Λαγκοπόντε

Κυριακή, καθάρισμα στο Λαγκοπόντε, για το καλοκαιράκι!

Ξέρεις ότι δεν είσαι στην Ελλάδα όταν

38 εθελοντές, κι' η δήμαρχος μαζί, καθαρίζουν επί έξι ώρες

και δεν βρίσκουν ούτε ένα σκουπίδι.

Μπουμ!

Αυτό είναι το «Ζούμγουωλτ», το πιο πρόσφατο και τελευταίας τεχνολογίας πλοίο που προστέθηκε στο Πολεμικό Ναυτικό των Ηνωμένων Πολιτειών. 

Το επώνυμο του πρώτου κυβερνήτη του πρώτου πλοίου τέτοιου τύπου είναι Κερκ. Πλήρες όνομα: Τζέημς Α. Κερκ από την Μπαθέσντα της Μαίρηλαντ. Ο Κάπταιν Κερκ θα κυβερνήσει το «Ζούμγωλτ» (όχι το αστρόπλοιο «Έντερπράιζ») όταν αναλάβει δράση τον Οκτώβριο του 2016. Άλλωστε, ποιος θα ήταν η καλύτερη επιλογή καπετάνιου, άλλου του Τζέημς Α. Κερκ από την Μαίρηλαντ (είπαμε, δεν μιλάμε για τον Τζέημς Τ. Κερκ που θα είναι από την Άιοβα). Το πλήρωμα του Ζούμγουωλτ είναι 143 από τους καλύτερους του Ναυτικού (Όχι 1.014 όπως του αστρόπλοιου Έντερπράιζ) 

Άλλα δύο τέτοια καράβια χτίζονται με συνολικό κόστος 22.5 δισεκατομμυρίων δολαρίων. Τελικό μελλοντικό κόστος του κάθε τέτοιου καραβιού, περίπου 4.5 δισεκατομμύρια δολάρια, δηλαδή διπλάσιο από το κόστος ενός τελευταίας λέξης πυρηνικού υποβρύχιου (εκ των οποίων υποβρυχίων το Πολεμικό Ναυτικό των Ηνωμένων Πολιτειών έχει 84). Σημ., Ένα αεροπλανοφόρο κοστίζει περίπου 4,5 με 5 δισεκατομμύρια δολάρια και οι ΗΠΑ έχουν έντεκα από δαύτα και δύο σε παραγγελία (συνολικά 80 αεροπλανοφόρα στην Ιστορία εκ των οποίων 67 έχουν γίνει παλιοσίδερα ή μουσεία.

Ta 581 δισεκατομμύρια δολάρια που ξοδεύουν οι ΗΠΑ κάθε χρόνο για άμυνα είναι σημαντικό κλάσμα του ενός τρισεκατομμυρίου πεντακοσίων είκοσι δύο δισεκατομμυρίων που ξοδεύουν συνολικά τα πρώτα 100 κράτη του πλανήτη. Η χώρα αμέσως επόμενη των ΗΠΑ σε έξοδα άμυνας είναι η Κίνα με 155,6 δισεκατομμύρια, ακολουθούμενη από την Σαουδική Αραβία με 56,7 δισεκατομμύρια και το Ήτα Βήτα με 55 δισεκατομμύρια. Έπεται η Ρωσία με 46,6 δισεκατομμύρια. Η Ελλάδα ξοδεύει 6,5 δισεκατομμύρια δολάρια τον χρόνο για την άμυνά της. Ποια ακριβώς είναι η απειλή εναντίων της οποίας αμύνεται η Ελλάδα δεν είναι απόλυτα διαυγές. Η Τουρκία πάντως ξοδεύει 18 δισεκατομμύρια.

Ας προσθέσουμε στην εξίσωση το γεγονός ότι το ανθρώπινο είδος θεώρησε αναγκαίο να χρηματοδοτήσει και να πραγματοποιήσει δύο χιλιάδες πενήντα πέντε (2.055) πυρηνικές εκρήξεις-δοκιμές από το 1945 μέχρι σήμερα. Την μεγαλύτερη πυρηνική δοκιμή την έκανε η Σοβιετική Ένωση στις 30/10/1961 με 57 μεγατόνους. Πηγαίνανε για 100 αλλά φοβηθήκανε και το μείωσαν σε 57. Η αμέσως επόμενη σε μέγεθος ήταν Αμερικανική με 15 μεγατόνους.

