Έξι!

Έξι χρόνια σήμερα!

(...αλλά ποιός μετράει;...)

08:00 πμ, 125 άτομα από 6 χώρες,
09:30 πμ, 20 λεπτά ανατολικά στο Δημαρχείο για τον πολιτικό γάμο,
13:00 μμ, 120 λεπτά δυτικά στη Φλωρεντία για τον θρησκευτικό γάμο,
18:00 μμ, 100 λεπτά ανατολικά στο Σαν Μπενεντέτο για απεριτίφ έξω, δείπνο μέσα, και γλέντι έξω και μέσα μέχρι 02:30 πμ...

Ο Τζωρτζ Κλούνι αντέγραψε την ημερομηνία μας σήμερα, αλλά κάνουν τις δύο τελετές σε δύο μέρες αντί μία κι ας μένουν στο ίδιο μέρος. Χα! Ερασιτέχνες!

Λεπτομέρεια

Αυτό που αντιπροσωπεύεις, στα μάτια τους, είναι
..."Ελευθερία".
Όλο το θέμα είναι "Ελευθερία".
Το παν.
Αλλά το να μιλάς για Ελευθερία και το να είσαι ελεύθερος...
δυο διαφορετικά πράγματα.
Είναι δύσκολο νά 'σαι ελεύθερος...
...όταν σε αγοράζουνε και σε πουλάνε κάθε μέρα στην αγορά.
Μην πεις σε κανέναν ότι δεν είναι ελεύθερος
γιατί θ' αρχίσουνε να σκοτώνουνε και να ακρωτηριάζουν
για να σου αποδείξουνε ότι είναι ελεύθεροι.
Θα σου μιλάνε και θα μιλάνε για προσωπική ελευθερία.
Αλλά άμα και δούνε έναν άνθρωπο πραγματικά ελεύθερο, θα φοβηθούνε.
Δεν θ' αρχίσουνε να τρέχουνε απ' την τρομάρα τους.
Θα γίνουν επικίνδυνοι.


Ένα από τα αγαπημένα μου αποσπάσματα, γραμμένο για μια κινηματογραφική ταινία.
Ξέρει κανείς από ποιά ταινία; ποιός το είπε;

αυτές τις πηρε ο Κώστας χθες το πρωί από το μπροστινό παράθυρο

στον δρόμο για την Βοστώνη.

Tυμβωρυχία

Υπάρχει η Ιστορία η οποία εξετάζει τι έγινε... η Κοινωνιολογία, η οποία εξετάζει πως έγινε. Και η Ψυχολογία, η οποία εξετάζει γιατί έγινε. Αν δεν έχει καιρό κανείς, ή κλίση, να ασχοληθεί με μία από αυτές τις επιστήμες, ασχολείται με το Μάρκετινγκ και τα πιάνει και τα τρία χωρίς ιδιαίτερη προσπάθεια (ποιό είναι το μακρύτερο παίζεται μεταξύ Ιστορίας και Ψυχολογίας).

Δεν έχει σημασία αν ασχολείται κανείς με το Μάρκετνγκ φωνάζοντας την πραμάτεια του πίσω από ένα πάγκο στη Λαϊκή Αγορά, ή σαν διευθυντικό στέλεχος πολυεθνικής Διαφημιστικής Εταιρείας με έδρα στην Μάντισον Άβενιου του Μανχάταν. Όταν κάποιος πουλά, γράφει Ιστορία, γνωρίζοντας την Ψυχολογία του αγοραστικού κοινού καθώς προκαλεί, ή και κατευθύνει, Κοινωνιολογικά γεγονότα. Παράδειγμα, ο Στηβ Τζομπς, πού έκανε τον κόσμο να κουνάει τα δάχτυλά του αντί να σκέφτεται, και άλλο ένα παράδειγμα ο κυρ Χαράλαμπος που πούλησε χαλασμένα φαγώσιμα και έστειλε την μισή συνοικία στην τουαλέτα να ξερνοβολάει για ένα εικοσιτετράωρο. Εντάξει, το ένα παράδειγμα είναι πραγματικό και το άλλο ποιητική άδεια, αλλά μπήκατε στο νόημα.

Ένα τρίτο παράδειγμα, πραγματικό, από την σημερινή ζωή, είναι το ότι η Ιστορία, η Κοινωνιολογία και η Ψυχολογία παραμερίζονται ομόφωνα από όλους χάριν της ικανοποίησης του να αποδείξουμε πόσο λάθος κάνει η υφήλιος όταν δεν μας παίρνει στα σοβαρά. Ιδού η πλάνη εκείνων που δεν σέβονται τους απ' ευθείας απογόνους εκείνων που έχτισαν τον τάφο της Αμφίπολης. Το δικό μας δεύτερο δάχτυλο είναι μακρύτερο του πρώτου (και μη μας το χαλάτε υποδεικνύοντας ότι οι Ρωμαίοι γλύπτες αντέγραφαν επί αιώνων την ελληνική τεχνοτροπία, του δευτέρου δάχτυλου του ποδιού συμπεριλαμβανομένου).

