Μέλλον

Ποιο να είναι άραγε το μέλλον του ανθρωπίνου είδους; Ταξίδι στ' Αστέρια; Πόλεμος των Άστρων; Οδύσσεια στο Διάστημα; Εξερεύνηση και αποικία ή και μετοικεσία σε άλλους πλανήτες; Θάνατος και εξαφάνιση του είδους στην Γη;




Συνέχεια από την προηγούμενη ανάρτηση.

Κάποια μέρα, μετά από πολλά δισεκατομμύρια χρόνια, αν υπάρχει ακόμα το σύμπαν, το DNA θα αποσυντεθεί και θα χάσει την ικανότητα να αναπαράγεται. Ο άνθρωπος όμως δεν χρειάζεται να περιμένει μέχρι τότε για να δει αν θα μπορέσει να επιζήσει. Η επιβίωση ή η εξάλειψη του ανθρώπου κρίνεται τα επόμενα χρόνια.

Δύο απειλές παραμονεύουν, έτοιμες να αλλάξουν την πορεία του είδους μας και την εξέλιξη του πολιτισμού μας:
Ο υπερπληθυσμός και η κλιματική αλλαγή, σε αυτή τη σειρά προτεραιότητας.

Ο υπερπληθυσμός φέρνει πτώση στα επίπεδα παιδείας, φτώχια, πείνα και λιμούς, συνεχή αύξηση των προστιθέμενων στην ατμόσφαιρα αερίων θερμοκηπίου, και αλληλοεξόντωση για οικονομικούς λόγους, καθώς αυξάνεται ο εθνικισμός, απομονωτισμός και θρησκευτικός φανατισμός.

Η κλιματική αλλαγή θα αφανίσει την γεωργία και την κτηνοτροφία, θα πλημμυρίσει τις κατοικημένες περιοχές που βρίσκονται σε υψόμετρο χαμηλότερο το 50 μέτρων, και θα αυξήσει τον καρκίνο και τα αναπνευστικά προβλήματα. Θα φέρει όλο και πιο καταστρεπτικές καταιγίδες από τους ωκεανούς.

Αυτά, μέσα στα επόμενα 50-100 χρόνια --Οι επιδράσεις στον πολιτισμό του ανθρώπου έχουν ήδη αρχίσει.

Ο υπερπληθυσμός μπορεί να διορθωθεί ριζικά, πλέον, μόνο με πυρηνικούς πολέμους. Τώρα πια μιλάμε για δισεκατομμύρια "υπεράριθμους" και όχι τις χιλιάδες που ξεκαθάριζαν οι πόλεμοι τον Μεσαίωνα ή τα εκατομμύρια θύματα του εικοστού αιώνα. Υπάρχουν βέβαια και οι επιδημίες και πανδημίες, αλλά με τα σημερινά νούμερα και πρόοδο στην ιατρική, οι πανούκλες του Μεσαίωνα δεν θα είναι πρόβλημα. Και το HIV φαίνεται να έχει εξουδετερωθεί σαν παγκόσμια απειλή. Ίσως να παρουσιαστεί κάτι καινούργιο και πρωτάκουστο.

Η επιτάχυνση της κλιματικής αλλαγής, προς κατεύθυνση που θα ευεργετήσει τα φυτά και την ζωή αλλά θα καταστρέψει τον πολιτισμό του ανθρώπου, είναι παράγωγο της ανθρώπινης εξέλιξης. Για να σταματήσουν να επιδρούν τα αίτια και οι αφορμές στην επιτάχυνση αυτή, πρέπει η εξέλιξη του ανθρωπίνου είδους ή να σταματήσει και να οπισθοδρομήσει, ή να αλλάξει πολύ πιο ριζικά από όσο επιτρέπουν και η φύση μας και η οικονομία με την οποία λειτουργούμε.

Τα στρατόπεδα είναι τρία: Καπιταλιστές, Σοσιαλιστές, και Πράσινοι (Πράσινοι υπάρχουν ανάμεσα και στους Καπιταλιστές και στους Σοσιαλιστές). Αλλά κανένα από τα τρία στρατόπεδα δεν έχει πραγματική λύση να προτείνει.

