθελα να πω στον κόσμο, η ίδια η ύπαρξή μας αυτή καθαυτή συνιστά το δικαίωμά μας να υπάρχουμε!

Όπως αναφέρεται από τους New York Times, το 1988 ο Γιάσερ Αραφάτ δήλωσε ότι οι Παλαιστίνιοι αποδέχονται τις ψηφοφορίες 242 και 338 των Ηνωμένων Εθνών ψηφίσματα τα οποία θα εγγυώνται στο Ισραήλ "το δικαίωμα να υπάρχει εν ειρήνη και μεασφάλεια για όλους». Το 1993, υπήρξε μια επίσημη ανταλλαγή επιστολών μεταξύ του ισραηλινού πρωθυπουργού Γιτζάκ Ράμπιν και του Πρόεδρου Αραφάτ, στον οποίο ο Αραφάτ δήλωσε ότι "η ΟΑΠ επιβεβαιώνει ότι τα εν λόγω άρθρα του Παλαιστινιακού Συμφώνου που αρνούνται το δικαίωμα ύπαρξης του Ισραήλ, καθώς και τις διατάξεις του Συμφώνου που δεν συνάδουν με τις δεσμεύσεις της επιστολή ς αυτής είναι τώρα εκτός λειτουργίας και δεν ισχύει πλέον ».

Το 2009 ο πρωθυπουργός Εχούντ Ολμέρτ απαίτησε αποδοχή της Παλαιστινιακής Αρχής του δικαιώματος του Ισραήλ να υπάρχει ως εβραϊκό κράτος, το οποίο η Παλαιστινιακή Αρχή απέρριψε. Η ολομέλεια της Κνεσέτ έδωσε την αρχική έγκριση τον Μάιο του 2009 σε νομοσχέδιο που ποινικοποιεί την δημόσια άρνηση του δικαιώματος του Ισραήλ να υπάρχει ως εβραϊκό κράτος, με μια ποινή μέχρι ενός έτους φυλάκισης.

Σύμφωνα με τον Εβραϊκής καταγωγής Νόαμ Τσόμσκι, ο όρος "δικαίωμα να υπάρχει" είναι μοναδικός στην ύπαρξή του αποκλειστικά για την ισραηλινο-παλαιστινιακή διένεξη: "Κανένα κράτος δεν έχει το δικαίωμα να υπάρχει, και κανείς δεν απαιτεί τέτοιο δικαίωμα (..) Σε μια προσπάθεια να εμποδίσουν τις διαπραγματεύσεις και μια διπλωματική διευθέτηση, οι ΗΠΑ και το Ισραήλ επιμένουν να προβάλουν το εμπόδιο αυτό, απαιτώντας κάτι που κανείς δεν πρόκειται να δεχθεί (...) [οι Παλαιστίνιοι] δεν πρόκειται να δεχτούν (...) την νομιμοποίηση της στέρησης των δικαιωμάτων τους». Ο John V. Whitbeck υποστήριξε ότι η επιμονή του Ισραήλ σχετικά με το δικαίωμα να υπάρχει, εξαναγκάζει τους Παλαιστινίους να το προβάλλουν ως ηθική δικαιολογία για τα δεινά τους.

(Σημείωση του συγγραφέα: Ο Τσόμσκι παραλείπει να επισημάνει ότι η απαίτηση του Ισραήλ να αναγνωρίσουν οι εχθροί του το δικαίωμα του να υπάρχει είναι θεμελιωμένη στην φρασεολογία και πράξεις των εχθρών του οι οποίοι δεν το αναγνωρίζουν και δεν δέχονται την ψηφοφορία των ηνωμένων Εθνών με την ισχύ της οποίας δημιουργήθηκε το κράτος του Ισραήλ. Το θέμα του δικαιώματος να υπάρχει ετέθει πρώτα από τους Άραβες και τους Παλαιστινίους)

Ιστορικό έως το 1987

Όλη αυτή η κατάσταση στήθηκε αριστοτεχνικά από την θνήσκουσα Βρετανική Αυτοκρατορία μεταξύ του 1917 (Λώρενς της Αραβίας) και 1948 (κράτος του Ισραήλ). 

(Η ανάρτηση συνεχίζεται κάτω από αυτή τη μακρά λίστα γεγονότων. Η λίστα των γεγονότων μεταφράστηκε στα Ελληνικά από τον συγγραφέα. Η έμφαση με κίτρινο χρώμα έχει μπει από τον συγγραφέα)

 

ΓΕΓΟΝΟΤΑ, ΠΟΛΕΜΟΙ, ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ ΣΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΜΕΣΑΝΑΤΟΛΙΚΟΥ


1517:
- Η περιοχή της Παλαιστίνης απορροφήθηκε από την Οθωμανική αυτοκρατορία.

