Στηβ

Ο Νικόλαος Στέφανος «Στηβ» Βασιλάκης μετανάστευσε το 1910 στην Αμερική από τον Λιγουρέα στα βουνά της Μάνης δυτικά του Γύθειου. Σύντομα έστησε την επιχείρησή του πουλώντας ζεστά φιστίκια και φρεσκοσκασμένο ποπ κορν από ένα καρότσι το οποίο παρκάριζε σε ένα μέρος που ήταν περιουσία του Λευκού Οίκου. Η διεύθυνση του Λευκού Οίκου είναι Λεωφόρος Πενσυλβανίας 1600. Ο Στηβ Βασιλάκης έδεινε την διεύθυνση της επιχείρησής του ως Λεωφόρος Πανσυλβανίας 1732.

Ο τύπος της εποχής παρατήρησε ότι ο Στηβ Βασιλάκης έφτασε να αντιπροσωπεύει τον καθημερινό απλό άνθρωπο στην Αμερική. Τον περιέγραφαν σαν έναν εύσωμο, αγριωπό, μυστακοφόρο Έλληνα. Κατά την διάρκεια του πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου διαφήμιζε με τόλμη και αξιοπρέπεια με μια πινακίδα ζωγραφισμένη στο χέρι, πάνω στο καρότσι του, ότι σε συγκεκριμένες εβδομάδες έκανε δωρεές από τις εισπράξεις του στον Ερυθρό Σταυρό. Ο Βασιλάκης έγινε ένας από τους πιο γενναιόδωρους δωρητές και κέρδισε διαδεδομένη δημοσιότητα για τον πατριωτισμό του.

Ο Στηβ Βασιλάκης πούλησε φυστίκια στους προέδρους Γουίλιαμ Χάουαρντ Ταφτ, Γούντροου Γουίλσον και Γουώρεν Χάρντινγκ, αλλά ο καλύτερος πελάτης του ήταν ο πρόεδρος Κάλβιν Κούλιντζ ο οποίος περπάταγε από τον Λευκό Οίκο να αγοράσει φιστίκια και τα μασούλαγε καθώς συζητούσε πολλά και διάφορα με τον Στηβ σχεδόν καθημερινά. Ο πρόεδρος Κούλιντζ αναφερόταν στον Στηβ Βασιλάκη ως τον άνθρωπό του-επαφή με το Αμερικανικό κοινό. Όταν η Μητροπολιτική Αστυνομία της Περιοχής της Κολούμπια (Washington, District of Columbia) προσπάθησε να απομακρύνει το καροτσάκι με τα φυστίκια και το ποπ κορν από την Ανατολική Εκτελεστική Λεωφόρο ως πρόβλημα για την κυκλοφορία, ο Πρόεδρος Κούλιντζ μεσολάβησε για να επιτραπεί στον Στηβ να παρκαίρνει το καροτσάκι του πάνω στο πεζοδρόμιο. Όταν ο Βασιλάκης ρωτήθηκε σχετικά με την φιλία του με τον πρόεδρο μετά τον θάνατο του Κούλιντζ, το 1933, απάντησε με τα σπασμένα Αγγλικά του: «He talk about everything. Politics, I think no. About everything good. Good business, good prices. Everything get better. Good man.»

Το 1936 αναφέρθηκε στον Εθνικό τύπο ότι η Αστυνομία των Πάρκων ήθελε να απομακρύνει ο Βασιλάκης το καροτσάκι του από το πεζοδρόμιο, αλλά η Πρώτη Κυρία Ελεάνορ Ρούζεβελτ μεσολάβησε για να τον αφήσουν να μείνει. Ο τύπος ανέφερε ότι έγινε Αμερικανός υπήκοος το 1938 και ότι, λόγω του αξάν του και της δημοσιότητάς του, είχε τυπώσει επίσημες ανακοινώσεις τύπου με την ιστορία του τις οποίες και μοίραζε στους δημοσιογράφους.

Ο Βασιλάκης είχε γίνει αναπόσπαστο μέρος του Λευκού Οίκου και κατά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο απέκτησε φήμη μυθολογική για την ικανότητά του να πουλήσει μετοχές βοήθειας των πολιτών για την πολεμική προσπάθεια από το καροτσάκι του αξίας 50.000 δολαρίων (σημερινή αντίστοιχη αξία, περίπου 678,000 δολάρια). Κεφαλαιοποίησε την φήμη του πουλώντας μετοχές δι’ αλληλογραφίας. Ξεκίνησε την εκστρατεία του την 28η Οκτωβρίου, 1942, στην δεύτερη επέτειο την εισβολής της Ιταλίας στην γενέτειρά του Ελλάδα, με το σλόγκαν «Κάντε Μαϊμού τον Μουσολίνι». Ο πρώτος του πελάτης ήταν ο αρχηγός την πλειοψηφίας του Οίκου των Αντιπροσώπων, Σαμ Ρέημπορν. Κάθε εκτός-Ουάσιγντον αγοραστής μετοχών της πολεμικής προσπάθειας λάμβανε και σαν δώρο μια σακουλίτσα φιστίκια.

