Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Φανατισμός. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Φανατισμός. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Παρασκευή 9 Ιανουαρίου 2015

Συνύπαρξη





ΑΝ ΞΑΝΑΕΡΧΟΤΑΝ Ο ΜΩΑΜΕΘ...
- Είμαι ο προφήτης, μαλάκα!
- Σκασμός, άπιστε!



Κλειστό μυαλό είναι εκείνο που πιστεύει ότι η γωνία από την οποία βλέπει τον κόσμο είναι αντικειμενική, ή σωστή.

Ο τρομοκράτης του ενός είναι ο ήρωας κάποιου άλλου. Και, ο άνθρωπος που αποκαλείται τρομοκράτης από κάποιους και ήρωας από κάποιους άλλους, δεν είναι ούτε το ένα ούτε το άλλο, ή, ισάξια, και τα δύο.

Αρκεί να κοιτάξουμε τον Χριστιανισμό, τις υποδιαιρέσεις του και τα εγκλήματά του, όπως και τα επιτεύγματά του, για να προσπαθήσουμε να φανταστούμε το κατά πόσο το Ισλάμ παραλληλίζει τον Χριστιανισμό ως προς τις εντός αυτού εκδοχές και διαφωνίες.

Εκείνοι τους οποίους ονομάζουμε τρομοκράτες μπορεί να είναι ένοχοι πολλών παραβάσεων των νόμων της κοινωνίας, αλλά, δεν μπορούμε να τους καταμετρήσουμε έλλειψη παιδείας. Ίσως, παιδεία να είναι το ένα πράγμα το οποίο έλαβαν πιο πολύ από τους περισσότερους από εμάς. Αρκετά μάλιστα, τόσο, ώστε να δέχονται να αφαιρέσουν ζωές, και να δώσουν την δική τους ζωή, για τα ιδεώδη της παιδείας που έλαβαν. Απλά η παιδεία που έλαβαν δεν συμφωνεί με τα δικά μας ιδανικά και την δική μας παιδεία και ηθική. Αυτό όμως δεν την μειώνει σαν παιδεία. Μειώνει εκείνους που δεν την αναγνωρίζουν σαν παιδεία.

Τα μαθηματικά και οι επιστήμες δεν θα είχαν φτάσει εκεί που έφτασαν χωρίς τον χρυσό αιώνα επιστήμης του Ισλάμ πριν χίλια χρόνια. Κάποιος που δεν το γνωρίζει αυτό, είτε θα πρέπει να αποκτήσει περισσότερη παιδεία, για να το μάθει, είτε ίσως να είναι θύμα του φασισμού της σκέψης ότι ο κόσμος οφείλει την ύπαρξή του στην αρχαία Ελλάδα και πουθενά αλλού.

Το να απεικονίζεται ο Προφήτης απαγορεύεται στις Ισλαμικές χώρες και δεν απαγορεύεται στην Γαλλία. Η Γαλλία έχει σημαντικότατη Μουσουλμανική μειονότητα. Άρα η Γαλλία θα μπορούσε να κατηγορηθεί ως μη σεβόμενη ικανό μέρος των πολιτών της. Όμως δεν είναι τόσο πολύπλοκο. Ένας ελεύθερος πολίτης έχει πάντα την ελευθερία επιλογής να μην ζει σε ένα χώρο με τον οποίον διαφωνεί. Ή να δεχτεί ότι επιλέγει να ζει εκεί όπου δεν αισθάνεται άνετα.

Οι δολοφόνοι, οι οποίοι σκοτώθηκαν σε σύγκρουση με τις αρχές, με τον τρόπο που είχαν επιλέξει "σαν μάρτυρες του Ισλάμ", ίσως να μην πρέπει να ιδωθούν από εμάς σαν "μουσουλμάνοι" ή σαν "τζιχαδιστές", και σίγουρα να μην τους δούμε σαν "απαίδευτους". Αν τους δούμε έτσι, κερδίζουν εκείνοι. Πιστεύω ότι πρέπει να τους δούμε απλά σαν δολοφόνους. Τίποτα άλλο.

Τίποτα άλλο.


Τίποτα άλλο.





Αναδημοσίευση της προηγούμενης ανάρτησης: "Σάτιρα".




"Πρέπει να καλυφθεί με πέπλο η εβδομαδιαία του Τσάρλη"




"Ένας λαός που γελάει είναι πιο επικίνδυνος από έναν λαό που κλαίει"
   Μ. Καραγάτσης, Σέργιος και Βάκχος



Εκείνοι που θέλουν να επιβάλλουν την άποψή τους φοβούνται, περισσότερο από όλους, εκείνους οι οποίοι μπορούν και βρίσκουν αφορμές για να γελάνε με το πόσο σοβαρά παίρνουν τον εαυτό τους πολλοί από εκείνους που θέλουν να επιβάλλουν την άποψή τους.

Η σάτιρα είναι ο πιο ισχυρός καταλύτης και κινητήρια μηχανή μιας Δημοκρατίας γιατί δίνει ζωτικότητα στην δημόσια συζήτηση και εξισώνει τα μεγέθη όλων. Μία πλευρά που δεν έχει αρκετή δύναμη να αντέξει την σάτιρα, και δίνει απάντηση με δολοφονική βία, απλά δεν μπορεί να θεωρηθεί ως αρκετά ισχυρή για να την πάρουμε στα σοβαρά.

Μία καριέρα στην σάτιρα δεν θα έπρεπε να συνεπάγεται θάρρος ή ηρωισμό. Η σάτιρα είναι φυσικός νόμος.



---




Cartoon:
IF MOHAMMAD RETURNED...
- I am the prophet, asshole!
- Shut your mouth, infidel!


A closed mind is one that believes its point of view to be objective, or correct.

