Ισραήλ

Η ονομασία Yīsrāʾēl αποτελείτε από την λέξη «ēl» που σημαίνει «Θεός», και «Yīsrā» που σημαίνει «επιμένει/παραμένει – διοικεί/βασιλεύει» αλλά επίσης αποδίδεται ως «πάλη/αγώνας». Η έννοια Yīsrāʾēl συντομεύεται ως «ο Λαός του Θεού». Η ονομασία Ισραήλ αναφέρθηκε για πρώτη φορά τον δέκατο τρίτο αιώνα Προ Κοινής Εποχής στην Αίγυπτο στο κείμενο μιας στήλης, της στήλης «Merneptah», και αναφέρεται σε ένα λαό ο οποίος εκείνη την εποχή ζούσε σε μια περιοχή βορειοανατολικά της Αιγύπτου που λεγόταν Γη Καναάν. Μερικούς αιώνες αργότερα υπήρχαν δύο βασίλεια σε εκείνη την περιοχή στην ανατολική άκρη της Μεσογείου: το βασίλειο του Ισραήλ και το βασίλειο της Ιουδαίας.

Ισραήλ, λοιπόν, αναφέρεται στον λαό που πίστευε και πιστεύει σε Έναν Θεό, αντί για κάποιο πάνθεο, είδωλα ή φιλοσοφία, θρησκεία η οποία εξελίχθηκε προς την θρησκεία του Χριστιανισμού και αργότερα προς το Ισλαμ. Η αφήγηση της Ιστορίας του λαού Ισρα-ελ είναι ότι κατάγεται από τον Αβραάμ, τον γιό του Αβραάμ, Ισαάκ, και τον γιό του Ισαάκ, Ιακώβ, ξεκινόντας από την Μεσοποταμία και καταλήγοντας στην περιοχή που σήμερα είναι γνωστή σαν το κράτος του Ισραήλ, και ως Παλαιστινη στην Μέση Ανατολή. Ότι μετανάστευσαν από την Μέση Ανατολή στην Αίγυπτο στις αρχές της δεύτερης χιλιετηρίδας Προ Κοινής Εποχής όπου σταδιακά έγιναν σκλάβοι. Στα μέσα, ή μετά τα μέσα της δεύτερης ΠΚΕ χιλιετηρίδας, γύρω στην εποχή της Έκρηξης του ηφαιστείου της Θήρας (Σαντορίνης), δραπέτευσαν από την Αίγυπτο σε μια Έξοδο η οποία μπορεί να ήταν μια κίνηση ή σταδιακές αποχωρήσεις και πήγαν στην Γη Καναάν όπου, κατά το κείμενο της Αιγυπτιακής στήλης ήδη βρισκόντουσαν γύρω στο 1250 ΠΚΕ.

Το απόγειο της ιστορίας των Ισραηλιτών ήταν οι βασιλείες του Δαυίδ και του Σολομώντα. Ο Δαυίδ λέγεται ότι ενοίκησε τον Γολιάθ. Ελάχιστα είναι γνωστά για τον Δαυίδ και πρέπει να έζησε και να βασίλευσε, κατά τους ιστορικούς, γύρω στο 1000 ΠΚΕ. Ο Σολομών βασίλευσε μάλλον από το 970 ως το 931 ΠΚΕ και έχτισε τον πρώτο Ναό του Θεού στην Ιερουσαλήμ, το λεγόμενο "Τέμπλο".

Ο λαός του Ισραήλ παρέμεινε στην περιοχή από την Έξοδο από την Αίγυπτο η οποία έγινε κάποια στιγμή την περίοδο μεταξύ 1500 και 1300 ΠΚΕ, ως το 70 της Κοινής Εποχής οπότε και εκδιώχθηκαν από τους Ρωμαίους. Η μόνη εξαίρεση στην συνεχή διαμονή στην περιοχή ήταν την περίοδο 597-538 ΠΚΕ όταν ήταν αιχμάλωτοι στην Βαβυλώνα πριν απελευθερωθούν από τον βασιλιά της Περσίας Κύρο Β’.

Σε αυτό το σημείο θα βοηθούσε να προσθέσουμε την εξέλιξη που οδήγησε στην Αρχαία Ελλάδα, βόρεια της Αιγύπτου και βορειοδυτικά της Μέσης Ανατολής. 

Πριν πέντε χιλιάδες χρόνια, γύρω στην τέταρτη με τρίτη χιλιετηρίδα Προ Κοινής Εποχής, πληθυσμοί από την Ανατόλια και το Λεβάν (Μέση Ανατολή) έφτασαν στο νησί της Κρήτης όπου ανέπτυξαν τον Μινωικό Πολιτισμό ο οποίος κράτησε από περίπου το 3000 ΠΚΕ έως περίπου το 1300 ΠΚΕ, μετά την έκρηξη του ηφαιστείου της Θήρας (Σαντορίνης).

Πριν τέσσερεις χιλιάδες χρόνια, γύρω στην Τρίτη με δεύτερη χιλιετηρίδα Προ Κοινής Εποχής, Ινδοευρωπαϊκοί πληθυσμοί από τα βορειοανατολικά των Βαλκάνιων αποτελούμενοι από φυλές που ονομαζόντουσαν Δωριείς, Αιολείς, Ίωνες και Αχαιοί, κατέβηκαν προς τα Βαλκάνια φτάνοντας μέχρι την σημερινή Ελλάδα και τα νησιά του Αιγαίου. Οι τέσσερεις αυτές φυλές ανέπτυξαν κοινή μυθολογία όπου καταγόντουσαν από το μυθικό πρόσωπο Έλληνας, και αποκαλέστηκαν όλοι Έλληνες για πρώτη φορά από τον Όμηρο στην Ιλιάδα. 

Όμως ανάμεσα στον Μινωικό πολιτισμό και στους Αρχαίους Έλληνες υπάρχει ο Μυκηναϊκός Πολιτισμός, ένας μεσολαβητικός κρίκος μεταξύ των Μινωικών και των Ελλήνων. Οι Μυκήνες ήταν στο κέντρο της Ομηρικής Ιστορίας του Τρωικού Πολέμου, και, όπως απεδείχθη από την Αρχαιολογία, και η Τροία και ο Τρωικός Πόλεμος έχουν ιστορική ακρίβεια.

Ο Όμηρος αποκαλούσε τους Έλληνες από τις Μυκήνες Δαναούς. Ποιοι ήταν οι Δαναοί;

Τον καιρό της Εξόδου των Ισραηλιτών από την Αίγυπτο υπήρχε ένας λαός που ονομάζονταν Ίκσος (Hyksos, από το Ελληνικό Υκσώς (κλικ για λινκ) και ζούσαν κοντά στην Μεσόγειο, νοτιοδυτικά της περιοχής του Δέλτα του Νείλου, νότια από εκεί όπου χίλια χρόνια αργότερα ιδρύθηκε η Αλεξάνδρεια, στην πόλη Αβαρίς, με ακμή στα μέσα της δεύτερης χιλιετηρίδας ΠΚΕ Οι Ικσος θεωρούντο στην Αίγυπτο ως ανατολικής, Σημιτικής καταγωγής. Ο πληθυσμός των Ίκσος κατά πάσαν πιθανότητα αποτέλεσε το κεντρικό κύμα εκείνων που πήραν μέρος στην Έξοδο των Ισραηλιτών προς την Γη Καναάν μεταξύ του 1500 και 1300 ΠΚΕ. Μερικοί από τους Ίκσος, πήγαν προς το νησί της Ρόδου και από εκεί στις Μυκήνες. Πιθανό, λοιπόν, οι Δαναοί του Ομήρου να αποτελούνταν από Αχαιούς συμπεριλαμβανομένων των απογόνων των Ίκσος.

Οι Ίκσος κάνουν το θαλάσσιο ταξίδι από την βόρειο Αφρική στην Ελλάδα.

Το Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο στην Αθήνα.

Χρυσά αντικείμενα που βρέθηκαν στις Μυκήνες, εκτεθημένα στο Αρχαιολογικό Μουσείο.

(κοιτάξτε τα τρία όμοια αντικείμενα στο κέντρο)

Χρυσό, σκαλισμένο αντικείμενο που βρέθηκε στις Μυκήνες.

(ένα από τα τρία όμοια της παραπάνω φωτογραφίας)

Το σχέδιο είναι οπτική προοπτική. Κοιτάξτε την παρακάτω τρισδιάστατη εικόνα:

Αναπαράσταση του απόκρυφου εσωτερικού ενός Τέμπλου των Ισραηλιτών:

Η Κιβωτός της Διαθήκης, που περιέχει τις Δέκα Εντολές, και η σκάλα που οδηγεί στο θυσιαστήριο.

Πως βρέθηκε αυτό στις Μυκήνες των Δαναών και του Αγαμέμνονα του Ομήρου;
Αξιοσημείωτο ότι ανάμεσα στο στρατό που πολιόρκησε την Τροία μπορεί να υπήρχαν και Μυκηναίοι απόγονοι
των Ισραηλιτών της Εξόδου από την Αίγυπτο.

Οι λαοί και ιστορία της Μεσογείου είναι ίσως πιο συνδεδεμένη από όσο νομίζουν οι σημερινοί απόγονοι. 

Η Εβραϊκή θρησκεία του Ενός Θεού του Ισραήλ υπήρχε από τα μέσα της δεύτερης Προ Κοινής Εποχής χιλιετηρίδας και είχε ξεκινήσει μάλλον πριν ο λαός μεταναστεύσει στην Αίγυπτο. Η θρησκεία συνέχισε να εξελίσσεται και να ειδικεύεται επί χίλια χρόνια μέχρι που έφτασε την σημερινή της μορφή γύρω στο 500 ΠΚΕ μετά την αιχμαλωσία στην Βαβυλώνα. Από το 500, περίπου, της Κοινής Εποχής υπάρχουν στην σημερινή τους μορφή τα δύο βιβλία της Εβραϊκής θρησκείας, το Τορά, που αφηγείται την ιστορία, και το Ταλμούντ, που συζητά θεολογικές ερωτήσεις και απόψεις, Το Τορά, με συντομεύσεις και παραλήψεις, είναι η Χριστιανική Παλαιά Διαθήκη.

Οι λαοί που ζούσαν τα δύο έως τρεις χιλιάδες χρόνια ΠΚΕ στην Μέση Ανατολή ήταν Σημίτες, εκ των οποίων οι πιστοί του Ενός Θεού ήταν οι Ισραηλίτες και οι υπόλοιποι είναι σήμερα γνωστοί ως Άραβες. Είναι ενδιαφέρον ότι ο Αβραάμ φέρεται και από τους Εβραίους και από τους Άραβες ως πατριάρχης όλων, όπου από τον γιό του Αβραάμ,  Ισαάκ και τον γιό του Ισαάκ, Ιακώβ κατάγονται οι Εβραίοι, και από τον γιό του Αβραάμ, Ισμαήλ, κατάγονται οι Άραβες.