Ανάμεσα στα λουλούδια που στάλησαν στην κηδεία του Στηβ Βασιλάκη είχαν σκορπιστεί πολλά κόκκινα γαρύφαλα σταλμένα από τον Πρόεδρο και την κυρία Ρούζεβελτ. Μετά από τον θάνατο του Βασιλάκη το 1943 κανείς άλλος πωλητής φιστικιών δεν έλαβε ποτέ άδεια για να εμπορεύεται σε χώρους του Λευκού Οίκου.

Η ιστορία του Στηβ είναι μόνιμα εκτεθειμένη, εδώ, σε ιδιαίτερη σελίδα, μαζί με τις ιστορίες προέδρων και πρώτων κυριών της Αμερικής στον ιστοχώρο της Ιστορίας του Λευκού Οίκου.

Υποκριτές

Η ανάρτηση με τις παραπάνω φωτογραφίες αφιερώνεται σε όλους τους θλιβερούς υποκριτές που κλαίνε για την Γκάζα και καταριούνται τους κακούς Ισραηλινούς ("Ισραηλινούς", όχι "Ισραηλίτες") και διαρρηγνύουν τα ιμάτια τους εναντίων του Ισραήλ, όταν οι ίδιοι αυτοί υποκριτές κάνουν τα ίδια και χειρότερα. Οι παραπάνω φωτογραφίες δεν είναι από την Γκάζα αλλά από Ελληνικά κέντρα παράνομης κράτησης μεταναστών. Και την λέω παράνομη, επειδή είναι: Δεν έχει σημασία τι νόμους περνούσατε στο κωλοχανείο σας για να παίρνετε ψήφους από ρατσιστές και χρυσαυγίτες. Σημασία έχουν οι διεθνείς νόμοι, και τα δικαστήρια που σας έχουν καταδικάσει, υποκριτές του κερατά, πάμπολλες φορές.

Μου έρχεται να φτύσω όταν ακούω για την "ανθρωπιστική κρίση" εκείνων που δεν μπορούν πλέον να έχουν γεμάτο ψυγείο στο εξοχικό που πήγαιναν με την πόρσε, την στιγμή που ανθρωπιστική κρίση, πραγματική, αληθινή, υπάρχει σε τόσες χώρες της Μέσης Ανατολής και της Αφρικής, όπως υπάρχει και στα στρατόπεδα συγκεντρώσεως που χτίζετε και αστυνομεύετε εσείς, υποκριτές.

Ζούμε συνταρακτικές στιγμές σαν έθνος και σαν χώρα, και καθώς τα γράφω αυτά γίνονται ειρηνικές πρωτόγνωρες συγκεντρώσεις στο Σύνταγμα και αλλού, και στο εξωτερικό και αύριο Δευτέρα είναι στιγμή-κόμβος για το μέλλον των παιδιών σας.

Αλλά δεν μπορούμε να ελπίζουμε με το κεφάλι ψηλά ότι δικαιούμαστε την βοήθεια κανενός μέχρι να βάλουμε άμεσο τέλος στην ανθρωπιστική κρίση που δημιουργούμε οι ίδιοι στα παράνομα στρατόπεδα συγκεντρώσεως που έχτισε ο Ρωμαίικος ρατσισμός και εγωκεντρισμός.

Καθώς αύριο περιμένετε τα νέα από τις Βρυξέλες, μην ξεχνάτε τους ανθρώπους που περιμένουν μήνες και χρόνια νέα από εσάς. 

Υπάρχουν τόσοι ανάμεσά σας που δεν είναι υποκριτές σαν εκείνους που "κυβερνούσαν" μέχρι τώρα... ας λάμψουν τώρα εκείνοι που δεν είναι, κι ας ξηλώσουν τα αίσχη αυτά. 

Φιλοξενία

Η Ελληνική φιλοξενία είναι εμπειρία μοναδική.
Οι ξένοι δεν σταματάνε να το λένε
κι ο Έλληνας τό 'χει καμάρι.