Είναι μυστήριο το ότι τόσοι λένε τόσα πολλά, υποστηρίζοντας εικασίες υψωμένες σε επίπεδα θεσφάτων, για έναν τάφο ο οποίος αργά ή γρήγορα θα παραδώσει στην κοινή γνώση την ταυτότητα και Ιστορία του. Εφ' όσον αργά η γρήγορα θα μάθουμε την πραγματικότητα, το μόνο κίνητρο για να μιλάει τώρα οποιοσδήποτε δεν μπορεί να είναι άλλο από την επιθυμία να πει αργότερα "εγώ σας τά 'λεγα --δοξάστε με!" Ένα είδος τζόγου. Παίζεις την ρουλέτα της εικασίας κι ίσως μετά σε πληρώσουνε. Ίσως όχι. Υπάρχουν βέβαια και μερικοί που λένε τα δικά τους όχι ως τυχερό παιγνίδι αλλά επειδή τα πιστεύουνε. Αυτοί είναι οι πιο επικίνδυνοι γιατί απλά δεν συλλογίζονται την απρέπεια μιας εικασίας κατά την διάρκεια μιας ανασκαφής η οποία αργά ή γρήγορα θα έχει τέλος, πως να το πούμε ...τελεσίδικο!

Μόνο η ψυχολογία μπορεί να εξηγήσει το κοινωνιολογικό γεγονός της αυθαίρετης προσωρινής γραφής της ιστορίας --έστω και ως αληθοφανής εικασία βαρύνουσας γνώμης. "Προσωρινή" γραφή, έστω το ενεργό συστατικό του κίνητρου πίσω από τα θέσφατα οποιουδήποτε. Προσωρινή ως προς το "άντε κι ότι πιάσουμε τώρα όσο είναι καιρός".

Είναι φυσικό να εικάζει κανείς σε υποκειμενικό πλαίσιο ιδιωτικών συζητήσεων. Η φαιδρά πορτοκαλέα όμως ανθίζει όταν αρχίζουν μπουρδολόγοι να εικάζουν επίσημα. Και είναι σίγουρα μπουρδολόγοι γιατί κανείς πραγματικός επιστήμων που σέβεται τον εαυτό του, τους συναδέλφους του, το κοινό και την επιστήμη του δεν θα πρόσφερε εικασίες για κάτι που δεν έχει καν δει ο ίδιος, ή η ίδια. Όμως από μία χώρα που εικάζει την συναίνεση του πολίτη για το τι να κάνουν στο κορμί του μετά θάνατο τι περιμένεις; Ίσως να πρέπει να δημιουργηθούν λίστες του τι εικάζει ο καθένας για την Αμφίπολη, μυστικές φυσικά.

Η επικεφαλής της ανασκαφής έχει δικαίωμα και υποχρέωση να προσφέρει γνώμη κατά την εξέλιξη, ως βαρύνουσα γνώμη και τίποτα παραπάνω. Οι άλλοι, να βγάλουν τον σκασμό. Αλλά, σε ποιόν Έλληνα πρότεινε ποτέ η αξιοπρέπεια και η λογική να βγάλει τον σκασμό και εκείνος ή εκείνη τον έβγαλε...

Στους επόμενους μήνες η ταυτότητα του ένοικου του τάφου θα ανακαλυφθεί. Μέχρι τότε, ας μιλήσει κάποιος ιδιωτικά, με ενδιαφέρον αλλά και σεβασμό στους άλλους, μιά που ανθρώπινο είναι να το κάνει κανείς, αλλά ας σταματήσουν οι τυμβωρύχοι της δημοσιότητας να θέλουν τα δεκαπέντε τους λεπτά...

Κάνει λάθος η κυρία Περιστέρη; Δύσκολο αλλά όχι απίθανο.
Κάνει λάθος η κυρία Παλαγγιά; Σίγουρα λάθος που μιλάει και επιμένει έτσι από έδρας επιστήμονος καθώς άλλη επιστήμων είναι υπεύθυνη για εξελισσόμενη ανασκαφή και όχι η ίδια. Τι θα ικανοποιούσε σήμερα την κυρία Παλαγγιά; Ίσως αν απολύαμε την κυρία Περιστέρη, και αναθέταμε την ανασκαφή στην ίδια; θα την ικανοποιούσε αυτό, ή μήπως θα ήθελε όχι μόνο να απολύσουμε την επικεφαλής αλλά να την φυλακίσουμε κιόλας που τόλμησε να κάνει εκείνη την ανακάλυψη αντί για την ίδια την κυρία Παλαγγιά;



