Τραμπικοειδώς

Σημείωση: Την ανάρτηση «Νότος» και την παρούσα, «Τραμπικοειδώς», τις είχα γράψει τον Απρίλιο. Η παρούσα ανάρτηση ήταν ήδη 90% γραμμένη πριν δημοσιεύσω την ανάρτηση «Νότος». Ο λόγος ήταν ότι ήθελα πρώτα να διαβαστεί η ανάρτηση «Νότος» και μετά, στην επόμενη (την παρούσα) να παρουσιάσω μερικά στοιχεία που την υποστηρίζουν. Ήθελα η ανάρτησή μου πρώτα να σταθεί μόνη της για ότι ήταν, παρουσιασμένη όπως έβλεπα όμορφο εικαστικά (σχεδιαστικά) να την παρουσιάσω, και μετά να ρίξουμε μια ματιά στα θεμέλιά της 😊
(Αυτή την σημείωση την έγραψα τώρα, αμέσως πριν την δημοσίευση)

Η γνώση, οι γνώμες και οι απόψεις στην Ευρώπη, όσον αφορά τις πραγματικότητες στην Αμερική, βασίζονται και διαμορφώνονται με τις πληροφορίες που υπάρχουν στην Ευρώπη, με το πως παρουσιάζονται από τις Ευρωπαϊκές πηγές πληροφόρησης, πάντα σε συνδυασμό με το πως γίνονται κατανοητές οι πληροφορίες αυτές βάση της όποιας εμπείρας έχουν οι Ευρωπαίοι από μακριά, άνθρωποι που γνωρίζουν καλά τις δικές τους ανησυχίες και προβλήματα, όπως τα αντιλαμβάνονται οι ίδιοι, αλλά όχι των Αμερικανών στην Αμερική, όπως τα γνωρίζουν και τα βλέπουν οι Αμερικανοί. 

Η Ιστορία, η Πολιτική, και η Οικονομία στην Ευρώπη διαφέρουν περισσότερο από όσο θα πίστευε κανείς από το πως υφίστανται στην Αμερική και η οπτική που δίνουν στις πληροφορίες τα Ευρωπαϊκά μέσα ενημέρωσης είναι αρκετά διαφορετική ώστε η κατανόηση των πραγμάτων της Αμερικής να φτάνει, στην Ευρώπη, σαν μια κατάσταση απλουστευμένη, ίσως σε σημείο που εκτός από απλοϊκή να είναι και φαντασιακή.

Υπάρχουν όμως αρκετές πηγές πληροφόρησης στην Ευρώπη που αποδίδουν την  πραγματικότητα ακριβώς όπως έχει στην Αμερική, όπως την βλέπουν και την γνωρίζουν οι ίδιοι οι Αμερικανοί στην δική τους καθημερινότητα.

Ένα έξοχο παράδειγμα τέτοιου άρθρου είναι το παρακάτω άρθρο γνώμης της Ρεμπέκα Σόλνιτ, από την ανεξάρτητη και έγκυρη Ευρωπαϊκή πηγή The Guardian.

Η Ρεμπέκα Σόλνιτ είναι Αμερικανίδα συγγραφέας και ακτιβίστρια, από το Μπριντζπορτ της Κοννεκτικούτης. Έχει γράψει για μια ποικιλία θεμάτων, όπως ο φεμινισμός, το περιβάλλον, η πολιτική, ο τόπος και η τέχνη.

Ο Τίτλος του άρθρου είναι: «Ο Αμερικανικός Εμφύλιος Πόλεμος δεν τελείωσε. Και ο Τραμπ είναι Συνομοσπονδιακός Πρόεδρος».

(«Συνομοσπονδία» ήταν η Confederacy του Νότου σε αντίθεση με την «Ομοσπονδία», Federal government/Union του Βορρά)

Το άρθρο αναλύει και εξηγεί στο Ευρωπαϊκό κοινό δύο γεγονότα που είναι ιστορικά και δεν σηκώνουν την παραμικρή αμφισβήτηση:

Τα τελευταία 160 χρόνια, ο εμφύλιος δεν σταμάτησε ποτέ για τον Νότο, με την οπτική ότι ο Νότος πάντα έβλεπε προς την εν τέλη νίκη του επί του Βορρά, μετά την ντροπή της ήττας το 1865. Παραδείγματος χάριν, ακριβώς όπως εκείνοι που έχασαν τον Ελληνικό Εμφύλιο το 1949 ακόμα τον πολεμάνε.

Τα τελευταία 10 χρόνια ο Ντόναλντ Τραμπ, στο πρόσωπό του, παρέχει στον Νότο το όχημα με το οποίο ο Νότος επιβάλεται στον Βορρά και γι' αυτόν ακριβώς τον λόγο, συνειδητά ή υποσυνείδητα τον ψηφίζουν πολλοί από τους ψηφοφόρους του. Εκείνοι που στην Αμερική τους λέμε: Trump's Cult. The Cult.

Η ανάρτησή μου «Νότος» δεν παρουσίαζε γνώμη μου αλλά μετέφερε σ' εσάς την Αμερικανική πραγματικότητα όπως την γνωρίζουν και την βλέπουν οι Αμερικανοί (ανεξάρτητα από το πρισμα και την ηθική που ο κάθε Αμερικανός χρησιμοποιεί βλέποντάς τα αυτά. Και, υποθέτω, ότι εφ’ όσον η πραγματικότητα αυτή είναι Αμερικανική, το πως την βλέπουν την πραγματικότητά τους οι Αμερικανοί έχει κάποια …βάση, ή τουλάχιστον κάποιο ενδιαφέρον για τους Ευρωπαίους.

Παρακάτω, μια screenshot των πρώτων παραγράφων του άρθρου το οποίο βρείσκεται σε αυτό το λινκ:

https://www.theguardian.com/commentisfree/2018/nov/04/the-american-civil-war-didnt-end-and-trump-is-a-confederate-president

Κάτω από την screenshot αφήνω και άλλα σχετικά λινκ, όπως και λινκ σχετικά με το τι είναι πασίγνωστο στην Αμερική για την ταινία Όσα Παίρνει ο Άνεμος.

(όλο το άρθρο στο λινκ:
https://www.theguardian.com/commentisfree/2018/nov/04/the-american-civil-war-didnt-end-and-trump-is-a-confederate-president

Μερικά άλλα λινκ σχετικά με τον αγώνα του Νότου και την σχέση του Τραμπ:

https://www.thedailybeast.com/trump-is-trying-to-make-the-confederacy-great-again/

https://prospect.org/power/trump-racial-politics-south/

https://www.ft.com/content/d7aee844-88a0-11ea-a109-483c62d17528

https://www.nytimes.com/2016/11/19/us/confederate-flag-trump.html

https://www.nytimes.com/2024/04/01/us/politics/trump-2024-religion.html

Μερικά λινκ σχετικά με το τι είναι πασίγνωστο στην Αμερική για την ταινία Όσα Παίρνει ο Άνεμος. Το έργο της Μάργκαρετ Μίτσελ Όσα Παίρνει ο Άνεμος, ήταν, βασικά, μια σαπουνόπερα που λόγω του θέματός της και της παρουσίασής της αντιπροσώπευσε τον θρήνο του χαμού του Παλιού Νότου:

https://www.washingtonpost.com/outlook/2020/06/12/gone-with-wind-is-also-confederate-monument-film-instead-stone/

https://www.nytimes.com/2020/06/10/movies/gone-with-the-wind-controversy.html

https://time.com/5852362/gone-with-the-wind-film-history/ 

https://nextbestpicture.com/the-troublesome-legacy-of-gone-with-the-wind/ 

https://www.cnn.com/2020/06/12/opinions/gone-with-the-wind-illuminates-white-supremacy-stewart 

https://nymag.com/intelligencer/2017/08/yes-gone-with-the-wind-is-another-neo-confederate-monument.html

Το να χρησιμοποιεί ο Νότος τον Τραμπ για τους σκοπούς του, ξεκίνησε το 2009, συνεχίστηκε το 2011 και εμπεδώθηκε το 2015.

