Πέμπτη 11 Αυγούστου 2016

Λίστες




Πολλοί άνθρωποι ζουν στον κόσμο της φαντασίας του Κινηματογράφου. Άλλοι δεν παραχωρούν χώρο της ζωής τους σε κάτι το τόσο υπερφίαλο όσο οι ταινίες. Όμως η αλήθεια είναι κάπου στη μέση και από πάνω.
Ο Κινηματογράφος είναι η ιδιαίτερα ανθρώπινη έκφραση της διάνοιας του είδους μας, της σκέψης μας και της διαδικασίας επικοινωνίας και της προσπάθειας να αποδώσουμε την τέταρτη διάσταση χώρου στην ύπαρξή μας. Ο Κινηματογράφος είναι το αποκορύφωμα των συγκλινόντων μεθόδων έκφρασης από τις ζωγραφιές των σπηλαίων ως τον Όμηρο και τον Άμλετ, Αριστοφάνη, τον Ντα Βίντσι ως τον Ροντέν, την φωτογραφία ως το θέατρο σκιών, και την μουσική από το ταμπούρλο ως μια συμφωνική ορχήστρα. 
Όλα συνέκλιναν στον Κινηματογράφο, όπου πενήντα, εκατό ή τριακόσιοι άνθρωποι, μαζί, σε μια σκοτεινή αίθουσα παραδίδονται στην τεράστια οθόνη που τους μεταφέρει για δύο ώρες στην τέταρτη διάσταση, διμιουργημένη από δωδεκάδες καλλιτέχνες, τεχνικούς, μουσικούς, ηθοποιούς και εικονογράφους.
Η τέχνη του Κινηματογράφου, και η εμπειρία του, κράτησε σχεδόν ακριβώς τα εκατό χρόνια του εικοστού αιώνα. Η χρυσή εποχή ήταν από γύρω στο 1938 μέχρι την δεκαετία του 1980. Τώρα, η εποχή του Κινηματογράφου πέρασε για πάντα, καθώς μπήκαμε στην εποχή της προσωπικής απομόνωσης, της μικρής οθόνης, της multimedia, και της αδιαφορίας και της άγνοιας ως προς ποιότητα, τεχνική και τέχνη.
Ναι, οι περισσότερες χιλιάδες ταινίες ήταν μπουρμπουλήθρες για να περνάει η ώρα. Όμως λίγες εκατοντάδες αριστουργημάτων είναι εκείνες για τις οποίες γράφω αυτή την ανάρτηση. Κινηματογραφικά αριστουργήματα που συνάμα διδάσκουν, διασκεδάζουν, επηρεάζουν τον ρου της κοινωνίας και γίνονται συνυφασμένες με την συλλογική συνείδηση.
Ινστιτούτα Κινηματογράφου, Ακαδημίες και άλλες οργανώσεις έχουν προτείνει ανά καιρούς λίστες των 100 καλύτερων και πιο σημαντικών Κινηματογραφικών έργων, και ως επί το πλείστο πολλές από τις ίδιες ταινίες βρίσκονται σε διαφορετικές θέσεις στην κάθε λίστα.


Εδώ, παραθέτω για την μπλογκική αιωνιότητα την
Λίστα των 40 Σημαντικότερων Κινηματογραφικών Αριστουργημάτων
κατά την Αποθήκη Σκέψης.


1
1941
Orson Welles
2
1972
Francis Ford Coppola
3
1939
Victor Fleming
4
1942
Michael Curtiz




5
1962
David Lean
6
1980
Martin Scorsese
7
1952
Gene Kelly, Stanley Donen
8
1993
Steven Spielberg




9
1959
François Truffaut
10
1974
Francis Ford Coppola
11
1931
Charles Chaplin
12
1954
Federico Fellini




13
1954
Elia Kazan
14
1950
Billy Wilder
15
1956
John Ford
16
1960
Alfred Hitchcock




17
1939
Victor Fleming
18
1958
Alfred Hitchcock
19
1968
Stanley Kubrick
20
1977
George Lucas




21
1967
Mike Nichols
22
1926
Buster Keaton
23
1962
Robert Mulligan
24
1946
Frank Capra




25
1964
Stanley Kubrick
26
1982
Steven Spielberg
27
1939
Frank Capra
28
1940
John Ford




29
1965
Robert Wise
30
1957
David Lean
31
1957
Sidney Lumet
32
1969
John Schlesinger




33
1984
Milos Forman
34
1972
Sydney Pollack
35
1970
Franklin J. Schaffner
36
1973
Sydney Pollack




37
1970
Robert Altman
38
1977
Woody Allen
39
1976
Alan J. Pakula
40
1988
Giuseppe Tornatore









Και εδώ, παραθέτω την
Λίστα 4 από τις Σημαντικότερες Τηλεοπτικές Σειρές
κατά την Αποθήκη Σκέψης.