Τα πρώτα δύο θέλουν το ίδιο πράγμα: Βιομηχανία, τεχνολογία και κέρδος. Διαφέρουν μόνο στο ότι οι Καπιταλιστές κρατάν τα κέρδη στην φυσικά επιλεγμένη ελίτ, ενώ οι Σοσιαλιστές θέλουν να διανείμουν τα κέρδη σε πλατύτερα στρώματα της κοινωνίας. Επίσης, οι Καπιταλιστές αδιαφορούν για την κλιματική αλλαγή εφ' όσον δεν επηρεάζει το άμεσο κέρδος, ενώ το μέρος της Αριστεράς που δεν είναι πράσινοι απλά χρησιμοποιούν την απειλή της κλιματικής αλλαγής σαν άλλο ένα όπλο στην μάχη να απομακρύνουν χρήματα από τα χέρια των Δεξιών. Οι Πράσινοι προτείνουν σύνεση και τεχνολογίες φιλικές προς το περιβάλλον, αλλά δυστυχώς δεν έχουν τεχνολογίες βιώσιμες για να παροπλίσουν τις υπάρχουσες στο σύνολό τους: Ούτε όσον αφορά το υπέρογκο κόστος μαζικής παραγωγής μηχανών πράσινης τεχνολογίας, ούτε όσον αφορά την απόδοσή της σε σχέση με την ζήτηση του πολιτισμού που χτίσαμε.

Τεχνολογίες σαν τους ανεμόμυλους αιολικής ενέργειας έχουν ήδη αποδειχτεί αναποτελεσματικοί λευκοί ελέφαντες σε μεγάλη κλίμακα. Πυρηνική ενέργεια είναι αμφισβητήσιμη λύση για ενέργεια, σίγουρα όμως δεν αφορά αυτοκίνητα και αεροπλάνα και εργοστάσια παραγωγής καταναλωτικών αγαθών. Η ηλιακή ενέργεια χρειάζεται πολλές δεκαετίες και τρισεκατομμύρια δολάρια για να κάνει σημαντική διαφορά με πάνελ απλωμένα σε όλη την Σαχάρα. Οι καινούργιες "οικονομικές λάμπες" (επόμενη γενεά φθορισμού) εκπέμπουν στα σπίτια ένα "μαύρο" φως που κατά μελέτες προξενεί κατάθλιψη.

Ήδη οι ωκεανοί γεμίζουν με απόβλητα, πλαστικά, σκουπίδια, και πυρηνικούς αντιδραστήρες σε βυθισμένα υποβρύχια του ψυχρού πολέμου που βυθίστηκαν επί τούτου στο τέλος της ωφέλιμης ζωής του πυρηνικού τους αντιδραστήρα.

Και αν ακόμα ανακαλύπταμε αύριο κιόλας μηχανισμούς πράσινης τεχνολογίας με κάποια πράσινη κινητήρια δύναμη, θα πρέπει να κατασκευαστούν και να τοποθετηθούν στα εκατομμύρια και δισεκατομμύρια υπάρχοντα αυτοκίνητα, αεροπλάνα, πλοία και εργοστάσια οι καινούργιες μηχανές και να πεταχτούν οι παλιές στην χωματερή που θα έχει καταντήσει η Γη ολόκληρη.

Θα χρειαζόντουσαν πολλά τρισεκατομμύρια δολάρια κρατικά, εταιρικά και οικογενειακά, και τρεις με πέντε δεκαετίες για να γίνει μια πραγματική αλλαγή που θα ξεκινούσε αύριο το πρωί. 

Δεν υπάρχει πια χρόνος ή χρήμα για να γίνει αλλαγή τεχνολογίας. Το Πράσινο κίνημα είναι πολύ λίγο, πολύ αργά, χωρίς βιώσιμες ή πραγματοποιήσιμες προτάσεις στην απαραίτητη έκταση.

Το μόνο που μπορεί να γίνει είναι να μειωθεί, λίγο, ο ρυθμός της αναπόφευκτης πορείας. Στην καλύτερη περίπτωση, αν άμεσα συνετιστούν όλες οι κυβερνήσεις και αλλάξει ριζικά η ζωή των ανθρώπων, ίσως να κερδίσουμε έναν αιώνα.

Το τραίνο το έχουμε χάσει. Ή, απλά, φτάνει στον τελευταίο σταθμό.

Έχουμε μπροστά μας κάπου 80 με 300 χρόνια πριν ο πολιτισμός μας και η τεχνολογία μας αφανιστεί.

Αυτό που θα ξεκινήσει κάποια στιγμή τα επόμενα 100 ή λιγότερα χρόνια, θα είναι ένας συνδυασμός παράλυσης της ανθρώπινης κοινωνίας και πολέμων.

