Κάτι περίεργο
συμβαίνει στο μάνα-Ελλάντα τα τελευταία χρόνια.
Ξεκίνησε από το
Βενέτη πριν καναδυό χρόνια. Παραγείλαμε καφέ και κρουασαν, και τα κρουασάν
ήρθανε κομμένα, με μαχαίρι, και πατικομένα μάλιστα, το καθένα τρία κομμάτια. Το κρουασάν. Κομμένο. Τους είπα:
«τα κρουασάν είναι κομμένα». «Ναι», μου απαντάνε, «τα κόβουμε για τους πελάτες».
Τους εξήγησα ότι δεν πρέπει να τα κόβουνε και τους τα γύρισα πίσω. Από τότε,
κάθε φορά που πάμε στου Βενέτη και παραγγέλνουμε κρουασάν ή οτιδήποτε, τους λέω
να μην μας τα φέρουνε κομμένα γιατί θα τους τα γυρίσω πίσω, και με κοιτάνε σαν
να είμαι μουρλός, αλλά τα φέρνουνε ολόκληρα. Τα κρουασάν.
Μετά από δύο χρόνια, σήμερα, η σερβιτόρα θυμήθηκε και όλο χαμόγελο με πρόλαβε.
Δεν θέλετε να σας το κόψουμε! Όχι, της απαντώ με χαμόγελο αντάξιο του δικού της.
Μας θυμόσαστε! Ευχαριστούμε πολύ!
Τις προάλλες πήγα την Αγγλίδα ανιψιά μου στην Ακρόπολη και μετά πήγαμε απέναντι
στο τουριστικό περίπτερο και κάτσαμε για καφέ και κάτι να τσιμπήσουμε. Η ανιψιά
μου είδε French Toast στο μενού και χάρηκε. Λέω στο γκαρσόνι,
έχετε φρεντς τοστ; Ναι, μου απαντάει. Το Αμερικάνικο φρεντς τοστ που δεν έχει
σχέση με Γαλλία; Ναι, μου ξαναπαντάει. Θαύμα! Του λέω. Ένα φρεντς τοστ και ένα
κλασσικό τοστ τυρι-ζαμπον, παρακαλώ.
Το κλασσικό τοστ τυρί-ζαμπον που ήτανε μικρούλι, μου ήρθε κομμένο σε τέσσερα πιο
μικρούλικα κομματάκια στοιβαγμένα όρθια, καλλιτεχνικά το ένα δίπλα στ’ άλλο.
Το φρεντς τοστ της ανιψιάς μου, το οποίο όταν
γεννήθηκε στην κουζίνα ήταν φουσκωτό και αφράτο με σορόπια να του δίνουνε χαρά περίσσια,
ήρθε διαλυμένο, κατακομμένο με μαχαίρι νιανιά. Νιανιά, σας λέω! Μπορείτε να
πείτε στον μάνατζερ να έρθει αν μπορεί να του μιλήσω; Βεβαίως. Έρχεται ο μάνατζερ,
ανοίγουμε κουβέντα χαρούμενα και φιλικά περί νιανιά και με διαβεβαιώνει ότι θα
μιλήσει με την διεύθυνση σχετικά. Έφυγε, να ‘στε καλά, κι' εσείς, νά 'στε καλά, και χωρίς αμφιβολία θα
πρέπει να σκεφτότανε, ρε τον μαλάκα.
Πήγαμε στην Γλυφάδα σε μπροζολάδικο. Άντε να πάρω ένα ribeye steak, σκέφτηκα.
Ελληνικό ή Αργεντινής με ρωτάει το γκαρσόν. Ελληνικό, απαντάω, ευχαριστώ. Έρχεται
το παχύ και ζουμερό μου στέηκ, μήντιουμ-ρέαρ. Το κεφάλι μου γυρισμένο προς την
άλλη μεριά μιλώντας στην καλεσμένη μας Ελληνο-αυστραλίδα κόρη φίλης της μητέρας
μου. Γυρνάω προς το στέηκ μου και βλέπω ότι το γκαρσόν το έκοβε για μένα με
καλοακονισμένη μαχαίρα σε φέτες τσιγαρόχαρτο. Είχε ήδη κόψει το μισό. Όοοοοχι! Όχι!
Αρχίζω να κλαίω. Τι κάνετε; Σας κόβω την μπριζόλα σας, μου απαντάει. Μπιμπερό
θα μου φέρετε; Ρωτάω. Σταματάει να κόβει. Ευχαριστώ, του λέω. Οι δεκάδες Ευρώ
που θα πληρώσω, του εξήγησα, ήταν για ζουμερές ωραίες μπουκιές, να χαίρομαι να τις κόβω
εγώ, μάλιστα. Αν ήθελα ζαμπόν θα είχα παραγγείλει ζαμπόν.
Τελικά, σε όλους τους παραπάνω έχω πει άκρως ευγενικά ότι ίσως θα ήταν καλό να
ρωτούσαν τον πελάτη αν τα θέλει κομμένα και νιανιά πριν τα κόψουνε και τα κάνουνε νιανιά. Την λέτε ακόμα την λέξη νιανιά, ή χρησιμοποιώ λέξη χτεσινή;
Φαίνεται όμως
ότι είμαι ο μόνος ανάποδος που σερβίρισαν τα τελευταία χρόνια.
Έτσι από περιέργεια ρε παιδιά, να ρωτήσω, αν κανείς αναγνώστης έχει τύχει να του κόβουνε τα γκαρσόνια το φαΐ τα τελευταία χρόνια, πως σας φάνηκε; Σας φάνηκε… πως
να το πω… νορμάλ; Επειδή… πουθενά στον κόσμο δεν έχω συναντήσει τέτοιο πράμα. Άλλη μια Ελληνική πρωτιά!
Τι λέτε να το ξεκίνησε αυτό το …σκεπτικό στην Ελλάδα; Τά 'χει ο κόσμος τελείως χαμένα, και τ' αυγά και τα πασχάλια;
Στην προηγούμενη ανάρτηση παρουσίασα πως μια φωτογραφία ενός Αμερικανού Πεζοναύτη στον Ειρηνικό το 1944, του δεκανέα Thomas Ellis Underwood, «υποκλάπηκε» το 1992 και το 2005 από τον Ελληνο-αμερικανό Nick Clonis, γιό ενός Ελληνο-αμερικανού στρατιώτη, του Angelo Clonis. Ο Nick Clonis ισχυρίστηκε ότι ήταν φωτογραφία του πατέρα του, Angelo Clonis, στην απόβαση στην Νορμανδία και χρησιμοποιεί την φωτογραφία και την ψεύτικη ιστορία μέχρι σήμερα για να προωθήσει «πατριωτικά» την επιχείρησή του, ένα Μπαρ στην Σάντα Φε, Νέο Μεξικό, παριστάνοντας ότι είναι η φωτογραφία του πατέρα του. Αφού αποδείχθηκε ότι η φωτογραφία πάρθηκε στην Σαϊπάν του Ειρηνικού είπε ότι ο πατέρας του ανήκε σε μια άκρως μυστική δύναμη και τον έστειλαν αμέσως μετά από την Νορμανδία στον Ειρηνικό. Όταν αποδείχτηκε ότι τον πεζοναύτη της φωτογραφίας τον λέγανε Thomas Ellis Underwood, από το St. Peterbrurg της Φλόριδας, ο Clonis είπε ότι «Underwood» ήταν το μυστικό κωδικό όνομα του πατέρα του. Όταν του δείξανε τον τάφο του Underwood στην Ίβο Τζίμα είπε ότι το κωδικό όνομα ο πατέρας του το είχε πάρει από τον αληθνινό στρατιώτη που σκοτώθηκε (κι' ας είχε παρθεί η φωτογραφία Ιούνιο του 1944 και ο Underwood σκοτώθηκε Μάρτιο του 1945). Και η εξιστόρηση και δικαιολογίες συνέχισαν να φουσκώνουν σαν μπαλόνι. Σαν τις περιπέτειες του Βαρόνου Μυνχάουζεν.
Η πιο ενδιαφέρουσα πτυχή της υπόθεσης είναι το πως Ελληνικές ιστοσελίδες στην Ελλάδα, Ελληνικές εφημερίδες κλπ., καβάλησαν τις περιπέτειες του Βαρόνου Μυνχάουζεν και αναμετάδωσαν σαν αληθινές τις μπαρούφες του Ελληνο-αμερικάνου Nick Clonis, λέξη προς λέξη όπως τα έλεγε, και πρόσθεσαν και δικά τους. Στην Ελλάδα, το ψέμα έγινε αλήθεια. Ενώ Αμερικανικές σελίδες, συμπεριλαμβανομένης και της επίσημης ιστοσελίδας των ιδιων των πεζοναυτών η οποία παρέθεσε αρχεία, εξέτασαν και απέδειξαν το ότι η αφήγηση του Ελληνο-αμερικανού δεν είχε βάση στην πραγματικότητα, Ελληνικές ειδησεογραφικές σελίδες έγραψαν ότι «ο μεγαλύτερος πολεμιστής του Β' Παγκοσμίου Πολέμου ήταν Έλληνας». ...υποθέτω επειδή, ναι, ρε, γουστάρουμε! Έχεις προβλημα;!
