Φάμε

Επί τέλους, σε παγκόσμια αποκλειστικότητα, η Αποθήκη Σκέψης παρουσιάζει την (σχεδόν) τελική λίστα των αγαπημένων μου εδεσμάτων, και ποιά είναι η καλύτερη μνήμη από το καθένα. Συγγνώμη που πήρε τόσον καιρό, ξέρω ότι είχατε αρχίσει να φοβάστε πως δεν θα την δημοσίευα ποτέ. Ιδού όμως που η υπομονή πάντα ανταμείβεται.

Ο κόκκινος αστερίσκος (*) σημαίνει ότι το συγκεκριμένο είναι απαραίτητο συστατικό της ζωής.

Ψωμί:
Ο Φούρνος στην Βάρκιζα.
Φούρνοι στην Μονμάρτρ στο Παρίσι...
Ένας φούρνος στα Πίσια πάνω από το Λουτράκι που έκλεισε όταν πέθανε ο γέρος.
Πούλιας.
Αφράτα ψωμάκια Αμερικανικών εστιατορίων.
Το δικό μου*.

Κρουασάν:
Γαλλικά, στο Παρίσι.

Κορν Φλέηκς:
Κέλλογκ'ς ορίτζιναλ με ολόπαχο γάλα κρύο και λίγη κρέμα γάλακτος από πάνω.

Γιαούρτι*:
Στραγγιστό ΜΕΒΓΑΛ, ή χωριάτικο σπιτικό.
...ίσως και με μέλι και καρύδια.

Αυγά:
Τηγανιτά της μάνας μου...
Τηγανιτά και γυρισμένα ανάποδα στο τέλος, αλά-Αμερικανικά
Βραστά...
Βραστά σαλάτα με μαγιονέζα.
Και, τηγανιτά με μπέηκντ μπηνς πάνω σε τόστ (λευκό Αγγλικό ψωμί) και μπέηκον!!!
Σάμτουιτς αυγοσαλάτα με κάρδαμο, έξω από τον σταθμό της Βικτώρια...
Τηγανιτά δικά μου από το μπακάλικο του Φράνκο*.

Χταπόδι στα κάρβουνα*:
Αίγινα, φυσικά.
Οπουδήποτε, αρκεί να είναι καλό.

Γαρίδες σαγανάκι:
Τουρκολίμανο, περασμένες δεκαετίες.

Καλαμαράκια τηγανιτά:
Κάπου στον Σαρωνικό προς Βουλιαγμένη.

Σαλάτα Χωριάτικη:
Η δικιά μου.

Τζατζίκι:
Το δικό μου.

Μελιτζανοσαλάτα:
Η δικιά μου, Πολίτικη.

Χόρτα!
Με λάδι και λεμόνι.

Φασόλια:
Γίγαντες, γιαχνί.

Στρείδια ωμά*:
Οπουδήποτε στις ΗΠΑ.

Μύδια αχνιστά σε λευκό κρασί*:
Μασαχουσέτη.
Στο σπίτι μου δίπλα στον ωκεανό.

Γιάμς:
Γλυκοπατάτες, Νέας Αγγλίας, με βούτυρο και καφέ ζάχαρη.

Πουρές:
Με τα παλιά "μπάνγκερς" στην Αγγλία που δεν τα βρίσκεις πιά...

Ζαμπόν:
Γαλλικό από την Γαλλία.

Προσούτο:
Πάρμας

Σουβλάκι καλαμάκι σε πίτα*:
1966-1972, Ένας γερούλης που σερβίριζε από ένα τρίκυκλο παρκαρισμένο Ναϊάδων και Ήβης στο Παλιό Φάληρο, τα σπιτικά του καλαμάκια και μια καταπληκτική κόκκινη σάλτσα, και πιπέρι...
1984-1990, Μια μικρή "τρύπα" ανάμεσα σε μαγαζιά κάτω από ένα φροντιστήριο που δίδασκα Αγγλικά στην Πλατεία Νέας Σμύρνης (την πάνω με τα νερά).

Σουβλάκι καλαμάκι:
Ισθμός, μέχρι το 1980-κάτι, ιδίως γύρω στο 1972. Μετά χάλασε.
Μια φορά κι ένα καιρό, στο πέτρινο περίπτερο στην Φιλοθέη.
Τα δικά μου, στον κήπο.

Σπανακόπιτα:
Της μάνας μου.
Και χωριάτικη.

Τυρόπιτα*:
Σφολιάτα, στρογγυλή, στο χέρι, απο τον φούρνο στο Φάληρο.

Πεϊνιρλί:
Στου Ελευθεριάδη στην Δροσιά (Ελευθεριάδη δεν τον λένε;) αλλά χάλασε από χρόνια τώρα...
Αυγό, παστουρμά!

Πίτσα:
Μπερτούτσι'ς, Μασαχουσέτη
...με πεπερόνι, ή με αντζούγιες!

Τσηζμπέργκερ:
Μακντόναλντ'ς Μπιγκ Μακ*.
Μέργκερ Κινγκ Μπρόιλερ ντάμπλ.
Τα δικά μου.

Χοτ Ντογκ:
Στο Φένγουαιη Παρκ βλέπωντας μπεησμπωλ.
Οπουδήποτε στους δρόμους της Νέας Υόρκης*.

Ζυμαρικά:
Τα δικά μας, φτιαγμένα στο χέρι από αλεύρι και αυγά, με κοματάκια καπνιστού σολωμού σε κράμα γάλακτος*.
Τα καπελέτι της μαμάς μας με βούτυρο*.

Λουκάνικα:
Καρδίτσας φτιαγμένα σπιτικά σε ένα μπακάλικο της Μασαχουσέτης.
Τα παλιά "μπάνγκερς" στην Αγγλία που δεν τα βρίσκεις πιά...

Τυριά:Μαλακιά φέτα,
Ελβετικό εμεντάλ από την Ελβετία,
Μπρι,
Ροκφόρ,
Τσένταρ Αγγλίας, Βερμόντ και Γουισκόνσιν,
Κόκκινο Λέστερ Βόρειας Αγγλίας,
Ανθότυρο,
Κασέρι μαλακό,
Παρμεζιάνο Ρετζιάνο...
Το κατσικίσιο της Ελίζας

Σουφλέ τυριά (ή κάτι τέτοιο):
Στης ξαδέλφης μου.

Ελιές:
Καλαμάτας.
Μυτηλίνης.

Αρακάς:
Μούσι πίης, Αγγλία.
Την μάνας μου με άνηθο.

Κουλούρια*:
Στο Σύνταγμα...
Οπουδήποτε στην Νέα Υόρκη αλλά τα λένε Πρέτζελς και έχουνε χοντρό αλάτι αντί σουσάμι και είναι πιο παχιά και αφράτα...

Μπέηγκελ*:
Με τυρί φιλαδέλφια και καπνιστό σολομό στην Νέα Υόρκη.

Ροστ Μπηφ και Γιόρκσιαρ Πούτινγκ:
Αγγλία

Μπριζόλα:
Πόρτερχάους στο Κολοράντο, ή στο Σικάγο. Μήντιουμ ρέαρ (σενιάν)*.
Ραμπ στέηκ από το σούπερμάρκετ (σενιάν).
...και φέτες μοσχαρίσιου, τερυάκι, σε καλαμάκι, στον δρόμο.
Τσίκεν-φράιντ στέηκ (μπριζόλα τηγανιτή του Νότου).
Λεπτές φέτες φιλέτου, ωμές, με λίγο φρεσκοτρυμένο μαύρο πιπέρι.
Μασχαράκι γάλακτος, λεμονάτο.
Απαραίτητα:
Ελληνική ρίγανη.
Μπαχαρικά Κέητζαν από την Νέα Ορλεάνη.
Πιπέρι καγιέν.
Σκόρδο σκόνη.
Πιπερόριζα σκόνη.
Ρούμι.
Κονιάκ.

Οβελίας:
Μέχρι τα 1970-κάτι: Στην Κάζα στον δρόμο για την Θήβα από τον Ασπρόπυργο, στην μεγάλη ανηφόρα αριστερά.
Στην ταράτσα του ξάδελφου και της ξαδέλφης, Πάσχα*.

Παϊδάκια αρνίσια:
Κουβαράδες Αττικής, μέχρι τα 1990...
Και, ταβέρνες προς την Βαρυμπόμπη, όπως και προς το Τατόι, τα '70.
Και τα δικά μου*.

Αρνί φούρνου με σάλτσα δυόσμο (μέντα):
Αγγλία.

Κρύο αρνί βραστό, προχθεσινό με μουστάρδα:
Ελλάδα.

Αρνί φούρνου με πατάτες:
Ελλάδα.

Αρνάκι φρικασέ:
Ελλάδα.

Γαρδούμπα:
Ελλάδα.

Μπιφτέκια:
Γλυφάδα*.
Σουηδία ) κεφτεδάκια, με σάλτσα.
Κεφτεδάκια τηγανιτά.

Στιφάδο:
Το δικό μου.

Γιαουρτλού Κεμπάμπ:
Στου Σουλτάν Αχμέντ στο Ίσλινγκτον στο Λονδίνο.

Σουζουκάκια:
Ελλάδα.

Κοτόπουλο:
Ψητό, ολόκληρο, Κυριακή μεσημέρι.
Τσίκεν Κιέβ.
Σάδερν φράιντ τσίκεν.
Κεντάκυ φράντ τσίκεν*.
Λεμονάτο, φέτες στήθους.

Γαλοπούλα:
Των Ευχαριστιών, Νέας Αγγλίας.
Γέμιση παραδοσιακή Νέας Αγγλίας.
Γέμιση της γιαγιάς μου και της μάνας μου με κάστανα (μας τελείωσε)

Κοκορέτσι*:
Βάρη.