Αυτό που δεν κατάλαβα ποτέ, είναι,
τι σχέση έχει η φιλοξενία με τον τουρισμό;

Ο τουρισμός είναι μπίζνες.
Ο τουρίστας έχει Ευρώ και Δολάρια,
κι ο Ρωμιός του λέει,
να δωμάτιο, να παραλία, να ελιές, ντομάτες, μάρμαρα,
φέρτα τα Ευρώ και τα Δολάρια,
και χαμογελάει.
Μπίζνες.
Τι σχέση έχει η φιλοξενία με την μπίζνα;

Όπου στη Γη ήλιος, χιόνι, βουνό ή θάλασσα,
έχει και ξενοδοχεία, σερβιτόρους,
τουρισμό,
χαμόγελα.
Εμείς μπορεί νά 'χουμε τον Ζορμπά να χορεύει στον γιαλό,
έχουν κι οι άλλοι τα δικά τους.
Ο τουρισμός είπαμε είναι μπίζνες.

Αλλά και την οικογένειά σου,
και τους φίλους σου
ένα τραπέζι θα τους κάνεις
Δεν είναι θέμα φιλοξενίας.
Είναι θέμα αγάπης και φιλίας.

Τι είναι αυτή η φιλοξενία τότε;
Από τι φαίνεται και που την βρίσκεις;

Ίσως να φαίνεται από το αν,
όταν γυρίσει κάποιος από την εκκλησία, Ανάσταση,
με το Άγιο Φως για την μαγειρίτσα,
ή και κάθε μέρα ή βράδυ,
μια που κάθε μέρα είν' Ανάσταση
καθώς είπε ο Καζαντζάκης,
και δει ένα ζητιάνο έξω από το σπίτι του,
αν θα του δώσει δυό δεκάρες, ή καμιά.

Αν θα τον ρωτήσει αν είναι Έλληνας πριν αποφασίσει
αν θα του δώσει δυό δεκάρες ή μια γροθιά.

Η φιλοξενία τελικά φαίνεται στην πράξη,
αν κοιτάς δέρμα, διαβατήριο,
πριν αποφασίσεις αν έχεις μπροστά σου
άνθρωπο ή ζώο.

Αν κοιτάς δέρμα, διαβατήριο,
πριν φορτώσεις τα δικά σου λάθη στον ζητιάνο,
πριν πεις ότι φταίει εκείνος για την κοινωνία που έχτισες εσύ,
με τα δανεικά που στο τέλος σ' έκαναν ζητιάνο εσένα.

Και λίγοι ξέρουνε ότι,
όταν κοιτάν' έναν ζητιάνο,
ένα μετανάστη,
κοιτάνε στον καθρέφτη.

Κι ο καθρέφτης περιμένει
να δει τι θα κάνουνε,
τι θα καθρεπτίσει.

Όχι Ελληνική Φιλοξενία,
τις πρισσότερες φορές,
Μόνο Ξένιος Ζευς.

Μεταναστευτικόν

Καθώς έκανα την έρευνα για τον Αμερικανό στρατιώτη της προηγούμενης ανάρτησης (που αν υπάρξουν νεώτερα θα σας πληροφορήσω), είπα, μια που κάνω τόση έρευνα, δεν κάνω μια έρευνα και για μας;

Η οικογένειά μας από πατέρα σε πατέρα είναι απ' το Αϊβαλή. Ο προηγούμενος Δημήτρης είχε γεννηθεί εκεί, είχε παντρευτεί και μείνει στην Πόλη, και είχαν έρθει με την γιαγιά μου και τον θείο μου στην Αθήνα το 1925, όπου γεννήθηκε ο πατέρας μου το 1934 και πέθανε ο παππούς Δημήτρης το 1936 όταν πήγε για εγχείρηση σκωληκοειδίτιδας (πιθανόν να μην έδωσε φακελάκι η γιαγιά).

Ο θειός μου, ο αδελφός του πατέρα μου, που είχε γεννηθεί στην Πόλη, μας έλεγε πάντα ότι το σπίτι της οικογένειας στην Πόλη είχε γίνει μετά το Βελγικό Προξενείο. Και ότι στο Αϊβαλή, ήμασταν μεγαλοκτηματίες και ότι η υπόλοιπη οικογένεια που είχε μείνει στο Αϊβαλή, όταν παντρεύτηκε στην Πόλη ο παππούς, φύγανε με βάρκα για Μυτιλήνη και Αθήνα με το που πλάκωνε ο Τούρκικος στρατός στην Καταστροφή.

