Αντιδράσεις

Είναι περισσότερο από ανησυχητικό και απογοητευτικό όταν η κοινή γνώμη αντιδρά με τόσο πάθος βλέποντας την φωτογραφία ενός μικρού αγοριού, μπρούμητα στο κύμα της παραλίας ενώ τόσα χρόνια τα εκατομμύρια γονείς του παιδιού αυτού κοίταζαν την κοινωνία μας μέσα από τις τηλεοράσεις μας κάθε βράδυ --και η μόνη αντίδραση που είχαν προωθήσει ήταν μερικοί από εμάς να ψηφίσουνε Χρυσή Αυγή η Λεπέν, για να κρατήσουν έξω τους λαθρομετανάστες, και να δείρουν όσους καταφέρουν να περάσουν τα σύνορα. Χωρίς καν να έχει κανείς αρκετή παιδεία, ανατροφή, ή ψυχή για να γνωρίζει την διαφορά ανάμεσα στους λαθρομετανάστες και τους πρόσφυγες.

Τι ήταν αυτό που κατάφερε η φωτογραφία του μικρού αγοριού με το μπλε κοντό παντελονάκι και το κόκκινο πουκαμισάκι, στην άμμο, που δεν το είχαν καταφέρει οι ώρες των ειδήσεων επί χρόνια... που δεν το είχαν καταφέρει οι άνθρωποι στους δρόμους της Αθήνας που είχαν χρώμα διαφορετικό από των "Ευρωπαίων";

Η παραλία ήταν Τούρκικη αλλά αν είχε τύχει να φυσάει το αεράκι από αλλού, η παραλία θα ήταν Ελληνική. Η θάλασσα δεν ξέρει ότι την λένε Αιγαίο, η Μεσόγειο. Η φύση δεν δίνει σημασία σε αυτά τα πράγματα. Η φύση δεν έχει ανάγκη τον άνθρωπο: θα συνεχίσει και θα εξελίσσεται ότι και να κάνει ο άνθρωπος. Ο άνθρωπος όμως έχει ανάγκη την φύση. Και δεν το ξέρει. Νομίζει ότι περισσότερο έχει ανάγκη τα λεφτά. Και γι' αυτό δεν κάνει τίποτα για να σταματήσει τους πολέμους του πετρελαίου που σπρώχνουν εκατομμύρια πρόσφυγες μακριά από τα σπίτια τους. Μια μέρα, όχι στο πολύ μακρινό μέλλον, εκείνοι που τώρα βλέπουν τηλεόραση και φωτογραφίες θα βρεθούν να είναι τα θέματα και όχι πια οι ακροατές.

Αν υπάρχει μιά ερώτηση που πρέπει να τεθεί είναι αυτή: για ποιο λόγο η αντίδραση, το πάθος, ξύπνησαν με αυτή τη φωτογραφία ενός μικρού αγοριού ενώ δεν είχαν ξυπνήσει τόσα χρόνια με καθημερινές εικόνες εκατομμυρίων ανθρώπων, στην τηλεόραση και τους δρόμους; 

Μπίζνες

Μιά πολύ προσοδοφόρα απασχόληση ήταν πάντα οι μεταφορές. Μεταφορές μεταναστών και προσφύγων. Η δυστυχία του άλλου, γενικά, είναι πάντα καλή μπίζνες. Ρωτήστε τον τσίπρα.

Η Κυβέρνηση της Αυστραλίας ανακοίνωσε σήμερα 4 Δεκεμβρίου, μέτρα που θα μειώσουν κατά πολύ την ευκολία πρόσβασης και περεταίρω διεκπεραίωσης εκείνων που φτάνουν με βάρκες στις παραλίες της Αυστραλίας. Μέλη του Κοινοβουλίου που αντιτίθενται στα μέτρα έβγαλαν λόγους καυστικότατους λέγοντας ότι σήμερα ντρέπονται να είναι Αυστραλοί (δεν έχω ακούσει κανέναν Έλληνα βολευτή να λέει ότι ντρέπεται να είναι Έλληνας λόγω του αίσχους που ονομάσαμε "Ξένιος Ζευς").

