Γλώσσα

 

Η γλώσσα είναι ένα όργανο μέσα στο ανθρώπινο στόμα, το οποίο χρησιμοποιούμε για να κατευθύνουμε κομμάτια τροφής καθώς τα μασάμε και να αισθανθούμε γεύσεις, ή να κατευθύνουμε το σάλιο μας που συλλέγεται στο στόμα, όπως και για να ειδικεύσουμε τους ήχους που βγαίνουν από το στόμα μας καθώς μιλάμε, και, επίσης, να συμπλέκουμε την δική μας γλώσσα με την γλώσσα κάποιου άλλου στην φυσική έκφραση σαρκικής επιθυμίας που λέγεται Γαλλικό φιλί. Όσον αφορά την φυσική έκφραση σαρκικής επιθυμίας υπάρχουν και άλλες χρήσεις της γλώσσας μας.

Όμως, η λέξη «γλώσσα», για τους ομιλούντες την Ελληνική, επίσης σημαίνει την δομή επικοινωνίας στα Ελληνικά.

Στα Γαλλικά το ίδιο: “langue”, σημαίνει και το όργανο γλώσσα, και την δομή επικοινωνίας στα Γαλλικά.

Στα Ιταλικά το ίδιο: “lingua”, σημαίνει και το όργανο γλώσσα, και την δομή επικοινωνίας στα Ιταλικά.

Στα Αγγλικά, “tongue” είναι το όργανο γλώσσα, και “language” η δομή επικοινωνίας στα Αγγλικά. Στα Αγγλικά, “language” έρχεται από τις Ευρωπαϊκές γλώσσες. Όμως στα Αγγλικά υπάρχουν δύο διαφορετικές λέξεις για νοήματα για τα οποία άλλες Ευρωπαϊκές γλώσσες αρκούνται σε μια γενικότερη λέξη.

Υπάρχουν και άλλα παραδείγματα: Στα Ελληνικά, «αγάπη» και «έρωτας» αντιστοιχούν, περίπου, στα Αγγλικά « love» και «being in love».

Στα Ιταλικά, η λέξη «amore» χρησιμοποιείται μόνο για έρωτα ενώ όλες οι άλλες εκφράσεις αγάπης χρησιμοποιούν το «ti voglio bene», όπου «voglio» σημαίνει «θέλω» και «bene» σημαίνει «καλά». Ναι, είναι λίγο μπερδεμένη η έκφραση αισθημάτων στα Ιταλικά. Μάλιστα, στα Ιταλικά, για να απευθυνθούμε σε άλλο άνθρωπο ευγενικά, δεν χρησιμοποιούμε το δεύτερο πληθυντικό αλλά το …τρίτο ενικό! Δεν λέμε «Σας ευχαριστώ», ή «Καλημέρα σας» αλλά «Το ευχαριστώ» ή «Καλημέρα του». Δηλαδή, αν θέλουμε να πούμε στον γέρο δάσκαλό μας του δημοτικού, τώρα που είναι 80 χρονών, «Σας αγαπώ πολύ, δάσκαλε!» του λέμε «Το θέλω καλά, μαέστρο!», όπου «το» είναι τρίτο ενικού, και μαέστρος είναι ο δάσκαλος --ακόμα και ο μαέστρος ορχήστρας είναι δάσκαλος ορχήστρας, γεγονός που προτείνει την περεταίρω ανάλυση του τι ακριβώς εννοεί η λέξη δάσκαλος στον Ιταλικό νου. 

Μου είναι τρομερά δύσκολο, ακόμα και μετά από δέκα πέντε χρόνια στην Ιταλία, να κάνω τον νου μου να αισθανθεί το τρίτο ενικό σαν ευγένεια αντικαθιστώντας το δεύτερο πληθυντικό (ευτυχώς, στα Αγγλικά δεν υπάρχει δεύτερο ενικού παρά μόνο δεύτερο πλυθηντικού). Αντί να πω «σας ευχαριστώ» να λέω «το ευχαριστώ» (grazie a lei,  γκράτσιε α λέη). Πάντα διευκολύνω την γλώσσα μου με το να θυμάμαι πως ο Αυστριακός Μότσαρτ ευχαρίστησε τον Ιταλό Σαλιέρι στην Βιέννη λέγοντας «γκράτσιε α λέη» στα Ιταλικά. Αν ο Αμερικανός ηθοποιός που υποδυόταν τον Αυστριακό συνθέτη στην ταινία του Τσεχοσλοβάκου σκηνοθέτη Μίλος Φόρμαν είπε «γκράτσιε α λέη», μπορώ να το λέω κι’ εγώ! Όσο πραγματικά υποκριτική και να ακούγεται σε μη-Ιταλικό αυτί η Ιταλική ευγένεια. 

Πράγματα που όλα, και περισσότερα, αποδεικνύουν ότι ποτέ δεν μεταφράζουμε κατά λέξη από γλώσσα σε γλώσσα αλλά απλά αποδίδουμε έννοιες προς το πλησιέστερο –ο νους μας όμως φυλακίζεται στις αισθήσεις και έννοιες, και κατανόηση της ύπαρξης και των σχέσεων με άλλους, που έχουν αναπτυχθεί στην δική μας κουλτούρα, από την οποία εξελίχθηκε η γλώσσα μας.

Ο φίλτατος Ντεκάρτ (Descartes –που στα Ελληνικά τον λέμε φωνητικά, από τα Γαλλικά, Ντεκάρτ και όχι Ντεσκάρτες -ενώ στην Ιταλία όπου προφέρουν το κάθε γράμμα, ένας ανεκπαίδευτος Ιταλός θα τον πει Ντεσκάρτες) λέμε ότι είπε «Σκέφτομαι άρα υπάρχω» που στα Αγγλικά το λέμε «I think therefore I am». Βέβαια, στα Αγγλικά, δεν είμαστε απόλυτα σίγουροι αν εννοούσε «I think therefore I am» ή «I am thinking therefore I exist». Στα Ελληνικά και το «I think» και το «I am thinking» αποδίδονται ως «σκέφτομαι» και χάνουμε, στα Ελληνικά, την λεπτομέρεια του αν σκέφτομαι γενικά και αόριστα στον χρόνο ή αν αναφέρομαι σε σκέψεις που κάνω από-έως συγκεκριμένες στιγμές στον χρόνο που συμπεριλαμβάνουν το παρόν.

Εν τω μεταξύ, ο Ντεσκάρτες, συγγνώμη, ο Ντεκάρτ, δεν έγραψε το απόφθεγμά του στα Ελληνικά (ω, τι έκπληξη) ούτε στα Αγγλικά. Το έγραψε στα Λατινικά: Cogito Ergo Sum. Ο άνθρωπος βέβαια ήτανε Γάλλος, με μητρική γλώσσα τα Γαλλικά, και το φημισμένο του απόφθεγμα το έγραψε στην Ολλανδία το 1640 της Κοινής Εποχής.

«Cogito» σημαίνει «νομίζω», στα Ελληνικά, και «I think» (σκέφτομαι) στα Αγγλικά.

«Ergo» σημαίνει «επομένως», στα Ελληνικά, και «therefore» (άρα) στα Αγγλικά.

«Sum» σημαίνει «είμαι», στα Ελληνικά, και «I am» (είμαι/υπάρχω) στα Αγγλικά.

Δηλαδή, αν μεταφράσουμε κατευθείαν στα Ελληνικά από τα λατινικά, ο άνθρωπος είπε «Νομίζω επομένως είμαι», ή, ποιο ειδικευμένα, «παρατηρώ τον νου μου να λειτουργεί επομένως είμαι», αλλά δεν αποδίδουμε στα Ελληνικά κατευθείαν από τα Λατινικά, αλλά, μέσω των …Αγγλικών.

Ο Ντεκάρτ επίσης είπε ότι η γλώσσα (ως ομιλία σε συγκεκριμένη κουλτούρα) «είναι μια μορφή αυτοέκφρασης, όχι απλά επικοινωνίας».

Είναι φανερό ότι η γλώσσα την οποία ομιλούμε, Ελληνικά, Λατινικά, Αγγλικά, Ιταλικά, κλπ., βασίζεται σε αισθήσεις/εκφράσεις, στον νου μας, οι οποίες αναπτύσσονται διαφορετικά σε κάθε κουλτούρα, ιστορικά και εξελικτικά, και η δομή της είναι άμεσα συνδεδεμένη με την εμπειρία του είδους σε γεωγραφικές περιοχές και κοινωνικές καταστάσεις.

...Εάν μαθαίνετε μια ξένη γλώσσα για επαρκή καιρό, μπορείτε να επαναπρογραμματίσετε τον εγκέφαλό σας -και την ψυχή σας ακόμα. Σε εμένα έχει συμβεί και δεν κατανοούσα ότι το έπρατα μέχρι που είχε ήδη επιτευχθεί...

Αν μας σταματήσει ένας Κινέζος στο Σύνταγμα και μας μιλήσει Κινέζικα θα καταλάβουμε ότι κάτι προσπαθεί να επικοινωνήσει αλλά δεν θα έχουμε ιδέα τι. Αν μας γαυγίσει ένας σκύλος θα καταλάβουμε ότι κάτι προσπαθεί να επικοινωνήσει αλλά δεν θα έχουμε ιδέα τι. Θα αισθανθούμε αμέσως ότι ο Κινέζος έχει σκέψεις σαν τις δικές μας, τις οποίες θα κατανοούσαμε αν γνωρίζαμε την γλώσσα του, αλλά δεν θα σκεφτούμε ποτέ ότι ο σκύλος μπορεί να έχει σκέψεις σαν τις δικές μας επειδή στα μάτια μας είναι ζώο ενώ εμείς άνθρωποι. Που είναι μεγάλο λάθος …γιατί απλά δεν έχουμε ιδέα το πως σκέπτεται, πως συνειδητοποιεί και πως αισθάνεται, αλλά έχουμε την αλαζονεία να μην υπολογίζουμε ότι και εμείς ζώα είμαστε.

Μην ξεχνάμε το ανέκδοτο όπου όταν πρωτοπήγαν Ευρωπαίοι στην Αυστραλία, έδειξαν σε έναν ντόπιο το θηλαστικό που κρατούσε το νεογνό του σε μια τσέπη στην κοιλιά του και ρώτησαν τον ντόπιο «τι είναι αυτό;» Ο ντόπιος απάντησε «Καγκουρό», αλλά οι Ευρωπαίοι δεν ήξεραν ότι «Καγκουρό» στα ντόπια σήμαινε «Δεν καταλαβαίνω τι λες». Η ιστορία δεν είναι αληθινή, αλλά είναι αστεία και δεικτική.

Ρωτάμε πως θα επικοινωνήσουμε μια μέρα με εξωγήινους αλλά δεν συλλογιζόμαστε ότι ακόμα δεν μπορούμε να επικοινωνήσουμε με ούτε ένα από τα έξι περίπου εκατομμύρια είδη ζωής που μοιράζονται τον πλανήτη μας, και ούτε καν με άλλους ανθρώπους αν δεν έχουμε σπουδάσει (και κατανοήσει) την γλώσσα τους. Το μόνο που μας μένει για επικοινωνία είναι το …Γαλλικό φιλί. Ή, ένα πιστόλι.

Πλησιάζει μια πολύ σημαντική στιγμή στην ζωή μου την οποία περιμένω με λαχτάρα και χαρά. Αρχές Δεκεμβρίου η Μαργαρίτα και εγώ θα είμαστε σε ένα από τα μικρά νησάκια που λέγονται Florida Keys, που εκτείνονται από κοντά στο Μαϊάμι, το Κη Λάργκο, έως το Κη Γουέστ στον κόλπο του Μεξικού. Και εκεί, μια μέρα, μάλλον, θα περάσω ώρες με ένα ντόπιο ινστιτούτο, όπου θα κολυμπήσω με δελφίνια και θα μπορέσω ίσως να αγκαλιάσω ένα και να κοιτάξω στο μάτι του που θα βρίσκεται στην μεριά του προσώπου μου. Και να προσπαθήσω να κάνω τις αισθήσεις μου να βρουν την γαλήνη που θα χρειαστεί το δελφίνι για να κατανοήσει, ίσως, την «ψυχή» του πλάσματος που το αγκαλιάζει. Δεν προτείνω, βέβαια, την αλαζονική θέση του να καταλάβει το δελφίνι εμένα αντί να καταλάβω εγώ εκείνο, αλλά, τουναντίον, έχω την αυθόρμητη εντύπωση ότι το δελφίνι είναι καλύτερα εξοπλισμένο να αισθανθεί το περιβάλλον του από το πόσο είναι ο άνθρωπος. 

ΥΓ. Όπου υπάρχουν δελφίνια, συνήθως, φοβούνται να πάνε οι καρχαρίες, οπότε, εντάξει, μια που δεν είμαι ακόμα έτοιμος να αγκαλιάσω έναν Μεγάλο Λευκό.