Και πάλι, να επαναλάβω ότι η παραπάνω φράση δεν είναι γνώμη μου αλλά γνώση καθημερινή στους δρόμους και τα σπίτια της Αμερικής. Οι απόψεις διαφέρουν, όχι το αντικείμενο.

Το 2020, ο Τραμπ θα είχε κερδίσει δεύτερη θητεία. Αυτό που ξύρισε ψήφους και έχασε ήταν η σύμπτωση του Κόβιντ και η φρέσκια μνήμη του πόσοι πέθαναν από την ανικανότητά του να χειριστεί την πανδημία. Επίσης, πολλοί είδαν τον Μπάιντεν (2009-2017 αντιπρόεδρο του Ομπάμα) σαν συνεχιστή του Ομπάμα καθώς ο Ομπάμα είναι αγαπητός σε όλους εκτός από τους ρατσιστές, και κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει το γεγονός ότι ο Ομπάμα έσωσε την οικονομία από την καταστροφή του Μπους και το κραχ των ακινήτων. Μόλις όμως το 2024 παρουσιάστηκε σαν υποψήφια μια γυναίκα, και μάλιστα όχι λευκή, ο Τραμπ ξαναπήρε ψήφους και ξαναβγήκε για να συνεχίσει το έργο του της αναβίωσης του Νότου και της καταστροφής της Ένωσης και της Ομοσπονδιακής κυβέρνησης, την οποία Ένωση και κυβέρνηση ο Τραμπ μισεί επειδή πάντα οι Βόρειοι τον θεωρούσαν έναν ηλίθιο (Και ο εχθρός του Βορρά ήταν ο φίλος του Νότου). 

Α! και μια και μιλάμε για τον Τραμπ, το ξέρετε ότι στις 14 Ιουνίου θα κάνει μια μεγάλη στρατιωτική παρέλαση, την πρώτη στρατιωτική παρέλαση στην Ιστορία της Δημοκρατίας των Ενωμένων Κρατών, για τα γεννέθλιά του (που κατά σύμπτωση, η 14 Ιουνίου είναι και η Ημέρα του Στρατού); 6.600 στρατιώτες, 150 οχήματα και τανκς, και 50 ελικόπτερα. οι Δημοκρατικοί και οι περισσότεροι Ρεπουμπλικάνοι θεωρούν από ότι γράφεται την παρέλαση ένα αίσχος και ντροπή.

Το γνωρίζουν στην Ευρώπη άραγε, ότι ο πατέρας του Τραμπ, ο Φρεντ Τραμπ, είχε σχέσεις με την Κου Κλουξ Κλαν αν και δεν φαίνεται να ήταν μάλος, είχε σθλληφθεί παιρνοντας μέρος σε πορεία του ΚΚΚ, και ότι και ο ίδιος θεωρούσε τον γιό του ηλίθιο, αφήνοντάς του βαθιά ψυχολογικά τραύματα από τα οποία υποφέρουμε εμείς σήμερα επειδή τα εκμεταλλεύονται εκεί κάτω στον Νότο κάνοντάς τον να αισθάνεται σπουδαίος; 

Από Ευρωπαϊκή και από παγκόσμια οπτική τα παραπάνω, και τα λεγόμενα στην ανάρτησή μου «Νότος» δεν είναι βέβαια η μόνη οπτική που αρμόζει στα θέματα, εφ' όσον τα θέματα αυτά όταν φτάνουν σε άλλες χώρες παίρνουν ιδιαίτερη φύση και υφή ανάλογα με την χώρα και τους ανθρώπους. Απλά, όσον αφορά τα έντός της Αμερικής, τα παραπάνω υφίστανται στην κοινή γνώση και υπό αυτή την οπτική, μια οπτική ως επί το πλείστο άγνωστη και ακατανόητη στην Ευρώπη.

Τέλος, αν υπάρχουν ακόμα ερωτήσεις για τα πραγματικά κίνητρα του τι συμβαίνει στην Αμερική, ίσως να θυμάστε ότι κάποτε τα σχολεία ήταν για λευκούς, και άλλα σχολεία για μαύρους μέχρι που ο φυλετικός διαχωρισμός στα σχολεία έγινε παράνομος, ξεκινώντας με την δίκη Brown v. Board of Education στο Ανώτατο Δικαστήριο 17 Μαΐου 1954 και τελικά με τον Νόμο περί Πολιτικών Δικαιωμάτων του 1964, συνεχίζοντας μετά και μέσα στην δεκαετία των 1970.

Ρεπουμπλικάνοι πιέζουν να τεθεί στο παρελθόν η κατάργηση του φυλετικού διαχωρισμού στα σχολεία.
https://www.nytimes.com/2025/05/16/us/louisiana-republicans-last-vestiges-school-desegregation.html
Τώρα, οι Ρεπουμπλικάνοι της Λουιζιάνας (Βαθύς Παλιός Νότος) θέλουν να ανατρέψουν τα εναπομείναντα ομοσπονδιακά διατάγματα κατάργησης του φυλετικού διαχωρισμού στο κράτος τους. Βρίσκουν συμμάχους στην κυβέρνηση Τραμπ. Ο Τραμπ έχει ήδη, στις πρώτες του 100 μέρες, ξηλώσει ή ευνουχίσει πολλούς νόμους από την εποχή των Πολιτικών Δικαιωμάτων της δεκαετίας των '60. Σας τα λένε αυτά εις τας Ευρώπας;

Όπως είχα γράψει και στην προηγούμενη ανάρτηση, «Νότος», δεν προκειται για Ρεπουμπλικάνους εναντίων Δημοκρατικών. Άλλωστε δεν υπάρχει πια Ρηπάμπλικαν κόμμα μια και έχει μεταμορφωθεί σε Τραμπάμπλικαν. Δεν προκειται καν, στα σωθικά του τι συμβαίνει, ούτε για τίποτα οικονομικό. Είναι: Από την μια μεριά ρατσισμός, ομοφοβία, και εθνικισμός. Και από την άλλη, τα αντίθετα του ρατσισμού, της ομοφοβίας και του εθνικισμού. Και μήν ξεχνάμαι ότι υπάρχουν αρκετές εκδόσεις Εθνικισμού στα Ενωμένα Κράτη ανάλογα με το κέθε ένα από τα 50 Κράτη και την ξεχωριστή Ιστορία του καθενος.

Τόσο απλά. Συντηριτισμός εναντίων Προόδου. Τώρα, Οπισθοδρόμηση. Μίσος κατά του Άλφα, ή κατά του Βήτα, ή κατά του Γάμα... Μισώ αυτό! Μισώ το άλλο! Στο διάολο εκείνοι! στο γκρεμό οι άλλοι! Μίσος παντού αλλά πουθενά αγάπη ή κάτι θετικό ή, τουλάχιστον, συμβιβαστικό. Μανιώδες μίσος. 

Μανιώδες.

~~~

Και ένα λινκ σε συνέντευξη της Σώτης Τριανταφύλλου, πολύ σχετική με την ανάρτηση,

σταλμένο στα σχόλια από τον φίλο spacefreak.

https://www.youtube.com/watch?v=ZyO7l6MEshI

~~~

Νότος

 

Ο Νότος γράφεται με κεφαλαίο «Ν» και παίρνει και το άρθρο «Ο».
«Ο Νότος».
Εκεί που γράφεται έτσι, μιλάνε αγγλικά και το λένε «The South».
Συχνά λέγεται και «Ο Παλιός Νότος»

Από το τέλος του Εμφυλίου το 1865 λεγότανε στην καθημερινότητα, πότε σαν καλαμπούρι, πότε γλυκόπικρα, πότε σαν προειδοποίηση ότι «The South will rise again» (Ο Νότος θα σηκωθεί και πάλι)

Ο Τραμπ δεν έχει καμία σχέση με τον Νότο. Είναι από το προάστιο Κουήνς της Νέας Υόρκης ο κεφτές. Ποια η σχέση του λοιπόν με τον Νότο; Οι ψήφοι του ήρθαν από το Νότο αλλά και από πολλούς στην υπόλοιπη Αμερική που έχουν την ηθική του Νότου. Από τους πρώτους που έδωσαν την έγκρισή τους στον Τραμπ ήταν τα μέλη της οργάνωσης Κου Κλουξ Κλαν. Ο ίδιος ο κεφτές με τα χρυσά μαλλιά και την πορτοκαλιά φάτσα έχει στο αγράμματο μυαλό του την ηθική του Νότου, γιατί ξέρει ότι πουλάει, και άλλωστε είναι και ο ίδιος ρατσιστής.