Η δικαιολογία της Αυστραλιανής κυβέρνησης είναι ότι τα μέτρα προσβλέπουν στο να δυσκολέψουν την ζωή των πειρατών, λαθρεμπόρων και "μεταφορέων" οι οποίοι εκμεταλλεύονται τους πρόσφυγες και τους μετανάστες.

Και αυτό το πρόβλημα είναι υπαρκτό και μεγάλο.

Φίλος, εδώ στο χωριό, μας είχε εξιστορήσει πως όταν μπήκαν στην βάρκα μεσάνυχτα στην Λιβύη, πίστευαν ότι θα είναι καμιά δεκαριά και χώσανε οι Λίβυοι τελικά κάπου 150 στην βάρκα. Μερικοί άρχισαν να φοβούνται για την ασφάλεια της βάρκας όταν είδαν πως οι λαθρέμποροι ανθρώπων έσπρωχναν όλο και περισσότερους μέσα στην βάρκα. Κάποιοι θέλησαν να βγουν από την βάρκα και να μείνουν στην Λιβύη, αλλά οι λαθρέμποροι τους απείλησαν με όπλα να μείνουν μέσα στην βάρκα. Όλοι νόμιζαν ότι η Ιταλία απέχει 1-2 ώρες, και όταν ξημέρωσε στην ανοιχτή Μεσόγειο δεν καταλάβαιναν τι συνέβαινε και που βρίσκονται.

Η τακτική των λαθρεμπόρων είναι να προκαλούν πρόβλημα στην βάρκα, τρύπα, φωτιά, κάτι, έτσι ώστε καθώς πανικοβάλλονται και αρχίζουν να πνίγονται οι άνθρωποι, να επέμβει το Ιταλικό ναυτικό και να τους σώσει.

Οι επιβάτες πληρώνουν αδρά για μιά θέση στην βάρκα, και οι γυναίκες, όταν δεν έχουν να πληρώσουν, βάζουν, ή τις αναγκάζουν να βάλουν ενέχυρο το κορμί τους. Μετά, παίρνουν νόμιμες άδειες ημερών από τα κέντρα στην Ιταλία όπου βρίσκονται και πάνε σε "σπίτια" σε κοντινές μεγαλουπόλεις να "ξεπληρώνουν" το χρέος τους. Η Ιταλική αστυνομία προσπαθεί να τις ακολουθήσει για να συλλαμβάνει τους "άρχοντες" των κυκλωμάτων.

Τον Ιούνιο είχα φτιάξει μία αίτηση στα Ιταλικά και στα Αγγλικά για τους μετανάστες που ήθελαν να ζητήσουν άδεια, και στην αίτηση είχα γράψει επεξηγήσεις των νόμων και των δικαιωμάτων εκείνου που θα την συμπλήρωνε, όπως και προειδοποιητικές πληροφορίες, σε δύο αντίτυπα, ένα για τον αιτούντα, να έχει στην τσέπη του, και ένα για μας. Το υπουργείο εσωτερικών ακόμα σκέφτεται αν θα εγκρίνει ή όχι την χρήση της αίτησης που έφτιαξα.

Από την άλλη, τοπικές "μαφίες" καθώς-πρέπει επιχειρηματιών και αξιόλογων πολιτών, αριστοτεχνικά διοχετεύουν τα Ευρωπαϊκά χρήματα, 30 Ευρώ ανά μετανάστη την ημέρα, προς τις τσέπες τους, κρατώντας τους πρόσφυγες και μετανάστες σε άθλιες συνθήκες, παράνομα. Και εγώ κάθομαι και τα ανασκαλεύω...

Αυτά συμβαίνουν έτσι και στην Μεσόγειο, και στο Αιγαίο, και στον Ειρηνικό. Η κυβέρνηση της Αυστραλίας αυτήν την διαφθορά λαθρέμπορών και ντόπιων προσπαθεί (υποτίθεται) να χτυπήσει, και έτσι επίσης να προστατέψει τους μετανάστες από τους Ασιάτες και Ινδονήσιους λαθρεμπόρους και τους αξιότιμους Αυστραλούς "επιχειρηματίες".