Το που βρίσκονται οι προτεραιότητες του ανθρώπινου είδους είναι, νομίζω, φως-φανάρι.

Φαγητό, περίθαλψη και στέγη για κάθε ανθρώπινο ον στον πλανήτη για ένα χρόνο θα κόστιζε περίπου εκατό δισεκατομμύρια δολάρια (σε πραγματικό κόστος). Γιατί να μοιραστούμε εκατό δισεκατομμύρια για να ζήσουμε ειρηνικά όταν μπορούμε να ξοδεύουμε 15 φορές περισσότερα για να αμυνθούμε από αλλήλους. Δεν νομίζω να μένει αμφιβολία ως προς το γεγονός ότι κάποιος πρέπει να γλυτώσει την Γη από το αποτυχημένο πείραμα της φύσης που είναι ο άνθρωπος (αν οι φιλόσοφοι και οι σοφοί ήταν τόσο έξυπνοι, γιατί ζούμε στη χαβούζα στην οποία ζούμε;)

Όχλοι

Για να καταλάβουμε πως ακριβώς ορισμένες τάσεις υπερισχύουν της δημοκρατίας, σε μια δημοκρατία, κοιτάμε την Ελλάδα του 2014-15 ή τις ΗΠΑ του 2015-16. Οι τάσεις που δημιουργούνται και κερδίζουν ορμή κίνησης συνδυάζουν σε μια στιγμή τέλειας καταιγίδας όλους τους φόβους, ματαιοδοξίες, φιλοδοξίες και τις ανασφάλειες που συνθέτουν την ανθρώπινη ψυχή. Στις δημοκρατίες, τουλάχιστον για τους πολιτικούς, το μόνο πράγμα που έχει σημασία είναι αυτό που οι ψηφοφόροι λένε ότι θέλουν –φωνή λαού, φωνή Θεού / vox populi vox Dei. Ως εκ τούτου, ένα πολιτικό κίνημα είναι ένα ισχυρό όπλο και, για εκείνους που θα ήταν αντίθετοι, τρομακτικό. Όταν ελέγχεται και διευθύνεται από έναν μοναδικό ηγέτη (όπως παραδείγματος χάριν ο τσίπρας ή ο Τραμπ) μπορεί να στοχεύσει σε ότι και όποιον επιλέγει ο ηγέτης. Αν κάποιος επικρίνει ή διαφωνεί με τον αρχηγό, δεν έχει σημασία πόσο δημοφιλές ήταν το πρόσωπο που αντιτίθεται στον αρχηγό: αν ο αρχηγός χλευάσει και γελοιοποιήσει το πρόσωπο αυτό, οι οπαδοί ακολουθούν τον αρχηγό χλευάζοντας και γιουχαΐζοντας. Αν κάποιος δεν υποστηρίζει τον ηγέτη καταδικάζεται σε πολιτικό θάνατο (βλ. τους αποδιοπομπαίους τράγους που έγιναν ΛΑΕ πέρσι τον Σεπτέμβριο).

Σε ένα τέτοιο περιβάλλον, κάθε πολιτική προσωπικότητα αντιμετωπίζει μια ψυχρή επιλογή: Να συμπλεύσει με τον ηγέτη και με τον όχλο που ακολουθεί τον ηγέτη, ή να τρακάρει σε μετωπική και να τον ποδοπατήσουν. Η ανθρώπινη φυλή σε τέτοιες περιπτώσεις διασπάται σε προβλέψιμες κατηγορίες --και οι πολιτικοί σε μια δημοκρατία είναι οι πιο προβλέψιμοι. Υπάρχουν εκείνοι των οποίων η φιλοδοξία τους οδηγεί να ακολουθήσουν την μόδα. Δοξάζουν τις ασυνάρτητες ομιλίες του ηγέτη ως βαθιά σοφία, ελπίζοντας ότι θα τους ανταμείψει με μια θέση στη νέα τάξη των πραγμάτων. Υπάρχουν εκείνοι που απλώς ελπίζουν να επιβιώσουν. Οι συνειδήσεις τους δεν θα τους αφήνουν να κερδίσουν την εύνοια τόσο ξεδιάντροπα, αλλά ίσως δεν συνειδητοποιούν ότι ο ηγέτης και οι οπαδοί του θα τους παραμερίσουν στο τέλος ούτως ή άλλως.