Είναι 8-9 χρόνια τώρα που λέμε ότι έπρεπε να τους είχαμε αφήσει να φύγουν από την Ένωση το 1860. Έκανε μεγάλο λάθος ο Λίνκολν που, όταν αποσχίστηκαν εφτά Κράτη του Νότου από την Ένωση έκανε πόλεμο για να επιστρέψουν στην Ένωση. Βόρεια του Μεξικού τώρα, θα ήταν τα Κράτη της Συνομοσπονδίας (Confederacy), τα Κράτη της Ομοσπονδίας (Union) και ο Καναδάς. Και η κουλτούρα του Νότου δεν θα είχε φτάσει, 160 χρόνια μετά το 1865 να έχει πλειοψηφία στις κάλπες της Ένωσης εναντίων του Βορρά. 

Ο πολιτσμός του Νότου…

«Υπήρχε κάποτε μια χώρα με Ιππότες και Βαμβακοφυτείες που ονομαζόταν ο Παλιός Νότος. Εδώ, σε αυτόν τον όμορφο κόσμο, η Ανδρεία έκανε την τελευταία της υπόκλιση. Εδώ ήταν η τελευταία φορά που είδαμε τους Ιππότες και τις αγνές τους Κυρίες, τον Αφέντη και τον Σκλάβο. Ψάξτε το πια μόνο στα βιβλία, γιατί δεν είναι τίποτα περισσότερο από ένα όνειρο στην θύμιση, ένας Πολιτισμός που έφυγε με τον άνεμο...»
(Εισαγωγή του σεναριογράφου Ben Hecht για την κινηματογραφική ταινία του έργου της Μάργκαρετ Μίτσελ, 1900-1949,
Όσα Παίρνει ο Άνεμος, 1939)

Η Αφρικανή-Αμερικανίδα Χάτι ΜακΝτάνιελς ήταν η πρώτη μαύρη ηθοποιός που πήρε Όσκαρ. Το Όσκαρ, για τον ρόλο της στο Όσα Παίρνει ο Άνεμος, δεν της επετράπει να το δεχτεί η ίδια επειδή δεν επιτρεπόντουσαν μαύροι στην αίθουσα που είχε χρησιμοποιηθεί για την απονομή των όσκαρ εκείνη την χρονιά.
Στην πρεμιέρα της ταινίας στην Ατλάντα, παρευρέθησαν σαν καλεσμένοι και υπερήλικες βετεράνοι του Εμφυλίου Πολέμου, της πλευράς του Νότου.

Εδώ παρακάτω, η πρώτη υπερπαραγωγή μεγάλου μήκους στο Χόλυγουντ, Η Γέννηση Ενός Έθνους (1915) The Birth of A Nation, 3 ώρες και 15 λεπτά, του πρώτου θρυλικού σκηνοθέτη του Χόλυγουντ, D. W. Griffith. Οι Ήρωες της ταινίας ήταν οι Κου Κλουξ Κλαν, και οι «κακοί» ήταν οι νέγροι σκλάβοι και ο στρατός των Βορείων. 
Η οικογένεια Στόουνμαν βρίσκει ότι η φιλία της με την οικογλενεια Κάμερον επηρεάζεται από τον Εμφύλιο Πόλεμο, καθώς οι δύο οικογένειες πολεμούν σε αντίπαλους στρατούς. Η εξέλιξη του πολέμου στη ζωή τους οδηγεί στη δολοφονία του Λίνκολν και στη γέννηση της Κου Κλουξ Κλαν.

Επιστρέφοντας στο Όσα Παίρνει ο Άνεμος...

Στην φωτογραφία αυτή, το φημισμένο πλάνο στην ταινία όπου καθώς σηκώνεται και απομακρύνεται η μηχανή από τους εκατοντάδες τραυματίες κάτω από την σημαία της συνομοσποδίας, φαίνεται η πλήρης ήττα του Νότου. Την χρονιά της ήττας, αξιωματικοί του στρατού του Νότου οργάνωσαν έναν καινούργιο σύνδεσμο και τον ονόμασαν Ο Κύκλος της Οικογένειάς μας. Κου Κλουξ Κλαν.

Ο άνεμος τελικά ξανασηκώθηκε, με χρόνια, με καιρούς.

Τα Ενωμένα Κράτη της Αμερικής δεν βρίσκονται σήμερα, το 2025, στο χείλος του γκρεμού επειδή οι Δημοκρατικοί θέλανε να σέβονται τους ανθρώπους τρανς, ή επειδή είναι φιλελεύθεροι και ως προς τα ανθρώπινα δικαιώματα και ως προς την οικονομία. Αυτούς τους υποτιθέμενους λόγους τους αξιώνουνε στον Νότο σαν παραπέτασμα καπνού, και εκτός Αμερικής τους αξιώνουνε εκείνοι που ...συγγνώμη, αλλά, δεν έχουν ζήσει πραγματικά στην Αμερική, ή δεν έχουν καταλάβει την Αμερική. Ολόκληρη την Αμερική, όχι μόνο τα δολάρια. Η Αμερική, το καζάνι των λαών, πέρα από αυτά που φαίνονται απ’ έξω, είχε πάντα δύο εντελώς διαφορετικές κουλτούρες ανακατεμένες, πότε σαν σε βούρκο, πότε σαν ανεμοστρόβιλος της Οκλαχόμα. Δύο κουλτούρες, δύο πολιτισμούς, δύο απόψεις ηθικής: τον Βορρά, και τον Νότο.

Όταν καταλάβει κανείς τον άνθρωπο, σε όλη του την έκταση και βάθος, με όλα του τα υπέροχα όνειρα και τους απαίσιους εφιάλτες του, τότε θα μπορέσει ίσως να καταλάβει την Αμερική, το τελευταίο σύνορο του ανθρώπου.

Από το 1945 ως το 2001 η Αμερική ήταν καθοριστική για την παγκόσμια Ιστορία.

Από τα πρώτα χρόνια του εικοστού πρώτου αιώνα όμως, οι άνεμοι άλλαξαν. Την εκλογή του προέδρου που έμελλε μετά από δύο θητείες να θεωρηθεί μεταξύ του εβδόμου και εντέκατου καλύτερου πρόεδρου στην ιστορία της Αμερικής, ήταν πολλοί Αμερικανοί που δεν την συγχώρησαν στους υπόλοιπους. Η εκλογή του μαύρου ήταν η πυρίτιδα στην άκρη του φυτιλιού.  Η οργή για την εκλογή του νέγρου εριξε τις μάσκες των ρατσιτών και τους επέτρεψε να ξεσαλώσουν με ότι δικαιολογία και ψέμα εύρισκαν μπροστά τους.

Από το 2011, το πρόσωπο του Ντόναλντ Τραμπ εστίασε την αντίσταση του Νότου. Ο ίδιος ο Τραμπ είναι ένα μηδενικό. Αλλά οι οπαδοί του τους πρώτους μήνες του 2025 διέλυσαν (χρησιμοποιώ ήδη χρόνο παρελθόντα) το Ομοσπονδιακό Κράτος της Αμερικής.

Όπως ο Σέρμαν έκαψε την Ατλάντα στις 22 Ιουλίου του 1864, έτσι ο Τραμπ κατέστρεψε την Ουάσιγκτον το 2025.

Ο Βοράς και ο Νότος, τώρα, δεν βρίσκονται πια στα βόρεια και στα νότια. Τώρα βρίσκονται μέσα στις πόλεις, τους δρόμους, τις γειτονιές, τις πολυκατοικίες και τις οικογένειες. Ο επόμενος εμφύλιος θα γίνει στους δρόμους. Και τα τανκς θα ανήκουν στον στρατό του Τραμπ και των «Νοτίων».