Κινέζικο:
Οτιδήποτε (σχεδόν) από το μενού.
Δυό-τρία στην Τσάινατάουν του Λονδίνου*.
Το μικρό (όχι το μεγάλο) Λη-Χο-Φουκ στην Τσάινατάουν του Λονδίνου που έκλεισε κάτι χρόνια τώρα.

Σούσι (και Σασίμι)*:
Ένα μικρό οικογενειακό εστιατοριάκι, δυό-τρία χιλιόμετρα δυτικά του Μπόστον Κόλετζ στο Νιούτον προς το Νήνταμ, δεξιά, δίπλα στο Κινέζικο.

Τάι:
Με σουσάμι... :-) Στη Νέα Υόρκη και την Μασαχουσέτη.

Βιετναμήζ:
Στη Νέα Υόρκη και την Μασαχουσέτη.

Ινδική κουζίνα:
Μπασμάτι ρύζι.
Κοτόπουλο κάρυ.
Κοτόπουλο τίκα.
Ταντούρι.
Το κάρυ που αναμιγνύω εγώ από τα συνιστώντα μπαχαρικά... σαν ΣΥΡΙΖΑ με γεύση.
Ψωμί πααν.
Μαγείρεμα με γάλα καρύδας

Αεροπλάνο*:
Οτιδήποτε σε αεροπλάνο, σε θέση παράθυρο ή στην βοηθητική θέση στο πιλοτήριο.
Και στην πρώτη θέση της Γιου Ες Αίργουαίης, ή Σουίς.

Αγριογούρουνο:
Σαν του Οβελίξ.

Οτιδήποτε Κέητζαν:ΗΠΑ.

Οτιδήποτε (σχεδόν) στην ταράτσα:
Της Ροζίτας.

Ψάρι:
Μπακαλιάρος και πατάτες τηγανιτές με αλάτι και ξύδι τυλιγμένα σε εφημερίδα στο Ήστ Έντ το Λονδίνου.
Στον Λάμπρο στην Βουλιαγμένη.
Οπουδήποτε, μπακαλιάρος, στην Μασαχουσέτη.
Μπαρμπούνια.
Φαγκρί.
Βακαλάος σκορδαλιά.

Αχινούς:
Όταν τους βγάζω από την θάλασσα εγώ*.
Και σασίμι!

Καβούρια:
Στην Μαίρηλαντ.
Σχάρας στην Ελλάδα.

Αστακός*:
Στο Γιούνιον Όυστερ Χάους στην Βοστώνη.
Στο σπίτι μου δίπλα στον ωκεανό.
Στού Άντονυ'ς Πίερ Φόρ (έκλεισε)

Τσίλι:
Το καυτό τσίλι στα σαλέ στις κορφές στα Βραχώδη Όρη με τα σκι απ' έξω απ' την πόρτα.

Πατσά:
Ούτε ζωγραφιστή! Ούτε γι' αστείο!

Χάγκις:
Ούτε ζωγραφιστό! Ούτε γι' αστείο!

Τσουρέκι:
Πολίτικο.
Το δικό μου.

Ποπ κορν*:
Με βούτυρο σινεμά, σε σινεμά στις ΗΠΑ.
Το δικό μας.

Κρεμμυδάκια κομπόστα:
Στης άλλης ξαδέλφης μου.

Φράουλες:
Με κρέμα γάλακτος Ντέβον και Σαμπάνια, στο Γουίμπλεντον (φυσικά).

Σκόουνς και κρέμα γάλακτος Ντέβον:
Στα Ρωμαϊκά λουτρά στο Μπάθ, Κυριακή (λίγο ανατολικά του Μπρίστολ).

Σαμπάνια:
Βεβ Κλικώ* (Το "ε" του "Βεβ" προφέρεται πολύ κλειστό, και "Βεβ Κλικό" σημαίνει "η χήρα του κυρίου Κλικώ")

Ποτά:
Μαργκαρίτα* με αλάτι στο χείλος του ποτηριού σε θρύμματα πάγο.
Τζων (Τζακ Ντάνιελς νο.7)
Σάδερν Κόμφορτ
Το τσέρι της ξαδέλφης μου
Μαστίχα (Σκοίνος)
Κρασί κόκκινο Κανίνα
Μερλό*
Πίνο Γκρίζιο
Μπορντώ
Μποζολέ Νουβώ
Κουμανταρία Κύπρου
Τεκίλα με αλάτι στο πάνω μέρος του χεριού και φέτες λεμόνι
Μπύρα Κορόνα με λεμόνι
Μπύρα Κουρς Ορίτζιναλ*
Αγγλική Έηλ*, Χάντσμαν 'Εηλς, Μπαθ: Ρόυαλ Οουκ (την σταμάτησαν)
Σαμ Σμίθ'ς σε μπουκάλι (Αγγλική)
Φιξ ή Άλφα
Κόκα Ζήρο*
(Νερό δεν πίνω. Έχουν νερό όλα τα παραπάνω. Ίσως λίγο Πελεγκρίνο...)
Αγγλικό Παμπ*, στην Αγγλία, με αληθινή έηλ...

Ροφήματα:
Οποιοσδήποτε Ιταλικός καφές*.
Σοκολάτα Βιενουά.
Η δική μου σοκολάτα βιενουά.
Τσάι Ερλ Γκρέυ (Τουάινινγκς, φυσικά).
Τσάι Τέτλη, σακούλες (από την Αγγλία).
Κινέζικο τσάι γιασεμί.
Φρεσκοστημένο πορτοκάλι (αυτό, θεωρείται ρόφημα;)

Φρούτα:
Μπανάνες.
Μανταρίνια.
Μήλα.
Σταφύλια χωρίς κουκούτσια.

Γλυκά:
Είμαι διαβητικός.
ΣΟΚΟΛΑΤΑ*
ΡΑΒΑΝΙ*
ΛΟΥΚΟΥΜΑΔΕΣ* (στην Τήνο)
ΑΜΥΓΔΑΛΩΤΑ* κλπ στην Μύκονο (και στην Τήνο)
ΛΟΥΚΟΥΜΙΑ* Σταματελάκη στην Σύρο
ΠΑΣΤΕΣ* (σοκολάτα)
ΝΑΤΕΛΛΑ*
ΜΕΡΕΝΤΑ*
ΣΙΚΑΓΟ (παγωτό)*
ΕΚΜΕΚ ΚΑΪΜΑΚΙ*
ΠΑΓΩΤΟ ΒΑΝΙΛΙΑ με ΩΜΗ ΖΥΜΗ για ΚΟΥΚΙΣ*(Μπεν & Τζέρυ)
ΧΟΤ ΦΑΤΖ*
ΣΟΚΟΛΑΤΑΚΙΑ με ΚΑΡΥΔΑ* (Ράσελ Στόβερ)
ΣΟΚΟΛΑΤΑ με ΦΥΣΤΙΚΟΒΟΥΤΥΡΟ!* (Ρήσες)
Λιωμένη* ΣΟΚΟΛΑΤΑ με κομμάτια ψωμί (σαν φοντύ αλλά με σοκολάτα αντί τυρί)
Ζεστή* ΣΟΚΟΛΑΤΑ στα σαλέ στις κορφές στα Βραχώδη Όρη με τα σκι απ' έξω απ' την πόρτα.
ΖΑΧΑΡΟΥΧΟ ΓΑΛΑ* με το κουτάλι της σούπας
ΚΟΥΚΙΣ*!!! (σοφτ) τσόκολατ τσιπ ή/και μακαντέμια νατς: Ω-Μπον-Παιν, Ντάνκιν Ντόνατς
ΝΤΟΝΑΤΣ*!!! Ντάνκιν Ντόνατς: τσόκολατ φρόστεντ, μπόστον κρημ...
ΤΡΑΦΛΣ*!!!
ΡΟΥΜΠΑΜΠ και ΚΑΣΤΑΡΝΤ*!
ΚΑΖΑΝ ΝΤΙΜΠΙ*...
ΚΑΣΤΑΡΝΤ...ΜΠΛΑΚΜΠΕΡΙΣ και ΡΑΣΠΜΠΕΡΙΣ με χτυπημένη κρέμα γάλακτος*...
ΕΞΩΤΙΚΑ ΦΡΟΥΤΑ με χτυπημένη κρέμα γάλακτος*...
ΑΠΛ ΠΑΗ*! (με χτυπημένη κρέμα γάλακτος) γιαμ!
ΚΗ ΛΑΗΜ ΠΑΗ*!! (με χτυπημένη κρέμα γάλακτος) γιαμ-γιαμ!
ΠΕΚΑΝ ΠΑΗ*!! (με χτυπημένη κρέμα γάλακτος) γιαμ-γιαμ-γιαμ!!
ΣΟΚΟΛΑΤA*
ΣΟΚΟΛΑΤA*
ΣΟΚΟΛΑΤΑ Ίον αμυγδάλου*
ΕΚΛΑΙP*
ΠΡΟΦΙΤΕΡΟΛ (αν δεν υπάρχει εκλαίρ*)
ΚΩΚ (αν δεν υπάρχει προφιτερόλ*)
ΚΑΝΟΛΙ*!!!! (φτιαγμένα σε μοναστήρι στην Σικελία από μοναχές που έχουν παρει όρκο σιωπής [βλ. ο Νονός ΙΙΙ])
ΜΑΡΣ*, ΚΙΤ-ΚΑΤ*, ΣΝΙΚΕΡΣ*... ΤΟΥΙΞ*!
ΤΗΓΑΝΙΣΜΕΝΗ ΖΥΜΗ με ΑΧΝΗ ΖΑΧΑΡΗ* στα Αμερικανικά λούνα παρκ...
ΠΑΓΩΤΟ ΚΡΕΜΑ (κρέμα γάλακτος και κροκκοί αυγών) ΜΕ ΖΕΣΤΗ ΣΩΣ ΣΟΚΟΛΑΤΑ*...