1918-1947:
- Με την ήτα της Οθωμανικής αυτοκρατορίας στον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο, η Παλαιστίνη πέρασε υπό τον έλεγχο της Βρετανίας ως British Mandate of Palestine.
- Ο αραβικός πληθυσμός που ζούσε τότε στην Παλαιστίνη την θεώρησαν "δική" τους βασισμένοι σε υποσχέσεις που είχαν δώσει οι Βρετανοί ζητώντας την βοήθεια των αράβων ενάντιων των Οθωμανών κατά την διάρκεια του πολέμου. Οι Βρετανοί αρνήθηκαν ότι είχαν δώσει τέτοιες υποσχέσεις.
- Ο Εβραϊκός πληθυσμός της περιοχής επικαλέσθηκε ανάλογες Βρετανικές υποσχέσεις της συμφωνίας Μπάλφουρ τι οποίες η Βρετανία επίσης αρνήθηκε ότι έδωσε.
-Κατά την εικοσαετία αυτή, και η πλευρά των Παλαιστινίων και η Εβραϊκή πλευρά επικαλούνταν αντιφατικές Βρετανικές υποσχέσεις τις οποίες οι Βρετανοί αρνούνταν ότι έδωσαν ή ότι είχαν εννοήσει όπως τις είχαν εκλάβει οι πλευρές.
- Κατά την δεκαετία των '30, και αμέσως μετά τον Β' Παγκόσμιο πόλεμο, η Βρετανία κράτησε μια στρατηγική ενεργό πολιτική η οποία διεχώριζε, βάση θρησκείας, τους  πληθυσμούς των εδαφών στα οποία βρισκόταν: Την Παλαιστίνη, όπου έβαλε τα θεμέλεια του μεσανατολικού προβλήματος, και την Ινδία, την οποία χώρησε σε Ινδία και Πακιστάν.
- Είναι σημαντικό να καταλάβουμε ότι το πρόβλημα στην Μέση Ανατολή, και την ανοιχτή εχθρότητα και τωρινή εμπόλεμη κατάσταση των Μουσουλμάνων εναντίων των Ισραηλινών, τα έχτισε η Βρετανία και η Ευρώπη. Ούτε οι Παλαιστινιοι, ούτε οι Ισραηλινοί.

1947
18 Φεβρουαρίου: Η Βρετανία ανακείνωσε ότι θα παραδώσει το Mandate of Palestine στα Ηνωμένα Έθνη.
29 Νοεμβρίου: Τα Ηνωμένα Έθνη ψήφισαν το Σχέδιο για την Κατανομή της Παλαιστίνης μεταξύ Αράβων (Παλαιστινίων) και Εβραίων.
30 Νοεμβρίου: Παλαιστίνοι Άραβες αντίδρασαν βίαια στην ψήφο των Ηνωμένων Εθνών και ξεκίνησε εμφύλιος πόλεμος.

1948
14 Μαΐου: Η Βρετανία αποχώρησε με την λήξη του Mandate, και το Εβραϊκό συμβούλιο, στο Μουσείο του Τελ Αβίβ, διακήρυξε την εγκαθίδρυση του κράτους του Ισραήλ σύμφωνα με τις αποφάσεις και τα προκαθορισμένα σύνορα του από τα Ηνωμένα Έθνη.

15 Μαΐου: Οι ΗΠΑ αναγνώρισαν την κυβέρνηση του νέου κράτους του Ισραήλ.
Γενική Επίθεση κατά του Ισραηλ: Την ίδια μέρα, οι στρατοί της Συρίας, Ιράκ, Τρανσιορδανία (όχι ακόμα Ιορδανία), ο Στρατός του Ιερού Πολέμου, και ο Αραβικός Απελευθερωτικός Στρατός εισέβαλλαν στο νεοσύστατο κράτος ώρες μετά την ανακήρυξη του, για να "επαναφέρουν την ειρήνη στην περιοχή και να αποτρέψουν τον πόλεμο από το να φτάσει στα δικά τους εδάφη."

22 Σεπτεμβρίου: Η Παν-Παλαιστινιακή Κυβέρνηση συνεδριάζει στην υπό Αιγυπτιακο Έλεγχο λωρίδα της Γκάζας και αναγνωρίζεται από όλα τα αραβικά κράτη εκτός της Τρανσιορδανίας.

1949
Φεβρουάριος-Ιούλιος: Έχοντας απωθήσει επιτυχώς τις επιθέσεις των Αράβων, το Ισραήλ φτάνει σε συμφωνία εκεχειρίας με τους γείτονές του. Τα εδάφη του παλιού Mandate Of Palestine διαιρούνται μεταξύ του κράτους του Ισραήλ, την Τρανσιορδανία (που μετά θα γίνει Ιορδανία) τα εδάφη της οποίας συμπεριλαμβάνουν την Δυτική Όχθη, και την Παλαιστινιακή κυβέρνηση στην Γκάζα υπό την επίβλεψη της Αιγύπτου.
Κατά την διάρκεια του πολέμου και αμέσως μετά, 711.000 Παλαιστίνιοι Άραβες γίνονται πρόσφυγες, και 800.000-1.000.000 Εβραίοι που ζούσαν σε Μουσουλμανικές χώρες εκδιώκονται από τις χώρες όπου ζούσαν και στέλνονται στο Ισραήλ.