One person's terrorist is another person's hero. The person who is called a terrorist by some and a hero by others is neither, or, equally both.

Suffices to look at Christianity, its subdivisions and its crimes, as well as its achievements, to attempt to imagine the degree to which Islam parallels Christianity in respect to its views and disagreements.

Those we call terrorists may be guilty of breaking many laws of our society, but we cannot accuse them of being uneducated. Perhaps, education is the one thing they might have received in larger quantities than most of us. To the extent of being prepared to take lives and give their own life for the ideals instilled in them by the education they received. It's just that the education they received does not agree with our own ideals, our education and our own morality.

Mathematics and science would not have reached today's levels of achievement had it not been for the golden age of science in Islamic societies, a thousand years ago. Anyone who does not know this, might seek a little more education in order to learn it, or, perhaps, that person has embraced the fascist idea that the world owes its existence to ancient Greece and nobody else.

Creating images of the Prophet is forbidden in Islamic countries but it is not forbidden in France. France includes a considerable Muslim minority. Therefore, one might argue that France does not respect a large number of its citizens. It is not that complicated. A free citizen enjoys the liberty to choose not to live in a country of laws with which he or she disagrees. Or, one may accept their own choice of living in a society that does not make them feel comfortable.

The murderers who died in a confrontation with the authorities, in the manner in which they had elected to die, "as martyrs of Islam", should, perhaps, not be seen by us as "Muslims" or as "jihadists", and certainly not as lacking in education. If we see them in that light, they win. I believe we should see them simply as murderers. Nothing else.

Nothing else.

Nothing else.



Republication of the previous post: "Satire".

Cartoon:
Charlie's weekly must be vailed!

"A people who laugh are more dangerous than a people who cry"
M. Karagatsis, Sergios and Vakhos

Those who want to impose their point of view on others are afraid, more than anything, those who can laugh at how seriously they take themselves.

Satire is the most powerful catalyst, as well as an engine of empowerment of society, generating vitality in public dialog and bringing everyone to the same level. A side that does not have the strength to withstand satire, and responds with murderous violence, simply cannot be taken seriously.

A career in satire should not require courage or heroism. Satire is a law of nature.











Σάτιρα






"Πρέπει να καλυφθεί με πέπλο η εβδομαδιαία του Τσάρλη"






"Ένας λαός που γελάει είναι πιο επικίνδυνος από έναν λαό που κλαίει"
   Μ. Καραγάτσης, Σέργιος και Βάκχος



Εκείνοι που θέλουν να επιβάλλουν την άποψή τους φοβούνται, περισσότερο από όλους, εκείνους οι οποίοι μπορούν και βρίσκουν αφορμές για να γελάνε με το πόσο σοβαρά παίρνουν τον εαυτό τους πολλοί από εκείνους που θέλουν να επιβάλλουν την άποψή τους.

Η σάτιρα είναι ο πιο ισχυρός καταλύτης και κινητήρια μηχανή μιας Δημοκρατίας γιατί δίνει ζωτικότητα στην δημόσια συζήτηση και εξισώνει τα μεγέθη όλων. Μία πλευρά που δεν έχει αρκετή δύναμη να αντέξει την σάτιρα, και δίνει απάντηση με δολοφονική βία, απλά δεν μπορεί να θεωρηθεί ως αρκετά ισχυρή για να την πάρουμε στα σοβαρά.

Μία καριέρα στην σάτιρα δεν θα έπρεπε να συνεπάγεται θάρρος ή ηρωισμό. Η σάτιρα είναι φυσικός νόμος.





























Δευτέρα 21 Ιουλίου 2014

Σκοτάδι









Είναι ενδιαφέρον το πόσα ένας άνθρωπος θα παραδώσει από τον εαυτό του μόνο και μόνο για να κρατήσει την αυταπάτη ότι ανήκει κάπου.

Οι λέσχες συνήθως απαιτούν κάποια ετήσια πληρωμή για την κάρτα μέλους. Υπάρχουν όμως και λέσχες οι οποίες δεν απαιτούν χρήματα: απαιτούν ψυχή και νου.

Σ' εκείνες τις λέσχες, σ' εκείνα τα κλαμπ, η πληρωμή για την κάρτα μέλους είναι η παράδοση της ψυχής και του νου σε βαθμό που άμεσα απαιτεί τον περιορισμό της ανεξάρτητης ελεύθερης σκέψης ή ακόμα και την διαγραφή γνώσεων και εκπαίδευσης: την υποβάθμιση της ίδιας της νοημοσύνης.

Λέσχες όπως ο Κομμουνισμός, η Θρησκεία, η Άρνηση της Θρησκείας... και οι τάσεις όπως εθνικισμός, ρατσισμός και μίσος. Ιδιαίτερα διαδεδομένη και εμπεδωμένη είναι η λέσχη του μίσους. Μίσος για κάτι, οτιδήποτε, που απελευθερώνει τα ένστικτα της ανάγκης για διαμάχη.

Μία λέσχη δεν έχει μόνο μέλη. Έχει και γενικότερους οπαδούς που δεν είναι οι ίδιοι μέλη αλλά θα μπορούσαν εύκολα να γίνουν. Εκείνοι είναι οι οποίοι δέχονται τα θέσφατα οποιασδήποτε δεδομένης λέσχης αν όχι σαν γεγονότα τουλάχιστον σαν πιθανότητα προς ανάλυση.