...ξέχασα τίποτα;

American

Γιατί να περιορίζεται κανείς στο όνειρό του, του να πετάει αεροπλάνα αερογραμμών, και να μην κάνει παράλληλα και κάτι άλλο, όπως παραδείγματος χάριν να εκπαιδεύει τους συναδέλφους του σαν εκπαιδευτής στην εταιρεία του, να οργανώνει ένα εθνικό δίκτυο πανεπιστημιακού επιπέδου για προπαρασκευή πριν την είσοδο στην βιομηχανία αερομεταφορών που να φτάνει τέσσερα χρόνια μετά την ίδρυσή του να περιλαμβάνει πέντε πανεπιστήμια ...να δέχεται, στα 23 του χρόνια, τον διορισμό στην θέση του Προέδρου στην εθνικού επιπέδου Επιτροπή Παιδείας του συνδικάτου Ένωση Πιλότων Αερογραμμών, θέση που απλά να συμπεριλαμβάνει σαν μέρος της ευθύνης και το πανεπιστημιακό δίκτυο που οργάνωσε ...και να κάνει και το φωτομοντέλο σε διαφημίσεις, ιστοσελίδα και έντυπα της εταιρίας για την οποία πετάει...

Για πολλούς μήνες ο Κώστας ήταν ένας από έξι άτομα συμπεριλαμβανομένου του προέδρου της εταιρίας του, που προετοίμαζαν μυστικά και σε συνεργασία με μια εταιρεία branding, το καινούργιο λογότυπο, ιστοσελίδα, κανονισμούς, παρουσίαση και έντυπο υλικό, περιμένοντας την ανακοίνωση ότι η American και η US Airways θα ενωνόντουσαν για να σχηματίσουν την μεγαλύτερη αεροπορική εταιρία του πλανήτη. Και, ότι ο στόλος της δικής τους υποδιαίρεσης θα διπλασιαζόταν, σαν μέρος μιας αγοράς αεροσκαφών συνολικής αξίας 2,5 +1,75 δις δολαρίων.

Σε μία από τις συναντήσεις υπαλλήλων για την ανακοίνωση...

Η καινούργια ιστοσελίδα ενεργοποιήθηκε Πέμπτη 12 Δεκεμβρίου 2013 στις 8 το πρωί, ώρα Ανατολικών ΗΠΑ, μιάμιση ώρα αργότερα από την ανακοίνωση της καινούργιας αγοράς αεροσκαφών CRJ900 NextGen, και E185. Στην πρώτη σελίδα και σε μία από τις μέσα σελίδες, βρίσκονται αυτές οι φωτογραφίες για τις οποίες ποζάρισε ο Κώστας τον Νοέμβριο του 2013, όταν ασχολήθηκαν επί δύο ημέρες να τραβούν βίντεο και να παίρνουν φωτογραφίες γι' αυτό τον σκοπό.

Εντελώς ξεχωριστά από τα παραπάνω, ο Κώστας, μετά από διαπραγματεύσεις που έκανε ο ίδιος τους τελευταίους εννέα μήνες κατάφερε, ανακοινώνοντάς το κατά σύμπτωση και αυτό Πέμπτη 12 Δεκεμβρίου 2013, να προσφέρει η United 30 πιλότους και 30 ταξίδια, 30 μέρες τον χρόνο, για να επενδύσει στην φοιτητική οργάνωση την οποία ξεκίνησε ο Κώστας από το πανεπιστήμιό του πριν 4 χρόνια. Την οργάνωση που προετοιμάζει φοιτητές ως προς τον επαγγελματισμό και εστιάσεις που είναι απαραίτητες για να βελτιωθεί το επίπεδο εκείνων που μπαίνουν στην βιομηχανία των αερογραμμών.

Και, ξεχωριστά από τα παραπάνω, κάποια στιγμή το καλοκαίρι του 2014 θα αναλάβει τα καθήκοντα Προέδρου της Επιτροπής Παιδείας του συνδικάτου. Σε λίγο πάει στην Ουάσιγκτον να συναντήσει τον Πρόεδρο του Συνδικάτου και τα μέλη με τα οποία θα συνεργάζεται στην προσπάθεια της Επιτροπής του να έχει επιρροή στους νόμους, κανονισμούς, κονδύλια, διαπίστευση πανεπιστημίων και κατευθυνσεις που αποφασίζει η κυβέρνηση των ΗΠΑ.

Όταν μεγαλώσω θέλω να γίνω σαν τον γιό μου!

Πως λειτουργούν οι εταιρείες αερογραμμών στις ΗΠΑ...

Σήμερα, υπάρχουν τρεις "Major", εταιρείες:
- American,
- United Continental,
- Delta.
H American (ή New American") είναι το προϊόν της ένωσης της American και της US Airways (9 Δεκεμβρίου 2013).
Η United Continental είναι το προϊόν της ένωσης της United και της Continental (τέλος των '00).
H Delta είναι το προϊόν της ένωσης της Delta και της Northwest (τέλος της δεκαετίας του 1990).

Και τρείς μικρότερες εταιρείες που πετάν μόνο μέσα στις ΗΠΑ:
- Southwest,
- Jet Blue,
- Frontier.

Στην χρυσή εποχή των αερογραμμών, οι γνωστές εταιρείες που ήταν η "ταυτότητα" των ΗΠΑ στο εξωτερικό ήταν η TWA και η Pan Am. Την TWA την απορρόφησε η American πριν περίπου 10 χρόνια. Η Pan Am έκλεισε το 1991.

Με την συγχώνευση της American και της US Airways (για την οποία πετά ο Κώστας) το όνομα που μένει είναι της American, όμως είναι η American εκείνη η οποία στην πραγματικότητα αγοράστηκε. Η American, μεγαλύτερη από την US Airways, ήταν πιο αγαπητή "μάρκα" από τους καταναλωτές, αλλά ήταν υπό νομική προστασία χρεοκοπίας. Η US Airways ήταν τελευταία στην προτίμηση των καταναλωτών αλλά ήταν η πιο υγιής οικονομικά. Με την συγχώνευση, η US Airways έβγαλε την American από την κατάσταση χρεοκοπίας και, ενώ η American θα διοικείται τώρα από διευθυντές της US Airways,  η μία καινούργια εταιρεία θα διατηρήσει το όνομα American επειδή είναι πιο αγαπητό στον καταναλωτή. Όσον αφορά τους καταναλωτές το όνομα US Airways θα σβήσει και θα πετάνε "American". Πως μ' αρέσει η ελεύθερη επιχείρηση και ο καπιταλισμός! Βέβαια, όταν γράφεις για καπιταλισμό στα Ελληνικά, ή στα Ευρωπαϊκά γενικότερα, η λέξη "καπιταλισμός" φέρνει στο μυαλό διαφορετικές έννοιες και πραγματικότητες από αυτές της Αμερικανικής εμπειρίας.

Αυτές οι έξι αεροπορικές εταιρείες, που έχουν μείνει σήμερα στις ΗΠΑ, είναι το γενεαλογικό αποτέλεσμα της εξέλιξης, συγχώνευσης, αλλαγής, ή θανάτου, 90 (ΕΝΕΝΗΝΤΑ) αεροπορικών εταιρειών που γεννήθηκαν στις ΗΠΑ κατά την διάρκεια των τελευταίων 100 ετών.

- Η American, είναι γενεαλογικό αποτέλεσμα 31 εταιρειών,
- Η United Continental 18 εταιρειών,
- Η Delta 17 εταιρειών,
- Η Southwest τριών,
- Η Jet Blue είναι μία, και,
- Η Frontier από τρεις.
Και υπήρχαν κάποτε και η Braniff που ήταν αποτέλεσμα 5 εταιρειών αλλά έκλεισε,
Η Pan Am 8 εταιρειών αλλά έκλεισε και εκείνη,
και η Eastern, αποτέλεσμα 5 εταιρειών, κι αυτή πλέον παρελθόν.

Κάντε κλικ εδώ για ένα πολύ μεγάλο jpg που περιγράφει το γενεαλογικό δέντρο των Αμερικανικών αεροπορικών εταιρειών.

Εν τω μεταξύ, η κάθε μία από τις σημερινές εταιρείες χωρίζεται στην "μαμά", που κάνει τα διεθνή και σημαντικά εγχώρια δρομολόγια, και μικρότερες εταιρείες που, ενώ κανείς δεν ξέρει τα ονόματά τους και πετάνε υπό το όνομα της "μαμάς", κάνουν τα εγχώρια και τοπικά δρομολόγια.

Παραδείγματος χάριν,
- Τα εγχώρια δρομολόγια της American τα κάνουν εταιρείες που πετάνε υπό το όνομα American Eagle.
- Τα εγχώρια δρομολόγια της US Airways τα κάνανε εταιρείες που πετούσανε υπό το όνομα US Airways Express. Μια από αυτές λέγεται PSA και είναι η παμπάλαια Pacific Southwest Airlines την οποία αγόρασε η US Airways προ δεκαετιών, και τώρα πετάει ως US Airways Express, αλλά στο μέλλον θα πετάει σαν American Eagle. Το όνομα PSA το ξέρουν μόνο οι υπάλληλοι και πιλότοι της PSA, οι οποίοι αν και υπάλληλοι της PSA ανήκουν στην US Airways, δηλαδή την American. Το καταναλωτικό κοινό δεν έχει ιδέα. Δεν είναι μυστικό! έχουν και δίκιά τους ιστοσελίδα. Αλλά το καταναλωτικό κοινό δεν ενδιαφέρεται. Γιατί να ενδιαφερθεί. Το ενδιαφέρον είναι τα χρώματα έξω από το αεροπλάνο και το πόσο φτηνή, άνετη και στην ώρα της είναι η πτήση. Το καταναλωτικό κοινό ενδιαφέρεται για την αίσθηση που του δίνει ένα brand, μια μάρκα. Ζήτω η American.