Ο θειός μου (και νονός) είχε μάλιστα φωτογραφηθεί μπροστά στο Βελγικό Προξενείο στην Πόλη κάποτε την δεκαετία του 1980 και η φωτογραφία "του σπιτιού μας" υπάρχει στα ντεφτέρια μας. Πέραν αυτού μας είχε πει ότι βρήκε και το σπίτι μας στο Αϊβαλή. Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, έλεγε ότι ένας θείος από το Αϊβαλή είχε πάει στην Αμερική και είχε γίνει δήμαρχος στην Καλιφόρνια κάπου, και ότι άλλος της οικογένειας είχε πάει στην Βραζιλία, έγινε τενόρος της όπερας και οι τρεις κόρες του παντρεύτηκαν αξιωματικούς της Βραζιλιανής αεροπορίας (το όνομα χάθηκε στην Βραζιλία τουλάχιστον) και μας είχε πει ο θειός μου ότι τις είχε συναντήσει και του είχανε κάνει πλουσιότατο τραπέζι!

Πρόσφατα είχα ανακαλύψει ότι το σημερινό Βελγικό Προξενείο στην Πόλη ήταν σπίτι Ελληνικής οικογένειας που αγοράστηκε από το Βέλγιο το 1900. Μάλιστα είχαν τα 100 χρόνια του "Παλατιού του Βελγίου" στην Πόλη, στο Ταξίμ, το 2000. Η απορία που μου δημιουργήθηκε ήταν ότι αν το Προξενείο είναι εκεί από το 1900 και οι τελευταίοι της οικογένειας μας φύγαν από την Πόλη το 1925, θα πρέπει να δημιουργείτο συνωστισμός στον καμπινέ επί 25 χρόνια όταν ήθελαν να κατουρήσουν και ο Βέλγος πρόξενος και η οικογένειά μας την ίδια ώρα. Η απορία μου όμως λύθηκε όταν ανεκάλυψα ότι το όνομα της Ελληνικής οικογένειας από την οποία αγόρασε το Βέλγιο το σπίτι τους δεν έχει καμία σχέση με εμάς. Ο θειός (και νονός) κάπου ...έκανε λάθος.

Πιο πρόσφατα ανακάλυψα μια καρτ ποστάλ σταλμένη σε μέλλος της οικογενείας μας στην Πόλη το 1907 και είχε πάνω την πραγματική μας διεύθυνση, στο Πέρα. Και άλλη μία με διεύθυνση στο εξοχικό στο νησί Πρώτη. Δυστυχώς η διεύθυνση στο Πέρα δεν υπάρχει στην σημερινή Πόλη, οπότε σηκώνει το πράγμα περισσότερη έρευνα να δούμε τι ήταν πριν αλλάξει η πολεοδομία...

Εν τω μεταξύ, ψάχνοντας το όνομά μας ανά την υφήλιο ποτέ δεν το βρήκα -είμαστε πράγματι οι μόνοι με το επίθετό μας, ο γιός μου και εγώ. Και το γράφουμε με ύψιλον και δύο λάμδα.

Δεν το είχα όμως ψάξει φωνητικά. Το έψαξα τώρα που έψαχνα για τον Αμερικανό στρατιώτη της προηγούμενης ανάρτησης.

Και βρήκα!

Το καράβι της Cunard με το όνομα  Pannonia, προερχόμενο από Πάτρα, Ελλάδα, έδεσε στην Νέα Υόρκη με μετανάστες στις 3 Αυγούστου του 1912. Ένας από τους μετανάστες στο πλοίο λεγότανε Νικόλαος με το δικό μου επίθετο, το οποίο ο Αμερικανός υπάλληλος που τον δέχτηκε το έγραψε με γιώτα και ένα λάμδα, αντί με ύψιλον και δύο λάμδα. Ο Νικόλαος ήταν, λένε τα Αμερικανικά χαρτιά, Έλληνας την καταγωγή, Τούρκος υπήκοος, από το Αϊβαλή. Το όνομα της μητέρας του ήταν "Triantafilia". Την προ-γιαγιά μου η οικογένεια την λέγανε Φιλιώ. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι ο Νικόλαος, που έφτασε μετανάστης με το Pannonia στην Νέα Υόρκη στις 3 Αυγούστου 1912, ήταν ή αδερφός του παππού μου του Δημήτρη, ή το πολύ ξάδελφος του.

Το περίεργο είναι ότι κανείς στην οικογένειά μας δεν είχε μιλήσει ποτέ για κανέναν πρόγονο Νικόλαο. Στα Προξενεία δεν μιλάνε φένεται για μετανάστες.