Οι παραδοσιακές λέσχες, όπως κομουνισμός, θρησκεία, άρνηση θρησκείας, ρατσισμός (στον ίδιο κουβά τα βλέπω αυτά), είναι ευκολότερο να αναγνωριστούν. Υπάρχουν βέβαια και άλλες λίγο πιο δύσκολο να τις ξεχωρίσει κανείς: παραδείγματος χάριν η λέσχη που πιστεύει ότι οι λεγόμενοι "Παλαιστίνιοι" είναι υπαρκτή ομάδα και όχι εφεύρεση της Βρετανικής Αυτοκρατορίας του 1918-1948, και ότι το κράτος του Ισραήλ θα έπρεπε να δέχεται επιθέσεις από ρουκέτες καθημερινά
χωρίς να απαντά (και μάλιστα, επιθέσεις από ομάδες που δεν αναγνωρίζουν το δικαίωμά του Ισραήλ να υπάρχει).

Υπάρχει και η λέσχη των μαχητών για την ελευθερία. Οποιωνδήποτε μαχητών για οποιαδήποτε "ελευθερία". "Ελευθερία" να αποκαλείται, και λέσχη δημιουργείται για να την υποστηρίξει. Στις εξυπνότερες και καλύτερα στημένες περιπτώσεις η ελευθερία ντύνεται με την αύρα της "Ανεξαρτησίας".

Όσο πολεμούν οι μαχητές για την ελευθερία (ή την ανεξαρτησία --εξαρτάται από τον συγγραφέα του διαφημιστικού υλικού), οι γνώμες διχάζονται ως προς το αν είναι ήρωες ή τρομοκράτες. Αν κερδίσουν στο τέλος, μπορεί και να δημιουργήσουν κάτι όπως οι Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής. Αν δεν κερδίσουν παραμένουν στην ιστορία ως τρομοκράτες-δολοφόνοι (μιά που την ιστορία την γράφουν οι νικητές).

Που άραγε εισέρχεται η ανάγκη της υποβάθμισης της νοημοσύνης ως ζητούμενη για να μπορεί κανείς να ανήκει σε κάποια λέσχη; Δεν μιλώ βέβαια για τα οφθαλμοφανή, όπως οι λέσχες που πιστεύουν ότι δεν πήγαμε στο φεγγάρι, ότι μας επισκέπτονται εξωγήινοι, ότι ο Μπους έριξε του δίδυμους πύργους, ή ότι ο Έλβις ζει. Μιλάω για τις πλέον ευφυής λέσχες όπως εκείνων που πιστεύουν ότι είναι δυνατόν το αεροπλάνο των Μαλαισιανών αερογραμμών να το έριξαν οι ίδιοι οι Ρώσοι ή οι Ουκρανοί της κυβερνητικής πλευράς.
Και η Ρωσική στρατιωτική μηχανή και η Ουκρανική στρατιωτική μηχανή κατάγονται, απ' ευθείας, από την στρατιωτική μηχανή της Σοβιετικής Ένωσης. Όμως υπάρχουν εκείνοι που λένε ότι το έριξαν οι Ουκρανοί και εκείνοι που λένε ότι το έριξαν οι Ρώσοι. Και έτσι υποβαθμίζουν την ίδια τους την νοημοσύνη εξισώνοντας δύο πολύπλοκες και έμπειρες στρατιωτικές μηχανές με ένα μάτσο "μαχητές της ελευθερίας ανεξαρτησίας" που αφού δέχθηκαν από τους Ρώσους έναν πύραυλο τον εκτόξευσαν προς ένα επιβατικό αεροπλάνο νομίζοντας ότι είναι Ουκρανικό στρατιωτικό.

Τι λόγο είχαν οι Ουκρανοί να εκτοξεύσουν έναν πύραυλο;  άραγε οι εχθροί τους (οι μαχητές της ελευθερίας ανεξαρτησίας) έχουν μεγάλα αντικείμενα τα οποία να μπορούν να πετούν στα 33,000 πόδια; Έχουν οι αντάρτες αντικείμενα προς κατάρριψη στα 33.000 πόδια; Τι; Ιπτάμενα πρόβατα; αγελάδες; ή ιπτάμενους δεινόσαυρούς;

Τι λόγο έχουν οι Ρώσοι να εκτοξεύσουν έναν πύραυλο; Ο έξυπνος διαχειριστής δεν εκτοξεύει πυραύλους: τους δίνει να τους εκτοξεύσουν άλλοι.

Λέτε ή οι κυβερνητικοί Ουκρανοί ή ο Ρώσικος στρατός να εκτόξευσαν τον πύραυλο ξέροντας ότι δολοφονούν επιβάτες αερογραμμών μόνο και μόνο για να ρίξουν την ευθύνη στους άλλους; Βέβαια! Και, ο Έλβις ζει! Στο φεγγάρι.

Από την άλλη μεριά, τι λόγο είχαν οι μαχητές της ελευθερίας ανεξαρτησίας να το ρίξουν; Ίσως νόμιζαν πως είναι της Ουκρανικής κυβέρνησης και έκαναν ...λάθος; (όπα! σόρυ! ένα μικρό λαθάκι κάναμε! Ντασβιτάνια!)
Αντάρτης: Το αεροπλάνο διαλύθηκε στον αέρα ... βρήκαμε τα πρώτα 200 πτώματα. Είναι επιβατικό

Συνομιλητής: Πως πάνε τα πράγματα εκεί;

Αντάρτης: Είμαστε 100% σίγουροι ότι ήταν επιβατικό αεροπλάνο.

Συνομιλητής: Έχει πολλούς ανθρώπους;

Αντάρτης: Γαμώτο! τα συντρίμμια έπεφταν στις αυλές (σπιτιών)! Έχει συντρίμμια από την άτρακτο, καρέκλες, πτώματα...

Συνομιλητής: Υπάρχουν όπλα; (στα συντρίμμια)

Αντάρτης: Τίποτα απολύτως. Πολιτικά προσωπικά αντικείμενα, πετσέτες, χαρτί τουαλέτας...

