Όνειρα

Όλοι έχουμε όνειρα, και μερικές φορές κάποια βγαίνουν αληθινά. Όμως είναι ακόμα καλύτερα όταν ποτέ δεν είχαμε φανταστεί ή τολμήσει να ονειρευτούμε πράγματα που βγαίνουν αληθινά…

Πριν κάμποσες μέρες είχα τα γενέθλιά μου και έγινα Τριάντα χρονών για δεύτερη φορά! Η Μαργαρίτα είχε την ιδέα να πάμε στον Κώστα και στην Λίντσι, στο σπίτι του Κώστα στην Φλώριδα. Για να πάμε, πετάξαμε σαν οικογένεια πιλότου, δωρεάν, και, μια και υπήρχαν και μπροστά άδειες θέσεις, πετάξαμε από το Μιλάνο στην Νέα Υόρκη πρώτη θέση σε καρέκλες που γινόντουσαν οριζόντια κρεβάτια μπροστά από την οθόνη 22 ιντσών, και μετά πετάξαμε στο Ορλάντο όπου μας πήρε ο Κώστας για τα 60 λεπτά οδήγημα στο Σπρους Κρηκ στο Πορτ Όραντζ, νότια της Ντεητόνα και βόρεια της Νιού Σμύρνα. Εκεί αγόρασε ένα σπίτι 230 τετραγωνικά πρόπερσι, και πέρσι αγόρασε ένα δεύτερο σπίτι να το νοικιάζει. Σε μία ιδιωτική κοινότητα με ιδιωτικό αεροδρόμιο και αεροπλάνα στα γκαραζ δίπλα στα σπίτια. Είναι 28 χρονών και οικονομικά ανεξάρτητος από τα 21. Κάτι πρέπει να κάναμε σωστά.

Το πρώτο πρωινό κάναμε βόλτα στην γειτονιά με το αυτοκινητάκι του γκολφ. Ένας γείτονας εργαζόταν στην μηχανή του αεροπλάνου του. Ένα αεροπλάνο πολύ γνωστό που πηγαίνει σε αεροπορικές επιδείξεις και εκθέσεις, μια και είναι ένα από τα πολύ λίγα καλά διατηρημένα και άξια πτήσης Πί-52 Μάστανγκ του Β’ Πολέμου. Το συγκεκριμένο, χτισμένο το 1945. Δύο ήταν τα καλύτερα μαχητικά αεροπλάνα, μύθοι και είδωλά μου. Το Βρετανικό Σπίτφάηαρ και το Αμερικανικό Μάστανγκ. Ο Τζεφ είδε πως το κοιτούσα με σεβασμό και αγάπη καθώς μιλούσαμε, και με ρώτησε αν θέλω να κάτσω μέσα, στο πιλοτήριο ενός …Μάστανγκ. Ανέβηκα και κάθισα μέσα κάπου ένα τέταρτο, δουλεύοντας το χειριστήριο, κοιτώντας τα όργανα, καθώς φανταζόμουνα ότι είμαι στον αέρα στον γαλάζιο ουρανό, στα σύννεφα, με άλλα Μάστανγκ και με Μέσερσμιτ 109 γύρω μου… κλαίγοντας με πραγματικά δάκρυα συγκίνησης και χαράς.