Όμως η μεγαλύτερη και πιο σημαντική ερώτηση από όλα αυτά είναι η εξής: Αν οι Έλληνες δημοσιογράφοι αυτό-δουλεύονται, η σας δουλεύουνε εσας έτσι, τόσο οφθαλμοφανώς, ή και τα δύο, ΤΙ ΑΛΛΟ δημοσιεύουν στις καθημερινές Ειδήσεις που σας σερβίρουν που είναι μπαρούφες, και οι Έλληνες αναγνώστες τα πιστεύουν γιατί δεν μπορούν να διανοηθούν τον βαθμό άγνοιας και ανευθυνότητας των Ελλήνων δημοσιογράφων, τους οποίους εγώ τους ονομάζω, χαϊδευτικά, «δημοθιογλάφουθ». Γιατί, αν φανταζότανε ο κόσμος τον βαθμό παραπληροφόρησης που χάβουνε θα συνειδητοποιούσαν ότι ζουν, βασικά, ένα παραμύθι, καθημερινά. Τις περιπέπτειες του Βαρόνου Μυνχαουζενόπουλου.
Που είναι η κριτική σκέψη και η έρευνα και η υπευθηνότητα την σήμερον ημέρα; Κριτική σκέψη. Τι λέω τώρα, ο ανθέλληνας!
Στην Ελλάδα άλλωστε, με το που κάποιου του δίνουνε τα λοφία και περικεφαλαίες του καθηγητή, ή υφηγητή, ή στρατηγού, ή ξερωγώ, ανέρχεται σε μέγα ύψος κύρους, και, επίσης, όποιον Έλληνα βρίσκουν στο εξωτερικό που έκανε κάτι με την ζωή του, αμέσως τον, η την, χρησιμοποιούν σαν απόδειξη του κοίτα, ρε, τι καταπληκτικοί που είμαστε εμείς οι Έλληνες.
Από καιρού εις καιρόν βάζω εδώ ορισμένα παραδείγματα, όπως το άρθρο της Καθημερινής που ισχυρίστηκε ότι το Στόουνχέντζ στην Αγγλία, πριν 5.000 χρόνια, το έχτισαν Έλληνες. Ή το ότι το Μουσείο Μπενάκη παρουσίασε μια Ελληνίδα φασίστα της δικτατορίας Μεταξά με συνδέσεις στο Τρίτο Ράιχ, τους ίδιους αυτοπροσώπως τον Γκαίμπελς και τον Χίτλερ, με το καθαρά νεοκλασσικό στυλ φωτογραφίας(φασισμός, 1922-1943) σαν «σπουδαιότερη Ελληνίδα φωτογράφο», το οποίο και ανέλυσα σε αυτή την ανάρτηση.
Και εσείς ίσως να έχετε προσέξει ότι ο Ελληνικός τύπος παρουσιάζει τον Τραμπ σαν σωτήρα και τον Μπάιντεν σαν «κακό».
Αν τα κάνουν αυτά τόσο εύκολα και ανεύθυνα οι δημοσιογράφοι, τι άλλο κάνουν και σας το σερβίρουν καθημερινά, ακόμα και όσον αφορά καθημερινά γεγονότα, πολιτική, κλπ.;
Με φοβίζει το βάθος της άγνοιας και της ανικανότητας των Ελλήνων δημοσιογράφων που σας «εκπαιδεύουν» με τις μπαρούφες που σας πουλάνε, και πολλοί Έλληνες τις χάβουνε. ...και με φοβίζει το πόσοι Έλληνες τις χάβουνε.
Όχι, δεν υποστηρίζω ότι είστε θύματα κάποιας μεγαλύτερης συνομωσίας. Είναι πολύ αμόρφωτοι και ηλίθιοι για να έχουν την ικανότητα να οργανώσουν συνομωσίες. Για μπούρδες και αυνανισμό μιλάμε, όχι για σκοτεινές πλεκτάνες.
Όταν, καθημερινά, θέλω να διαβάσω νέα, διαβάζω την Washington Post και New York Times στην Αμερική, και The Guardian στην Βρετανία. Στην Ελλάδα δεν υπάρχει κατά την έρευνά μου Ειδησεογραφικό πρακτορείο φερέγγυο, οπότε διαβάζω τις σελίδες in, Το Βήμα, Τα Νέα και Η Καθημερινή, από περιέργεια να δω τι γράψανε σήμερα χωρίς να δίνω βάση, αλλά συγκρίνοντας. Βέβαια, δεν μπορώ να ξεδιαλύνω την αλήθεια σχετικά με ειδησιογραφία για τα Ελληνικά πράγματα και πολιτική, μια και δεν ζω στην Ελλάδα 48 χρόνια τώρα, αλλά είναι ευκολότατο να ελέγξει κανείς το τι γράφουν οι Ελληνικές ειδήσεις σχετικά με διεθνή γεγονότα και γεγονότα σε άλλες χώρες, τα οποία οι Έλληνες δημοθιογλάφοι τα μεταφράζουν και τα παρουσιάζουν κατά την …αντίληψή τους (ξεκινώντας από το αυταπόδεικτο γεγονός ότι ιδέα δεν έχουν για το πως είναι δομημένη και πως λειτουργεί η Αμερικανική Ομοσπονδιακή Κυβέρνηση, η πως να καταλάβουν ή να αποδώσουν στα Ελληνικά ειδήσεις από την Αγγλική γλώσσα και πραγματικότητα).
Αυτό ισχύει σε κάθε χώρα σήμερα, όχι μόνο στην Ελλάδα.
Και ισχύει αυτό επειδή βρισκόμαστε σε μια εποχή όπου το εκκρεμές, παντού, πηγαίνει προς την δεξιά και ακρο-δεξιά. Μια φορά κι’ ένα καιρό, δεξιά σήμαινε οικονομική πολιτική, καπιταλισμό, σε αντίθεση με την αριστερή οικονομική και κοινωνική πολιτική. Στις μέρες μας όμως, η δεξιά ταυτίζεται πολύ περισσότερο και άμεσα με Εθνικισμό, Απομονωτισμό, Αμορφωσιά και Ρατσισμό. Ο Εθνικισμός άλλωστε είναι το πρώτο σκαλοπάτι πριν τον φασισμό. Σε αντίθεση, Αριστερά σήμερα δεν σημαίνει πλέον τόσο τον Σοσιαλισμό, όσο απλά, την Μόρφωση. Οι απατεώνες-παπατζήδες σαν τον Τραμπ εξουσιοδότησαν τους αμόρφωτους να είναι περήφανοι για την άγνοιά τους και να γελοιοποιούν την μόρφωση και να γελάνε με την μορφωμένη άποψη. Όταν τα γεγονότα δεν τους πάνε, εφευρίσκουν ...εναλλακτικά γεγονότα και λένε ότι τα γεγονότα είναι θέμα ...άποψης.
Και, ενώ είναι τα ίδια σε κάθε χώρα και κοινωνία σήμερα, η κάθε κοινωνία έχει τις ιδιαιτερότητές της όσον αφορά το πως εκφράζει τις καταστροφικές αυτές τάσεις.
Συγκεκριμένα στην Ελλάδα, βλέπω ότι η κινητήρια δύναμη είναι ο κομπλεξικός Εθνικισμός που έχει πείσει πολλούς (μα πολλούς) Έλληνες, και Αριστερά και Δεξιά, ότι είναι ο πιο σημαντικός και έξυπνος (και αδικημένος) λαός του κόσμου με την ομορφότερη χώρα του κόσμου και όλος ο υπόλοιπος κόσμος τους χρωστάει, στους ίδιους προσωπικά.
Οι Ιταλοί βέβαια διαφωνούν επειδή, όπως λένε εκείνοι, η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία έδωσε πολιτισμό στον κόσμο (τουλάχιστον λένε «η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία», όχι «Εμείς!» όπως λένε οι Έλληνες), η Ιταλία είναι, λένε, η ομορφότερη χώρα του κοσμου και η Ιταλική κουζινα η καλύτερη κουζίνα του κόσμου. Όχι, λένε οι Έλληνες, τα Ελληνικά μακαρόνια είναι καλύτερα!
Εν τω μεταξύ, ένας γνωστός μας Ιταλός πήγε διακοπες στο Λονδίνο, έφαγε μόνο σε Ιταλικά εστιατόρια και δήλωσε οτι στην Αγγλία δεν έχει τι να φας και δεν φτιάχνουν καλή καρμπονάρα.
Μια πλάνη πνευματικού αυνανισμού (αυτοϊκανοποίησης) η οποία ενισχύεται και επικυρώνεται από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης, την ειδησεογραφία και την κοινωνική δικτύωση (και κάμποσες οικογένειες και δασκάλους).