...και λίγο αργότερα:
Αντάρτης: Στην τηλεόραση λένε ότι ήταν Ουκρανικό Αντόνοφ 26, μεταγωγικό. Αλλά στα κομμάτια της ατράκτου γράφει "Μαλαισιανές Αερογραμμές". Τι έκανε πετώντας πάνω από Ουκρανικό έδαφος;

Συνομιλητής: Έ, τότε φαίνεται ότι μετέφερε κατασκόπους. Γιατί στο διάολο πετούσαν; γίνεται πόλεμος!
(από πραγματική, ηχογραφημένη συζήτηση)



Κοιμήσου κόσμε, με όνειρα γλυκά, καθώς υποστηρίζεις την λέσχη της προτίμησής σου...


Ο χρόνος --η ιστορία, κυλά ασταμάτητα, νωχελικά, γρήγορα, με υπομονή, χωρίς να δίνει σημασία σε τίποτα το συγκεκριμένο περισσοτέρου από κάτι οτιδήποτε άλλο. Εμείς όμως, όλοι, ο καθένας από οποιαδήποτε γωνία, ηλικία, εκπαίδευση, διανοητικό επίπεδο, "πιστεύω" και εντυπώσεις, βλέπουμε ανά πάσα στιγμή μόνο μια μικρή φευγάτη λεπτομέρεια της Ιστορίας διαστρεβλωμένη ανάλογα με την επίδραση της βαρύτητας της θέσης μας.







Πρόσθεση 21/7/2014, 19:30

Γιά να δούμε τι λένε και οι έγκυρες εφημερίδες...


Η ΑΥΓΗ:
Μετά την ευθεία επίθεση του Αμερικανού υπουργού Εξωτερικών Τζον Κέρι κατά της Μόσχας για συνενοχή στην κατάρριψη του αεροσκάφους, ο Ρώσος πρεσβευτής στην Αυστραλία Βλαντιμίρ Μοροζόφ δήλωσε ότι η Μόσχα θα στηρίξει στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ απόφαση που ζητεί απρόσκοπτη πρόσβαση στον τόπο της πτώσης του αεροσκάφους της Malaysia Airlines εφόσον δεν επιρρίπτει σε κάποια πλευρά την ευθύνη για την κατάρριψη της πτήσης MH17

(...αναρωτιέμαι: γιατί να μην θέλει η Μόσχα να επιρριφθεί ευθύνη σε κάποια πλευρά; Άνευ ευθύνης όλοι; Έλληνες είναι;)


ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ:
Η πτώση του «Μπόινγκ 777» των «Μαλαισιανών Αερογραμμών» στην Ανατολική Ουκρανία αποτελεί ζήτημα που αξιοποιείται στην ενδοϊμπεριαλιστική κόντρα ΗΠΑ - ΕΕ και Ρωσίας που οξύνεται, ειδικά μετά τις αποφάσεις ΕΕ και ΗΠΑ για νέες κυρώσεις στη Ρωσία. Το Κίεβο συνεχίζει αμείωτα την «αντιτρομοκρατική εκστρατεία» βομβαρδίζοντας πόλεις και χωριά.

(Αμ πως και δεν το είχα σκεφτεί από μόνος μου! Η αναζήτηση της αλήθειας είναι ενδοϊμπεριαλιστική κόντρα! Δίκιο έχουν λοιπόν εκείνοι που λένε ότι ο Ομπάμα το έρριξε! Α!, και, μην ξεχάσετε να προσέξετε την λεπτομέρεια: Κατά τον Ριζοσπάστη, το αεροπλάνο έπαθε... "πτώση", δηλαδή, δεν το κατέρριψε κανείς. Απλά, ...έπεσε.)









Ένας αρρενωπός μαχητής της ελευθερίας ανεξαρτησίας [ονομασία αγνού σκοπού και ιδανικών αναμένεται από το γραφείο τύπου --παρακαλώ περιμένετε] κρατά ένα τρόπαιο από πρόσφατη νίκη στον δίκαιο αγώνα, για να το δούνε όλοι και να θαυμάσουν την ανδρεία του.





Πρόσθεση 22/7/2014, 15:50

Σύμφωνα με το BBC, iPhones, δαχτυλίδια γάμου και αρραβώνων, και άλλα προσωπικά αντικείμενα που έκλεψαν οι φιλορώσοι από τα πτώματα των επιβατών, πωλούνται σε τοπικές λαϊκές αγορές.












Σάββατο 14 Ιουνίου 2014

Απλοποίηση














Διάβαζα πρόσφατα σε ένα μπλογκ, στο οποίο ο φανατισμός κατά της λέξης "θρησκεία" βρίσκει όμοια και αδελφική ασχετοσύνη μόνο στον φανατισμό των ίδιων των θρησκευόμενων, ένα κείμενο που προσέφερε ακόμα μία διδακτορική απλοποίηση άλλης μίας εκτός Ελλάδας πραγματικότητας --εκείνης του συστήματος των καστών στην Ινδία.

Για να καταλάβετε τι είναι κάστες, θυμηθείτε πως στην Ελλάδα συχνά αξιολογούμε ένα άτομο με την καταγωγή του, ή τα διπλώματά του. "Βλάχος", "Γύφτος", "Πόντιος", "Αρβανίτης", και πάει λέγοντας. Οι χαμηλές κάστες. Μετά βέβαια υπάρχουν οι ανώτερες κάστες: "Αθηναίος", "Καθηγητής", Υφηγητής", "Διδάκτορας", και πάει λέγοντας. Αυτές είναι οι "κάστες" Ελληνικών προδιαγραφών. Φερ' ειπείν η κάστα των τουρκόσπορων που τους χώσανε στα Τουρκοβούνια μετά την Μικρασιατική καταστροφή και ήταν δεύτερης (αν όχι τρίτης) επιλογής κάστα για δεκαετίες. Και για πολλούς ακόμα είναι. Ή, η κάστα των ευγενών στο Κολωνάκι. Ή, η κάστα των βαρβάρων (Πας μη Έλλην βάρβαρος). Και μην ξεχνάμε και την ανώτερη κάστα των Ιατρων (Από Ιατρούς στην Ελλάδα, άλλο καλό. Γιατρό δεν έχω βρει).