1951
Παλαιστίνιοι επιδρομείς σκότωσαν 137 άμαχους Ισραηλινούς, περίπου 80 γυναικόπαιδα.

1952
Παλαιστίνιοι επιδρομείς σκότωσαν 162 άμαχους Ισραηλινούς.

1953
Παλαιστίνιοι επιδρομείς σκότωσαν 160 άμαχους Ισραηλινούς.
Ισραηλινή επιδρομή στο χωριό Κιμπούα όπου σκοτώθηκαν 60 Άραβες, περίπου 40 γυναικόπαιδα.

1956
Η Κρίση του Σουέζ: Η Αίγυπτος απαγόρευε Ισραηλινό εμπόριο και ναυτιλία στο κανάλι του Σουέζ, και μέσω των ομάδων φενταγίν παρενοχλούσε το Ισραήλ με επιθέσεις στο νόμιμο έδαφός του. Με την κρυφή συμφωνία της Γαλλίας και της Βρετανίας οι οποίες είχαν οικονομικά και εμπορικά συμφέροντα στο κανάλι το Ισραήλ εισέβαλε στην χερσόνησο του Σινά, και απεχώρησε έξι μήνες αργότερα όταν η Αίγυπτος υποσχέθηκε ελευθερία κινήσεως του εμπορίου στο κανάλι.
Η Αίγυπτος εξεδίωξε τους Εβραϊκής καταγωγής πολίτες της οι οποίοι στάλθηκαν στο Ισραήλ.

1959
Ο Γιασέρ Αραφάτ, γεννημένος στο Κάιρο της Αιγύπτου, συγκρότησε την Φατάχ με δηλωμένο σκοπό τον άτακτο κλεφτοπόλεμο εναντίων του Ισραήλ.

1964
3 Φεβρουαρίου - Η Οργάνωσης Απελευθέρωσης της Παλαιστίνης (PLO) ιδρύθηκε στο Κάιρο από τον Αραβικό Σύνδεσμο με τον Ahmad Shuqeiri ως ηγέτη της. Αν και ο Ahmad Shuqeiri είναι ο επίσημος ηγέτης, η οργάνωση ελέγχεται από την Αιγυπτιακή κυβέρνηση. Ο PLO δηλώνει ως στόχο τους την καταστροφή του κράτους του Ισραήλ, δια μέσου ένοπλης πάλης, και την αντικατάστασή του Ισραήλ με ένα «ανεξάρτητο παλαιστινιακό κράτος» ανάμεσα στον Ιορδάνη ποταμό και τη Μεσόγειο Θάλασσα. Η δράση του PLO ανά τον κόσμο συμπεριλαμβάνει την πρώτη αεροπειρατεία στην ιστορία.

1967
Ιούνιος: Ο Πόλεμος των Έξι Ημερών. Η Αίγυπτος απέκλεισε τα στενά του Τιράν και συσσώρευσε στρατεύματα στην χερσόνησο ου Σινά. Το Ισραήλ εξέλαβε τις κινήσεις της Αιγύπτου σαν πρελούδιο για επίθεση και πόλεμο, και χτύπησε πρώτο εναντίων της Αιγυπτιακής αεροπορίας. Το Ισραήλ, σε έξι μέρες, κατανίκησε τους στρατούς της Αιγύπτου, Συρίας, Ιορδανίας, Ιράκ και άλλες δυνάμεις που υποστήριζαν τους στρατούς των αραβικών κρατών. Σαν αποτέλεσμα της νίκης, το Ισραήλ κατέλαβε την χερσόνησο του Σινά, την λωρίδα της Γκάζας από την Αίγυπτο, την Ανατολική Ιερουσαλήμ, και την Δυτική Όχθη από την Ιορδανία και τα υψώματα του Γκολάν από την Συρία. Οι νεκροί του πολέμου υπολογίζονται μεταξύ 15.000 και 25.000.
1 Σεπτεμβρίου: Το ψήφισμα που εκδόθηκε από την σύνοδο κορυφής του Χαρτούμ από ηγέτες οκτώ Αραβικών χωρών υιοθέτησε τα «Τρία Όχι»:
1. Όχι ειρήνη με το Ισραήλ,
2. Όχι αναγνώριση του Ισραήλ,
3. Όχι διαπραγματεύσεις με το Ισραήλ.