Στην Μέση ανατολή, τα τελευταία τουλάχιστον τέσσερεις χιλιάδες χρόνια ζούσαν μαζί, πότε στις ίδιες και πότε σε γειτονικές περιοχές και οι Εβραίοι και οι Άραβες που ήταν όλοι μια φυλή, καταγόμενοι από τον ίδιο πατριάρχη, αλλά με διαφορετικές θρησκείες και εξελισσόμενη Ιστορία, διαφορετική για τους Εβραίους και διαγορετική για τους Άραβες. Και, από το 70 ΚΕ οι Εβραίοι εκδιώχθηκαν από την γη τους από τους Ρωμαίους και παρέμειναν στην διασπορά ανά την Ευρώπη μέχρι το 1948 ΚΕ. Αν και υπήρχαν Εβραίοι οι οποίοι ζούσαν στην Μέση Ανατολή μαζί με τους Άραβες ακόμα και κατά την διασπορά.

Η περιοχή που αποτελούταν από την Ιουδαία, την Γαλιλαία και Φοινίκη με την διασπορά ονομάστηκε Φιλισταία. Οι Φιλισταίοι ήταν αρχαίος λαός, γνωστοί από την Παλαιά Διαθήκη.  Έδωσαν το όνομά τους στην περιοχή και θεωρούνται οι μακρινοί πρόγονοι των σημερινών Παλαιστινίων. Ελάχιστα στοιχεία υπάρχουν γι' αυτούς. Πιθανός χώρος προέλευσής τους θεωρείται το Αιγαίο. Οι Φιλισταίοι ήταν ένας από τους "Λαούς της Θάλασσας". Αρχικά ήταν πειρατές, ανταγωνιστές των Φοινίκων. Η γλώσσα τους πιθανότατα ανήκε στην ινδοευρωπαϊκή οικογένεια. Αυτή είναι η προέλευση της σημερινής ονομασίας Παλαιστίνη.

Ο λαός του Ισραήλ, οι Εβραίοι, επί 1.878 περίπου χρόνια από το 70 ΚΕ κατάφεραν κάτι το εξαιρετικά αξιοσημείωτο. Διατήρησαν την ταυτότητά τους, την κουλτούρα τους, την γλώσσα τους και την θρησκεία τους αναλλοίωτα, οπουδήποτε στην διασπορά και να βρισκόντουσαν, πρώτα στην Ευρώπη και μετά επίσης στον Νέο Κόσμο. Το κατάφεραν αυτό παρά το ότι οι Ευρωπαϊκές χώρες όπου ζούσαν, συχνά τους απαγόρευαν να έχουν περιουσία σε χωράφια ή/και ζωντανά, συχνά τους έβαζαν σε γκέτο, συχνά απαγόρευαν σε μη-Εβραίους να έρχονται σε επαφή με Εβραίους και οι Εβραίοι ήταν και ένας από τους πρώτιστους στόχος της Ιεράς Εξέτασης. Και μετά από τις χιλιετηρίδες κατέληξαν θύματα του Ολοκαυτώματος που εξαπέλυσε ο Αδόλφος Χίτλερ και οι Γερμανοί. Ο Β'ΠΠ και το Ολοκαύτωμα είναι η αιτία που δημιπούργησε την ανάγκη να  μεταναστεύσουν οι Εωραϊκής καταγωγής άνθρωποι της Ευρώπης στην Παλαιστίνη.

Η φωτογραφία πάνω από την ανάρτηση είναι ένα γλυπτό από το Μουσείο του Ισραήλ το οποιο φωτογράφησα τον Φεβρουάριο του 1987 στο Ισραήλ και αποδίδει το Ολοκαύτωμα.

Το 1947 τα Ηνωμένα Έθνη πρότειναν και ψήφισαν την δημιουργία δύο κρατών, του Εωραϊκού και του Παλαιστινιακού. Οι Εβραίοι δέχτηκαν το ψήφισμα και ίδρυσαν το Ισραήλ το 1948. Οι Πλαιστίνιοι ήταν θετικοί προς το ψήφισμα αλλά οι γείτονες Άραβες δεν τους επέτραψαν να ιδρύσουν Παλαιστινιακό Κράτος και τα γειτονικά Αραβικά κράτη επετέθηκαν στο Ισραήλ, την πρώτη μέρα της ανεξαρτησίας του.

Επίσης, από την πρώτη μέρα της Ανεξαρτησίας του Ισραήλ όταν του επιτέθηκαν όλοι οι γείτονες και το Ισραήλ τους απέκρουσε, του επιτέθηκαν οι γείτονες άλλες δύο φορές, το 1967 και το 1973, και κάθε φορά το Ισραήλ τους απέκρουσε. Αποκρούοντας τους επιτιθέμενους γείτονες και σπρώχνοντάς τους πίσω, το 1967, το Ισραήλ κατέλαβε τα εδάφη της Δυτικής όχθης και της Γκάζας. Το Ισραήλ επέστρεψε την Γκάζα στους Παλαιστινίους στις 22 Σεπτεμβρίου 2005 και από τότε οι Παλαιστίνιοι εξέλεξαν δημοκρατικά κυβέρνηση της τρομοκρατικής οργάνωσης Χαμάς η οποία ποτέ πλέον δεν έκανε εκλογές. Το Ισραήλ δέχεται επί 18 χρόνια επιθέσεις με ρουκέτες και βομβιστές αυτοκτονίας στις οποίες απαντά με αντίποινα και αντεπιθέσεις. Ποτέ δεν ξεκίνησε επίθεση από μόνο του το Ισραήλ παρά μόνο απάντησε.

Δύο ερωτήσεις που μπορούμε να κάνουμε σήμερα είναι:

1. Γιατί υπάρχει απο αιώνες τόσο παγκόσμιο μίσος εναντίων τον Εβραίων, που έχει και την δική του ορολογία: «Αντισημιτισμός».
   
   
2. Γιατί δεν μπορούν να ζήσουν μαζί οι Άραβες και οι Εβραίοι στην Μέση Ανατολή και βρίσκονται σε εμπόλεμη κατάσταση μεταξύ τους από το 1948, όπου οι Παλαιστίνιοι επιτίθενται με τρομοκρατικές ενέργειες εναντίων του Ισραήλ και το Ισραήλ απαντά με στρατιωτικά αντίποινα;

Η πρώτη ερώτηση έχει ίσως ευκολότερη απάντηση από την δεύτερη:

• Οι Εβραίοι της διασποράς ήταν μετανάστες που έμπαιναν σε υπάρχουσες κοινωνίες και οικονομίες γιατί δεν είχαν που αλλού να πάνε αφότου τους έδιωξαν οι Ρωμαίοι από την γη τους. Κοιτάξτε πως βλέπουν σήμερα τους μετανάστες γενικά και πως τους φέρονται στην Ιταλία, την Ελλάδα και τον υπόλοιπο δυτικό κόσμο. Ακόμα και ο Τραμπ βγήκε πρόεδρος αρμέγωντας το μίσος κατά των μεταναστών. Σε αρκετούς κύκλους σήμερα, οι μετανάστες και οι πρόσφυγες είναι, απλά, μισητοί. Όπως ητανε πάντα.
• Οι Εβραίοι ήταν διαφορετικοί γιατί παρά τα γκέτο, παρά τον εξοστρακισμό, παρά τους διωγμούς, παρά την απομόνωση δεν λύγισαν.
• Οι Εβραίοι με το πέρασμα των αιώνων επέδειξαν μια ιδιαίτερη και ζηλευτή ικανότητα όχι μόνο να διατηρήσουν την ταυτότητά τους και την θρησκεία τους αλλά και να έχουν επιτυχία στο να χτίζουν μια καλή ζωή και ύπαρξη για τις οικογένειές τους, με πειθαρχία και μόρφωση, όπου και να ήταν. Με αυτή την οπτική, ο αντισημιτισμός οφείλεται σε καθαρή ...ζήλια
• Τα παραπάνω, και σε συνδυασμό με την Χριστιανική αφήγηση η οποία απευθυνόταν σε Ρωμαίους και σε Έλληνες, έχτισαν την κατάπτυστη και ανιστόρητη πίστη στο ότι «Οι Εβραίοι σκότωσαν τον Χριστό», μια που ήταν πολύ πιο βολικό για τους Ρωμαίους και τους Έλληνες τον Χριστό να τον έχουν σκοτώσει οι Εβραίοι και όχι οι Ρωμαίοι, περνώντας στο ντούκου το ότι στους Ρωμαίους τον έστειλε ένας αρχιερέας, ο Καϊάφας και οι δωσίλογοί του, επειδή ο Ιησούς και οι ακόλουθοί του κατηγορούσαν τον Καϊάφα και τους ιερείς.
• Η εφεύρεση της δικαιολογίας ότι «Οι Εβραίοι σκότωσαν τον Χριστό» είναι τόσο διαδεδομένη και εμπεδωμένη στις Ευρωπαϊκές κουλτούρες που ο κόσμος την παίρνει σαν ιστορικό δεδομένο κι’ αν ακόμα δεν είναι ρατσιστές ή συνειδητά αντισημίτες, παπαγαλίζουν αυτά που τους διδάσκουν οι παραδόσεις των κοινωνιών τους. Ενώ υπάρχουν βεβαίως πολλοί αντισημίτες, υπάρχει επίσης το φαινόμενο αυτό όπου άνθρωποι που δεν είναι αντισημίτες ή ρατσιστές παπαγαλίζουν αντισημιτικές ιστορικές ανακρίβειες επειδή έτσι τους έχει μάθει η κοινωνία τους.

Η δεύτερη ερώτηση, το γιατί η Μέση Ανατολή βρίσκεται σε συνεχή εμπόλεμη κατάσταση, είναι πολύ πιο πολύπλοκη.

• Το γεγονός είναι ότι δύο λαοί, όπου ο καθένας έχει διαφορετική ιστορία, κουλτούρα, παραδόσεις, γλώσσα και θρησκεία από τον άλλο, έχουν ισάξια έγκυρη διεκδίκηση στο ίδιο κομμάτι γης, κάπου 390 χιλιόμετρα επί 70 χιλιόμετρα στις μεγαλύτερες πλευρές. Αν εξαιρέσεις ερήμους είναι περισσότερο 200 χιλιόμετρα επί 60 χιλιόμετρα. Και οι δύο αυτοί λαοί που διεκδικούν την ίδια γη, είναι συνολικά περισσότεροι από 14 εκατομμύρια άνθρωποι.
  
• Οι λεγόμενοι «Παλαιστίνιοι» είναι Άραβες όπως όλοι οι Άραβες γείτονες, από Συρία και Ιορδανία έως Σαουδική Αραβία και λοιπά. Το ότι προσδιορίζονται ως «Παλαιστίνιοι» είναι ένα δώρο της διαλυόμενης Βρετανικής Αυτοκρατορίας το 1948, το οποίο η Αυτοκρατορία του «διαίρει και βασίλευε» το κατασκεύασε από το 1917 ως το 1947. Από το μέτωπό τους εναντίων των Οθωμανών στον Α’ΠΠ, με τον Λώρενς της Αραβίας ως την αποχώρηση τους από την περιοχή το 1948. Ακριβώς όπως το 1948 διαίρεσαν την Ινδική υπο-ήπειρο σε Ινδουιστική Ινδία και Μουσουλμανικό Πακιστάν, επιβάλλοντας την μετεγκατάσταση εκατομμυρίων ανθρώπων.
• Οι Άραβες και οι τρομοκρατικές οργανώσεις που τα Αραβικά κράτη και το Ιράν υποστηρίζουν και χρηματοδοτούν στην Δυτική Όχθη και στην Γκάζα, έχουν σαν μοναδικό στόχο την εξαφάνιση του κράτους του Ισραήλ και των Εβραίων.
• Η μεγάλη νίκη των τρομοκρατικών οργανώσεων είναι η επιτυχής πλήρης εμπαίδωση των δημοσίων σχέσεών τους με τον υπόλοιπο αντισημιτικό κόσμο, όπου δρώντας στρατιωτικά από ανάμεσα σε αθώους Παλαιστίνιους και γυναικόπαιδα επί τούτου, με στόχο να έχουν απώλειες, προκαλούν τον θάνατο των αθώων όταν το Ισραήλ αντεπιτίθεται στα σημεία από τα οποία έγιναν τροοκρατικές επιθέσεις.