Σε πόσες αξέχαστες, σημαντικές, Ελληνικές ταινίες, κωμωδίες, των '50 και των '60, δεν γελάσαμε με το απλό ανθρωπάκι του λαού που φερόταν με δουλική ευγένεια στον κουστουμαρισμένο γόνο υψηλής οικογενείας καθώς τον δούλευε... Ήταν η σάτιρα κατά του Ελληνικού συστήματος καστών που σήμερα έχουν πάρει υφή πλέον πολιτική και κομματική --πριν πάρουν κάποια άλλη υφή πάλι, στο μέλλον.

Ο άνθρωπος, σε όλες τις κοινωνίες και εποχές, από την φύση του, κατατάσσει τους άλλους ανθρώπους γύρω του σε στερεότυπα τα οποία του επιτρέπουν να τοποθετήσει τον εαυτό του στην αυθαίρετη κλίμακα "αξίας" που δημιουργεί η κοινωνία του. Πάρα πολλοί άνθρωποι έχουν την ανάγκη να "αναγνωρίζουν" υποδεέστερες κάστες, για να αισθανθούν ανώτεροι κάποιων, και πολλοί άνθρωποι έχουν την ανάγκη να "αναγνωρίζουν" υψηλότερης αξίας κάστες ώστε να δίνουν στον εαυτό τους το κίνητρο να καλυτερεύσουν την θέση τους στην ζωή (ή να έχουν κάποιους να μισούν και να θεωρούν φταίχτες για την δική τους ανεπάρκεια).

Αυτή η εντελώς ανθρώπινη και φυσική, ενστικτώδης, αντίδραση --του να "χτίζει" κανείς ένα σύστημα αξιολόγησης των πάντων, έχει τον πυρήνα του στο ίδιο εντελώς φυσικό ένστικτο από το οποίο πηγάζει ο ρατσισμός, και ο εθνικισμός. Η διαφορά φαίνεται στο πως και πότε ο ανθρώπινος νους μπορεί να υπερπηδήσει τα στερεότυπα (να ξέρει φερ' ειπείν την διαφορά μεταξύ Ισραηλίτη και Ισραηλινού, ή μεταξύ δημοκρατίας, ολιγαρχίας και δικτατορίας, και αν μια λίστα είναι ηθικά αποδεκτή αν είναι μυστική). Και αυτό δεν γίνεται συχνά. Πολλές φορές μάλιστα, το ανθρώπινο ένστικτο γεννά άλλοθι επιδεικνύοντας κάποια ακαδημαϊκότερη αντίληψη σε ορισμένα θέματα ώστε να δημιουργήσει την εντύπωση εγκυρότητας την οποία εντύπωση θα χρησιμοποιήσει όταν έρθει η στιγμή να επιτεθεί κατά των θεμάτων τα οποία ψυχο-καταναγκαστικά μισεί. Κατά της κάστας "θρησκεία" παραδείγματος χάριν. Ή, κατά της κάστας "Επιστήμη". Όπου του την δώσει του καθενός (εμένα μου την έχει δώσει με τον τσίπρα, όπως ξέρετε).
Η απλοποίηση ότι για την ανθρώπινη συμπεριφορά φταίει η θρησκεία και μόνο, δεν αποδεικνύει παρά φανατισμό (εκ μέρους του πιστεύοντος το).

Για να πολεμήσουμε την απλοποίηση με απλοποίηση: τι είναι αυτό που δημιούργησε και διατηρεί τις θρησκείες, άλλο από την ίδια την ανθρώπινη συμπεριφορά;

Για να υποστηρίξει κανείς ότι η θρησκεία του Ινδουισμού είναι υπεύθυνη για το σύστημα καστών στην Ινδία πρέπει αναγκαστικά να αποφύγει να συζητήσει ορισμένα πράγματα που θα έριχναν εντελώς διαφορετικό φως στην υπόθεση:

- Παραδείγματος χάριν, το σύστημα καστών στην Ινδία των τελευταίων αιώνων (οι οποίοι οδηγούν στο σήμερα, και στην σημερινή οπτική του θέματος), χρησιμοποιήθηκε, χειραγωγήθηκε και εξελίχτηκε από συγκεκριμένες ενέργειες και νόμους, όπως και καθημερινή πρακτική, της Βρετανικής Αυτοκρατορίας του διαίρει και βασίλευε. Αυτό είναι γεγονός εντελώς γνωστό και ιστορικά αποδεκτό. Θυμάστε την Βρετανική Αυτοκρατορία; Είναι εκείνη που για να φύγει από την Ινδία πρώτα την χώρισε σε Ινδία και Πακιστάν. Η ίδια αυτοκρατορία που εφηύρε και έχτισε τους "Παλαιστίνιους" και το "Παλαιστινιακό πρόβλημα" στα 30 χρόνια μεταξύ του Λώρενς της Αραβίας και της δημιουργίας από τα Ηνωμένα Έθνη του κράτους του Ισραήλ. Ναι, εκείνη την αυτοκρατορία εννοώ... Βέβαια, όταν ζει κανείς με τον ψυχαναγκασμό να πει ότι "για όλα φταίει η θρησκεία" (οποιαδήποτε θρησκεία: Θρησκεία να είναι, και φταίει!) δεν θα κάτσει να συλλογιστεί μήπως η υφή του θέματος κατά τους τελευταίους αιώνες έχει δραστικά και καταλυτικά επηρεαστεί από κάτι τόσο πεζό και άσχετο με την θρησκεία όπως η Βρετανική Αυτοκρατορία...