1
1999-2006
The West Wing
Aaron Sorkin
2
2011-...
Homeland
Alex Ganza
3
1990-2010
Law & Order
Dick Wolf
4
1987-1994
Star Trek TNG
Gene Rodenberry








Και εδώ, παραθέτω την
Λίστα 4 από τις Σημαντικότερες Τηλεοπτικές Μίνι-Σειρές
κατά την Αποθήκη Σκέψης.



1
2001
Band of Brothers
Spielberg - Hanks
2
1980
Cosmos
Carl Sagan
3
1976
I, Claudius
BBC2
4
1977
Roots
Alex Haley









Και, τέλος,
Τιμητική Αναφορά
από την Αποθήκη Σκέψης.













Σάββατο 6 Αυγούστου 2016

Δόξα!










Δόξα τω Αριστερώ Θεώ! Η Γενική Διεύθυνση Αρχαιοτήτων και Πολιτιστικής Κληρονομιάς του Υπουργείου Πολιτισμού έσωσε τον πύργο ελέγχου, το τέρμιναλ και τον διάδρομο του Ελληνικού από αξιοποίηση!
Το Ελληνικό, ρε, είναι Αρχαιολογικός Χώρος και Πολιτιστική Κληρονομιά! Που πήγατε να το πουλήσετε, απολίτιστοι!
Είναι πλέον επίσημο.
Έχετε πέσει όλοι σε κόμμα (ή κώμα, το ίδιο είναι).
Πως είναι δυνατόν ένα χρόνο τώρα να μην κατανοείτε πόσο γελοιοποιείστε σαν άνθρωποι και σαν πολίτες με το να μην αντιδράτε στις πρωτοφανείς αρλούμπες του χαζοχαρούμενου μπουλουκιού που αποκαλείτε κυβέρνηση της Ελλάδας; Τα χάσατε πλέον εντελώς; Τα παρατήσατε; Ξυπνάτε κάθε πρωί αδιάφοροι, ετσι μπας κι επιζήσετε άλλη μια μέρα;



Πρόσθεση, 5 ώρες αργότερα από την δημοσίευση του ποστ:


Φαίνεται ότι το χαζοχαρούμενο μπουλούκι που αποκαλείτε «κυβέρνηση» δεν αρκέστηκε στην γελοιότητα και αποφάσισε να προσθέσει φαιδρότητα.



Ανακοινώσανε το εξής:


«Η όλη προσπάθεια που γίνεται από την Κυβέρνηση σε σχέση με την επένδυση του Ελληνικού δεν στρέφεται εναντίον της αλλά εντάσσεται στην έγκαιρη ολοκλήρωση του ευρύτερου θεσμικού πλαισίου, που οι προηγούμενες κυβερνήσεις είχαν αφήσει για χρόνια σε εκκρεμότητα, προκειμένου να προχωρήσει εντός των χρονοδιαγραμμάτων η έγκριση του ολοκληρωμένου σχεδίου χωρικής ανάπτυξης της επένδυσης»


Συγγνώμη βρε παιδιά αλλά φαίνεται ότι δεν ξέρω καλά Ελληνικά.

Μπορεί κάποιος να μου μεταφράσει την παραπάνω σαλάτα βαρυσήμαντων λέξεων με κάποιο τρόπο που να βγάζει νόημα και να αναφέρεται στο πλαίσιο των συγκεκριμένων θεμάτων; Εμένα πάντως μου θυμίζει φρασεολογία δευτέρας λυκείου ιδιωτικού σχολείου όπου οι επιτροπές των αριστεριζόντων μαθητών πάνε το βράδυ στα Εξάρχεια να κάνουν το κομμάτι τους για μετέπειτα πολιτική καριέρα στην Σόλωνος.









Τετάρτη 3 Αυγούστου 2016

Ζωντανά!






Το δημαρχείο μας. Εκεί ψηφίζουμε στις εκλογές.