Το λεγόμενο Μεσανατολικό Πρόβλημα δεν είναι καινούργιο. Πήρε την πιο πρόσφατη ταυτότητά του το 1948, αλλά υπάρχει τώρα με μια έννοια ή άλλη, επί τέσσερεις περίπου χιλιάδες χρόνια. Η σημερινή κατάσταση χτίστηκε από την Βρετανική Αυτοκρατορία και κορυφώθηκε από τον Αδόλφο Χίτλερ και τους Γερμανούς. Και οργανώθηκε από την άρνηση των Αράβων να ιδρύσουν Παλαιστινιακό κράτος το 1948.

Όπως είπε η Γκόλντα Μεΐρ (1898-1978), η λεγόμενη «μητέρα του Ισραήλ», πρωθυπουργός του Ισραήλ 1969-1974, «Εμείς οι Εβραίοι έχουμε ένα μυστικό όπλο στον αγώνα μας με τους Άραβες - Δεν έχουμε πουθενά αλλού να πάμε.»

Golda Meir

Τέσσερεις χιλιάδες χρόνια του Μεσανατολικού δεν διαγράφονται με καμία διπλωματική ή πολιτιστική ενέργεια. επειδή, περισσότερο από την διεκδίκηση της ίδιας γης, πηγάζει απο το μίσος των Αράβων κατά των Εβραίων. Το πρόβλημα θα παραμείνει εσαεί και κατά πάσα πιθανότητα, αργά η γρήγορα, θα προκαλέσει τον Τρίτο Παγκόσμιο Πόλεμο που θα είναι πυρηνικός, όταν φανατικοί Ισλαμιστές τρομοκράτες καταφέρουν να αποκτήσουν έναν πυρηνικό μηχανισμό.

Το κρίμα είναι ότι τα νέα παιδιά στην δύση, που δεν έχουν ιδέα από Ιστορία, πρόσφατη ή των αιώνων, χάβουνε ότι διαβάζουνε στα μέσα της γελοιωδώς-αποκαλούμενης «Κοινωνικής Δικτύωσης» και γίνονται φερέφωνα των δημοσίων σχέσεων των τρομοκρατικών οργανώσεων.

Φωτογραφίες που πήρα στο Ισραήλ τον Φεβρουάριο του 1987,
δέκα μήνες πριν ξεκινήσει η πρώτη ιντιφάντα.

Στα σύνορα του Σινά.

Έτσι γίνονται συζητήσεις στους ελαιώνες, 4.000 χρόνια τώρα.

Ιερουσαλήμ, φωτογραφημένη από την Γεθσημανή και το όρος των Ελαιών:

Ο Θώλος του Βράχου (Ισλαμικό τζαμί) χτισμένο εκεί που ήταν ο ναός του Σολομώντα, και,
ο Ναός της Αναστάσεως (του Χριστού), χτισμένος στον Γολγοθά, ο κρανίου τόπος των Ρωμαίων.

Η Ιστορία και οι ιερές τοποθεσίες των τριών Αβρααμικών θρησκειών, σε ένα τετραγωνικό χιλιόμετρο.

Ιερουσαλήμ

~~~

Δυστυχία

 

Σχολική εκδρομή σε μουσείο στην Νεγκέβ

Νεκρά Θάλασσα

Έρημος Νεγκέβ

Κουμράν

Ο τοίχος του Τέμπλου

Ιερουσαλήμ

Κηδεία

Δυτική Όχθη

Συζητήσεις τριών χιλιάδων ετών

Οι συζητητές έχουν αλλάξει. Οι συζητήσεις, όχι.

Γυναίκα καλυμένη από την σκιά του Ισλάμ

Ιεριχώ

Σύνορα στο Σινά

Είναι πια σίγουρο ότι ο πόλεμος είναι στην αρχή του και ότι θα εξελιχθεί και θα κρατήσει πολύ. Το άγνωστο είναι το πως θα εξελιχθεί. Αν το Ισραήλ εισβάλει στην Γκάζα με χερσαία στρατεύματα, και πως θα μπορέσει το Ισραήλ και τα Ενωμένα Κράτη της Αμερικής να προστατεύσουν και να σώσουν το δυνατόν περισσότερους από τους άμαχους Άραβες-Παλαιστίνιους τους οποίους οι γείτονες Άραβες και οι Μουσουλμανικές τρομοκρατικές οργανώσεις χρησιμοποιούν σήμερα, όπως έκαναν πάντα από το 1948, ώστε με την δυστυχία τους να γυρίσουν την διεθνή κοινή γνώμη εναντίων του Ισραήλ.

Επίσης άγνωστο το αν ο πόλεμος θα επεκταθεί, εμπλέκοντας τα γειτονικά Αραβικά κράτη, και αν γίνει αυτό, αν θα υπάρξει επόμενο βήμα κλιμάκωσης προς το χειρότερο, ξεκινώντας μάλλον από την εμπλοκή της Ρωσίας του Πούτιν. Η εμπλοκή των γειτόνων είναι πολύ πιθανή και σχεδόν αναμενόμενη. Η εμπλοκή της Ρωσίας ως ρητορική είναι σίγουρη αλλά η στρατιωτική της εμπλοκή ευχόμαστε απίθανη, γιατί τότε μιλάμε για Τρίτο Παγκόσμιο Πόλεμο.

Το επίσης σίγουρο είναι ότι ο κόσμος άλλαξε στις 7 Οκτωβρίου και δεν θα είναι ποτέ πια ο ίδιος. Η Ιστορία από το 1948 διδάσκει ότι ενώ το Ισραήλ δέχτηκε επιθέσεις από τους γείτονες επί δεκαετίες, πάντα τις απέκρουσε, ποτέ δεν επιτέθηκε πρώτο, ποτέ! και πάντα ο απόηχος των πολέμων συνέχισε με τρομοκρατικές επιθέσεις και κατά του Ισραήλ στις οποίες πάντα το Ισραήλ απάντησε, και τρομοκρατικές επιθέσεις ανά τον κόσμο, πολύ καιρό μετά τον κάθε πόλεμο κατά του Ισραήλ.

Η συνεχής ανησυχία μας και σκέψεις μας για τους δυό μας εδώ, στο χωριουδάκι μας, είναι η θλίψη και οι ευχές να επιζήσουν όσοι δυνατόν περισσότεροι Άραβες-Παλαιστίνιοι και Ισραηλινοί άμαχοι, να επιζήσει το κράτος του Ισραήλ, και να υπάρξει κάποτε, σύντομα, ανεξάρτητο κράτος Αράβων-Παλαιστινίων όπως είχε προτείνει το ψήφισμα του ΟΗΕ το 1947 το οποίο οι Άραβες γείτονες είχαν απαγορεύσει στους Άραβες-Παλαιστινίους να δεχτούν. Τραγικό λάθος των Αράβων που σιωπηλά όλοι οι Άραβες έχουν μετανιώσει αλλά δεν το παραδέχονται γιατί για εκείνους έχει περισσότερη σημασία και μεγαλύτερη προτεραιότητα ο αφανισμός του Ισραήλ, με μόνο μοχλό την δυστυχία στην Γκάζα και την Δυτική Όχθη.

Καθημερινά θυμάμαι, πολύ περισσότερο έντονα από συνήθως, τις μέρες που πέρασα στο Ισραήλ το 1987, από τα σύνορα του Λίβανου ως την Ερυθρά θάλασσα. Μια από τις πλέον αξιοσημείωτες στιγμές ήταν η ώρα που περάσαμε στο αυτοκίνητο όταν πήρα έναν οτοστοπίστα από το Ραμαλά μέχρι την Ναζαρέτ, έναν Άραβα-Παλαιστίνιο Ισραηλινό πολίτη, υπολοχαγό του Ισραηλινού στρατού… και την υπέροχη και διαφωτιστική συζήτηση που είχαμε.

Άλλη μια ανάμνηση είναι όταν βρέθηκα στον Τοίχο που έχει απομείνει από τον Δεύτερο Ναό (πρώτος ήταν του Σολομώντα), Σάββατο πρωί, στην Ιερουσαλήμ, ημέρα που δεν επιτρεπόντουσαν οι φωτογραφίες. Ρώτησα έναν Ισραηλινό στρατιώτη φρουρό με αυτόματο, αν υπήρχε τρόπος να πάρω φωτογραφίες, και μου απάντησε να σταθώ πίσω του να με καλύπτει και να ακουμπήσω τον τηλεφακό μου στον ώμο του. Για λίγες στιγμές, προστατευμένος από τον Ισραηλινό στρατιώτη, ακουμπώντας τον ώμο του πήρα φωτογραφίες. Στιγμές ανεξίτηλες στην μνήμη μου.

Και δυό μέρες σε ένα Κιμπούτς, μια από τις πιο απρόσμενα εξυψωτικές εμπειρίες. Τα Κιμπούτς είναι τα μόνα μέρη στον κόσμο που ασκείται η πραγματική Αθηναϊκή Δημοκρατία, βελτιωμένη με το ότι στα Κιμπούτς δεν υπάρχουν σκλάβοι και οι γυναίκες ψηφίζουν.

Τα τελευταία δύο γράμματα της λέξης Ισραήλ, Israel, EL, είναι από μόνα τους μια λέξη. Η λέξη Θεός. Ειναι δυστυχία το ότι επί 2000 χρόνια οι πιστοί του Χριστιανισμού και του Ισλάμ είναι εχθροί των πιστών του Ιουδαϊσμού, ενώ όλοι πιστεύουν στον ίδιο Ένα Αβρααμικό Θεό.

Σαλόμ. Λαχάιεμ!

Ειρήνη. Στη Ζωή!

Όσο όμως τα πράγματα αλλάζουν, τόσο παραμένουν τα ίδια, ιδίως όταν πρόκειται για άγνοια, μίσος και κακοβουλία.

Βέβαια αμέσως σταμάτησα και έκλεισα και ξέχασα τα σχέδια που είχαμε να πάμε στο Λούξορ για την έκλειψη του 2027. Δεν το θεωρώ πλέον ασφαλές ή συνετό να βρεθούμε στην Αίγυπτο σε γνωστή και φημισμένη τοποθεσία, σε σημαντική στιγμή, σαν τουρίστες με Αμερικανικό γκρουπ. Και αν ακόμα είχα το Ιταλικό διαβατήριο μαζί μου αποδεικνύοντας υπηκοότητα σε φασιστική χώρα, που θα έγραφε ότι γεννήθηκα στην Ελλάδα, (μια χώρα παροιμιώδους αντισημιτισμού) δε νομίζω οι εγκληματίες να ελέγχουν διαβατήρια όταν βάζουν βόμβες, όταν πυροβολούν σε πλήθη και όταν απαγάγουν ανθρώπους. Ελπίζω τίποτα να μην συμβεί στο Λούξορ ή οπουδήποτε αλλού το 2027 αλλά δεν το βλέπω λογικό να προχωρήσουμε με αυτό το όνειρο. Ο ήλιος θα πρέπει να κρυφτεί πίσω από την Σελήνη χωρίς την Μαργαρίτα και εμένα, αλλά θα έχει όμως συντροφιά τους Φαραώ θαμμένους στην Κοιλάδα των Βασιλέων, σε τρύπες στους λοφίσκους της Ερήμου.

Αυτό άλλωστε ήθελα να φωτογραφήσω: το τίποτα της ερήμου, τις τρύπες στις πλαγιές, την κατάληξη ανθρώπων τόσης δύναμης όσο ζούσαν, τώρα με το μεγαλειώδες φυσικό δράμα να εξελίσσεται στο στερέωμα από πάνω τους. Μια φωτογραφία στοχασμός, διαλογισμός για το πόσο ασήμαντοι είναι όλοι και πόσο ασήμαντα είναι όλα μπροστά στο μεγαλείο ενός σύμπαντος που θα υπάρχει πολύ, πολύ αφού εμείς, οι χόμο σάπιενς το καρκίνωμα της βιόσφαιρας αυτού του μικρού πλανήτη θα έχουμε εξαλειφθεί και θα έχουμε εισαχθεί στην Γαλακτική Εγκυκλοπαίδεια σαν ένα ενδιαφέρον αλλά αποτυχημένο πείραμα της φύσης.

 