Το δεύτερο πρωινό ο Κώστας είχε κανονίσει με άλλο φίλο του, επίσης λεγόμενο Τζεφ, πιλότο της Γιουνάιτεντ σαν τον Κώστα, να με πάρει επάνω, με το ακροβατικό του Ρωσικό Γιακ-52. Δύο θέσεις η μία πίσω από την άλλη με πλαστικό κάλυμμα που το σέρνεις για να το κλείσεις. Μου έδωσα και φόρεσα αλεξίπτωτο όπως λένε οι κανονισμοί, και μου εξήγησε πως να το χρησιμοποιήσω: Σε περίπτωση ανάγκης θα γύριζε το αεροπλάνο ανάποδα ώστε το έδαφος να είναι πάνω από το κεφάλι μας, θα έπρεπε εγώ να σύρω το κάλυμμα για να ανοίξει, να λύσω την ζώνη ασφαλείας, να αφήσω την βαρύτητα να με βγάλει από το αεροπλάνο, και, καθώς θα έπεφτα προς την Γη να έπιανα με το αριστερό μου χέρι το σύρμα του αλεξίπτωτου και να έκανα την χορευτική κίνηση που έκανε ο Τζων Τραβόλτα στο τραγούδι “Staying Alive!”, όπου έβαζε το χέρι του στην καρδιά και το τέντωνε επάνω αριστερά (για να ανοίξει το αλεξίπτωτο).

Πετάξαμε μισή ώρα από την οποία δέκα λεπτά με άφησε να πετάξω το αεροπλάνο εγώ. Έκανε λουπ, και μερικές φορές γύρισε το αεροπλάνο 360 μοίρες όπου το έδαφος γύριζε γύρω από την άτρακτο, όπου στις 180 μοίρες η Γη ήταν από πάνω μας. Έκανε και απότομες στροφές και πάνω και κάτω, όπου η βαρύτητα έφτανε πότε θετικά, πότε αρνητικά μέχρι 3g (τρεις φορές την βαρύτητα της Γης).

Μου είχε πει που θα βρω και την πλαστική σακούλα για να μην αφήσω εμετό στο χειριστήριο αλλά δεν την χρειάστηκα. Ήταν υπέροχα και ήμουν συγκεντρωμένος στο τι κάναμε και δεν ανακατεύτηκα καθόλου. Όταν η διασκέδαση τελείωσε και πλησιάζαμε να προσγειωθούμε, με ήρεμη πτήση πλέον και το διάδρομο μπροστά μας, επέτρεψα στον εαυτό μου να αισθανθώ την συγκίνηση της εμπειρίας και έτρεξαν πάλι μερικά δάκρυα χαράς. Και, καθώς αλάφρωσα τον έλεγχο και την συγκέντρωση, και επέτρεψα την συγκίνηση, ένοιωσα το στομάχι μου να …ξυπνάει. Αλλά ευτυχώς είχα την πλαστική σακούλα. Καθώς προσγειωνόμασταν.

Την Τρίτη μέρα, στα γενέθλιά μου, ο Κώστας μας πήγε 45 λεπτά νότια στο Ακρωτήριο Κανάβεραλ, στο Διαστημικό Κέντρο Κέννεντυ, από όπου εκτοξεύτηκαν όλοι οι πύραυλοι για τα προγράμματα Μέρκουρι, Τζέμινάη και Απόλλο, και τα Διαστημικά Λεωφορεία. Είχα ξαναπάει το 1989 και το 2012, αλλά αυτή την φορά είχαν εκθέσει και το Διαστημικό Λεωφορείο Ατλάντις.

Το 1983 ζώντας στο Λονδίνο, είχα πάει στο Στάνστεντ να δω το Διαστημικό Λεωφορείο Έντερπράιζ στη αρχή του προγράμματος. Τώρα είδα και το Ατλάντις μετά από το τέλος του προγράμματος, 35 χρόνια αργότερα.

Είπαμε πλέον ότι, για τα γενέθλιά μου, ο Κώστας με κάνει να κλαίω κάθε μέρα και περιμέναμε να δούμε αν θα συνεχίσω να κλαίω, αλλά τις επόμενες εφτά μέρες απλά γελούσα!