Διότι, άλλο να μπορείς να αναγνωρίζεις την ομορφιά παντού και άλλο να λες ότι ένα μέρος είναι το πιο όμορφο που υπάρχει. Και καλά να το πεις ποιητικά ή έστω από αγάπη για την στιγμή, αλλά, να το λες σοβαρά σαν γεγονός;
Τέλος πάντων. Αν οι δημοσιογράφοι σας, σας παρουσιάζουν το θέμα της φωτογραφίας που εξετάσαμε στην προηγούμενη ανάρτηση όπως το παρουσιάζουν, τι άλλο σερβίρουν που είναι αναληθές, ή στην καλύτερη περίπτωση απλά μπούρδες, και πως μπορεί ο Έλληνας να το καταδικάσει αυτό; Ενδιαφέρεται καν, άραγε, ο μέσος Έλληνας να το αναλύσει και να το καταδικάσει; Ή πάει στο δε βαριέσαι αδερφέ; (Τι μπορώ να κάνω εγώ ο ένας μόνος μου, είπαν ένας-ένας δέκα εκατομμύρια άνθρωποι).
Όσο περισσότερα μαθαίνω, τόσο συνειδητοποιώ πόσο λίγα γνωρίζω.
Σωκράτης, Αρχαία Ελλάδα
Όσο λιγότερα γνωρίζω, τόσο συνειδητοποιώ ότι είμαι διάνοια.
Αυτή η φωτογραφία έγινε η συμβολική Εικονογράφηση του στρατιώτη του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου.
Λέγεται «Weary Soldier».
Κάπου 48 χρόνια αργότερα, από το 1992 και μετά, η φωτογραφία είναι επίσης γνωστή ως:
«Ο Έλληνας στρατιώτης Ευάγγελος Κλονής στην Απόβαση στην Νορμανδία, 6 Ιουνίου 1944»
Έχω δει αυτή την φωτογραφία ακόμα και σαν φωτοτυπία στον τοίχο στεγνοκαθαριστηρίου στο Παλιό Φάληρο.
Πάντα με μια λεζάντα όπως: «Έλληνας στρατιώτης στην απόβαση στην Νορμανδία».
Έχει δώσει, αυτή η φωτογραφία, περισσή περηφάνια στους Έλληνες.
Η επάνω φωτογραφία είναι κομμένη όπως κυκλοφόρησε.
Η παρακάτω είναι σχεδον ολόκληρη όπως τραβήχτηκε.
~~~
Ο στρατιώτης αυτός φωτογραφήθηκε την ίδια στιγμή από δύο διαφορετικούς σεβαστούς βετεράνους δημοσιογράφους που εκτελούσαν χρέη ανταποκριτή πολέμου, τους φημισμένους Eugene Smith και Stanley Troutman.
Αυτή είναι η φωτογραφία που τράβηξε ο Γιουτζήν Σμιθ:
Και αυτή είναι η φωτογραφία που τράβηξε ο Στάνλη Τράουτμαν:
Αφού ήπιε νερό ο στρατιώτης από το παγούρι του, άναψε ένα τσιγάρο.
Και τότε ο Σμιθ πήρε την φωτογραφία-εικόνισμα που αμέσως διαδόθηκε παντού, σε όλες τις εκδόσεις εφημερίδων και περιοδικών.
Αργότερα έγινε και εξώφυλλο της συλλογής φωτογραφιών από τον Β'ΠΠ για το περιοδικό LIFE.
Και τώρα, μερικές ενοχλητικές λεπτομέρειες:
(οι λεπτομέρειες είναι πάντα ενοχλητικές)
Οι δύο δημοσιογράφοι-ανταποκριτές
Σύμφωνα με τις σημειώσεις στα δύο ξεχωριστά και ανεξάρτητα αρχεία και των δύο επαγγελματιών φωτογράφων-δημοσιογράφων, όπου συγκέντρωναν τις πληροφορίες από τα σημειοματάρια που είχαν μαζί τους στις μάχες, οι φωτογραφίες αυτές πάρθηκαν κατά την μάχη του νησιού Σαϊπάν στον Ειρηνικό Ωκεανό στις 27 Ιουνίου 1944 και το όνομα του πεζοναύτη καταγράφτηκε ως Thomas E. Underwood από την πόλη St. Petersburg της Φλόριδας, μέλος της First Battalion, 24th Marines (Πεζοναυτών).
Άλλωστε το καμουφλάζ στο κράνος του στρατιώτη στην φωτογραφία είναι καθαρά το αποκλειστικό μέρος της στολής μάχης των πεζοναυτών. Δεν είναι μόνο το καμουφλάζ του κράνους αλλά και τα κοντά μανίκια, καλοκαιρινή στολή και ο ιδρώτας που διαφέρει από τις στολές σε όλες τις φωτογραφίες και φιλμ από την Νορμανδία, κάτι που αμέσως εντοπίζεται στην φωτογραφία, μόλις την πρωτοδεί κανείς και ξέρει τι κοιτάζει. Συν, οι πεζοναύτες πολέμησαν στον Ειρηνικό, όχι στην Ευρώπη.
Σημείωση: Ενώ οι Αμερικανοί Πεζοναύτες πολέμησαν στον Ειρηνικό, όχι στην Ευρώπη, για να είμαστε ακριβείς, το Πεντάγωνο έστειλε το 1941 τριάντα πέντε αξιωματικούς των Πεζοναυτών στο Λονδίνο και στην Αφρική ως παρατηρητές και συμβούλους εκτός μάχης, υπό τον υποστράτηγο των Πεζοναυτών Τζέημς Ρούζβελτ. Αυτή η αποστολή ήταν απόρρητη κατά την διάρκεια του πολέμου αλλά έγινε γνωστή το 1945 όταν τελείωσε ο πόλεμος.
Oι πολεμικοί ανταποκριτές πάντα ζητούσαν τα στοιχεία όλων όσων φωτογράφιζαν και για τα δικά τους αρχεία και για τα αρχεία του κράτους, και για τον νόμο σχετικά με δημοσιεύσεις φωτογραφιών που απεικονίζουν ανθρώπους.
Μάλιστα, όταν είχε προτοδημοσιευτεί η φωτογραφία, οι λεζάντες σε όλες τις δημοσιεύσεις έγραψαν την λεζάντα σωστά με το πραγματικό όνομα του πεζοναύτη, Thomas Ellis Undrewood, όπως το παρακάτω απόκομα εφημερίδας.
Εφημερίδα Tampa Bay Times, Δευτέρα 24 Ιουλίου 1944 τέσσερεις εβδομάδες αφού πάρθηκε η φωτογραφία (Στάνλη Τράουτμαν)
Τζίφος λοιπόν ο «Έλληνας στην Νορμανδία». Ατυχήσαμε.
Πως λοιπόν, επί δεκαετίες από το 1992 και μετά, και στην Ελλάδα μέχρι σήμερα, τον Τόμας Άντεργουντ από την Φλόριδα τον παίρνουνε για τον Βαγγέλη Κλονή από το Νέο Μεξικό, τον πεζοναύτη του Ναυτικού τον κάνανε στρατιώτη του Στρατού, και την Σαϊπάν την κάνανε Νορμανδία;
Ο Βαγγέλης Κλονής, γεννήθηκε στην Κεφαλονιά το 1921 και το 1936, όταν ήταν 15 χρονών, η οικογένειά του μετανάστευσε και εγκαταστάθηκε στην Σάντα Φε στο Νέο Μεξικό των Ενωμένων Κρατών. Μια άλλη αφήγηση λέει ότι ο Βαγγέλης στα 14 του ήταν εισπράκτορας σε λεωφορείο και μια μέρα στον Πειραιά πήδηξε λαθρεπιβάτης σε ένα καράβι και πήγε στην Αμερική μόνος του κρυφά, και δεν ξαναείδε την μητέρα του μέχρι την δεκαετία των 1950.
Το 1941, μετά την επίθεση της Αυτοκρατορίας της Ιαπωνίας στο Περλ Χάρμπορ, ο Κλονής, τότε 20 χρονών, ζώντας στην Σάντα Φε του Νέου Μεξικού, αποφάσισε να καταταγεί και να πολεμήσει για την υιοθετημένη του πατρίδα. Προσπάθησε να γίνει δεκτός στους Πεζοναύτες αλλά δεν έγινε δεκτός επειδή δεν ήταν Αμερικανός πολίτης, το οποίο ήταν αναγκαίο για να καταταγεί κανείς στο σώμα των πεζοναυτών (αυτό είναι εξακριβωμένο). Έτσι, ο Βαγγέλης, αντί στους πεζοναύτες, έγινε τελικά δεκτός στον στρατό, στις 10 Αυγούστου 1942.
Ο Βαγγέλης Κλονής πράγματι αποβιβάστηκε στην Νορμανδία στις 6 Ιουνίου του 1944 και πολέμησε στο Ευρωπαϊκό θέατρο πολέμου. Ο Κλονής μετά τον πόλεμο γύρισε στην Αμερική, έκανε οικογένεια, πέρασε από το 1959 ως το 1969 στην Ελλάδα, και επέστρεψε στο Νέο Μεξικό, όπου άνοιξε εστιατόριο που υπάρχει και σήμερα ως μπαρ του γιού του, Νίκου.