 ~~~

 

 

Ντροπή

Τέτοιες μέρες θα έπρεπε να σκεφτόμαστε πόσο σημαντικό είναι να γνωρίζουμε Ιστορία για να έχουμε γνώμη.

Ιστορία, όχι αφηγήσεις της Χαλιμάς.

Μόλις πριν 100 χρόνια, εκεί που σήμερα είναι το Ισραήλ, η Γκάζα και τα κατεχόμενα εδάφη, ζούσαν μαζί Άραβες Μουσουλμάνοι και Εβραϊκής καταγωγής και θρησκείας άνθρωποι, ως επί το πλείστο ειρηνικά, εργαζόμενοι μαζί.

Μετά, ήρθε η Βρετανική Αυτοκρατορία με τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο εναντίων των Οθωμανών. 

Όταν 30 χρόνια αργότερα, μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο η Βρετανική Αυτοκρατορία αποσυντίθετο και πέθαινε, για να μείνει το Ηνωμένο Βασίλειο και η Κοινοπολιτεία, άφησε στον κόσμο δύο δώρα. Το πρώτο δώρο που μας άφησε ήταν η εφεύρεση του Πακιστάν και η μετακίνηση εκατομμυρίων βάση θρησκείας. Ακολούθησε η εφεύρεση του Μπαγκλαντές. Το δεύτερο δώρο που μας άφησε ήταν το Παλαιστινιακό Πρόβλημα με την εφεύρεση των λεγομένων «Παλαιστινίων», των Αράβων που ζούσαν εκεί μαζί με τους Εβραϊκής καταγωγής.

Όσοι δεν γουστάρουν έγκυρα ιστορικά βιβλία μπορούν να δουν τις ταινίες Λώρενς της Αραβίας (1962), Έξοδος (1960), και Γκάντι (1982).

Το 1947 τα Ηνωμένα Έθνη ψήφισαν την δημιουργία δύο κρατών στην περιοχή. Ένα Αραβικό και ένα Εβραϊκό. Οι μονες χώρες που ψήφισαν εναντίων της πρότασης ήταν έξι από τα εφτά μέλη της Ένωσης Αραβικών Κρατών (Arab League) και το Αφγανιστάν, Μπούρμα, Αιθιοπία, Ινδία, Ιράν, και Πακιστάν. Απήχαν οι Βέλγιο, Βραζιλία, Δανία, Ελ Σαλβαντόρ, Ελλάδα, Σιάμ, Σουηδία, Τουρκία και Ηνωμένο Βασίλειο.

Οι Άραβες που ζούσαν εκεί τους οποίους σήμερα ονομάζουμε Παλαιστίνιους, ήταν θετικοί σε αυτή την πρόταση του να έχουν δικό τους κράτος. Όμως οι υπόλοιποι Άραβες των γειτονικών κρατών απέκλεισαν την πιθανότητα δημιουργίας Παλαιστινιακού κράτους και τιμώρησαν βάναυσα όσους Άραβες στην περιοχή ήθελαν το δικό τους κράτος.

Το 1948, σύμφωνα με το ψήφισμα των Ηνωμένων Εθνών  σχηματίστηκε το κράτος του Ισραήλ. Την επομένη ημέρα όλα τα γειτονικά Αραβικά κράτη επιτέθηκαν αλλά αναχαιτίστηκαν. Από τότε, όποτε επιτέθηκαν οι γείτονές του στο Ισραήλ αναχαιτίστηκαν και το Ισραήλ κέρδισε έδαφος.

Από το 1948 μέχρι σήμερα, Μουσουλμανικές τρομοκρατικές οργανώσεις και Αραβικά κράτη όπως η Συρία, και Μουσουλμανικά κράτη όπως το Ιράν, χρησιμοποιούν τους λεγομένους Παλαιστινίους, χωρίς φροντίδα καμία για αυτούς, έτσι ώστε με το να υποφέρουν να προσφέρουν ένα μοχλό εναντίων του Ισραήλ.

Οι Παλαιστίνιοι είναι πράγματι θύματα, αλλά είναι θύματα των άλλων Αράβων που τους χρησιμοποιούν.

Το να λέει κανείς ότι οι Παλαιστίνιοι είναι θύματα του Ισραήλ είναι θλιβερά αγράμματο και απλοϊκό. Παιδαριώδες.

~~~

Σαρανταοχτώ ώρες πριν την επαίσχυντη, βάρβαρη και με κακία και μίσος επίθεση της Χαμάς στις 7 Οκτωβρίου 2023, που αποκεφάλισε βρέφη στα κρεβατάκια τους, έτυχε και συζητούσα με πολύ κοντινό και πολυαγαπημένο μου άτομο, 11 χρόνια μεγαλύτερο από εμένα και μού ‘ρθε και είπα ότι η διασπορά των Ελλήνων μετά την Άλωση της Πόλης, που 350 χρόνια μετά τους βρήκε σε θέσεις ανά την Ευρώπη από όπου μπόρεσαν να χτίσουν την Φιλική Εταιρεία και να προτρέψουν την Ελληνική Επανάσταση δεν είχε πολύ διαφορά από την διασπορά των Εβραϊκής καταγωγής ανθρώπων που επέζησαν με την ιστορία τους, την κουλτούρα τους και την θρησκεία τους εξορισμένοι από τον τόπο τους επί 1.876 χρόνια.

Η απάντηση που έλαβα ήταν ότι η Εβραϊκή διασπορά διαφέρει από την Ελληνική επειδή όπου πήγαιναν οι Εβραίοι γινόντουσαν δανειστές και τραπεζίτες, και συναναστρεφόντουσαν μόνο μεταξύ τους σε κλειστό κύκλο. Ανταπάντησα ότι έτσι ακριβώς περιέγραφε τους Εβραίους ο Αδόλφος Χίτλερ στους Γερμανούς και έτσι τους περιγράφει κάθε αντισημίτης, επειδή αυτή είναι η αφήγηση.

Ξέχασε, σκέφτηκα, να προσθέσει ότι ο λόγος για τον οποίον συναναστρεφόντουσαν μεταξύ τους ανά την Ιστορία σε όλη την Ευρώπη ήταν επειδή ανέκαθεν, όλες οι κοινωνίες και τα κράτη τους έβαζαν σε γκέτο, και μάλιστα συχνά οι αρχές απαγορεύανε στους χριστιανούς πολίτες τους να έχουν πάρε-δώσε με τα γκέτο. Αυτή η λεπτομέρεια δεν είναι βολική για όσους εκσπερματίζουν εξηγώντας πόσο κακοί διάολοι είναι οι Εβραίοι. Α! και ίσως να έχετε ακούσει για την Ιερά Εξέταση που έκαιγε Εβραίους αιώνες πριν το κάνει ο Χίτλερ.

Το άτομο που μου περιέγραψε τους Εβραϊκής καταγωγής άνθρώπους με την φρασεολογία του Αδόλφου Χίτλερ είναι μάλιστα πολύ μορφωμένο και «αριστερό».

Δεν τσακωθήκαμε. Τσακώθηκε το άτομο αυτό από μόνο του και έφυγε από το σπίτι μας τρέχοντας. Μετά από πενήντα χρόνια πραγματική αγάπη και φιλία σαν οικογένεια.

Στην Ελλάδα, την Ιταλία, αλλά και πολύ περισσότερο στην Ιρλανδία και Πολωνία ο αντισημιτισμός είναι τόσο καλπάζων που είναι συνυφασμένος στο DNA… 

Βλέπετε, και όταν ακόμα κάποιος δεν πιστεύει ότι είναι αντισημίτης επαναλαμβάνει τις φράσεις και αφηγήσεις των αντισημιτών πιστεύοντάς τις αληθινές.

Ντροπή. Ντροπή!

~~~

Γκάζα #2

Επέκταση της προηγούμενης ανάρτησης σχετικά με την Γκάζα.

Νομίζω όλοι θα συμφωνήσουν πως ακόμα και με τις καλύτερες, αγνότερες και αντικειμενικότερες προθέσεις, η ημιμάθεια δεν βοηθά στην σύσταση οποιασδήποτε εποικοδομητικής γνώμης.

Επίσης, ότι η ημιμάθεια είναι σχεδόν πάντα υπεύθυνη για γνώμες εμμέσως ή αμέσως ρατσιστικές, φασιστικές ή ναζιστικές: εφ' όσον ο ρατσισμός, ο φασισμός και ο ναζισμός είναι στην ουσία τους ο φόβος και μη αποδοχή του διαφορετικού, με κάποια δόση εγωκεντρισμού. Αν το πούμε απλοϊκά, όσο λιγότερα γνωρίζει κανείς για κάτι που είναι "διαφορετικό" από τον ίδιο (ημιμάθεια), τόσο πιο εύκολο είναι να το παρεξηγήσει και να το απορρίψει. Να το φοβηθεί, να το μισήσει και να θελήσει να το εξουδετερώσει. Η ημιμάθεια δεν σημαίνει αυτόματα ρατσισμό, φασισμό ή ναζισμό --αποτελεί όμως την κύρια οδό προς αυτά. Μπορεί φυσικά να υπάρχουν ημιμαθείς ή αμαθείς που να είναι απλά αυτό και τίποτα παραπάνω.