Ταξιδάκια

 

Η επιστημονική φαντασία, τα διηγήματα και οι ταινίες του Χόλυγουντ, αλλά πάνω απ’ όλα η ανθρώπινη φαντασία, πολλές φορές οραματίζονται ταξίδια στον χρόνο. Να ταξιδέψει κανείς στο παρελθόν, ή στο μέλλον, από περιέργεια ή για συγκεκριμένο σκοπό… ή και για τα δύο.

Αμέσως, και η επιστήμη και η φιλοσοφία, διαχωρίζουν το ταξίδι στο παρελθόν από το ταξίδι στο μέλλον σαν δύο εντελώς διαφορετικές υποθέσεις. Το παρελθόν (το δικό μας παρελθόν) συνέβη ήδη, άρα γνωρίζουμε ακριβώς που θέλουμε να ταξιδέψουμε. Το μέλλον όμως δεν έχει συμβεί ακόμα, άρα οι πιθανότητες του πως θα εξελιχθεί το μέλλον είναι άπειρες και δεν είναι δυνατόν να γνωρίζουμε, όποια μελλοντική χρονική στιγμή και να διαλέξουμε, σε ποιο πιθανό μελλοντικό μονοπάτι, από άπειρες πιθανότητες συμβάντων, να κατευθυνθούμε.

Μιλώντας για ταξίδια στο παρελθόν, τα οποία, λογικά, είναι περισσότερο πιθανόν να είναι πραγματοποιήσιμα κάποτε, υπάρχει μια πρωταρχική ερώτηση ειδίκευσης: Θέλουμε απλά να δούμε πως ήταν τα πράγματα κάποια στιγμή στο παρελθόν χωρίς να μπορούμε να  έχουμε επίδραση σε εκείνη την στιγμή, ή θέλουμε να ζούμε σε εκείνη την στιγμή και να μπορούμε να επιδράσουμε σε εκείνη την πραγματικότητα μιλώντας με τους τότε ανθρώπους;

Το ταξίδι στο παρελθόν σαν παρατηρητές είναι πολύ απλό. Το κάνετε ήδη κάθε στιγμή της ζωής. Όταν κοιτάτε το φεγγάρι το βλέπετε όπως ήταν πριν ένα δευτερόλεπτο. Τον ήλιο, όπως ήταν πριν οκτώ λεπτά. Το αστέρι Vega, όπως ήταν πριν 25 χρόνια. Το αστέρι Betelgeuse όπως ήταν τον καιρό που στην Πόλη βασίλευαν οι Παλαιολόγοι. Τον γαλαξία NGC 3972 στον αστερισμό της Μεγάλης Άρκτου τον βλέπουμε όπως ήταν όταν στην Γη βασίλευαν οι δεινόσαυροι, λίγο πριν εξαλειφθούν από το δέντρο της Ζωής. Τον άνθρωπο που κάθεται ένα μέτρο απέναντί σας στο τραπέζι τον βλέπετε όπως ήταν πριν 0,000000003 δευτερόλεπτα.

Που θα διαλέγατε να πάτε, αν μπορούσατε να ταξιδέψετε στο παρελθόν; Μήπως να πάτε να δείτε από κοντά το παρουσιαστικό και την ζωή ενός συγκεκριμένου περιπλανώμενου Εβραίου από τον μικρό οικισμό της Ναζαρέτ; Μήπως θα πηγαίνατε στην Ντήλι Πλάζα του Ντάλας στο Τέξας, 12:30 μμ, Τετάρτη, 22 Νοεμβρίου, 1963, και μόλις δείτε τις μαύρες λιμουζίνες να οδηγούν προς την θέση σας να φωνάξετε με όλη σας την δύναμη: «κύριε πρόεδρε, σκύψτε! Πρόκειται να σας δολοφονήσουν!» 

Που θα πηγαίνατε εσείς, στον χρόνο;

Εγώ έχω σκεφτεί και τα δύο παραπάνω, όπως επίσης να πάω στον Σωκράτη, στην φυλακή και να του προτείνω, «παππούλη, άντε πλήρωσε το πρόστιμό σου και πάε σπιτάκι σου, δεν αξίζει τον κόπο να ποιείς το κώνειο. Σε δυόμιση χιλιάδες χρόνια οι ίδιοι θα είναι, δεν θα έχεις καταφέρει να αλλάξεις τίποτα με το να αυτοκτονήσεις -εκτός ίσως του ότι χιλιάδες προφέσορες θα θησαυρίζουν παριστάνοντας ότι κατανοούν τι διηγήθηκε για σένα ο μαθητής σου ο Πλάτωνας. Ναι! Αυτός εκεί στη γωνία του κελιού σου που κοιτάζει στον καθρέφτη και χαμογελάει»...

Η αγαπημένη μου φαντασίωση όμως είναι ότι ταξιδεύω στο αεροδρόμιο του Τέλιουράιντ στο Κολοράντο, στις 12:40 μμ τοπική ώρα, 5 Οκτωβρίου 2020, και να πιάσω κουβέντα με τον Κώστα και την Λίντσι λίγα λεπτά πριν μπουν στο αεροπλάνο του. Βέβαια δεν θα με γνωρίσουν στην αρχή γιατί έπρεπε να περιμένω 35 χρόνια αφού σκοτώθηκαν μέχρι να ανακαλύψει η επιστήμη πως να ταξιδεύουμε στο παρελθόν, και ενώ τελευταία φορά που με είχαν δει ένα χρόνο πρωτύτερα ήμουνα 61 χρονών, τώρα που στέκομαι μπροστά τους είμαι 97 χρονών (μια ζωή ακούω «να τα εκατοστίσεις», άρα το παίρνω σαν δεδομένο! Τόσες ευχές στράφι θα πάνε;). Για να αποδείξω ότι είμαι εγώ, από το μέλλον τους, λέω στον Κώστα δυό-τρία πράγματα που κανείς δεν ήξερε τότε γι’ αυτόν, και όταν με ρωτά που τα ξέρω αυτά του εξηγώ ότι διάβασα την ιατροδικαστική αυτοψία του και διάβασα και τους τραπεζικούς του λογαριασμούς, τις μέρες που πρόκειται να έρθουν.

Και αφού βεβαιωθώ ότι ξέρει πλέον τι να κάνει και τι να μην κάνει ώστε να μην σκοτωθούν 23 λεπτά αργότερα, τότε, τι θα γίνει? Θα έχω αλλάξει το μέλλον τους και θα έχω αλλάξει επίσης το παρελθόν μου; Πως λειτουργεί αυτό;

Η περισσότερο διαδεδομένη και γνωστή αντιπαράθεση εναντίων της πιθανότητας του ταξιδιού στον χρόνο είναι το λεγόμενο Παράδοξο του Παππού. Αν πάω πίσω στον χρόνο και δολοφονήσω τον παππού μου όταν θα είναι παιδί, δεν θα μεγαλώσει για να κάνει τον μπαμπά μου (ή την μαμά μου), οπότε και δεν πρόκειται εγώ να γεννηθώ ποτέ. Αν όμως δεν έχω γεννηθεί και δεν υπάρχω, πως θα ταξιδεύσω πίσω στον χρόνο για να τον δολοφονήσω; Δηλαδή, δεν δολοφονήθηκε… οπότε υπήρξα, και πήγα και τον δολοφόνησα. Ένα παράδοξο.

Όπως και, αν σταματήσω τον Κώστα και την Λίντσι από το να σκοτωθούν, δεν θα χρειαστεί να ταξιδέψω στον χρόνο πλέον για να τους σώσω, οπότε θα σκοτωθούν.

Βέβαια, υπάρχει απάντηση στο παράδοξο: Την στιγμή που δολοφονώ τον νεαρό παππού μου, η γραμμική ροή του χρόνου αλλάζει μονοπάτι και, ενώ το μονοπάτι όπου υπήρξα, υπάρχει, επίσης υπάρχει και το άλλο μονοπάτι, όπου δεν υπήρξα. Όπως συνυπάρχουν και άπειρα άλλα μονοπάτια πιθανοτήτων.

Η λογική αντίθεση εναντίων της πιθανότητας ταξιδιών στον χρόνο δεν βασίζεται στο παράδοξο, αλλά στο γεγονός:

Νομίζετε πως όταν κοιτάτε γύρω σας βλέπετε ανθρώπους, σπίτια και φύση… όμως αυτά είναι το πως απλοποιεί το μυαλό σας την πραγματικότητα. Στην πραγματικότητα βλέπετε ένα κενό γεμάτο από άτομα. Σαν μια νύχτα γεμάτη με άστρα. Τα πάντα αποτελούνται από άτομα. Το κορμί σας αποτελείται από 6.500.000.000.000.000.000.000.000.000 άτομα. Εξίμιση χιλιάδες δισεκατομμύρια δισεκατομμύρια τρισεκατομμύρια άτομα. Αυτό, μόνο εσείς. Σκεφτείτε πόσα άτομα στο άμεσο περιβάλλον σας και μόνο. Κανονικά, όταν κοιτάτε έναν άνθρωπο θα έπρεπε να βλέπετε 6.500.000.000.000.000.000.000.000.000 φωτεινές κουκίδες σε ένα μαύρο κενό.

Τα άτομα δημιουργούνται στις ζυμώσεις που επιτελούνται στο κέντρο αστεριών πριν εκραγούν και σκορπίσουν τα άτομα στο σύμπαν. Τα άτομα που σας αποτελούν γεννήθηκαν, το καθένα, μέσα σε διαφορετικά αστέρια στο σύμπαν, σε διαφορετικές εποχές πριν εκατομμύρια ή δισεκατομμύρια χρόνια. Εσείς, ο κάθε ένας από σας, είστε ο καθένας ένας γαλαξίας ατόμων. Και το περιβάλλον σας, ένα σύμπαν γαλαξιών ατόμων.

Τα συγκεκριμένα άτομα που σας αποτελούν δεν είναι πάντα τα ίδια, ούτε είναι ο ίδιος αριθμός. Κάθε φορά που πάτε στην τουαλέτα να κάνετε πιπί σας ή κακά σας, άτομα φεύγουν από το κορμί σας, όπως και κάθε φορά που ιδρώνετε, ή που χάνετε λίγο αίμα, ή που ξύνετε μια φαγούρα στο δέρμα σας. Παίρνετε καινούργια άτομα κάθε φορά που τρώτε. Οπότε, κάθε στιγμή αποτελείστε όχι μόνο από διαφορετικό αριθμό ατόμων αλλά και από διαφορετικά συγκεκριμένα άτομα.

Όμως, κάθε άτομο που αποτελεί αυτή την στιγμή το κορμί σας, υπάρχει επί εκατομμύρια ή επί δισεκατομμύρια χρόνια. Τα περισσότερα, επί δισεκατομμύρια χρόνια. Δηλαδή, όταν ταξιδέψετε στο παρελθόν, την στιγμή που φτάσετε σε οποιαδήποτε στιγμή του παρελθόντος, τα άτομα που σας αποτελούν την στιγμή του ταξιδιού σας, ακριβώς τα ίδια και τα αυτά, επίσης υπάρχουν και στην χρονική στιγμή του παρελθόντος στην οποία φτάνετε. Άρα, η πραγματική ερώτηση για την επιστήμη, όσον αφορά το αν είναι θεωρητικά δυνατόν να ταξιδέψουμε στον χρόνο, είναι το αν είναι δυνατόν ένα άτομο να συνυπάρχει, διπλό, με τον εαυτό του, την ίδια στιγμή: μέσα στο κορμί του ταξιδιώτη και επίσης όπου βρισκόταν εκείνη την στιγμή στο παρελθόν πριν στο μέλλον του αποτελέσει μέρος του ταξιδιώτη.

Λογικά, η απάντηση είναι «όχι». Όμως η λογική βασίζεται στην ανθρώπινη αντίληψη και όχι στην πραγματικότητα. Η πραγματική απάντηση βρίσκεται στην μελέτη της φύσης της δομής του χοροχρόνου. Όπου ο χρόνος δεν είναι γραμμικός. Όμως… χωρίς γραμμικό χρόνο, στον χοροχρόνο, η υπόθεση του ταξιδιού στον χρόνο είναι άνευ νοήματος και έννοιας.