Τριακόσια χρόνια από τώρα, ίσως και πιο σύντομα, οι μηχανές μπορεί να έχουν σταματήσει και η κοινωνία των ανθρώπων που θα έχουν απομείνει μπορεί να έχει επιστρέψει 500 χρόνια πίσω ζώντας στα απομεινάρια του τεχνολογικού πολιτισμού, σαν σε έναν απέραντο σκουπιδότοπο φιλοδοξίας και ονείρων.

Κάτι που δεν μπορούμε να ελέγξουμε, το οποίο πιθανόν να ενεργήσει θετικά για την επιβίωση του είδους μας, είναι η φυσική εξέλιξη, η φυσική επιλογή και η υπερίσχυση του ισχυρότερου. Δηλαδή, η φύση μας, αν μπορέσουμε να την χρησιμοποιήσουμε αποτελεσματικά.

Αν το ανθρώπινο είδος, τεχνολογία, πνεύμα, επιτεύγματα και πολιτισμός πρόκειται να επιβιώσουν, θα επιβιώσουν έξω από την Γη μετά από διαστρικά ταξίδια εκατοντάδων ή χιλιάδων ετών σε διαστημόπλοια διαβίωσης και μετοικεσίας. Αν φτάσουν σε κάποιον προορισμό, εκείνοι του ανθρώπινου είδους που θα έχουν επιβιώσει για να ξεκινήσουν από την αρχή αλλού, θα αριθμούν ίσως 1.000 με 5.000 άτομα, και πολλές χιλιάδες παγωμένα έμβρυα επιστημονικά χειραγωγημένης γενετικής βελτιστοποίησης.

Το ανθρώπινο πνεύμα, η ποίηση, ο ρομαντισμός, η ελπίδα, μπορεί να οραματίζονται κάποιο άλλο πιθανό μέλλον στην Γη για όλους. Όμως από τέτοια όνειρα λείπει η ρεαλιστική αντιμετώπιση. Από τέτοιες ελπίδες λείπει η πραγματικότητα της ίδιας μας την φύσης.

Η φύση του ανθρώπου δεν είναι η σύμπνοια και η μοιρασιά αλλά η επιθετικότητα και ο διαχωρισμός. Το πνεύμα ανεβάζει τους στόχους στα σύννεφα, η φύση όμως μας κρατά στο χώμα.

Το 1492 μόνο 89 Ευρωπαίους ναύτες και τυχοδιώκτες είχε μαζί του στα τρία πλοία του ο Κολόμβος όταν έφτασε στον Νέο Κόσμο. Όταν οι ελάχιστοι βρουν έναν Νέο Κόσμο στα άστρα, θα είναι οι μόνοι επιζώντες: οι άλλοι, που έμειναν πίσω στην Γη θα είναι ήδη νεκροί από αιώνες, και η ίδια η Γη θα έχει προχωρήσει ανενόχλητη, απλώνοντας τροπικές ζούγκλες και παγετώνες πάνω από τις εγκαταλελειμμένες πόλεις και εργοστάσια.

Αν είναι δυνατόν να επιτύχει ποτέ τέτοιο εγχείρημα επιβίωσης γενεών στο διάστημα και άφιξης σε φιλόξενο πλανήτη, θα είναι η ύψιστη Οδύσσεια "επιστροφής" προς κάποιο βιώσιμο μέλλον μετά από την πτώση του πολιτισμού στην Γη από τον Δούρειο Ίππο του υπερπληθυσμού και της κλιματικής αλλαγής...

Δεν νομίζω να μας μένουν γενεές δέκα τέσσερεις μέχρι να χρειαστεί να φύγουν οι ελάχιστοι που θα πρόκειται για να διαιωνίσουν το είδος και τον πολιτισμό αλλού, αν είναι να φύγουν. Κάπου έξι με δέκα γενεές το πολύ. Η γνώμη μου αυτή δίνει κάπου διπλάσιο χρόνο από την γνωμάτευση του Στήβεν Χώκινγκ ο οποίος βλέπει το παιγνίδι να παίζεται, και να τελειώνει, αυτόν τον αιώνα.