Αυτό όμως συνεπάγεται ένα οξύμωρο: Χτυπώντας τους λαθρεμπόρους με τις βάρκες, καταδικάζουν τους πρόσφυγες και τους μετανάστες να μην έχουν μεταφορικό μέσο για προσφυγιά ή μετανάστευση, άρα, εμμέσως, το μέτρο καταδικάζει τους μετανάστες και τους πρόσφυγες στα χειρότερα.

Και εδώ η κατάσταση γίνεται βαλτώδης και ομιχλώδης... Εκείνοι που θα "πληρώσουν" τελικά τα μέτρα είναι οι ίδιοι οι μετανάστες και οι πρόσφυγες. Όχι οι λαθρέμποροι. Αν όμως δεν υπάρξουν μέτρα, η κυβέρνηση εμμέσως "βοηθά" τους λαθρέμπορους.

Τουλάχιστον οι Αυστραλοί, στην πολιτική τους συζήτηση μέσα και έξω από το Κοινοβούλιο, συζητάνε. Κάνουν διάλογο επί της ουσίας, όπου τουλάχιστον ένα μέρος του διαλόγου αφορά στο πως βλέπουν τους εαυτούς τους οι Αυστραλοί σε σχέση με τον τρόπο που οι ίδιοι φέρονται. Κι' ας πέρασε τελικά η κυβέρνηση έναν νόμο που κάνει πολλούς να ντρέπονται. Τουλάχιστον υπάρχουν εκείνοι που ντρέπονται. Για το πως φέρονται σε εκείνους τους ανθρώπους που ψάχνουν ένα μέλλον και καλύτερο αύριο. Όπως έψαχναν και οι παππούδες και οι γιαγιάδες των Αυστραλών, των Ελλήνων και των Ιταλών. Και άλλων.

Δεν έχω ακούσει διάλογο στην Ελλάδα και στην Ιταλία. Μονόλογο και δικαιολογίες έχω ακούσει στα ΜΜΕ. Σε αυτό, μάλλον, οι Αυστραλοί σήμερα μας ρίχνουνε.

Είχα διαβάσει κάτι πολύ σωστό κάπου.

Τη Γη μας δεν την κληρονομούμε από τους γονείς μας:
την δανειζόμαστε από τα παιδιά μας.

Αυτό το σκεπτικό ισχύει σε πολλά πράγματα... όχι μόνο στην οικολογία.
Εμείς είμαστε τα παιδια και τα εγγόνια των λαθρομεταναστών και προσφύγων των παλιών χρόνων.
Τα παιδιά και τα εγγόνια μας μπορεί αν αναγκαστούν να πάνε πρόσφυγες στην Συρία που πιθανόν σε μιά-δυό γενιές να είναι σε καλή και ισχυρή θέση.

Ρόδα είναι και γυρίζει...

Ας βλέπουμε τα παιδιά και τα εγγόνια μας όταν κοιτάμε τους Σύριους πρόσφυγες στο Σύνταγμα.

Ιδιαιτερότητα

Που και που εμφανίζεται ένας Άνθρωπος που αλλάζει τον τρόπο με τον οποίο αισθάνονται οι άνθρωποι την καθημερινότητά τους. Αλλάζει, ίσως, και τον τρόπο που ζουν, ή με τον οποίον επιζούν, οι άνθρωποι.

Δεν μιλάω για παραδείγματα όπως ο Χίτλερ, ο Στάλιν, ο Αττίλας ή ο Τζωρτζ W Μπους.

Μου έρχονται στο μυαλό άνθρωποι περισσότερο σαν τον Φρανκλίνο Ρούζβελτ. Ή τον Φραγκίσκο.