Η φωτογραφία δεν είναι αληθινή.

Δημοσιεύτηκε στις 20 Ιουλίου, 2020 στον χώρο  Salon.com ως "Illustration", όχι "Photo"

με προέλευση: Photo illustration by Salon/Getty Images,

σε άρθρο σχετικό με το πως το Πεντάγωνο είχε βρει ένα νομικό τρόπο να απαγορεύσει την

σημαία του Νότου ενάντια στις οδηγίες του τότε προέδρου Τραμπ ο οποίος επέμενε

η συνομοσπονδιακή σημαία να χρησιμοποιείται.

25 Φεβρουαρίου 2016

Ο Ντέιβιντ Ντιουκ, ένας λευκός εθνικιστής και πρώην Μεγάλος Μάγος (Grand Wizard) της Κου Κλουξ Κλαν,
δήλωσε στο κοινό του ότι η ψήφος για οποιονδήποτε εκτός από τον Ντόναλντ Τραμπ
«είναι πραγματικά προδοσία προς την κληρονομιά σας».
Ποια κληρονομιά εννοούσε; Σίγουρα όχι του Βορρά, όπως δηλώνει και η σημαία πίσω του.

«Το να ψηφίζετε αυτούς τους ανθρώπους, το να ψηφίζετε κατά του Ντόναλντ Τραμπ σε αυτό το σημείο,
είναι πραγματικά προδοσία προς την κληρονομιά σας»,
δήλωσε ο Ντιουκ στο ραδιοφωνικό πρόγραμμα του Ντέιβιντ Ντιουκ.

Η σημαία του Νοτου κατά την επίθεση στο Καπιτώλιο, στην Ουάσιγκτον, 6 Ιανουαρίου 2021.

(Η σημαία αυτή είναι η σημαία της συνομοσπονδίας του Παλιού Νότου,
σύμβολο του ρατσισμού και του Παλιού Νότου)

Είδα πριν είκοσι χρόνια την σημαία αυτή, τεράστια, κρεμασμένη στον τοίχο σ' ένα μπαρ στην Γλυφάδα,
και αναρωτήθηκα:
Τώρα, τούτοι 'δω είναι υπερήφανα ρατσιστές, ή
απλά δεν έχουν ιδέα τα μαλακισμένα τι συμβολιζει αυτή η σημαία και την κοτσάρανε για ντεκόρ;

Όπως έγραψα και στην προηγούμενη ανάρτηση,
Τα στρατόπεδα χαράζονται στο χώμα.
Η αντιπαράθεση πλησιάζει.

Χρειάστηκαν 160 χρόνια, αλλά ο Νότος όντως ανέκαμψε. Έπρεπε να τους είχαμε αφήσει να αποσχιστούν.
Θά 'χαν καταντήσει φτωχότεροι από την νοτια Ιταλία
και οι σκλάβοι τους θα τους είχαν κόψει τα λαρύγγια.

 Όσο για το αν πρέπει να είμαι ευγενικός, διπλωματικός και υποχωρητικός,
επιτρέπωντας στις απόψεις του Παλιού Νότου να ακουστούν,
η απάντησή μου είναι απλά και σταθερά, Όχι!
Όσον αφορά τον Πολιτισμό που τον πήρε ο άνεμος, η που έπρεπε να τον είχε πάρει ο άνεμος:
Frankly, my dear, I don’t give a damn.

Για όσους πιθανόν να μην το γνωρίζουν, η τελευταία μου φράση που αποδίδει τα αισθήματά μου για την αναβίωση του Νότου, «Frankly, my dear, I don't give a damn» είναι από τις πιο γνωστές ρήσεις στη Ιστορία του Κινηματογράφου.

Όταν ο Ρeτ Μπάτλερ (Κλαρκ Γκέημπλ) εγκαταλείπει επί τέλους την  Σκάρλετ Ο’Χάρα (Βιβιεν Λη), εκείνη τον ρωτάει, στη πόρτα, με την καταχνιά έξω, «Ρετ! αν φύγεις, που θα πάω; τι θα κάνω;!» και εκείνος απαντά με το κλασσικό: «Ειλικρινά, αγαπητή μου, δεν δίνω δεκάρα.»

Θα ήθελε ο κάθε σκεπτόμενος άνθρωπος με κάποια μόρφωση ο Νοτος να είχε χαθεί στην καταχνιά του χρόνου για πάντα. Αντ' αυτού όμως, με χρόνια, με καιρους, ο Νότος ακολούθησε αυτό που υποσχέθηκε στον εαυτό της η Σκάρλετ στο τέλος της ταινίας αφού την  εγκατέλειψε ο Ρετ: «Θα σκεφτώ κάποιον τρόπο να τον φέρω πίσω. Άλλωστε, αύριο είναι μια άλλη μέρα!» Ναι, μια καινούργια μέρα που έφερε τον Τραμπ να ηγηθεί της αναβίωσης του Νότου που, χαριτωμένα,  περνάει για... πολιτική των Ρεπουμπλικάνων εναντίων των Δημοκρατικών, ενώ, στην πραγματικότητα είναι μανιώδης κατά κράτος επίθεση του Νότου εναντίων του Βορρά.

Εν τω μεταξύ, κάτι άλλο επίσης χαριτωμένο, είναι ότι οι ρόλοι των κομμάτων έχουν αντιστραφεί. Αν ο Ρεπουμπλικάνος Αβραάμ Λίνκολν επέστρεφε σήμερα και έψαχνε για το κόμμα του θα πίστευε ότι το κόμμα του είναι το σημερινό Δημοκρατικό. Από τα τέλη του 19ου αιώνα, οι αρχές του τότε Ρεπουμπλικανικού κόμματος μεταφέρθηκαν στο Δημοκρατικό κόμμα, και του παλιού Δημοκρατικού στο σημερινό Ρεπουμπλικανικό. Φυσικοκοινωνική εξέλιξη.

Το τέλος της ταινίας του 1939, ότι αύριο είναι μια καινούργια μέρα, 86 χρόνια τώρα, λειτούργησε σαν κρυμένο συμβολικό σύνθημα ελπίδας ότι ο Νότος μπορεί μια μέρα, με χρόνια με καιρούς, να ξανασηκωθεί. Να αναβιώσει. Τα γνωρίζουν άραγε αυτά οι εκτός Αμερικής;

Όλα μπήκαν σε εφαρμογή και ξεκίνησαν με την εκλογή ενός μαύρου Προέδρου. Τότε που ο Ντόναλντ Τραμπ, προσπαθώντας από την θέση του σαν απλός πολιτης, το 2009-2011, πάμπλουτος με ακίνητα και πασίγνωστος από την τηλεοπτική σειρά Ο Μαθητευόμενος, απαιτούσε το πιστοποιητικό γέννησης του Μπαράκ Ομπάμα λέγοντας ότι δεν είχε γενηθεί στην Αμερική και συνεπώς δεν μπορούσε να είναι πρόεδρος. Ο Ομπάμα γελοιοποίησε τον Τραμπ στον λόγο που έβγαλε, ο Ομπάμα, στο Δείπνο των Ανταποκριτών στις 30 Απριλίου του 2011 και ο Τραμπ, και ο Νότος δεν το συγχώρησαν ποτέ. Ο Τραμπ πήρε την προεδρία αμέσως μετά τον Ομπάμα.

Αυτά που γράφω εδώ είναι καθημερινή γνώση και πραγματικότητα στην Αμερική.
Στην Ευρώπη, είναι;
Στην Ευρώπη, υποθέτω, ο κόσμος μισεί την παγκοσμιοποίηση επειδή οι Αμερικάνοι βγάζουν περισσότερα λεφτά κάνοντάς την από τους Ευρωπαίους που ούτε μια Ευρωπαϊκή Ένωση δεν κατάφεραν να πετύχουν σωστά, και, για τον Παλιό Νότο, και τι σχέση έχει με το σήμερα, και με το αύριο, οι Ευρωπαίοι δεν έχουν ιδέα.