Άλλοι πάλι απλά ξεγελούν τον εαυτό τους αρνούμενοι να πιστέψουν ότι κάτι πολύ διαφορετικό συμβαίνει. Περιμένουν ότι θα περάσει η μπόρα και πιστεύουν ότι μετά θα μπορέσουμε να διορθώσουμε ότι πήγε στραβά. Και στο εν τω μεταξύ, επιλέγουν να μην δυσαρεστήσουν τον όχλο. Στο τέλος άλλωστε, ο όχλος αποτελείται από ψηφοφόρους.

Αυτό που δεν γίνεται άμεσα κατανοητό είναι ότι αφού πάρει ένας ηγέτης την εξουσία και γίνει κυβέρνηση, δεν θεωρεί ότι χρωστάει οτιδήποτε σε κανέναν. Διότι, θα έχει φτάσει στο απόγειο της εξουσίας μόνος του, στις πλάτες ενός όχλου που τον λατρεύει. Μέχρι τότε ο όχλος θα έχει πολλαπλασιαστεί και θα είναι πλέον η πλειοψηφία. Και, ποιος θα τολμούσε πλέον να αντισταθεί σε έναν ηγέτη που έχει στην διάθεσή του την κυβέρνηση, τον στρατό, τις μυστικές υπηρεσίες; Όταν ένας άνθρωπος φτάσει να γίνει πρόεδρος, ή πρωθυπουργός, τι είναι πιο πιθανόν; Να αποκτήσει ξαφνικά σοφία, ταπεινότητα και γενναιοδωρία; να γίνει λιγότερο εκδικητικός; Η μεγαλύτερη δύναμη φέρνει λιγότερη ή περισσότερη διαφθορά;

Το φαινόμενο προέκυψε αρκετές φορές στο παρελθόν και συχνά ονομάστηκε «φασισμός». Τα φασιστικά κινήματα δεν είχαν συνεκτική ιδεολογία, δεν είχαν διαφανείς και πλήρης λύσεις. Ο «εθνικός σοσιαλισμός» ήταν ένας κουβάς αντιφάσεων που έπαιρναν δύναμη από την εστίαση σε κάποιον συγκεκριμένο εχθρό. Τους Εβραίους, τους πλούσιους, τους τραπεζίτες, τους «ξένους», τους διαφορετικού χρώματος ή κουλτούρας, τους ομοφυλόφιλους... τους οπαδούς διαφορετικών θρησκειών… τους "ιμπεριαλιστές" Αμερικανούς… τους "κακούς" Σοβιετικούς… Για κάθε κίνημα φασιστικού χαρακτήρα, είτε προσποιούταν ότι είναι δεξιό, είτε προσποιούταν ότι είναι αριστερό, υπήρχε και κάποιος «εχθρός» εναντίων του οποίου ενωνόταν ο όχλος που ακολουθούσε τον κάθε ντούτσε, τον κάθε φύρερ ή τον κάθε …αντιστασιακό δημοκράτη. Αυτό έιναι το γνώριμο σημείο: το αν κάποιο κίνημα παρουσιάζει "λύσεις" ή παρουσιάζει "εχθρούς". Η εστίαση σε αυτές τις περιπτώσεις δεν ρίχνει φώς σε ραλιστικές και λεπτομερείς λύσεις αλλά συσωρεύει συνθήματα κατά κάποιου βολικού "εχθρού".

Έτσι έρχεται ο φασισμός ανάμεσά μας σήμερα. Όχι με μπότες και χαιρετισμούς και στολές, αλλά από την τηλεόραση και τα κοινωνικά δίκτια στην μορφή ενός εγωμανή που αξιοποιεί την βάση κάποιου πολιτικού κόμματος, και, είτε από φιλοδοξία, είτε από απλή πίστη στο κόμμα, ο όχλος μπαίνει στην γραμμή και τον ακολουθεί… είτε από την Θεσσαλονίκη της Ελλάδας του 2014, είτε προς ένα κομματικό συνέδριο των ΗΠΑ του 2016. Έχει σημασία να κοιτάμε πίσω από τον καθρέπτη και πέρα από τα λογοπαίγνια ή το κουστούμι που επιλέγει να φορέσει ο κάθε οχλαγωγός. Πριν γίνει το κακό και όχι αφού γίνει.