- Ο Μαχάτμα Γκάντι αφιέρωσε μια ζωή εξηγώντας ότι οι κάστες δεν είναι μέρος, και δεν πρέπει να θεωρούνται διδαχές της οποιαδήποτε θρησκείας.

- Το σύστημα καστών τα τελευταία 4.000 χρόνια, στην Ινδία, έχει αλλάξει και εξελιχτεί τόσο ραγδαία όσο οποιοδήποτε σύστημα οποιασδήποτε άλλης κοινωνίας. Το κυριότερο γνώρισμά του είναι ότι ούτε κατά τον ρου της Ιστορίας ούτε κατά τη σημερινή σπουδή, δεν μπορεί να προσδιοριστεί ένας κανόνας που να διέπει την φύση της κάθε κάστας στην Ινδία. Είναι ένα θέμα τρομερά νεφελώδες και πολύπλοκο όπου οι προσδιορισμοί διαφέρουν από καιρό σε καιρό και από περιοχή σε περιοχή μέσα στην Ινδία. Όπου το μόνο κοινό γνώρισμα είναι οι ανθρώπινες κοινωνικές παλιρροιακές δυνάμεις οι οποίες δημιουργούν οποιοδήποτε σύστημα αξιολόγησης σε οποιαδήποτε κοινωνία. Κάποια είδη "καστας" έχουν όλες οι κοινωνίες, με άλλα ονόματα και άλλους προσδιορισμούς.

Για άλλους, ανά τις περιοχές του πλανήτη όλου, η αξιολόγηση (και ο προσδιορισμός "καστών") γίνεται βάση του χρώματος του δέρματος, για άλλους βάση της καταγωγής... για άλλους βάση του πλούτου, για άλλους, βάση της θρησκείας, κλπ.. Το να πει κανείς ότι η θρησκεία φταίει για μια κοινωνική και ανθρώπινη πραγματικότητα δεν επιτυγχάνει παρά την δημιουργία της υποδεέστερης ..."κάστας των θρησκειών". Επικαλούμαστε "κάστα" (βασικά, ρατσισμό) καθώς καυτηριάζουμε αυτό το οποίο μισούμε (στο παρών παράδειγμα την θρησκεία).

Προσωπικά δεν με ενδιαφέρει αν η υποδεέστερη κάστα λέγεται ότι είναι οι μαύροι, ή οι φτωχοί, ή οι καταγώμενοι από συγκεκριμένα κοινωνικά στρώματα ή γεωγραφικές περιοχές, ή οι πρόσφυγες, οι μουσουλμάνοι, ή οι θρησκευόμενοι, και πάει λέγοντας. Με ενδιαφέρει να υπάρχει αρκετή παιδεία και αρκετά ισχυρό ανθρώπινο πνεύμα για να μην υπάρχουν κάστες. Και να μην δημιουργούμε την "κάστα της θρησκείας" για να λέμε ότι φταίει η θρησκεία για τις κάστες.

Θα ήταν σαν να λέγαμε ότι φταίει η βροντή για την αστραπή.














Πηγαίνοντας ένα βήμα ενδότερα στην χώρα του αυθαίρετου, ας πούμε ότι επειδή η κάστα, στην Ινδία, σχετίζεται με ιεραρχικά επίπεδα θέσης στις βαθμίδες της θρησκείας, και, επειδή, όπως παντού στην Γη οι βιαστές βιάζουν τους πιο αδύνατους, και στην περίπτωση της Ινδίας οι χαμηλότερη κάστα είναι εκείνη που δέχεται τις περισσότερες επιθέσεις βιασμού, γι' αυτό, η θρησκεία ευθύνεται για τους βιασμούς. Η θρησκεία περιλαμβάνει ή ανέχεται κάστες, βιασμοί συμβαίνουν από υψηλότερες προς κατώτερες κάστες, άρα η θρησκεία είναι υπεύθυνη για τους βιασμούς. Πολύ δυτική ή και αρχαιοελληνική λογική (η οποία δυτική/αρχαιοελληνική λογική νομίζει ότι εξηγεί κάτι το οποίον όμως είναι άσχετο σε κοινωνική προέλευση με την λογική αυτή).

Η λέξη κλειδί εδώ, είναι η λέξη "θρησκεία". Τον Χριστιανισμό μπορείς να τον περιγράψεις περιληπτικά σε 5-10 λεπτά. Το ισλάμ σε 5-10 λεπτά. Τον Ιουδαϊσμό σε 5-10 λεπτά. Για προσπαθήστε να περιγράψετε τον Ινδουισμό, να δούμε πόσες ώρες χρειάζεστε για να μην φτάσετε πουθενά...

Κατ' αρχάς ο Ινδουισμός δεν έχει έναν, η διάφορους Θεούς. Λείπει από τις διδαχές η παρουσία ενός δυτικού στυλ θεού, ή μεσανατολίτικου θεού. Δεν έχει καν οικογένειες θεών να ζουν στα ρετιρέ τους στο Έβερεστ και να στέλνουν κεραυνούς όταν δεν κάνουν αιμομιξία με θνητούς.

Δεν είναι καν μια συμπαγής θρησκεία ενός δόγματος. Ο Ινδουισμός, επίσης γνωστός σαν Σαματανά-Δχαρμά αποτελείται από πάρα πολλές διαφορετικές μεταξύ τους παραδόσεις όπως ο Σαϊβισμός, Βαϊσναβισμός και Σακτισμός. Περιλαμβάνει ένα ευρύτατο φάσμα νόμων, συχνά ασυμβίβαστων μεταξύ τους,  και πολλές κοινωνικές παραλλαγές ηθικής και παραδόσεων (Και δεν πρέπει να συγχέουμε τον Ινδουισμό με τον Βουδισμό: είναι δύο εντελώς διαφορετικές παραδόσεις).