Αν τα καταφέρουμε και στείλουμε μέτοικους με την ελπίδα να επιζήσει το είδος μας και ο πολιτισμός μας, δεν θα το μάθει κανείς στην Γη. Η Ιστορία, στην Γη, δεν θα γράψει τίποτα για την μέγιστη Οδύσσεια την οποίαν μία ελίτ θα ξεκινήσει κρυφά από την παγκόσμια κοινωνία. Κανείς από αυτούς που θα αργοπεθαίνουν στην ζεστή, σκονισμένη, άκαρπη Γη δεν θα ξέρει ότι αιώνες στο μέλλον, έτη φωτός μακριά από την γενέτειρα, η ανθρωπότητα θα συνεχίσει, ξεκινώντας από το μηδέν, ίσως για να επαναλάβει το κύκλο χωρίς βελτίωση. Ή, ίσως έχοντας μάθει από τα λάθη, έχοντας αλλάξει την φύση της, η ανθρωπότητα στον καινούργιο κόσμο της να ξεκινήσει αγκαλιάζοντας την ζωή σωστά αυτήν την επόμενη φορά.

***

Το μέλλον του ανθρώπινου είδους μας περιμένει στο διάστημα, αν το προλάβουμε. Άλλωστε δεν είμαστε παρά αστερόσκονη οργανωμένη σε οντότητες νόησης και αυτοσυνείδησης του σύμπαντος που μας γέννησε... Την πιθανότητα μέλλοντος στην Γη την έχουμε ήδη αποκλείσει με τις πράξεις μας που κατευθύνθηκαν αναπόφευκτα από την ίδια μας την φύση.

Εικόνες από την ταινία Ιντερστέλαρ του 2014, η οποία ξεκίνησε από ιδέα του Φυσικού της Καλ-Τεκ Κιπ Θορν ο οποίος και έπαιξε συμβουλευτικό μέρος στην παραγωγή. Η Θέσις της ταινίας προϋποθέτει διαστρικό, ή και διαγαλακτικό ταξίδι μέσω μίας "σκουλικότρυπας", αλλά δεν έχουμε ούτε την τεχνολογία για τέτοιο ταξίδι ούτε καμία "σκουλικότρυπα" πρόχειρη στην γειτονιά μας. Εάν κάνουμε τέτοιο ταξίδι θα πρέπει να κρατήσει για αρκετές γενεές και ο "Νέος Κόσμος" να βρεθεί στην άμεση γειτονιά μας του Γαλαξία.

Η προηγούμενη ανάρτηση παρέθεσε τα στοιχεία του τι και πως και από ποιους γίνεται (ή δεν γινεται) για να αναχαιτιστεί η επιτάχυνση που προκαλεί ο άνθρωπος στην φυσική διακύμανση του κλίματος της Γης. Αλλά, εκτός του ότι κάνουμε πάρα πολύ λίγα, πάρα πολύ αργά και με μεγάλη καθυστέρηση, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι ο πλανήτης στην τελική πάντα μετάλλαξε και μεταλλάζει από μόνος του, ότι ο πολιτισμός μας ήταν ένα στιγιαίο αποτέλεσμα του τυχαία άριστου για εμάς κλίματος, ότι η συμβολή μας είναι το αποτέλεσμα της εξέλιξης του πολιτισμού μας και ότι το να αλλάξουμε την πορεία των γεγονότων που θέτουμε σε κίνηση συνεπάγεται όχι απλά διαφορετικές μηχανές αλλά ριζική αλλαγή των θεμελιωδών αξιών του πολιτισμού μας και του ποιοι (καλώς ή κακώς) είμαστε.

Είμαστε καλοί στο να κατηγορούμε ο ένας τον άλλον (αντί να συνηγορούμε) για το τι φταίει και ποιός έχει δίκιο και είμαστε καλοί στο να ονειρευόμαστε ότι μπορούμε να αδειάσουμε τον Τιτανικό με ένα τρύπιο κουβά.

Όσον αφορά την δική μου οπτική, όταν έρχεται το ηλιοβασίλεμα ξέρω ότι δεν μπορώ να σταματήσω την Γη ή τον ήλιο, μπορώ όμως να παραδοθώ στην ευτυχία της συνειδητοποίησης της ομορφιάς, έστω και στιγμιαίας, της οποίας είμαι ομοούσιο μέρος.

Το ηλιοβασίλεμα δεν με φοβίζει γιατί αν και ο πολιτισμός μας δεν έχει δει ποτέ τι γινεται όταν δύσει ο ήλιος από την βασιλεία του, φαντάζομαι ότι μετά την κρύα νύχτα πάντα έρχεται η ανατολή και μιά καινούργια μέρα... κι ας μην κρατά σαν μέρος της το χτες.