Ένα μήνα πριν είχαμε πάει στο Λονδίνο για το πάρτυ-έκπληξη που είχε οργανώσει η σύζυγός του για έναν συμμαθητή μας από το Κολέγιο. Η Μαργαρίτα και εγώ μείναμε με άλλο συμμαθητή ο οποίος είναι επιλεγμένος ως αδελφός μου, στην καινούργια φάρμα που αγόρασε στο Σάφολκ, 2 ώρες βόρεια του Λονδίνου, με την σύζυγό του και τρεις κόρες. Τυχαίνει να βρίσκεται κοντά σε ένα παλιό αεροδρόμιο του Β’ Πολέμου Αμερικανικών βομβαρδιστικών Β-17. Το πρώτο πρωινό που ξύπνησα στην φάρμα βγήκα έξω στον κήπο στην σαιζλόνγκ κάτω από έναν τέλεια γαλανό ουρανό και καθώς άρχισα να καπνίζω άκουσα μια μηχανή, και ήξερα αμέσως ότι είναι μηχανή Μέρλιν αλλά δεν ήξερα πως είναι δυνατόν να ακούω την συγκεκριμένη μηχανή σήμερα. Κοιτώντας ψηλά είδα ένα Σπίτφάηαρ του Β' Πολέμου να κάνει ελιγμούς και παιγνίδια από πάνω μου για 10 λεπτά. Ήταν, φαίνεται, η εισαγωγή των γενεθλίων που θα ακολουθούσαν.

~~~

Φωτογραφία

Από τις 25 Απριλίου μέχρι σήμερα, σκέφτηκα, σχεδίασα και έχτισα (στο χέρι, γράφοντας κώδικα) τον πρώτο ιστοχώρο όπου μπορώ να δω μια μικρή συλλογή από τις φωτογραφίες μου των τελευταίων σαράντα δύο χρόνων, παρουσιασμένες σε ένα μέρος, σαν ένα σύνολο. Μέχρι στιγμής υπάρχουν 2.800 φωτογραφίες σε 16 «γκαλερί» και 20 «πορτφόλιο». Αυτές τις διάλεξα αναμεσα σε αρκετές χιλιάδες και τις ετοίμασα μία-μία στο επαγγελματικό Αντόμπι Φώτοσοπ, χρησιμοποιώντας το όπως θα χρησιμοποιούσα ένα σκοτεινό θάλαμο χωρίς να "κλέβω" με τα τόσα περισσότερα που μπορεί αν θέλει κανείς να κάνει με το Φώτοσοπ. Σιγά-σιγά θα μπούνε περισσότερες καθώς ανακαλύπτω παλιές φωτογραφίες στα κουτιά και παίρνω καινούργιες.

Η φωτογραφία ήταν το αποκλειστικό επάγγελμά μου από το 1980 ως το 1990 στο Λονδίνο και την Αθήνα, για Θέταρο, επαγγελματικά στούντιο, τέχνες, επιχειρήσεις, τουριστικές εταιρείες κλπ., και από το 1990 πρόσθεσα στο ρεπερτόριό μου την παραγωγή εντύπων, καταλόγων και περιοδικών, την οργάνωση του λογισμικού εταιρειών και την σχεδίαση και δημοσίευση επαγγελματικών ιστοσελίδων, με την εταιρεία μου στις ΗΠΑ.

Μετά από το 1989 δεν εργάστηκα ποτέ οπουδήποτε στην Ευρώπη γιατί η διαφορά στις συνθήκες των επαγγελμάτων όπως και των αποδοχών μεταξύ ΗΠΑ και Ευρώπης (ιδίως Μεσογείου) ήταν και είναι τρομακτική.

Πάντα συνέχισα την φωτογραφία σαν κάτι το προσωπικό, και δίδαξα φωτογραφία τα βράδια στην Βοστώνη 16 χρόνια ως το 2016. Τώρα, δέκα χρόνια ήδη στον μικρό μας παράδεισο, επιστρέφω όλο και περισσότερο στην φωτογραφία, και ο καινούργιος αυτός ιστοχώρος έχει το δικό μου όνομα (το επίθετό μου) χωρίς σχέση με τον επαγγελματικό ιστοχώρο της Αμερικανικής μου εταιριούλας.

