Το Μάτερχορν είναι μια ψηλή κορφή των Άλπεων με ένα πολύ ιδιαίτερο σχήμα. Τα σύνορα Ελβετίας-Ιταλίας περνάνε ακριβώς από εκεί και μπορείς να κάνεις σκι ανάμεσα σε δύο χώρες. Στην Ελβετική πλευρά, το χωριό κάτω λέγεται Τσέρματ και το χωριό και η περιοχή από την άλλη μεριά στην Ιταλία λέγεται Τσερβίνια. Την κορυφή οι Ιταλοί την λένε Τσερβίνο αλλά στον υπόλοιπο κόσμο είναι γνωστή με το Ελβετικό και πιο φοβερό όνομα: The Matterhorn.
Μετά από σχεδόν δύο δεκαετίες σκι στην Βόρειο Αμερική η ζωή και οι μοίρες μας έστειλαν στην Ευρώπη. Έτσι, τον χειμώνα του 2008 μετατοπιστήκαμε από τα Βραχώδη όρη στις Άλπεις. Ευτυχώς είχα δουλειά στην Στοκχόλμη για πελάτη οπότε το ταξείδι ήταν πιο εύκολο οικονομικά. Ήρθε ο Κώστας στην Αθήνα στις χειμερινές διακοπές από το Λύκειο, μπήκαμε στο τζιπ στο οποίο μέσα πήγαινε νηπιαγωγείο (και ήταν ήδη 14 ετών αλλά σαν καινούργιο), πήγαμε Πάτρα-Βενετία -εκείνος οδήγησε το τζιπ να με ξεκουράσει Μιλάνο-Ελβετία, κάτσαμε τρεις μέρες στην πανσιόν μιας μεσήλικης φροϋλάιν, κάναμε το σκι μας, και μετά συνεχίσαμε προς την Στοκχόλμη...
Το τοπίο και η φύση είναι κάτι το απερίγραπτο. Επιβλητικό, άγριο και μεγαλύτερο από την ζωή, η Γη φαίνεται σαν νέα στην ηλικία, που μόλις διαμορφώθηκε πριν ο καιρός να στιλβώσει τις επιφάνειες και να λειάνει τις καμπύλες της. Τα χωριά και οι πόλεις βρίσκονται μέσα σε χαράδρες και για να φτάσεις από την μία στην άλλη πρέπει να κυκλώσεις ολόκληρες οροσειρές. Το Τσέρματ βρίσκεται στην χαράδρα χαμηλά κάτω από την κορυφή του Μάτερχορν και έχει μια μεγάλη διαφορά συγκρινόμενο με τα χωριά και τις πόλεις στα Βραχώδη Όρη της Αμερικής: Οι κάτοικοι έχουν, με τα χρόνια, δουλέψει σκληρά και βάλαν κάτω τα κεφάλια τους και τα χέρια τους στο να επιτύχουν να κάνουν την ζωή του σκιέρ-τουρίστα όσο πιο δύσκολη είναι δυνατόν να γίνει.
Η Γερμανική νοοτροπία της οργάνωσης, συνδυασμένη με την Ελβετική νοοτροπία του "αν δεν σ' αρέσει πήγαινε αλλού", συνεργάστηκαν για να επιτύχουν μια τουριστική πόλη-χωριό χωρίς αυτοκίνητα όπου κάνεις τρία τέταρτα της ώρας (αν είσαι τυχερός) να πας κουβαλώντας τα σκι με τα πόδια και με λεωφορεία από το αυτοκίνητό σου στο αναβατόρια, πριν περιμένεις άλλη μισή ώρα στην ουρά για να ανέβεις εξουθενωμένος, καθώς ονειρεύεσαι τα Βραχώδη Όρη όπου παρκάρεις δίπλα στο αναβατόριο και σε πολύ-πολύ συνωστισμό σε βάζουν στην καρέκλα με το πολύ 8 λεπτά αναμονή. Αλλιώς, αν είναι νορμάλ η κίνηση μπαίνεις κατ' ευθείαν. Στην Αμερική βέβαια τα συστήματα γίνανε μαθαίνοντας από τις ψυχώσεις της άλλης εκείνης ηπείρου την οποίαν άφησαν πίσω για να χτίσουν τον νέο κόσμο.