Όταν το βράδυ της εκλογής του από το κολέγιο των καρδιναλίων ο Χόρχε Μάριο Μπεργκόλιο από την Αργεντινή βγήκε στο μπαλκόνι και αρνούμενος να ανέβει στο παραδοσιακό ξύλινο βάθρο απευθύνθηκε στους πιστούς λέγοντας ότι η Ρώμη έχει καινούργιο Επίσκοπο, όχι ότι ο κόσμος έχει Πάπα, ζητώντας τους να προσευχηθούν εκείνοι γι' αυτόν αντί να τους ευλογήσει, και καθώς η Μαργαρίτα δίπλα μου σήκωνε τα χέρια της στον αέρα με την ταπεινότητα του Χόρχε [Η Μαργαρίτα πήρε το Ορθόδοξο χρίσμα αφού παντρευτήκαμε, στην ορθόδοξη εκκλησία της Φλωρεντίας λέγοντας ότι σε μια οικογένεια πρέπει να έχουμε την ίδια γεύση, και αφού της πρότεινα ότι αν το κάνει αυτό πρέπει και να εξετάσει και να αποφασίσει εκείνη σχετικά με την μοναδική και απλή διαφορά στα δύο δόγματα (από το 1054), του αν το "άγιο πνεύμα" εκπορεύεται και από τον "υιό", ή όχι. Επέλεξε να συμφωνήσει με το σκεπτικό που έχω εκθέσει εδώ], της είπα εκείνη την στιγμή, καθώς βλέπαμε την τηλεόραση, ότι μάλλον θα τον φάνε λάχανο τον Χόρχε συντομότερα αντί για αργότερα.

Όμως, η καλύτερη άμυνα ενός ανθρώπου εναντίων του ψέματος και του κατεστημένου είναι να δηλώνει συνεχώς με λόγια και έργα την αντίθεσή του. Αυτό κάνει την δολοφονία του πολύ δύσκολη και θέμα λεπτό--ίσως και μπούμερανγκ. Ο Τζων Κέννεντυ είχε κάνει αρκετά. Ίσως όχι όσα έπρεπε, ίσως περισσότερα από όσα έπρεπε. Τον Πάπα Ιωάννη Παύλο τον Πρώτο τον φάγανε λάχανο με δηλητήριο 37 μέρες μετά την εκλογή του, μόλις είπε ότι θα έβαζε σε τάξη την Τράπεζα του Βατικανού. Ο Φραγκίσκος φαίνεται ότι μέχρι στιγμής παίζει το παιγνίδι της επιβίωσης με τις σωστές αναλογίες ισορροπίας πάνω στο τεντωμένο σκοινί, με τους καρχαρίες από κάτω και τα αρπαχτικά από πάνω.

Από τους ελάχιστους ανθρώπους οι οποίοι ακολούθησαν το παράδειγμα του προσώπου του Ιησού (ο οποίος Ιησούς ήταν η έμπνευση του Σαούλ [Παύλου] για να πουλήσει στη Μεσόγειο τον Χριστιανισμό του, που ραφιναρίστηκε στη Νίκαια της Βιθυνίας 280 χρόνια μετά τον Παύλο), ήταν ο Φραγκίσκος της Ασίζης.

Brother Sun, Sister Moon, Franco Zeffirelli, 1972, ο ηθοποιός Graham Faulkner ως Φραγκίσκος από την Ασίζη

Ο Χόρχε διάλεξε το όνομα του Φραγκίσκου της Ασίζης, του Φτωχούλη του Θεού, για να υπονοήσει τις προθέσεις του. Επέλεξε να μείνει στο διαμέρισμα που είχε βρει όταν ήρθε στην Ρώμη και να μην πάει να ζήσει στα διαμερίσματα του Πάπα στο Βατικανό. Επέλεξε να μαγειρεύει το φαγητό του ο ίδιος και να κουβαλάει τα μπαγκάζια του ο ίδιος (εκδηλώσεις ταπεινότητας, αλλά συνάμα και άμυνα για πιθανή έκθεση σε απόπειρες εναντίων του). Και επέλεξε να αποκαλείται όχι Πάπας, αλλά, Επίσκοπος της Ρώμης. Διάλεξε τον πραγματικό τίτλο της θέσης του ανάμεσα στους άλλους τέσσερεις επισκόπους της πίστης: τους Νέας Ρώμης-Κωνσταντινουπόλεως, Αντιόχειας, Ιερουσαλήμ και Αλεξάνδρειας.