Αν και, τώρα που μιλάμε για καταναλωτικό κοινό, ένα σεβαστό μέρος του καταναλωτικού κοινού των ΗΠΑ δεν ήθελε αυτές τις συγχωνεύσεις. Πολλοί θα προτιμούσαν μάλιστα να αποσυγχωνευθούν οι υπάρχουσες υπερ-εταιρείες. Πολλοί νοσταλγούν την φιλική και χαμογελαστή Continental που την αγόρασε η United, παραδείγματος χάριν. Αλλά ο καταναλωτής είναι για να καταναλώνει --όχι να λέει και τι θέλει να καταναλώσει, ε; Η ελεύθερη επιχείρηση έχει τους δικούς της νόμους φυσικής εξέλιξης...

Τώρα, η PSA θα διπλασιαστεί σε μέγεθος με 2.5 δις δολάρια καινούργιων αεροπλάνων. Ο Κώστας θα φτάσει κυβερνήτης σε 1-2 χρόνια, και είναι τώρα 23 ετών. Αλλά σε 1-3 χρόνια μπορεί να μεταπηδήσει στην United και να είναι βασισμένος στο Ντένβερ ή το Σαν Φρανσίσκο, αλλά να ζει στην Φλώριδα. Ποιός ξέρει...

Σε αντίθεση, η Ιστορία αερογραμμών στην Ελλάδα είναι απλούστερη: Ο Ωνάσης έχτισε μια από τις καλές εταιρείες του κόσμου, την άφησε στο Ελληνικό κράτος, το Ελληνικό κράτος την έκανε Δημόσιο Μπάχαλο, την ξεκοκάλισε 30 χρόνια και τώρα μείναμε να κρατάμε το λογότυπο το οποίο είναι το μόνο που άφησε όρθιο η Ελλάδα.

Εν τω μεταξύ στην Ιταλία δεν μπορεί κανείς να πιστέψει ότι η δομή μίας κοινωνίας επέτρεψε σε έναν άνθρωπο νεώτερο των 40 ετών να κάνει το έν τρίτον του τι έχει ήδη πετύχει ο Κώστας (και μάλιστα χωρίς σφραγίδες χορηγημένες από δημοσίους υπαλλήλους).

Οι Αμερικανοί πιλότοι έχουν μισθούς, (μετά το πρώτο έτος μισθών πείνας της τάξης των $24.000) από 38.000 δολάρια τον χρόνο ως νέος συγκυβερνήτης τοπικών αερογραμμών έως 250.000 δολάρια τον χρόνο σαν μεγάλος σε ηλικία κυβερνήτης διεθνών πτήσεων. Οι μισθοί αυτοί είναι χαμηλοί, και η άπω ανατολή ρουφάει Αμερικανούς πιλότους σαν ηλεκτρική σκούπα. Ένας νέος άνθρωπος που δέχεται τριετές συμβόλαιο σαν συγκυβερνήτης κάπου στην Κίνα, παραδείγματος χάριν, παίρνει προσφορές 18.000 έως 24.000 δολάρια τον μήνα (συν διαμονή), και κάθε τρίμηνο ένα μπόνους 15.000 δολάρια αν δεν είχε ατύχημα. Ένας νέος θα μπορούσε να πάει 3-6 χρόνια στην Κίνα, να γίνει εκατομμυριούχος πετώντας 747, και να επιστρέψει με αρκετό χρόνο για κανονική καριέρα και οικογένεια στην Αμερική. Αλλά ο Κώστας δεν δελεάζεται ούτε από την Κίνα, ούτε από τις εταιρείες της Αραβίας. Θέλει να προχωρήσει Αμερικανικά. (Δεν ξέρω αν το ξέρει, αλλά, όλοι οι δρόμοι οδηγούν στην Ουάσιγκτον).

Ένας πιλότος δεν πετάει κάθε μέρα. Έχουν πακέτα δρομολογίων που κρατάνε 3-5 μέρες από αεροδρόμιο σε αεροδρόμιο, 2-5 πτήσεις την ημέρα, με φουλ έξοδα και ξενοδοχεία. Κάθε 15 του μηνός βγαίνουν τα πακέτα δρομολογίων της εταιρίας και από την ιστοσελίδα της οι πιλότοι διαλέγουν και ανταλλάσσουν μεταξύ τους τα πακέτα. Ένας πιλότος δεν επιτρέπεται να πετά περισσότερο από ένα συγκεκριμένο αριθμό ωρών σε τακτά χρονικά διαστήματα και, αν οργανώσει έξυπνα τα πακέτα του, μπορεί να έχει πάντα άδεια τα Σαββατοκύριακα, ή/και 15 συνεχείς ελεύθερες μέρες τον μήνα... Συνήθως οι πιλότοι είναι βασισμένοι σε ένα αεροδρόμιο από όπου ξεκινάνε τα πακέτα τους αλλά ζουν αλλού. Ο Κώστας ζει στην Ντεητόνα της Φλώριδας αλλά είναι βασισμένος στην Ντέητον του Οχάιο και παίρνει δύο πτήσεις για να φτάσει στην δουλειά του. Άλλοι είναι βασισμένοι, ας πούμε, στο Λος Άντζελες, αλλά ζουν στην Νέα Υόρκη.  Έκλεισε τα δρομολόγιά του για Φεβρουάριο από τον καναπέ μας τον Ιανουάριο καθώς μαγειρεύαμε για βραδινό.

Η θέα από το γραφείο...

Τους τελευταίους οχτώ μήνες εργαζόταν στην Ντέητον του Οχάιο σαν εκπαιδευτής των συναδέλφων του.
Σε αυτή την φωτογραφία, με έναν καλό του φίλο από το πανεπιστήμιο
ο οποίος αποφοίτησε έναν χρόνο μετά από τον Κώστα και τώρα εκπαιδεύεται αφού προσελήφθη σαν συγκυβερνήτης.
Ωωωω! τι γίνεται αν πατήσω αυτό το κουμπί;;!

Με δύο από τα ξαδέλφια του στην Ιταλία τον Ιανουάριο.
Ξύπνιος 38 ώρες.

Με ένα ξαδελφάκι Έλληνα και ένα ξαδελφάκι Ιταλό στο Φάληρο τον Σεπτέμβριο.
Μετά από 26 ώρες ύπνο σε δύο 24ωρα.

11 Φεβρουαρίου, μεσημέρι, πάνω από την Νέα Υόρκη...

Τέσσερα

Κι έτσι σήμερα αισίως η Αποθήκη Σκέψης κλείνει τέσσερα χρόνια αποθηκεύσεων μετά από πενήντα πέντε χρόνια σκέψεων, σε εξακόσιες πενήντα πέντε αναρτήσεις. Βρισκόμαστε δε μόνο δυό-τρεις βδομάδες απόσταση από την ημέρα του Φεβρουαρίου 2014 που θα δημοσιευτεί η ανάρτηση νούμερο 666...

Ξεκινώντας στις 7 Φεβρουαρίου του 2010, η πιο αξιόλογη, κατά την γνώμη μου, συνεισφορά αυτού του μικρού μπλογκ στον ωκεανό της μπλογκόσφαιρας, στο ηλεκτρονικό νευρικό σύστημα ενός είδους ζωής αυτού του πλανήτη, είναι τα 3.514 σχόλια που άφησαν 112 σχολιαστές --οι σκέψεις, των οποίων η αποθήκευση, δημιουργεί κάτι κοινό ανάμεσά μας πέρα από οτιδήποτε κατέβαζε η κούτρα του οικοδεσπότη σαν αφορμή για τα σχόλια. 

Όπως και να ντύσει κανείς ένα μπλογκ, δεν είναι τίποτα περισσότερο, η λιγότερο, από ένα "Αγαπητό Ημερολόγιο" της ψηφιακής εποχής :-)

Το μπλογκ τούτο γράφεται σε μία γλώσσα, για μια κουλτούρα, που, αν και γενέτειρα του οικοδεσπότη, δεν την μίλησε ο δόλιος, και δεν την ασπάστηκε, για 33 από τα ενήλικα χρόνια του μέχρι να την ξαναανακαλύψει στα 51. Αυτό το μπλογκ, πέρα από τις διά ζώσης συνομιλίες με αγαπημένους συγγενείς και φίλους, είναι η μόνη στιγμή που με την βοήθεια του λεξικού μιλάω Ελληνικά. Για μένα είναι πράγματι περίεργο το πως και γιατί με ενδιαφέρει και χαροποιεί το να εκφράζω απόψεις και θέσεις σε μια γλώσσα που είναι πλέον δεύτερη αντί πρώτη στην σκέψη, την συνείδηση και την ομιλία μου. Για μια χώρα και μια κουλτούρα όπου δεν ζω από τα δέκα εφτά μου. Η απάντηση δεν νομίζω πως περικλείει οποιονδήποτε ρομαντισμό επιστροφής στις ρίζες. Μου φαίνεται ότι έχει περισσότερο να κάνει με το ενδιαφέρον του πως μπορούν ποτέ, ή όχι, να ταιριάξουν οι εντυπώσεις που έχτισα στην ζωή μου με τον τόπο που με γέννησε --μια προσπάθεια γεφύρωσης αντί απομάκρυνσης, αρμονίας αντί προσέγγισης, που εμπλουτίζει και αλλάζει το τοπίο του κόσμου...