Δεν υπήρξε ποτέ διαφορά, για μένα, μεταξύ ευχάριστης απασχόλησης του να κάνω αυτό που με γεμίζει, και του "επαγγέλματος". Αισθάνομαι ότι ενώ εργάζομαι συνεχώς 40 χρόνια, δεν έχω «δουλέψει» ούτε μια μέρα στην ζωή μου.

Λυπάμαι που και που για τον λόγο του ότι η φωτογραφία σαν τεχνική και ο επαγγελματισμός γενικά, όχι μόνο στην φωτογραφία, έχουν χαθεί. Δεν υπάρχουν πια, πουθενά, ούτε στην Αμερική. Καθώς η ανθρωπότητα χαίρεται με την διαθεσιμότητα όλο και περισσότερων αυτοματισμών και πληροφορικής χωρίς φίλτρα, όπου ο καθένας μπορεί να «εκδώσει» τζάμπα ότι του κατέβει, και να βρει αρκετούς ανίδεους να του κάνουν “Like!”, κατρακυλά ιλιγγιωδώς προς την άγνοια, την αμορφωσιά και το Εγώ. Λίγοι υπάρχουν σήμερα που γνωρίζουν τι είναι ο επαγγελματισμός. Τότε, ξέραμε τι είναι τεχνική, και ξέραμε ότι δεν μπορούμε ποτέ να πούμε ότι «φτάσαμε» παρά μόνο ότι προχωράμε. Κάμποσοι άνθρωποι στην ηλικία μας το αναγνωρίζουν αυτό ακόμα.

Ο ιστοχώρος αυτός είναι η πρώτη φορά που μάζεψα ένα συνολικό δείγμα της ζωής μου, αλλά δεν τον έφτιαξα σαν ανάμνηση. Θα συνεχίσω να εργάζομαι και να παράγω όσο βαστάει το θνητό σαρκίο με την κατανόηση (από την προ-προηγούμενη ανάρτηση) ότι ύπαρξη και ανυπαρξία είναι ένα και το αυτό.

Το πως μπόρεσα να αισθανθώ και να δω την ύπαρξη, και το πως μπόρεσα να την εκφράσω με επικοινωνία βασισμένη στην οπτική απόδοση, παρατηρώντας και συλλογιζόμενος  την ζωή, μπορείτε να το δείτε σε αυτή την καινούργια διεύθυνση: sivyllis.com

Έχτισα δύο ιστοχώρους. Έναν για καλές οθόνες από μέγεθος 1285 πίξελς και επάνω, και έναν Lite για μικρότερες οθόνες (σμαρτφων ή τάμπλετ) 1284 πίξελς και κάτω. Αν μπορέσετε πηγαίνετε πρώτα από κομπιούτερ ή λαπτοπ με γύρω στα 1366 πιξελς οθόνη ή περισσότερα, κατά προτίμηση από οθόνη HD για να δείτε πρώτα την πιο όμορφη παρουσίαση, όπου, σε κάθε γκαλερί ή πορτφόλιο βλέπετε όλες τις φωτογραφίες σαν σλάιτς σε φωτεινό τραπέζι και κάνοντας κλικ στο καθένα γεμίζει την οθόνη σας --και μπορείτε να πάτε στην επόμενη ή προηγούμενη από τα βέλη δεξιά και αριστερά της κάθε μεγάλης φωτογραφίας, ή να την κλείσετε και να πατήσετε άλλη από το σύνολο.

Η Φωτογραφία δεν είναι τέχνη. Είναι το αποτέλεσμα ενός αθροίσματος εργαλείων τα οποία απαιτούν γνώση και τεχνική για να χρησιμοποιηθούν, όπως όλα τα εργαλεία.

Το ανθρώπινο ένστικτο είναι να επικοινωνήσουμε επιστρέφοντας στο περιβάλλον μας την εμπειρία που αποκτήσαμε από το περιβάλλον. Άλλοι το κάνουν αυτό με λόγια προφορικά, άλλοι γραπτά, άλλοι με ένα σφυρί και μια σμίλη πάνω σε ένα κομμάτι μάρμαρο, άλλοι με πινέλο και μπογιές πάνω σε ένα λευκό καμβά. Και άλλοι με μια φωτογραφική μηχανή.