Αναρωτιέμαι αν έχει άραγε καμία πραγματική αξία να παιδεύομαι, να αγχώνομαι και να λυπάμαι με την μονίμως ανίκανη και πότε-πότε εντελώς ηλίθια παραπληροφόρηση που σας σερβίρουν οι πάντες εκεί στην Ελλάδα, βάση της οποίας διαμορφώνετε την γνώμη σας για τον κόσμο. Οι Έλληνες δεν είναι χαζοί άνθρωποι. Πιστεύω μάλιστα ότι είναι αρκετά έξυπνοι και καλύτερα μορφωμένοι από κάμποσους άλλους δυτικούς λαούς. Όσο έξυπνος όμως, όσο μορφωμένος και να είναι κανείς, δεν μπορεί παρά να κατεργαστεί, τις πληροφορίες που έχει. Και οι ιδέες του, τα συμπεράσματά του, η σκέψη του, δεν θα απεικονίζουν την εξυπνάδα του ή την μόρφωσή του, αλλά την ανικανότητα και την ηλιθιότητα εκείνων που τον/την πληροφορούν. 

Είμαι πολιτικοποιημένος άνθρωπος, εμπλέκομαι πάντα με τα κοινά και την πολιτική, και ενδιαφέρομαι ειλικρινά και βαθιά για την ύψιστης σοβαρότητας εργασία του να είναι κανείς πολίτης μιας δημοκρατίας. Τα καραγκιοζιλίκια της Ελληνικής πολιτικής σκηνής δεν με αφορούν (αν και με ενδιαφέρουν) μια και επέλεξα να φύγω από την Ελλάδα πριν 40 χρόνια όταν ήμουνα 17 χρονών. Η χώρα που επέλεξα και που γνωρίζω είναι οι ΗΠΑ. Η χώρα στην οποία ζω τώρα, εδώ και 8 χρόνια, είναι η Ιταλία. Στις εκλογές εδώ, στην Ιταλία το 2014, με εκλέξανε ελεγκτή του Δήμου μας συνάμα και δημοτικό σύμβουλο, και δύο χρόνια αργότερα παραιτήθηκα αηδιασμένος από την διαφθορά και την κλοπή δημόσιου χρήματος. Μια μέρα ίσως να μου επιτραπεί, από νομικής πλευράς, να σας εξιστορήσω τι έγινε και τι έκανα προσπαθώντας να τα διορθώσω. Τώρα όμως όπως και πάντα, η χώρα μου είναι οι ΗΠΑ. Αυτήν γνωρίζω καλά, εκείνη μου προκαλεί συγκίνηση καθώς η Ιταλία μου προκαλεί γέλιο και η Ελλάδα κλάμα. Στην Ελλάδα όμως γεννήθηκα. Τα Αγγλικά μπορεί να έγιναν πρώτη γλώσσα στην οποία μιλάω, μετράω, ονειρεύομαι και την μιλάω και στον ύπνο μου, όπως μου λέει η Μαργαρίτα (που της αρέσει, ιδιαίτερα όταν τραγουδάω στον ύπνο μου), αλλά μιλάω και Ελληνικά –κι ας χρησιμοποιώ τον μεταφραστή του Google από Αγγλικά στα Ελληνικά για να βρω λέξεις καμιά φορά όταν γράφω εδώ. Και την πονάω και την Ελλάδα, κι’ ας μην την σέβομαι λόγω των επιλογών της. Όμως, αξίζει άραγε τον κόπο να παιδεύομαι, να αγχώνομαι και να λυπάμαι βλέποντας συνέχεια και παντού την ανικανότητα και ηλιθιότητα της δημοσιογραφίας η οποία σας πληροφορεί και βάση της οποίας σχηματίζετε γνώμη και χαράζετε ζωή;

Δεν ξέρω την απάντηση. Στην τελική, ποιος άραγε ενδιαφέρεται…

Στις Αμερικανικές εκλογές ψηφίζω από το κομπιούτερ μου εδώ στην Ιταλία. Στις φετινές εκλογές όμως θέλω να είμαι «ζωντανά» εκεί, στην παλιά μου πόλη, την Φέαρχέηβεν της Μασαχουσέτης, όπου ήταν το τελευταίο μου σπίτι πάνω στον ωκεανό. Θέλω να μπω στο παραβάν, να συμπληρώσω το ψηφοδέλτιο και να το ρίξω στην κάλπη, με την Μαργαρίτα μαζί. Και μετά αμέσως να πετάξουμε 1.680 χιλιόμετρα νότια να παρακολουθήσουμε τα αποτελέσματα με πίτσες και μπύρες με τον γιό μου τον Κώστα στο καινούργιο σπίτι που αγόρασε στην Φλώριδα, δίπλα στην Ντεητόνα Μπητς. Και στους αριθμούς που θα βλέπουμε στην τηλεόραση να ξέρω ότι μια μονάδα ανήκει σε εμένα και μία στον Κώστα.