Στα τελευταία πέντε χρόνια, για τέσσερα εκ των οποίων γράφω κι εγώ, είδα κάποιες αναπόφευκτες εκ των πραγμάτων αλλαγές στην Ελληνική μπλογκόσφαιρα. Ο κόσμος έχει μουδιάσει. Έχει ως ενός σημείου πολωθεί κεντρόφυγα με την δύνη μιας οικονομικο-κοινωνικής πραγματικότητας που κανένας δεν είχε προβλέψει ότι ετοιμαζόταν να καταβροχθίσει την μικρή Ελλαδίτσα --μια χώρα που και πάλι βρίσκεται στο διεθνές προσκήνιο εικονογραφώντας ένα παγκόσμιο πρόβλημα: Στρυμωγμένη ανάμεσα στην Δύση και στον Τρίτο Κόσμο, χρεοκοπώντας τους πολίτες της αντί να χρεοκοπήσει το κράτος της, απαιτεί να φωτίσει ο προβολέας το γεγονός ότι λόγω υπερπληθυσμού της Γης όλα τα μέχρι τώρα ενεργά οικονομικά συστήματα έχουν πάψει να εξυπηρετούν την πραγματικότητα του ανθρώπου. Επειδή ποτέ ο άνθρωπος δεν σκέφτηκε παγκόσμια ενεργώντας τοπικά: πάντα σκέφτηκε ατομικά ενεργώντας χωρίς την παραμικρή φροντίδα για το συλλογικό μέλλον --ξεχνόντας ότι χωρίς συλλογικό μέλλον δεν υπάρχει ούτε ατομικό.

Οι νέοι έχουν χάσει την ικανότητα και τεχνική της συνομιλίας γιατί αντί να μιλάν με τον άνθρωπο που έχουν μπροστά τους απασχολούν τα δάχτυλά τους στο πληκτρολόγιο του έξυπνου τηλέφωνού τους. Άνθρωποι, που ποτέ δεν σκέφτηκαν με τι τεχνολογία και ενέργεια λειτουργούν τα εργαλεία τους, καλούνται να αναθρέψουν γενιές οι οποίες πρέπει να συντηρήσουν την τεχνολογία και την παραγωγή ενέργειας.

Η ερώτηση δεν είναι πλέον το αν μια οικονομία εξυπηρετεί την ανθρώπινη κοινωνία περισσότερο αν είναι κατευθυνόμενη ή αν είναι ελεύθερη. Η πρωτόγνωρη ερώτηση είναι αν θα καταφέρει ο κάθε άνθρωπος να ενεργήσει συλλογικά, με όλη αυτή την μαγική τεχνολογία, χωρίς να προξενήσει καταπίεση των άλλων --αν θα μπορέσει να βρει δύναμη στην διαφορετικότητα αντί στην υπερίσχυση του ισχυρότερου. Τελικά, αν θα επιλέξει να επενδύσει στην μόρφωση, και μορφωμένη σχεδίαση κινήσεων προς ένα καλύτερο μέλλον για όλους, αντί στην κοντόφθαλμη προσωρινή ικανοποίηση της στιγμιαίας εντύπωσης.

Κι έτσι, τα μπλογκ έχουν αρχίσει να αντικαθιστούν το γράψιμο στους τοίχους, μεταφέροντας το γκραφίτι στο ίντερνετ.

Είναι μιά καινούργια "φωνή" των ανθρώπων, εξυπηρετώντας τον κάθε άνθρωπο και καθορίζοντας, ανάρτηση-μετά-από-ανάρτηση και σχόλιο-μετά-από-σχόλιο, την καινούργια κατεύθυνση και οργανική δομή της κοινωνίας των ανθρώπων.

Εδώ, αυτό το μπλογκάκι είναι ένας κόκκος άμμου στην παραλία, όσο όμως κρατά η παραλία κρατάει κι η στεριά. Και σήμερα, 7 Φεβρουαρίου 2014, σας ευχαριστώ για τις σκέψεις που μοιραζόμαστε όλοι μας και εδώ και αλλού. Νάστε όλοι καλά.

Δελτίο Ειδήσεων: αν το Φέησμπούκ κλείσει την συμφωνία στην Κίνα, σύντομα στο χρηματηρτήριο θα αξίζει διακόσια δισεκατομμύρια δολάρια. Το Φέησμπούκ άλλωστε είναι ευκολότερο από το να γράφει κανείς μπλογκ... Πάς στην τουαλέτα, γράφεις "Είμαι στην τουαλέτα, να και μια φωτογραφία παρμένη από το κινητό μου". Πολύ απλό. Απλούστερο βέβαια είναι το Τουήτερ γιατί εκεί δεν χρειάζονται περισσότερα από 140 γράμματα :-)

Οντότητα

Πενήντα πέντε χρονών, πάω στα πενήντα έξι, και, μετά από περισσότερη "ζωή" από όση συνήθως ελπίζει  ένας άνθρωπος να προλάβει να ζήσει, έχοντας κινηθεί σε κάμποσα στρώματα τεσσάρων διαφορετικών χωρών σαν μόνιμος κάτοικός τους, ακόμα μου κάνει τρομερή εντύπωση, σαν κάθε φορά να ήταν η πρώτη, όταν στέκομαι μπροστά στην στενότητα του ανθρώπινου μυαλού όσον αφορά τις θέσεις του καθ' ενός και πως αντιμετωπίζει κάποιον άλλον με θέσεις διαφορετικές.

Δεν έχω πρόβλημα με κάποιον που πιστεύει ότι υπάρχει ένας γέρος στον ουρανό και ότι έφτιαξε όλο το σύμπαν από το τίποτα πριν 6.000 χρόνια μόνο και μόνο για τους ανθρώπους στην Γη. Όπως κάποιος μπορεί να πάσχει από αγροφοβία, ή κλειστοφοβία, ή ανθρωποφοβία, υπάρχουν άνθρωποι με μία ριζωμένη φοβία που τους απαγορεύει να σκεφτούν καν ότι το σύμπαν υπάρχει μόνο στην αντίληψή μας και ότι είναι μια σειρά τυχαίων αλληλοσυνδεμένων γεγονότων. Το καταλαβαίνω αυτό και δεν μπορώ να περιμένω ότι είναι ποτέ δυνατόν να θεωρήσουν ότι η Παλαιά και η Καινή Διαθήκη ή το Κοράνι και λοιπά δεν είναι ο λόγος του θεού καθ' υπαγόρευση, κατά λέξη. Έχουν την ανάγκη να το πιστέψουν γιατί δεν έχουν την δύναμη να ζήσουν χωρίς την προστασία της εικόνας κάποιου θεού (Κάτι σαν κι εκείνους που δεν μπορούν να επιζήσουν με τις δικές τους ικανότητες και έχουν την ανάγκη της κατευθυνόμενης οικονομίας του σοσιαλισμού ή του κομουνισμού --θα μπορούσε ίσως να πει κανείς ότι ο θεός είναι για την ψυχή ότι ο κομουνισμός για το πορτοφόλι [περιέργο που οι θρησκευόμενοι και οι κομμουνιστές θεωρούν οι μεν τους δε τόσο ασυμβίβαστους]).

Ούτε με ενδιαφέρει ούτε θα μπορούσα να ελπίζω να κάνω οποιονδήποτε να σκέφτεται όπως σκέφτομαι εγώ, Το μόνο που με ενδιαφέρει και μπορώ να το ελπίζω είναι να χτίζω γέφυρες, και αν μπορώ, εμμέσως και ευγενικά να μεταδώσω την εικόνα του ότι όλοι βρισκόμαστε στην ίδια βάρκα, άσχετα με την καμπίνα, την θέση, την θέα και τις προσδοκίες από το ταξίδι.

Εκεί που μου δημιουργείται πρόβλημα είναι με εκείνους τους επιστήμονες και ..."διανοούμενους" που κοιτάνε τους θρησκευόμενους αφ' υψηλού, συγκαταβατικά λέγοντας ότι σέβονται την άποψή τους, ή προσπαθώντας να τους εξηγήσουν ότι ο Μίκυ Μάους έιναι μόνο ένα κινούμενο σχέδιο..

Κάθισα προχτές μέχρι τις 4 το πρωί ώρα Ιταλίας και είδα ζωντανή την συζήτηση μεταξύ ενός επιστήμονα και ενός θρησκευόμενου που πιστεύει στην Γένεση των 6 ημερών πριν 6.000 χρόνια. Ο Μπιλ Νάη και ο Κεν Χαμ, μέσα στο Μουσείο της Γένεσης που ίδρυσε στο Κεντάκι ο Αυστραλός Κεν Χαμ. Ο Μπιλ μίλησε σωστά και καθαρά. Μίλησε όμως σε μία γλώσσα που οι Κεν Χαμ του κόσμου δεν καταλαβαίνουν. Προσπάθησε να αποδείξει τα αυταπόδεικτα τα οποία ήδη απορρίπτουν εκείνοι που δεν θέλουν να τα πιστεύουν. Δεν προσπάθησε να κάνει ερωτήσεις που να οδηγούσαν ή σε λογικές απαντήσεις ή να απεκάλυπταν την έλειψη οποιασδήποτε βάσης στις θέσεις του Κεν Χαμ, χωρίς να ξεκινά από κατά μέτωπο επίθεση...

 

Spencer Tracy, Frederic March:  Inherit the Wind (1960)
Stanley Kramer's film of the 1925 Scopes trial, the monkey trial.
Το 1925 η πολιτεία του Τεννεσσή δίκασε έναν δάσκαλο
επειδή δίδασκε στην τάξη του την θεωρία της εξέλιξης του Δαρβίνου.

Από την αποδοχή της θεωρίας του Μεγάλου Μπαμ σαν την υπερισχύουσα επιστημονική άποψη για το πως δημιουργήθηκε το παρόν σύμπαν, προσφέρθηκαν διαφόρων ειδών αντιδράσεις από τις θρησκευτικές ομάδες.

Όπως θα θυμάστε, το Μεγάλο Μπάμ έγινε όταν δεν υπήρχε χρόνος και η μάζα ήταν άπειρη και σκοτεινή. Μπάμ! Λάμψη, ξαφνική επέκταση, σχηματισμός και διαχωρισμός ύλης, ενεργείας, σχηματισμός ουρανίων σωμάτων, γαλαξιών, κλπ., πριν 13.500.000.000 χρόνια.