Πέθανε στην Αμερική 68 ετών το 1989. Έλεγε ότι θυμόταν πως κάποιος τον είχε πάρει φωτογραφία (πάρθηκαν πολλές, πολλές φωτογραφίες στον Β'ΠΠ) αλλά δεν είχε δει ποτέ ο ίδιος την φημισμένη φωτογραφία η οποία αργότερα, μετά τον θάνατό του, λέχθηκε, ιδιαίτερα στην Ελλάδα, ότι απεικόνιζε εκείνον.
Ενώ ο Κλονής και ο Underwood μοιάζουν πραγματικά πολύ, το τέλος του φρυδιού του Underwood είναι περισσότερο γυρισμένο προς τα κάτω, όπως του Weary Worrior, παρά του Κλονή που το τέλειωμα είναι ψηλότερο. Επίσεις το μέσο του κάτω χειλιού του Weary Worrior έχει το βαθούλωμα όπως του Underwood.
Από που και πως η παραπληροφόρηση;
Το 1992, δύο χρόνια αφού είχε πεθάνει ο Βαγγέλης, ο γιός του Βαγγέλη ο Νίκος έτυχε να δει την γνωστή φωτογραφία. Πίστευε ότι έμοιαζε πολύ του πατέρα του, και τελικά πίστεψε ότι η φωτογραφία ήταν ο πατέρας του, φωτογραφημένος στην Νορμανδία. Ο Νίκος δημοσίευσε το όνομα του πατέρα του στον τύπο, το 1995, ως ο στρατιώτης της πασίγνωστης φωτογραφίας. Από εκεί και τότε, 50 χρόνια μετά τον πόλεμο, η αφήγηση του Νίκου πήρε δική της ζωή.
Όταν ο Νίκος ξεκίησε την αφήγηση για τον πατέρα του, και ο φωτογράφος Γιουτζήν Σμιθ, και ο Έλις Άντεργουντ και ο Βαγγέλης Κλονής είχαν ήδη πεθάνει χρόνια.
Όταν τα επόμενα δέκα χρόνια άρχισαν να γίνονται ερωτήσεις σχετικά με την ακρίβεια της υπόθεσης του αν επρόκειτο για τον Κλονή στην φωτογραφία, ο γιός και η οικογένεια του νεκρού πλέον Βαγγέλη Κλονή, για να ισιώσουν τα καρούμπαλα της αφήγησης, υποστήριξαν ότι ο Κλονής ανήκε σε μια ειδική μυστική και απόρρητη δύναμη και ότι αμέσως μετά την απόβαση στην Νορμανδία τον στείλανε στην Σαϊπάν στον Ειρηνικό, και ότι επίσης πολέμησε στην Νορβηγία και στην Βόρειο Αφρική. Στα Αμερικανικά στρατιωτικά αρχεία, που δεν είναι πλέον απόρρητα από το τέλος της δεκαετίας των 1990 και ερευνήθηκε το θέμα του Κλονή και της φωτογραφίας το 2005, δεν αναφέρεται πουθενά τίποτα απολύτως σχετικά με κάποια ειδική μυστική δύναμη ή για το ότι ο Κλονής υπηρέτησε σε ...όλον τον κόσμο.
Καθώς η οικογένεια συνέχισε να φουσκώνει την αφήγηση, βεβαίωσαν κιόλας ότι ο Βαγγέλης είχε συναντήσει και μιλήσει με τον αρχηστράτηγο Άιζενχάουερ στο Σαουθάμπτον της Αγγλίας πριν την απόβαση στην Νορμανδία. Μετά είπαν επίσης ότι ο Βαγγέλης είχε ηγηθεί κολώνας τανκς όταν οι Αμερικανοί μπήκαν στο Βερολίνο (ο Αμερικανικός στρατός όμως στην πραγματικότητα δεν μπήκε στο Βερολίνο μιά και μπήκε πρώτος ο Σοβιετικός Κόκκινος Στρατός, 30 Απριλίου 1945).
Το 2005 έγινε επί πλέον έρευνα για να ταυτοποιηθεί ο Underwood ή ο Κλονής ως ο Weary Soldier της φωτογραφίας. Όλα όσα ισχυρίστηκε η οικογένεια Κλονή έχουν επισήμως απομυθοποιηθεί και έχουν καταρριφθεί. Η Επίσημη ταυτοποίηση παραμένει στον Thomas Ellis Underwood από την Φλόριδα.
Ομως, η Ελλάδα έχει πλέον την δική της αμετακίνητη άποψη και η φαινομενικά μανιώδης προσπάθεια της οικογένειας Κλονή να ταυτοποιήσει την φωτογραφία ως ο Βαγγέλης επιμένει, και δεν συγκρίνεται στην εφευρετικότητα των δικαιολογιών παρά μόνο με τις περιπέτειες του Βαρώνου Μινχάουζεν. Και Στην Ελλάδα θεωρείται η φωτογραφία του Κλονή στην ...Νορμανδία, μέρος της Ελληνικής κληρονομιάς και σημαντικής συμβολής των Ελλήνων στην υφήλιο.
Το Ψέμα που έχτισε ο Νίκος για τον πατέρα του το έκανε μια επιτυχημένη επιχείρηση.
Όπως γράφει πάνω-πάνω μάλιστα, το μπαρ δέχεται μόνο μετρητά.
Γιατί, και μάλιστα στο Αμέρικα;
Όπως μας πληροφορεί η ιστοσελίδα Quora:
- Πρώτον, οι πιστωτικές κάρτες είναι ακριβές για να τις αποδεχτεί ο έμπορος (π.χ. το εστιατόριο/μπαρ) - 2-4% γενικά.
- Δεύτερον, η επιχείρηση εστιατορίων είναι διαβόητη για το ότι παίζει με τα λογιστικά αρχεία για να ελαχιστοποιήσει τους φόρους στην Εφορία. Οι τεχνικές περιλαμβάνουν: διατήρηση δύο ξεχωριστών σετ βιβλίων/τιμολογίων, υπερεκτίμηση της συρρίκνωσης του αποθέματος κ.λπ.
Ο Νικολάκης μας τα πάει μια χαρά βλέπω.
Η φωτεινή επιγραφή στο μπαρ του Νίκου στην Σάντα Φε και ο ίδιος ο Νίκος στο μπαρ.
Η αφήγηση του Νίκου Κλονή για τον πατέρα του είναι κεντρική στο μάρκετινγκ του μπαρ του. Μπροστά στην διαφήμιση για χρήμα, ποιός ενδιαφέρεται για την αλήθεια;
Και ο Βαγγέλης δεν ζούσε πια να ρίξει στον γιό του μια καρπαζά όταν ο Νίκος κατέβασε την φαεινή ιδέα.
Οι δε Έλληνες στην Ελλάδα, τό 'χαψαν μονορούφι και κανείς δεν μπορεί να τους αλλάξει γνώμη.
Όσο η Ιστορία αποδεικνύει ότι η φωτογραφία είναι του Underwood, τόσο οι Έλληνες ανταπαντούν με κουραφέξαλα που μόνο οι Έλληνες μπορούν να εφεύρουν και να χάψουν.
Σκέφτομαι ότι ίσως ο Τομ Χανκς, η Ρίτα Γουίλσον (Μαργαρίτα Ιμπραήμωφ, Αλβανο-Βουλγαρικής καταγωγής Ελληνίδα Ορθόδοξη, γεννημένη στην Καλιφόρνια) και η Νία Βαρντάλος (Αντωνία Ευγενία Βάρδαλου γεννημένη στον Καναδά) να πρέπει να γυρίσουν μια καινούργια ταινία: My Big Fat Greek Landing at Normandy.
Τα ξέρει αυτά και η Μαργαρίτα και τώρα καθώς πρόσθεσα τα λινκ στο Κόντρα News και το Newsville εδώ από πάνω που λένε ότι Thomas Ellis Underwood ήταν το κωδικό όνομα του Βαγγέλη, που αφού ήταν ο μεγαλύτερος πολεμιστής του Β’ΠΠ οι Αμερικανοί από την Νορμανδία τον έστειλαν αμέσως στον Ειρηνικό, στην Σαιπάν σε άκρως μυστική αποστολή, ρώτησα την Μαργαρίτα τι εντύπωση της αφήνει ο Ελληνικός τύπος, μου απάντησε «Infantile» (παιδαριώδης). Συμφωνώ. Εσείς;
~~~
Εν τω μεταξύ, ο πραγματικός στρατιώτης της φωτογραφίας, ο Τόμας Ελις Άντεργουντ, σκοτώθηκε 4 Μαρτίου 1945 στην Ίβο Τζίμα, πολεμόντας εναντίων των Γιαπωνέζων, κάπου οκτώ μήνες μετά την φωτογραφία στην Σαϊπάν.