Το παραπάνω κείμενο το απόδωσα και το άλλαξα κάμποσο για αυτή την ανάρτηση από ένα άρθρο που δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Ουάσιγκτον Ποστ.

ΔΝΤ

Ερώτηση:

Με τα σημερινά δεδομένα, γιατί δεν έχουν γεμίσει οι εκκλησίες με αντίτυπα του παραπάνω εικονίσματος;

Απάντηση:

Σσσστ! Μη και πάρει χαμπάρι ο κόσμος το παιγνίδι!

(Ο τσίπρας είναι μανούλα στο να προδίδει τι θέλει να κάνει με το να το αρνείται συνεχώς.
Με το που θα πει όχι σε κάτι, μπορούμε να είμαστε πλέον σίγουροι ότι κατά ‘κεί πάει) 

Ένα σοβαρό Ελληνικό πρόβλημα, πέραν της σοβαροφάνειας που μας δέρνει (η οποία σοβαροφάνεια έχει καταστεί απαραίτητη για να μας βοηθήσει να ανταπεξέλθουμε στο δυαδικό κόμπλεξ ανωτερότητας-κατωτερότητας από το οποίο πάσχουμε), είναι η εφαρμογή των γνώσεων Ιστορίας. Αντί να μαθαίνουμε από αυτήν, ζούμε σε αυτήν.

Όχι απλά την επαναλαμβάνουμε, αλλά μένουμε στάσιμοι στα σημεία που μας βολεύουν περισσότερο, ή σε εκείνα που μας δίνουν τις καλύτερες δικαιολογίες ώστε να μην κάνουμε τίποτα σήμερα.

Έκανε λανθασμένους υπολογισμούς και προτάσεις το ΔΝΤ στην αρχή της Ελληνικής οικονομικής κρίσης; Βεβαίως!

Έχει καταστρέψει το ΔΝΤ ζωές φτωχότερων στρωμάτων στον τρίτο κόσμο; Σίγουρα!

Είναι το ΔΝΤ «χέρι» των ΗΠΑ; Εξαρτάται, από περίπτωση σε περίπτωση. 

Είναι αληθινό το Ελληνικό χρέος, ή «κατασκευασμένο»; Σ’ αυτό, ο καθένας απαντάει ανάλογα με το από ποιο Ελληνικό κόμμα περιμένει ρουσφέτι, αλλά, λίγη σημασία έχει το αν είναι αληθινό ή κατασκευασμένο. Υπάρχει στα μόνα «χαρτιά» που αναγνωρίζονται σαν νόμιμα διεθνώς, άρα, μα να χτυπηθούμε κάτω, μα Βόρεια Κορέα να γίνουμε, κάποιοι, κάπως, κάποτε θα απαιτήσουν την αποπληρωμή του ή θα πάψουμε να υπάρχουμε σαν κράτος. 

Μπορεί να αποπληρωθεί το χρέος έστω και σε 100 χρόνια από την Ελληνική οικονομία; Όχι. Ποτέ των ποτών. Νο! Νιχτ! Νιέτ! Φοργκέτ ιτ! 

Αν πρόκειται να συνεχίσει να υπάρχει Ελληνικό κράτος, και αν κράτος και πολίτες μέσα στην Ελλάδα πρόκειται να συνεχίσουν να έχουν περουσιακά στοιχεία, ηλεκτρικό, νερό, υπηρεσίες, νοσοκομεία, κλπ., οι δανειστές πρέπει να δεχτούν ότι το χρέος πρέπει να ελαφρυνθεί δραστικά. Οι δανειστές θα χάσουν το 70% του σημερινού ποσού που τους «οφείλουμε», ή θα πρέπει να προσαρτήσουν όλα τα κρατικά και ιδιωτικά περιουσιακά στοιχεία της Ελλάδας στο πορτφόλιό τους. Οι μόνοι που δεν το ξέρουν αυτό είναι οι ίδιοι οι Έλληνες.