Θα περίμενε κανείς ότι οι θρησκείες δεν θα αποδεχόντουσαν τέτοιες υποθέσεις. Όμως ο Πάπας Πίος ο XII το 1951 στην ομιλία έναρξης της Ποντιφικής Ακαδημίας Επιστημών είπε ότι η επιστημονική θεωρία του Μεγάλου Μπαμ δεν συγκρούεται με την Ρωμαιοκαθολική άποψη περί δημιουργίας. Κάμποσες προτεσταντικές εκκλησίες μάλιστα καλωσόρισαν το Μεγάλο Μπαμ ως θεωρία που υποστηρίζει μια ιστορική επεξήγηση του δόγματος της δημιουργίας.

Ο Χριστιανισμός σε γενικές γραμμές έχει επισήμως δεχτεί την επιστημονική περιγραφή της δημιουργίας του σύμπαντος. Όμως ο Χριστιανισμός επισκιάζεται σαφώς από τον Ινδουισμό ως προς το κατά πόσον μία θρησκεία αποδέχεται το Μεγάλο Μπαμ.

Κατά το Καθά Απανισάντ, το Μεγάλο Μπαμ θυμίζει στον κόσμο ότι τα πάντα προήλθαν από τον Βραχμάν ο οποίος είναι λεπτότερος και πιο εξευγενισμένος από το άτομο και μεγαλύτερος του μεγίστου. Το Νασαντία Σουκτά, ο Ύμνος της Δημιουργίας στο Ριγκ Βεντά (10:129) αναφέρει ότι ο κόσμος ξεκίνησε από ένα σημείο Μπιντού με την δύναμη της υψηλής θερμοκρασίας.

Αρκετοί επιστήμονες όπως ο Καρλ Σέηγκαν και Ρόμπερτ Όπενχάιμερ έχουν αναφέρει τον Ινδουισμό σαν την μόνη θρησκεία (ή πολιτισμό) σε όλη την ιστορία που έχει κλίμακες αστρονομικού χρόνου οι οποίες συμπίπτουν με την επιστήμη του σήμερα.

Το Κοράνι φέρεται επίσης να αναφέρει το Μεγάλο Μπαμ, παραδείγματος χάριν στο Σούρα 21:30 όπου γράφει: "Δεν συλλογίστηκαν άραγε οι άπιστοι ότι οι ουρανοί και οι Γη κάποτε ήταν μια μοναδική ύπαρξη και Εμείς τα χωρίσαμε και από το νερό φτιάξαμε το κάθε τι που ζει;"

Η απλή παρατήρηση της άμεσα γειτονικής σφαίρας του υπάρχοντος σύμπαντος έχει αποδείξει πέραν αμφισβήτησης ότι το σύμπαν είναι πάρα πολύ μεγαλύτερο και πιο πολύπλοκο από όσο μπορεί να γίνει κατανοητό από εμάς. Είτε επιστημονικά, είτε θρησκευτικά. Η επιστήμη έχει αποδείξει το πόσα πολλά δεν γνωρίζει (όταν δεν μπορεί καν να συμβιβάσει σε έναν νόμο την Γενική Σχετικότητα και την Κβαντική Μηχανική), και η θρησκεία έχει δει τον κόσμο που "δημιούργησε" για τον άνθρωπο ο "Θεός" να είναι τόσο αχανής και τεράστιος που να θέτουν τον άνθρωπό σε θέση λιγότερο από ασήμαντη και ως εκ τούτου την δημιουργία, εις όφελος του ανθρώπου και μόνο, αστεία, συγκρίνοντας την σημασία της Γης ως μέρος του σύμπαντος.

Το να παραλληλισθεί οποιαδήποτε θρησκευτικά αποδεκτή περιγραφή της δημιουργίας με την επιστημονική εκδοχή του Μεγάλου Μπαμ είναι πολύ εύκολο. Μόνο ένας πραγματικά μα πραγματικά σφιχτόκωλος άνθρωπος, και τυφλός και κουφός, δεν θα παραδεχόταν ότι όλη η επιστημονική περιγραφή της εξέλιξης από το Μεγάλο Μπαμ μέχρι τον άνθρωπο, και η Γένεση κατά τον Ιουδαϊσμό περιγράφουν ακριβώς τα ίδια γεγονότα με την ίδια σειρά και διαφορετικά λόγια.

Άλλωστε, ο ανθρώπινος τρισδιάστατος εγκέφαλος μόνο μια εικονογράφηση μπορεί να συλλάβει, όπως και να την πει, ότι λόγια και μεταφορές ή επιστημονικές "αποδείξεις" και να χρησιμοποιήσει. Η ίδια εικονογράφηση είναι λεπτομερής και πολύπλοκη ως "επιστήμη", απλή και μεταφορική ως "θρησκεία" και αέρας κοπανιστός ως "φιλοσοφία". Οι φιλόσοφοι είναι οι πιο έξυπνοι απ΄ όλους γιατί αν δεν σ' αρέσει κάτι που λένε στο λένε αλλιώς να το καταλάβεις καλύτερα, ο φτωχός.

Η μία μικρούλα δυσκολία φαίνεται να υπάρχει όχι στο τι εξηγεί η επιστήμη και τι λένε οι θρησκείες από Μεγάλο Μπαμ και μετά: Ο λόξιγκας έρχεται όταν αρχίσει να συζητιέται το από που προήλθε το Μεγάλο Μπαμ. Έγινε τυχαία από μόνο του; Ή κάποιος το θέλησε να γίνει και το προκάλεσε;

Η επιστήμη λέει ότι έγινε από μόνο του και το προκάλεσε ή ίδια η ύπαρξη της ύλης που έγινε σύμπαν μετά το Μεγάλο Μπαμ.

Οι θρησκείες λένε ότι μία οντότητα το προκάλεσε και το όνομα αυτής: Θεός.

Κι αν η λέξη Θεός είναι μεταφορική και εννοεί το ίδιο το σύμπαν; Θα μπορούσε αυτό να γίνει αποδεκτό; ότι δηλαδή η έννοια σύμπαν και η έννοια θεός αναφέρονται σε ένα και το αυτό; Δεν είναι εύκολο γιατί ο θεός πρέπει να είναι οντότητα με βούληση.

Εκεί δηλαδή σκαλώνει το πράγμα. Στο ότι ο θεός πρέπει να είναι οντότητα με βούληση.

Μια ενότητα που υπάρχει μπορεί να είναι οντότητα αν σκέφτεται και, αν σκέφτεται, τότε έχει βούληση. Το σύμπαν άραγε δεν είναι μία ενότητα που υπάρχει; Είναι. Άρα, παραμένει το αν σκέφτεται. Τι είναι η σκέψη; τι ακριβώς είναι; Ποιός είναι ο ορισμός της σκέψης, η οποία δεν είναι παρά ηλεκτρικές εκκενώσεις μεταξύ νευρώνων ενός βιολογικού οργάνου, μιας ενότητας που αποκαλούμε εγκέφαλο; Αν η ενότητα του σύμπαντος περιέχει και κυβερνάται από νόμους φυσικής, οι οποίοι νόμοι αυτοί εκφράζονται συνεχώς με υλικά αποτελέσματα και κινήσεις μέσα στο σύμπαν, απτά γεγονότα, δεν είναι τότε οι νόμοι αυτοί της φυσικής και τα αποτελέσματά τους "σκέψη", "βούληση" και πράξη κινούμενη από την οντότητα του σύμπαντος που ποιητικά ή μεταφορικά μπορεί να αποκτήσει εικονογράφηση "προσώπου" ως "θεός";

Νομίζετε ότι είναι παρατραβηγμένο να πει κανείς μεταφορικά ότι το σύμπαν μπορεί να εικονογραφηθεί ως μια "οντότητα" που έχει "βούληση" και "πράττει"; Και γιατί "μεταφορικά"; Γιατί να μην έιναι το σύμπαν μια οντότητα;

Τι σ' ενδιαφέρει, θα μου πείτε! Άστον τον κόσμο να πιστεύει ότι θέλει, πίστευε κι εσύ ότι θέλεις και ζησε ΄σύ καλά κι εμείς καλύτερα!

Ε, ναι, φυσικά ο καθένας πιστεύει ότι θέλει και ουδέν πρόβλημα έχω περί αυτού. Όσο πιο πολλές ιστορίες λέγονται τόσο πιο καλά. Η αγαπημένη μου μάλιστα είναι η εκδοχή ότι η Γη είναι ένας επίπεδος δίσκος στην πλάτη τεσσάρων μεγάλων ελεφάντων που στέκονται στο καβούκι μιας τεράστιας χελώνας που κολυμπάει νωχελικά στο σύμπαν.

Και δεν μπορεί να περιμένει κανείς από έναν αυστηρά θρησκευόμενο άνθρωπο να δεχτεί ποτέ ότι το σύμπαν το ίδιο μπορεί μεταφορικά να θεωρηθεί οντότητα και οι νόμοι της φυσικής η βούλησή του. Θα ήταν σαν να απαιτούσες να πιστέψει ότι ο Άηβασίλης είναι εκείνος ο ίδιος και ο καθένας μας όταν έχουμε καρδιά και φαντασία. Όσο και να του εξηγήσεις ότι οι θρησκείες βασίζονται στην απόλυτη μεταφορικότητα εικονογραφήσεων και ότι η μεγαλύτερη απόδειξη αυτού είναι το ότι ο ίδιος ο Ιησούς, αν υπήρξε ποτέ πραγματικά ο άνθρωπος, μίλαγε μόνο με παραβολές.

...η επιστήμη μετράει τον χρόνο και τις αποστάσεις βάση της περιστροφής ενός εφήμερου πλανήτη γύρω από το προσωρινό άστρο του, και της κατανόησης χωροχρόνου από τον νου των κατοίκων της επιφανείας εκείνου του πλανήτη. Και αυτό ...δεν είναι "παραβολή" όταν προσπαθούμε να μετρήσουμε το σύμπαν;

Οι διανοούμενοι με τσαντίζουνε γαμώτο: από δαύτους είχα περισσότερες προσδοκίες ως προς το τι κατανοεί η κούτρα τους και τι απαιτούν τ' απωθημένα τους, και πως θα έφερναν την θετικότητα και αποδοχή όλων αντί την κόντρα και την αλαζονεία... Γέφυρες αντί γκρεμούς.