1968
21 Μαρτίου: Το Ισραήλ πολέμησε στο Καραμέχ εναντίων της Φατάχ και της Ιορδανίας
1968-1970: Η Αίγυπτος έκανε πόλεμο φθοράς "War of Attrition" εναντίων του Ισραήλ.

1969
2 Φεβρουαρίου: Ο Γιασέρ Αραφάτ έγινε πρόεδρος του PLO

1970
8 Μαΐου: Παλαιστίνιοι που μπήκαν στο Ισραήλ από τον Λίβανο επιτέθηκαν σε Ισραηλινό σχολικό λεωφορείο σκοτώνοντας 12 παιδιά και 19 άλλους.
Σεπτέμβριος: Μετά από ήτα του PLO στον "Μαύρο Σεπτέμβρη στην Ιορδανία" ο PLO διώχτηκε και βρήκε καταφύγιο στον νότιο Λίβανο.PLO

1972
8 Μαΐου: Αεροπειρατεία από Παλαιστίνιους σε αεροπλάνο της Sabena το οποίο ανατίναξαν
30 Μαΐου: Εκ μέρους του PLO, μέλη του Ιαπωνικού Ερυθρού Στρατού άνοιξαν πυρ στις αίθουσες αναμονής του αεροδρομίου του Τελ Αβίβ σκοτώνοντας 26 και τραυματίζοντας 78 μέλη του κοινού.
6 Σεπτεμβρίου: Σφαγή του Μονάχου: Μέλη της ομάδας Παλαιστινίων του Μαύρου Σεπτέμβρη δολοφόνησαν 11 Ισραηλινούς αθλητές και ένα Γερμανό αστυνομικό κατά την διάρκεια των Ολυμπιακών Αγώνων.

1973
9 Απριλίου: Ισραηλινοί κομάντος επιτέθηκαν εναντίων στόχων του PLO στην Βυρηττό, του Λίβανου.
Οκτώβριος: Ο Πόλεμος του Γιομ-Κιπούρ: Η Συρία και η Αίγυπτος πραγματοποίησαν αιφνιδιαστική επίθεση εναντίων Ισραηλινών δυνάμεων στα Υψώματα του Γκολάν και την χερσόνησο του Σινά κατά την πιο ιερή μέρα του Εβραϊκού ημερολογίου. Η Ιορδανία, το Ιράκ και άλλες αραβικές χώρες συμμετείχαν ή/και υποστήριξαν την αραβική πολεμική προσπάθεια. Πολλοί Ισραηλινοί αιχμάλωτοι πολέμου βασανίστηκαν και δολοφονήθηκαν από την Αίγυπτο και τη Συρία, καθώς ήταν αιχμάλωτοι.

1974-1976
Παλαιστινιακή Στάση (Ανταρσία), Νότιος Λίβανος.
11 Απριλίου 1974: Σφαγή του Kiryat Shmona: Η Γενική Διοίκηση τοy Λαϊκό Μέτωπο για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης πέρασαν τα σύνορα του Ισραήλ από το Λίβανο. Μπήκαν σε μια πολυκατοικία και σκότωσαν όλους τους 18 κατοίκους, οι μισοί από τους οποίους ήταν παιδιά.
15 Μαΐου 1974: Σφαγή του Ma'alot. Το Δημοκρατικό Μέτωπο για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης επιτέθηκε σε ένα λεωφορείο σκοτώνοντας δύο γυναίκες, πολίτες του Ισραήλ Αραβικής καταγωγής, μπήκαν σε ένα διαμέρισμα και σκότωσαν μια οικογένεια, κατέλαβε ένα τοπικό σχολείο και κράτησε 115 μαθητές και δασκάλους σαν ομήρους. 25 Ισραηλινοί έχασαν τη ζωή τους στο σχολείο, συμπεριλαμβανομένων 22 παιδιών, και 68 τραυματίστηκαν.
3 Οκτωβρίου 1974: Ο Αραβικός Σύνδεσμος αναγνώρισε την PLO ως μοναδική εκπρόσωπο των Παλαιστινίων.
13 Νοεμβρίου 1974: Ο Γιασέρ Αραφάτ μίλησε στην Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ.
4 Μαρτίου 1975: Επιχείρηση Savoy. Οκτώ Παλαιστίνιοι τρομοκράτες σε δύο ομάδες που κατέβηκαν από πλοίο στο Τελ Αβίβ. Πυροβολώντας με τα όπλα τους και ρίχνοντας χειροβομβίδες, κατέλαβαν το Ξενοδοχείο Savoy και πήραν του διαμένοντες εκεί ως ομήρους. Πέντε όμηροι αφέθηκαν ελεύθεροι και οκτώ σκοτώθηκαν. Τρεις Ισραηλινοί στρατιώτες σκοτώθηκαν επίσης.
4 Ιουλίου 1975: Η "βόμβα ψυγείο" στην Ιερουσαλήμ σκότωσε 15 Ισραηλινούς και τραυματισε 77.
10 Νοεμβρίου 1975: Η Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ με το ψήφισμα 3379, που εγκρίθηκε στις 10 Νοεμβρίου 1975 από μια ψηφοφορία 72-35 (με 32 αποχές), "καθόρισε ότι ο σιωνισμός είναι μια μορφή ρατσισμού και φυλετική διάκριση". Το ψήφισμα ανακλήθηκε με το ψήφισμα 46/86 στις 16 Δεκεμβρίου 1991.
13 Νοεμβρίου 1975: Μία βόμβα εξερράγη κοντά στο Cafe Naveh, κοντά στο εμπορικό κέντρο πεζών. Επτά Ισραηλινοί πολίτες σκοτώθηκαν και 45 τραυματίστηκαν.
3 Μαΐου 1976: Η Ben Yehuda Street στην Ιερουσαλήμ βομβαρδίστηκε από Παλαιστίνιους τρομοκράτες. Τραυματίστηκαν 33 πολίτες.
4 Ιουλίου 1976: Επιχείρηση Entebbe. Η πτήση Air France Flight 139, που προερχόταν από το Τελ Αβίβ, απογειώθηκε από την Αθήνα με προορισμό το Παρίσι. Καταλήφθηκε από τέσσερις τρομοκράτες (δύο από το Λαϊκό Μέτωπο για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης και δύο από την ριζοσπαστική γερμανική αγωνιστική ομάδα Επαναστατικοί Πυρήνες). Το Ισραήλ πραγματοποίησε αποστολή διάσωσης για να απελευθερώσει τους 248 επιβάτες και 12 μέλη του πληρώματος που κρατούνταν όμηροι στο αεροδρόμιο Entebbe στην Ουγκάντα.