Υπάρχει και άλλο ένα πρόβλημα: Και να υπήρχε μηχανή του χρόνου, και να μπορούσατε να πείτε να σας πάει σε μια συγκεκριμένη ημερομηνία, ώρα, λεπτό, δευτερόλεπτο, κλάσμα του δευτερολέπτου κλπ., η Γη κινείται συνεχώς. Άρα, πως θα προγραμματίστε την μηχανή να σας πάει σε ποιο σημείο του σύμπαντος για να μην υλοποιηθείτε στο κενό του σύμπαντος μετά από τι ταξίδι, πολύ, πολύ μακριά από την Γη;

Ξέρετε πόσο γρήγορα κινείστε αυτή την στιγμή, σε μέτρα το δευτερόλεπτο, στον γραμμικό σας χρόνο;

Το σημείο όπου κάθεστε και διαβάζετε τούτο ‘δω, κινείται:

1. καθώς η Γη περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της με 463 μέτρα το δευτερόλεπτο,

2. η Γη περιστρέφεται γύρο από το άστρο μας τον Ήλιο με 30 μέτρα το δευτερόλεπτο,

3. ο Ήλιος, δηλαδή όλο το ηλιακό μας σύστημα με τη Γη μαζί, περιφέρεται γύρω από το κέντρο του Γαλαξία με 220 μέτρα το δευτερόλεπτο,

4. ο ίδιος ο Γαλαξίας περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του με 210 μέτρα το δευτερόλεπτο, δηλαδή:

Αυτή την στιγμή που το διαβάζετε αυτό κινείστε προς τέσσερεις διαφορετικές κατευθύνσεις με συνολικά 920 μέτρα το δευτερόλεπτο.

Α! και, ξέχασα:

5. ολόκληρος ο Γαλαξίας ταξιδεύει στο σύμπαν με περίπου 580 μέτρα το δευτερόλεπτο.

Δηλαδή αυτή τη στιγμή κινείστε προς πέντε διαφορετικές κατευθύνσεις με ταχύτητα, συνολικά, 1.500 μέτρα το δευτερόλεπτο. Εδώ που κάθεστε και διαβάζετε, μέχρι να πείτε «Ένας Ελέφαντας» έχετε ταξιδέψει ενάμιση χιλιόμετρο προς πέντε διαφορετικές κατευθύνσεις. 

Τελικά… Το ταξίδι στον χρόνο είναι άνευ νοήματος και έννοιας επειδή το σύμπαν δεν είναι αυτό που βλέπετε στο μέγεθος της Θεωρίας της Σχετικότητας, αλλά, αποτελείται από τα θεμέλια που υπάρχουν στον κόσμο και μέγεθος της Κουάντουμ-Μηχανικής. Τα θεμέλια του σύμπαντος υπάρχουν στον υπο-ατομικό κόσμο. Αυτό βέβαια αν δεν υπάρχει κόσμος μικρότερου επιπέδου από την Κουάντουμ-Μηχανική (που… υπάρχει! Αλλά αυτό είναι για άλλη ανάρτηση).

Το τι πιστεύουμε ότι συνέβη είναι μια αυταπάτη βασισμένη στο πως φαίνεται σε εμάς ένα σύμπαν το οποίο στην πραγματικότητά του δεν εκφράζεται με γραμμικό χρόνο. Μια ενιαία πραγματικότητα χωρίς πριν-τώρα-μετά. Όπου τα πάντα είναι πιθανά. Όπου οι άνθρωποι και τα γεγονότα είναι το πως εμείς κατανοούμε τα τρισεκατομμύρια, τρισεκατομμύρια, τρισεκατομμύρια, άπειρα άτομα γύρω μας.

Αισθάνεστε ικανοποίηση όταν κοιτάτε την Μόνα-Λίσα του Νταβίντσι, ή το φιλί του Ροντέν, όταν παρακολουθείτε τον Άμλετ στο θέατρο ή τον Λώρενς της Αραβίας στον Κινηματογράφο, ή όταν ακούτε τον Ιτζάκ Πέρλμαν να παίζει το κοντσέρτο για βιολί του Τσαϊκόφσκι καθώς χρησιμοποιείτε ακουστικά στέρεο της Bang & Olufsen… όταν διαβάζετε ένα καλό βιβλίο… όταν αφήνετε την φαντασία σας να ταξιδεύει –και,  αυτή η ικανοποίηση είναι υλικά και οργανικά πραγματική για εσάς. Το περιβάλλον σας όπως το συλλαμβάνετε και η ζωή όπως την αισθάνεστε, δεν είναι περισσότερο «πραγματική» από τα προαναφερθέντα. Και η ικανοποίηση που δίνει η ζωή είναι το ίδιο έγκυρη και πραγματική όσο η προαναφερθείσα ικανοποίηση και ευτυχία. Θα μου πείτε, εκτός από ευτυχία η ζωή δίνει και δυστυχία. Αλλά όμως, με ποια μέθοδο σκεπτικού προσδιορίζετε την διαφορά μεταξύ των δύο, στην πραγματικότητα του χωροχρόνου; Ένα ολόκληρο επάγγελμα που υπάρχει από καταβολής κοινωνίας θα πάρει την «ευτυχία» και την «δυστυχία» και θα σας πείσει ότι πρόκειται για «Θεό» και «Διάβολο»… αλλά, μπορείτε να τους απαντήσετε, όπως ο Διάβολος δεν μπορεί να είναι ίσης δύναμης με τον Θεό, αρά είναι υποτακτικός του Θεού, με τον ίδιο τρόπο και για τον ίδιο λόγο, η δυστυχία είναι υποτακτική της ευτυχίας και υπάρχει μόνο όταν της το επιτρέψουν οι σκέψεις μας.

Δεν είναι φυσιολογικά, οργανικά, δυνατόν να κατανοήσουμε τον χωροχρόνο, δηλαδή την πραγματικότητα του σύμπαντος εκτός της αυταπάτης γραμμικού χρόνου. Όμως, είναι δυνατόν να κατανοήσουμε την θεωρία του τι, μάλλον, πρέπει να είναι ο χωροχρόνος, και, η κατανόηση τουλάχιστον της θεωρίας, είναι ο ευτυχέστερος στόχος στην ζωή… Γιατί, τότε, όλα υπάρχουν την ίδια στιγμή, τίποτα δεν χάθηκε, και υπάρχει μόνο η ευτυχία της συνειδητοποίησης της ύπαρξης. Δεν χρειάζεται να ταξιδέψετε στον χρόνο γιατί όλος ο χρόνος συνυπάρχει μέσα σας καθώς εσείς υπάρχετε στην έκφρασή του, στον χωροχρόνο.

Ηλικία

 

Την ημέρα που έγινα 60 χρονών, στις 30 Νοεμβρίου του 2018, 21 μήνες και 5 μέρες πριν σκοτωθεί ο γιός μου και η νύφη μου, με πήγε ο γιός μου για τα γενέθλιά μου στο ακρωτήριο Κανάβεραλ, στο Διαστημικό Κέντρο Κέννεντυ όπου για πρώτη φορά πλήρωσα μειωμένο εισιτήριο ων πλέον από την μέρα εκείνη μιας ηλικίας που δικαιούται έκπτωση. 

Στις 22 Ιανουαρίου 2022 δημοσίευσα την ανάρτηση «Χρόνος».
Σήμερα, 260 μέρες αργότερα, λέω να εκφράσω μια ανάλυση του τι είναι χρόνος,
ξανά,
αλλά από διαφορετική προσέγγιση.

Υπάρχουμε. Πως το ξέρουμε αυτό, ότι υπάρχουμε; Το αναγνωρίζουμε επειδή βλέπουμε κάτι που συνέβη γύρω μας σε αυτό που κατανοούμε ως «παρελθόν», είτε πριν ένα δευτερόλεπτο είτε πολλά χρόνια, συνειδητοποιούμε τον εαυτό μας να το παρατηρεί και να το αναλύει τοποθετώντας τον εαυτό σαν μέρος του συνόλου και έτσι προσδιορίζουμε την ύπαρξή μας, σαν μια οντότητα που υπήρχε στο παρελθόν, υπάρχει αυτή τη στιγμή, άρα θα υπάρχει και στο μέλλον. Ο χρόνος, παρελθόν, παρόν και μέλλον σε γραμμική έκφραση μιας κατευθύνσεως, προς τα μπροστά, είναι απαραίτητος για την συνειδητοποίηση, ή την υπόθεση, της ύπαρξης.

Πέρασαν ήδη περίπου 30 δευτερόλεπτα από τότε που ξεκινήσατε να διαβάζετε αυτή την ανάρτηση… Μέχρι αύριο τέτοια ώρα θα έχουν περάσει 86.400 δευτερόλεπτα. Μέχρι του χρόνου, αυτή την ημέρα και ώρα θα έχουν περάσει 31.536.000 δευτερόλεπτα. Όλη μας η ζωή, αν ζήσουμε, ας πούμε 85 χρόνια, θα έχει συμπληρωθεί σε 2.680.560.000 δευτερόλεπτα. Δυόμιση δισεκατομμύρια δευτερόλεπτα. Αυτό είναι πολύ μακρύς χρόνος. Κάπου 31.000 ημέρες και νύχτες. Χρειαζόμαστε ένα δευτερόλεπτο για να πούμε τις λέξεις: «Ένας Ελέφαντας». Φανταστείτε να πρέπει να μετρήσετε, έναν-έναν, δυόμιση δισεκατομμύρια ελέφαντες: τόσο είναι το μήκος της ζωής, αν γίνουμε 85 χρονών.

Και λέμε ότι το σύμπαν γεννήθηκε πριν δέκα τρία δισεκατομμύρια, οκτακόσια εκατομμύρια χρόνια. Χωράνε περίπου 163 εκατομμύρια ανθρώπινες ζωές, η μία μετά την άλλη, στην ηλικία του σύμπαντος. Τόσο πολύς χρόνος που ονομάζουμε το σύμπαν πανάρχαιο και δεν μπορούμε καν να συλλογιστούμε πόσος χρόνος είναι, αισθητά, τα 13,8 δισεκατομμύρια χρόνια.

Βέβαια, αυτή είναι μια πολύ αυθαίρετη και ανθρωπομορφική μονάδα μέτρησης. Αυτό που λέμε στην πραγματικότητα είναι ότι η ηλικία του σύμπαντος ισούται με τον χρόνο που χρειάζεται ο τρίτος πλανήτης ενός συγκεκριμένου άστρου για να κάνει 13.800.000.000 περιστροφές γύρω από το άστρο του, όπου το άστρο αυτό και το πλανητικό του σύστημα γεννήθηκαν πριν 4.600.000.000 χρόνια, μόνο, το εν-τρίτο της ηλικίας που αποδίδουμε στο σύμπαν.

Για μας βέβαια, 85 χρόνια είναι μια πολύ ατελείωτη, μακρά ύπαρξη. Τι είναι, μέσα σε 85 χρόνια, ας πούμε πέντε μέρες; Αν μπούμε σε ένα υπερωκεάνιο στο Σάουθάμπτον θα φτάσουμε στην Νέα Υόρκη σε πέντε μέρες. Όμως αν μαζί μας, στο Σάουθάμπτον, επιβιβαστεί και μια μύγα (συγκεκριμένα μια mayfly, που ζει 24 ώρες), στην Νέα Υόρκη θα φτάσουν τα δισέγγονά της, πέντε ημέρες αργότερα.

Ας πάρουμε τον πλανήτη Δία ο οποίος χρειάζεται 12 γήινα χρόνια για να κάνει μια πλήρη περιστροφή γύρω από το αστέρι μας, τον ήλιο. Τότε, αν μετρήσουμε την ηλικία του σύμπαντος σε περιστροφές γύρω από τον ήλιο όχι της Γης αλλά του Δία, τότε η ηλικία του σύμπαντος σε έτη Δία είναι 1,1 δισεκατομμύρια χρόνια, όχι 13,8. Αν μετρήσουμε την ηλικία του σύμπαντος σε έτη (χρόνια) περιστροφής (γύρω από τον ήλιο) του πλανήτη Ποσειδών, 165 γήινα χρόνια, τότε, από την οπτική του Ποσειδώνα, το σύμπαν έχει ηλικία 83,6 εκατομμύρια χρόνια. Και… αν μετρήσουμε χρησιμοποιώντας τον χρόνο που χρειάζεται ο γαλαξίας μας για να κάνει μια πλήρη περιστροφή γύρω από τον εαυτό του, 225-250 εκατομμύρια γήινα χρόνια, τότε το σύμπαν είναι περίπου εξήντα γαλακτικών ετών.