Και, μιλώντας σαν ιδιώτης με υποκειμενική γνώμη, και με κανέναν τρόπο προτείνοντας ότι έχω δίκιο, έτσι για να τιμήσω και την ρωμαίικη καταγωγή μου, ας απαντήσω στην κυρία που ατύχησε και δεν ανακάλυψε τον τάφο η ίδια:

Ένας σημαντικός τάφος χτίζεται σε εξ' ίσου σημαντικό γεωγραφικό σημείο. Η Αμφίπολη άνθισε οικονομικά, πολιτικά και στρατηγικά επί Μακεδόνων. Όταν την πήραν τελικά η Ρωμαίοι κατά το 168 πχ (όχι κατά το 280) η σημασία της είχε ήδη μειωθεί σημαντικά. Γιατί να χτίσουν εκεί τέτοιο μνημείο οι Ρωμαίοι;
Ο λόγος έγερσης ενός κενοταφίου είναι τιμή στον απόντα νεκρό. Αν ο προορισμός του ήταν κενοτάφιο για τον Αλέξανδρο, γιατί δεν γράφτηκε λέξη γι' αυτό στην ιστορία;
Αν το έχτισε ο Κάσσανδρος για κάποιον ή κάποια που δολοφόνησε, με σκοπό να απαλύνει την οργή της κοινής γνώμης για την δολοφονία, γιατί να μην το δημοσιεύσει στην Ιστορία ώστε να το μάθει η κοινή γνώμη;

Τέτοιο μνημείο και να μην αναφέρεται από κανέναν στην Ιστορία; κάποιον λάκκο έχ' η φάβα...

Μεγάλο μνημείο, άρα σημαντικός ο ένοικος. Γιατί δεν αναφέρεται τίποτα γι' αυτό το μνημείο στην ιστορία; Ή μήπως αναφέρεται; Το γεγονός ότι ο Αλέξανδρος πέθανε και το ότι είχε ζητήσει (και ήταν και παράδοση για βασιλείς) να ταφεί στην Μακεδονία πρέπει σαν είδηση και μαντάτο να έφτασε στην Μακεδονία μήνες, αν όχι χρόνια, πριν φτάσει το πτώμα του. Όταν ο Πτολεμαίος απήγαγε το ταριχευμένο κορμί από την πομπή και το πήγε πρώτα στο Κάιρο και μετά στην Αλεξάνδρεια, ο τάφος του Αλέξανδρου στην Αμφίπολη ίσως ήταν ήδη έτοιμος, ή σχεδόν έτοιμος περιμένοντάς τον --άλλωστε θα ήταν ηθική υποχρέωση της Μακεδονίας να ετοιμάσει το τάφο του επιστρέφοντος βασιλιά. (βέβαια, πέρα από παραδόσεις και προ θανάτου αίτημα, όσο τον ήθελε ο Πτολεμαίος, τοσο και παραπάνω θα τον ήθελε κι ο Κάσσανδρος για λόγους αίγλης).

Αυτό θα ήταν το τέλειο καλαμπούρι που έπαιξε η ιστορία με όλους τους τυμβωρύχους (συμπεριλαμβανομένων ημών): Στο μνημείο να μην μπήκε κανείς και τίποτα ποτέ... ούτε Αλέξανδρος, ούτε τα αντικείμενα που θα τον συνόδευαν. Πολύ δουλειά (και μετέπειτα τυμβωρυχία) για το τίποτα (άλλωστε από "πολύ δουλειά για το τίποτα" είμαστε σαΐνια στο Ελλάντα, από αρχαιοτάτων, φαίνεται, χρόνων).

Εμείς όμως μένουμε με ένα υπέροχο, μοναδικό μνημείο, το οποίο από έξω προς τα μέσα αναπαριστά με τέχνη και αρχιτεκτονική τους πολιτισμούς που κατέκτησε και ένωσε ο Αλέξανδρος: Αφρική και Ασία (σφίγγες), Ελλάδα (Καρυάτιδες), Μακεδονία (Μαρμάρινη πόρτα), χτισμένο στο κέντρο επιρροής του Κάσσανδρου --ο οποίος, όταν έμεινε κενό το μνημείο έπρεπε να βρει δικαιολογίες σαν αυτές που θα πρέπει να βρει ο μακρινός του συμπολίτης αφού τον εκλέξουν επί τέλους και δει τι εστί κυβερνητικό βερίκοκο (βάζοντας ίσως μέσα σύζυγο και γιό ως plan "B" [323 πέθανε ο Αλέξανδρος, κατά το 320-319 έφτασε στην Αίγυπτο το πτώμα, 316 δολοφόνησε ο Κάσσανδρος την Ολυμπιάδα και 310-309 την Ρωξάνη και τον έφηβο Αλέξανδρο υιό]). Αν ο τύμβος είχε χτιστεί για τον Αλέξανδρο, ο Κάσσανδρος μετά από το 319 θα είχε φαγούρα να βάλει κάποιον μέσα --ή να ρίξει το φταίξιμο σε κάποιους, που ήταν άδειος (και που τόσα λεφτά ξοδεύτηκαν άδικα), δολοφονώντας τους --το να ρίχνουμε το φταίξιμο αλλού είναι άλλο προσόν του γένους... Πέρασαν 14 χρόνια από τον θάνατο του Αλέξανδρου μέχρι την δολοφονία της συζύγου και του υιού. Αυτό είναι πολύς καιρός, ιδίως στην πολιτική Εμείς πριν 14 χρόνια είχαμε ακόμα δραχμή. Είναι πολύς καιρός.