Το αξιοπερίεργο φοβερής σύμπτωσης είναι ότι όταν έφτασε με τον σκυλοπνίχτη στην Αμερική ο Νικόλαος (ο οποίος είχε πει στον αξιωματικό ότι το επάγγελμά του είναι εργάτης) δήλωσε σαν τελικό του προορισμό μια πόλη της Μασαχουσέτης λίγα χιλιόμετρα μόνο μακριά από εκεί που πρωτοέζησα εγώ στην Αμερική μόνιμα, 78 χρόνια αργότερα το 1990, και εκεί που μέναμε όταν γεννήθηκε στην Βοστώνη ο γιός μου.

Μέχρι το 1919 ο Νικόλαος είχε γίνει Nick.

Το 1919 ο θείος Nick ζούσε στην Ατλάντα της Γεωργίας σε ένα φτηνό ξενοδοχείο.

Το 1920 ζούσε ακόμα στην Ατλάντα της Γεωργίας σε ένα φτωχικό καταυλισμό (Tenement) με άλλους 15 διαφόρων εθνικοτήτων και ονομάτων, και ήταν σερβιτόρος σε εστιατόριο.

Δεν μας βλέπω για μεγαλοκτηματίες στο Αϊβαλή. Πάλι ...λάθος έκανε απ' ότι φαίνεται ο θείος (και νονός).

Πάντως, στην Λα Μέσα της Καλιφόρνιας, γεννήθηκε το 1954 και αποφοίτησε το 1970 ένας νεαρός με το Αμερικανικό επώνυμο του θείου Nick: το δικό μας επώνυμο, με γιώτα και ένα λάμδα. Το όνομά του νεαρού είναι David και η φωτογραφία του, ενώ δεν θυμίζει "εμάς" καθόλου, εμένα μου φέρνει λίγο φυσιογνωμικά με τον παππού μου τον Δημήτρη.

Έχει συνέχεια το πράμα: Την δεκαετία του '50, κάποιος Γιάννης (το όνομα Γιάννης είναι πολύ στην οικογένειά μας) με το επίθετό μας γραμμένο στα Ελληνικά τώρα με γιώτα και ένα λάμδα, έπαιζε κιθάρα και τραγουδούσε με μια κομπανία στην Λέσβο, απέναντι από το Αιβαλή. Είχε και ένα σαντούρι η κομπανία που πηγενοερχόταν στην Αμερική. Περίεργα πράγματα! Με έχετε ακούσει να τραγουδάω με την κιθάρα μου;

Πες-πες, υπάρχουν κιόλας 218 αξακριβώμένοι στο δέντρο μας, μαζί με την πλευρά της Μαργαρίτας, και φτάνουμε προς τον δέκατο όγδοο αιώνα. Από τον πατέρα της η Μαργαρίτα ξέρουν πως βρίσκεται η οικογένεια εδώ από τον δέκατο τρίτο αιώνα και βρίσκω κι άλλους!

Πάντως, η πλάκα είναι ότι πέρα από τα παραπάνω, αυτό το επώνυμο, με γιώτα και ένα λάμδα, αντί για ύψιλον και δύο λάμδα, φαίνεται εξ' ίσου σπανιότατο, όμως υπάρχει στις μέσες Πολιτείες της Αμερικής από τα τέλη του 18ου αιώνα, πολύ πριν φτάσει ο Νικόλαος στην Νέα Υόρκη! Υπάρχει οικογένεια σπαρμένη μέχρι τον δέκατο ένατο αιώνα, και σημερα στις μέσες Πολιτείες, Αρκανσας, Ιντιάνα... και ο Ντέηβιντ βέβαια στην Καλιφόρνια, που είναι τέσσερα χρόνια μεγαλύτερός μου.

Ο συγχωρεμένος ο πατέρας μου, όταν τά 'λεγε ο αδελφός του, απαντούσε ότι ο θηρεός της οικογένειας είναι ένα τσαρούχι και μια γκλίτσα σταυρωτά...