Αν και ο αριθμός της ηλικίας του σύμπαντος αλλάζει δραματικά ανάλογα με το τι χρησιμοποιούμε ως μονάδα μέτρησης, αυτό που για μας δεν αλλάζει είναι το πόσο μακρινή την αισθανόμαστε εμείς την ηλικία του σύμπαντος, ότι αριθμό και να χρησιμοποιήσουμε. Εκατόν-εξήντα-τρία εκατομμύρια ανθρώπινες ζωές. Αν όμως αντί για την ανθρωπομορφική αίσθηση του χρόνου χρησιμοποιήσουμε μια άλλη αίσθηση, τι θα γίνει; Άραγε, μήπως η μύγα που επιβιβάστηκε στο υπερωκεάνιο στο Σάουθάμπτον μαζί μας, αισθάνεται τις 24 ώρες της ζωής της όπως εμείς αισθανόμαστε τα 85 χρόνια της δικής μας; Μήπως πρόκειται να μου πείτε ότι η μύγα δεν αισθάνεται χρόνο με τον δικό της τρόπο; Που το ξέρετε;

Για να δούμε την παραπάνω υπόθεση από μια άλλη οπτική, ας φανταστούμε ότι η ζωή μας των 85 ετών είναι μια κινηματογραφική ταινία που παίρνει 85 χρόνια να προβληθεί στον κινηματογράφο από αρχής μέχρι τέλους. Τώρα, αυτή την ταινία, της ζωής μας, ας την προβάλουμε σε πάρα πολύ γρήγορη κίνηση έτσι ώστε να κάνει μόνο μια ώρα, αντί 85 χρόνια, για να προβληθεί. Τότε, παρακολουθώντας στο σινεμά την ταινία της ζωής μας σε μια ώρα αντί για 85 χρόνια, θα δούμε τον εαυτό μας να ενηλικιώνεται 18 ετών σε 12,5 λεπτά προβολής και στην οθόνη θα έχουμε γίνει 40 χρονών σε συνολικά 28,2 λεπτά προβολής.

Ίσως με την αίσθηση της ανθρώπινης ύπαρξης και τις περιστροφές της Γης γύρω από τον ήλιο, η ηλικία του σύμπαντος 13,8 δισεκατομμυρίων ετών να είναι πολύς, μα πάρα πολύς χρόνος. Όμως και οι περιστροφές του πλανήτη και η δική μας αίσθηση του περάσματος του χρόνου είναι τόσο ειδικευμένα σε ανθρωπομορφική έκφραση που καθιστούν την μονάδα και αίσθηση μέτρησης να είναι εντελώς άνευ νοήματος ή αντικειμενικής υφής όσον αφορά το σύμπαν από την πραγματικότητα όχι την δική μας αλλά του σύμπαντος. Η απόδοση της ηλικίας του σύμπαντος όπως την εννοούμε εμείς είναι εντελώς χωρίς το παραμικρό πραγματικό νόημα.

Μπορούμε την ταινία της ύπαρξης του σύμπαντος να την προβάλουμε σε γρήγορη κίνηση, σε μια ώρα. Σε ένα δευτερόλεπτο. Σε ένα κλάσμα του δευτερολέπτου από το μεγάλο μπαμ ως σήμερα. Τίποτα στην αντικειμενική ύπαρξη του σύμπαντος, τίποτα στην Φυσική και τους νόμους της, δεν λέει ότι η ροή του χρόνου στο σύμπαν πρέπει να ακολουθεί την αίσθηση του χρόνου όπως την αισθάνεται ένα συγκεκριμένο είδος ζωής, από τα έξι εκατομμύρια ήδη ζωής στον τρίτο πλανήτη ενός από τα 100 δισεκατομμύρια αστέρια σε έναν από τρισεκατομμύρια γαλαξίες στο σύμπαν. Η οποιαδήποτε αίσθηση του χρόνου, ή μονάδα μέτρησης του μήκους του χρόνου, είναι άνευ ουσίας και νοήματος από το κοσμικό σημείο παρατήρησης.

Ξεκινώντας τώρα από την πολύ πραγματική υπόθεση ότι, είτε πούμε ότι το σύμπαν έχει ηλικία τρισεκατομμύρια χρόνια, είτε πούμε ότι έχει ηλικία ένα δευτερόλεπτο, άσχετα με το πόσο γρήγορα προβάλουμε την ταινία της ύπαρξής του, είναι άραγε δυνατόν να πούμε, θεωρητικά ότι η ηλικία του σύμπαντος είναι όχι ένα κλάσμα του δευτερολέπτου αλλά μηδέν δευτερόλεπτα; Ότι δηλαδή από την γέννηση μέχρι το τέλος του σύμπαντος πέρασαν μηδέν δευτερόλεπτα γραμμικού χρόνου; Ναι, και βέβαια θα είναι σωστό να το πούμε αυτό, αν εξετάσουμε το πέρασμα του χρόνου από την οπτική κυμάτων ενεργείας. Επειδή, στην τιμή της μετάδοσης κυμάτων ενεργείας, ο γραμμικός χρόνος σταματά εντελώς και η μάζα αποκτά τιμή άπειρη.

Προσοχή: δεν λέμε ότι στην τιμή της μετάδοσης κυμάτων ενεργείας ο χρόνος παύει να υπάρχει: λέμε ότι παύει να είναι γραμμικός με παρελθόν, παρόν και μέλλον. Από Χώρο συν Γραμμικό χρόνο, στην τιμή μετάδοσης κυμάτων ενεργείας η πραγματικότητα γίνεται Χωροχρόνος. Τι είναι η τιμή μετάδοσης ενέργειας; Είναι αυτό που αποκαλούμε ταχύτητα του φωτός, μόνο που στην κοσμική πραγματικότητα αυτό που λέμε φως δεν είναι φως και αυτό που λέμε ταχύτητα δεν είναι ταχύτητα.

Το φάσμα των κυμάτων ενέργειας από τα πολύ μακρά μήκη κυμάτων στα πολύ μικρά μήκη κυμάτων συμπεριλαμβάνει μια περιοχή μήκους κυμάτων που ερεθίζει ένα βιολογικό όργανο το οποίο λέγεται αμφιβληστροειδής χιτώνας του ανθρώπινου ματιού και το ερέθισμα αυτό δίνει στον ανθρώπινο εγκέφαλο την εντύπωση λάμψης, και την αίσθηση αυτή την λέμε φως. Για να υπάρχει ταχύτητα πρέπει να υπάρχει ένα σταθερό σημείο, μια μετρήσιμη απόσταση τριών διαστάσεων και ένα κινούμενο αντικείμενο, για να μετρήσουμε την ταχύτητά του. Όμως στο σύμπαν δεν υπάρχει σταθερό σημείο και δεν υπάρχει χώρος τριών διαστάσεων συν ξεχωριστό γραμμικό χρόνο, αλλά χωροχρόνος, άρα η ταχύτητα είναι χωρίς νόημα. Αυτό που λέμε «ταχύτητα του φωτός» είναι άλλη μια ανθρωπομορφική αυταπάτη.

Ακόμα και το να αναφέρουμε την τιμή μετάδοσης (κυμάτων) ενέργειας είναι κατά κάποιον τρόπο παραπλανητικό επειδή για να υπάρχει αυτή η τιμή πρέπει να υπάρχει χρόνος σε γραμμική υφή, που δεν υπάρχει στον χωροχρόνο. Τότε, τι υπάρχει; Υπάρχει ενέργεια σε χωροχρόνο, όπου το παν που συνέβη και θα συμβεί στο σύμπαν υπάρχει συμπιεσμένο σε ούτε καν μια στιγμή χρόνου, εφ’ όσον και μια στιγμή χρειάζεται γραμμικό χρόνο για να υπάρξει. Όμως την «στιγμή» που το σωματίδιο Χιγκς Μποσον μετατρέψει ενέργεια σε μετρήσιμη, αντί άπειρη, μάζα, τότε, σε σχέση με την ύπαρξη της μάζας ο χρόνος διαχωρίζεται από τον χώρο και γίνεται γραμμικός. Με αυτή την έννοια, μεταξύ της ενέργειας (χωροχρόνου) και της μάζας (χώρος + γραμμικός χρόνος), ο χωροχρόνος και ο χώρος συν γραμμικό χρόνο κυριολεκτικά συνυπάρχουν. 

Και που βρίσκονται, που συνυπάρχουν άραγε ο χωροχρόνος και ο χώρος συν γραμμικό χρόνο; Κατά την απαίδευτη γνώμη μου ο χωροχρόνος υπάρχει στο μέρος του σύμπαντος το οποίο εξετάζουμε με την επιστήμη του Quantum Mechanics, και ο χώρος συν γραμμικό χρόνο υπάρχει στο μέρος του σύμπαντος το οποίο εξετάζουμε με την επιστήμη της Θεωρίας της Σχετικότητας. Γι’ αυτό και δεν έχουμε μπορέσει ακόμα να διατυπώσουμε μια Θεωρία που να αντιμετωπίζει Σχετικότητα και Κουάντουμ ως μια ενότητα (συμπεριλαμβανομένης της ανικανότητάς μας να κατανοήσουμε το παρατηρηθέν φαινόμενο της Quantum Entanglement) –αν και ο κόσμος Κουάντουμ δεν είναι παρά τα θεμέλια και πρώτες ύλες του κόσμου της Σχετικότητας.

Αν λοιπόν, στην τιμή της ενέργειας όλη η γένεση, εξέλιξη και τέλος του σύμπαντος υπάρχει σε χρόνο μηδέν, τότε, εκατέρωθεν του χρόνου μηδέν, το Χιγκς Μπόσον δημιουργεί μάζα, και γραμμικό χρόνο. Αν πιάσατε την σημασία αυτή, τότε θα πείτε ότι το σύμπαν εξαϋλώνεται και ξαναγεννιέται επ’ άπειρον σαν κότα και αυγό. Και θα έχετε δίκιο εκτός της συμπληρωματικής υπόθεσης ότι το αναγεννώμενο σύμπαν δεν είναι συνεχές με ένα σύμπαν να ακολουθεί το άλλο, αλλά ένα και το ίδιο σύμπαν επαναλαμβάνοντας τον εαυτό του σε μηδέν χρόνο.

Βέβαια, αν προσπαθήσει ο απαίδευτος νους να κατανοήσει τα παραπάνω, μπορεί εύκολα να καταλήξει στην υπόθεση ότι δεν υπάρχει τίποτα και ότι η ύπαρξη είναι μια αυταπάτη. Αλλά… αν συνειδητοποιούμε ότι η ύπαρξη πιθανώς να είναι αυταπάτη τότε, αυταπόδεικτα υπάρχουμε για να συνειδητοποιήσουμε την ανυπαρξία, και αυτό δημιουργεί ένα παράδοξο. Το παράδοξο που επιμένει, ενώ προσπαθούμε, να μην έχουμε καταλάβει ακόμα σχεδόν τίποτα, ιδίως το πως από μάζα σε γραμμικό χρόνο η ενέργεια μπορεί να μεταπηδήσει στον χωροχρόνο, όπου δεν υπάρχει γραμμικός χρόνος και όπου τα πάντα υπάρχουν πέρα από τον χρόνο ή την ανθρώπινη κατανόηση της ύπαρξης –παρά, βλέπουμε μόνο αντανακλάσεις μιας υποκειμενικής πραγματικότητας σε ένα παραμορφωτικό καθρέπτη, παραμορφομένη από την εγωκεντρική ανεπάρκεια του να υποθέσουμε το από εμάς ακατανόητο.

Αυτό που απομένει, μετά από την υπόθεση ότι στον χωροχρόνο συνυπάρχουν τα παντα όσα συνέβησαν και θα συμβούν από την αρχή ως το τέλος του σύμπαντος, είναι να συλλογιστούμε αν αυτό το σύνολο αποτελείται μόνο από τα ακριβή γεγονότα που συνέβησαν και θα συμβούν στο σύμπαν όπως τα βλέπουμε εμείς, ή μήπως είναι το σύνολο των άπειρων πιθανοτήτων του τι θα μπορούσε να είχε συμβεί και να συμβεί. Και οι δύο εκδοχές φαίνονται εξ’ ίσου λογικές, με την διαφορά ότι με την πρώτη υπόθεση εδραιώνουμε την μια και μοναδική συνοχή γεγονότων ενώ με την δεύτερη δεχόμαστε το άπειρο, ακόμα και σε πιθανότητες, όπου τις παρατηρήσεις αυτές τις κάνουμε από μια τυχαία ανάμεσα σε άπειρες πιθανότητες συνοχής συμβάντων.

Δηλαδή, αν στον χωροχρόνο συνυπάρχει μόνο το τι γνωρίζουμε ότι συνέβη, τότε στον χωροχρόνο υπάρχει το παν που συνέβη ή θα συμβεί από την αρχή ως το τέλος του σύμπαντος αλλά μόνο τα γεγονότα που γνωρίζουμε και η ακολουθία τους που πρόκειται να συμβεί.

Αν όμως στον χωροχρόνο συνυπάρχουν όλες οι πιθανότητες απείρων πιθανών αφηγήσεων, τότε συνυπάρχουν οι πιθανότητες όπως παραδείγματος χάριν του να κέρδισαν οι Πέρσες την μάχη της Σαλαμίνας, να είναι τώρα η Ευρώπη Περσική και να μην περάσαμε σκοτεινούς αιώνες αλλά να είμαστε τώρα 1.000 χρόνια μπροστά σε επιστημονική και πολιτιστική εξέλιξη, άλλες άπειρες πιθανότητες του να μην γεννήθηκα ποτέ ή πιθανές αφηγήσεις όπου να έχω αδέλφια. Ή, να μην πάσχω από διαβήτη.