Επιβίωση

Ο άνθρωπος είναι το μόνο ζώο στην Γη που συνειδητά φοβάται τον θάνατο [και την αλλαγή από το κατεστημένο] επειδή είναι, απ' όσο ξέρουμε το μοναδικό ζώο που συνειδητοποιεί τον χωροχρόνο υπό την αίσθηση/κατανόησή του ως γραμμικό χρόνο [παρελθόν/παρόν/μέλλον]: Θυμάται το παρελθόν και γνωρίζει ότι δεν είναι δυνατόν να προβλέψει το μέλλον. Οι σκέψεις του γίνονται στο παρόν, το παρόν όμως είναι μια έννοια αφηρημένη μια και το απόλυτο παρόν είναι ήδη παρελθόν την στιγμή που θα γίνει γνωστό. Υπάρχει μια διαχωριστική γραμμή μεταξύ μέλλοντος και παρελθόντος αλλά ποτέ η γραμμή αυτή δεν μπορεί να γίνει συνειδητή. Έτσι, "παρόν" ονομάζεται μια σχετικά πρόσφατη περίοδος του χρόνου ο οποίος είναι ήδη παρελθόν. Το δε μέλλον υπάρχει μόνο σαν υπόθεση και αξίωση βασισμένη στην γνώση ύπαρξης του παρελθόντος. Κατά μια πολύ αντικειμενική έννοια δεν υπάρχει, ως υλική πραγματικότητα, ούτε παρόν, ούτε μέλλον. Η εννόηση του παρόντος και η προσμονή μέλλοντος είναι αυτό που κάνει τον άνθρωπο να διαφέρει από τα άλλα ζώα, μόνο όμως λόγω της πολυπλοκότητας του βιολογικού, νευρικού του συστήματος [του οποίου η κύρια αποστολή είναι η αυτοσυντήρηση].

Ο άνθρωπος είναι το μόνο ζώο που γνωρίζει συνειδητά και σκέφτεται ότι κάποια στιγμή στο μέλλον θα πεθάνει. Φοβάται το τέλος της ύπαρξής του, επειδή θέλει να συνεχίσει να υπάρχει, και φοβάται τον τρόπο με τον οποίον μπορεί να έρθει η στιγμή του τέλους, που μπορεί να είναι οδυνηρή. Το πως αντιμετωπίζει κάθε ανθρώπινο όν αυτή την γνώση θεμελιώνει τον χαρακτήρα του και τα πιστεύω του.

Πολλοί, σαν κι εμένα, πιστεύουν ότι ο θάνατος είναι μέρος της ζωής και γράφονται συνδρομητές στην ευχή του να έρθει σαν παλιός φίλος αντί σαν αρπαχτικός ή και τιμωρός εχθρός.

Και ο κάθε άνθρωπος, από την φύση του και από την συνειδητή σκέψη του οργανώνει την επιβίωσή του. Οι ανθρώπινες κοινωνίες έχουν στην εικονογράφηση της συνείδησής τους αρκετές εικασίες μεθόδων επιβίωσης και, για να δώσουν εγκυρότητα στις εικασίες τους, παρουσιάζουν "ιστορικές" (μυθικές) διηγήσεις επιβίωσης ωσάν να έχουν ήδη συμβεί, για να προτείνουν κατεύθυνση στα σχέδια για μελλοντική επιβίωση. Οι πραγματικές ιστορίες επιβίωσης μπορεί να ενθαρύνουν αλλά επειδή είναι πραγματικές παραμένουν στην σφαίρα της αβεβαιότητας όσον αφορά την επανάληψή τους. Οι μύθοι όμως, και οι εικονογραφήσεις μέσω παραβολής, παρέχουν το επιπρόσθετο στοιχείο της σιγουριάς που νοιώθει ο άνθρωπος σε κατανόηση βασισμένη στην αφηρημένη πίστη αντί σε γεγονότα.

Η μεγαλύτερη και πιο επική ιστορία επιβίωσης είναι ο μύθος της Κιβωτού του Νώε.

Τα έχει όλα: από την επιβίωση μιας οικογένειας μέσω των έργων ενός μοναδικού ανθρώπου, της κεφαλής της οικογένειας, μέχρι της απορρέουσας επιβίωσης όλων των ειδών ζωής.

(Μάλιστα, η πρώτη έγγραφη αναφορά στην Κιβωτό που γνωρίζουμε, γραμμένη και σχεδιασμένη σε ένα κομμάτι λάσπης της Μεσοποταμίας που διατηρήθηκε στο Βρετανικό Μουσείο, απεικονίζει την Κιβωτό σαν στρογγυλή κατασκευή, όχι σαν καράβι.)