Θα μπορούσε να πει κανείς ότι ο Ινδουισμός είναι μια ομπρέλα παραδόσεων και ηθικής δομής κοινωνιών σε μια ευρύτερη περιοχή της Γης παλαιότερη σε πολιτισμό από την Ελλάδα. Παραδόσεις και ηθική που στο σύνολό τους έχουν το κοινό γνώρισμα ότι δεν περιλαμβάνουν κάποιον ή κάποιους θεούς. Επίσης, ο Ινδουισμός είναι η μόνη παράδοση που μετρά τον χρόνο της ύπαρξης της Γης με κλίμακες που συμπίπτουν σχεδόν απόλυτα με την επιστήμη. Και είναι το μόνο σύνολο παραδόσεων που δεν ποτίζει και δεν θρέφει το Εγώ του ατομικισμού του ανθρώπου. Τοποθετεί την ανθρωπότητα και τις μονάδες που την αποτελούν σε θέση πολύ πιο άμεση με την Γη και πολύ απομακρυσμένη, προς την σωστή κατεύθυνση, από την άποψη ότι ένας γέρος δημιούργησε τον κόσμο για την αφεντιά μας.

Πριν από την επιστήμη υπήρχαν οι θρησκείες για να εξηγήσουν την ύπαρξη (όπως πριν από τους ψυχιάτρους και τους ψυχολόγους, το λειτούργημά τους το επιτελούσαν "ιερείς"). Όμως η θρησκείες και οι επιστήμες, πέρα από την κοινή μεταξύ τους χρησιμότητα της εξήγησης, έχουν μια διαφορά: Η Επιστήμη σταματά στην εξήγηση. Οι θρησκείες, ανέκαθεν, και τώρα, και στο μέλλον, περιλαμβάνουν στο ρεπερτόριό τους και καθήκοντα υπουργείου δικαιοσύνης και αστυνομίας. Νόμοι που δεν αλλάζουν γιατί "προέρχονται από το θείο" (και το ενδιαφέρον είναι ότι ο Ινδουισμός δεν περιλαμβάνει το "θείο" με την έννοια που του δίνουμε εμείς).

Ενώ όμως μπορεί κάποιος να επικαλεστεί κάποιον θρησκευτικό κανόνα για να δικαιολογήσει μια πράξη, η αιτιολόγηση της πράξης, όπως και η αιτιολόγηση της δικαιολογίας, πρέπει να λάβουν υπ' όψη τους ότι  η θρησκεία δεν είναι παρά η αρχειοθέτηση και επισημοποίηση των παραδόσεων και κανόνων που εξέλιξε φυσικά η κάθε συγκεκριμένη κοινωνία ανθρώπων.

Το να λέμε δηλαδή ότι για κάτι φταίει μια θρησκεία, και όχι η κοινωνίες που την γέννησαν και έπλασαν καθ' ομοίωσή τους, είναι τόσο απλουστευμένο που καταντά επί τούτου παραπλανητικό --όσο παραπλανητικό όσο είναι η απλοποίηση του Ινδουισμού σε εικόνα μίας "θρησκείας" δυτικής αντίληψης.




















Σάββατο 13 Οκτωβρίου 2012

Φανατισμός







Στο σημείο όπου η αναλυτική σκέψη σταματά, ξεκινά η πεποίθηση ότι μια άποψη είναι η μόνη σωστή.

Η αναλυτική σκέψη σταματά όταν ο νους φτάσει στα όρια της ικανότητας του να αναλύσει ένα θέμα. Ικανότητα της οποίας τα όρια ορίζονται από την εκπαίδευση, μόρφωση, ανατροφή, πείρα, αλλά και την βιολογική ικανότητα του εκάστοτε εγκεφάλου για επεξεργασία σκέψης. Επίσης, από την ψυχολογική κατάσταση την οποία έχει διαπλάσσει η πνευματική, κοινωνική και σεξουαλική ζωή ενός ανθρώπου.

Η πεποίθηση ότι μια άποψη είναι η μόνη "σωστή" είναι το παράγωγο της προσωπικής αδυναμίας για περεταίρω ανάλυση, όμως στην εμπειρία του καθενός παρουσιάζεται όχι σαν στάση της διαδικασίας της σκέψης αλλά σαν έγκυρο αποτέλεσμα διανόησης.

Εκ του ορισμού αυτού, ο ανθρώπινος νους πάντοτε, για τον καθένα, και για κάθε θέμα φτάνει στο σημείο αυτό όπου η ανάλυση σταματά και ο άνθρωπος εγκλωβίζεται στον φαύλο κύκλο της τελευταίας σκέψης η οποία εγκαθιδρύεται σαν πεποίθηση.

Θα ήταν λάθος να αξιολογήσουμε το ύψος της διανόησης στο οποίο φτάνει ο κάθε νους πριν σταματήσει. Ένας νους μπορεί να σταματά βαθειά μέσα στα άδυτα της κβαντικής μηχανικής και πυρηνικής φυσικής, ενώ άλλος νους μπορεί να σταματά στο αν ο Αλλάχ ή ο Χριστός είναι θεός, ή στο αν ο Έλληνας είναι ανώτερο όν από τον Αλβανό. Αξιολόγηση βασισμένη στο ύψος ή ρηχότητα της σκέψης θα ήταν ελιτιστική, άρα φασιστική.

Η αξιολόγηση κατά την γνώμη μου θα έπρεπε να βασίζεται στο αν ένας νους, αφού φτάσει στα όριά του, γνωρίζει και κάνει μέρος της γνώμης του και θέσης του ότι η σκέψη του είναι υποκειμενική και δέχεται βελτίωση ή διόρθωση.