Μην ξεχνάμε και τον φυσικό εγωισμό και εγωκεντρισμό του ανθρώπου, όπου, όταν δούμε κάποιον "καλύτερο" από εμάς, ο λόγος για τον οποίον κάποιος διαφορετικός είναι καλύτερος από εμάς δεν μπορεί ποτέ να είναι πως απλά εμείς είμαστε λιγότερο επιτυχημένοι για λόγους που πηγάζουν από εμάς ή την κοινωνία που χτίσαμε: σίγουρα πρέπει οι άλλοι να ...συνωμοτούν εναντίων μας! Να λοιπόν η παγκόσμια Εβραϊκή συνομωσία... και όλες οι συνομωσίες. "Εμείς" δεν φταίμε ποτέ. Αν "συνομωσία" είναι το να συζητάς και να οργανώνεσαι με τους όμοιους σου για το πως να έχετε καλύτερη ζωή, τότε, ίσως, απλά, οι Εβραίοι να ...συνωμοτούν πιο αποτελεσματικά από εμάς. Μα σοβαρολογούμε τώρα;

Δεν θα έπρεπε να παρεξηγήσει κανείς την προηγούμενή μου ανάρτηση, πρόχειρα, ως λέγουσα πως αν κριτικάρεις το Ισραήλ είσαι αντισημίτης. Μη μυγιάζεστε! Άλλωστε, στην ανάρτηση διαχώρισα καθαρά τις διαφορετικές πηγές ως: "Λυπάμαι τους άνευ λογικής, άνευ αντικειμενικής σκέψης, λυπάμαι τους ημιμαθείς και λυπάμαι τους κρυπτο-αντισημίτες και τους ξερόλες που συγκρίνουν τις δύο καταστάσεις αυτές: των πεπραγμένων κατά το ολοκαύτωμα με τα δρώμενα από το σημερινό κράτος του Ισραήλ, και δεν βρίσκουν διαφορά." Κάθε ομάδα που ανέφερα έχει τις δικές τις ...ομορφιές. Και υπάρχουν τόσες άλλες που δεν ανέφερα. Δεν είναι όλοι αντισημίτες, ούτε όλοι ρατσιστές, ούτε όλοι φασίστες ή ημιμαθείς. Όλοι όμως είναι μάλλον μέρος του προβλήματος, ο καθένας με τον δικό του τρόπο, εφ' όσον "πρόβλημα' είναι οτιδήποτε δεν προσφέρει εποικοδομιτική λύση δίκαια για όλους.

Κανένα θέμα δεν έχει μόνο μία πλευρά... Ενώ το ολοκαύτωμα έδωσε την αφορμή για την δημιουργία του κράτους του Ισραήλ, και ήταν μια θαυμάσια "ουμανιστική" δικαιολογία, σίγουρα η γεωπολιτική της περιοχής, όπως και τα πετρέλαια της Μέσης Ανατολής, δεν ήταν μακριά από τις σκέψεις των ...ουμανιστών.

Κατέληξε λοιπόν, άραγε, το κράτος του Ισραήλ υποχείριο των ΗΠΑ; ή... οι ΗΠΑ υποχείριο του κράτους του Ισραήλ; Είναι άραγε το κράτος του Ισραήλ ο κόμβος πάνω στον οποίον εξελίσσεται  η μάχη μεταξύ Ισλάμ και Χριστιανισμού; Είναι άραγε το Ισραήλ ο μπαλαντέρ στο παιγνίδι των πετρελαίων που βρίσκονται κάτω από την άμμο των Αράβων; Μα φυσικά, ναι, ναι, ναι ...και ναι.

Κανένα θέμα δεν έχει μόνο μία πλευρά ή μόνο ένα επίπεδο.

Όμως για να καταλάβουμε την λειτουργεία ενός Ελβετικού ρολογιού δεν το σπάμε με ένα σφυρί να δούμε τι είχε μέσα. Ούτε κόβουμε τον Γόρδιο Δεσμό με την πτώση ενός σπαθιού --έτσι λύνουν προβλήματα οι κατακτητές και οι νικητές --δεν λύνονται έτσι προβλήματα όταν η λύση πρέπει να είναι δίκαιη για όλους... Δυστυχώς πρέπει να βρούμε την άκρη και τον πυρήνα, και να αναλύσουμε, και να ξετυλίξουμε, το πρόβλημα προσεκτικά. Και να μην σπάσουμε ή κόψουμε τίποτα καθώς ξεδιαλύνουμε τις ...συνιστώσες του κόμπου.

Και... φοβάμαι ότι η αρχή και το τέλος κάθε σκέψης ή λύσης για το Μεσανατολικό στηρίζεται στον ακρογωνιαίο λίθο της αποδοχής του Δικαιώματος του κράτους του Ισραήλ να Υπάρχει, κατά το ψήφισμα των Ηνωμένων Εθνών της 29 Νοεμβρίου 1947. Ένα ψήφισμα που εμπεριστατωμένα ζητούσε δίκαιη λύση και για κράτος του Ισραήλ και για κράτος Παλαιστινίων (και για τον Ιουδαϊσμό και για το Ισλάμ).

Στην αρχή είχε λεχθεί πως το κράτος του Ισραήλ μπορεί να δημιουργηθεί κάπου σε κάποιο νησί του Ειρηνικού Ωκεανού. Αυτό το σκεπτικό όμως είχε δύο τρωτά σημεία: Κανείς άνθρωπος Εβραϊκής καταγωγής δεν θα πήγαινε εκεί, και, με την αποχώρηση της Μεγάλης Βρετανίας από την "πληρεξουσιότητά" της (Mandate) της Παλαιστίνης, το Λεβάν, η Μέση Ανατολή, θα έμενε μετέωρη, έτοιμη να απομακρυνθεί από την Δύση και να πέσει σε τριτοκοσμικό χάος μαζί με τα πετρέλαιά της.

Προσοχή: Δεν πάμε κατ' ευθείαν από το ολοκαύτωμα στην ίδρυση του κράτους του Ισραήλ. Το ένα τελείωσε Μάιο του 1945 και το άλλο ξεκίνησε αρχές Δεκεμβρίου του 1947. Μας λείπουν δυόμισι χρόνια.

Όλο και κάτι πρέπει να συνέβη μέσα σ' αυτά τα δυόμισι χρόνια, σ' αυτές τις χίλιες μέρες, που να οδήγησε στα τέλη Νοεμβρίου του 1947.

Παραδείγματος χάριν, οι πολλές χιλιάδες Ευρωπαίοι και Ρώσοι Εβραϊκής καταγωγής που, μην έχοντας που αλλού να πάνε, και έχοντας παραμείνει σε στρατόπεδα από τους συμμάχους, άρχισαν να πηγαίνουν λαθραία στην Παλαιστίνη με ότι μέσο έβρισκαν, και συλλαμβάνονταν, απωθούνταν και φυλακίζονταν από την Βρετανία και από άλλες ...ουμανιστικές δυνάμεις.

Βέβαια, το ιστορικό της λαθρομετανάστευσης από την Ευρώπη και την Ρωσία προς την Παλαιστίνη δεν είναι ούτε καν η κορφή του παγόβουνου του τι διαδραματίστηκε πίσω από κλειστές πόρτες στον άμεσα μεταπολεμικό κόσμο των νικητών.

Το να αποδίδουμε το αποτέλεσμα μόνο σε ενέργειες ή θέληση των Εβραίων και των Εβραϊκής καταγωγής είναι απλά αφελές. Το να το αποδίδουμε μόνο στις ΗΠΑ είναι εξ' ίσου αφελές.

Μια καλή ερώτηση είναι γιατί άραγε δεν εφαρμόστηκε πλήρως το ψήφισμα των Ηνωμένων Εθνών με δημιουργία και Παλαιστινιακού κράτους κατά το 1948; Ίσως επειδή οι λεγόμενοι "Παλαιστίνιοι" δεν είχαν την άδεια του Αραβικού και Ισλαμικού κόσμου να αναγνωρίσουν το Δικαίωμα του Ισραήλ να Υπάρχει, και έτσι δεν μπορούσαν να επωφεληθούν από ένα ψήφισμα που πρότεινε δύο ισάξια κράτη (μη αναγνωρίζοντας το ένα από τα δύο). Άλλωστε είναι ιστορικό γεγονός το ότι, όταν έγινε το ψήφισμα των Ηνωμένων Εθνών, Ισλαμιστές από την γειτονική περιοχή θανάτωναν ομόθρησκούς τους κάτοικους της Παλαιστίνης αν εκείνοι έλεγαν ότι δεν τους πείραζε το κράτος του Ισραήλ ή το να συγκατοικούν ή να γειτονεύουν με αυτό. Η επίθεση ήρθε από τους Μουσουλμάνους γείτονες, όχι από τους κατοίκους Παλαιστινίους, είτε το ήθελαν οι κάτοικοι είτε όχι. Αυτό, γιατί κανείς ποτέ δεν το θυμάται; γιατί δεν παραδέχεται κανείς ξερόλας τις ρίζες του "Παλαιστινιακού αγώνα" και τον σκοπό του "αγώνα" αυτού, και την δημογραφική/ιστορική σύνθεση των "Παλαιστινίων";

Ότι και να είναι κανείς: αφελής, αμαθής, ημιμαθής, υποκειμενικός, κρυπτο-αντισημίτης, αντισημίτης, ρατσιστής, φασίστας, ναζί, θρησκευτικά φανατισμένος Χριστιανός ή Μουσουλμάνος, μαλάκας, έχων μαύρα μεσάνυχτα ή απλά ηλίθιος, δεν είναι δυνατόν να προχωρήσει σε γνωμάτευση περί της στάσης του κράτους του Ισραήλ σήμερα πριν απαντήσει στο αν το Ισραήλ έχει το Δικαίωμα να Υπάρχει.

Αν πει ότι δεν έχει αυτό το δικαίωμα πρέπει να εξηγήσει γιατί κατά την γνώμη του το Ισραήλ δεν έχει το νόμιμο δικαίωμα της ύπαρξής του. Κάθε τέτοια εξήγηση θα οδηγήσει αναγκαστικά σε χωράφια με πολλές πέτρες και τσουκνίδες --οπότε, ξαναδιαβάζουμε και τις δύο αναρτήσεις μου από την αρχή να βρούμε τρόπο να τις εξουδετερώσουμε ως άκυρες. Αν από την άλλη απαντήσει πως το δικαίωμα υπάρχει, τότε πρέπει αναγκαστικά να απαιτήσει από τον Αραβικό κόσμο και το κόσμο του Ισλάμ να το αποδεχτεί --αν μη τι άλλο για να δούμε αν το Ισραήλ θα συνεχίσει την "άμυνά" του, και την κατοχή της Δυτικής Όχθης, όταν δεν θα υπάρχει πια απειλή κατά της ίδιας της ύπαρξής του. Γιατί, αν τότε συνέχιζε το Ισραήλ να κάνει αυτά που κάνει σήμερα, χωρίς πλέον λόγο και αιτιολογία, φυσικά δεν θα εύρισκε την παραμικρή νομιμοποίηση ή υποστήριξη πουθενά, ούτε ακόμα και στους Εβραϊκής καταγωγής Αμερικανούς, και, το σφάλμα, η παρανομία, θα βρισκόντουσαν αποκλειστικά στην θέση του Ισραήλ --πράγμα που τώρα, όπως έχουν τα πράγματα, απλά δεν είναι δυνατόν να λεχθεί.