Ναι, αγαπητοί μου: ο τάφος στην Αμφίπολη μπορεί και να χτίστηκε από κάποια αρχαία έκδοση του τσίπρα (δεν κόβετε τον τσίπρα για Κάσσανδρο και τον Σαμαρά για Πτολεμαίο; για Μεγαλέξανδρο ποιόν κόβουμε θάθελα να ξέρω... τον Ανδρέα;) Εν τω μεταξύ, το ψαχνό και τα κόκαλα παραμένουν στο εξωτερικό. Όπως πάντα.

Σκωτσέζοι

Ένα ήταν σίγουρο. Μετά από κάπου τρεις αιώνες ησυχία, οι Σκωτσέζοι επρόκειτο να χωριστούν ανάμεσά τους σε ικανοποιημένους και απογοητευμένους. Ο ξαφνικός και νωπός διαχωρισμός σε δύο στρατόπεδα ήταν το πιο σημαντικό αποτέλεσμα που επρόκειτο να φέρει το δημοψήφισμα.

Ή θα ήταν ικανοποιημένοι εκείνοι που θα είχαν δικαιώσει το αίμα και τους αγώνες αιώνων, ή θα ήταν ικανοποιημένοι εκείνοι που κράτησαν την ισορροπία και δεν άφησαν το έθνος να πέσει σε περιπέτειες. Και οι απογοητευμένοι, ξαφνικά θα ξύπναγαν στον δρόμο τους με γείτονες που τους πήραν το όνειρο από τα χέρια σε μιά νύχτα.

Η πάλη δεν ήταν μεταξύ πλούσιων και φτωχών, ή μεταξύ θρησκειών.  Δεν ήταν μεταξύ Αριστεράς και Δεξιάς, ή Προτεσταντών και Ρωμαιοκαθολικών. Δεν ήταν για κάποιο συγκεκριμένο θέμα επείγον, κοινωνικό ή οικονομικό.

Δεν ήταν καν πάλη πια. Είχε σταματήσει οριστικά να είναι πάλη εδώ και τρεις αιώνες.



Ένας υποψήφιος πολιτικός χρησιμοποίησε τα παμπάλαια και σβησμένα όνειρα μέρους ενός λαού, φύσηξε καινούργια πνοή σε πάθη παλιά που ήταν στην λήθη, και κατάφερε να βγει στις εκλογές με την κραυγή διχασμού και διαχωρισμού. Αυτό κάνει ένας πολιτικός για να βγει. Πουλάει όνειρα. Η διαφορά εδώ όμως ήταν ότι αφού βγήκε ο Σάλμοντ δεν είχε εντολή να ανεξαρτοποιήσει την Σκωτία άμεσα. Είχε εντολή απλά να κάνει την ερώτηση με δημοψήφισμα. Έκανε την ερώτηση και σήμερα το πρωί, 19 Σεπτεμβρίου 2014 πήρε την απάντηση. Ο λαός της Σκωτίας έκανε Πρώτο Υπουργό τον τυπάκο με τα πολλά λόγια, αλλά είχε και την συλλογική σοφία να πατήσει φρένο την κατάλληλη στιγμή. Εν τω μεταξύ, ο κύριος Σάλμοντ μπορεί να είναι ...απογοητευμένος, αλλά ...παραμένει Πρώτος Υπουργός.

Έτσι καταλήγουν τέτοιες περιπτώσεις, με παραλλαγές. Στην Ελλάδα φερ' ειπείν θα βγάλουν αργά ή γρήγορα τον τσίπρα για τους ίδιους συναισθηματικοενστικτώδεις λόγους για τους οποίους βγάλανε στην Σκωτία τον Σάλμοντ. Στην Ελλάδα, μετά, ο τσίπρας δεν θα κάνει δημοψηφίσματα για να κάνει όλα όσα υποσχέθηκε: το φρένο δεν θα του το βάλει ο λαός που τον ψήφισε, όπως έγινε στην Σκωτία. Το φρένο θα του το βάλει η πραγματικότητα. Και μετά, ο διχασμός, και η καταστροφή, ή του κράτους ή των ονείρων, θα είναι πλήρης (ανάμεσα στους ψηφοφόρους).