1978
Μάρτιος: Σφαγή Coastal Road. Παλαιστίνιοι της Φατάχ σκότωσαν έναν Αμερικανό φωτογράφο, κατέλαβαν ένα γεμάτο λεωφορείο και σκότωσαν 38 Ισραηλινούς, συμπεριλαμβανομένων 13 παιδιών, και οι τραυμάτισαν 76.
Μάρτιος: Επιχείρηση Λιτάνι. Το Ισραήλ, σε συμμαχία με τον ως επί το πλείστον χριστιανικό στρατό του Νοτίου Λιβάνου, εγκαινιάζει σε περιορισμένο πεδίο εφαρμογής-εισβολή στον Λίβανο, και προσπάθησε να ωθήσει παλαιστινιακές ένοπλες ομάδες μακριά από τα σύνορα του Ισραήλ. Οι 7-ήμερη επίθεση δημιούργησε περίπου 285.000 πρόσφυγες και μεταξύ 300 και 1200 νεκρούς πολίτες του Λιβάνου και Παλαιστινίων μαχητών και αμάχων.
17 Σεπτεμβρίου : Ο Μεναχέμ Μπεγκίν και ο Αιγύπτιος Πρόεδρος Ανουάρ Σαντάτ υπέγραψαν τη συμφωνία Καμπ Ντέιβιντ όπου το Ισραήλ συμνφώνησε να αποχωρήσει από τη Χερσόνησο του Σινά, σε αντάλλαγμα για την ειρήνη και το πλαίσιο για τη μελλοντική διαπραγμάτευση πάνω στο θέμα της Δυτικής Όχθης και της Λωρίδας της Γάζας.

1979
14 Μαρτίου: Μια ισραηλινή σκοτώθηκε και 13 άτομα τραυματίστηκαν όταν ένας κάδος απορριμμάτων εξεράγει στην πλατεία Σιών.
26 Μαρτίου: Συνθήκη Ειρήνης μεταξύ Ισραήλ και Αιγύπτου. Η Αίγυπτος έγινε η πρώτη αραβική χώρα που αναγνώρισε επίσημα το Ισραήλ.
22 Απριλίου: Ο Samir Kuntar από το Μέτωπο Απελευθέρωσης της Παλαιστίνης σκότωσε 4 Ισραηλινούς συμπεριλαμβανομένων ενός τεσσάρων ετών κοριτσιού και ενός δύο ετών κοριτσιού στην Ισραηλινή πόλη Ναχαρίγια.

1981
17 Ιουλίου: Το Ισραήλ βομβάρδισε την έδρα του PLO, η οποία βρισκόταν σε έναν κατοικήσιμο χώρο της Βηρυτού και προκάλεσε περισσότερους από 300 θανάτους αμάχων. Αυτό οδήγησε τις Ηνωμένες Πολιτείες να μεσολαβήσει σε κατάπαυση του πυρός μεταξύ του Ισραήλ και του PLO.
29 Αυγούστου: Επίθεση στην συναγωγή Stadttempel της Βιέννης, στην Αυστρία από Παλαιστίνιους τρομοκράτες της οργάνωσης Αμπού Νιντάλ.
20 Οκτωβρίου: Βομβιστική επίθεση στην Αμβέρσα, όταν ένα φορτηγο-βόμβα εξερράγη έξω από την πορτογαλική εβραϊκή συναγωγή στο κέντρο της Αμβέρσας, στο Βέλγιο.