Γκάζα

Είναι τρομακτικά λυπηρό αυτό που συμβαίνει στην Μέση Ανατολή από το 1917 όταν μετακίνησαν εκεί Άραβες οι Βρετανοί (εναντίων των Τούρκων, όπου τα επόμενα δέκα χρόνια άρχισαν οι δυτικοί να χαράζουν τα σημερινά σύνορα των Αραβικών κρατών, χτίζοντας το σημερινό αδιέξοδο), και από το 1947 όταν οι "γείτονες" δεν δέχτηκαν το ψήφισμα των Ηνωμένων Εθνών και επιτέθηκαν. Μιά επίθεση που συνεχίζεται καθημερινά σε διαφορετικές μορφές επί 67 χρόνια, η οποία, επίθεση, πάντα αποκρούστηκε με επιτυχία, και τώρα αποκρούεται με τρόπο ο οποίος δείχνει ότι το σημερινό κράτος του Ισραήλ δεν έχει αυταπάτες που να βάζουν την κοινή γνώμη μπροστά από την επιβίωση του κράτους. Τώρα, η απόκρουση της επίθεσης είναι δέκα φορές αγριότερη από την επίθεση στην οποία απαντά.

Υπάρχουν εκείνοι που και σήμερα αρνούνται να δεχτούν το ψήφισμα των Ηνωμένων Εθνών της 29 Νοεμβρίου 1947, 33 υπέρ και 13 κατά, για την ύπαρξη του κράτους του Ισραήλ. Εκείνοι που ακόμα δεν το δέχονται, ποτέ δεν πρόκειται να το δεχτούν γιατί είναι δημοκράτες μόνο όταν κρατάνε εκείνοι τον δήμο κατά τις δικές τους απόψεις.

Υπάρχουν και εκείνοι που λένε ότι το κράτος του Ισραήλ, γεννημένο από το ολοκαύτωμα, κάνει τώρα στην Γκάζα το ίδιο που έκαναν οι Γερμανοί στους Εβραϊκής καταγωγής πολίτες, στους Ρομά, και στους ομοφυλόφιλους πριν 70 χρόνια. Εκείνοι που το λένε αυτό, θα έπρεπε να αναθεωρήσουν την πρόχειρη και απαίδευτη γνωμοδότησή τους.

Υπάρχουν οφθαλμοφανείς και θεμελιώδεις διαφορές οι οποίες καταστούν αδύνατη την σύγκριση των πράξεων του σημερινού κράτους του Ισραήλ με τις πράξεις των ναζί του Χίτλερ.

- Οι ναζί μάζευαν Γερμανούς πολίτες και πολίτες άλλων χωρών με το ζόρι από τα σπίτια τους, τους έπαιρναν τα υπάρχοντα και την περιουσία, τους έβαζαν σε τραίνα και τους μετέφεραν σε στρατόπεδα όπου τους δολοφωνούσαν. Χρειάζεται άραγε να θυμίσω τι και πως έκανε η Γερμανία, και γιατί το έκανε, στους δικούς της πολίτες και τους πολίτες των χωρών όπου έκαναν κατοχή;

- Το Ισραήλ απαντά σε πυραύλους που εκτοξεύονται εναντίων του από μέσα από τα σύνορα της Γκάζας. Απαντά με πυραύλους, και απαντά με στρατιωτικές επιχειρήσεις που στοχεύουν στην εξουδετέρωση των πυραύλων και στο κλείσιμο των τούνελ δια των οποίων περνούν από την Γκάζα τα σύνορα για να μπουν στο Ισραήλ παράνομα με σκοπό την τρομοκρατία.

- Οι αποκαλούμενοι "Παλαιστίνιοι" και τα περισσότερα Αραβικά κράτη, όπως και το Ιράν, δεν έχουν αναγνωρίσει το δικαίωμα ύπαρξης του κράτους του Ισραήλ. Δεν είναι πολίτες του κράτους του Ισραήλ (έχουν την επιλογή να γίνουν αν θέλουν). Επιτίθενται κατά αμάχων με ρουκέτες και τρομοκρατικές ενέργειες.

- Οι Εβραϊκής καταγωγής Γερμανοί, Πολωνοί, Γάλλοι, Ολλανδοί, Ιταλοί, Έλληνες και τόσοι άλλοι, ήταν Γερμανοί, Πολωνοί, Γάλλοι, Ολλανδοί, Ιταλοί, Έλληνες, και τόσοι άλλοι, που ανήκαν και αγαπούσαν την χώρα τους, πίστευαν στην χώρα τους, ήταν ενεργοί πολίτες της χώρας τους, -και βρισκόντουσαν νόμιμα στην νόμιμη χώρα τους από γενεές και αιώνες. Δεν είχαν επιτεθεί σε κανέναν. Δεν είχαν συνωμοτήσει εναντίων κανενός. Ήταν πολίτες που απλά ατύχησαν ως προς την καταγωγή, τις προσωπικές τους προτιμήσεις και την θρησκεία τους (την μόνη θρησκεία που δεν προσηλυτίζει και δεν καταδικάζει τις άλλες --από την οποία προέρχονται και ο Χριστιανισμός και το Ισλάμ). 

Δεν υπάρχει επίπεδο σύγκρισης (μπορεί κανείς να κρατήσει την αναπνοή του και να αρχίσει να πηδάει πάνω-κάτω, και να φοράει τα διπλώματα και τα παπλώματά του λοφίο, αλλά, σύγκριση θα συνεχίσει να μην υπάρχει). 

Λυπάμαι τους άνευ λογικής, άνευ αντικειμενικής σκέψης, λυπάμαι τους ημιμαθείς και λυπάμαι τους κρυπτο-αντισημίτες και τους ξερόλες που συγκρίνουν τις δύο καταστάσεις αυτές: των πεπραγμένων κατά το ολοκαύτωμα με τα δρώμενα από το σημερινό κράτος του Ισραήλ, και δεν βρίσκουν διαφορά.

Η διαφορά είναι επίσης ότι τα πάντα θα αλλάξουν, και ειρήνη θα μπορέσει να υπάρξει για όλους, την στιγμή που τα Αραβικά κράτη, το Ιράν, και εκείνοι από τον κόσμο του Ισλάμ που είναι εξτρεμιστές, θα αναγνωρίσουν το δικαίωμα ύπαρξης του κράτους του Ισραήλ. Οι αντεπιθέσεις που κάνει το κράτος του Ισραήλ γίνονται πάντα σαν απάντηση και ποτέ χωρίς πρόκληση. Αν σταματήσουν οι επιθέσεις κατά του Ισραήλ, σε συνδυασμό με την αναγνώριση του δικαιώματος ύπαρξής του, το Ισραήλ δεν θα έχει λόγο, αιτία, αφορμή, ή δικαιολογία να αντεπιτίθεται, ή να κρατά τα κατεχόμενα εδάφη (τα οποία κατεχόμενα εδάφη τα κατέλαβε κατά την διάρκεια νικηφόρων αμυντικών πολέμων μετά από επιθέσεις εναντίων του --Και για όσους ξερόλες δεν το ξέρουν, να θυμίσω ότι κατά την γέννησή της το 1948 η Ιορδανία πρώτη προσάρτησε τα εδάφη που λέγονται "Δυτική Όχθη", επιτέθηκε κατά του κράτους του Ισραήλ και απωθήθηκε από το Ισραήλ πέρα από την Δυτική Όχθη του Ιορδάνη. Το ξέρατε αυτό;).

Η αναγνώριση του δικαιώματος του Ισραήλ να υπάρχει όμως δεν πρόκειται να γίνει ποτέ. Δεν πρόκειται ποτέ ο περισσότερος Αραβικός κόσμος και το Ιράν να αναγνωρίσουν το Ισραήλ. Είναι μία μάχη μέχρι αφανισμού του ενός ή και των δύο πλευρών, την οποία μέχρι τώρα κερδίζει, αμυνόμενο, το Ισραήλ.

Τα θύματα θα συνεχίσουν να είναι τα παιδιά της Γκάζας τα οποία χρησιμοποιούνται σαν δόλωμα για την καταδίκη του Ισραήλ στην διεθνή κοινή γνώμη.

Η άμυνα του Ισραήλ έχει αλλάξει κλίμακα, πράγματι, και είναι πάρα πολύ σκληρότερη των επιθέσεων στις οποίες απαντά. Υπάρχουν Ισραηλινοί και Εβραϊκής και Παλαιστινιακής καταγωγής που διαφωνούν με την Ισραηλινή κυβέρνηση (ναι, κάπου 18% των Ισραηλινών είναι Παλαιστίνιοι και μουσουλμάνοι --για όσους δεν κατανοούν την διαφορά μεταξύ Ισραηλινού και Ισραηλίτη). Υπάρχουν Εβραϊκής καταγωγής άνθρωποι σε όλη την Γη, όπως και μη-Εβραϊκής καταγωγής, οι οποίοι καταδικάζουν την σκληρότητα των απαντήσεων της κυβέρνησης του Ισραήλ στις ρουκέτες από την Γκάζα.

Εγώ, προσωπικά καταδικάζω οποιονδήποτε πόλεμο και οποιαδήποτε βία. Δεν μπορώ όμως να καταδικάσω την άμυνα. Πρώτιστα επειδή δεν μου επιτρέπεται να τραβήξω αυθαίρετες διαχωριστικές γραμμές για το ποιός βαθμός άμυνας και πρόληψης είναι αποδεκτός και ποιός όχι. Να σταματήσουν οι επιθέσεις για να σταματήσει η άμυνα.

Και, δεν έχω άλλη επιλογή παρά να καταδικάσω εκείνους που χρησιμοποιούν τα παιδιά σαν μοχλό για την διαχείριση της διεθνούς κοινής γνώμης.

Τα παιδιά είναι τα θύματα. Εμείς όμως δεν είμαστε παιδιά: δεν μπορούμε να κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας ως προς το τι συμβαίνει πραγματικά μέσα στην Γκάζα (όπου η καθημερινή φροντίδα είναι ο πόλεμος κατά του γειτονικού κράτους του Ισραήλ, και η εισαγωγή όπλισμών αντί υλικών ανάπτυξης), και το τι συμβαίνει στον Αραβικό κόσμο γενικότερα.

Διαβάστε, σχετικά με την Παλαιστίνη

Πριν κάμποσο καιρό, στην Αθήνα μιλούσα με ένα άτομο γεννημένο, μεγαλωμένο και διαμένον στην Ελλάδα. Το συγκεκριμένο άτομο υποστήριζε στην συζήτηση-μονόλογο ότι το κράτος του Ισραήλ δεν έχει δικαίωμα να υπάρχει.