Η Σκωτία κέρδισε την ανεξαρτησία της τον Ιούνιο του 1314 υπό τον Ρόμπερτ τον Μπρους που στο Μπάνοκμπερν νίκησε τον κατά πολύ ισχυρότερο στρατό του Έντουαρντ του δεύτερου. Οι Μπρους παρέμειναν στον θρόνο της Σκωτίας μέχρι το 1371. Από το 1371 μέχρι το 1707, όταν η Σκωτία ενώθηκε πια οριστικά με το Ηνωμένο Βασίλειο, στον θρόνο ήταν ο Οίκος των Στούαρτ, από την κλαν Στούαρτ. Ενδιάμεσα έφτασαν δυό-τρείς φορές να διεκδικήσουν τον Βρετανικό θρόνο με Σκωτσέζο βασιλιά. Η Μαίρη, βασίλισσα των Σκωτσέζων, είναι η πιο γνωστή "στιγμή" στην Ιστορία.


Όμως, αυτό που είναι λιγότερο γνωστό και κατανοητό στους μη-Σκωτσέζους είναι η υφή και δομή της Σκωτίας: οι οικογένειες. Οι κλάν. Και ακόμα λιγότερο γνωστή και κατανοητή είναι η διαφορά μεταξύ των ανθρώπων, και των κλαν, των πεδιάδων και των υψωμάτων: Η αιώνια διαφοροποίηση και διαμάχη μεταξύ των λώουλάντερς και των χάηλάντερς. Του Εδιμβούργου και της βόρειας Σκωτίας. Των παραμεθόριων περιοχών και την Γλασκόβης.

Το Εδιμβούργο, και οι ευγενείς του, παραδοσιακά απολάμβαναν Βρετανικούς τίτλους ευγενείας και περιουσία παραχωρημένη σαν πεσκέσι από το στέμμα των Άγγλων.
Και πράγματι:
το Εδιμβούργο ψήφισε Ηνωμένο Βασίλειο 61,1%-38,9%. Η Γλασκόβη ψήφισε ανεξαρτησία 46,5%-53,5%.
Οι παραμεθόριες περιοχές ψήφισαν Ηνωμένο Βασίλειο 66,6%-33,4%. Η πόλη του Νταντή ψήφισε ανεξαρτησία 57,3%-42,7%
Ανεξαρτησία ψήφισαν μόνο στην πόλη Νταντή, στην Γλασκόβη, στο Βόρειο Λάναρκσηρ και στο Δυτικό Ντάνμπάρτονσιρ. Όλοι οι άλλοι ψήφισαν να μην γίνει Αλλαγή. Ακόμα και στα Χάηλαντς ...όμως στα Χάηλαντς οι διαφορές ήταν μικρότερες από αλλού (εξαιρουμένων των νησιών Όρκνη και Σέτλαντ).


Το μεγάλο μάθημα από το δημοψήφισμα της Σκωτίας είναι, κατά την γνώμη μου, το ότι ο Δυτικός κόσμος έφτασε σε ένα σημείο όπου η Δημοκρατία που ξεκίνησε από τον Περικλή και τον Παρθενώνα των Αθηναίων (που μόλις είχαν στείλει τους Πέρσες σπίτι τους), μπόρεσε να δώσει απάντηση σε 24 ώρες χωρίς να χυθεί σταγόνα αίμα, 2,800 χιλιόμετρα βορειοδυτικά της Ακρόπολης (15,783 στάδια).

Το μεγάλο γεγονός που έφερε το δημοψήφισμα της Σκωτίας είναι, κατά την γνώμη μου, ότι οι αγώνες, οι μάχες, τα μαρτύρια, τα όνειρα, οι ιντρίγκες, η καταπίεση, οι προσπάθειες, το αίμα 700 ετών εξουδετερώθηκαν όλα, σε 24 ώρες, χωρίς να χυθεί σταγόνα αίμα, με κοινή γνώμη 55% έναντι 45%. Αρκετά καθαρή διαφορά για να είναι αναμφισβήτητη και αρκετά μικρή για να δώσει καινούργια φρασεολογία στο 45% για τους αιώνες που έρχονται.

Αυτό που κατάφερε ο Σάλμοντ είναι ότι από σήμερα και μετά θα λέγεται πως η Σκωτία είναι μέρος του Ηνωμένου Βασιλείου όχι επειδή το θέλει η Αγγλία αλλά επειδή το θέλουν τα 55% των Σκωτσέζων.