1982
15 Μαΐου: Το Ισραήλ ξεκίνησε την επιχείρηση Ειρήνη για τη Γαλιλαία στο νότιο Λίβανο. Το Ισραήλ ισχυρίζεται ότι η εισβολή ήταν, προκειμένου να φύγουν οι δυνάμεις του PLO από τον Λίβανο μετά από αρκετές παραβιάσεις της κατάπαυσης του πυρός από μέρους του PLO, και μιας απόπειρας δολοφονίας κατά του πρέσβη του Ισραήλ στο Ηνωμένο Βασίλειο, Shlomo Argov, από τον Οργανισμό Abu Nidal. Το Ισραήλ είχε συμμαχήσει με τον χριστιανικό στρατό του Λιβάνου εναντίων του PLO, της Συρίας, του Λιβάνου και μουσουλμάνων Λιβανέζων. Ως αποτέλεσμα του πολέμου, η ηγεσία του PLO διώχτηκε από το Λίβανο και μεταφέρθηκε στην Τύνιδα.
Σεπτέμβριος: Σφαγή της Σάμπρα και Σατίλα. Φαλαγγίτες του Λιβάνου σκότωσαν μεταξύ 700-3.500 Παλαιστινίους στα προσφυγικά στρατόπεδα της Σάμπρα και Σατίλα, σχεδόν όλα τα θύματα άμαχοι. Ενώ Ισραηλινοί στρατιώτες δεν ήταν παρόντες, ο Ισραηλινός υπουργός Άμυνας, Αριέλ Σαρόν, βρέθηκε να είναι έμμεσα υπεύθυνος από αμέλεια για τη σφαγή από την Επιτροπή Kahan, και ζητήθηκε να παραιτηθεί. Τα συμπεράσματα της επιτροπής είναι αμφιλεγόμενα και παραμένουν θέμα συζήτησης.

1983
Αύγουστος: Ο ισραηλινός στρατός αποσύρθηκε από τις περισσότερες θέσεις του στον Λίβανο, διατηρώντας μια αυτοαποκαλούμενη «Ζώνη ασφαλείας» στα νότια.

1985
9 Απριλίου: Η Σαναά Mouhadlyof του Συριακού Κοινωνικού Εθνικιστικού Κόμματος τίναξε στον αέρα με εκρηκτικά το αυτοκίνητο στο οποίο επέβαινε και έγινε η πρώτη γυναίκα που πέθανε σε επίθεση αυτοκτονίας, σκοτώνοντας δύο Ισραηλινούς στρατιώτες και τραυματίζοντας δύο ακόμη.
1 Οκτωβρίου: Μετά από την δολοφονία τριών Ισραηλινών πάνω στο γιότ τους ανοικτά της Κύπρου, η Ισραηλινή αεροπορία χτύπησε τα αρχηγία του PLO στην Τύνιδα σκοτώνοντας 60 μέλη του PLO.
7 Οκτωβρίου: To PLO κατέλαβε το κρουαζιερόπλοιο Achille Lauro, το πλοήγησε στη Συρία και κράτησε τους επιβάτες και το πλήρωμα ομήρους απαιτώντας την απελευθέρωση 50 Παλαιστινίων από τις ισραηλινές φυλακές. Ένας τρομοκράτης δολοφόνησε τον 69χρονο εβραϊκής καταγωγής αμερικανό Leon Klinghoffer, πάνω στο αναπηρικό του καροτσάκι με μια σφαίρα στο κεφάλι και μία στο στήθος.
27 Δεκεμβρίου: Τρομοκράτες της Φατάχ προσπάθησαν να καταλάβουν αεροπλάνα και να τα ανατινάξουν πάνω απο το Τελ Αβίβ.Ένοπλοι άνοιξαν πυρ στα αεροδρομια της Ρώμης και της Βιέννης σκοτώνοντας 18 αμάχους και τραυματίζοντας 138. Έξι από τους 7 τρομοκράτες είτε σκοτώθηκαν ή αιχμαλωτίστηκαν.