• Δεν το ενδιέφερε το άτομο αυτό το ψήφισμα και η απόφαση των Ηνωμένων Εθνών για την ίδρυση του κράτους του Ισραήλ: το θεωρούσε παράνομο.
• Πίστευε, εντελώς ανιστόρητα, ότι το Ισραήλ είχε επιτεθεί εκείνο στους γείτονες του, και δεν είχε ιδέα ότι το Ισραήλ ποτέ δεν επιτέθηκε σε κανέναν αλλά αμύνθηκε σε επιθέσεις των γειτόνων, και, νικώντας τους, τους έσπρωξε πίσω, στα εδάφη που τώρα είναι γι' αυτόν τον λόγο κατεχόμενα.
• Δεν είχε την παραμικρή ιδέα για την δημογραφική σύνθεση της περιοχής μέχρι τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, και μετά.
• Δεν είχε την παραμικρή ιδέα για τον ρόλο που έπαιξε η Βρετανική Αυτοκρατορία από Λώρενς της Αραβίας (1917) έως την εγκαθίδρυση του κράτους του Ισραήλ το 1948.
• Δεν είχε ιδέα για το γεγονός ότι η Βρετανία μετακίνησε πληθυσμούς από την Αραβία για να εκδιώξει το Οθωμανικό/Τουρκικό στοιχείο που βρισκόταν εκεί από τον μεσαίωνα... δεν ήξερε τίποτα για όλα αυτά.
• Και ως εκ των ανωτέρω κενών στην μόρφωσή του, το άτομο αυτό έλεγε ότι καλά κάνουν οι Παλαιστίνιοι και ρίχνουν ρουκέτες να σκοτώσουν τους Ισραηλινούς, και ότι οι Ισραηλινοί είναι δολοφόνοι που απαντούν στις ρουκέτες με ρουκέτες, και με επιθέσεις για να κλείσουν τα τούνελ κάτω από τα διεθνή σύνορα.
• Επίσης δεν ήξερε ότι το 15%-20% των Ισραηλινών είναι Παλαιστίνιοι, Άραβες, Μουσουλμάνοι, Χριστιανοί και άλλοι. Είναι φαίνεται από εκείνους που νομίζουν ότι "Ισραηλινός" (πολίτης του κράτους του Ισραήλ) και "Ισραηλίτης" (άνθρωπος Εβραϊκής καταγωγής), είναι το ίδιο πράγμα.

Τελικά, κατάφερα να αρθρώσω μιά μικρή φράση ανάμεσα στον μονόλογο και απάντησα: "...α... μα εσύ έχεις μαύρα μεσάνυχτα και από ιστορία και επί του θέματος γενικά."

Και αμέσως το μετάνιωσα γιατί ένα άτομο που έχει πράγματι μαύρα μεσάνυχτα δεν θα καταλάβαινε ποτέ τι είναι αυτά που δεν ήξερε (περί των οποίων έχει μαύρα μεσάνυχτα όπως πολλοί στο Ελλαδιστάν) και θα άκουγε την παρατήρησή μου σαν προσωπική επίθεση. Ίσως με την απάντησή μου να είχα μάλιστα κατέβει και στο επίπεδό του ατόμου αυτού.

Η αναζήτηση της λεπτομέρειας που καθορίζει την υφή ενός ολόκληρου θέματος και σκεπτικού ήταν πολύ δημοφιλής στην Αρχαία Ελλάδα. Στην ψωροκώσταινα-Γραικία όμως την σήμερον ημέρα, οι μόδες έχουν αλλάξει. Η λεπτομέρεια δεν είναι διόλου αν-βογκ. Είναι μάλιστα πολύ ενοχλητική. Και υπάρχουν τόσες, μα τόσες ενοχλητικές λεπτομέρειες.

Υπάρχουν άλλοι που κατανοούν τις λεπτομέρειες πολύ καλύτερα από εμένα. Μην ακούτε εμένα... ψάξτε όμως τις λεπτομέρειες... τουλάχιστον εκείνες που είναι ιστορικά γεγονότα αναμφισβήτητα.

Το κράτος του Ισραήλ σήμερα έχει δύο άτρωτες δικαιολογίες: Το ότι οι γείτονές του δεν αναγνωρίζουν το δικαίωμά του να υπάρχει και το ότι του επιτίθενται συνεχώς. Αν γίνει η αναγνώριση και σταματήσουν οι επιθέσεις, τι δικαιολογία θα έχει το Ισραήλ να κρατά τα κατεχόμενα εδάφη; και τι δικαιολογία θα έχει να αμύνεται επιτιθέμενο; Δυστυχώς, όπως έγραψα παραπάνω, νομίζω ότι αυτή είναι μία μάχη μέχρι αφανισμού ή του ενός ή και των δύο πλευρών.

Το όλο οικοδόμημα του "προβλήματος" είναι χτισμένο πάνω στον ακρογωνιαίο λίθο του αν το κράτος του Ισραήλ έχει δικαίωμα να υπάρχει.

Το αιώνιο μίσος κατά των Εβραίων είναι η καθοριστική πραγματικότητα. Όπως είναι επίσης πραγματικότητα ότι οι Εβραίοι επέζησαν διασπορά, χωρίς πατρίδα, και άγριους διωγμούς και γενοκτονίες, επί 1876 χρόνια, πετυχαίνοντας πρόοδο και ευημερία, πάντα μέσα από τις παραδόσεις τους, σε κάθε κοινωνία όπου βρέθηκαν --γι' αυτό και τους μισούν όλοι σχεδόν ανεξαιρέτως. 

Ένα μόνο παιδί Εβραϊκής καταγωγής θυμάμαι στο γυμνάσιό μου στην Αθήνα, και ήταν από τους 2-3 μόνιμα αριστούχους, αλλά διέφερε από τους άλλους σπασίκλες γιατί εκείνος είχε και εξωσχολική ζωή, με σπορ, με εξωσχολικά ενδιαφέροντα... με φιλενάδα... Εγώ τουλάχιστον δεν τον ζήλευα, ούτε τον μισούσα που ήταν καλύτερος από εμένα. Τον θαύμαζα και ευχόμουνα να μπορούσα να του μοιάσω. Αισθανόμουνα ντροπή όταν εμείς κάναμε θρησκευτικά και εκείνος ήταν ο ψωριάρης χώρια. Θυμάμαι επίσης τον προμηθευτή μου φωτογραφικών υλικών τα τελευταία τρία χρόνια στο Λονδίνο (κοτσίδες από τους κροτάφους, μαύρο κουστούμι, άσπρο  πουκάμισο, κόκκινα γένια, πραγματικό "στερεότυπο"), που όταν του είπα ότι έφευγα από την Αγγλία για να παντρευτώ, μου είπε να περιμένω μια στιγμή και μου έδωσε αποχαιρετιστήριο δώρο το πιο ακριβό και μεγάλο δερμάτινο άλμπουμ φωτογραφιών γάμου που είχε στην αποθήκη του, "ο τσιγγούνης ο Εβραίος". Και θυμάμαι τον Τέβιε στο έργο Βιολιστής στην Στέγη, που κάποια στιγμή λέει: "Αγαπημένε μου Θεέ, το ξέρω ότι είμαστε ο διαλεχτός Σου λαός, αλλά, εύχομαι που και που να διάλεγες κάποιον άλλο..."

Ακούγεται σκληρή και άκαρδη η ανάρτηση; Λυπάμαι αλλά η αλήθεια συνήθως είναι σκληρή και άκαρδη. Ο μόνος τρόπος να υποστηρίξει κανείς την Γκάζα είναι να αρνηθεί την εγκυρότητα του ψηφίσματος των Ηνωμένων Εθνών της 29 Νοεμβρίου 1947. Και πάλι λυπάμαι, αλλά το ψήφισμα υπάρχει, ισχύει και θα παραμείνει.

Και οι ιδέες έχουν "ηλικία" καθώς εξελίσσονται και "μεγαλώνουν" στις κοινωνίες όπου "ζουν".

- Ο Χριστιανισμός είναι περίπου 1980 ετών (1689 ετών από την εγκαθίδρυση του δόγματός του).
- Το Ισλάμ είναι περίπου 1390 ετών.
- Ο Ιουδαϊσμός είναι περίπου 3000 ετών...

Το Ισλάμ έχει σήμερα την "ηλικία" που είχε ο Χριστιανισμός μερικές δεκαετίες πριν την άλωση της Κωνσταντινούπολης αν το δούμε από τον θάνατο του ιδρυτή, ή, την ηλικία που είχε ο Χριστιανισμός κατά τις σταυροφορίες αν το δούμε από εγκαθίδρυση δόγματος. Σίγουρα, ένα μέρος του Ισλάμ, οι εξτρεμιστές τουλάχιστον, συμπεριφέρεται σήμερα όπως συμπεριφερόντουσαν οι σταυροφόροι τον μεσαίωνα (και μάλλον για τον ίδιο λόγο).

Ισραηλίτες

Ένας τυπικός Ισραηλίτης

Τέτοιες μέρες τον Δεκέμβριο, θυμάμαι το 2010, τότε που ήρθα για πρώτη φορά αντιμέτωπος στην μπλογκόσφαιρα με την αγραμματοσύνη του Ελληνικού ρατσισμού. Έγραφα στο μπλογκ αυτό μόλις δέκα μήνες και ήμουνα ακόμη στο επίπεδο που θαύμαζα όλους τους μπλόγκερ, πιστεύοντας ότι για να είναι μπλόγκερ πρέπει όλοι να είναι μορφωμένοι, ζυγισμένοι, δυνατοί άνθρωποι. Έσφαλα. Οι άνθρωποι υπάρχουν σε αναλογίες όλων των ειδών σε οποιαδήποτε ομάδα -και στην μπλογκόσφαιρα.

Ήταν η εποχή που η Ελευθεροτυπια είχε δημοσιεύσει την είδηση ότι κάποιο άτομο το οποίο έγραφε ένα μπλογκ ως marianaonice, και παρουσιαζόταν σαν γυναίκα, ήταν μια συγκεκριμένη εφέτης δικαστής και είχε γράψει σε σχόλιό της σε άλλο μπλογκ: "Κωλοεβραίοι! Μακάρι να τους εξόντωνε τελείως ο Χίτλερ!". Το αν ήταν πράγματι δικαστής, ή καν γυναίκα, είχε λίγη σημασία για μένα, εφ' όσον το άτομο που υπέγραφε σαν marianaonice είχε ήδη αποδείξει με το σχόλιο εκείνο, και με άλλα γραπτά, ότι ήταν ένα ανθρωπάκι, αγράμματο (άσχετα με τον βαθμό εκπαίδευσης που είχε στα χαρτιά). Ένας ρατσιστής, Ελληνικής υπηκοότητας. Οι δικές μου αναρτήσεις για το θέμα είναι εδώ, και εδώ. 

Η ύπαρξη τέτοιων ατόμων δεν ήταν έκπληξη για μένα. Ήξερα από πολύ καιρό ότι η Ελλάδα σφύζει από δαύτους, άντρες και γυναίκες, γέρους και γριές, και νέα παιδιά που έμαθαν τον ρατσισμό από τη μαμά και τον μπαμπά.

Δεν με εξέπληξε ότι υπήρξαν μπλόγκερς που αμέσως κατεδίκασαν τέτοιο ρατσισμό. Περίμενα ότι υπάρχουν και άνθρωποι ανάμεσά μας. Με εξέπληξε το πόσοι συμφώνησαν με το άτομο marianaonice. Περισσότερο με εξέπληξε πόσοι δικαιολόγησαν το σχόλιο και βρήκαν ότι, εφ' όσον ήταν εν βρασμώ ψυχής έχοντας δει φωτογραφίες από την Γκάζα, μπορούσε να γράψει αυτό που έγραψε: τυπική Ελλάδα της ανεγκέφαλης δικαιολογίας που αποποιεί πάσαν ευθύνη. Τα δε άτομα που υποστήριξαν ότι το να γραφτεί τέτοιο σχόλιο πέφτει στην κατηγορία ελευθερίας του λόγου, απλά έδωσαν στην ελευθέρια του λόγου κακό όνομα.