Για να το καταλάβουμε καλύτερα: Ανάλογα με το πως το υπολογίζεις και ποιον ακούς, υποτίθεται ότι χρωστάμε μεταξύ 300 και 400 δισεκατομμύρια Ευρώ τα οποία πρέπει να αποπληρώσουμε με χαμηλά επιτόκια σε 10 με 30 χρόνια. Καθώς τα πληρώνουμε αυτά, πρέπει να δανειζόμαστε περισσότερα όπως κάνει κάθε οικονομία για το ισοζύγιο εσόδων-εξόδων και την λειτουργία του κράτους και των υπηρεσιών.

Σύμφωνα με το Ρολόι Χρέους των Εθνών, http://www.nationaldebtclocks.org η Ελλάδα, http://www.nationaldebtclocks.org/debtclock/greece παρουσιάζει τα εξής νούμερα: ΕΛΛΑΔΑ: Πληθυσμός: 10.812.508 Ακαθάριστο Εθνικό Προϊόν: € 166.669.020.852 Εθνικό Χρέος (στις 04:30 το πρωί της 18 Μαΐου 2016): € 350.728.778.854 (το χρέος ανεβαίνει κατά περίπου € 625 το δευτερόλεπτο) Ετήσιοι τόκοι: €19.701.016.379 Χρέος ανά κεφαλή: € 32.437 Χρέος σαν ποσοστό του Ακαθάριστου Εθνικού Προϊόντος: 210,43% Το χρέος των ΗΠΑ είναι πάνω από $19.211.300.000.000, και, ενώ κάθε Αμερικανός χρωστάει $59.518, το χρέος αντιπροσωπεύει 106,37% του ΑΕΠ. Το χρέος της Γερμανίας είναι πάνω από € 2.080.684.000.000, και, ενώ κάθε Γερμανός χρωστάει € 24.844, το χρέος αντιπροσωπεύει 73,65% του ΑΕΠ. Το χρέος της Κίνας είναι πάνω από $5.406.367.000.000, και, ενώ κάθε Κινέζος χρωστάει $3.990, το χρέος αντιπροσωπεύει 65,57% του ΑΕΠ. Το συνολικό χρέος όλων των κρατών του πλανήτη είναι περισσότερο από περίπου $60.357.087.000.000. Αυτό σημαίνει ότι τα κράτη της Γης έχουν χρησιμοποιήσει πάνω από 60 τρισεκατομμύρια δολάρια περισσότερα από όσα έχουν παράγει. Αν το παγκόσμιο χρέος ήταν ένας τοίχος με 172 τούβλα, το Ελληνικό χρέος είναι ένα μόνο από τα 172 τούβλα. Ή, είμαστε το 0,6% του παγκοσμίου προβλήματος.

Εμένα δεν με πολυενδιαφέρει και να χρωστούσαμε ένα τρισεκατομμύριο αν μπορούσαμε να το αποπληρώσουμε σε 1.000 χρόνια. Δεν είναι το πόσο σου λένε ότι χρωστάς ούτε το τι επιτόκιο απαιτούνε. Έχει μεγαλύτερη σημασία το πόσο καιρό έχεις και πόσο είναι η κάθε δόση, κάθε πότε. Και 50 δισεκατομμύρια μόνο να χρωστούσαμε, αντί 350, πάλι θα χρεοκοπούσαμε αν τα ζητούσαν όλα σε πέντε χρόνια.

Όλα αυτά είναι αφηρημένα. Και όσο καταφέρνουν να κρατάνε το ενδιαφέρον σας στο ποσόν και τους τόκους αντί για τον χρόνο, πάνε καλά, γιατί σας ποτίζουνε όπιο στο νιονιό.

Για να πάρουμε μια ιδέα του πόσο αφηρημένα και εκτός ρεαλισμού είναι όλα αυτά, ας υπολογίσουμε ότι εφτά άνθρωποι θα μπορούσαν να αποσβήσουν το σύνολο του Ελληνικού χρέους αν μας δίναν τα λεφτά τους κρατώντας για τους εαυτούς τους αρκετά για να ζήσουν μια βασιλικά πλουσιοπάροχη ζωή ούτως ή άλλως μέχρι να πεθάνουν τα εγγόνια τους. Η συνολική προσωπική αξία των Μπιλ Γκέητς, Καρλος Σλιμ Χελου, Αμάνσιο Ορτέγκα, Γουώρεν Μπάφετ, Λάρυ Έλισον και των αδελφών Κότς, είναι πάνω από 400 δισεκατομμύρια δολάρια. Εφτά άνθρωποι έχουν στο πουγγί τους όσα χρωστάει η Ελλάδα με τα 10.000.000 Έλληνες. Το συλλαμβάνετε; Αυτοί οι εφτά άνθρωποι, σε σύγκριση με τους Έλληνες, δεν είναι το "1%". Είναι το 0,000000007%. Το να μιλάμε για λεφτά, μισθούς και χρέη σε αυτόν τον πλανήτη είναι πέρα από αφηρημένο. Είναι παράλογο και άτοπο. Αλλά με αυτούς τους γνώμονες ζούμε...