Το διπλό "κλειδί" το οποίο επιτρέπει την επιβίωση είναι η δίκαια αξία του συγκεκριμένου ανθρώπου και η απόφαση της δύναμης που κατευθύνει το μέλλον να τον ανταμείψει προειδοποιώντας τον για το τι πρόκειται να συμβεί [του επιτρέπει να γνωρίζει το μέλλον, αν δώσει πίστη στην προειδοποίηση].

Αφής λάβει την προειδοποίηση, ο άνθρωπος πρέπει να έχει την πίστη στην εγκυρότητα της προειδοποίησης και να προχωρήσει στο σχέδιό του παρά τον χλευασμό, το γέλιο των γύρω του. Τα βήματα του όμως δεν έχουν σαν πρώτιστο σκοπό την δική του επιβίωση, ή την επιβίωση της άμεσης οικογένειάς του: Ο σκοπός είναι να εξασφαλίσει την επιβίωση της ζωής στο πρόσωπο όλων των άλλων ζώων. Η δική του επιβίωση και αυτή της οικογένειάς του χορηγείται σαν αμοιβή απορρέουσα από πράξεις που θα σώσουν άλλους οι οποίοι είναι ριζικά διαφορετικοί από τον ίδιο, όσο διαφορετικά είναι τα ζώα στο πλήθος των ειδών τους από τον άνθρωπο. Ο Νώε μπορεί να είναι ο κατασκευαστής και πλοίαρχος της Κιβωτού, αλλά είναι και ο υπηρέτης της ζωής.

Η ευτυχής κατάληξη της περιπέτειας αναγγέλεται από ένα περιστέρι [σύμβολο πνεύματος και ειρήνης] που φέρνει ένα κλαδί ελιάς [σύμβολο παραγωγικότητας, ευημερίας και ειρήνης]

(Δηλαδή, για να το πούμε πιο λιανά, αν ο Θεός της Ελλάδας έλεγε σε κάποιον Νωεόπουλο να σώσει την χώρα, θα απαιτοούσε να μπουν οι λαθρομετανάστες πρώτοι μέσα στην Κιβωτό πριν μπει η οικογένεια Νωεοπούλου, και να μείνει ο Κασιδιάρης από 'ξω.)

Τα στοιχεία που αποτελούν τον μύθο είναι απλά: Η αξία του χαρακτήρα και του πνεύματος και της μόρφωσης ενός ανθρώπου του επιτρέπει να γνωρίσει την καταστροφή που έρχεται στο εγγύς μέλλον και, μέσω της δύναμης του χαρακτήρα του, να προβεί σε ενέργειες, στην κατασκευή ενός μέσου σωτηρίας, για να σώσει όχι μόνο τον εαυτό του και τους αγαπημένους του αλλά πρώτιστα την πλάση όλη σαν υπηρέτης της αντί σαν εξουσιαστής της. Η δε καταστροφή έρχεται σαν τιμωρία των άλλων οι οποίοι επέτρεψαν στον χαρακτήρα τους να αψηφήσει τους κανόνες της ηθικής τους οποίους απαιτεί η συμβίωση.

Ο λόγος για τον οποίον η καταστροφή εικονογραφείται σαν πλημύρα μετά από καταρρακτώδεις βροχές είναι γιατί οι συγγραφείς και ακροατήριο του μύθου, στην Μεσοποταμία, ήταν συνηθισμένοι στις πλημύρες του Ευφράτη και του Τίγρη, ίσως ακόμα και σε τσουνάμι από τον Ινδικό ωκεανό . Οι φυσικές δε καταστροφές πάντα εκλαμβάνονταν σαν τιμωρία από κάποιο υπέρτατο όν το οποίο κατευθύνει το μέλλον [έννοια απαραίτητη για να βοηθήσει τον ανθρώπινο νου να χωρέσει και να υπομείνει την αβεβαιότητα του μέλλοντος και την ασήμαντη ύπαρξη του ανθρώπου].

Στην διαχρονικότητα των αξιών και διδαχών του μύθου επιβίωσης του Νώε θα είναι λάθος να εκλάβουμε την εικονογράφηση κυριολεκτικά. Το να σκεφτούμε ότι επιβίωση μπορεί να επιτευχθεί κυριολεκτικά με ένα μεγάλο καράβι στους ωκεανούς θα ήταν τόσο ατυχής όσο η απόφαση μερικών Αθηναίων να εκλάβουν τον χρησμό για ξύλινα τείχη ως προτροπή να χτίσουν ένα ξύλινο τείχος γύρω από την Ακρόπολη, ή την προτροπή του τσίπρα να διαγράψουν αυθαίρετα το χρέος ως πράξη/λύση χωρίς συνέπειες. Όπως ο χρησμός εννοούσε καράβια, στα στενά της Σαλαμίνας, έτσι και ο μύθος του Νώε εννοεί κάτι μεγαλύτερο και διαφορετικό από την Κιβωτό, το καράβι, που εικονογραφεί.