1987 Πρώτη Ιντιφάντα (Intifada: Ξεσηκωμός/Αποτίναξη)

Η ιστορική αναφορά σε αυτήν την ανάρτηση σταματά με την Πρώτη Ιντιφάντα γιατί ενώ τα πιο πρόσφατα ιστορικά γεγονότα, και η πιο πρόσφατη επιθετική άμυνα του Ισραήλ είναι γνωστά, συχνά ξεχνάμε τα αίτια και εστιάζουμε στα αποτελέσματα και την διαιώνιση. Μετά από τα γεγονότα του 1982, προς το τέλος της παραπάνω ιστορικής αναφοράς, η ζυγαριά άρχισε να αλλάζει κλίση. Αλλά δεν μπορεί να δοθεί λύση, όπως δεν μπορούσε και τότε, αν δεν γίνει κατανοητό το ιστορικό 1918-1988.

Ψήφος για διακαίωμα

Είναι ενδιαφέρον να αναρωτηθεί κανείς:

1. Τι έκανε από το 1948 το Ισραήλ χωρίς να έχει πρώτα δεχτεί επίθεση, απειλή, ή κλεφτοπόλεμο φθοράς, ή τρομοκρατία; και ποιές ήταν οι επιλογές του ως προς το πως να αμυνθεί πριν δεακετίες και ποιές είναι οι επιλογές του από την πρώτη Ιντιφάντα μέχρι σήμερα;

2. Όταν μια χώρα δέχεται επίθεση και την αποκρούει, και μετά προχωράει, καθώς αποκρούει την επίθεση, μέσα στα εδάφη εκείνων που της επιτέθηκαν, με ποιά λογική αυτό δεν γίνεται δεκτό όσο υφίσταται ακόμα η απειλή; Ο Ελληνικός στρατός δεν είχε πρόβλημα να κυνηγήσει τον Μουσολίνι μέσα στην Αλβανία, και η Ιστορία μάλιστα έγραψε ότι ο Ελληνικός στρατός ήταν ο πρώτος που ανέκτησε εδάφη από τις δυνάμεις του άξονα.

3. Τα εδάφη στα οποία το Ισραήλ προέλασε είναι τώρα τα "κατεχόμενα εδάφη" τα οποία τα χρησιμοποιεί σαν μια ζώνη ασφαλείας μεταξύ των εδαφών του και των εχθρών του. Τι θα έκανε το Ισραήλ με την δικαιολογία αυτή αν δεν είχε πλέον εχθρούς; Εχθρούς οι οποίοι βασίζουν το δικό τους σκεπτικό στο ότι δεν δέχονται μια ψηφοφορία των Ηνωμένων Εθνών η οποία είχε σαν σκεπτικό και την δική τους διαφύλαξη και εξασφάλιση.

Ψηφοφορία των Ηνωμένων Εθνών για το σχέδιο κατανομής της Παλαιστίνης 29 Νοεμβρίου 1947

	Υπέρ: 33	Κατά: 13	Αποχή: 10	Απών: 1
.
	Αϊτή Αυστραλία Βέλγιο Βενεζουέλα Βολιβία Βραζιλία Γαλλία Γουατεμάλα Δανία Δομινικανή Δημοκρατία Εκουαδόρ Ηνωμένες Πολιτείες Ισλανδία Καναδάς Κόστα Ρίκα Λευκορωσία Λιβερία Λουξεμβούργο Νέα Ζηλανδία Νικαράγουα Νορβηγία Νότια Αφρική Ολλανδία Ουκρανία Ουρουγουάη Παναμάς Παραγουάη Περού Πολωνία Σοβιετική Ένωση Σουηδία Τσεχοσλοβακία Φιλιππίνες	Αίγυπτος (1) (3) (4) Αφγανιστάν (3) Ελλάδα Ινδία Ιράκ (2) (3) Ιράν (2) (3) Κούβα Λίβανος (1) (4) Πακιστάν (3) Σαουδική Αραβία (2) (3) Συρία (1) (3) (4) Τουρκία (2) (3) Υεμένη (2) (3) * (5) (1) (3) (4)	Αιθιοπία Αργεντινή Γιουγκοσλαβία Ελ Σαλβαδόρ Ηνωμένο Βασίλειο Κίνα Κολομβία Μεξικό Ονδούρα Χιλή	Ταϊλάνδη

		(1) Γείτονας (2) Γενικότερη Περιοχή (3) Ισλαμικό Έθνος (4) Άμεση διαμάχη με Ισραήλ (5) Ιορδανία δεν υφίστατο ως έθνος το 1947