Λίστα και ιστορικό των κλαν της Σκωτίας (1)

Λίστα και ιστορικό των κλαν της Σκωτίας (2)

Αναλυτικά αποτελέσματα του δημοψηφίσματος

Windy

Μαργαρίτα... Η Πάτρα φεύγει!

Φλοίσβος

Στην Παλμύρα με περπατούσε η μητέρα μου για μπάνιο μέρα παρά μέρα κάθε καλοκαίρι.

Περπατάει μέχρι εκεί η Μαργαρίτα που λατρεύει την εμπειρία.

Της πηγαίνω προμήθειες: τυρόπιτες, μάφιν σοκολάτα, κόκα κόλα.

Φέτος μελετούσε για τον διαγωνισμό για Επιθεωρητής.

Ένα κουτσό περιστεράκι.

Ο καιρός αλλάζει...

Ο κόσμος βγαίνει από την θάλασσα όταν αρχίζει να βρέχει...
Ίσως για να μην βραχεί.

Σύλησαν

Η αβάσταχτη ελαφρότητα του εγωεδωτωρακεντρισμού…

Είμαστε εμείς, εδώ, σήμερα –το κέντρο του χώρου και του χρόνου από το οποίο βλέπουμε τα πάντα –είτε αντικείμενα, είτε θέματα.

Τα κράτη, οι επιστημονικές ομάδες, ανοίγουν τάφους. Ταξινομούν, καθαρίζουν, απομακρύνουν τα αντικείμενα από τον τάφο και τα εκθέτουν σε μουσεία όπου μπορούν να τα δουν όλοι.

Οι χτίστες είχαν πάρει όσα μέτρα μπορούσαν για να προφυλάξουν την σωρό του θανόντος και τα αντικείμενα που αφέθηκαν μαζί του. Όμως, ακόμα και οι πυραμίδες παραβιάστηκαν. Όλα παραβιάστηκαν ανά τους αιώνες. Μόνο ο τάφος του Τουταγχαμών είχε γλυτώσει, και των Μακεδόνων, συμπεριλαμβανομένου του Φιλίππου Β’.

Μιλάμε για τους τυμβωρύχους…  αναρωτιόμαστε αν προλάβαμε, ή, αν τυμβωρύχοι μπήκαν πρώτοι στον τάφο, στον λόφο Καστά στην Αμφίπολη.

Εμείς;

Εμείς δεν  είμαστε τυμβωρύχοι;

Εμείς δεν καταπατούμε; δεν κλέβουμε;

Όχι βέβαια, γιατί εμείς είμαστε εμείς.

Και την απόφαση την παίρνει μια κυβέρνηση και επιστήμονες –όχι μερικοί κλέφτες μέσ’ την νύχτα,
Εμείς είμαστε πολλοί, μέσα στη μέρα.

Εμείς υπηρετούμε την ιστορία και τον πολιτισμό.

Έτσι δεν είναι; 

Ίσως οι χτίστες να έπαιρναν τόσα μέτρα ώστε να προστατέψουν τον τάφο από τους τυμβωρύχους, να τον διαφυλάξουν για να τον ανοίξουμε εμείς και να αφαιρέσουμε όλα τα αντικείμενα εμείς για να τα προστατέψουμε, να τα βλέπει ο κόσμος. 

ΕθνικισμΦεστ!

Οι ανακαλύψεις που γίνονται σιγά-σιγά στην Αμφίπολη από μία ομάδα προφανώς άριστων Ελλήνων επιστημόνων προσθέτουν στην ανθρώπινη κληρονομιά καινούργια στοιχεία για εκείνη την περίοδο της ανθρωπότητας η οποία καλύφθηκε για τόσους αιώνες από το πέπλο του Μεσαίωνα και των σκοτεινών χρόνων –χίλια χρόνια που χωρίζουν τον αρχαίο κόσμο από τον νέο…

Ίσως ο μέγιστος πλούτος που θα μας προσφέρει η Αμφίπολη είναι μία καλύτερη κατανόηση του τι ακριβώς είχε προσπαθήσει, και κατά μεγάλο βαθμό επιτύχει, ο Αλέξανδρος των Μακεδόνων, γιός του Φιλίππου του Β’ από την Μακεδονία και της Ολυμπιάδος από την Ιλλυρία (σημερινή περιοχή από Βόρειο Ήπειρο και Αλβανία έως κοντά στην Βενετία) –που μαθήτευσε υπό τον Αριστοτέλη από την Χαλκιδική.