Ο μύθος αφορά την επιβίωση όλων των ειδών ζωής, και, το μοναδικό "καράβι" που μπορεί να τα χωρέσει όλα είναι ο ίδιος μας ο πλανήτης Γη. Η Κιβωτός είναι η Γη, και εμείς οι υπηρέτες της. Η ζωή δεν θα μπορούσε να επιβιώσει μόνο από ένα ζευγάρι του κάθε είδους περισσότερο από όσο θα μπορούσε όλη η ανθρωπότητα να κατάγεται από μόνο τον Αδάμ και την Εύα.

Είτε μιλάμε για οικολογική καταστροφή, είτε για οικονομική ανισότητα και τυραννία, ή κατάρρευση της αγοράς και της οικονομίας, το κλειδί είναι ο χαρακτήρας μας, η πίστη μας στην ηθική, η ικανότητα συμβίωσης συλλογικά αντί μεμονωμένα και η υπηρεσία προς την ζωή αντί μόνο προς τον εαυτό μας ή τον άμεσο κύκλο μας. Η διδαχή δεν εννοεί επιβίωση δια μέσου απομόνωσης και φυγής, αλλά μέσω ηθικής, εφευρετικότητας και εργασίας για το σύνολο, με αποδοχή της διαφορετικότητας των άλλων σαν υπέρτατη έννοια και στόχο και σαν απαραίτητη για την δική μας επιβίωση.

Έκτακτο Δελτίο Ειδήσεων:

Ο Κασιδιάρης ίδρυσε την Κιβωτό του Μίσους: "Εθνική Αυγή" μπας λέει και του κλείσουνε πραξικοπηματικά το μαγαζί της "Χρυσής Αυγής". Αξιοσημείωτο είναι το ότι ο Κασιδιάρης είπε: «Στις εκλογές θα κατέβουμε ό,τι και να γίνει. Οι Έλληνες πατριώτες ίδρυσαν την Εθνική Αυγή, στην οποία δεν συμμετέχουν οι δολοφόνοι που περιλαμβάνονται στη Χρυσή Αυγή». Τσιμπήστε με να ξυπνήσω. Μήπως άκουσα τον Κασιδιάρη να παραδέχεται ότι στην Χρυσή Αυγή συμπεριλαμβάνονται δολοφόνοι;

(...στην αίτηση συμμετοχής στην Εθνική Αυγή έχει μια ερώτηση που λέει "είσαι τώρα, ήσουνα ποτέ, ή πρόκειται να γίνεις δολοφόνος;" Κι' αν απαντήσεις "Ναι", ο Κασιδιάρης δεν σε δέχεται στην Εθνική Αυγή.)

Ησυχία

Είναι άραγε η γαλήνη πριν την θύελλα; Είναι το μάτι του κυκλώνα; Τα πράγματα είναι ήσυχα, αλλά η ησυχία είναι περίεργη και ανησυχητική.

Εμείς έχουμε εγγυημένους 6 μήνες, νομίζω. Ένα-δύο μήνες να γίνουν οι εκλογές-κουκλοθέατρο, κανένα μήνα να βρουν αν θα συνεργαστεί η Αλέκα με τον Καρατζαφέρη, κι ο Αλέξης με την Ντόρα, ή, η δημοκρατική δεξιότερα της ακραίας αριστεράς με την αριστερή πλευρά της δεξιάς, και να βάλουν τα καινούργια νήπια στο παρκάκι τους. Μετά, θέλουμε κανένα δυό μήνες για Μήνα του Μέλητος της Νέας Εθνοσωτήριας Συνεργασίας. Και μέσα σ' όλα αυτά θα πέσει κι η περίοδος των λουτρών του λαού, όταν ο Έλλην, παραδοσιακά δεν ασχολείται με τίποτα (εξ' ου και το γνωστό "αρχίστε την επανάσταση χωρίς εμένα!")