Δεν μας βλέπω πια για Βελγικό Προξενείο, ούτε για τενόρους στην Βραζιλία, ...ούτε μεγαλοκτηματίες του Αϊβαλή, μια και ο Νικόλαος πήγε τρίτη θέση κι έγινε ο Νικ ο σερβιτόρος, (ο οποίος δήλωσε για προορισμό παλιά, καλή περιοχή της Μασαχουσέτης -που την ήξερε; γιατί πήγαινε εκεί; αλλά κατέληξε εφτά χρόνια μετά στον Νότο, στην Ατλάντα; ) Ποιά η σχέση άραγε μεταξύ του Αϊβαλιού και της οικογένειας που ήταν στην Αμερική από τον δέκατο όγδοο αιώνα, που για κλάδος δικός μας φαίνεται από την έρευνα

...ποιός ξέρει: 
...μπορεί να πολεμήσαμε στο πλευρό του Τζωρτζ! (του Ουάσινγκτον)

 [Έ! ανιψιός του θειού μου είμαι! να μην πετάξω κι εγώ καμιά κοτσάνα;]

υγ. Όταν πέθανε ο θειός μου (και νονός) το 1998, μας τηλεφωνούσανε άγνωστοι και μας ζητούσανε τα διαμερίσματα που τους είχε υποσχεθεί.

υγ2. Είναι ενδιαφέρον πως οι αξιωματικοί της Αμερικανικής υπηρεσίας μετανάστευσης έγραφαν τα ονόματα φωνητικά στα Αγγλικά, όπως τα άκουγαν από τους μετανάστες στις ουρές που τα έλεγαν. Βλέπω χειρόγραφα, στο χέρι του αξιωματικού που τα έγραφε. Λέει ένας μετανάστης Σιδέρης Νίκος, και γράφει ο αξιωματικός, όνομα Sideris, επώνυμο Nicos. Ο επόμενος (αδελφός του πρώτου μάλλον) λέει Σταυρος Σιδέρης και γράφει ο αξιωματικός όνομα Stavrou και επώνυμο Sideris. Γιατί "Στάυρου" αντί "Σταύρος" θα ρωτήσετε; σκεφτείτε την φωνητική προφορά: "Μι λεν' Σταύρου". Και έτσι, άνθρωποι με τα επώνυμα Nicos και Sideris είναι αδέλφια, γιοί του κυρίου και της κυρίας Σιδέρη...

Αυτή η πραγματική φωτογραφία του Pannonia της Cunard διαφέρει λίγο σε μεγαλεία από την επίσημη καρτ ποστάλ πάνω-πάνω στην ανάρτηση... Που να περάσεις τον Ατλάντικό με δαύτο. Εγώ τουλάχιστον το 1983 πρωτοπήγα με τζάμπο 747.

Λαθραίοι

Σ’ εκείνες τις τρύπες-λαβύρινθους των 70 τετραγωνικών με τους νεροχύτες, τουαλέτες και ντουλάπια 45 ετών που μου άφησαν οι γονείς μου, ζουν ενοικιαστές, άνθρωποι που ήρθαν από την Αλβανία και την Βουλγαρία.

Αν και υποτίθεται ότι η συντήρηση του μισθώματος είναι ευθύνη του ενοικιαστή, τις επισκευές τις πληρώνω από την τσέπη μου γιατί δεν μπορώ με καθαρή συνείδηση να ζητάω από ανθρώπινα όντα να πληρώνουν για αυτά που έπρεπε να επιμελούνται οι γονείς μου επί δεκαετίες και δεν το έκαναν.

Οι άνθρωποι δεν έχουν δουλειά και δεν μπορούν πια να πληρώνουν όλο το νοίκι συνέχεια, κι εμείς τους λέμε να μην ανησυχούν και ότι είμαστε όλοι στην ίδια βάρκα, και να δίνουν αυτό που μπορούν. Έτσι παίρνω κάπου το 60-70% του ποσού που λένε τα συμβόλαια.

Τώρα βέβαια έμαθα ότι στην Ελλάδα καμία καλή πράξη δεν μένει ατιμώρητη, και πρέπει να δηλώσω το ποσό του συμβολαίου και όχι το εισπραχθέν όταν κάνω δήλωση στην εφορία, επειδή το Ελληνικό κράτος θεωρεί τον Έλληνα πολίτη ψεύτη και κλέφτη χωρίς ο πολίτης να μπορεί να αποδείξει το αντίθετο...

Έκανα ένα καινούργιο συμβόλαιο και το πήγα στην εφορία αλλά δεν το δέχτηκαν γιατί τώρα κάποιος καινούργιος νόμος λέει να πληρώσω το αντίστοιχο από πάνω από ένα μήνα νοίκι, διακόσια-τριακόσια Ευρώ, σ’ ένα πολιτικό μηχανικό ο οποίος θα μου δώσει ένα κομμάτι χαρτί με σφραγίδες και κόκκινες και μπλε και πράσινες ζωγραφιές και γραμμούλες που το λένε Ενεργειακός Αυνανισμός, ή Ενεργειακή Απόδοση, ή κάτι τέτοιο. Ο λόγος για τον οποίον η Ενεργειακή Απόδοση δεν μπορεί να καθοριστεί από μία online φόρμα που να συμπληρώσουμε εμείς τσεκάροντας κουτάκια, είναι γιατί, όπως είπαμε, το Ελληνικό κράτος θεωρεί τον Έλληνα πολίτη ψεύτη και κλέφτη, και μαλάκα, χωρίς ο πολίτης να μπορεί να αποδείξει το αντίθετο... Την Ενεργειακή Απόδοση του κεντρικού νευρικού συστήματος των Ανεγκέφαλων της Βουλής των Άβουλων ποιος την μετράει; Ε;