Ενώ πράγματι και οι δύο υποθέσεις (του συγκεκριμένου και των άπειρων πιθανοτήτων) είναι λογικές, κάτι μου λέει ότι είναι πιο αρμόζον για το σύμπαν ο χωροχρόνος να συμπεριλαμβάνει άπειρες πιθανές αφηγήσεις.

Πέρα όμως από το αν τα γεγονότα είναι συγκεκριμένα ή συνυπάρχουν σε άπειρες εκδοχές, υπάρχει και η ερώτηση του αν ο χώρος του σύμπαντος έχει τέλος ή αν ο χώρος του σύμπαντος είναι άπειρος (βεβαίως, αν το σύμπαν έχει τέλος τότε μέσα σε τι χώρο βρίσκεται και, είναι άραγε εκείνος ο χώρος άπειρος με άπειρα ξεχωριστά σύμπαντα;).

Άπειρες πιθανότητες γεγονότων και αφηγήσεων σε ένα άπειρο σύμπαν κάνει το ανθρώπινο μυαλό να θέλει να σταματήσει και να ρωτήσει «μα... Γιατί;» Όμως… το «Γιατί;» ζητά λογική εξήγηση σε πλαίσιο γραμμικού χρόνου, ο οποίος μας οδηγεί στην αρχή αυτής της ανάρτησης για να διαβάσουμε την εξήγηση του ότι γραμμικός χρόνος, στην πραγματικότητα χοροχρόνου του σύμπαντος δεν ...υπάρχει.

~~~

Δαναοί

 

Φοβού τους Δαναούς και δώρα φέροντες,

διαβάζουμε στην Ιλιάδα, σε σχέση με τον Δούρειο Ίππο. 

Στα νέα Ελληνικά αυτό θα γραφόταν περίπου ως «Να φοβάσαι τους Δαναούς ακόμα και όταν φέρνουν δώρα»

Στην Αγγλική γλώσσα αυτό έχει μεταφραστεί ως «Beware of Greeks bearing gifts», δηλαδή, «Να είσαι προσεκτικός με τους Έλληνες όταν φέρνουν δώρα»

Όμως, η Ιλιάδα, το έπος του ενάτου αιώνα Προ Κοινής Εποχής, αναφέρει τους Δαναούς 138 φορές. Τους «Πανέλληνες» μια φορά και «Έλληνες» καμία φορά.

Ποιοι ήταν αυτοί οι Δαναοί;

Σύμφωνα με την Ιστορία, οι Δαναοί ήταν Ελληνική φυλή, σύμφωνα με τη μυθολογία απόγονοι του Δαναού. Ο Δαναός ήταν γιος του βασιλιά της Αιγύπτου («χώρας των Μελαμπόδων» όπως την αποκαλούσαν τότε) Βήλου, απογόνου της Ιούς, και της Αγχινόης ή Αγχιρρόης, κόρης του Νείλου, και δίδυμος αδελφός του Αιγύπτου. Οι Δαναοί, ξεκινώντας από την Λιβύη και Αίγυπτο, κατέληξαν στο Άργος της Πελοποννήσου την εποχή των Μυκηνών. Από αυτό το γεγονός, ίσως, να συνδέονται στην Ιλιάδα με τον στρατό που έφτασε στην Τροία για να απαιτήσει την επιστροφή της Ελένης, της ωραίας συζύγου του Μενελάου των Μυκηνών.

Όμως, Δαναοί και Αχαιοί αναφέρονται στην Ιλιάδα ως μάλλον ταυτόσημα φύλα Ελλήνων. Και δεν ήταν τα μόνα φύλλα ονομαζόμενα, γενικά, σαν Έλληνες.

Την δεύτερη χιλιετηρίδα Προ Κοινής Εποχής, κατέβηκαν στα νότια Βαλκάνια τέσσερα διαφορετικά φύλλα Ινδο-Ευρωπαϊκής προέλευσης από την περιοχή του Καυκάσου: Οι Δωριείς, οι Αιολείς, οι Ίωνες και οι Αχαιοί. Τα τέσσερα αυτά φύλα που έχτισαν την ζωή και συνύπαρξή τους στην γεωγραφική περιοχή που σήμερα είναι η Ελλάδα, με τα νησιά του Αιγαίου, και στις ακτές της Μικράς Ασίας ανέπτυξαν κοινή μυθολογία όπου κατάγονταν από τον μυθικό ήρωα Έλληνα.

Ο Έλληνας είχε τρεις γιούς, τον Δώρο, τον Αίολο και τον Ξούθο. Οι Δωριείς είναι απόγονοι του Δώρου και οι Αιολείς του Αίολου. Ο Ξούθος είχε δύο γιούς, τον Ίωνα και τον Αχαιό. Οι Ίωνες και οι Αχαιοί είναι απόγονοι του Ίωνα και του Αχαιού.

Είναι πολύ ενδιαφέρον και όμορφο πως τα τέσσερα φύλα έγραψαν κοινή μυθολογία κατά την οποία δύο φύλα ήταν εγγόνια του Έλληνα και ξαδέλφια μεταξύ τους, και τα άλλα δύο φύλλα ήταν δισέγγονα του Έλληνα, ξαδέλφια μεταξύ τους αλλά ανίψια των δύο πρώτων φύλων. Η λεπτομέρειες αυτές δεν είναι μόνο ενδιαφέρουσες αλλά και σημαντικές.

Οι Μακεδόνες δεν αναφέρονται στο γενεαλογικό αυτό μυθικό δέντρο αλλά Ιστορικοί έχουν προτείνει πως οι Μακεδόνες συγγένευαν με τους Δωριείς. Μετά έχουμε τους Δαναούς, που αν και πιθανώς ταυτόσημοι με τους Αχαιούς έχουν  συγκεκριμένη Ιστορική καταγωγή από την Λιβύη και Αίγυπτο, καταλήγοντας στο Άργος μέσω της Λίνδου στην Ρόδο.

Χίλια περίπου χρόνια μετά την κατάβαση των φύλων αυτών και την δημιουργία της κοινής μυθολογίας, Ο Αλέξανδρος, μετά την νίκη του στον Γραμμικό Ποταμό, έστειλε θησαυρό στην πόλη της Θεάς Αθηνάς με την επιγραφή: «Αλέξανδρος Φιλίππου καί οι Έλληνες πλήν Λακεδαιμονίων από τών βαρβάρων τών τήν Ασίαν κατοικούντων». Ο Αλέξανδρος, γιός του Φιλίππου, και οι Έλληνες, εκτός από τους Σπαρτιάτες». Εδώ ο Αλέξανδρος αποκαλεί όλο το στράτευμά του «Έλληνες» και καυτηριάζει τους Σπαρτιάτες, επίσης Έλληνες, που όμως αρνήθηκαν να τον ακολουθήσουν.

Οι Έλληνες, απόγονοι δύο εγγονών και δύο δισεγγόνων του Έλληνα, ήταν όρος που ένωνε σε μια ευρύτερη οικογένεια τα τέσσερα φύλα που μαζί έχτισαν αυτό που σήμερα ονομάζουμε Αρχαία Ελλάδα. Οι Δαναοί όμως παραμένουν μια πάρα πολύ ενδιαφέρουσα πτυχή της ταυτότητας των Ελλήνων συνδεδεμένη με πληθυσμούς από την Λιβύη και την Αίγυπτο μέσω των Μυκηνών. Και υπάρχει και μια άλλη έκδοση σχετικά με τους Δαναούς: Ο Περσεύς που σκότωσε την Μέδουσα Γοργόνα στην Λιβύη, ήταν γιός του Δία και της Δανάης, έγινε βασιλεύς τής Τίρυνθος καί ίδρυσε τίς Μυκήνες.

Η Κρήτη έχει άλλη Ιστορία. Πληθυσμοί από την Ανατολία και το Λεβάν (Παλαιστίνη) έφτασαν στην Κρήτη και ίδρυσαν τον Μινωικό Πολιτισμό περισσότερο από χίλια χρόνια πριν την κατάβαση των τεσσάρων Ινδο-Ευρωπαϊκών φύλλων στα Βαλκάνια και την Στερεά Ελλάδα.

Είναι μια απλή Ιστορική πραγματικότητα ότι εκείνοι τους οποίους εμείς, σήμερα τους λέμε «Αρχαίοι Έλληνες» δεν ήταν ένας λαός ή ένα φύλο ή ένα έθνος αλλά τουλάχιστον έξι, με προελεύσεις από την Ανατολία, το Λεβάν, την Λιβύη και Αίγυπτο, και κατά μέγιστο μέρος τα Ινδο-Ευρωπαϊκά φύλα από τον Καύκασο, που όμως έδεσαν την ταυτότητά τους σε μια οικογένεια καταγόμενη από κοινή μυθολογία. Μυθολογία η οποία αναπτύχθηκε αφού τα τέσσερα διαφορετικά φύλα άρχισαν να συγκατοικούν σαν γείτονες. Ξαδέλφια.

Το πρόβλημα δεν είναι ότι από τα τέλη του δεκάτου ογδόου αιώνα της Κοινής Εποχής μέχρι σήμερα αυτοαποκαλούμαστε όλοι «Έλληνες». Το πρόβλημα είναι ότι όταν λέμε ότι είμαστε «Έλληνες», δυόμιση χιλιάδες χρόνια αργότερα, δεν έχουμε την παραμικρή ιδέα της αρμονικής αλλά μυθολογικής ομορφιάς που έδεσε τα διάφορα φύλα μεταξύ τους. Για μας είμαστε όλοι Έλληνες και όσοι έζησαν ποτέ στα νότια βαλκάνια είναι Έλληνες. Μια απλοϊκή και σχετικά απαίδευτη (αγράμματη) αντιμετώπιση μιας μυθικής ταυτότητας ως πραγματική και διαχρονικά γεωγραφική.

Ένα άλλο πρόβλημα είναι ότι όταν εμείς οι «Έλληνες» αυτοαποκαλούμαστε «Ρωμιοί», όπου για τον μέσο «Έλληνα» σήμερα «Ρωμιός» σημαίνει ότι το Ελληνικότερο… οι περισσότεροι δεν έχουν ιδέα ότι αυτοαποκαλούνται Romani (Ρωμαίοι). Δεν έχουμε ιδέα ότι ποτέ δεν έζησαν άνθρωποι που αποκαλούσαν το κράτος τους «Βυζαντινό». Ήταν η Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, αργότερα το βασίλειο των Ρωμαίων, όπου από τον Ιουστινιανό και μετά μιλούσε Ελληνικά αντί Λατινικά και μετά από τον Ηράκλειο ήταν Βασίλειο. Η ονομασία «Βυζάντιο» πρωτοαναφέρθηκε δυο αιώνες μετά την άλωση της Κωνσταντινούπολης και υιοθετήθηκε ευρέως τον δέκατο ένατο αιώνα, για να διαχωρίσει την Ορθόδοξη Ανατολή με την Ρωμαιοκαθολική Δύση, και να αποδώσει Αρχαία Ελληνική αντί για χριστιανική προέλευση στο κράτος των χιλίων εκατό ετών μετά από τον Κωνσταντίνο.

Ιδέα δεν έχουμε για όλα αυτά. Κατά την γνώμη μου η γνώση των παραπάνω δεν μειώνει αλλά τουναντίον αυξάνει την σημασία των φύλων που πριν δυόμιση χιλιάδες χρόνια ξεκίνησαν τις επιστήμες, την φιλοσοφία και την δημοκρατία, που λίγους αιώνες αργότερα, με τον ορθολογισμό και την οργάνωση της Ρώμης έδωσαν τον πολιτισμό στην Ρωμαϊκή Ευρώπη που ανακαλύφθηκε ξανά χίλια χρόνια αργότερα και ξεκίνησε την Αναγέννηση. Μια Αναγέννηση θεμελιωμένη σε αρχαία γραπτά που σώθηκαν με προσπάθειες απόκτησης γνώσης εκ μέρους του Ισλάμ κατά την χρυσή του εποχή του Ισλάμ στην Ισπανία, βόρειο Αφρική και Αραβία, και αργότερα σε χριστιανικά μοναστήρια στην Ευρώπη.

Παρεμπιπτόντως, οι επιστήμες, φιλοσοφία και δημοκρατία άνθισαν στις περιοχές όπου είχαν πλειοψηφία οι Ίωνες, στις ακτές της Μικράς Ασίας, τα νησιά του ανατολικού Αιγαίου και στην πόλη της Αθηνάς. Όσον αφορά επιστήμες, φιλοσοφία και δημοκρατία: Ίωνες. Οι άλλοι όχι τόσο πολύ. Όταν μιλάμε για το φως της Αρχαίας Ελλάδας μιλάμε περισσότερο για τους Ίωνες παρά τα υπόλοιπα φύλα.

Και όσον αφορά την Δημοκρατία, τα μόνα μέρη στον κόσμο όπου λειτουργεί σήμερα πραγματική Αθηναϊκή Δημοκρατία είναι τα Εβραϊκά Κιμπούτς. Όλες οι σημερινές Δημοκρατίες δεν είναι άμεσες, όπως στην αρχαία Αθήνα, αλλά αντιπροσωπευόμενες, καταγόμενες από την αρχαία Ρώμη. Η πρώτη συνεδρίαση της Ρωμαϊκής Συγκλήτου, αντιπροσωπευόμενης δημοκρατίας έγινε στην Ρώμη το 509 Προ Κοινής Εποχής, και η πρώτη συνεδρίαση του Δήμου σε άμεση δημοκρατία έγινε στην Πνύκα, στην Αθήνα, ένα χρόνο αργότερα, το 508 Προ Κοινής Εποχής.

Ποιος ενδιαφέρεται, θα μου πείτε, και δε βαριέσαι αδερφέ, Έλληνες είμαστε και μας χρωστάνε όλοι πολιτισμό από τότε που εκείνοι κρεμόντουσαν από τα δέντρα, και τρέχα Αμερική και ΝΑΤΟ γιατί έρχονται οι Τούρκοι! Ποιος Πούτιν και Ουκρανία και πυρηνικά, ρε, εδώ ο Ερτογάν θα έρθει νύχτα. Τι να πει κανείς. 

Φοβού τους Δαναούς… όποιοι και να είναι αυτοί σήμερα.

ΥΓ. Και οι Γραικοί; Ποιοι ήταν οι Γραικοί; Ο Όμηρος απαριθμώντας στον Κατάλογο των «νηών» τις μεγάλες πόλεις που έλαβαν μέρος στον πόλεμο της Τροίας περιλαμβάνει και την πόλη Γραία (Ιλ. Β 498 και ο Θουκυδίδης (Β 23,3) αναφέρει: παριόντες δε (οι Πελοπονήσιοι) Ωρωπόν την γην την Γραικήν καλουμένην, ην νέμονται Ωρώπιοι Αθηναίων, υπήκοοι, εδήωσαν). Σύμφωνα με την επικρατούσα σήμερα εκδοχή, η ονομασία Γραικοί αρχικά χρησιμοποιούνταν από το ελληνικό φύλλο των Σελλών της Δωδώνης, μέχρι που τελικά επικράτησε ο όρος Έλληνες. Η εκδοχή αυτή φαίνεται να επιβεβαιώνεται από τον Αριστοτέλη (Μετεωρολογικά Α, 352b) και το Πάριο Χρονικό. 

Τέλος πάντων, οι Ιταλοί φταίνε που όλοι σήμερα ξέρουν την Ελλάδα ως Greece και εμάς ως Greeks. Έλληνες λεγόμαστε, να σας χαρώ Ιταλοί μου και λοιποί, όχι Γραικοί…

Για να μη πω τίποτα και για την διαφορά μεταξύ του Ζόρμπα δε Γκρηκ του Κακογιάννη και του Αλέξη Ζορμπά του Καζαντζάκη.