Η έκφραση «φωτογραφική μηχανή», δεν είναι ακριβής. Θα έπρεπε να πούμε «σώμα φωτογραφικής μηχανής και φωτογραφικοί φακοί», όπου, το σώμα απλά αποθηκεύει το αποτέλεσμα καθώς την φυτογραφία την βλέπει ο κάθε φακός διαφορετικής γωνίας και προοπτικής σύνθεσης, επιλεγμένος για το κάθε θέμα από το ένστικτο και προτιμήσεις του κάθε φωτογράφου, το μάτι του οποίου «βλέπει» την γωνία και σύνθεση που προτιμά, και την αποδίδει με χρώματα ή μαυρόασπρη κατά προτίμηση.

Το επιθυμητό αποτέλεσμα είναι μια εικόνα η οποία θα προκαλέσει στον νου εκείνου που την βλέπει τα αισθήματα και τις σκέψεις που προξένησε στον φωτογράφο η στιγμή και η πραγματικότητα την οποία φωτογράφησε.

δ. 

Σκορπιοί

Αναμεταξύ του βάτραχου και του σκορπιού, την ευθύνη συμπεριφοράς την έχει ο βάτραχος. Επειδή, ο σκορπιός ποτέ δεν αρνήθηκε την φύση του, και ήταν και ειλικρινής την στιγμή που υποσχέθηκε στον βάτραχο ότι δεν θα τον τσίμπαγε, ασχέτως με το αν δεν μπόρεσε τελικά να υπερβεί την φύση του και τσίμπησε τον βάτραχο. Βεβαίως. Η ευθύνη συμπεριφοράς βρίσκεται ολόκληρη στους ώμους του βατράχου.

Βλέπετε, αν ο βάτραχος αρνείτο να βοηθήσει τον σκορπιό να περάσει το ποτάμι, θα θεωρείτο κακός γείτονας. Αν έλεγε ότι δεν πίστευε την υπόσχεση του σκορπιού θα θεωρείτο κακόπιστος. Αν έλεγε ότι φοβάται γιατί η φύση του σκορπιού είναι να τσιμπάει, θα θεωρείτο ρατσιστής. Αν ζήταγε από τον σκορπιό μια υπέρογκη αμοιβή ελπίζοντας να αρνηθεί να τον πληρώσει ο σκορπιός και να την γλυτώσει, θα θεωρείτο δυνάστης των φτωχών. Αν ό βάτραχος πρότεινε στον σκορπιό, αντί να τον βάλει στην πλάτη του να περάσει τον ποταμό, να του μάθει να κολυμπάει από μόνος του, τότε θα θεωρείτο Αμερικανός. Και αν ο σκορπιός πνιγόταν καθώς ο βάτραχος τον μάθαινε κολύμπι, τότε ο βάτραχος θα θεωρείτο και δολοφόνος.

Όχι μόνο η ευθύνη πέφτει πάντα στον βάτραχο, αλλά πάντα στο τέλος βγαίνει χαμένος. Και όταν πιστεύει τον σκορπιό και φέρεται καλά και γειτονικά, χάνει και την ζωή του.

Βέβαια στην ζωή δεν είναι τα πράγματα τόσο απλά γιατί ο κάθε ένας είναι βάτραχος σε ορισμένες καταστάσεις και σκορπιός σε άλλες. Και σε μερικές περιπτώσεις είναι και σκορπιός και βάτραχος την ίδια στιγμή.