Επίσης μην ξεχνάμε πόσο λατρεύουμε τις σφραγίδες οι οποίες στην ανατολή είναι υποκατάστατα πέους.

Αλλά δεν ξεκίνησα να γράψω γι αυτά. Άλλο ήθελα να σας πω:

Στη αρχή, οι ενοικιαστές μου μιλούσαν στον ενικό με αγριοφωνάρες, σαν τους μετανάστες που αυτές τις μέρες πολλοί Έλληνες λατρεύουν να μισούν. Εγώ τους μιλούσα ευγενικά στον πληθυντικό με χαμόγελο, σεβασμό και φροντίδα όπως μιλάω σε όλο τον κόσμο. Αντί κιόλας να τους λέω με τα Ελληνικά ονόματα τα οποία διαλέξαν για ευκολία, τους παρακαλούσα να μου πουν το πραγματικό τους Αλβανικό ή Βουλγαρικό όνομα, και να με βοηθήσουν να το προφέρω σωστά, όπως ζητώ κι εγώ από τους ξένους να με λένε Dimitris και δεν παριστάνω τον ...Jim.

Τώρα, όχι μόνο μιλιόμαστε ήρεμα και με χαμόγελο στον πληθυντικό, και από «ρ’εσύ» έγινα «κύριος Δημήτρης» αλλά και οι άνθρωποι φέρονται εντιμότατα και προσέχουν τα σπίτια που ζουν και στο σύνολο της εμπειρίας είναι σαν να συναναστρέφομαι με οποιονδήποτε Έλληνα και με καλή μάλιστα ανατροφή.

Σκέφτομαι ότι σε κάθε άνθρωπο, αυθόρμητα, φερόμαστε όπως μας φέρεται εκείνος.

Σκέφτομαι, και σας προτείνω την πιθανότητα ότι ο τρόπος που σας φέρονται οι μετανάστες, ατομικά και σαν ομάδες, απλά καθρεπτίζει τον τρόπο με τον οποίον τους φέρεστε εσείς και προσωπικά και σαν κοινωνία. Γιατί δεν ξέρω αν το προσέξατε, αλλά οι μετανάστες είναι άνθρωποι σαν κι εσάς, με την ίδια ψυχή, μυαλό και καρδιά που έχετε κι εσείς, και με το ίδιο γέλιο και τα ίδια δάκρυα, αλλά απλά, μέχρι τώρα δεν ήταν όσο τυχεροί στην ζωή όσο ήσασταν εσείς.

Μπας και ο τρόπος που σας φέρονται είναι απλά η ανταπόδοση του τρόπου που τους φέρεστε;

Ναι, υπάρχουν και λαθραίοι μετανάστες. Τους θυμάστε τους λαθραίους μετανάστες; Είναι εκείνοι τους οποίους προτιμούσατε, για να πληρώνετε δουλειές με πενταροδεκάρες χωρίς απόδειξη όσο είχατε λεφτά.

Αλλά, λαθραίοι μετανάστες υπάρχουν παντού. Πόσο τοις εκατό των Ελλήνων μεταναστών τα τελευταία 100 χρόνια δεν έφτασαν στην Αμερική ή την Αυστραλία λαθραία; Από όλους όσους διαρρηγνύουν τα ιμάτια τους εναντίων της λαθρομετανάστευσης, πόσοι έχουν τουλάχιστον έναν συγγενή μέσα στις τελευταίες τρεις-τέσσερεις γενιές που ήταν λαθρομετανάστης πριν φτιάξει την ζωή του ή και να μεγαλουργήσει νάμαστε περήφανοι;

ΥΓ. Όταν μπαίνεις σε μια οικονομική ένωση λέγοντας ψέματα με ψεύτικα νούμερα, μπορούν άραγε να σου πουν ότι μπήκες λαθραία;