Λένε ότι ο Αλέξανδρος ήταν Μέγας στρατηλάτης και κατακτητής –ότι επέκτεινε την Ελλάδα από την Μακεδονία ως την Αίγυπτο  νότια και τον Ινδό ποταμό ανατολικά. Λένε ότι στο τέλος της ζωής του υιοθέτησε την Περσική και ανατολίτικη χλιδή και κουλτούρα, και αυτό, συν το γεγονός ότι παντρεύτηκε την Ρωξάνη από το σημερινό Αφγανιστάν έκανε τον στρατό του να αγανακτήσει…

Όμως, στην Αμφίπολη σήμερα, οι σφίγγες και οι καρυάτιδες λένε μία ίσως διαφορετική ιστορία.

Εκείνο που πιστεύω, προσωπικά, είναι πως ο Αλέξανδρος από την Πέλλα της Μακεδονίας ήταν περισσότερο από στρατηλάτης και δεν ήταν, ακριβώς, «κατακτητής».

Πιστεύω ότι ο Αλέξανδρος ήταν από τους ελάχιστους, ίσως ο μοναδικός ηγέτης στην Ιστορία της ανθρωπότητας που προσπάθησε όχι να κατακτήσει αλλά να ενώσει. Να ενώσει κοινωνίες και φυλές για το κοινό υλικό και πνευματικό καλό ανοίγοντας τις πόρτες διάπλατα ανάμεσα στους πολιτισμούς και στις παραδόσεις. Τις θρησκείες και τις φιλοσοφίες. Και έδινε πρώτος το παράδειγμα.

Εύρισκε ίσως «πλούτο» στην οργανωμένη ενοποίηση –αλλά ο στρατός μάλλον τον ακολουθούσε για κατακτήσεις.

Ίσως κανείς δεν τον κατάλαβε.

Κατά την άποψη αυτή, ο Αλέξανδρος δεν θεωρούσε τον εαυτό του πρώτιστα Μακεδόνα, ή Έλληνα –θεωρούσε τον εαυτό του πρώτιστα άνθρωπο.

Οι φίλοι μας της Πρώην Γιουγκοσλαβικής Δημοκρατίας της Μακεδονίας παρουσιάζουν εαυτούς ως απόγονους, στην περιοχή, του Αλεξάνδρου. Εφ’ όσον είναι γεγονός γνωστό ότι οι Σλαβικές φυλές έφτασαν στην περιοχή κάπου 700-800 χρόνια μετά τον Αλέξανδρο είναι λίγο δύσκολο να παριστάνουν στα σοβαρά ότι έχουν απ’ ευθείας βιολογική γραμμή. Είναι ακόμα λιγότερο πιστευτό από το καύχημα των γειτόνων τους των Ρωμιών από την Ρωμανία που παριστάνουν τους απ’ ευθείας απογόνους των αρχαίων Ελλήνων. Ανά τον ρου των αιώνων, όμως, όχι μόνο όλοι στα νότια Βαλκάνια αλλά και μέχρι την Αίγυπτο, το Ιράν, Αφγανιστάν και Πακιστάν είναι κληρονόμοι των ιδεών και των πράξεων του Αλέξανδρου. Και, μέσω εκείνου, της αρχαίας Ελλάδας.

Δεν καταλαβαίνω γιατί πρέπει σώνει και καλά να είμαστε τα βιολογικά εγγόνια των αρχαίων Ελλήνων και του Αλέξανδρου για να αισθανόμαστε περήφανοι. Γιατί να μην μπορούμε να βρούμε περηφάνια στην κατανόηση του πνεύματός του και του πνεύματός των, εφαρμόζοντας το πνεύμα σήμερα αντί να το σφετεριζόμαστε, σαν κληρονομιά στο σεντούκι στο πατάρι, για να μας δώσει κάποια απατηλή αξία.

Γιατί πρέπει να υπομένουμε εκείνους που λένε ότι η Αμφίπολη θα αποδείξει στον κόσμο ποιοι είναι οι σημερινοί Έλληνες (εκ παραδρομής υποτιθέμενης καταγωγής); Μία φιέστα άμυαλου και κομπλεξικού εθνικισμού…

Μάλλον, ο ίδιος ο Αλέξανδρος, αν μας μιλούσε σήμερα, θα ήταν το ίδιο ενοχλημένος με τους νεοέλληνες όσο και με τους ΠΓΔΜίτες --επειδή, ίσως να εξηγούσε ότι, και οι μεν και οι δε και οι υπόλοιποι έχασαν εντελώς το νόημα ανθρώπινης, φυλετικής και κοινωνικής ενότητας του έργου της ζωής του. Αν όμως προσπαθήσουμε να ακούσουμε προσεκτικά, ίσως να μπορέσει να μας μιλήσει το έργο του. Και ίσως το έργο του να μας πει αυτά που δεν θέλουμε να ακούσουμε, όπως δεν ήθελαν να τα ακούσουν και εκείνοι που ζούσαν την ίδια εποχή με εκείνον.