Ένα άλλο Ελβετικό εύρημα είναι ο τρόπος που είναι χτισμένοι οι κόμβοι των αναβατορίων με ένα μπετονένιο σκαλοπάτι στον κόμβο, του οποίου η μοναδική χρησιμότητα είναι να πιαστούν και να σπάσουν οι μαγκούρες σου ώστε να αναγκαστείς να καταίβεις τις πλαγιές χωρίς μαγκούρες, που δίνουν ισορροπεία, και να αγοράσεις καινούργιες στο χωριό!
Τα πάμπολλα μαγαζιά, εστιατόρια και μπαρ είναι όλα μπροστά σου σαν σε μια τέλεια αποστειρωμένη καρτ ποστάλ, συμπεριλαμβανομένων των πωλητών που περιμένουν μέσα στην καρτ ποστάλ. Το πρόβλημα δημιουργείται όταν αποφασίσεις να μπεις στην καρτ ποστάλ και να αγοράσεις κάτι, οπότε τα τέλεια αυτά μανεκέν βρίσκονται στην ενοχλητική θέση να πρέπει να εξυπηρετήσουν κάποιον, ο οποίος συν το ότι παίρνει την ώρα τους δεν είναι και Ελβετός, ούτε καν Γερμανός, άρα σίγουρα υποδεέστερος και άκρως ενοχλητικός ως εκ τούτου.
Η μόνη πωλήτρια που έτυχε φαίνεται να μην ήταν ούτε Ελβετίδα ούτε Γερμανίδα και συμπεριφερόταν σαν άνθρωπος γλυκός και χαμογελαστός έτυχε να πουλάει ρολόγια Τισό ένα εκ των οποίων φοράω τώρα!
Μετά από σχεδόν δύο δεκαετίες σκι στην Βόρειο Αμερική η ζωή και οι μοίρες μας έστειλαν στην Ευρώπη. Έτσι, τον χειμώνα του 2008 μετατοπιστήκαμε από τα Βραχώδη όρη στις Άλπεις. Ευτυχώς είχα δουλειά στην Στοκχόλμη για πελάτη οπότε το ταξείδι ήταν πιο εύκολο οικονομικά. Ήρθε ο Κώστας στην Αθήνα στις χειμερινές διακοπές από το Λύκειο, μπήκαμε στο τζιπ στο οποίο μέσα πήγαινε νηπιαγωγείο (και ήταν ήδη 14 ετών αλλά σαν καινούργιο), πήγαμε Πάτρα-Βενετία -εκείνος οδήγησε το τζιπ να με ξεκουράσει Μιλάνο-Ελβετία, κάτσαμε τρεις μέρες στην πανσιόν μιας μεσήλικης φροϋλάιν, κάναμε το σκι μας, και μετά συνεχίσαμε προς την Στοκχόλμη...
Το τοπίο και η φύση είναι κάτι το απερίγραπτο. Επιβλητικό, άγριο και μεγαλύτερο από την ζωή, η Γη φαίνεται σαν νέα στην ηλικία, που μόλις διαμορφώθηκε πριν ο καιρός να στιλβώσει τις επιφάνειες και να λειάνει τις καμπύλες της. Τα χωριά και οι πόλεις βρίσκονται μέσα σε χαράδρες και για να φτάσεις από την μία στην άλλη πρέπει να κυκλώσεις ολόκληρες οροσειρές. Το Τσέρματ βρίσκεται στην χαράδρα χαμηλά κάτω από την κορυφή του Μάτερχορν και έχει μια μεγάλη διαφορά συγκρινόμενο με τα χωριά και τις πόλεις στα Βραχώδη Όρη της Αμερικής: Οι κάτοικοι έχουν, με τα χρόνια, δουλέψει σκληρά και βάλαν κάτω τα κεφάλια τους και τα χέρια τους στο να επιτύχουν να κάνουν την ζωή του σκιέρ-τουρίστα όσο πιο δύσκολη είναι δυνατόν να γίνει.