Η Νέα Εθνοσωτήριος Συνεργασία, παρεμπιπτόντως, Ν.Ε.Σ., έχει ήδη προταθεί από την Nestle, σε κλειστούς κύκλους, ως όνομα της καινούργιας κυβέρνησης (αντί αγνώστου ποσού αμοιβής), ώστε η Nestle να έχει καινούργιο διαφημιστικό μοχλό για το Νες Καφέ το οποίο όπως όλοι γνωρίζουμε είναι το κύριο συστατικό για ένα απολαυστικό φραπεδάκι.

Στους επόμενους 12 μήνες παίζεται και ο Σαρκοζύ στην αρχή, και αργότερα η Μέρκελ. Δηλαδή, ηρεμία μέχρι να βρούνε ποιά από τις διάφορες αλήθειες θα συμφέρει καλύτερα τους νέους εντολοδόχους των Ευρωπαϊκών λαών.

Τι θα γίνει μετά είναι σίγουρο. Μόνο το πως θα γίνει δεν έχει κανείς ιδέα.

Η ανθρωπότητα (ακόμα και η Ελλάδα) θα επιζήσουν, όπως επέζησαν από το κραχ του 1929-32 μέχρι το 1950, μόνο που, αντί για 20 χρόνια, θα γίνουν όλα σε αρκετά συντομότερο χρονικό διάστημα γιατί είμαστε καλύτερα οργανωμένοι τώρα, και το να επαναλάβεις Ιστορία είναι και ευκολότερο από το να την επινοήσεις -ή να μάθεις από αυτήν.

Πρέπει άλλωστε να τελειώσουν γρήγορα όλα για να είναι η ανθρωπότητα έτοιμη για την επόμενη πράξη, η οποία κάνει έναρξη προσεχώς με το έργο "Ο πλανήτης ξέμεινε από πετρέλαιο!"

Οι μέρες που έρχονται είναι σίγουρα δύσκολες, αλλά, θα είναι συναρπαστικές. Αυτό το οποίο όλοι σπάνε το κεφάλι τους αλλά δεν μπορούν να βρουν πως θα γίνει, είναι το πως μέσα στα επόμενα 20 χρόνια ο πληθυσμός του πλανήτη, από 7-8 δισεκατομμύρια, θα πέσει στα 3-4, ώστε να επαναλειτουργήσει το καπιταλιστικό σύστημα της φυσικής επιλογής δια της υπερισχύσεως του ισχυρότερου (το οποίο για την ώρα αυτομπλοκαρίστηκε λόγω υπερπληθυσμού).

Ένα από τα καλά που θα προκύψουν μέσα από όλον αυτόν τον πανζουρλισμό που έρχεται, είναι ότι θα βγάλουν τον σκασμό, ή θα τελειώσουν, οι μέγιστοι διανοούμενοι-κατάλοιπα του εικοστού αιώνα. Γιατί, στα επόμενα 20-30 χρόνια, μέχρι την αποκάλυψη της Νέας Γης, οι επιζήσαντες θα είναι εκείνοι που θα στρωθούνε να δουλέψουνε για να επιβιώσουνε, χωρίς να κλαίνε για τα ...κεκτημένα των αγώνων. Χωρίς να βγάζουν διανοούμενες λέξεις για να εξηγήσουν τι θα πει νεοφιλελευθερισμός παλαιότερος του αμέσως νεοτέρου, τρείς παρά πέντε, ευχαριστώ δεν θα πάρω.

Τον Μάιο του 1994 έβγαζα 42.000 δολάρια τον χρόνο σαν production manager στην έντυπη διαφήμιση. Τον Ιούνιο έχασα την δουλειά μου και την επόμενη μέρα οδηγούσα ταξί (τις μεγάλες άσπρες λιμουζίνες που βλέπετε στο σινεμά) για 4 δολάρια και 25 σεντς την ώρα συν πουρμπουάρ, καθώς συνάμα έψαχνα για δουλειά στον τομέα μου -γιατί είχα οικογένεια να συντηρήσω. Ζήτησα την δουλειά, και μου την έδωσε ένας γείτονας που είχε λιμουζίνες, τις οποίες μέχρι χτες χρησιμοποιούσα σαν πελάτης μέσω της δουλειάς μου. Δύο χρόνια αργότερα είχα δική μου εταιρεία. Δεν φοβάμαι: μπορεί να μη  είχα λεφτά να αγοράσω παπούτσια Nike, αλλά το διαφημιστικό τους σλόγκαν δεν το ξέχασα ποτέ: Just do it! Το οποίο, σε ελεύθερη μετάφραση έρχεται κάπου στο "σκάσε και κολύμπα!"