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι οι σκορπιοί όλου του κόσμου ενώθηκαν ενάντια στην καταπίεση που δέχονται από τόσους βατράχους παντού, και ζούμε μια επανάληψη της δεκαετίας των 1930 της Ναζιστικής Γερμανίας. Μόνο που τώρα συμβαίνει παντού, από τον φασισμό που επιστρέφει στην Ιταλία, στον ψεύτη Φαράζ που έβαλε τους Άγγλους (τους Άγγλους, όχι όλους του Βρετανούς) και ψήφισαν βασισμένοι σε ψέματα χωρίς να ξέραν τι ψήφιζαν, μέχρι τον τυχοδιώκτη Τσίπρα που εκμεταλλεύτηκε την ειλικρίνεια εκείνων των Ελλήνων οι οποίοι είχαν αφιερώσει την ζωή και την σκέψη τους στην πλευρά που έχασε τον εμφύλιο, κι’ έβαλε και το πάλαι ποτέ κόμμα του Κύρκου και την Ελλάδα όλη στον γύψο με περισσότερη επιτυχία από τον Παπαδόπουλο, μέχρι τον νάρκισσο φασιστοναζί Τραμπ που άνοιξε πληγές στην Αμερικανική κοινωνία για τουλάχιστον μια-δύο γενιές.

Δεν πάμε καλά. Οι σκορπιοί απαιτούν από όλους τους βατράχους του κόσμου να τους περάσουν απέναντι στον ποταμό. Κι’ αν κανείς βάτραχος αρνηθεί κατηγορείται ότι είναι δεξιός.

Δεν πάμε καλά. Κι’ αν μεθαύριο οι «Βόρειοι Μακεδόνες» πούνε ότι «δεν μπορούσαμε να κάνουμε αλλιώς, είναι η φύση μας» καθώς επαναλαμβάνουμε τα Μυστικά του Βάλτου και τους Βαλκανικούς, κι’ αν οι Ιταλοί του χρόνου ψηφίσουνε Λέγκα και βγουν από το Ευρώ με ένα τρισεκατομμύριο χρέος και βουλιάξει η Ευρώπη, τουλάχιστον ο βάτραχος καθώς πεθαίνει θα μπορεί να είναι ευτυχής που δεν φέρθηκε με αγένεια και αμόρφωτα...

Κατά τ’ άλλα, ο Τραμπ ετοιμάζει έκτο κλάδο των ενόπλων δυνάμεων που θα ονομάζεται Δύναμη του Διαστήματος.

Και για να μην ξεχνιόμαστε, στην ιστορία του Αισώπου, στο τέλος, πεθαίνει κι’ ο σκορπιός.

Παρόν

Όταν κοιτάζετε έναν άνθρωπο που στέκεται ένα μέτρο μπροστά σας δεν τον βλέπετε όπως είναι αυτή τη στιγμή αλλά όπως ήταν πριν 0,000000003 δευτερόλεπτα. Για την ακρίβεια, 0.00000000333564095198 δευτερόλεπτα. Και για να είμαστε ειλικρινείς, μια και η μύτη του είναι περίπου 25 εκατοστά κοντύτερα σε εσάς από το πίσω μέρος του κεφαλιού του, βλέπετε την μύτη του όπως ήταν πρίν 0.00000000333564095198 δευτερόλεπτα, και τα αυτιά του όπως ήταν πριν 0.00000000383598709478 δευτερόλεπτα. Διότι, το φως, το φωτόνιο, κινείται με ταχύτητα 299.792.458 μέτρα το δευτερόλεπτο.

Για να το καταλάβετε καλύτερα, το φεγγάρι βρίσκεται 363.104 χιλιόμετρα από την Γη όταν βρίσκεται στην κοντύτερη του θέση προς την Γη, και 405.695 χιλιόμετρα όταν βρίσκεται στην πιο απομακρυσμένη του θέση, δηλαδή, κατά μέσο όρο βρίσκεται 384.400 χιλιόμετρα από την Γη, άρα, όταν κοιτάτε το φεγγάρι το βλέπετε όπως ήταν πριν 1,28 δευτερόλεπτα. Για την ακρίβεια, όπως ήταν πριν 1,282219 δευτερόλεπτα (και οδηγώντας το αυτοκίνητό σας προς το φεγγάρι με ταχύτητα 120 χιλιόμετρα την ώρα θα χρειαζόσασταν 134 μέρες να φτάσετε στο φεγγάρι χωρίς στάση).