Και κάνοντάς το αυτό απέδειξε ότι είναι πράγματι πρώτος ανάμεσα σε ίσους. Όχι ανώτερος. Και χρησιμοποιεί την κάθε μία μέρα από την εκλογή του για να αποδείξει ότι δεν υπάρχει κατά την γνώμη του ανωτερότητα κανενός ανθρώπου απέναντι σε έναν άλλο άνθρωπο (ή μιας ομάδας απέναντι σε άλλη) --και ότι ο "Θεός" υπάρχει με την έννοια ότι είναι ομοούσιος του ανθρώπου, γεννηθής, ου ποιηθής, κατ' ομοίωση του ανθρώπου. Η φράση αυτή πρέπει να λειτουργεί έτσι, σαν οδός διπλής κυκλοφορίας, αλλιώς η λέξη "ομοούσιος" δεν θα σήμαινε τίποτα --εφ' όσον και ο Ιησούς κατά τα βαγγέλια ποτέ δεν αυτοαποκαλέστηκε υιός του θεού αλλά πάντα έλεγε ότι είναι υιός του ανθρώπου και ότι όλοι οι άνθρωποι (μπορούν να) είναι παιδιά του "πατέρα".

Ο Φραγκίσκος, προσπαθώντας να μεταρρυθμίσει ριζικά την Ρωμαιοκαθολική εκκλησία, μέχρι και την διεφθαρμένη Τράπεζα του Βατικανού, φέρνει τον "Θεό" ανάμεσά μας δίνοντας έτσι νόημα στην μοναδική αξίωση του Χριστιανισμού (ή σχεδόν οποιασδήποτε θρησκείας): την προτροπή για συμπόνια και ευσπλαχνία ανάμεσα στους ανθρώπους.

Άλλωστε πουθενά δεν είπε ο Ιησούς ότι η χαρά είναι αμαρτία: κατά τις αποδεκτές διηγήσεις, ο ίδιος έκανε το πρώτο του "θαύμα" όταν είχε πάει με την μάνα του να γλεντήσει σε ένα γάμο. Και δεν τους έδωσε φυλλάδια του ΚΚΕ ούτε το βιβλίο της Άυν Ραντ. Περισσότερο κρασί τους έδωσε.

Το εξαιρετικό, ιδιαίτερο παράδειγμα του Χόρχε, του Επίσκοπου της Ρώμης Φραγκίσκου, ο οποίος απάντησε πρόσφατα σε δημοσιογράφους "ποιός ειμαι εγώ να κρίνω άλλους;" επιτρέπει και την εξέταση του άτοπου της ερώτησης του αν υπάρχει ή όχι Θεός.

Κάθε θρησκεία, κάθε εικόνα θεού, θείου ή θεότητας, δεν είναι παρά η εικονογράφηση/προσωποποίηση κανόνων ηθικής τοποθετούμενων σε σημασία και ισχύ πάνω από τους νόμους οποιουδήποτε κράτους. Άλλωστε η πρώτη μονοθεϊστική θρησκεία βασίστηκε σε δέκα εντολές ηθικής. Ποιός θρησκευόμενος ή άθεος διαφωνεί στο ότι δεν πρέπει να σκοτώσεις, να κλέψεις και λοιπά;

Η επιμονή του "άθεου" να ισχυριστεί ότι δεν υπάρχει θεός είναι όσο μάταιη και εκτός θέματος όσο η επιμονή του "θρησκευόμενου" να αποδείξει ότι θεός υπάρχει. Τι αντιπροσωπεύει η λέξη "Θεός";

Ταμπουρωμένοι πίσω από την ύπαρξη ή ανυπαρξία ενός φυσικού προσώπου οι δυστυχισμένοι στα εκατέρωθεν άκρα της ερώτησης χάνουν το νόημα της αναζήτησης. Το ότι είναι αδύνατο να αποδειχθεί αν υπάρχει ή δεν υπάρχει ένας γέρος στον ουρανό (και μια ιεραρχία εξουσίας) έπρεπε να ανάβει το λαμπάκι που προειδοποιεί ότι η ερώτηση ειναι απί άτοπης βάσης.

Το θέμα είναι αν υπάρχει ένας κοινός γνώμονας ηθικής, και, σημαντικότερο ακόμα, αν θα επιτρέψουμε στον Άνθρωπο να εικονογραφήσει την ύπαρξή του, και το σύμπαν μέσα στο οποίο ζει, και να χτίσει παραδόσεις που ενώνουν την κοινωνία του, και να τα κάνει αυτά με τα υλικά και την δυνατότητα της ποίησης και αφηρημένης, μεταφορικής λογικής που τον ξεχωρίζει από άλλα ζωντανά --τα οποία παρέμειναν στον Παράδεισο και δεν δοκίμασαν τον καρπό του δέντρου της γνώσης εφ' όσον δεν εξέλιξαν ένα υπέροχο βιολογικό εργαλείο όπως το ανθρώπινο μυαλό --ικανό (όπως είχε πει και ο Carl Sagan) για τόσους απαίσιους εφιάλτες και τόσα υπέροχα όνειρα.