Βγάζω σπιθουράκια όταν ακούω την αλαζονική στενόμυαλη συγκατάβαση των διανοουμένων προς την υποδεέστερη ύπαρξη των θρησκευόμενων, λες κι έχει καμιά πραγματική διαφορά το τι κατανοούν εκείνοι --που αποδίδουνε τόοοοοση σημασία στο αν υπάρχει "θεός" ή όχι, [λες και σημαίνει τίποτα αυτό], όταν οι ίδιοι δεν έχουν την βιολογική ικανότητα να κατανοήσουν την ίδια την ύπαρξη, ξεκινώντας από την ανθρώπινη ανικανότητα κατανόησης του χρόνου σαν τέταρτη διάσταση αντί γραμμικής εμπειρίας, και συνεχίζοντας με την αντίληψη ότι το σύμπαν παρατηρείται από τον νου σαν κάτι ξεχωριστό του νου --μέχρι και την υφή αυτή καθ' αυτή της οντότητας και της σκέψης.

Για μένα αξία έχει η ικανότητα να βρίσκει κανείς τα κοινά σημεία ανάμεσα σε όλα όσα πιστεύει ο κάθε άνθρωπος (είτε αποκαλούνται "θρησκευτικά", είτε "επιστημονικά", είτε "φιλοσοφικά", την ίδια ανεπάρκεια έχουν όλα εφ' όσον είναι μεταφορικές εικονογραφήσεις, βασισμένα στο μέτρο της βιολογικής μας ικανότητας αντίληψης), κοινά σημεία προσθετικά, εις ώφελος συλλογικά μιας ενωμένης κοινωνίας είδους ζωής, αντί να διαχωρίζεις το σε τι διαφέρει η δική σου θέση από τους άλλους τους απλοϊκούς και γιατί είναι η δική σου σωστή. Αυτό, βλέπετε, είναι σωστό για μένα :-) Οι γνώμες και εικόνες να είναι αποδεκτές προσθετικά αντί αφαιρετικά. Η δική μου αλαζονεία έγκειται στο να κατονομάζω αλαζόνες --ο καθένας με το βίτσιο του :-)))

Το όνομα της τεράστειας (αρσενικής) χελώνας είναι ο Μέγιστος Α'Τούην. Στην πλάτη του στέκονται οι τέσσερεις ελέφαντες που κουβαλάνε τον Δισκόκοσμο. Στο κέντρο της πρωτεύουσας πόλης βρίσκεται ο πανύψηλος πύργος του Αφανούς Πανεπιστημίου, όπου για να αποκτήσει υψηλότερη θέση ο κάθε Μάγος-καθηγητής πρέπει να κλέψει τα μυτερά παπούτσια του ανωτέρου του, να τα φορέσει και να τον σκοτώσει.

January 19, 1936

My dear Dr. Einstein,

We have brought up the question: Do scientists pray? in our Sunday school class. It began by asking whether we could believe in both science and religion. We are writing to scientists and other important men to try and have our own question answered.

We will feel greatly honored if you will answer our question: Do scientists pray, and what do they pray for?

We are in the sixth grade, Miss Ellis's class.

Respectfully yours,

Phyllis



January 24, 1936

Dear Phyllis,

I will attempt to reply to your question as simply as I can. Here is my answer:

Scientists believe that every occurrence, including the affairs of human beings, is due to the laws of nature. Therefore a scientist cannot be inclined to believe that the course of events can be influenced by prayer, that is, by a supernaturally manifested wish.

However, we must concede that our actual knowledge of these forces is imperfect, so that in the end the belief in the existence of a final, ultimate spirit rests on a kind of faith. Such belief remains widespread even with the current achievements in science.

But also, everyone who is seriously involved in the pursuit of science becomes convinced that some spirit is manifest in the laws of the universe, one that is vastly superior to that of man. In this way the pursuit of science leads to a religious feeling of a special sort, which is surely quite different from the religiosity of someone more naive.

With cordial greetings,

your A. Einstein

“Science is not only compatible with spirituality; it is a profound source of spirituality. When we recognize our place in an immensity of light‐years and in the passage of ages, when we grasp the intricacy, beauty, and subtlety of life, then that soaring feeling, that sense of elation and humility combined, is surely spiritual. So are our emotions in the presence of great art or music or literature, or acts of exemplary selfless courage such as those of Mohandas Gandhi or Martin Luther King, Jr. The notion that science and spirituality are somehow mutually exclusive does a disservice to both.”
― Carl Sagan, The Demon-Haunted World: Science as a Candle in the Dark



“You are right in speaking of the moral foundations of science, but you cannot turn around and speak of the scientific foundations of morality.”
― Albert Einstein
“Think of how many religions attempt to validate themselves with prophecy. Think of how many people rely on these prophecies, however vague, however unfulfilled, to support or prop up their beliefs. Yet has there ever been a religion with the prophetic accuracy and reliability of science? ... No other human institution comes close.”
― Carl Sagan, The Demon-Haunted World: Science as a Candle in the Dark

υγ. Το κυρίως κείμενο το έγραψα πριν δυό βδομάδες. Την εισαγωγή σήμερα μετά από την συνομιλία που παρακολούθησα. Το γράμμα του 1936 που έγραψε στον Άινστάιν η μικρούλα του κατηχητικού και την απάντηση του Άλμπερτ τα είχα βρει προ ημερών. Η χελώνα και οι ελέφαντες είναι από τον Δισκόκοσμο του Βρετανού εκπληκτικού και μοναδικού συγγραφέα Τέρρυ Πράτσετ.

Όσον αφορά πάντως το ποιός και τι είναι ο καθένας, ένα έχω να πω:

When you wish upon a star
Makes no difference who you are
Anything your heart desires
Will come to you

If your heart is in your dream
No request is too extreme
When you wish upon a star
As dreamers do

Fate is kind
She brings to those who love
The sweet fulfillment of
Their secret longing

Like a bolt out of the blue
Fate steps in and sees you through
When you wish upon a star
Your dreams come true

Fate is kind
She brings to those who love
The sweet fulfillment of
Their secret longing

Like a bolt out of the blue
Fate steps in and sees you through
When you wish upon a star
Your dreams come true

Άλλοι προσεύχοντα σε έναν θεό, και, άλλοι, κάνουν μια ευχή σε ένα αστέρι.

Εν τω μεταξύ, η πραγματικότητα της ζωής στον δρόμο μπορεί να αποδοθεί πολύ απλά, αν έχετε δύο σεντς:

Early each day to the steps of Saint Paul's
The little old bird woman comes
In her own special way to the people she call,
"Come, buy my bags full of crumbs;
Come feed the little birds,
Show them you care
And you'll be glad if you do
Their young ones are hungry
Their nests are so bare
All it takes is tuppence from you
Feed the birds, tuppence a bag
Tuppence, tuppence, tuppence a bag
Feed the birds," that's what she cries
While overhead, her birds fill the skies

All around the cathedral the saints and apostles
Look down as she sells her wares
Although you can't see it,
You know they are smiling
Each time someone shows that he cares

Though her words are simple and few
Listen, listen, she's calling to you
"Feed the birds, tuppence a bag
Tuppence, tuppence, tuppence a bag"

Το μέλλον της σκέψης το χτίζουν οι γονείς με το παράδειγμά τους.

Επιβίωση

Ο άνθρωπος είναι το μόνο ζώο στην Γη που συνειδητά φοβάται τον θάνατο [και την αλλαγή από το κατεστημένο] επειδή είναι, απ' όσο ξέρουμε το μοναδικό ζώο που συνειδητοποιεί τον χωροχρόνο υπό την αίσθηση/κατανόησή του ως γραμμικό χρόνο [παρελθόν/παρόν/μέλλον]: Θυμάται το παρελθόν και γνωρίζει ότι δεν είναι δυνατόν να προβλέψει το μέλλον. Οι σκέψεις του γίνονται στο παρόν, το παρόν όμως είναι μια έννοια αφηρημένη μια και το απόλυτο παρόν είναι ήδη παρελθόν την στιγμή που θα γίνει γνωστό. Υπάρχει μια διαχωριστική γραμμή μεταξύ μέλλοντος και παρελθόντος αλλά ποτέ η γραμμή αυτή δεν μπορεί να γίνει συνειδητή. Έτσι, "παρόν" ονομάζεται μια σχετικά πρόσφατη περίοδος του χρόνου ο οποίος είναι ήδη παρελθόν. Το δε μέλλον υπάρχει μόνο σαν υπόθεση και αξίωση βασισμένη στην γνώση ύπαρξης του παρελθόντος. Κατά μια πολύ αντικειμενική έννοια δεν υπάρχει, ως υλική πραγματικότητα, ούτε παρόν, ούτε μέλλον. Η εννόηση του παρόντος και η προσμονή μέλλοντος είναι αυτό που κάνει τον άνθρωπο να διαφέρει από τα άλλα ζώα, μόνο όμως λόγω της πολυπλοκότητας του βιολογικού, νευρικού του συστήματος [του οποίου η κύρια αποστολή είναι η αυτοσυντήρηση].

Ο άνθρωπος είναι το μόνο ζώο που γνωρίζει συνειδητά και σκέφτεται ότι κάποια στιγμή στο μέλλον θα πεθάνει. Φοβάται το τέλος της ύπαρξής του, επειδή θέλει να συνεχίσει να υπάρχει, και φοβάται τον τρόπο με τον οποίον μπορεί να έρθει η στιγμή του τέλους, που μπορεί να είναι οδυνηρή. Το πως αντιμετωπίζει κάθε ανθρώπινο όν αυτή την γνώση θεμελιώνει τον χαρακτήρα του και τα πιστεύω του.