Αλλά, μια στιγμή… το φεγγάρι είναι μια σφαίρα με διάμετρο 3.474 χιλιόμετρα, άρα, όταν κοιτάτε το φεγγάρι, το κέντρο του  «δίσκου» είναι 1.737 χιλιόμετρα πιο κοντά σε εσάς από όσο είναι οι άκρες του «δίσκου». Δηλαδή, όταν κοιτάτε το φεγγάρι βλέπετε το κέντρο του όπως ήταν πριν 1,276426 δευτερόλεπτα, και τις άκρες του όπως ήταν πριν 1,282219 δευτερόλεπτα.

Για να το καταλάβετε ακόμα καλύτερα, ο γαλαξίας της Ανδρομέδας βρίσκεται 2.500.000 έτη φωτός από εμάς και κινείται προς τα εμάς με ταχύτητα 396.000 χιλιόμετρα την ωρα. Όταν κοιτάτε τον γαλαξία της Ανδρομέδας τον βλέπετε όπως, και εκεί, που ήταν πριν 2.500.000 χρόνια. Και στην πραγματικότητα βρίσκεται 8.672.400.000.000.000 χιλιόμετρα κοντύτερα από εκεί που νομίζετε πως είναι όταν τον κοιτάτε.

Βλέπετε, όταν κοιτάτε τα άστρα (πολλά εκ των οποίων είναι γαλαξίες και όχι άστρα), κοιτάτε πίσω στον χρόνο. Κάθε φορά που κοιτάτε προς τον ουρανό το βράδυ, ταξιδεύετε στον χρόνο. Κάθε φωτεινή κουκίδα που βλέπετε πλανήτης, άστρο ή γαλαξίας (όλα σαν φωτεινές κουκίδες φαίνονται), την βλέπετε την κάθε μία όπως ήταν σε μια συγκεκριμένη ξεχωριστή, διαφορετική στιγμή του παρελθόντος. Α! και δεν τα βλέπετε εκεί που είναι τώρα, αλλά εκεί που ήταν τότε, το κάθε ένα.

Ο ουρανός, στην πραγματικότητα, την τωρινή στιγμή, είναι πολύ διαφορετικός από το τι βλέπουμε εμείς κοιτάζοντας την κάθε κουκίδα όπως και όπου ήταν στο παρελθόν, σε διαφορετικό παρελθόν η κάθε μία.

Όμως το ίδιο ισχύει και για το οτιδήποτε βλέπουμε μπροστά μας, ακόμα και την οθόνη όπου διαβάζετε τώρα. Αν το κομπιούτερ σας σταματήσει να λειτουργεί, εσείς δεν θα το αντιληφθείτε παρά 0,000000003 δευτερόλεπτα μετά το γεγονός. Τι σημασία έχει το αν βλέπετε έναν γαλαξία όπως ήταν πριν 2,5 εκατομμύρια χρόνια, τον ήλιο πριν 8 λεπτά, τον πλανήτη Άρη όπως ήταν πριν 3 λεπτά, το φεγγάρι πριν ένα δευτερόλεπτο ή ένα αγαπητό σας πρόσωπο πριν 0,00000000333564095198 δευτερόλεπτα;

Βλέπετε πάντα το παρελθόν.

Και ζείτε στο παρελθόν.

Για να συνειδητοποιήσετε ότι υπάρχετε (ότι ζείτε), ή για να αντιληφθείτε οτιδήποτε δείτε μπροστά σας, αφότου το φως φτάσει στα μάτια σας, ηλεκτρικές εκκενώσεις πρέπει να ταξιδέψουν από ένα νευρώνιο του εγκεφάλου σας σε κάποιο άλλο νευρώνιο, και αυτό παίρνει κάμποσα κλάσματα του δευτερολέπτου παραπάνω.

