Θηρία

 

USS Enterprise, 1799

CV-6, Enterprise, 1938-1947

Το μεγαλύτερο ανθρώπινο επίτευγμα τεχνολογικού σχεδίου και κατασκευής δεν είναι υποδομή στην Αφρική για την εξάλειψη της πείνας, δεν είναι η εφεύρεση, κατασκευή και διάδοση πηγών ενεργείας που να μην σπαταλούν ορυκτά καύσιμα τα οποία αλλάζουν την σύστση της βιόσφαιρας και το κλίμα, ούτε είναι η κατασκευή διαστημοπλοίων για να αποικήσει η ανθρωπότητα το σύμπαν… ούτε είναι η επέκταση του μετρό στην Αθήνα.

Είναι τα μοντέρνα αεροπλανοφόρα, μηχανές πολέμου που επιβάλουν την βούληση επί των κρατών του πλανήτη της αυτοκρατορίας που χτίστηκε από όλους τους ανθρώπους του πλανήτη που έφυγαν από τις χώρες τους του παρελθόντος για να χτίσουν το μέλον στο τελευταίο σύνορο που είχε μείνει στον πλανήτη.

Το τελευταίο και πιο σύγχρονο πυρηνικό αεροπλανοφόρο, το Gerald R. Ford, είχε κόστος 13 δισεκατομμύρια δολάρια, με λειτουργικό κόστος 2,5 εκατομμύρια δολάρια την ημέρα, ή 913 εκατομμύρια δολάρια τον χρόνο,  και παραδόθηκε στο Αμερικανικό Ναυτικό το 2017. Το κόστος κατασκευής του θα μπορούσε να είχε στείλει 87.000 νέους και νέες σε Αμερικανικά Πανεπιστήμια για 4 χρόνια τον καθένα και την κάθε μια.

Εκτός από πυραύλους, ελικόπτερα, μεταφορικά αεροπλάνα και άλλο οπλισμό, μπορεί να μεταφέρει περισσότερα από 75 μαχητικά υπερηχητικά αεροπλάνα συνολικού κόστους περίπου 9 δισεκατομμύρια δολάρια, με περίπου 100 έως 120 εκατομμύρια δολάρια το κάθε αεροπλάνο.

Έχει πολεμική ταχύτητα πάνω από 30 κόμβους και, από την βάση του στον ναύσταθμο του Νόρφολκ του Κράτους της Βιρτζίνια, μπορεί να περάσει τον Ατλαντικό και να φτάσει στην Ευρώπη σε τέσσερεις μέρες, ή στο Ισραήλ σε συνολικά εφτά περίπου μέρες.

Εδώ, με Photoshop, έβαλα το Gerald R. Ford σε ακριβέστατη κλίμακα στο Παλιό Φάληρο για να εκτιμήσουμε το μέγεθος. Βέβαια το Ford δεν μπορεί να παρκάρει τόσο ρηχά γιατί ο καπετάνιος στην Γέφυρα δεν διαθέτει Photoshop, όπως εγώ. Βλέπουμε ότι η πρύμνη του είναι στην οδό Αιόλου στο δυτικό άκρο της τριγωνικής πλατείας του Φλοίσβου, και η πλώρη φτάνει τέσσερα τετράγωνα του Φαλήρου παρακάτω, στην οδό Ήβης Αθανασιάδου. Ο διάδρομος προσγείωσης του Ford είναι σχεδόν όσο πλατύς όσο η Λεωφόρος Ποσειδώνος.

Τα Ενωμένα Κράτη της Αμερικής, από το 1922 μέχρι σήμερα, έχτισαν 78 αεροπλανοφόρα (κλικ για λίστα), από το CV-1, Langley, μεχρι το τελευταίο, το Ford, που έχει σήμα αναγνώρισης CVN-78, όπου CVN σημαίνει «Carrier, Volplane, Nuclear» (ενώ όλα τα προηγούμενα των πυρηνικών ήταν απλά CV). Δώδεκα Αμερικανικά αεροπλανοφόρα βυθίστηκαν κατά την διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, από το 1942 ως το 1945. Σήμερα, τα Ενωμένα Κράτη διαθέτουν 11 αεροπλανοφόρα εν ενεργεία, όπου το κάθε αεροπλανοφόρο συνοδεύεται από τον στόλο του. Τα Ενωμένα Κράτη διαθέτουν εφτά στόλους:

• Δεύτερος Στόλος (βάση: Norfolk, VA), 
• Τρίτος Στόλος (βάση: San Diego, CA), 
• Τέταρτος Στόλος (βάση: Mayport, FL), 
• Πέμπτος Στόλος (βάση: Manama, Bahrain), 
• Έκτος Στόλος (βάση: Naples, Italy), 
• Έβδομος Στόλος (βάση: Yokosuka, Japan), και,
• Δέκατος Στόλος (βάση: Fort Meade, MD),

όπου κάθε στόλος μπορεί να συμπεριλαμβάνει και δύο αεροπλανοφόρα ή περισσότερα ανάλογα με την κάθε αποστολή, το καθ’ ένα με τον δικό του ιδιαίτερο στόλο σκαφών μάχης και υποστήριξης.