Η εξέλιξη επιβάλει την επιβίωση του ισχυρότερου. Η ανθρωπιά προτείνει την συμπόνια και αλληλεγγύη δια μέσου κανόνων που τους ονομάζουμε ηθική. Το "εμείς" αντί το "εγώ". Μια "ανθρώπινη" κοινωνία μόνο δια μέσου αλληλεγγύης, συμπόνιας και πνεύματος μπορεί να υπάρξει και να διατηρηθεί καθοδηγούμενη από έναν νου τόσο πολύπλοκο που του αποδώσαμε την έννοια της ψυχής. Μια ψυχή που μπορεί να αναγνωρίζει το μεγαλείο στην απλότητα και το θείο στην αγάπη. Κοινωνίες έχουν και τα λιοντάρια και οι σαρδέλες. Αλλά,  είναι η ανθρώπινη κοινωνία, απ' όσο ξέρουμε, που γέννησε τον Φτωχούλη του Θεού.

Brother Sun, Sister Moon, Franco Zeffirelli, 1972, ο ηθοποιός Alec Guinness ως Πάπας Ινοκέντιος III

Σημ." Φτωχούλη του Θεού" δεν αποκάλεσε τον Φραγκίσκο της Ασίζης πρώτος ο Καζαντζάκης.
Του είχαν δώσει το παρατσούκλι αυτό, "ποβερέτο ντι ντίο", αιώνες πριν στην Ιταλία.

Φιλοξενία

Η Ελληνική φιλοξενία είναι εμπειρία μοναδική.
Οι ξένοι δεν σταματάνε να το λένε
κι ο Έλληνας τό 'χει καμάρι.

Αυτό που δεν κατάλαβα ποτέ, είναι,
τι σχέση έχει η φιλοξενία με τον τουρισμό;

Ο τουρισμός είναι μπίζνες.
Ο τουρίστας έχει Ευρώ και Δολάρια,
κι ο Ρωμιός του λέει,
να δωμάτιο, να παραλία, να ελιές, ντομάτες, μάρμαρα,
φέρτα τα Ευρώ και τα Δολάρια,
και χαμογελάει.
Μπίζνες.
Τι σχέση έχει η φιλοξενία με την μπίζνα;

Όπου στη Γη ήλιος, χιόνι, βουνό ή θάλασσα,
έχει και ξενοδοχεία, σερβιτόρους,
τουρισμό,
χαμόγελα.
Εμείς μπορεί νά 'χουμε τον Ζορμπά να χορεύει στον γιαλό,
έχουν κι οι άλλοι τα δικά τους.
Ο τουρισμός είπαμε είναι μπίζνες.

Αλλά και την οικογένειά σου,
και τους φίλους σου
ένα τραπέζι θα τους κάνεις
Δεν είναι θέμα φιλοξενίας.
Είναι θέμα αγάπης και φιλίας.

Τι είναι αυτή η φιλοξενία τότε;
Από τι φαίνεται και που την βρίσκεις;

Ίσως να φαίνεται από το αν,
όταν γυρίσει κάποιος από την εκκλησία, Ανάσταση,
με το Άγιο Φως για την μαγειρίτσα,
ή και κάθε μέρα ή βράδυ,
μια που κάθε μέρα είν' Ανάσταση
καθώς είπε ο Καζαντζάκης,
και δει ένα ζητιάνο έξω από το σπίτι του,
αν θα του δώσει δυό δεκάρες, ή καμιά.

Αν θα τον ρωτήσει αν είναι Έλληνας πριν αποφασίσει
αν θα του δώσει δυό δεκάρες ή μια γροθιά.

Η φιλοξενία τελικά φαίνεται στην πράξη,
αν κοιτάς δέρμα, διαβατήριο,
πριν αποφασίσεις αν έχεις μπροστά σου
άνθρωπο ή ζώο.