Ανακοίνωση

Νότος

Πόσο χάνουν τα πράματα στην μετάφραση. Διαβάζω εδώ στο Βήμα ένα άρθρο που λέει πως ο ρατσισμός επανέρχεται με νέο προσωπείο στις νότιες πολιτείες.

Κατ’ αρχάς, ποιος είπε ότι ο ρατσιμός είχε φύγει ποτέ από τις νότιες πολιτείες. Ποτέ δεν έφυγε, ποτέ δεν μειώθηκε. Απλά οι Ομοσπονδιακοί και Πολιτειακοί νόμοι περιόρισαν κατά πολύ τους τρόπους με τους οποίους μπορεί να εκφραστεί.

Λέει το Βήμα ότι πλούσιοι Λευκοί οργανώνουν δικούς τους Δημους όπου η πλειοψηφία να είναι πλούσιοι Λευκοί.

Ε, και;

Γιατί να μην το κάνουν οι άνθρωποι. Ελεύθεροι είναι και ζουν σε χώρα ελεύθερη.

Αυτό που δεν είπε το Βήμα είναι ότι οι εν λόγω πλούσιοι λευκοί δεν έχουν το δικαίωμα, υπό τους Ομοσπονδιακούς νόμους των ΗΠΑ να χτίσουνε ξεχωριστές τουαλέτες για λευκούς και για μαύρους. Όχι γιατί δεν έχουν την ελευθερία να το κάνουν, αλλά, γιατί οι άλλοι έχουν την ελευθερία να μην το υποστούν. 

Υπάρχει βέβαια και η οικονομική πραγματικότητα της σήμερον ημέρας. Αν πάμε έτσι, πόσες τουαλέτες θα πρέπει να χτιστούν; Για άνδρες και για γυναίκες. Μετά, για κάθε φύλο, για λευκούς, κίτρινους, κόκκινους, καφέ και μαύρους. Μετά για κάθε μία από αυτές τις παραλλαγές, ένα σετ για κάθε θρησκεία ίσως; Κάπου 6 κυρίως θρησκείες; Δηλαδή, κάθε ένας δημόσιος καμπινές, ή καμπινές σε δημόσιο χώρο, πρέπει να έχει κάπου … εξήντα υποδιαιρέσεις; Ο χώρος του καμπινέ θα πρέπει να είναι μεγαλύτερος σε εμβαδοον από το εστιατόριο... Πολύ αντιοικονομικό… και σκέψου μετά τις καθαρίστριες και τους καθαριστές που θα πρέπει να ανήκουν στην κάθε υποδιαίρεση…  Και, αν έχουμε και βάρδιες, μιλάμε για κάπου 180 καθαριστές. Ίσως αυτό να ήταν καλή ιδέα για τον Ευαγγελισμό στην Αθήνα αλλά για τον Αμερικανικό νότο δεν το βλέπω.

Επίσης το Βήμα δεν είπε ότι κανείς δεν μπορεί να εμποδίσει πλούσιους μαύρους να αγοράσουν σπίτια στον καινούργιο «λευκό» Δήμο και έτσι σε λίγα χρόνια να γίνει ο δήμος μαύρος… και οι πλούσιοι λευκοί να πάνε να κάνουνε καινούργιο λευκό Δήμο αλλού, για λίγο.

Ο ρατσισμός είναι η ανθρώπινη και φυσική ανάγκη να βρίσκεσαι με τους ομοίους σου, και το μίσος κατά των διαφορετικών φυτρώνει με την κοπριά της αμάθειας. Το μόνο που μπορεί να αντισταθεί στον ανθρώπινο ρατσισμό είναι το ανθρώπινο πνεύμα.

Το ανθρώπινο πνεύμα έχει δημιουργήσει, έχει γεννήσει, τον θεσμό της ελευθερίας και τον θεσμό της δημοκρατίας.

Αυτό  που δεν λέει το Βήμα είναι ότι για να είναι η Ελευθερία πραγματική και ουσιαστική πρέπει να περιλαμβάνει και την ελευθερία του να θέλεις να καταλύσεις την Ελευθερία. Όπως και η πραγματική Δημοκρατία για να είναι πραγματική πρέπει να δίνει και να εγγυάται φωνή και σε εκείνους που θέλουν να την καταλύσουν.

Αν καταφέρουν κάποιοι κάπου να καταλύσουν την ελευθερία, ή την δημοκρατία, αυτό θα σημαίνει μόνο ότι το ανθρώπινο ένστικτο κυριάρχησε επί του ανθρωπίνου πνεύματος... Και αυτό γίνεται τόσο συχνά που δεν θα πρέπει να εκπλήξει κανέναν.