Παραδείγματος χάριν, δια του ορισμού που προτείνω, ένας λαμπρός πυρηνικός φυσικός ο οποίος απαιτεί η άποψή του να είναι η μόνη σωστή, αξιολογείται χαμηλότερα από έναν άνθρωπο που δεν πήγε γυμνάσιο αλλά πιστεύει πως αν και προτιμά να μην κάνει παρέα με Αλβανούς, ή μαύρους, κλπ., και να μην τους βλέπει μπροστά του, οι άνθρωποι αυτοί είναι ίσοι με εκείνον και έχουν και εκείνοι κάθε δικαίωμα στην ζωή.

Και η αξιολόγηση αυτή έγκειται όχι σε κάποια "αντικειμενική" αξία του κάθε ανθρώπου, αλλά στο κατά πόσον η θέση του ενεργεί ενωτικά ή διασπαστικά για την κοινωνία των ανθρώπων της οποίας είναι μέλος.

Τα κύτταρα εργαζόμενα ενωτικά με αρμονία χτίζουν την ζωή. Ένα κύτταρο που λειτουργεί διασπαστικά ξεκινά το καρκίνωμα που καταστρέφει την ζωή.

Η πεποίθηση ότι κάποιος έχει απόλυτο δίκιο είναι η πόρτα που ανοίγει τον δρόμο του φανατισμού. Φανατισμός δεν οδηγεί μόνο σε προορισμούς όπως ο φασισμός και ο ναζισμός. Φανατισμός είναι και η προσήλωση σε ένα πολιτικό κόμμα, μια θρησκεία, έναν θεό ή την απουσία θεού, οποιαδήποτε άποψη δεν αποδέχεται συμπλήρωμα. Τελικά, ο φανατισμός αποκλείει οποιαδήποτε άλλη άποψη, και, σημαντικότερα, αποκλείει την εξέλιξη μιας άποψης και καταδικάζει τις αντίθετες χωρίς να τις εξηγήσει, χωρίς να βρει τα ενωτικά, ανθρώπινα, σημεία.

Ο πραγματικός φανατισμός δεν είναι να πιστεύεις ότι πρέπει στο όνομα του Αλλάχ να σκοτώσεις τους άπιστους, ή ότι στο όνομα του Χριστού πρέπει να διώξεις τους Μουσουλμάνους. Πραγματικός φανατισμός είναι να πιστεύεις ότι οι "άλλοι" έχουν άδικο επειδή εσύ έχεις δίκιο. Πραγματικός φανατισμός είναι να προσδιορίζεις τις διαφορές αντί για τις ομοιότητες. Την διάσπαση αντί για την ένωση. Τους ταξικούς αγώνες αντί για την κατανόηση του τι είναι εκείνο που δημιουργεί τάξεις.

Ένας Μουσουλμάνος, ο οποίος πιστεύει στον Αλλάχ και τις διδαχές του Προφήτη, και ότι αν σκοτώσει άπιστους θα πάει στον παράδεισο περιστοιχισμένος από πολλές παρθένες, σε τι διαφέρει από έναν επιστήμονα που πιστεύει ότι η διανόησή του είναι ανώτερη και ότι εκείνοι που δεν την καταλαβαίνουν είναι άξιοι σαρκασμού, ειρωνείας και γελοιοποίησης;

Όταν εσύ επιδιώκεις ένωση αλλά ο απέναντί σου επιδιώκει διάσπαση, τότε έρχονται τα δύσκολα, στο πως να προστατέψεις τον εαυτό σου, και την κοινωνία σου, χωρίς να ασπαστείς τις μεθόδους της διάσπασης. Οι κοινωνίες δύσκολα ξεπερνάν, σαν σύνολο ατόμων, αυτό το δύσκολο σημείο.

Ο φανατισμός ευδοκιμεί σε καιρούς δύσκολους και σε αδιέξοδα. Όταν η καθημερινότητα μας αρνείται την πολυτέλεια διαλογισμού, το ένστικτο επιβίωσης απαιτεί μια ξεκάθαρη και απόλυτη γνώμη.

Μια κοινωνία που πάσχει από αργά αλλά σταθερά επιδεινούμενο καρκίνο ξεκινά από απλά και αμελητέα σκεπτικά, όπως, παραδείγματος χάριν, όταν κάποιος χαζοχαίρεται λέγοντας "α!, τι ωραία, τι καλά, για το σύνολο και το κοινό καλό, θα εικάσουμε ότι όλοι δέχονται να δώσουν τα όργανά τους για μεταμόσχευση, κι αν κανένας για οποιονδήποτε λόγο διαφωνεί, θα πρέπει να υπογράψει ότι διαφωνεί, ξεχωρίζοντας τον κακό εαυτό του από εμάς τους καλούς!" Από τέτοιες εικασίες για το "κοινό καλό" ξεκινάει ο πανικός μιας αυταρχικής, φανατισμένης κοινωνίας, και φτάνει στην Χρυσή Αυγή, τον Τσίπρα, και τα λοιπά.

Φτάνει η κοινωνία να πιστεύει ότι όλοι την κατατρέχουν. Φτάνει να πιστεύει ότι η Αρχαία Ελλάδα ήταν ο Χρυσός Αιώνας του Περικλή και ότι δεν πέρασε αιώνας από τότε μέχρι σήμερα και όλοι μας χρωστάνε για τον θειό μας τον Σωκράτη...


...φτάνει να πιστεύει ότι η ευημερία είναι δικαιωματική, αντί για δικαίωμα.

Ο φανατισμός ξεκινά εκεί που σταματά η αναλυτική σκέψη. Όταν ο φανατισμένος αρχίζει να πιστεύει ότι η ανάλυση που έκανε δεν έφτασε στο αναπόφευκτο αδιέξοδο αλλά απέδωσε την απάντηση της πραγματικής αλήθειας.