Όμως υπήρχε και μια άλλη ομάδα, η υφή της οποίας δεν έγινε αμέσως αντιληπτή από εμένα -η αντίδραση όμως της ομάδας αυτής με είχε ενοχλήσει λίγο χωρίς να ξέρω τότε ακριβώς γιατί. Ήταν η ομάδα η οποία περιελάμβανε εκείνους τους μπλογκερ που δεν αντέδρασαν καθόλου, ούτε αρνητικά ούτε θετικά, αλλά ιδίως εκείνους που αντέδρασαν μεν εναντίων του ρατσισμού, αλλά, το έκαναν αυτό χλιαρά, και χωρίς άμεση και καθαρή "καταδίκη" του ατόμου marianaonice.
 
Όμως νομίζω ότι έτυχε να βρω και το τελευταίο κομμάτι του παζλ.

Διάβασα ότι η έκφραση "Ισραηλινός" και η έκφραση "Ισραηλίτης" είναι, λέει, εκφράσεις ταυτόσημες. Όταν ετέθη το θέμα ότι οι δύο εκφράσεις αυτές σημαίνουν διαφορετικά πράγματα, και δεν είναι το ίδιο, η απάντηση ήταν η τυπική προσφυγή του Έλληνα σε κάποιο Ελληνικό λεξικό του οποίου ο Έλλην συγγραφεύς τυχαίνει να έχει διατυπώσει με φρασεολογία που να μορεί να φανεί σαν να δικαιολογεί την θέση η οποία πρέπει να τύχει υπεράσπισης. Και, εγράφη ότι ο "Ισραηλίτης" ανήκει στον λαό του Ισραήλ(1) και είναι Εβραίος, ο Ισραηλινός είναι από το Ισραήλ(2), άρα Ισραηλίτης και Ισραηλινός σημαίνει το ίδιο πράγμα.

Ωχ, το μάτι μου.
Στην προκειμένη περίπτωση του λεξικού, το Ισραήλ(1) και το Ισραήλ(2) αναφέρονται σε δύο εντελώς διαφορετικές έννοιες: την πανάρχαια καταγωγή, και το σημερινό κράτος (τα νουμεράκια 1 και 2 στις δύο λέξεις "Ισραήλ" τα έβαλα εγώ για να κάνω τον διαχωρισμό -δεν ήταν στο λεξικό). 

Το πρόβλημα με την Ελληνική γλώσσα και κουλτούρα είναι ότι δεν κάνει τον διαχωρισμό μεταξύ της ετυμολογίας της εθνικοθρησκευτικής καταγωγής και της υπηκοότητας στο σημερινό κράτος. Έτσι περνάει στο ντούκου το γεγονός ότι 1.636.600 άνθρωποι που σήμερα λέγονται και αυτοαποκαλούνται Ισραηλινοί (20,6% του συνόλου των Ισραηλινών) είναι Άραβες (Παλαιστίνιοι), ξεχωριστοί από τους "Παλαιστινίους" των κατεχομένων εδαφών και της Γκάζας. Και αυτή η παράληψη συμβάλλει στην Ελληνική ρατσιστική άποψη διαχωρισμού των εθνοθρησκευτικών ομάδων προς ύμνο των στερεοτύπων και αποφυγή κατανόησης του πραγματικού μεσανατολικού ζητήματος. 

Στα Αγγλικά, οι λέξεις Jewish (σωστή περιγραφή), Jew (υβριστική περιγραφή στην καθομιλουμένη), Hebrew και Israelite (ιστορικές περιγραφές εθνοθρησκευτικής καταγωγής), αμέσως και κατά ορισμό εννοούν την διαφοροποίηση από τον ορισμό Israeli που σημαίνει υπήκοος του κράτους του Ισραήλ. Ακόμα και τα περισσότερα μέλη του Κου Κλουξ Κλαν το κατέχουν αυτό. Αλλά όχι οι περισσότεροι Ρωμιοί, όπως φαίνεται.

 
"Ισραηλίτες" (Israelites) σημαίνει τέκνα του Ισραήλ, Σημιτικής καταγωγής, Εβραϊκής (Hebrew) γλώσσας, από την αρχαία Μέση Ανατολή, 15ος έως 6ος αιώνας Προ Κοινής Εποχής, οι οποίοι αργότερα εξελίχθηκαν σε Εβραίους (Jews), και Σαμαρίτες. Σήμερα "Ισραηλίτης" σημαίνει μέλος της Εβραϊκής (Jewish) εθνοθρησκευτικής κοινότητας ανά την Γη (περίπου 6.500.000 των οποίων είναι Αμερικανοί Εβραϊκής καταγωγής) -το οποίο διαφέρει από τις τάξεις των Κοχανίμ και Λεβιτών. Η ετυμολογία της λέξης "Ισραήλ" (Israel) έχει τις ρίζες της στον συνδυασμό των εννοιών "το υπερισχείν", "το αγωνίζεσθαι/παλεύειν με" και "el" (Θεός/θεϊκός)

"Ισραηλινός" (Israeli) σημαίνει πολίτης/υπήκοος του σημερινού κράτους του Ισραήλ το οποίο ιδρύθηκε το 1948. 
Το Ισραήλ έχει πληθυσμό περίπου 7.933.200 πολίτες,
εκ των οποίων:

• 75,4% δηλαδή 5.978.600 άτομα είναι Εβραϊκής καταγωγής, 
• 20,6%, δηλαδή 1.636.600 άτομα είναι Αραβικής (Παλαιστινιακής) καταγωγής (όχι των κατεχωμένων εδαφών ή της Γκάζας, αλλά Ισραηλινοί Άραβες), και,
• 4% (318.000) είναι "άλλοι", μη εγγεγραμμένοι σαν Εβραϊκής καταγωγής, ή μη-Άραβες, ή μη-Άραβες Μωαμεθανοί, ή Χριστιανοί.
• Ο Ισραηλινός στρατός, αεροπορία και ναυτικό αποτελούνται από 175.000 Ισραηλινούς πολίτες και συμπεριλαμβάνουν Εβραϊκής και Αραβικής (Παλαιστινιακής) καταγωγής αναλογίες όπως ο πληθυσμός, περίπου 76% - 24%.
• Παλαιστίνιοι εκτός των πολιτών του Ισραήλ: Γκάζα: 1.416.000. Δυτική Όχθη (με ανατολική Ιερουσαλήμ): 2.345.000. Σε άλλες χώρες: περίπου 7.000.000

Οι 1.636.600 Άραβες (Παλαιστίνιοι) Ισραηλινοί είναι πολίτες του Ισραήλ (20-21%) ξεχωριστοί από τους "Παλαιστινίους" των κατεχωμένων εδαφών και της Γκάζας -και δεν συμφωνούν με το πως οι "Παλαιστίνιοι" φέρονται και με το πως χρησιμοποιεί ο Ισλαμικός κόσμος τους "Παλαιστινίους" εναντίων του κράτους του Ισραήλ. Είχα την ευκαιρία να τα συζητήσω αυτά πρώτο χέρι πολλές φορές. Μια από τις φορές σε συζήτηση όταν πήρα έναν οτοστοπίστα από το Ραμαλά να τον πάω κοντά στην Ναζαρέθ τον Φεβρουάριο του 1987 (την χρονιά που ξεκίνησε η Πρώτη Ιντιφάντα) με το νοικιασμένο μου αυτοκίνητο, και ο οτοστοπίστας ήταν δεκανέας του Ισραηλινού στρατού εν στολή σε άδεια, και συστήθηκε ως Ισραηλινός-Άραβας (Παλαιστίνιος). Δεν σταματήσαμε να συζητάμε στα 40 λεπτά του ταξιδιού.


 
Τώρα νομίζω ότι καταλαβαίνω... Οι περισσότεροι από εκείνους που είχαν σωπάσει, και από εκείνους που είχαν αντιμετωπίσει το άτομο marianaonice χλιαρά, και δεν ξέρουν την διαφορά μεταξύ ενός "Ισραηλίτη" και ενός "Ισραηλινού" πρέπει ίσως να είχαν φερθεί έτσι, χλιαρά, τον Δεκέμβριο του 2010, επειδή δεν είχαν καν τα κότσια να παραδεχτούν ότι συμφωνούσαν με την marianaonice. Ή πάλι, ίσως, απλά, σαν τυπικοί Έλληνες, δεν ξέρουν οι άνθρωποι, και ίσως συμφωνούσαν υποσυνείδητα με την θέση της marianaonice λόγω τυπικής αμορφωσιάς επί του θέματος... και δεν αισθανόντουσαν άνετα να "καταδικάσουν" ευθέως και χωρίς τζιριτζάτζουλες.

"Τα έχουν όλοι αυτά τα κέρατα;"

ΠΑΤΕΡΑΣ ΝΙΚΟΛΑΪ: Κάθε γεγονός έχει μια αιτία, το σύμπαν υπάρχει άρα έχει αιτία, εννοείται ότι ο Θεός δημιούργησε το σύμπαν, άρα ο Θεός υπάρχει.
ΜΠΟΡΙΣ: Και όμως ο Σπινόζα δεν πίστευε στην Αγία Τριάδα!
ΠΑΤΕΡΑΣ ΝΙΚΟΛΑΪ: Ο Σπινόζα ήταν Εβραίος!
ΜΠΟΡΙΣ: Τι είναι "Εβραίος";
ΠΑΤΕΡΑΣ ΝΙΚΟΛΑΪ: Δεν είδες ποτέ Εβραίο; Στάσου μια στιγμή! έχω μαζί μου μερικά σχεδιαγράμματα. Ορίστε: Αυτά είναι Εβραίοι.
ΜΠΟΡΙΣ: Πω-πω! Τα έχουν όλοι αυτά τα κέρατα;
ΠΑΤΕΡΑΣ ΝΙΚΟΛΑΪ: Όχι. Αυτοί είναι Ρωσοεβραίοι. Τα κέρατα των Γερμανοεβραίων  έχουν ρίγες.

Από την ταινία Love and Death (1975) του Γούντυ Άλλεν.
Η φωτογραφία πάνω από την ανάρτηση: Ο Γούντυ Άλλεν στην ταινία Bananas (1971), [τα κέρατα είναι κρυμμένα κάτω από το καπέλο].
Το πραγματικό όνομα του Γούντυ Άλλεν έιναι Άλλαν Στούαρτ Κόνινγκσμπεργκ και γεννήθηκε στο Μπρόνξ αλλά μεγάλωσε στο Μπρούκλιν. Σε αντίθεση με την άποψη ότι το σπίτι της οικογένειάς του βρισκόταν κάτω από ένα τραινάκι ρόλερκόστερ στο Λούνα Πάρκ του Κόνι Άιλαντ όπως ισχυρίσθηκε στην ταινία Annie Hall (1977), στην πραγματικότητα ζούσε με την οικογένειά του σε ένα διαμέρισμα στην Ανατολική 14η οδό.





Σημ., Για μια αναλυτική, και κατά το δυνατόν εμπεριστατωμένη και σφαιρική παρουσίαση του πραγματικού μεσανατολικού ζητήματος (και όχι των σημερινών μονόπλευρων συμπτωμάτων, αλλά εν μέρη εξήγηση αυτών), μπορείτε να διαβάσετε αυτήν εδώ την ανάρτηση.