Η Γερμανική νοοτροπία της οργάνωσης, συνδυασμένη με την Ελβετική νοοτροπία του "αν δεν σ' αρέσει πήγαινε αλλού", συνεργάστηκαν για να επιτύχουν μια τουριστική πόλη-χωριό χωρίς αυτοκίνητα όπου κάνεις τρία τέταρτα της ώρας (αν είσαι τυχερός) να πας κουβαλώντας τα σκι με τα πόδια και με λεωφορεία από το αυτοκίνητό σου στο αναβατόρια, πριν περιμένεις άλλη μισή ώρα στην ουρά για να ανέβεις εξουθενωμένος, καθώς ονειρεύεσαι τα Βραχώδη Όρη όπου παρκάρεις δίπλα στο αναβατόριο και σε πολύ-πολύ συνωστισμό σε βάζουν στην καρέκλα με το πολύ 8 λεπτά αναμονή. Αλλιώς, αν είναι νορμάλ η κίνηση μπαίνεις κατ' ευθείαν. Στην Αμερική βέβαια τα συστήματα γίνανε μαθαίνοντας από τις ψυχώσεις της άλλης εκείνης ηπείρου την οποίαν άφησαν πίσω για να χτίσουν τον νέο κόσμο.
Ένα άλλο Ελβετικό εύρημα είναι ο τρόπος που είναι χτισμένοι οι κόμβοι των αναβατορίων με ένα μπετονένιο σκαλοπάτι στον κόμβο, του οποίου η μοναδική χρησιμότητα είναι να πιαστούν και να σπάσουν οι μαγκούρες σου ώστε να αναγκαστείς να καταίβεις τις πλαγιές χωρίς μαγκούρες, που δίνουν ισορροπεία, και να αγοράσεις καινούργιες στο χωριό!
Τα πάμπολλα μαγαζιά, εστιατόρια και μπαρ είναι όλα μπροστά σου σαν σε μια τέλεια αποστειρωμένη καρτ ποστάλ, συμπεριλαμβανομένων των πωλητών που περιμένουν μέσα στην καρτ ποστάλ. Το πρόβλημα δημιουργείται όταν αποφασίσεις να μπεις στην καρτ ποστάλ και να αγοράσεις κάτι, οπότε τα τέλεια αυτά μανεκέν βρίσκονται στην ενοχλητική θέση να πρέπει να εξυπηρετήσουν κάποιον, ο οποίος συν το ότι παίρνει την ώρα τους δεν είναι και Ελβετός, ούτε καν Γερμανός, άρα σίγουρα υποδεέστερος και άκρως ενοχλητικός ως εκ τούτου.
Η μόνη πωλήτρια που έτυχε φαίνεται να μην ήταν ούτε Ελβετίδα ούτε Γερμανίδα και συμπεριφερόταν σαν άνθρωπος γλυκός και χαμογελαστός έτυχε να πουλάει ρολόγια Τισό ένα εκ των οποίων φοράω τώρα!
Όλες οι φωτογραφίες © thinkworks.com / All photos © thinkworks.com / All rights reserved
Ιταλία, και στο βάθος Γαλλία.
Κάτω κει είναι το Τσέρματ.
Εδώ, στο κάτω μέρος, φαίνεται λίγο το μονοπάτι που ακολουθούν οι σκιέρ προς το Τσέρματ.
Αυτό είναι ένα πανόραμα 180 μoιρών με το Matterhorn δεξιά, και την Ιταλία μπροστά αριστερά.
Στο βάθος-βάθος φαίνεται το Mont Blanc και η Γαλλία.
Το έφτιαξα στο Adobe Photoshop από 10 ξεχωριστές φωτογραφίες.
Για να δείτε το πανόραμα μεγάλο, High Definition, σε όλη σας την οθόνη, 1920 pixels, κάντε κλικ εδώ.