Καμία από τις χώρες που ψήφισαν "Υπέρ", "Αποχή", ή "Απών" δεν ήταν Γείτονας του Ισραήλ, ή στην Γενικότερη περιοχή, ή επίσημα Ισλαμικό Έθνος, ή είχε αργότερα διαμάχη με το Ισραήλ. Από τις χώρες που ψήφισαν "Κατά", οι μόνες χώρες που δεν ήταν Γείτονας, ή στην Γενικότερη Περιοχή, ή Ισλαμικό Έθνος, ήταν η Ελλάδα, η Ινδία, και η Κούβα. Η Ιορδανία δεν υφίστατο ως έθνος το 1947, αλλά, στα σπάργανα της γέννησής της το 1948 προσήρτησε τα εδάφη που ονομάστηκαν Δυτική Όχθη και επιτέθηκε στο Ισραήλ. Σαν ενδιαφέρουσα σημείωση, ο Μαχάτμα Γκάντι είχε πάρει θέση κατά της δημιουργίας του κράτους του Ισραήλ, αλλά, επίσης, το 1939 είχε πει ότι ο Αδόλφος Χίτλερ δεν ήταν κακός άνθρωπος και είχε παροτρύνει τους Βρετανούς να επιτρέψουν στο Τρίτο Ράιχ να καταλάβει την Βρετανία. Αυτές οι θέσεις δεν ρίχνουν "κακό" φως στον Μαχάτμα, αλλά προτείνουν τις ρίζες της γενικότερης αντίληψής του εναντίων καταστάσεων που οδηγούν στην βία. Είχε επίσης αντιτεθεί στον διαχωρισμό της Ινδίας, από τους Βρετανούς, σε Ινδία και Πακιστάν.

Οι χώρες που εμπλέκονται σήμερα ευθέως στο μεσανατολικό πρόβλημα παραμένουν οι ίδιες χώρες που είχαν ψηφήσει "Κατά" στην ψηφοφορία των Ηνωμένων Εθνών το 1947, εκτός από τις Ελλάδα, Ινδία και Κούβα, που δεν αναμιγνύονται στην διαμάχη

Το Ισραήλ υπάρχει και ο μόνος τρόπος να σταματήσει να υπάρχει θα είναι πυρηνικός πόλεμος στην περιοχή. Ο μόνος τρόπος να σταματήσει το πρόβλημα και η δυστυχία των Παλαιστινίων είναι να αναγνωριστεί το γεγονός ότι το Ισραήλ υπάρχει και δεν πρόκειται να φύγει. Καλώς ή κακώς, δίκαια ή άδικα, έτσι έχει η κατάσταση. Ή θα το αναγνωρίσουν οι γείτονές του ώστε να δημιουργηθεί Παλαιστινιακό κράτος εν ειρήνη, ή το πρόβλημα θα συνεχιστεί ως έχει, ή, θα γίνει πυρηνικός πόλεμος.

Λέγεται ότι ένας Εβραίος μια φορά είχε πει να αγαπάμε ο ένας τον άλλον, να γυρίζουμε το άλλο μάγουλο στους εχθρούς μας και να αποδίδουμε στον Καίσαρα αυτά που ανήκουν στον Καίσαρα. Σήμερα κανείς δεν τα κάνει αυτά, ούτε το Ισραήλ, ούτε οι γείτονές του, ούτε εμείς, ούτε εκείνοι που στέλνουν ρουκέτες μέσα στο Ισραήλ και μετά από την απάντηση του Ισραήλ μας δείχνουν φωτογραφίες των παιδιών τους, ούτε όσοι "ορκίζονται" στο όνομα εκείνου του Εβραίου. Σε όλους όμως αρέσει να λένε ότι τα είπε αυτά. Μερικοί μάλιστα πιστεύουν ότι ήταν ξανθός και γαλανομάτης, και έτσι τον απεικονίζουν στα βιβλία τους του δημοτικού...

Ο Δαυίδ και ο Γολιάθ πάντα τραβούν την προσοχή και ο Δαυίδ πάντα έχει την υποστήριξη του κόσμου. Το Ισραήλ ήταν ο Δαυίδ. Τώρα το Ισραήλ έγινε ο Γολιάθ και στέκεται μπροστά στον Δαυίδ των Παλαιστινίων. Πολλοί λένε ότι ο Γολιάθ του Ισραήλ αντιδρά πλέον υπέρμετρα βίαια όταν του επιτίθεται ο Δαυίδ των Παλαιστινίων. Και ενώ ο Δαυίδ απλώς αφήνει μια-δυό γρατζουνιές στα πόδια του Γολιάθ, ο Γολιάθ του σπάει τα κόκκαλα. Κανείς όμως δεν αναρωτιέται γιατί επιμένει να επιτίθεται ο Δαυίδ, και ποιός τον παροτρύνει. Ίσως δεν αναρωτιέται κανείς επειδή, στην ψυχοσύνθεση και στον ρομαντισμό των θεατών, ο Δαυίδ πάντα πρέπει να πολεμά τον Γολιάθ, όποιοι και να είναι οι δύο αυτοί αντίπαλοι στην πραγματικότητα, χωρίς να δίνουμε πολύ σημασία στην Ιστορία...

~~~

Συζήτηση στην Ιερουσαλήμ, © Αποθήκη Σκέψης, 1987

Ιερουσαλήμ, © Αποθήκη Σκέψης, 1987

Πρόποδες του Σινά, © Αποθήκη Σκέψης, 1987