Αν κοιτάς δέρμα, διαβατήριο,
πριν φορτώσεις τα δικά σου λάθη στον ζητιάνο,
πριν πεις ότι φταίει εκείνος για την κοινωνία που έχτισες εσύ,
με τα δανεικά που στο τέλος σ' έκαναν ζητιάνο εσένα.

Και λίγοι ξέρουνε ότι,
όταν κοιτάν' έναν ζητιάνο,
ένα μετανάστη,
κοιτάνε στον καθρέφτη.

Κι ο καθρέφτης περιμένει
να δει τι θα κάνουνε,
τι θα καθρεπτίσει.

Όχι Ελληνική Φιλοξενία,
τις πρισσότερες φορές,
Μόνο Ξένιος Ζευς.

Λαθραίοι

Σ’ εκείνες τις τρύπες-λαβύρινθους των 70 τετραγωνικών με τους νεροχύτες, τουαλέτες και ντουλάπια 45 ετών που μου άφησαν οι γονείς μου, ζουν ενοικιαστές, άνθρωποι που ήρθαν από την Αλβανία και την Βουλγαρία.

Αν και υποτίθεται ότι η συντήρηση του μισθώματος είναι ευθύνη του ενοικιαστή, τις επισκευές τις πληρώνω από την τσέπη μου γιατί δεν μπορώ με καθαρή συνείδηση να ζητάω από ανθρώπινα όντα να πληρώνουν για αυτά που έπρεπε να επιμελούνται οι γονείς μου επί δεκαετίες και δεν το έκαναν.

Οι άνθρωποι δεν έχουν δουλειά και δεν μπορούν πια να πληρώνουν όλο το νοίκι συνέχεια, κι εμείς τους λέμε να μην ανησυχούν και ότι είμαστε όλοι στην ίδια βάρκα, και να δίνουν αυτό που μπορούν. Έτσι παίρνω κάπου το 60-70% του ποσού που λένε τα συμβόλαια.

Τώρα βέβαια έμαθα ότι στην Ελλάδα καμία καλή πράξη δεν μένει ατιμώρητη, και πρέπει να δηλώσω το ποσό του συμβολαίου και όχι το εισπραχθέν όταν κάνω δήλωση στην εφορία, επειδή το Ελληνικό κράτος θεωρεί τον Έλληνα πολίτη ψεύτη και κλέφτη χωρίς ο πολίτης να μπορεί να αποδείξει το αντίθετο...

Έκανα ένα καινούργιο συμβόλαιο και το πήγα στην εφορία αλλά δεν το δέχτηκαν γιατί τώρα κάποιος καινούργιος νόμος λέει να πληρώσω το αντίστοιχο από πάνω από ένα μήνα νοίκι, διακόσια-τριακόσια Ευρώ, σ’ ένα πολιτικό μηχανικό ο οποίος θα μου δώσει ένα κομμάτι χαρτί με σφραγίδες και κόκκινες και μπλε και πράσινες ζωγραφιές και γραμμούλες που το λένε Ενεργειακός Αυνανισμός, ή Ενεργειακή Απόδοση, ή κάτι τέτοιο. Ο λόγος για τον οποίον η Ενεργειακή Απόδοση δεν μπορεί να καθοριστεί από μία online φόρμα που να συμπληρώσουμε εμείς τσεκάροντας κουτάκια, είναι γιατί, όπως είπαμε, το Ελληνικό κράτος θεωρεί τον Έλληνα πολίτη ψεύτη και κλέφτη, και μαλάκα, χωρίς ο πολίτης να μπορεί να αποδείξει το αντίθετο... Την Ενεργειακή Απόδοση του κεντρικού νευρικού συστήματος των Ανεγκέφαλων της Βουλής των Άβουλων ποιος την μετράει; Ε;

Επίσης μην ξεχνάμε πόσο λατρεύουμε τις σφραγίδες οι οποίες στην ανατολή είναι υποκατάστατα πέους.