ΥΓ2. Πριν 7.000 έως 6.000 χρόνια ζούσαν πληθυσμοί στα νησιά του Αιγαίου που καμία σχέση δεν είχαν ούτε με τους Κρητικούς του Μινωικού Πολιτισμού που θα ερχόντουσαν 3.000 χρόνια αργότερα στην Κρήτη, ούτε με τους Δαναούς από την Λιβύη και Αίγυπτο, ούτε φυσικά με τα τέσσερα Ινδο-Ευρωπαϊκά φύλα που θα κατέβαιναν 4.000 χρόνια αργότυερα και θα ίδρυαν την κοινή μυθολογία του Έλληνα. Αυτοί οι πληθυσμοί που βρισκόντουσαν στο Αιγαίο πριν 6-7.000 χρόνια μετακινήθηκαν προς και την Ισπανία και την κεντρική Ευρώπη, και από αυτές τις δύο κατευθύνσεις καταλήξανε στην σημερινή Αγγλία. Οι μακρινοί απόγονοί τους, ένα με δύο χιλιάδες χρόνια αργότερα, στην Αγγλία, άρχισαν να χτίζουν κύκλους-ημερολόγια των εποχών με μονόλιθους και ο πιο γνωστός είναι το στόουνχέντζ (Stonehenge). Το Stonehenge ήταν ήδη πάνω από δύο χιλιάδων ετών όταν άρχισε να χτίζεται η κοινή μυθολογία των Δωριέων, των Αχαιών, των Ιώνων και των Αιωλών.

Η Καθημερινή, υποτίθεται σοβαρή εφημερίδα, δημοσίευσε άρθρο στις 28 Φεβρουαρίου https://www.kathimerini.gr/culture/561739315/to-stooynchentz-kai-oi-ellines/ όπου προτείνει ότι το Stonehenge το έχτισαν Έλληνες. Επειδή …όποιος έζησε ποτέ εδώ είναι Έλληνας, να σας χαρώ ( και οι Νεαντερτάλ, άραγε; ). Ορίστε! Κάτι τέτοιες μαλακίες διαβάζω και βγάζω σπιθουράκια, και είμαι και διαβητικός και δε μου κάνει καλό! 

Χρόνος

 

Σκέφτηκα να δημοσιεύσω την ανάρτηση αυτή στην χρονική στιγμή του ημερολογίου του παρόντος ανθρώπινου πολιτισμού:

20220122000001

Έτος 2022, μήνας 01, ημέρα 22, ώρα 00:00:01 το βράδυ, Διεθνής ώρα UTC. 

Universal Time Coordinated, επίσης γνωστή ως Ώρα Γκρήνουιτς (GMT)

Η δική μου ώρα είναι UTC+1 και η δική σας UTC+2

Είναι χαριτωμένο να ονομάζουμε τον χρόνο μας «Universal» που σημαίνει «Παγκόσμιος» που αποτελείται από το Παν και το Κόσμος… όπου Κόσμος σημαίνει Σύμπαν. Ονομάζουμε την ώρα μας ως το παν του σύμπαντος. Υποθέτω επειδή όοοολο αυτό το Σύμπαν δημιουργήθηκε για εμάς και μόνο από έναν γέρο που έπληττε μόνος του στο κενό χωρίς εμάς.

Το σύμπαν, λοιπόν, ξεκίνησε με ένα Μεγάλο Μπαμ. Οι περισσότεροι το κατανοούν αυτό σαν μια τεράστια έκρηξη. Δεν είναι όμως έκρηξη. Είναι, απλά, η στιγμή που ξεκίνησε να κυλά ο χρόνος σε μια ευθεία γραμμή μιας κατεύθυνσης.

Στην τιμή μετάδοσης της ενέργειας (αυτό που εμείς λανθασμένα ονομάζουμε «ταχύτητα του φωτός») τα ρολόγια σταματούν. Μόνο όταν υπάρχει ύλη, μάζα, κυλά ο χρόνος. Όσο πιο ασθενής η μάζα τόσο πιο γρήγορα γυρνάνε τα ρολόγια σχετικά με εκείνα που βρίσκονται κοντά σε μάζα βαριά, τα οποία, σχετικά με τα άλλα, κινούνται πιο αργά. Από που ήρθε η ύλη; Η μάζα; Ένα σωματίδιο που ονομάστηκε Χιγκς, από το όνομα εκείνου που ανακάλυψε ότι θεωρητικά πρέπει το σωματίδιο να υπάρχει, μετατρέπει ενέργεια σε μάζα. Σε μια πολύ πραγματική έννοια, η μάζα είναι το απόβλητο της ενέργειας. Πριν την πρώτη μάζα δεν υπήρχε χρόνος. Με την πρώτη δημιουργία μάζας, ξεκίνησε ο χρόνος να κυλά. Και το λέμε αυτό, Μεγάλο Μπαμ.

Εφόσον υπήρχε ενέργεια, η δημιουργία μάζας ήταν αναπόφευκτη. Όμως πριν την μάζα δεν υπήρχε χρόνος, και μετά την μάζα, ξεκίνησαν τα ρολόγια.

Από τότε, πέρασαν 13.800.000.000 χρόνια…

Προσπαθώντας να κάνουν κατανοήσιμη την κλίμακα του χρόνου των 13,8 δισεκατομμυρίων χρόνων από την αρχή του σύμπαντος μέχρι σήμερα, επιστήμονες-επικοινωνιτές παρουσίασαν όλο αυτό το απέραντο διάστημα των δεκατριών δισεκατομμυρίων, οκτακοσίων εκατομμυρίων ετών σαν ένα χρόνο της ζωής μας, όπου η ώρα 00, 00 λεπτά, 00 δευτερόλεπτα της 1ης Ιανουαρίου είναι η απαρχή του σύμπαντος, το Μεγάλο Μπαμ, και η ώρα 24:00:00 της 31ης Δεκέμβριου είναι το τώρα.

Όταν βλέπουμε το σύνολο της ύπαρξης του σύμπαντος σαν «ένα χρόνο», κάθε μήνας αντιπροσωπεύει περίπου 1,15 δισεκατομμύρια χρόνια… κάθε εβδομάδα αντιπροσωπεύει περίπου 270 εκατομμύρια χρόνια… κάθε μέρα αντιπροσωπεύει περίπου 38 εκατομμύρια χρόνια… μια ώρα 1.570.000 χρόνια, ένα λεπτό 26.000 χρόνια και ένα δευτερόλεπτο περίπου 440 χρόνια. Ένας αιώνας είναι ένα τέταρτο του δευτερολέπτου.

Στον κοσμικό «χρόνο», το ηλιακό μας σύστημα και η Γη ξεκίνησαν γύρω στις 6 Αυγούστου. Οι μετεωρίτες και η κίνηση ατόμων και ύλης στο σύμπαν έφεραν αμέσως στην Γη τα απαραίτητα υλικά της Ζωής, και η Ζωή ξεκίνησε πριν από το δεκαπενταύγουστο, ίσως και νωρίτερα. Παρέμεινε όμως στο επίπεδο των μονοκυταρικών οργανισμών, και μετά στο επίπεδο των μικροβίων μέχρι περίπου τις 15 Δεκεμβρίου! Εντεκάμισι μήνες του χρόνου μέχρι να εμφανιστούν τα πρώτα φυτά, ψάρια και μετά τα ζώα στη Γη. 

- Οι Δεινόσαυροι εμφανίστηκαν γύρω στις 26 Δεκεμβρίου, και εξαλείφθηκαν, όπως και τα 75% της ζωής στη Γη, από ένα μετεωρίτη πρωί-πρωί στις 30 Δεκεμβρίου. 

- Οι μεγάλοι πίθηκοι εμφανίστηκαν γύρω στις εννέα και σαράντα το βράδυ της Παραμονής, στις 31 Δεκεμβρίου, και…

- Εμείς, οι Χομο Σάπιενς εμφανιστήκαμε στις 23:50, μόνο 10 λεπτά πριν τα μεσάνυχτα της 31 Δεκεμβρίου. 

- Οι ανθρώπινοι πολιτισμοί ξεκίνησαν στις 31 Δεκεμβρίου, ώρα 23:59 και 47,5 δευτερόλεπτα. 

Στην Ιστορία του σύμπαντος, όταν την δούμε σαν ένα χρόνο, οι πολιτισμοί μας υπήρξαν τα τελευταία 12,5 δευτερόλεπτα, η Φιλοσοφία ξεκίνησε πριν 6,3 δευτερόλεπτα και η Βιομηχανική Επανάσταση πριν μισό δευτερόλεπτο.

Είναι πολύ όμορφο, νομίζω, να κατανοεί κανείς την κλίμακα του χρόνου έτσι. Όμως… γιατί να δούμε όλη την ύπαρξη του σύμπαντος στην κλίμακα του ενός χρόνου και όχι … ας πούμε… της μιας μέρας, 24 ώρες. Τότε, το ηλιακό μας σύστημα και η Γη ξεκίνησαν στις 4 και 10 μμ. Οι δεινόσαυροι από  έντεκα και 38 λεπτά το βράδι ως έντεκα και 53 λεπτά… και οι Χομο Σάπιενς παρουσιαστήκαμε εδώ και ενάμισι δευτερόλεπτο. Η Βιομηχανική Επανάσταση πριν 0,001 δευτερόλεπτο.

Και γιατί να δούμε την ύπαρξη του σύμπαντος στην κλίμακα της μιας ημέρας και όχι της μιας ώρας; Καταλαβαίνεται που το πάω; Στην κλίμακα της μιας ώρας, η βιομηχανική Επανάσταση ξεκίνησε πριν 0,00004 του δευτερολέπτου. Αντιλαμβανόμαστε τον χρόνο σαν κάτι όπου 80 χρόνια είναι μια ολόκληρη ζωή, για μας. Πάνω από 29 χιλιάδες ημέρες και νύχτες… Όμως στην κλίμακα όπου η ύπαρξη του σύμπαντος είναι ένας χρόνος, η ζωή μας ολόκληρη είναι εν δέκατο του δευτερολέπτου.

Κοιτάξτε μια φωτιά από ξύλα… σπίθες πετιούνται στον αέρα και ταξιδεύουν για δευτερόλεπτα… μια σπίθα ίσως να είναι φωτεινή για ένα δευτερόλεπτο… Σκεφτείτε, για το Σύμπαν ολόκληρη η ζωή μας των 80 ετών να είναι μια σπίθα… γιατί όχι το εν εκατομμυριοστό της σπίθας;

Το σύμπαν δεν σκέφτεται ούτε αισθάνεται όπως εμείς. Πιθανόν να σκέφτεται και να αισθάνεται, αλλά όχι όπως εμείς. Εμείς ήμαστε ένα μόνο από εξίμισι εκατομμύρια ειδών ζωής στην επιφάνεια ενός κόκκου άμμου που γυρνά γύρω από ένα αστεράκι. Τί αίσθηση, τι έννοια έχει το πέρασμα του χρόνου για το σύμπαν? Η ίδια ή έννοια του χρόνου που κυλά δεν έχει την παραμικρή σημασία για το Σύμπαν. Ενώ εδώ, στο βοτσαλάκι μας, γύρω από το αστεράκι μας, εξίμισι εκατομμύρια ειδών ζωής, με δισεκατομμύρια οντότητες το κάθε είδος, αντιλαμβάνονται το κάθε ένα την ύπαρξη. Και τον χρόνο. Μια μύγα, ένα μικρόβιο, μια φάλαινα είναι οντότητες που υπάρχουν για το χρονικό μήκος της ζωής τους. Από που κι’ ως που θα πούμε εμείς, οι Χομο Σάπιενς, ότι δεν αντιλαμβάνονται την ύπαρξή τους; Πριν λιώσετε την μύγα που σας ενοχλούσε την ρωτήσατε αν αντιλαμβάνεται την ύπαρξή της και σας απάντησε «όχι»;

Καθόμαστε και αναλογιζόμαστε πως θα επικοινωνήσουμε με έναν εξωγήινο πολιτισμό, όταν δεν έχουμε ακόμα επικοινωνήσει με ούτε ένα από τα άλλα εξίμισι εκατομμύρια είδη ζωής στην Γη μας. Εκείνα θα μου πείτε δεν είναι πολιτισμένα. Σοβαρά; Ποια ήταν η τελευταία φορά που μελετήσατε την δομή και λειτουργεία μιας μυρμηγκοφωλιάς, ή την κοινωνική επικοινωνία και κανονισμούς που εξασκούν οι μέλισσες στο μελίσσι τους; Δεν έχουν γράψει Οδύσσεια ή Άμλετ, θα μου πείτε… Που το ξέρετε; Ξέρετε πόσες βιβλιοθήκες είναι γραμμένες μέσα το DNA του κάθε είδους ζωής; Το DNA είναι το πλήρες μηχανικό και αρχιτεκτονικό σχέδιο της κατασκευής ενός είδους ζωής. Το ξέρετε ότι το DNA  το δικό μας διαφέρει από το DNA ενός χιμπαντζή μόνο κατά περίπου 4% ή λιγότερο, έχοντας έναν κοινό πρόγονο που έζησε πριν περίπου έξι εκατομμύρια χρόνια; Οι κοντινότεροί μας συγγενείς είναι οι χιμπαντζήδες, οι γορίλες και οι βουβώνες, με διαφορές στο DNA μεταξύ 1% και 4%. Και, δεν μπορούμε να επικοινωνήσουμε μαζί τους ή να κατανοήσουμε τους πολιτισμούς τους. Και περιμένουμε να επικοινωνήσουμε με εξωγήινους;

Στην  ηλικία της Γης, των 4.500.000.000 χρόνων, παρουσιαστήκαμε πριν 250.000 χρόνια, χτίσαμε κοινωνίες πριν 5.000 χρόνια, γράψαμε φιλοσοφία πριν περίπου 2.800 χρόνια και ξεκινήσαμε επιστήμη και βιομηχανία πριν 250 χρόνια. Μέσα στα τελευταία 120 περίπου χρόνια καταφέραμε να επηρεάσουμε το περιβάλλον μας και την βιόσφαιρα από την οποία εξαρτόμαστε με τέτοιο τρόπο που διακινδυνεύουμε άμεσα την ίδια την ύπαρξή μας στον πλανήτη. Η πιθανότητα αυτοκαταστροφής μας, κάθε χρόνο πλέον που περνάει έχει ξεπεράσει το 50% για τα επόμενα 100 χρόνια. Εμείς, πιθανότατα θα αυτοκαταστραφούμε και, ίσως στα επόμενα ένα ή δύο εκατομμύρια χρόνια, ένα από τα συγγενικά μας είδη, καθώς εξελίσσονται, να τα καταφέρουν καλύτερα από εμάς, αφού εμείς αποδειχθούμε ένα καλό αλλά ατυχές τυχαίο πείραμα της φυσικής εξέλιξης.

Και αν ακόμα, όμως, δεν πράξουμε για να αποφύγουμε την αυτοκαταστροφή μας, ένα υπέροχο γεγονός θα παραμείνει αναμφισβήτητο: Εμείς, ο καθένας μας, είναι η αυτοσυνείδηση του σύμπαντος. Είμαστε το τι συμβαίνει σε άτομα υδρογόνου μετά από 13.800.000.000 χρόνια εξέλιξης.

Μετά από 13.800.000.000 χρόνια εξέλιξης, υπάρχουν 118 στοιχεία στο σύμπαν. Από το υδρογόνο, με πυρήνα ενός πρωτονίου και ενός νετρονίου, και με ένα ηλεκτρόνιο σε τροχιά γύρω από τον πυρήνα, άτομα συντήχθηκαν αυξάνοντας τον αριθμό πρωτονίων, νετρονίων και ηλεκτρονίων, δημιουργώντας όλο και πιο πολύπλοκα άτομα, 118 στοιχεία σύνολο στην εξέλιξη μέχρι σήμερα. Η σύντηξη έγινε, και γίνεται συνεχώς, μέσα σε τεράστια αστέρια. Όταν το κάθε άστρο συντήξει όλα τα άτομά του υδρογόνου σε στοιχεία ανώτερα του υδρογόνου, πεθαίνει σε μια έκρηξη που στέλνει όλα τα στοιχεία αυτά στο σύμπαν, γύρω του, όπου συλλέγονται στα αστρικά συστήματα όποτε και όπου φθάνουν μετά το μακρύ τους ταξίδι στο κενό...