Όπως καταλήξαμε πριν κάμποσες αναρτήσεις όταν μιλούσαμε για τον Τραμπ, οι Τραμπικοί δεν είναι ηλίθιοι. Ειναι κάτι άλλο, δύσκολο να εξηγηθεί σε Ευρωπαίους σήμερα. Στην σημερινή ανάρτηση προσπάθησα να το εξηγήσω.

Μην κουράζεστε αγαπητοί μου, με οικονομικές και κοινωνικές θεωρίες και εξηγήσεις πολιτικές. Πρόκειται για σύγκρουση δύο Πολιτισμών. Από την μια μεριά ρατσισμός, ομοφοβία, και εθνικισμός. Και από την άλλη, τα αντίθετα του ρατσισμού, της ομοφοβίας και του εθνικισμού. Όοοολα αυτά που γίνονται στην Αμερική και κατ' επέκταση στον κόσμο δεν είναι παρά η αναβίωση του Νότου στην Αμερική με μηχανισμούς δικτατορίας, με όχημα τον Ντόναλντ Τραμπ.

 

~~~

Θυμάται την φωνή του πατέρα της:

Η Τάρα (η φυτεία τους) είναι το μόνο πράγμα που έχει σημασία!

Το μόνο που αντέχει στον χρόνο.

Η Τάρα είναι εκεί που βρίσκεις την δύναμή σου!

Η Τάρα! Τάρα! ...Τάρα!

Τάρα! Η εστία. Θα πάω στο σπίτι μου.
Και θα σκεφτώ κάποιον τρόπο να τον φέρω πίσω.
Άλλωστε... Αύριο είναι μια άλλη μέρα!

Ένα κρυμένο σύνθημα ελπίδας ότι ο Νότος μπορεί μια μέρα να ξανασηκωθεί.

~~~

Πληροφοριακή Σημείωση: Ήταν δύο τοπογράφοι, ο κύριος Τσαρλς Μέησον και ο κύριος Τζερεμάια Ντίξον και μεταξύ του 1763 και του 1767 τράβηξαν μια ίσα γραμμή στον χάρτη της τότε Βρετανικής ανατολικής ακτής της Βορείου Αμερικής για να διαχωρίσουν τον Νότο όπου υπήρχε δουλεία με τον Βορρά όπου δεν υπήρχε δουλεία. Έτσι, η γραμμή Μέησον-Ντιξον, the Mason-Dixon Line, έγινε γνωστή ως τα σύνορα του Νότου. Και, νότια της γραμμής, ο Νότος έγινε γνωστός χαϊδευτικά με το όνομα Ντίξι. Dixie. Ή, Dixieland. Από το όνομα του κυρίου Ντίξον.

Η έκφραση whistling Dixie (να σφυρίζεις Ντίξι) αναφέρεται στο να σφυρίζεις (ανέμελα) το γνωστό τραγούδι του Παλιού Νότου: https://www.youtube.com/watch?v=5OKdbc0DYpM

Well I wish I was in the land of cotton
Old times there are not forgotten
Look away, look away
Look away, Dixieland

Λοιπόν, θα ήθελα νά 'μαι στη γη του βαμβακιού
Παλιοί καροί, εκεί, δεν είναι ξεχασμένοι
Απόστρεψε τα μάτια σου, απόστρεψε τα μάτια σου,
Απόστρεψε τα μάτια σου, γη-της-Ντίξι

Χρησιμοποιείστε το παραπάνω λινκ να το ακούσετε το τραγούδι στο youtube.

Και αν ακούσετε το τραγούδι Dixieland που αντιπροσωπεύει τον Νότο, ακούστε και εκείνο που αντιροσωπεύει τον Βορρά!
The Battle Hymn of the Republic.
Ο Ύμνος Μάχης της Δημοκρατίας.
U.S. Army Field Band: https://www.youtube.com/watch?v=Jy6AOGRsR80
Joan Baez: https://www.youtube.com/watch?v=6matcK5SCo

Παρακάτω, λίγα πρόσφατα σχόλιά μου από το Washington Post, που είναι σχετικά με την σημερινή ανάρτηση εδώ στο Ελληνικό μου μπλογκ. Από το 2015 έχω δημοσιεύσει κάπου 16.000 σχόλια καμποσα των οποίων ξεκίνησαν συζητήσεις στο Washington Post και στους New York Times. Είναι το λιγότερο που μπορώ να κάνω για την χώρα μου από ένα χωριό σε ένα Ιταλικό βουνό.

~~~

Κουβέντα

 

Το πως σκεφτόμαστε, ο καθένας, σχετικά με οποιοδήποτε θέμα εξαρτάται και από το πως λειτουργεί το μυαλό μας από την δομή του, με την οποία γεννηθήκαμε, η οποία περεταίρω θράφηκε και εξελίχτηκε από την άμεση κοινωνία, την ευρύτερη κοινωνία, την παιδεία, την μόρφωση, αλλά επίσης και από τα ένστικτα που πηγάζουν από τα βάθη της οργανικής, φυσικής εξέλιξης.

Η φύση μας επιβάλει την επιβίωση του ισχυρότερου αλλά η νόησή μας ωθεί προς την αλληλεγγύη και ισότητα. Η φύση μας ωθεί να προτιμάμε τους όμοιους μας αλλά η νόηση μας προτείνει την συμπερίληψη όλων.

Ο πατριωτισμός, και το επόμενο βήμα μετά τον πατριωτισμό, ο φασισμός, απαιτούν τον αποκλεισμό άλλων από τον κύκλο μας ενώ η οικουμενική αντιμετώπιση αγκαλιάζει όλη την ανθρωπότητα ασχέτως με εθνικότητα ή ράτσα, πίστη ή προτιμήσεις.

Η πιο εμφανής διαφορά μεταξύ των ανθρώπων δεν είναι η ράτσα ή η εθνότητα αλλά το φύλο. Η ανθρωπότητα αποτελείται από άνδρες και γυναίκες, και η ταυτότητα των ανθρώπων τοποθετείται βάση των ορμονών του καθενός σε κάποιο σημείο πάνω στην ευθεία γραμμή μεταξύ των δύο φύλων --και εκεί ξεκινά ο αυθαίρετος διαχωρισμός και συνεπώς η καταπίεση, και ο φόβος.

Πριν 100 χρόνια οι γυναίκες δεν επιτρεπόταν να ψηφίζουν. Σήμερα όχι μόνο ψηφίζουν αλλά γίνονται Βουλευτές, Υπουργοί και Πρωθυπουργοί. Το επόμενο βήμα στον αιώνα που έρχεται ελπίζω να είναι το να γίνονται γυναίκες ιερωμένοι σε όλες τις θρησκείες. Να σταματήσει πλέον η διαφοροποίηση μεταξύ ανθρώπων βάση φύλου.

Το που τοποθετείται ο καθένας μας και η κάθε μια μας ως προς τα φύλα, την ράτσα, το έθνος, την πίστη κλπ… εξαρτάται από πολλούς παράγοντες και μερικοί από αυτούς τους παράγοντες είναι εμπεδωμένοι στην οργανική φύση του καθ΄ενός και της κάθε μιας. Άλλοι παράγοντες αναπτύσσονται με την ικανότητα διανόησης του κάθε εγκέφαλου, την παιδεία, την μόρφωση… το περιβλάλλον. Υπάρχουν άνθρωποι που απλά παπαγαλίζουν αυτά που τους λένε οι ...αρχηγοί τους. Και υπάρχουν και οι άνθρωποι οι οποίοι δεν ενδιαφέρονται καν να κοιτάξουν μέσα τους και να βρουν το που βρίσκονται στα θέματα αυτά, ή το γιατί βρίσκονται όπου βρίσκονται.

Εγώ παραδείγματος χάριν, από παιδί, και μεγαλώνοντας μέχρι σήμερα, πάντα ψάχνομαι και ποτέ δεν «είδα» διαχωρισμό αξιολόγησης ανάμεσα στα φύλα, τις ράτσες, τα έθνη… Οι άνθρωποι και ο χαρακτήρας τους και ο νους τους με ενδιέφερε, όχι το φύλο, ράτσα ή έθνος. Για μένα, κυρίως αυθόρμητα από ένστικτο, αλλά και επίσης λόγω της όποιας ανάπτυξης ακολούθησε ο νους μου, η «πατρίδα» μου είναι το Σύμπαν, όχι μια συγκεκριμένη χώρα της Γης, το «έθνος» μου είναι όλη η Ζωή στο Σύμπαν, ούτε καν μόνο όλη η ανθρωπότητα ή ένα συγκεκριμένο έθνος, και δεν αισθάνομαι ποτέ καμία σημασία ως προς το φύλο των ανθρώπων γύρω μου, άνδρες, γυναίκες, ομοφυλόφιλοι, τρανς... Καθώς μεγάλωνα και μεγαλώνω όλο και περισσότερο συνειδητοποιώ ότι αισθανόμενος και σκεφτόμενος έτσι ανήκω σε μια μικρούτσικη μειονότητα.

Και καθώς μεγαλώνω όλο και βλέπω ότι η πείρα της ζωής με διδάσκει πως, πολύ συχνότερα από όσο θα ήταν σωστό, η συζήτηση με ανθρώπους διαφορετικών απόψεων είναι απογοητευτική.

Επειδή, όλο και περισσότεροι συζητητές αποφεύγουν την συζήτηση και απαντούν με την έκφραση «αυτό είναι γνώμη σου». Ελάχιστα γνωστό γεγονός είναι ότι μόνο οι αυταρχικοί άνθρωποι που θέλουν να επιβάλουν την άποψή τους, χωρίς να έχουν επιχειρήματα για συζήτηση, καταφεύγουν στο σοφιστικό αδιέξοδο του «αυτό είναι γνώμη σου».

Η συζήτηση είναι, ή θα έπρεπε ίσως να ήταν, ...ενδιαφέρον πράμα. Αναζήτηση από κοινού.

Λέει ένας, αυτό είναι κόκκινο. Απαντάει ο άλλος, εμένα μου φαίνεται περισσότερο ροζ. Και λέει ο τρίτος, μα εγώ το βλέπω να μωβίζει κάπως.

Ή, λέει ένας, αυτό είναι κόκκινο. Και απαντά ο άλλος. Τι λε ρε, μπλε είναι. Τι μπλε καλέ μου; κοίτα που το χρώμα είναι σαν τριαντάφυλλο. Δεν υπάρχουν μπλε τριαντάφυλλα! Ναι, αντικρούει ο άλλος, αλλά υπάρχουν μπλε πανσεδες! Μα αυτό δεν είναι πανσές, τριαντάφυλλο είναι. Γνώμη σου, τον αποστομώνει ο άλλος!