Μια ζωή παρακαλάμε να κουρέψουνε και να ελαφρύνουνε το χρέος μας (αντί να το επιμηκύνουνε σε βάθος χρόνου).  Σήμερα, όχι χθες, όχι αύριο, αλλά σήμερα, με την σημερινή πραγματικότητα, το ΔΝΤ προσπαθεί να εκβιάσει τους Ευρωπαίους να ελαφρύνουν δραστικά το χρέος μας, με άλφα ή βήτα τρόπο, και εμείς κάνουμε διαδηλώσεις εναντίων του ΔΝΤ.

Ο εχθρός του εχθρού σου είναι φίλος σου. Οι ΗΠΑ είναι οι μόνοι που επί ένα χρόνο προσπαθούν να βοηθήσουν την Ελλάδα εναντίων της Ευρώπης. Είναι οι ΗΠΑ εχθροί της Ευρώπης; Όχι. Είναι εχθροί του Σόιμπλε. Γκε-γκε; Η Αμερική θέλει υγιή Ευρωπαϊκή Ένωση αλλά δεν θέλει Γερμανοκρατούμενη Ευρώπη, ούτε θέλει Ευρωπαϊκή Ένωση υπό διάλυση μετά από Ελληνική χρεοκοπία.

Ο τσίπρας και το ανίδεο μπουλούκι του είναι πολύ ευκολότεροι από τους έμπειρους διασυνδεδεμένους. Γι’ αυτό από την Ευρώπη βγάλανε τους ΝΔΣΟΚ και βάλανε τους ηλίθιους, και σας αφήσανε να πιστεύετε πως ήταν δική σας ιδέα, και δη αξιοπρεπούς αντίστασης. Το μέγεθος της ηλιθιότητάς του σύριζα φάνηκε σε όλη του την δόξα όταν ο τσίπρας κάθισε με τον Μπιλ Κλίντον στην αίθουσα με τα «λεφτά» που είχε μαζέψει ο Κλίντον για την Ελλάδα. Ο σύριζα δεν είναι απειλή για τους Ευρωπαίους, ούτε τους Αμερικανούς. Είναι οι ηλίθιοι του χωριού που κάνουν τους παλιάτσους στην πλατεία καθώς τις συζητήσεις τις κάνουν οι ενήλικες στο πίσω δωμάτιο.

Μέχρι τώρα. Τώρα, γίνεται η περίεργη κίνηση να ζητά ουσιαστική ελάφρυνση του χρέους το ΔΝΤ εκβιάζοντας να βγάλει την ουρά του αν δεν ελαφρύνουν το χρέος οι Ευρωπαίοι (δηλαδή ο Σόιμπλε). Και τώρα ο τσίπρας και το μπουλούκι του σηκώνουνε λάβαρα εναντίων του ΔΝΤ. Πράγμα που ελπίζω να σημαίνει ένα μόνο πράγμα. Ότι επί τέλους ο τσίπρας ξύπνησε και μπήκε στο "κόλπο". Ή, πάλι, μπορεί να μην ξύπνησε ακόμα… Ποιος ξέρει. 

Σημ. Που την βρήκα την ιδέα για το εικόνισμα ξέρει εκείνος που μου την έδωσε ;-)