Βετεράνος πλέον, ο Έλις είχε προαχθεί σε δεκανέα και είχε παρασημοφορηθεί με την Πορφυρή Καρδιά για τραύματα που είχε υποστεί. Μετά από μήνες, εκείνη την μέρα στην Ίβο Τζίμα μια σφαίρα χτύπησε και διέλυσε την καραμπίνα του και τραυμάτισε το χέρι του καθώς την κρατούσε. Έπιασε από το έδαφος, δίπλα σε έναν νεκρό πεζοναύτη ένα αυτόματο που βρήκε και συνέχισε να οδηγεί την μικρή του ομάδα πέντε πεζοναυτών, εκείνος μπροστά, προσπαθώντας να αποφύγουν τις Γιαπωνέζικες σφαίρες καθώς χρησιμοποιούσαν τα όπλα τους και έναν όλμο εναντίων των Ιαπωνικών θέσεων. Τότε, ένα θραύσμα από οβίδα σφηνώθηκε στην πλάτη του. Πέθανε εκεί και τότε.
Οι γονείς του, μήνες πριν, του είχαν στείλει σε γράμμα το απόκομμα της τοπικής τους εφημερίδας, που έβαλα εδώ παραπάνω, και τους είχε απαντήσει αστειευόμενος ότι δεν περίμενε η φωτογραφία που τον ειχε πάρει ο Σμιθ να φτάσει ποτέ πίσω στην πατρίδα. Ο Έλις ήταν ο τρίτος από τα τέσσερα συνολικά αγόρια του Τζωρτζ και της Κόρα Άντεργουντ. Ο Έλις, λοιπόν, είχε δει την φωτογραφία του και είχε αναγνωρίσει τον εαυτό του σε αυτήν.
Ο Έλις θάφτηκε σε νεκροταφείο στην Ίβο Τζίμα μαζί με τους άλλους 6.140 πεζοναύτες που έπεσαν εκεί.
Η Ίβο Τζίμα είναι ένα νησάκι 7 χλμ επί 3 χλμ, 1.200 χλμ νότια του Τόκυο.
Εδώ παρακάτω έβαλα ένα πολύ καλό βίντεο από το YouTube διάρκειας 11 λεπτών που πολύ επαγγελματικά και με ντοκουμέντα εξετάζει και απαντά την ερώτηση: Klonis ή Underwood?
Είναι καιρός να αποδώσουμε τον σεβασμό της αναγνώρισης της πραγματικής τους ζωής, και στον Έλις και στον Βαγγέλη. Είναι καιρός οι Έλληνες να σταματήσουν να χάβουνε ότι τους κάθεται ισχυριζόμενοι σοφολογιότατες μπούρδες.
Δυστυχώς, όμως, το να ψάχνουν οι Έλληνες να βρίσκουν άλλους Έλληνες στο εξωτερικό για να καυχούνται, ότι, κοίτα ρε, τι καταπληκτικοί που είμαστε εμείς οι Έλληνες,
εστω και αν δεν ειναι αλήθεια το κάθε καύχημα, είναι η εθνική παράδοση εκείνων με το συμπλεγμα κατωτερότητας.
Αλλά, η μάχη του να αποδειχτεί ότι ο T. E. Underwood δεν υπήρξε καν και ότι ο στρατιώτης είναι ο Κλονής, μαίνεται ακάθεκτη από το μπαρ του Νίκου και στο ίντερνετ.
Ναι, γράφεται απο το στρατόπεδο του Νίκου Κλονή τώρα ότι ο Έλις δεν υπήρξε καν.
Λέει ο Νίκος ότι ο φωτογράφος που έγραψε «T. E. Underwood» στο αρχείο του, έκανε λάθος
και ότι δεν υπήρξε T. E. Underwood στον Β'ΠΠ. Τό 'ψαξε, λέει. Δηλαδή ο φωτογράφος εφηύρε το όνομα, ρε Νικολή;
Και ο Νίκος απάντησε: «Το T. E. Underwood» ήταν το κωδικό όνομα του πατέρα του στην μυστική αποστολή.
Το ότι υπάρχει ο τάφος του Thomas E. Underwood στην Ίβο Τζίμα είναι μια ενοχλητική λεπτομέρεια. (τυμβωρύχος το παίζεις ρε Νικολή;)
~~~
Από το 1942 ως το 1945 οι Αμερικανοί Πεζοναύτες πολέμησαν χιλιόμετρο-προς-χιλιόμετρο και μέτρο-προς-μέτρο σε νησάκι-μετά-από-νησάκι από το Γκουαλντακανάλ, στο Πελελίου, Γκουάμ, Σαϊπάν, Ίβο Τζίμα και Οκινάουα και άλλα ενδιάμεσα.
Πεζοναύτες σηκώνουν την σημαία στο ψηλότερο σημείο της Ίβο Τζίμα, τον λόφο Σουριμπάτσι, μετά την απόβαση και προς το τέλος της μάχης. Φωτογραφία του Joe Rosenthal, Associated Press.
Από τους έξι
πεζοναύτες της φωτογραφίας, τρεις, ο λοχίας Michael Strank, ο δεκανέας Harlon
Block και ο Franklin Sousley, σκοτώθηκαν μετά από αυτή την φωτογραφία στην
συνεχιζόμενη μάχη. Οι άλλοι τρεις είναι οι Ira Hayes, Harold Schultz και Harold
Keller. Ο Ira Hamilton Hayes
ήταν γηγενής Αμερικανός της φυλής Πίμα και πέθανε 24 Ιανουαρίου 1955, 32
χρονών, στον σταθμό συγκέντρωσης (reservation) γηγενών Αμερικανών Μαπσούλ του κράτους Αρκάνσας.
Θάφτηκε στο κοιμητήριο Άρλινγκτον της Ουάσιγκτον όπου θάβονται οι νεκροί των
πολέμων, μεταξύ άλλων, κάτι σαν το Α’ Κοιμητήριο Αθηνών, σε εθνική σημασία. Ο
τραγουδιστής Johnny Cash έκανε γνωστό το τραγούδι The Ballad of Ira Hayes.
Το μνημείο της Iwo Jima στην Washington, DC.
~~~
Αν ο πεζοναύτης Τόμας Έλις Άντεργουντ είχε επιζήσει στην Ίβο Τζίμα και μετά στην Οκινάουα, ίσως μια μέρα να είχε πει «ρε παιδιά, εγώ είμαι ο τυπάκος στην φωτό!» αλλά είμαι σίγουρος ότι θα συμπλήρωνε: «…όχι ότι έχει σημασία ποιόν δείχνει η φωτογραφία. Όλοι αδέλφια είμασταν.»
Όπως είπε και ο Ερρίκος ο Πέμπτος στο έργο του Σαίξπηρ: «Εμείς οι λίγοι, εμείς οι ευτυχισμένοι λίγοι, εμείς μια παρέα αδέρφια. Διότι, εκείνος σήμερα που θα χύσει το αίμα του μαζί μου, θα είναι αδελφός μου»
Επίσης: «…θυμάσαι εκείνο το γράμμα που μου είχε στείλει ο Μάικ Ράνη; 'Φυλάω σα θησαυρό την ανάμνηση μιας ερώτησης που μου έκανε ο εγγονός μου τις προάλλες όταν με ρώτησε, ‘Παππού, ήσουν ήρωας στον πόλεμο;’ Ο παππούς απάντησε, 'Όχι... αλλά υπηρέτησα σε ένα λόχο ηρώων.'» Band of Brothers (2001)
Εκείνη ήταν η καλύτερη γενιά. The Greatest Generation. Έτσι την λένε στην Αμερική: The Greatest Generation. Τα παιδιά που με το αίμα τους και την ζωή τους κέρδισαν τον πόλεμο εναντίων του φασισμού, του Ναζισμού και του στυγνού δικτατορικού ιμπεριαλισμού. Με εκπαίδευση, πειθαρχία και αποτελεσματικότητα που λειτουργούσε επειδή τα παιδιά ενεργούσαν σαν αδέλφια, με εμπιστοσύνη στην ικανότητά τους και στην ικανότητα του διπλανού τους. Όταν κάποιος βραβευότανε για κάτι απαντούσε ότι δεν το έκανε μόνος του αλλά η προσπάθεια ήταν ομαδική, και το εννοούσε. Δεν θα ξεχάσω ποτέ πως ο τότε Λοχαγός Γουίντερς, όταν του είπανε ότι πηγαίνοντας με τον λόχο του να υπερασπιστεί την πόλη Μπαστόν στην Μάχη των Αρδενών θα είναι περικυκλομένοι, απάντησε «Είμαστε αλεξιπτωτιστές. Είναι η δουλειά μας να είμαστε περικυκλωμένοι».