~~~

Τις προάλλες μπήκε στο σπίτι μας άνθρωπος που για πάνω από δεκαοχταετία, ποτέ, για κάποιον άγνωστο μέχρι τώρα λόγο, δεν είχα αισθανθεί ότι ταιριάζουμε, σαν άνθρωποι. Κάτι δεν ήτανε στην θέση του. Και τώρα επί τέλους, τις προάλλες, αποκαλύφθηκε το γιατί. Ντιπ αγράμματος φασίστας παπαγαλάκι ο άνθρωπος. Του αρέσει ο Τραμπ επειδή μάχεται εναντίων των τρανς και εναντίων εκείνων που μας λένε ότι «δεν υπάρχουν δύο φύλα αλλά 752 φύλα». Αργότερα το είπε «252 φύλα». Στάσου, του λέω, από 752 κατέβηκε ο αριθμός στα 252; Πεντακόσια λιγότερα, αλλά το 52 μένει 52; Η απάντηση ήταν ότι για εκείνον η πίστη είναι «Πατρίδα-Θρησκεία-Οικογένεια». Το είπε με έναν στόμφο που μου θύμισε τον Παπαδόπουλο το '67. Και με ρώτησε αν έχω ακούσει για την Χρυσή Αυγή. Αρκετές φορές τόνισα ότι κάτι τέτοια τα λένε φασίστες και μαλάκες (και έβαζα ιδιαίτερο στόμφο και στην λέξη φασίστες και στην λέξη μαλάκες) και μου απάντησε κάμποσες φορές με το ...«αυτό είναι γνώμη σου».  Τες-παν, ούτε με γρονθοκόπησε ούτε τον πέταξα έξω από το σπίτι μας.

Τον ρώτησα κάποια στιγμή, αν ένας άνθρωπος λόγω του οργανισμού του αισθάνεται γυναίκα, εσένα πως παρεμβαίνει στην δική σου ελευθερία; Παρεμβαίνει, απαντούσε. Έπρεπε να τον είχα ρωτήσει, και πως σου παρεμβαίνει ρε μαλάκα; σου θίγει τον ...ανδρισμό;! Αλλά δεν το είπα αυτό. Είχα αρχίσει να φοβάμαι γιατί έχουμε αρκετά μπιμπλό, κρύσταλλα κλπ.

Δυστυχώς δεν είχα ούτε τριαντάφυλα ούτε πανσέδες να του πετάξω. Μόνο μπανάνες είχαμε στο σπίτι, για το κέηκ που φτιάχνω για την Μαργαρίτα και δεν ήθελα να τις χαραμίσω. Τις μπανάνες. Και ήταν και πολύ ώριμες! ότι πρέπει για το αμερικάνικό μου  Banana bread για το οποίο τρελαίνεται η Μαργαρίτα.

Banana bread

• 250 γρ. αλεύρι
• 1 κουταλάκι του γλυκού μαγειρική σόδα
• 1 κουταλάκι του γλυκού μπέηκινγκ πάουντερ
• 1/4 κουταλάκι του γλυκού αλάτι
• 115 γρ. ανάλατο βούτυρο
• 150 γρ. καστανή ζάχαρη
• 50 γρ. λευκή ζάχαρη
• 2  αυγά
• 80 γρ. γιαούρτι
• 4 ώριμες μπανάνες λιωμένες  με μεγάλο πιρούνι
• 1 κουταλάκι του γλυκού εκχύλισμα βανίλιας
• 1-2 φλυτζάνια κομματάκια σοκολάτα γάλακτος (chocolate chips)

Πάντως μου είπε, «Δεν είχα γνωρίσει ποτέ τον Κώστα αλλά ήθελα να σου πω συλλυπητήρια». Ευχαριστώ, του λέω, αλλά τον είχες γνωρίσει και τον είχες δει σε τρεις εκδηλώσεις, εκείνη, την άλλη και την παράλλη, και επίσης ο Κώστας ήταν και στον γάμο μας που είχατε έρθει κι’ εσείς και είχατε μιλήσει και τότε αρκετές φορές με τον Κώστα, και στον γάμο και στο δείπνο. «Α, ναι;» απάντησε με αμηχανία.

Δεν ξέρω τι να μου μείνει βαθύτερα από την τελευταία και τελική αυτή συνάντηση. Ο ηλίθιος φασισμός ή το ότι δεν θυμόταν ότι είχε γνωρίσει και μιλήσει με τον γιό μας, τέσσερεις ξεχωριστές φορές συνολικά, ένας γάμος και τρεις εκδηλώσεις… Εντάξει, δεν τον βλέπω να ξαναπατάει το πόδι του στο σπίτι μας, τι να κάνουμε, ένας λιγότερος άνθρωπος να συναντάμε και να ανακατεύονται τα σωθικά μας.