Το κορμί του καθενός μας αποτελείται από περίπου 7.000.000.000.000.000.000.000.000.000 άτομα. Το κάθε ένα άτομο στο κορμί μας δημιουργήθηκε πριν δισεκατομμύρια χρόνια μέσω πυρηνικής σύντηξης μέσα σε αστέρια του γαλαξία μας που δεν υπάρχουν πιά. Και τα άτομα που μας αποτελούν θα συνεχίσουν να υπάρχουν για τρισεκατομμύρια χρόνια, πολύ μετά από όταν η οντότητα που πρόσκαιρα αποτέλεσαν δεν θα υπάρχει πια. Όμως για αυτό το απειροελάχιστο κομμάτι του χρόνου, μέσα από την οντότητά μας, ο καθένας μας κατανόησε ένα ολόκληρο σύμπαν. Ο καθένας από εμάς ήταν ένα ολόκληρο σύμπαν, για μια μικρή, ανεπαίσθητη στιγμούλα.

Υπολογισμοί προτείνουν ότι μπορεί να υπάρχουν έως και 2 τρισεκατομμύρια γαλαξίες στο παρατηρητέο σύμπαν.
Ο Γαλαξίας μας αποτελείται από περίπου 100.000.000.000 αστέρια...
Το κορμί μας αποτελείται από 7.000.000.000.000.000.000.000.000.000 άτομα.
Ποια η διαφορά μεταξύ ενός αστρικού συστήματος και ενός ατόμου;

Αλλά, ας επιστρέψουμε στην έννοια του χρόνου. Όταν λέμε ότι το σύμπαν υπάρχει για 13.800.000.000 χρόνια, αυτό που εννοούμε είναι ότι το σύμπαν υπάρχει για χρονικό διάστημα ίσο με το χρονικό διάστημα που χρειάζεται ο πλανήτης Γη για να κάνει μια πλήρη περιστροφή γύρω από το άστρο του, τον Ήλιο, 13.800.000.000 φορές, και, παρεμπιπτόντως, η Γη υπάρχει για μόνο 4.500.000.000 περιστροφές από αυτές τις 13.800.000.000. Αυτή είναι μια πολύ αυθαίρετη μονάδα μέτρησης. Και, ούτως ή άλλως, τι ακριβώς σημαίνει, αυτή η μονάδα μέτρησης, υπό την έννοια της χρονικής διάρκειας. Κυλά ο χρόνος γρήγορα, ή αργά; Το γεγονός είναι ότι το παν το οποίο αντιλαμβανόμαστε, και η αίσθηση και έννοια με τις οποίες αντιλαμβανόμαστε, προσδιορίζονται από το πως το «βλέπουμε» εμείς. Τα πάντα τα κατανοούμε από το σημείο βλέψης της εμπειρίας μας. Η αντίληψη βασίζεται στην φύση του καθενός μας. Η μέθοδος με την οποία κατανοούμε το παν είναι μέθοδος ανθρωπομορφική. Δηλαδή, έχει σημασία για εμάς, αλλά μηδέν σημασία για το σύμπαν.

Δια μέσω του χρόνου επιτελούνται γεγονότα. Κάνουμε ένα βήμα μετά το άλλο. Αντιλαμβανόμαστε το παρελθόν, συνειδητοποιούμε το παρόν και αναλογιζόμαστε την πιθανότητα του μέλλοντος. Όμως ο χρόνος είναι το άθροισμα των γεγονότων. Γεγονότα το ένα μετά από το άλλο αποτελούν χρόνο γραμμικό, με παρελθόν παρόν και μέλλον, όμως, όλα τα γεγονότα που συνέβησαν και θα συμβούν υπάρχουν επίσης σε μια κατάσταση συνύπαρξης, όπου ο χρόνος δεν είναι γραμμικός αλλά είναι μια διάσταση –η οποία αποτελείται από το παν. Από όλες τις πιθανότητες. Υπό αυτή την έννοια, το σύμπαν δεν έχει γραμμική ηλικία.

Η έννοια της ύπαρξης έχει απόλυτη ανάγκη γραμμικού χρόνου. Σκέπτομαι, άρα υπάρχω. Για να σκεφτώ χρειάζεται να αντιληφθώ το παρελθόν και να το σκεφτώ στο παρόν. Η ίδια η ύπαρξη είναι μια κατάσταση, μια υπόθεση ανθρωπομορφική. Σε γραμμικό χρόνο του πριν-τώρα-μετά. Όμως στο επίπεδο ενέργειας τα ρολόγια σταματούν. Στην τέλεια έκφραση του σύμπαντος δεν υπάρχει γραμμικός χρόνος, άρα, τι, τότε, σημαίνει «ύπαρξη»; Έχει το πραγματικό (όχι το ανθρωπομορφικό) σύμπαν περισσότερες από τρεις διαστάσεις, ή μήπως το σύμπαν έχει μια μόνο διάσταση. Και, μέσα σε αυτή την μια διάσταση, όταν δημιουργείται ύλη, άρα τρεις διαστάσεις και χρόνος, αυτές υπάρχουν σαν έκφραση της μιας διάστασης;

Και αναρωτιέται κανείς… μια οντότητα που παράγει και δημιουργεί τις σκέψεις, συνδέσεις, αντιστοιχίες λογικής και συνοχή ταυτότητας που τυχαία τυχαίνει να δημιουργώ εγώ μέσα στο βιολογικό μου μυαλουδάκι, και να τα εκθέτω σε αυτήν την ανάρτηση… πως αισθάνεται άραγε κάποιος σαν και του λόγου μου όταν σκοτωθεί το παιδί του; Τι έννοια έχει ο θάνατος μπροστά στην Ζωή και τι έννοια έχει ο χρόνος μπροστά στην πραγματικότητα της υπόθεσης μιας μη-ανθρωπομορφικής σχετικότητας του γραμμικού χρόνου σε αυτό το υπέροχο σύμπαν το οποίο η καθημερινότητα της κάθε οντότητας μας, μας απαγορεύει να το συνειδητοποιήσουμε σε όλο του το ακατανόητο μεγαλείο;

Η στιγμή όταν ξεκίνησα να γράφω αυτή εδώ την φράση, βρίσκεται ήδη στο παρελθόν. Η στιγμή κατά την οποία συνειδητοποιούμε το παρόν είναι ήδη στο παρελθόν. Όλο το παρελθόν, και αυτό που ζήσαμε οι ίδιοι και αυτό πριν από εμάς για το οποίο γνωρίζουμε, όλο το παρελθόν είναι η Ύπαρξη. Τι σημασία έχει αν κάτι έγινε πριν λίγα δευτερόλεπτα ή χρόνια… ή, αν κάτι θα συνεχίσει να υπάρχει στο υποθετικό μέλλον που περιμένουμε. Το όλο, μέσα μας, στο συνειδητό μας, στο δικό μας προσωπικό Σύμπαν, είναι Ένα και εξαρτάται από εμάς να υπάρχει στο «τώρα» το δικό μας, γνωρίζοντας ότι δεν υπάρχει παρόν παρά μόνο σαν ένα σημείο επαφής του παρελθόντος με την προσδοκία για μέλλον. Και μπορούμε να το απολαμβάνουμε, το «τώρα» μας συνέχεια. Μέχρι που ο Χρόνος, για μας, να σταματήσει. Αυτό είναι το θαύμα της Ύπαρξης, έστω κι’ αν υπάρχει μόνο στην φαντασία ενός πολύπλοκου βιολογικού οργάνου μιας οντότητας που ήταν μια σπίθα στην αιωνιότητα του αντιληπτού χρόνου.

Time

The universe began with a Big Bang. Most people understand this as a huge explosion. But it is not an explosion. It is simply the moment when time began to flow, in a straight line, in one direction.

At the value of transmission of energy (what we mistakenly call "speed of light") clocks stop (and mass becomes infinite). Only when there is quantifiable matter, mass, time flows. The weaker the mass, the faster the clocks rotate in relation to those clocks that are close to objects of heavier mass, which, relative to the other clocks, move more slowly. Where did matter come from? Mass? A particle, a boson named Higgs, named after the one who discovered that in theory the particle should exist, converts energy into mass. In a very real sense, mass is a waste-product of energy. Before the first mass was generated there was no time. With the first generation of mass time began to flow. And we call that moment Big Bang.

As long as there was energy, mass generation was inevitable. But before mass there was no time, and after the mass, the clocks started ticking.

13,800,000,000 years have passed since then…

In an effort to make sense of the time scale of 13.8 billion years from the beginning of the universe to the present day, scientists-communicators have presented this vast expanse of time, thirteen billion, eight hundred million years, as one year of our lives, where the hour 00, 00 minutes, 00 seconds of January 1st, is the beginning of the universe, the Big Bang, and hour 24:00:00 of December 31st, what comes after 23:59:59, is our “now”.

When we look at the entire existence of the universe as "one year", each month represents about 1.15 billion years; each week represents about 270 million years; each day represents about 38 million years; one hour is 1,570,000 years, one minute is 26,000 years and a second about 440 years. A century, is a quarter of a second.

In cosmic "time" of one-year, with the Big Bang at 00:00:00 on January 1st, our solar system and the Earth began around August 6th. Meteors and the motion of atoms and matter in the universe immediately brought the materials-building-blocks of Life to Earth, and Life began on this tiny planet before the 15th of August, perhaps earlier. However, it remained at the level of unicellular organisms, and then at the level of microbes until about December 15! Eleven and a half months of the year until the first plants, fish and then animals appeared on the Earth.

- Dinosaurs appeared around December 26, and were wiped out, together with some 75% of life on Earth, by a meteor early in the morning on December 30. Meteors giveth, and meteors taketh away…

- The Great Apes appeared around 9:40 PM in the evening of December 31, and…

- We, Homo Sapiens, appeared at 23:50, only 10 minutes before midnight on December 31st.

- Human civilizations began on December 31, around 23:59 and 47.5 seconds.

In the History of the Universe, when we look at it as a year, our civilizations have existed for the last 12.5 seconds. Philosophy started 6.3 seconds ago and the Industrial Revolution half a second ago.

It is, I think, a very beautiful concept to understand the scale of time that way. But… why see the whole existence of the universe on the scale of one year and not… say… of one day, 24 hours. Then, our solar system and the Earth appeared at 4:10 pm. The dinosaurs from 23: 38 at night to 23:53; The Industrial Revolution, 0.001 second ago.

And why look at the existence of the universe on the scale of a day and not an hour? Do you see where I am going with this? On the scale of one hour, the Industrial Revolution started 0.00004 of a second ago. We perceive time as something where 80 years is a whole life, for us. More than 29 thousand days and nights… But on the scale where the existence of the universe is one year, our whole life lasts a tenth of a second.

Look at a campfire… sparks fly in the air on their journey of a few seconds… a spark may appear bright for only a second… Think that, for the Universe, our whole life of 80 years is a spark… why not one millionth of a spark?