Πολλοί, σαν κι εμένα, πιστεύουν ότι ο θάνατος είναι μέρος της ζωής και γράφονται συνδρομητές στην ευχή του να έρθει σαν παλιός φίλος αντί σαν αρπαχτικός ή και τιμωρός εχθρός.

Και ο κάθε άνθρωπος, από την φύση του και από την συνειδητή σκέψη του οργανώνει την επιβίωσή του. Οι ανθρώπινες κοινωνίες έχουν στην εικονογράφηση της συνείδησής τους αρκετές εικασίες μεθόδων επιβίωσης και, για να δώσουν εγκυρότητα στις εικασίες τους, παρουσιάζουν "ιστορικές" (μυθικές) διηγήσεις επιβίωσης ωσάν να έχουν ήδη συμβεί, για να προτείνουν κατεύθυνση στα σχέδια για μελλοντική επιβίωση. Οι πραγματικές ιστορίες επιβίωσης μπορεί να ενθαρύνουν αλλά επειδή είναι πραγματικές παραμένουν στην σφαίρα της αβεβαιότητας όσον αφορά την επανάληψή τους. Οι μύθοι όμως, και οι εικονογραφήσεις μέσω παραβολής, παρέχουν το επιπρόσθετο στοιχείο της σιγουριάς που νοιώθει ο άνθρωπος σε κατανόηση βασισμένη στην αφηρημένη πίστη αντί σε γεγονότα.

Η μεγαλύτερη και πιο επική ιστορία επιβίωσης είναι ο μύθος της Κιβωτού του Νώε.

Τα έχει όλα: από την επιβίωση μιας οικογένειας μέσω των έργων ενός μοναδικού ανθρώπου, της κεφαλής της οικογένειας, μέχρι της απορρέουσας επιβίωσης όλων των ειδών ζωής.

(Μάλιστα, η πρώτη έγγραφη αναφορά στην Κιβωτό που γνωρίζουμε, γραμμένη και σχεδιασμένη σε ένα κομμάτι λάσπης της Μεσοποταμίας που διατηρήθηκε στο Βρετανικό Μουσείο, απεικονίζει την Κιβωτό σαν στρογγυλή κατασκευή, όχι σαν καράβι.)

Το διπλό "κλειδί" το οποίο επιτρέπει την επιβίωση είναι η δίκαια αξία του συγκεκριμένου ανθρώπου και η απόφαση της δύναμης που κατευθύνει το μέλλον να τον ανταμείψει προειδοποιώντας τον για το τι πρόκειται να συμβεί [του επιτρέπει να γνωρίζει το μέλλον, αν δώσει πίστη στην προειδοποίηση].

Αφής λάβει την προειδοποίηση, ο άνθρωπος πρέπει να έχει την πίστη στην εγκυρότητα της προειδοποίησης και να προχωρήσει στο σχέδιό του παρά τον χλευασμό, το γέλιο των γύρω του. Τα βήματα του όμως δεν έχουν σαν πρώτιστο σκοπό την δική του επιβίωση, ή την επιβίωση της άμεσης οικογένειάς του: Ο σκοπός είναι να εξασφαλίσει την επιβίωση της ζωής στο πρόσωπο όλων των άλλων ζώων. Η δική του επιβίωση και αυτή της οικογένειάς του χορηγείται σαν αμοιβή απορρέουσα από πράξεις που θα σώσουν άλλους οι οποίοι είναι ριζικά διαφορετικοί από τον ίδιο, όσο διαφορετικά είναι τα ζώα στο πλήθος των ειδών τους από τον άνθρωπο. Ο Νώε μπορεί να είναι ο κατασκευαστής και πλοίαρχος της Κιβωτού, αλλά είναι και ο υπηρέτης της ζωής.

Η ευτυχής κατάληξη της περιπέτειας αναγγέλεται από ένα περιστέρι [σύμβολο πνεύματος και ειρήνης] που φέρνει ένα κλαδί ελιάς [σύμβολο παραγωγικότητας, ευημερίας και ειρήνης]

(Δηλαδή, για να το πούμε πιο λιανά, αν ο Θεός της Ελλάδας έλεγε σε κάποιον Νωεόπουλο να σώσει την χώρα, θα απαιτοούσε να μπουν οι λαθρομετανάστες πρώτοι μέσα στην Κιβωτό πριν μπει η οικογένεια Νωεοπούλου, και να μείνει ο Κασιδιάρης από 'ξω.)

Τα στοιχεία που αποτελούν τον μύθο είναι απλά: Η αξία του χαρακτήρα και του πνεύματος και της μόρφωσης ενός ανθρώπου του επιτρέπει να γνωρίσει την καταστροφή που έρχεται στο εγγύς μέλλον και, μέσω της δύναμης του χαρακτήρα του, να προβεί σε ενέργειες, στην κατασκευή ενός μέσου σωτηρίας, για να σώσει όχι μόνο τον εαυτό του και τους αγαπημένους του αλλά πρώτιστα την πλάση όλη σαν υπηρέτης της αντί σαν εξουσιαστής της. Η δε καταστροφή έρχεται σαν τιμωρία των άλλων οι οποίοι επέτρεψαν στον χαρακτήρα τους να αψηφήσει τους κανόνες της ηθικής τους οποίους απαιτεί η συμβίωση.

Ο λόγος για τον οποίον η καταστροφή εικονογραφείται σαν πλημύρα μετά από καταρρακτώδεις βροχές είναι γιατί οι συγγραφείς και ακροατήριο του μύθου, στην Μεσοποταμία, ήταν συνηθισμένοι στις πλημύρες του Ευφράτη και του Τίγρη, ίσως ακόμα και σε τσουνάμι από τον Ινδικό ωκεανό . Οι φυσικές δε καταστροφές πάντα εκλαμβάνονταν σαν τιμωρία από κάποιο υπέρτατο όν το οποίο κατευθύνει το μέλλον [έννοια απαραίτητη για να βοηθήσει τον ανθρώπινο νου να χωρέσει και να υπομείνει την αβεβαιότητα του μέλλοντος και την ασήμαντη ύπαρξη του ανθρώπου].

Στην διαχρονικότητα των αξιών και διδαχών του μύθου επιβίωσης του Νώε θα είναι λάθος να εκλάβουμε την εικονογράφηση κυριολεκτικά. Το να σκεφτούμε ότι επιβίωση μπορεί να επιτευχθεί κυριολεκτικά με ένα μεγάλο καράβι στους ωκεανούς θα ήταν τόσο ατυχής όσο η απόφαση μερικών Αθηναίων να εκλάβουν τον χρησμό για ξύλινα τείχη ως προτροπή να χτίσουν ένα ξύλινο τείχος γύρω από την Ακρόπολη, ή την προτροπή του τσίπρα να διαγράψουν αυθαίρετα το χρέος ως πράξη/λύση χωρίς συνέπειες. Όπως ο χρησμός εννοούσε καράβια, στα στενά της Σαλαμίνας, έτσι και ο μύθος του Νώε εννοεί κάτι μεγαλύτερο και διαφορετικό από την Κιβωτό, το καράβι, που εικονογραφεί.

Ο μύθος αφορά την επιβίωση όλων των ειδών ζωής, και, το μοναδικό "καράβι" που μπορεί να τα χωρέσει όλα είναι ο ίδιος μας ο πλανήτης Γη. Η Κιβωτός είναι η Γη, και εμείς οι υπηρέτες της. Η ζωή δεν θα μπορούσε να επιβιώσει μόνο από ένα ζευγάρι του κάθε είδους περισσότερο από όσο θα μπορούσε όλη η ανθρωπότητα να κατάγεται από μόνο τον Αδάμ και την Εύα.

Είτε μιλάμε για οικολογική καταστροφή, είτε για οικονομική ανισότητα και τυραννία, ή κατάρρευση της αγοράς και της οικονομίας, το κλειδί είναι ο χαρακτήρας μας, η πίστη μας στην ηθική, η ικανότητα συμβίωσης συλλογικά αντί μεμονωμένα και η υπηρεσία προς την ζωή αντί μόνο προς τον εαυτό μας ή τον άμεσο κύκλο μας. Η διδαχή δεν εννοεί επιβίωση δια μέσου απομόνωσης και φυγής, αλλά μέσω ηθικής, εφευρετικότητας και εργασίας για το σύνολο, με αποδοχή της διαφορετικότητας των άλλων σαν υπέρτατη έννοια και στόχο και σαν απαραίτητη για την δική μας επιβίωση.

Έκτακτο Δελτίο Ειδήσεων:

Ο Κασιδιάρης ίδρυσε την Κιβωτό του Μίσους: "Εθνική Αυγή" μπας λέει και του κλείσουνε πραξικοπηματικά το μαγαζί της "Χρυσής Αυγής". Αξιοσημείωτο είναι το ότι ο Κασιδιάρης είπε: «Στις εκλογές θα κατέβουμε ό,τι και να γίνει. Οι Έλληνες πατριώτες ίδρυσαν την Εθνική Αυγή, στην οποία δεν συμμετέχουν οι δολοφόνοι που περιλαμβάνονται στη Χρυσή Αυγή». Τσιμπήστε με να ξυπνήσω. Μήπως άκουσα τον Κασιδιάρη να παραδέχεται ότι στην Χρυσή Αυγή συμπεριλαμβάνονται δολοφόνοι;

(...στην αίτηση συμμετοχής στην Εθνική Αυγή έχει μια ερώτηση που λέει "είσαι τώρα, ήσουνα ποτέ, ή πρόκειται να γίνεις δολοφόνος;" Κι' αν απαντήσεις "Ναι", ο Κασιδιάρης δεν σε δέχεται στην Εθνική Αυγή.)