Η μνημειώδης τηλεοπτική σειρά Band of Brothers (παρέα αδερφιών) (2001) των Σπήλμπεργκ και Χανκς, εξιστόρησε τις πραγματικές αναμνήσεις, αυθεντικά και κατά λέξη, μελών του Πέμπτου Λόχου (λόχος ‘Ε’, Easy Company), Σύνταγμα Πεζικού 506, 101st Αερομεταφερόμενο Τμήμα Αλεξιπτωτιστών, που πήδηξαν από αεροπλάνα C47 στην Νορμανδία, την νύχτα της 5ης προς 6ης Ιουνίου 1944, και συνέχισαν να πολεμούν στην Γαλλία, Ολλανδία, περικυκλωμένοι στην Μπαστόν του Βελγίου, και μετά Γερμανία και Βαυαρία όπου κατέλαβαν το θέρετρο αναψυχής του Χίτλερ «Η Φωλιά του Αετού» στο Berchtesgaden, τρεις μέρες πριν από την άνευ όρων παράδοση της Γερμανίας. Η σειρά είχε την παγκόσμια επιτυχία που είχε το 2001 επειδή το αίσθημα στο ακροατήριο ήταν ότι αυτή ήταν η Ιστορία που αντιπροσώπευε όλα τα παιδιά που πολέμησαν και νίκησαν. Τους νεκρούς και τους τραυματίες και εκείνους που επέζησαν για να διαιωνίζουν την μνήμη των νεκρών αδερφιών τους.
Όχι μόνο τα μέλη της Easy Company, αλλά όλους… τους Έλληνες, τους Βρετανούς, Καναδούς, Γάλλους, Πολωνούς, Αμερικανούς… όλους.
Δεν έχει σημασία ποιους συγκεκριμένα παρουσίαζε, επειδή τους παρουσίαζε, συμβολικά, όλους.
Όσο για την φωτογραφία,
Ούτε οι Έλληνες, ούτε κανείς δεν χρειάζεται να λερώνει την μνήμη τους, καυχόμενος για το ποιόν δείχνει η φωτογραφία.
Δεν έχει σημασία αν είναι ο Underwood ή ο Κλονής.
Δεν έχει σημασία ποιος συγκεκριμένος είναι στην φωτογραφία.
Η φωτογραφία έπιασε ισάξια την ψυχή όλης της Καλύτερης Γενιάς.
Αν θέλετε να διαβάσετε ένα κάρο εθνικιστικές αλλά συγκινητικές μαλακίες γραμμένες από έναν Έλληνα αντιστράτηγο εν’ αποστρατεία, ακολουθήστε το παρακάτω λινκ:
Να πάρει ο διάολος, εδώ εγώ ο κακομοίρης ήξερα ότι δεν έστειλαν πεζοναύτες στην Ευρώπη οι Αμερικανοί, και δεν τό 'ξερε ο ...αντιστράτηγος; Και μια σελίδα από την Κεφαλονιά. Σε αυτήν την αφήγηση οι Κεφαλωνίτες διόρθωσαν την Νορμανδία και την έγραψαν Σαιπάν, αλλά επιμένουν ότι ο Κλονής που πολέμησε στην Νορμανδία, λίγες μέρες μετά βρέθηκε από την Ευρώπη στον Ειρηνικό:
Οι δύο πιο ανώτερες στιγμές (finest hours) του Β’ΠΠ ήταν:
- Η Μάχη της Αγγλίας, 10 Ιουλίου – 31 Οκτωβρίου 1940, όπου μερικά Σπίτφάιαρ και Χάρικέην της RAF αναχαίτισαν την Λούφτβάφε του Γκαίρινγκ πάνω από τους λευκούς βράχους του Ντόβερ.
- Το Αλβανικό Έπος, 28 Οκτωβρίου 1940 – 23 Απριλίου 1941, όπου 50.000 Έλληνες στρατιώτες αναχαίτισαν και μετά έσπρωξαν πίσω στην Αλβανία 87.000 Ιταλούς του Μουσολίνι, και μετά από πέντε μήνες πόλεμου στα βουνά εναντίων των Ιταλών έτρεξαν 500 χιλιόμετρα ανατολικά και κράτησαν την Βέρμαχτ του Χίτλερ επί τρεις εβδομάδες στην Γραμμή Μεταξά!
Σύμφωνα με τον ίδιο τον Χίτλερ, «η εισβολή στην Ρωσία απέτυχε επειδή καθυστέρησε λόγω της ηλιθιότητας των Ιταλών και της γεναιότητας των Ελλήνων».
Μάλιστα ο Χίτλερ έδωσε οδηγίες στην Βέρμαχτ να επιδείξει σεβασμό στους Έλληνες, στα οχυρά, επειδή, όπως εξήγησε στο ημερολόγιό του πίστευε ότι η Έλληνες ήταν Αρεία φυλή, και, αν και υπέστησαν μίξεις ανά τους αιώνες και δεν είναι αγνοί Άρειοι όπως είναι οι Γερμανοί, έχουν την Άρεια φυλή στο αίμα τους, ενώ οι Ιταλοί ούτε σταγόνα Άρειας φυλής, άρα χαμηλά στην εκτιμηση του Αδόλφου οι Ιταλοί. Αυτό είναι κατά βάση αληθές μια που οι Ινδοευρωπαϊκές φυλές των Δωριαίων, Αιώλων, Ιώνων και Αχαιών ήταν από την ίδια Άρεια φυλή που πήγε και στην υπόλοιπη Ευρώπη.
Ο Ελληνικός στρατός πάντως ήταν ο πρώτος στον Β’ΠΠ όπου συμμαχικά στρατεύματα απελευθέρωσαν εδάφη που είχαν πέσει υπό κατοχή των δυνάμεων του άξονα (Γερμανία-Ιταλία-Ιαπωνία). Γεγονός γνωστό και σεβαστό από την διεθνή Ιστορία.
Έχουν οι Έλληνες μια πραγματικά ένδοξη κληρονομιά. Γιατί άραγε το βρίσκουν απαραίτητο να την γαρνίρουν με ιστορίες που δεν είναι αληθινές, ή είναι μεγαλοποιημένες, ή συναγωνίζονται σε εφευρετικότητα τον Βαρώνο Μινχάουζεν; Αμ' και τζατζίκι και πατάτες στο τυλιχτό; Δεν αρκεί στους Έλληνες άραγε η απλή αλήθεια;
Βουνά της Πίνδου, Αλβανία, Νοέμβριος 1940
~~~
Μιλώντας για την «αλήθεια», και σχολιάζοντας τον καταναγκασμό του εθνικιστή Έλληνα να μαλακίζεται και με τα δύο χέρια, ας πάμε στην εφημερίδα ΤΟ ΒΗΜΑ, 4 Ιουνίου 2024, και ας διαβάσουμε το άρθρο με τίτλο:
Η D-Day και οι 155 Έλληνες της απόβασης στη Νορμανδία
(...μην ξεχνάμε ότι εθνικιστής [φασίστας] μπορεί να είναι ή δεξιός ή αριστερός. Δεξιά-Αριστερά είναι πολιτική, ενώ ο εθνικισμός είναι φαντασίωση για να αυνανίζεται κανείς με περηφάνια ανεξαρτήτως της πολιτικής. Εθνικιστές στην Ελλάδα και στην Ιταλία υπάρχουν και στα δύο πολιτικά στρατόπεδα. Τους έχω γνωρίσει προσωπικά και πάντα τους δίνω πετσέτες να σκουπιστούνε.)
Περιληπτικά και βασικά, το άρθρο γράφει κατά λέξη ότι «H Ελλάδα συμμετείχε στην απόβαση της Νορμανδίας με το Πολεμικό μας Ναυτικό, με δύο πλοία, την κορβέτα "ΤΟΜΠΑΖΗΣ" και "ΚΡΙΕΖΗΣ", με πλήρωμα συνολικά 155 ανδρών τα οποία και συνέδραμαν σημαντικά στην επιτυχή έκβαση της επιχείρησης».
(δεν σχολιάζουμε ότι έπρεπε να γράφει απόβαση στην Νορμανδία, όχι της Νορμανδίας, μιά και η Νορμανδία δεν αποβιβάστηκε η ίδια πουθενά, και έπρεπε να γράφει: την Κορβέτα «Τομπάζης» και την Κορβέτα «Κριεζής», ή: τις Κορβέτες «Τομπάζης» και «Κριεζής», όχι την Κορβέτα [ενοικός]«Τομπάζης» και «Κριεζής», αλλά δημοθιογλάφοι είναι τα παιδιά, ας τα αφήσουμε να φάνε το παγωτό τους)
Για να μην πολυλογώ, οι κορβέτες του Βρετανικού Βασιλικού Ναυτικού HMS Tamarisk και HMS Coreopsis, ναυπηγημένα το 1941, παραχωρήθηκαν στο Ελληνικό Βασιλικό Ναυτικό το 1943 όπου μετονομάστηκαν ως «Τομπάζης» και «Κριεζής» για την διάρκεια του πολέμου και πουλήθηκαν από το Βρετανικό ναυτικό για παλιοσίδερα το 1952. Οι κορβέτες «Τομπάζης» και «Κριεζής» ήταν αγκυροβολημένες στο Λίβερπουλ της Αγγλίας κατά την απόβαση στην Νορμανδία στις 6 Ιουνίου 1944. Δέκα μέρες μετά την απόβαση στην Νορμανδία, οι «Τομπάζης» και «Κριεζής» συνόδευσαν μια νηοπομπή με προμήθειες από το Λίβερπουλ στην Νορμανδία.