Όχλος

The New Collosus
Not like the brazen giant of Greek fame,
With conquering limbs astride from land to land;
Here at our sea-washed, sunset gates shall stand
A mighty woman with a torch, whose flame
Is the imprisoned lightning, and her name
Mother of Exiles. From her beacon-hand
Glows world-wide welcome; her mild eyes command
The air-bridged harbor that twin cities frame.
"Keep, ancient lands, your storied pomp!" cries she
With silent lips. "Give me your tired, your poor,
Your huddled masses yearning to breathe free,
The wretched refuse of your teeming shore.
Send these, the homeless, tempest-tost to me,
I lift my lamp beside the golden door!"
Emma Lazarus, 1883

Ο Νέος Κολοσσός

Αντίθετα από τον φημισμένο Ελληνικό θρασύ γίγαντα

που τα πόδια του υπότασσαν την γη

Εδώ, στις πύλες μας της δύσης, δίπλα στην θάλασσα θα στέκεται

μια πανίσχυρη γυναίκα με ένα δαυλό, κι η φλόγα του

είναι η υποταγμένη αστραπή, και το όνομά της

Μάνα των εξόριστων. Από το χέρι-φάρο της

λάμπει παγκόσμιο καλωσόρισμα. Τα πράα μάτια της προστάζουν

από το λιμάνι που γεφυρώνει δίδυμες πόλεις

"Αρχαίες γαίες κρατήστε την χιλιοτραγουδισμένη σας χλιδή" φωνάζει

με βουβά χείλη: "Δώστε μου τους κουρασμένους σας, τους φτωχούς σας,

τους μαζωμένους όχλους σας, γεμάτους λαχτάρα να αναπνεύσουν ελεύθεροι,

Στείλτε αυτούς, που καταιγίδες ξεσπίτωσαν, σε εμένα,

Κρατώ την φλόγα μου δίπλα στην πόρτα την χρυσή."

Η μετάφραση είναι δύσκολη, χάλια, και δικιά μου. Το ποίημα το έγραψε μια γυναίκα ονόματι Έμα Λάζαρους το 1883 για ένα διαγωνισμό ποίησης εμπνευσμένο από το άγαλμα της Ελευθερίας που τρία χρόνια αργότερα άναψε για πρώτη φορά τον δαυλό της στο λιμάνι της Νέας Υόρκης. Σήμερα βρίσκεται γραμμένο σε μία πλάκα μέσα στην βάση του αγάλματος.

Η φράση "Give me your tired, your poor, Your huddled masses yearning to breathe free", με τα χρόνια έχει γίνει ένα σύμβολο του αγάλματος της Ελευθερίας και των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής.

Μας διδάσκει ότι το πως θα φερθούν οι μετανάστες σε μια χώρα δεν εξαρτάται από την "ποιότητα" του μετανάστη αλλά από την ποιότητα της κοινωνίας που τον δέχεται.

Στρατόπεδα συγκεντρώσεως υπήρξαν και υπάρχουν πολλά στην Ευρώπη, και η Ελλάδα χτίζει τώρα καινούργια για τους μετανάστες της.

Και αυτό μας διδάσκει ότι χώρες σαν την Ελλάδα δεν έμαθαν ακόμη ότι, αν στα γονίδια της κοινωνίας τους βρισκόταν ο σπόρος της Ελευθερίας, οι μετανάστες θα γίνονταν παραγωγικά μέλη της κοινωνίας κάνοντας την χώρα δυνατότερη. Όταν όμως μια κοινωνία για γέλια και για κλάματα σαν την Ελληνική, βλέπει τους μετανάστες με ρατσισμό και εθνικισμό και φόβο, το είδωλο που τους φοβίζει είναι μόνο ο ίδιος ο δικός τους αντικατοπτρισμός, και καταδικάζουν τους μετανάστες στο να είναι οι κακούργοι που πιστεύουν οι δέκτες ότι είναι. Οι μετανάστες είναι το δώρο της Γης για την Ελληνική οικονομία, αλλά, ο καρκίνος της ψυχής και του μυαλού που σάπισε την Ελληνική κοινωνία εδώ και καιρό, το δώρο αυτό αδυνατεί να το γνωρίσει και το απωθεί, χτίζοντάς του στρατόπεδα συγκεντρώσεως...

Τα παραπάνω τα έγραψα κινούμενος από μια ανάρτηση του Δείμου του Πολίτη, και τα σχόλια της, που την βρήκα, για μένα, πολύ σωστή και καλογραμμένη (από όπου και κατέβασα την φωτογραφία χωρίς να ζητήσω άδεια -σόρυ Δήμο, ελπίζω ότι δεν πειράζει).