Αυτό που εννοώ είναι ότι υπάρχουν αναμφισβήτητες Ηθικές Επιταγές.
Πιο βαθιά μου έρχεται στα αγγλικά: Moral Imperatives.
Δεν υπάρχει πια χώρος για την υποκρισία της κοινωνικότητας και για την δειλία της ευγένειας.
Τα γεγονότα και η ιστορία έχουν ξεπεράσει και υπερβεί τον εφησυχασμό της καθημερινότητας.
Τα στρατόπεδα χαράζονται στο χώμα.
Η αντιπαράθεση πλησιάζει.

~~~

Ειρήνη

Όταν ο Καρδινάλιος Χόργε Μπεργκόλιο από την Αργεντινή εξελέγη Πάπας, επέλεξε το όνομα Φραγκίσκος, το όνομα του Φτωχούλη του Θεού (ποβερέτο ντι Ντίο), για πρώτη φορά σαν όνομα Πάπα, βγήκε στο μπαλκόνι και οι πρώτες λέξεις που είπε στο πλήθος ήταν «Η Ρώμη έχει έναν καινούργιο Επίσκοπο», έτσι θυμίζοντας σε όλους ότι η Χριστιανοσύνη του 325 της Κοινής Εποχής είχε πέντε Επισκόπους, της Ρώμης, της Κωνσταντινούπολης, της Αντιόχειας, της Ιερουσαλήμ και της Αλεξάνδρειας, εκ των οποίων ο Επίσκοπος της Ρώμης, ο λεγόμενος Πάπας, εκείνη την ημέρα εκείνος, ήταν ένας από πέντε.

Μόλις είπε αυτές τις πρώτες του λέξεις ο Φραγκίσκος, η Μαργαρίτα, ήδη Ορθόδοξη, κι' εγώ αλληλοσκουντηχτήκαμε με έκπληξη και χαρά έχοντας καταλάβει αμέσως με τις πρώτες αυτές λέξεις ότι ο Πάπας αυτός επρόκειτο να συνεργαστεί όχι μόνο με τον Πατριάρχη στο Φανάρι αλλά με όλη την ανθρωπότητα για ειρήνη και αγάπη. Με ταπεινότητα.

Στις 8 Μαΐου 2025, καθώς η Μαργαρίτα και εγώ κάτσαμε αμέσως μπροστά στην τηλεόραση μόλις βγήκε λευκός καπνός από την καμινάδα, περιμέναμε με ανυπομονησία και με κάποια ανησυχία να δούμε αν η εποχή του Φραγκίσκου είχε κλείσει καθώς τα σύννεφα του μίσους, του φασισμού και του πολέμου, και της οπισθοδρόμησης απλώνονται πάνω από όλο τον πλανήτη, ή αν ο καινούργιος Επίσκοπος της Ρώμης θα συνέχιζε το έργο που είχε ξεκινήσει ο Φραγκίσκος.

Όταν ο Καρδινάλιος Ρόμπερτ Πρήβοστ από το Σικάγο του Ιλινόι, στα Ενωμένα Κράτη της Αμερικής εξελέγη Πάπας, επέλεξε το όνομα Λέων, Λέων XIV (14^ος) και βγήκε στο μπαλκόνι, οι πρώτες λέξεις που είπε στο πλήθος ήταν «Ειρήνη Υμίν» (Πατσε α Βόι), έτσι θυμίζοντας τις πρώτες λέξεις που λέγεται στα Ευαγγέλια ότι είπε ο Ιησούς από την Ναζαρέθ στους μαθητές του μετά από την Ανάσταση. Η ομιλία που ακολούθησε, στα Ιταλικά, είχε σαν κεντρικό μοτίβο και θέμα την παγκόσμια Ειρήνη, την ταπεινότητα και τις διδαχές του Αγίου Αυγουστίνου. Και, μίλησε για το πως πρέπει όλοι οι άνθρωποι, και μέσω της Εκκλησίας, να χρτίσουμε γέφυρες μεταξύ μας.

Ο Πάπας Φραγκίσκος, ενάμιση χρόνο πριν πεθάνει, χειροτόνησε τον Ρόμπερτ Πρήβοστ Καρδινάλιο το Φθινόπωρο του 2023, και αμέσως του έδωσε κεντρική οργανωτική υπευθυνότητα στην Αγία Έδρα του Βατικανού. Μια καθαρή ένδειξη προτίμησης, ίσως, προς τον Πρήβοστ, σαν διάδοχό του και συνεχιστή του έργου του.

Αναρωτιέται κανείς γιατί άραγε ο Πρήβοστ επέλεξε το όνομα Λέων. Το όνομα αυτό κουβαλά μαζί του πράξεις των δεκατριών Επισκόπων της Ρώμης που το χρησιμοποίησαν πριν από τον Πρήβοστ. Ένα παράδειγμα είναι ο Λέων ΙΙΙ (Πάπας 795-816 KE) ο οποίος αντιστάθηκε μακράν και επιτυχώς εναντίων των πιέσεων που δεχόταν από τον Καρλομάγνο, ιδίως 801-809 όταν ο Καρλομάγνος και η αυλή του πίεζαν να συμπεριληφθεί το «και του Υιού» στο Σύμβολο της Πίστεως της Νίκαιας, και ο Λέων ΙΙΙ δεν δέχθηκε να χωρίσει έτσι την εκκλησία σε δύο. Αυτό δεν έγινε για άλλα 245 χρόνια μέχρι το 1054 ΚΕ.

Ελπίζω ο Λέων XIV να μπορέσει να αντισταθεί στην σκληρότητα, φασισμό, ρατσισμό, ομοφοβία και στυγνότητα του Ντόναλντ Τραμπ όπως ο Λέων ΙΙΙ αντιστάθηκε στον επεκτατισμό του Καρλομάγνου.

Και, ο τελευταίος Λέων άλλωστε, ο Λέων XIII, πρωτοστάτησε στην μετάβαση της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας στους σύγχρονους καιρούς από τον δέκατο ένατο στον εικοστό αιώνα.

Πάντως η Ιταλική οικογένειά μας χάρηκε που είναι Αμερικανός ο Λέων XIV. Γράψανε στην οικογενειακή συζήτηση στην Γουατσάπ ότι έχουμε Αμερικανό αδελφό στην οικογένεια (εμένα) και τώρα έχουμε και Αμερικανό Πάπα!

ΥΓ. Βλέπω ότι ο Ελληνικός τύπος γράφει το όνομα του Ρόμπερτ Πρήβοστ ως Ρόμπερτ Πρεβόστ. Στην αγγλική γλώσσα το Robert Prevost προφέρεται Ρόμπερτ Πρήβοστ, και αν ακόμα χτυπηθούν κάτω οι Έλληνες ξερόλες που όλα στα Αγγλικά τα λένε.

~~

Εξωγήινοι

 

Το φολκλόρ της Επιστημονικής Φαντασίας, ιδιαίτερα τα τελευταία 80 χρόνια, σφύζει με τις θεωρίες και το ψάξιμο για το αν υπάρχει ζωή εκτός της Γης. Επιστήμονες και ερασιτέχνες, φιλόσοφοι και φανατικοί των κόμικς… θεωρούν. Και ψάχνουνε.

Η πρώτη ειδίκευση του όρου, η σημασία της οποίας διαφεύγει από την συντριπτική πλειοψηφία είναι ότι μιλάμε όχι απλά για «ζωή πέρα από την Γη» αλλά, για «ζωή όπως την γνωρίζουμε, πέρα από την Γη» (“Life as we know it”). Αυτό σημαίνει ότι αναρωτιόμαστε και ψάχνουμε για ζωή όπως την γνωρίζουμε στην Γη και όπως μπορούμε, έτσι, να την αναγνωρίσουμε από την Γη. Αυτό και μόνο περιορίζει σημαντικά το πεδίο εφαρμογής της αναζήτησης. Πρέπει να υπάρχουν, θεωρητικά τουλάχιστον, πολύ περισσότερα είδη ζωής τα οποία να μην μπορούμε να τα αναγνωρίσουμε, ή να τα φανταστούμε, από όσα να μπορούμε να αναγνωρίσουμε ως «ζωή».

Άρα, ο πρώτος όρος που πρέπει να προσδιορίσουμε είναι το τι είναι Ζωή.

Σε αυτή την ερώτηση δεν έχουμε δώσει ακόμα απάντηση.

Γι' αυτό και ειδικεύουμε: Ζωή όπως την γνωρίζουμε (εδώ στον πλανήτη Γη).

Και, θεωρούμε ανώτερο είδος ζωής εκείνο που έχει αναπτύξει τεχνολογικό πολιτισμό σαν τον πολιτισμό του Homo Sapiens (του Ανθρώπου).

Δηλαδή, εισάγουμε δύο φίλτρα, την τεχνολογία, και την φύση όπως εξελίχθηκε συγκεκριμένα στην Γη, και τα φίλτρα αυτά αποκλείουν όλες τις άλλες πιθανότητες, οι οποίες μπορεί να είναι χιλιάδες, ή εκατομμύρια, ή απλά άπειρες.

Και εκλαμβάνουμε το είδος μας σαν κάποια κορωνίδα εξέλιξης χωρίς καν να συλλογιστούμε την πιθανότητα ότι η τυχαία μας εξέλιξη ανέπτυξε ένα είδος, εμάς, που δεν είναι παρά ένας καρκίνος στην βιόσφαιρά της Γης. Μια αποτυχία που θα διορθωθεί με την έκλειψή της. Μια έκτρωση της φύσης που καταστρέφει το περιβάλλον της, αλληλοδολοφονείται, και δεν κατανοεί τίποτα από την πραγματικότητα του Σύμπαντος.