Τώρα, πως, συνοδεύοντας μια νηοπομπή με πυρομαχικά και τρόφιμα ανάμεσα σε Βρετανικά αντιτορπιλικά συνοδείας και εναέρια υποστήριξη δέκα μέρες μετά την απόβαση, οι δύο Ελληνικές κορβέτες, «συνέδραμαν σημαντικά» (στην επιχείρηση της απόβασης), μόνο ΤΟ ΒΗΜΑ το ξέρει και οι αναγνώστες του. «Σημαντικά!» (με ιδιαίτερη σημασία).
Έ, ρε Δημήτρη, μη μου τους κύκλους τάραττε, θα μου πείτε. Είμαι μεγάλος pain in the ass, γαμώ το, το ξέρω!
Αλλά, για να τελειώσουμε την ανάρτηση σε μια εύθυμη νότα, να γελάσουμε και λίγο, ας παρατηρήσουμε προσεκτικά την φωτογραφία που έβαλε ΤΟ ΒΗΜΑ πάνω από το άρθρο:
Υποθέτω ότι το οπτικό εφέ του περισκοπίου υποβρυχίου στην φωτογραφία αναφέρεται στην Απόβαση του 1944; Γερμανικό υποβρύχιο που στοχεύει του γενναίους Έλληνες; Δεν έβαλε ΤΟ ΒΗΜΑ λεζάντα στην φωτογραφία να εξηγήσει τίποτα οπότε, ότι σας κάνει ευχαρίστηση και με τις υγιές μας.
Αν όμως ρίξουμε άλλη μια ματιά θα δούμε ένα ελικόπτερο στο πίσω μέρος αυτού του πολεμικού πλοίου. Δεν υπήρχαν ελικόπτερα στον Β’ΠΠ. Και το σχέδιο ναυπήγησης του καραβιού φαίνεται πολύ σύγχρονο και ουχί Β’ΠΠ.
Αααα! Τώρα κατάλαβα! Το άρθρο ξεκινά με το ότι μας παραδίδεται τώρα εν έτι 2024 η υπερσύγχρονη φρεγάτα «Κίμων». Άρα, πρόκειται για την υπερσύγχρονη φρεγάτα «Κίμων». Αλλά, αν είναι έτσι, τι ρόλο παίζει το περισκόπιο; Οι Τούρκοι, μήπως;
Α! Να και η φρεγάτα «Κίμων»! Άρτι αφηχθήσα, και καλώστηνε!
Όμως, η φρεγάτα «Κίμων» δεν μοιάζει καθόλου με το καράβι στην φωτογραφία που έβαλε ΤΟ ΒΗΜΑ. Την πλώρη μόνο κοιτάξτε αν όχι τίποτα άλλο. Τι ρόλο παίζει λοιπόν το καράβι που έβαλε ΤΟ ΒΗΜΑ που το βέπουμε από το περισκόπιο;
Το παπόρι της καλλιτεχνικής (στην προκειμένη περίπτωση ίσως και κωλοτεχνικής) σύνθεσης της εικόνας που βλέπουμε από το περισκόπιο, φαίνεται να είναι αυτό:
Είναι ολοκαίνουργια φρεγάτα του Αμερικανικού Ναυτικού, τάξη Constellation που δεν έχουν κυκλοφορήσει ακόμα, γι' αυτό η εικόνα έιναι ψηφιακή, όχι αληθινή φωτογραφια. Αυτά θα παραδοθούν το 2025-2026.
Τώρα... Τι σχέση έχει η φρεγάτα «Κίμων», κατασκευασμένη στην Γαλλία το 2024, με τις Αμερικανικές φρεγάτες Constellation class που θα παραδοθούν στο Αμερικανικό Ναυτικό 2025-2026, τι ρόλο παίζει το περισκόπιο, και που κολλάνε οι κορβέτες «Τομπάζης» και «Κριεζής» που ...έσωσαν την απόβαση στην Νορμανδία συνοδεύοντας μια νηοπομπή δέκα μέρες μετά την απόβαση... αυτό θα μπορούσαν ίσως να μας το εξηγήσουν οι δημοθιογλάφοι από ΤΟ ΒΗΜΑ αν τους ρωτούσε κανείς αν πλήτουν οι εργαζόμενοι κατά την διάρκεια του οκταώρου.
Ίσως οι δημοθιογλάφοι ν' απαντούσαν «Πλήξη. Ναι. Γι' αυτό τραβάμε και καμιά μαλακία να περνά η ώρα».
Στην Ελλάδα πιστεύετε ότι τα Κολέγια και τα Πανεπιστήμια είναι δύο διαφορετικά πράγματα όπου το Πανεπιστήμιο είναι ανώτερο του Κολεγίου. Αγνοούμε την πραγματική έννοια των Αγγλικών λέξεων University και College. Αγνοούμε το ότι παραδείγματος χάριν το πανεπιστήμιο της Οξφόρδης αποτελείται από 39 Κολέγια. Ότι το πανεπιστήμιο του Καίμπριτζ αποτελείται από 31 Κολέγια. Ότι το πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ αποτελείται από το Κολέγιο του Χάρβαρντ, δώδεκα σχολές και το Ινστιτούτο Ράντκλιφ.
Όταν το 1975 ήλπιζα να με δεχτούν σε ένα συγκεκριμένο Κολέγιο στο Λονδίνο, ο πατέρας μου φώναζε ότι δεν θέλει να πάω σε Κολέγιο αλλά σε Πανεπιστήμιο, κι’ εγώ μήνες προσπαθούσα να του εξηγήσω ότι, πατερούλη μου αγαπημένε, είναι το ίδιο πράγμα με διαφορετικές λέξεις διαφορετικής γλωσσικής προέλευσης… Στο τέλος δεν νομίζω να τον έπεισα αλλά μάλλον βαρέθηκε να το ακούει. Πάντως όταν ήρθαν και με βρήκαν στο Λονδίνο για να τους δείξω το Κολέγιο όπου με είχαν δεχτεί, ήταν πολύ περήφανος.
Όταν δύο χρόνια αργότερα βρήκα την δύναμη να αποφασίσω ότι δεν θα γίνω δικηγόρος αλλά θα πάω σε κινηματογραφική σχολή, η σχολή μου που θεωρείται μέσα στις οκτώ ανώτερες του κόσμου ήθελε δύο χρόνια ανώτερη φοίτηση για να με δεχτεί, αλλά με δέχτηκε χωρίς τα χαρτιά των δυό μου χρόνων, μόνο επί της βάσης της εργασίας που έφτιαξα ειδικά για την αίτηση. Και το δίπλωμά μου θεωρείται σήμερα επιπέδου Μάστερς.
University (πανεπιστήμιο) είναι ένα εκπαιδευτικό ίδρυμα σχεδιασμένο για διδασκαλία, εξέταση ή και για τα δύο φοιτητών σε πολλούς κλάδους προχωρημένης μάθησης, που απονέμει πτυχία σε διάφορες σχολές και συχνά ενσωματώνει κολέγια και παρόμοια ιδρύματα.
College (Κολέγιο) είναι εκπαιδευτικό ίδρυμα, ιδίως εκείνο που παρέχει τριτοβάθμια εκπαίδευση ή εξειδικευμένη επαγγελματική κατάρτιση (όπου η επαγγελματική κατάρτιση μπορεί να εννοεί, παραδείγματος χάριν Νομική, ή Ιατρική).
University έχει ετυμολογία στην λατινική λέξη universus (το όλο), και College έχει ετυμολογία στην λατινική λέξη collegium (ομάδα σχετιζόμενων ανθρώπων). Αν υπάρχει κάποια διαφορά είναι η οικουμενικότητα του university και η ειδίκευση του college. Παραδείγματος χάριν, το πανεπιστήμιο της Οξφόρδης που αποτελείται από 39 Κολέγια. Όπως και στα Ελληνικά, πανεπιστήμιο σημαίνει την συμπερίληψη όλων των επιστημών ενώ (ανώτατη) σχολή είναι ειδικευμένη σε ένα αντικείμενο. Στην Ελλάδα όμως η Ανώτατη σχολή, σαν ΑΕΙ ας πούμε, θεωρείται χαμηλότερου επιπέδου από ένα πανεπιστήμιο. Και γι’ αυτό το Ελληνικό νιονιό βγάζει το συμπέρασμα ότι το Κολέγιο είναι χαμηλότερο από το Πανεπιστήμιο.
Το ποιο πρόσφατο χάβαλο στο Ελλάντα είναι τα Ιδιωτικά Πανεπιστήμια (ή Κολέγια), όπως φαίνεται. Αν θα επιτραπούν, και αν θα πρόκειται για... πιο ακριβά ρωμαίικα εξελιγμένα «φροντιστήρια», ή παραρτήματα ξένων πανεπιστημίων ή κολεγίων.