Είναι πολύ σημαντικές οι εκλογές φέτος. Θα κρίνουν την πορεία του πλανήτη. Και θέλω να είμαστε όλοι μαζί εκεί εκείνη την μέρα.

Τηλεφώνησα στο Δημαρχείο της πόλης μου να βεβαιωθώ ότι είμαι ακόμα εγγεγραμμένος, μια και δεν έχω σπίτι εκεί από το 2008 και ζω στην Ιταλία. Κανονικά, και κατά τους κανονισμούς, έπρεπε να είμαι γραμμένος στο προξενείο μου στην Φλωρεντία και να ψηφίζω από το εξωτερικό. Μου είπανε από το τηλέφωνο ότι δεν είμαι πια εγγεγραμμένος ψηφοφόρος στην παλιά μου πόλη…

Θα μπορούσα να γραφτώ στην Φλώριδα με την διεύθυνση του Κώστα. Και μάλιστα, ενώ η Μασαχουσέτη θα βγάλει σίγουρα Δημοκρατικό αποτέλεσμα, όπως πάντα, η Φλώριδα είναι πεδίο μάχης οπότε η ψήφος μου θα πιάσει πιο πολύ τόπο. Αλλά δεν είναι το ίδιο. Η Μασαχουσέτη, και η Φέαρχέηβεν είναι η «Εστία»…

Τους το εξήγησα στο τηλέφωνο… είναι συναισθηματικό… θα ήθελα να ψηφίσω προσωπικά ο ίδιος στην Φέαρχέηβεν. Μέσα σε 4 λεπτά είχαν συνεννοηθεί με τον γραμματέα του δήμου και κανονίσανε να μου δώσουνε ιδιαίτερο πιστοποιητικό να ψηφίσω εκεί κι ας μην έχω πια διεύθυνση εκεί. Το ωραιότερο ήταν ότι μετά από 8 χρόνια με θυμόντουσαν ακόμα. Τηλεφώνημα λιγότερο από δέκα λεπτά. Η συναισθηματική επιθυμία πραγματοποιείται. Το κάνετε αυτό στην Ελλάδα, ε;

Με το Ρεπουμπλικάνικο και το Δημοκρατικό Συνέδριο, και όλα όσα γίνονται κάθε ώρα τις τελευταίες μέρες, διαβάζω συνεχώς, Ουάσινγκτον Ποστ, Νιου Γιορκ Τάιμς, Χαφ Ποστ, ακόμα και Φοξ Νιουζ για να μελετώ το αντίθετο στρατόπεδο. Έχω γράψει κάπου 115 σχόλια στην Ουάσιγκτον ποστ. Και τώρα πριν λίγο πήγα και σε Ελληνικές εφημερίδες να δω τι κάνετε και εσείς. Και έτυχε στην Ελληνική Χαφ Ποστ να διαβάσω αυτό το άρθρο:

http://www.huffingtonpost.gr/dimitrismachairidis/-_6843_b_11276806.html?utm_hp_ref=greece

Δεν μπόρεσα… Έγραψα αυτό το σχόλιο από κάτω:
«Κύριε Μαχαιρίδη, το άρθρο σας περιέχει ανακρίβειες, απαίδευτα συμπεράσματα, ελλείψεις ιστορικού περιεχομένου και υιοθετημένη παραπληροφόρηση. Το αποτέλεσμα που παρουσιάζετε εδώ, είναι η εντελώς αναμενόμενη και τυπικά μυωπική απόδοση της Αμερικανικής πραγματικότητας από έναν μη-Αμερικανό. Θα περίμενα όμως από έναν αρθρογράφο να εκφράζει πιο προσεκτικά τις λεπτομέρειες και γεγονότα ενός τόσο πολύπλοκου θέματος.» 
Και δεν ξέρω αν δημοσιεύτηκε καν, ή αν το σβήσανε…
Δεν έγραψα άλλα. Για να εξηγήσω την κάθε του ανακρίβεια θα έφτανα 1.500 λέξεις. Στην τελική, ποιος άραγε ενδιαφέρεται…
















Οι φωτογραφίες της Φέαρχέηβεν είναι από το ίντερνετ,
και οι φωτογραφίες από το τέλος του Δημοκρατικού Συνεδρίου είναι από την οθόνη του κομπιούτερ μου, καθώς παρακολουθούσα, ζωντανά.