Αλλά δεν ξεκίνησα να γράψω γι αυτά. Άλλο ήθελα να σας πω:

Στη αρχή, οι ενοικιαστές μου μιλούσαν στον ενικό με αγριοφωνάρες, σαν τους μετανάστες που αυτές τις μέρες πολλοί Έλληνες λατρεύουν να μισούν. Εγώ τους μιλούσα ευγενικά στον πληθυντικό με χαμόγελο, σεβασμό και φροντίδα όπως μιλάω σε όλο τον κόσμο. Αντί κιόλας να τους λέω με τα Ελληνικά ονόματα τα οποία διαλέξαν για ευκολία, τους παρακαλούσα να μου πουν το πραγματικό τους Αλβανικό ή Βουλγαρικό όνομα, και να με βοηθήσουν να το προφέρω σωστά, όπως ζητώ κι εγώ από τους ξένους να με λένε Dimitris και δεν παριστάνω τον ...Jim.

Τώρα, όχι μόνο μιλιόμαστε ήρεμα και με χαμόγελο στον πληθυντικό, και από «ρ’εσύ» έγινα «κύριος Δημήτρης» αλλά και οι άνθρωποι φέρονται εντιμότατα και προσέχουν τα σπίτια που ζουν και στο σύνολο της εμπειρίας είναι σαν να συναναστρέφομαι με οποιονδήποτε Έλληνα και με καλή μάλιστα ανατροφή.

Σκέφτομαι ότι σε κάθε άνθρωπο, αυθόρμητα, φερόμαστε όπως μας φέρεται εκείνος.

Σκέφτομαι, και σας προτείνω την πιθανότητα ότι ο τρόπος που σας φέρονται οι μετανάστες, ατομικά και σαν ομάδες, απλά καθρεπτίζει τον τρόπο με τον οποίον τους φέρεστε εσείς και προσωπικά και σαν κοινωνία. Γιατί δεν ξέρω αν το προσέξατε, αλλά οι μετανάστες είναι άνθρωποι σαν κι εσάς, με την ίδια ψυχή, μυαλό και καρδιά που έχετε κι εσείς, και με το ίδιο γέλιο και τα ίδια δάκρυα, αλλά απλά, μέχρι τώρα δεν ήταν όσο τυχεροί στην ζωή όσο ήσασταν εσείς.

Μπας και ο τρόπος που σας φέρονται είναι απλά η ανταπόδοση του τρόπου που τους φέρεστε;

Ναι, υπάρχουν και λαθραίοι μετανάστες. Τους θυμάστε τους λαθραίους μετανάστες; Είναι εκείνοι τους οποίους προτιμούσατε, για να πληρώνετε δουλειές με πενταροδεκάρες χωρίς απόδειξη όσο είχατε λεφτά.

Αλλά, λαθραίοι μετανάστες υπάρχουν παντού. Πόσο τοις εκατό των Ελλήνων μεταναστών τα τελευταία 100 χρόνια δεν έφτασαν στην Αμερική ή την Αυστραλία λαθραία; Από όλους όσους διαρρηγνύουν τα ιμάτια τους εναντίων της λαθρομετανάστευσης, πόσοι έχουν τουλάχιστον έναν συγγενή μέσα στις τελευταίες τρεις-τέσσερεις γενιές που ήταν λαθρομετανάστης πριν φτιάξει την ζωή του ή και να μεγαλουργήσει νάμαστε περήφανοι;

ΥΓ. Όταν μπαίνεις σε μια οικονομική ένωση λέγοντας ψέματα με ψεύτικα νούμερα, μπορούν άραγε να σου πουν ότι μπήκες λαθραία;

Πολυτέλεια

Η τελευταία και μόνη πολυτέλεια που εξαρτάται από εμάς, και δεν μπορεί να μας την πάρει κανείς, είναι η επικοινωνία. Κι άν γυρίσουμε σε 56Κ μόντεμ, κι αν δεν έχουμε λεφτά για κομπιούτερ και πρέπει να πάμε στο ιντερνετ-καφέ αν έχουμε κανένα ευρώ την εβδομάδα γι αυτό.

Τον χώρο της σημερινής μου ανάρτησης τον παραχωρώ στον Τζων Μπόη, με ένα ευχαριστώ για μια από τις ποιό σημαντικές αναρτήσεις που έχω διαβάσει.

Παρακαλώ, διαβάστε την ανάρτησή του Τζων Μπόη εδώ:

http://armirikia.blogspot.com/2011/12/blog-post.html