~~~

Τέσσερις εξέχουσες θεωρίες, που προσπαθούν να εξηγήσουν την προέλευση της ζωής, είναι η αβιογένεση, η πανσπερμία, η αυθόρμητη γένεση, και ο δημιουργισμός.

Mια πιο λεπτομερής ματιά στην κάθε θεωρία:

Αβιογένεση (ή, Χημική Εξέλιξη):
Αυτή η θεωρία υποστηρίζει ότι η ζωή προέκυψε από μη ζωντανή ύλη μέσω χημικών διεργασιών στην πρώιμη Γη.
Παράδειγμα: Ο τυχαίος σχηματισμός πολύπλοκων μορίων από απλούστερες ύλες όταν βρίσκονται σε κατάλληλο περιβάλλον.

Πανσπερμία:
Αυτή η θεωρία προτείνει ότι η ζωή προήλθε από αλλού στο σύμπαν και μεταφέρθηκε στη Γη μέσω μετεωριτών ή άλλων ουράνιων σωμάτων.
Παράδειγμα: Μικροοργανισμοί ή σπόρια από το διάστημα που φτάνουν στη Γη. Αυτά όμως που πρωτο-δημιουργήθηκαν;

Αυθόρμητη Γένεση:
Αυτή η θεωρία υποδηλώνει ότι η ζωή μπορεί να προκύψει αυθόρμητα από τη μη ζωντανή ύλη.
Παράδειγμα: Η ιδέα ότι τα σκουλήκια προκύπτουν από το σάπιο κρέας ή τα ποντίκια από το ψωμί. (το σάπιο κρέας όμως προήρθε από ζωντανό όν και το ψωμί προέρχεται από φυτό, το στάρι, που το επεξεργάζεται ο άνθρωπος ο οποίος ήδη υπάρχει σαν ζωή).

Δημιουργισμός:
Αυτή η άποψη υποδηλώνει ότι η ζωή δημιουργήθηκε από ένα υπερφυσικό ον ή κάποια δύναμη, μέσω παρά-φυσικών διεργασιών.
Παράδειγμα: Η ιδέα ότι ο Θεός, ή κάποια ανώτερη νοημοσύνη, δημιούργησε τον κόσμο και όλες τις μορφές ζωής στον κόσμο. Το πρόβλημα βέβαια με αυτό είναι η ερώτηση του πως δημιουργήθηκε ο Δημιουργός.

Η μόνη θεωρία από αυτές τις τέσσερεις η οποία δεν χρειάζεται κάτι το προγενέστερο για να υπάρξει, είναι η Αβιογένεση.

Αλλά, δεν έχουμε προσδιορίσει τι είναι Ζωή ούτε έχουμε προσδιορίσει πως δημιουργείται ή πως γενιέται. Και, προχωράμε μπροστά με τους συλλογισμούς μας (επειδή δεν μπορούμε να κάνουμε αλλιώς):

1. The Fermi Paradox / Το παράδοξο του Φέρμι

Ο Enrico Fermi (1901-1954) ήταν Ιταλός, πολιτογραφημένος Αμερικανός φυσικός, γνωστός ως ο δημιουργός του πρώτου τεχνητού πυρηνικού αντιδραστήρα στον κόσμο, του Chicago Pile-1, και μέλος του Manhattan Project. Τον αποκαλούν «αρχιτέκτονα της πυρηνικής εποχής» και «αρχιτέκτονα της ατομικής βόμβας».

Η φημισμένη ερώτηση που έκανε, χαριτολογώντας, ο Φέρμι, η οποία έγινε γνωστή σαν το Παράδοξο του Φέρμι ήταν: «Where is everybody?» («Που είναι όλοι τους;»)
Το παράδοξο αυτό εννοεί ότι εφ' όσον το Σύμπαν είναι τεράστιο, με δισεκατομμύρια γαλαξίες με τρισεκατομμύρια πλανήτες ο καθένας, γεγονός που σημαίνει ότι πρέπει να υπάρχει ζωή παντού, γιατί δεν έχουμε δει ούτε ένα δείγμα ζωής εκτός της Γης; Που είναι όλοι τους;

Πιο συγκεκριμένα, πόσοι τεχνολογικοί πολιτισμοί μπορεί, πιθανόν, να υπάρχουν στον Γαλαξία μας και μόνο σε αυτόν;

2. The Drake Equation / Η Εξίσωση του Ντρέηκ

Ο Frank Drake (1930-2022) ήταν Αμερικανός αστροφυσικός και αστροβιολόγος. Πρότεινε μια εξίσωση η οποία θα έδινε ένα γενικό μέσο όρο του πόσοι τεχνολογικοί πολιτισμοί μπορεί να υπάρχουν στον Γαλαξία μας τους οποίους:

όπου:

N = ο αριθμός των πολιτισμών στον γαλαξία μας με τους οποίους μπορεί να είναι δυνατή η επικοινωνία (δηλαδή που βρίσκονται στον τρέχοντα κώνο φωτός του παρελθόντος).

ισούται με:

R∗ = ο μέσος ρυθμός σχηματισμού άστρων στον Γαλαξία μας.
fp = το κλάσμα εκείνων των αστεριών που έχουν πλανήτες.
ne = ο μέσος αριθμός πλανητών που μπορούν δυνητικά να υποστηρίξουν ζωή ανά αστέρι που έχει πλανήτες.
fl = το κλάσμα των πλανητών που θα μπορούσαν να υποστηρίξουν ζωή που στην πραγματικότητα αναπτύσσουν ζωή κάποια στιγμή.
fi = το κλάσμα των πλανητών με ζωή που συνεχίζουν να αναπτύσσουν ευφυή ζωή (πολιτισμοί).
fc = το κλάσμα των πολιτισμών που αναπτύσσουν μια τεχνολογία που απελευθερώνει ανιχνεύσιμα σημάδια της ύπαρξής τους στο διάστημα.
L = το χρονικό διάστημα για το οποίο τέτοιοι πολιτισμοί απελευθερώνουν ανιχνεύσιμα σήματα στο διάστημα.

Αυτή η μορφή της εξίσωσης εμφανίστηκε για πρώτη φορά στην εργασία του Drake το 1965.

Διάφορα πανεπιστήμια και επιστήμονες που προσπάθησαν να δώσουν απάντηση στην εξίσωση, σχετικά με το πόσοι πολιτισμοί πιθανών να υπάρψουν στον Γαλαξία που να μπορούμε να τους ανιχνεύσουμε, έφτασαν σε διάφορα αποτελέσματα, από περίπου 10.000 έως και ...μηδέν.

Το αξιοπερίεργο είναι ότι χωρίς να έχουμε την ικανότητα να μορφώσουμε την παραμικρή ιδέα του τι είναι Ζωή, ή πως λειτουργεί το Σύμπαν, αξιώνουμε ότι οι ασυνάρτητες α-νοησίες τις οποίες εφευρίσκουμε και πιστεύουμε περί της προέλευσης, της φύσης και της σημασίας μας έχουν την παραμικρή εγκυρότητα στο άπειρο και μεγαλειώδες αυτό Σύμπαν.

~~~