The universe does not think or feel like us. It probably "thinks" and "feels", but not like us. What is thought and feeling after all? We are just one of six and a half million species of life on the surface of a grain of sand orbiting a star. What does the passage of time mean for the universe and what does it “feel” like, for the Universe? The very meaning of time “does not matter” to the Universe. Meantime, here, on our little pebble, around our star, six and a half million species of life, with billions of entities of each species, each perceive existence. And time. A fly, a microbe, a whale are entities that exist for the duration of their life. From where and to what extent do we, Homo Sapiens, profess that they are not conscious of their existence? Before swatting the fly that was bothering you, did you ask her if she is conscious of her existence, and she replied "no"?

We sit here and ponder on how we might communicate with an alien civilization when we have not yet communicated with any of the other six and a half million species of life we share our own planet with. You might tell me that they are not civilized, those other species on Earth. Seriously? When was the last time you studied the structure and function of an anthill, or the social communication and regulations that bees practice in their hive? They have not written the Odyssey or Hamlet; you will tell me… But, how do you know? Are you aware of how many libraries are written in the DNA of each species? DNA is the complete technical, mechanical, and architectural blueprint for the building of each species of life. Did you know that our DNA differs by only about 4%, or less, from the DNA of a chimpanzee, having a common ancestor between us who lived about six million years ago? All species began their evolutionary journey from the one, first, strand that became DNA and random mutations diverged into millions of different structures… some were coincidentally successful and survived and continued evolving, and some were not and became extinct. Our closest relatives, four billion years of evolution later, are chimpanzees, gorillas, and bonobos, with differences in our DNA between 1% and 4%. We cannot communicate with them, enjoying a pleasant conversation while sharing a coffee or a banana and we cannot understand their cultures. But we ponder on possible communication with aliens when they arrive in their starships?

At the age of 4,500,000,000 since the Earth cooled, we Homo Sapiens appeared 250,000 years ago, built societies 5,000 years ago, wrote philosophy about 2,800 years ago, and started science and industry 250 years ago. In the last 120 years or so, we have been able to influence our environment and the biosphere on which we depend in such a way that we are directly endangering our very existence on the planet. Our probability of self-destruction, every year that passes, has exceeded 50% for the next 100 years. We will probably self-destruct. And, perhaps, in the next one or two million years, one of our related species, as they evolve, will do better than us, proving us to be a good but unfortunate random experiment of natural evolution.

And, if we still do not act to avoid our self-destruction, a wonderful fact will remain indisputable: We, each of us, are the self-consciousness of the universe. We are what happens to hydrogen atoms given 13,800,000,000 years of evolution.

After 13,800,000,000 years of evolution, there are 118 elements in the universe. From hydrogen, with a nucleus of a proton and a neutron, and an electron in orbit around the nucleus, atoms fused to increase the number of protons, neutrons, and electrons in each atom, creating increasingly complex atoms, 118 elements in total to date. The fusion took place, and continues to take place, inside huge stars. When each star fuses all its hydrogen atoms into elements higher than hydrogen, it dies in an explosion that sends all these elements into the universe around it, where they reach other star systems in their long journey through the void.

Our Homo Sapiens bodies each consists of about 7,000,000,000,000,000,000,000,000,000,000 atoms. Every single atom in our body was created billions of years ago by nuclear fusion in the core of stars which no longer exist. And the atoms which now make us-up will continue to exist for trillions of years, long after the entity they temporarily formed ceased to exist. But, for an infinitesimal instance in time, within our entity, each of us knew an entire universe. Each of us was a whole universe, for a small, imperceptible moment.

Τhe observable universe is estimated to contain 200 billion to two trillion galaxies.
Our galaxy consists of about 100,000,000,000 stars...

Our body consists of 7,000,000,000,000,000,000,000,000,000,000 atoms.
Three are approximately seven million times as many atoms in each of our bodies as the estimated total number of star systems in all the galaxies in the observable universe.
What is the difference between a star system and an atom?

Let's return to pondering the concept of time. When we say that the universe has existed for 13,800,000,000 years, what we are actually saying is that the universe exists for a length of linear time equal to the linear time it takes for the planet Earth to make a complete revolution around its star, the Sun, 13,800,000,000 times, and, incidentally, the Earth exists for only 4,500,000,000 revolutions out of these 13,800,000,000. This is a very arbitrary unit of measurement. And, anyway, what exactly does this unit of measurement mean, in the sense of duration of time. Is time running fast or slow? The fact is that everything we perceive, and the sense and meaning with which we perceive, is determined by how we "see" it. We understand everything from the point of view of our experience. Perception is based on the nature of each of us. The method by which we understand everything is an anthropomorphic method. That is, it makes sense to us, but makes no such “sense” to the universe.

Events occur through Time. We take one step after another. We perceive the past; we realize the present and we expect and hypothesize the possibility of the future. Time is the sum of events. One-event-after-another is linear time, with past present and future, but all events that have occurred and will occur also exist in a state of coexistence where time is not linear but is a dimension -a dimension which consists of Everything possible. By all means, in this sense, the universe has no linear age -it just ...is.

The concept of Existence (consciousness) has an absolute requirement of linear time. I think therefore I am. To think, I need to become aware of something that has occurred in the past, even a millisecond ago, understand it, observe my own self-understanding it and reason to my self that, therefore I exist. I am. And, I think about the present and expect a future. Existence itself is a perception in human logic, an anthropomorphic affair. In linear time of before-now-after. However, at the level of pure energy, clocks stop. In the perfect expression of the universe, in energy, there is no linear time, so, what, then, does "existence" mean? Does the true (not the anthropomorphic) universe have more than three dimensions, or does the universe have only one dimension. And, within this one dimension, when matter is generated by the Higgs Boson, three dimensions and time express the nature of the one dimension?

One wonders… an entity that produces and creates the thoughts, connections, relation of logic and coherence of identity that I happen to create in my biological brain, and I present in this post… how does one like me feel when my child is killed? What do I perceive as the meaning and consequence, to me, of death before Life, and what is the meaning of time before the perceived reality of the hypothesis of a non-anthropomorphic relativity of linear time in this wonderful universe -where the daily everyday existence of each of us forbids us to realize in its entirety the incomprehensible grandeur, and beautiful simplicity, of the One Universe without the linearity of Time?

The moment I started writing this current phrase is already in the past. The moment when we realize the present, the event we become cognizant of is already in the past. The whole of the past, in its entirety, represents, *is*, what we perceive as Existence. What does it matter if something happened a few seconds or several of our years ago… or, whether something will continue to exist in the hypothetical future we are expecting? Everything, within us, in our consciousness, in our personal Universe, is One and it depends entirely upon us, in our logic and volition, to exist in this "now" of ours, in our so-called “present”, knowing that there is no such place as “the present”. The so-called “present” is but the point of contact between the past and the expectation for a future. We can enjoy our existence continuously, in our "now". Until Time, for us, stops. This is the miracle of Existence, even if it exists only in the imagination generated in a complex biological organ evolved within the structure of an entity that is a fleeting spark in the eternity of perceived time.

In the perfect state of the universe there is no linear time. It’s like there is no past, present and future, but everything, all events, all Life from the beginning to the end of the universe simply “are”, they coexist in what could feel like Now. A “Now” that includes in one moment all past, present and future. In that perfect state which we cannot experience, but we can know of it, albeit in theory only, everyone we love is here with us in a very real sense. To sense it you need faith in Truth and you need love. And a smile.

Each one of us, each living being and those loved ones and strangers too around us, each is a Universe, because each, we, they, perceive it, therefore they are it --and it matters very little, in Truth, when we are. Where yesterday, today and tomorrow are One.