Τι δηλαδή; Το απειροελάχιστο κλάσμα του δευτερολέπτου το θεωρείτε πολύ μικρό για να το υπολογίσετε σαν παρελθόν; Παρελθόν είναι. Μέχρι να συνειδητοποιήσετε ότι σας πήρανε φωτογραφία με φλας, φως έχει ταξιδέψει σχεδόν την μισή απόσταση από το φεγγάρι στην Γη, κάπου 150.000 χιλιόμετρα –γιατί κάνει περίπου μισό δευτερόλεπτο στον εγκέφαλό σας  για να συνειδητοποιήσετε, συνειδητά, ότι σας πήρανε φωτογραφία με φλας.

Η Ύπαρξη, η συνειδητή ύπαρξη, υπάρχει πάντα στο παρελθόν.

Τι και που, τότε, είναι το παρόν;

Το παρελθόν πέρασε, πάει, δεν υφίσταται πια, υπάρχει μόνο σαν ανάμνηση στην φαντασία σας και στην σκέψη σας, και, το μέλλον δεν υπάρχει παρά μόνο στην λογική σας σαν προσδοκία, μια προσδοκία που υπάρχει αυτή-καθ’αυτή στο παρελθόν (στην συνειδητοποίηση).

Το παρόν είναι απλά το σημείο όπου το παρελθόν αγγίζει το μέλλον.

Όμως είναι σημείο επαφής. Δεν έχει κανένα μήκος, καμία διάσταση ή υπόσταση.

Και εφ’ όσον ούτε το παρελθόν ούτε το μέλλον «υπάρχουν» εφικτά «τώρα», το παρόν είναι, όσον αφορά την ανθρώπινη συνειδητοποίηση, μια αυταπάτη.

Και εφ’ όσον το μέλλον απλά δεν υπάρχει, μέχρι να γίνει παρελθόν, το μόνο που υπάρχει σε γραμμικό χρόνο είναι το μηδέν (το τίποτα). Εκεί που το μηδέν είναι άπειρο και το άπειρο, μηδέν.

Ο γραμμικός χρόνος του πριν-τώρα-μετά, βλέπετε, είναι μια ανθρώπινη αυταπάτη –αποτέλεσμα της βιολογίας μας.

Στην κοσμική πραγματικότητα ο χρόνος δεν είναι γραμμικός.

Ο χρόνος και οι τρεις διαστάσεις, δηλαδή το πριν-τώρα-μετά-μπροστά/πίσω-πάνω/κάτω-δεξιά/αριστερά είναι ένα. Ένα το οποίο ονομάζεται χωροχρόνος (spacetime).

Όπου, όλα τα συμβάντα απ’ αρχής μέχρι τέλους της ζωής σας και του σύμπαντος, υπάρχουν …ταυτόχρονα.

Μπορείτε να φανταστείτε χωροχρόνο χωρίς διαχωρισμό μεταξύ χώρου και χρόνου; Δεν μπορείτε. Επειδή, αν μπορούσατε να το φανταστείτε, θα έπρεπε να φανταστείτε την ανυπαρξία, όχι μόνο του κατανοητού στον άνθρωπο σύμπαντος, αλλά και την ανυπαρξία του εαυτού σας (επειδή η «ύπαρξη» χρειάζεται γραμμικό χρόνο για να την συνειδητοποιήσει κανείς).

Αυτό που πραγματικά υπάρχει, χωρίς γραμμικό χρόνο πριν και μετά, είναι το εκπληκτικό θαυματούργημα που είναι το πραγματικό σύμπαν του χωροχρόνου.

Η ολική έκλειψη  της Σελήνης (Blood Moon) της 27ης Ιουλίου 2018,

πάνω από το σπιτάκι μας στο Σαν Μπενεντέτο ιν Άλπε.