Πρόσθεση στην ανάρτηση, 18/5/2016, 16:00 Το χρέος της Ιταλίας είναι πάνω από € 2.147.013.000.000, και, ενώ κάθε Ιταλός χρωστάει € 35.315, το χρέος αντιπροσωπεύει 139,71%% του ΑΕΠ. Πως συγκρίνονται οι ούνα-φάτσα-ούνα-ράτσα γείτονες; Ο κάθε Έλληνας χρωστάει κάπου € 32.500 ενώ κάθε Ιταλός περίπου € 35.315. Σχεδόν το ίδιο. Αλλά υπάρχουν έξι φορές περισσότεροι Ιταλοί από όσοι Έλληνες. Ο κάθε Έλληνας παράγει περίπου € 15,500 ενώ κάθε Ιταλός παράγει περίπου € 25,280. Δηλαδή η εργασία των Ελλήνων και του κράτους τους έχει απόδοση κάπου 38% μικρότερη των Ιταλών. Και αυτό μεταφράζεται στο ότι οι Έλληνες έχουν αποδοχές (μισθό), κατά μέσο όρο, περίπου € 1.000 ενώ οι Ιταλοί € 1.550, όπου οι Ιταλοί παίρνουν κάπου 50% παραπάνω από τους Έλληνες. Εν τω μεταξύ, η ανεργία στην Ελλάδα είναι περίπου 25% ενώ στην Ιταλία 11%. Γενικά, οι Ιταλοί είναι σε θέση κατά 50% καλύτερη των Ελλήνων. Γιατί; Η άμεση απάντηση είναι ότι η Ιταλία έχει βιομηχανία στα βόρεια.  Και αυτό εκλιπαρεί την ερώτηση του γιατί οι Έλληνες να μην μπόρεσαν να φτιάξουν κάτι ανάλογο ώστε να αποδίδουν περισσότερο από όσο αποδίδουν; Για την πραγματιστική απάντηση, ας κοιτάξουμε γεγονότα. Τι μπορεί η Ελλάδα να παράγει; Σίγουρα όχι αυτοκίνητα από βαριά βιομηχανία ή καρπούς και δημητριακά από το κατά 80% βραχώδες έδαφός της. Η Ελλάδα μπορεί να παράγει εκείνα στα οποία έχει υπεροχή: Φέτα, Γιαούρτι, Ψάρια. Όμως, η φέτα έγινε γνωστή και ανάρπαστη από την Δανία, μέχρι που οι Έλληνες πήγαν δικαστήριο και απαγορεύτηκε στην Δανία να αποκαλεί το άσπρο τυρί της «φέτα». Συνέχισε όμως να πουλάει. Το Ελληνικό γιαούρτι το σακουλίσιο έκανε θραύση πρόσφατα στην Αμερική και έγινε βιομηχανία δισεκατομμυρίων …από έναν Τούρκο. Μέχρι που οι Έλληνες πήγαν δικαστήριο και απαγορεύτηκε σε ξένες εταιρίες να αποκαλούν το γιαούρτι τους «Ελληνικό». Συνέχισε όμως να πουλάει, αποκαλούμενο «Ελληνικού τύπου». Η ΦΑΓΕ είναι γνωστή. στο εξωτερικό, αν την βρεις κατά σύμπτωση στα ράφια. Αλλά χρησιμοποιεί γάλα ...Γερμανικό. Οι ιχθυοκαλλιέργειες που άνθισαν σαν οικοτεχνίες και μικρές επιχειρήσεις στην Ελλάδα αγοράστηκαν σε υπερ-δανεισμένα υπερ-γκρουπ και πρόσφατα πουλήθηκαν σε έναν Γεωργιανό επιχειρηματία από την πρώην Σοβιετική Ένωση. Φαίνεται ότι είμαστε καλοί στο να σταματάμε τους ξένους από το να χρησιμοποιούν το όνομά μας, αλλά δεν μας ενδιαφέρει να παράγουμε εμείς εκείνο το οποίο δίνει κέρδη σε εκείνους, «κλεμμένο» από εμάς. Και όταν παράγουμε κάτι, πουλάμε την υπερ-χρεωμένη επιχείρηση στους ξένους. Οι Μινωικές γραμμές είναι πλέον Ναπολιτάνικες, του Ομίλου Γκριμάλντι, και η ΑΝΕΚ ανήκει πλέον στον Βαρδινογιάννη μέσω Κυπριακής εταιρίας. Δεν μας ενδιαφέρει να παράγουμε. Μας ενδιαφέρει το τι θα αρπάξουμε σήμερα, και αύριο βλέπουμε. Ίσως γι’ αυτό οι Ιταλοί γείτονες, αν και ζουν κατά μέσο όρο σε μια κοινωνική κουλτούρα φτώχειας, αποδίδουν 50% καλύτερα από εμάς.