Αντί να πρέπει οι γονείς να στέλνουν τα παιδιά τους στο εξωτερικό και να πρέπει τα παιδιά να περνάνε τάππερ με κεφτεδάκια, τυρόπιτα και σπανακόπιτα της μαμάς ή της γιαγιάς από τα τελωνεία της Αγγλίας, της Αμερικής, ή της Γαλλίας, Ιταλίας, Γερμανίας, να μπορούν όχι μόνο να τα τρώνε σπιτάκι τους στην Ελλάδα αλλά να μπορεί η μαμά να πλένει και τα σώβρακά τους.
Στην Ελλάδα οι νέοι άνθρωποι, αγόρια ή κορίτσια, είναι καταδικασμένα να έχουν αποτύχει δυό φορές στην ζωή τους με το που θα κλείσουν τα 18. Η πρώτη αποτυχία είναι όταν συνειδητοποιούν ότι το όνειρό τους για το τι θέλουν να κάνουν στην ζωή δεν συμβαδίζει με το όνειρο των γονιών τους για το τι να γίνουνε, γιατροί, ή δικηγόροι. Η δεύτερη αποτυχία είναι όταν το κράτος τους επιβάλει, μετά από εθνικούς διαγωνισμούς, τι θα σπουδάσουνε και που.
Μετά έρχεται η τρίτη αποτυχία. Περνάνε πέντε ή έξι, ή εφτά χρόνια της ζωής τους, δια μέσου απεργιών και αναστολών σπουδών, για να πάρουν ένα πτυχίο που σε Δυτικές χώρες παίρνει ακριβώς τέσσερα χρόνια. Και μετά ανοίγουνε σουβλατζίδικο ή οδηγούνε ταξί.
Έτσι θεωρείται καλύτερο από την κυβέρνηση το να υπάρχουν παραρτήματα ξένων πανεπιστήμιων στην Ελλάδα.
Το κεντρικό απαιτούμενο των γονιών και των μαθητών από την παιδεία στην Ελλάδα είναι το «χαρτί».
Όμως η μόνη πραγματική σημασία ενός οποιουδήποτε «χαρτιού» είναι το πως και που μπορεί να χρησιμοποιηθεί, και τι αξία έχει.
Η αγορά επαγγελμάτων στην Ελλάδα δεν αλλάζει ανάλογα με τα «χαρτιά» που υπάρχουν αλλά ανάλογα με τις ανάγκες της οικονομίας και των πολιτών. Πόσους δικηγόρους, γιατρούς και προγραμματιστές μπορεί να σηκώσει η Ελληνική οικονομία με τα 40% του πληθυσμού να ζουν στην περιοχή πρωτεύουσας στην Αττική, απ’ όπου και να έχουν πάρει το χαρτί τους;
Η γεωγραφία και η τοποθεσία της Ελλάδας στο σταυροδρόμι τριών ηπείρων επέτρεψε την υπεροχή στην φιλοσοφία και την επιστήμη πριν τρεις χιλιάδες χρόνια. Σήμερα όμως η τοποθεσία μεταξύ ανατολής και δύσης είναι τροχοπέδη για τους επαγγελματίες που θέλουν να ζήσουν όπως βλέπουν να ζουν οι ηθοποιοί στα Αμερικάνικα τηλεοπτικά σήριαλ.
Τα ιδιωτικά πανεπιστήμια, παραρτήματα ξένων πανεπιστημίων, σε τι γλώσσα θα διδάσκουν, Ελληνικά; και αν Ελληνικά, που θα βρούν Ελληνικά βιβλία και έλληνες καθηγητές που να διδάξουν την ύλη και με την μέθοδο του ξένου πανεπιστημίου όπως το κάνει στην έδρα του στο εξωτερικό; Κι' αν διδάσκουν ύλη Ελληνική, με τους ίδιους καθηγητές και μεθόδους που ήδη κατέστρεψαν τα Ελληνικά πανεπιστήμια, τότε ποιο είναι το προτέρημα του παραρτήματος ξένου γνωστού πανεπιστημίου; Στην πραγματικόττα θα μιλάμε για το τ' είχες Γιάννη, τ' είχες πάντα αλλά χωρίς έλεγχο από το κράτος. Κι' αν στα παιδιά δεν αρέσουν κάποιοι κανονισμοί του ξένου πανεπιστημίου, ...Απεργία! Κατάληψη!
Ω, Ελληνικό κράτος... Κράτος το οποίο τώρα θα λάβει ψήφισμα στο Ευρωπαϊκο Κοινοβούλιο που θα ψηφίζει μομφή κατά του Ελληνικού Κράτους Δικαίου και της κοινωνικής κατάστασης στην ταλαίπωρη αυτή κοινωνία. Το ψήφισμα στο Ευρωπαϊκο Κοινοβούλιο, πάντως, δεν αναφέρεται στο αν η Ελλάδα είναι πράγματι η πιο όμορφη χώρα του πλανήτη όπως υποστηρίζουν πολλοί Έλληνες.
Όσα Ιδιωτικά πανεπιστήμια ή κολέγια και να ιδρυθούν στην Ελλάδα, είτε εγχώρια είτε παραρτήματα ξένων, όσο και να διαμαρτυρηθούν τα παιδιά, όσα και να πληρώσουνε η μαμά και ο μπαμπάς, δεν λύνεται το πραγματικό πρόβλημα.
Το μόνο που θα καταφέρουν τα περισσότερα πανεπιστήμια, είναι να υπάρχουν περισσότερα χαρτιά, αξίας κορνιζομένου κωλόχαρτου. Μόνη διαφορά, αν το κολώχαρτο είναι από τον Βασιλόπουλο ή τον Σκλαβενίτη. Το πρόβλημα είναι πολύ βαθύτερο και πάει κατ’ ευθείαν στην ψυχή και την οικονομική οργάνωση μιας κοινωνίας που δεν πέρασε καν Αναγέννηση ή Διαφωτισμό.
Παιδιά διαδηλώνουν σχετικά με τα ιδιωτικά πανεπιστήμια στην Ελλάδα. Δεν γνωρίζω αν η νέα αυτή σε τούτη την φωτογραφία είναι υπέρ ή κατά. Αλλά μπροστά σε αυτή την κραυγή Αρχαίας Τραγωδίας, τι σημασία έχει... Η μάνα Ελλάς σε όλη της την μεγαλοπρέπεια, σε μια φωτογραφία.
Τα παιδιά δεν φταίξανε σε τίποτα που γεννηθήκανε στην Ελλάδα. Σταματήστε να φέρνετε Αμερικάνικα σήριαλ και φέρτε περισσότερα Τούρκικα και Βραζιλιάνικα.
Να εξωμοιωθούν οι προσδοκίες με τις δυνατότητες, εφ' όσον στην Ελλάδα δεν γίνεται να εξωμοιωθούν οι δυνατότητες με τις προσδοκίες. Και, αν θέλουν να χτίσουν τις προσδοκίες τους, πρέπει να ξεκουμπιστούν να ζήσουν αλλού.
Μην ξεχνάμε ότι το καλύτερο Ελληνικό στραγγιστό γιαούρτι στην Αμερική το πουλάει Τούρκος, ο Hamdi Ulukaya,
που ο μπαμπάς του ήταν βοσκός βόρεια της Άγκυρας και τον έστειλε να σπουδάσει Business Administration στο Αμέρικα με τα λεφτά από τις κατσίκες του. Ελληνικό Γιαούρτι, λέγεται: Greek Yogurt Chobani.
(η Ελληνική λέξη Τσομπάνης είναι Οθωμανικής προελεύσεως)
Οι ίδιοι οι Έλληνες ούτε καν γιαούρτι δεν κατάφερανε να πουλήσουν σε άλλες χώρες. (Πάντως έχει αρχίσει αρεά και που να φαίνεται Μεβγάλ στα Ιταλικά σουπερ μάρκετ, κι' ένα άλλο, γιαούρτι φρούτων, με αρχαϊκή γραφή στη συσκευασία που έχει μάρκα Mykonos)
Hamdi Ulukaya
Έβγαλε δισεκατομμύρια δολάρια σαν CEO της εταιρίας του, Greek Yogurt Chobani. Ελέγχει πλέον πάνω από το 50% της αγοράς γιαουρτιού στην Αμερική. Και πρόσφατα διακλαδώθηκε και σε καφέ, η εταιρία. Δεν νομίζω ότι ο μπαμπάς του είναι ακόμα βοσκός για τα προς το ζειν.
Επίσης, ο Κουρδικής καταγωγής Ulukaya έχει υποσχεθεί το μεγαλύτερο μέρος της περιουσίας του σε βοήθεια προσφύγων.
Παρεμπιπτόντως, όταν στα 35 μου είπα στους γονείς μου ότι έφτιαξα δική μου εταιρία στην Μασαχουσέτη με μετοχές (corporation), η πρώτη άμεση αντίδραση του πατέρα μου, οι πρώτες του λέξεις, ήταν να μπήξει τις φωνές μη πάω και του κάνω δώρο τίποτα μετοχές της εταιρίας μου και τον κυνηγάει η Ελληνική Εφορία.