Το πρώτο πυρηνικό αεροπλανοφόρο, και το μεγαλύτερου μήκους μέχρι σήμερα, ήταν το CVN-65, το Enterprise, μήκος 342 μέτρα, που καθελκύστηκε το 1959 και παραδόθηκε εν υπηρεσία 25 Νοεμβρίου 1961. Αποσύρθηκε 56 χρόνια αργότερα, το 2017. Ο Gene Rodenberry το 1966 ονόμασε το διαστημόπλοιο της τηλεοπτικής του σειράς, Ταξίδι στ’ Αστέρια (Star Trek), Enterprise για αυτό το πρώτο πυρηνικό αεροπλανοφόρο που είχε γίνει πασύγνωστο σύμβολο δύναμης και τεχνολογίας την δεκαετία των '60. Το Star Trek πρόβαλε τις περιπέτειες ενός διαστημόπλοιου εξερεύνησης παράξενων καινούργιων κόσμων και πολιτισμών που πάει τολμηρά εκεί που κανείς άνθρωπος δεν έχει πάει, γνωστό από το 1966 σαν το θρυλικό NCC-1701, USS Enterprise του captain James T. Kirk. Και αργότερα το NCC-1701-D, USS Enterprise του captain Jean-Luc Picard. H NASA ονόμασε το πρώτο διαστημικό λεωφορείο (Space Shuttle) OV-101, Enterprise, αφού χιλιάδες άνθρωποι έγραψαν στην NASA ζητώντας το πρώτο Space Shuttle να έχει το όνομα του διαστημοπλοίου του Captain Kirk, και του πληρώματος, Spock, McCoy, Scotty, Uhura, Chekhov και Sulu.

CVN-65 Enterprise, 1961-2017 (Enterprise class, lead ship)

Οι DeForest Kelley (Dr. McCoy), George Takei (Sulu), Nichelle Nichols (Uhura), Leonard Nimoy (Mr. Spock), Gene Roddenberry,

Walter Koenig (Chekov), μπροστά από το Space Shuttle Enterprise στις 17 Σεπτεμβρίου του 1976.

OV-101 Enterprise

NCC-1701 Enterprise, 288,6 μέτρα, πήρωμα 100 εως 150
(23ος αιώνας, κυβερνήτης James "Jim" T. Kirk)

NCC-1701-D Enterprise, 642,5 μέτρα, πήρωμα 1.012
(24ος αιώνας, κυβερνήτης Jean-Luc Picard)

CVN-80 Enterprise, παράδοση 2028 (Gerald R. Ford class)
Εικόνα φταγμένη από Τεχνητή Νοημοσύνη

Εγώ βέβαια, στο Παλιό Φάληρο, μεγάλωσα βλέποντας το Φόρεσταλ, 300 μέτρα, 42 μέτρα μικρότερο από το Enterprise,
αραγμένο στον Σαρωνικό, στις επισκέψεις του.
Οταν επισκεπτόμασταν το Φόρεσταλ με νοικιασμένη ψαρόβαρκα με τους φίλους μου μικρός, και χαιρετούσαμε από τη βάρκα,
 που να φανταστώ ότι μια μέρα οι φόροι μου θα συντήρούσαν και όλο το Αμερικανικό Ναυτικό...

CVN-59, Forrestal, 1955-1993 (Forrestal class, lead ship)

Τα γνωστότερα νεώτερα αεροπλανοφόρα ήταν τα δέκα της τάξης του Νίμιτς,
και είναι ακόμα όλα εν υπηρεσία:

CVN-68, Nimitz, 1975, 332.7 μέτρα (φωτογραφία)
και,

CVN-69 Dwight D. Eisenhower, 1977

CVN-70 Carl Vinson, 1982

CVN-71 Theodore Roosevelt, 1986

CVN-72 Abraham Lincoln, 1989

CVN-73 George Washington, 1992

CVN-74 John C. Stennis, 1995

CVN-75 Harry S. Truman, 1998

CVN-76 Ronald Reagan, 2003

CVN-77 George H.W. Bush, 2007

Ενώ η κατηγορία Νίμιτς είχε μήκος 332,8 μέτρα και πλάτος 76,8 μέτρα, 100.020 τόνους, και η καινούργια κατηγορία Φορντ έχει μήκος 333 μέτρα και πλάτος 78 μέτρα, 100.000 τόνους, σχεδόν καμία διαφορά, η μεγάλη οπτική διαφορά είναι ότι ο πύργος (island) των Φορντ βρίσκεται πολύ πιο πίσω από των Νίμιτς και το σχέδιο την πλώρης είναι διαφορετικό. Αλλά η πραγματική διαφορά είναι η παροιμιώδης βελτίωση των δυνατοτήτων της τεχνολογίας και της ισχύος.

Το CVN-78, Gerald R. Ford, το 2017, ήταν το το πρώτο από δέκα που θα παραδοθούν τις επόμενες δεκαετίες:

CVN-79 John F. Kennedy, 2025 (Το πρώτο JFK ήταν το CV-67 John F. Kennedy, 1968-2007)

CVN-80 Enterprise, 2025

CVN-81 Doris Miller, 2028
Και άλλα έξι αεροπλανοφόρα, CVN-82-87, που δεν έχουν ακόμα όνομα.

Το CVN-81 θα είναι το πρώτο αεροπλανοφόρο και το τρίτο πλοίο του Αμερικανικού Ναυτικού
που θα φέρει το όνομα ενός Αφρικανού-Αμερικανού,

του Doris Miller, 1919-1943,
ο οποίος στις 7 Δεκεμβρίου του 1941 ήταν ένας μάγειρας στο Θωρηκτό USS West Virginia, BB-48.

Οταν τα Ιαπωνικά βομβαρδιστικά ξεκίνησαν την επίθεση στο Περλ Χάρμπορ έτρεξε από την

κουζίνα στο κατάστρωμα και βλέποντας ότι ένας από τους πυροβολητές είχε τραυματιστεί,

χωρίς ο ίδιος, σαν μαύρος, να έχει εκπαιδευτεί σε οπλικά συστήματα,

πήρε θέση στο αντιαεροπορικό και κατέρριψε δύο έως πέντε (ο αριθμός δεν είναι σίγουρος) Ιαπωνικά αεροπλάνα.
Έλαβε το παράσημο του Σταυρού του Ναυτικού, The Navy Cross,
την δεύτερη υψηλότερη τιμή που αποδίδει το Ναυτικό.

Doris Miller, 1919-1943

Ο Ναύαρχος Τσεστερ Νίμιτς παρασημοφορεί τον Ντόρις Μίλλερ στο Περλ Χάρμπορ, 27 Μαΐου 1942.

Στο μέλλον, και ο Μάγειρας και ο Ναύαρχος επρόκειτο να έχουν αεροπλανοφόρα ονομασμένα γι' αυτούς.

Ο Ντόρις σκοτώθηκε στις 24 Νοεμβρίου 1943 όταν το βοηθητικό αεροπλανοφόρο και ελικοπτεροφόρο USS Liscome Bay (ACV/CVE-56) δέχτηκε τορπίλη από το Ιαπωνικό υποβρύχιο I-175 κοντά στα νησιά Gilbert.

To Liscome Bay βυθίστηκε σε 23 λεπτά και χάθηκαν 53 αξιωματικοί και 591 πλήρωμα

συμπεριλαμβανομένου του Καπετάνιου και του Doris Miller.
Εξακόσιοι σαράντα τέσσερεις νεκροί από πλήρωμα περίπου ενιακοσίων.

USS Liscome Bay (ACV/CVE-56)

Ο ηθοποιός Elven Havard στον ρόλο του Doris Miller στην ταινία Tora! Tora! Tora! (1970)

Ο ηθοποιός Cuba Gooding Jr. στον ρόλο του Doris Miller στην ταινία Pearl Harbor (2001).

~~~

Φωτογραφίες του CVN-78 Gerald R. Ford:

~~~

Δύο σκηνές από την ταινία Star Trek, The Voyage Home (1986) με το αεροπλανοφόρο CVN-65 Enterprise, όταν ο Κέρκ, ο Σποκ και η παρέα ταξίδεψαν στο παρελθόν για να σώσουν τις φάλαινες και χρειαζόταν να «δανιστούν» πυρηνική ενέργεια από το αεροπλανοφόρο Enterprise για το διαστημόπλοιο των Κλίνγκον που είχαν κλέψει όταν καταστράφηκε το δικό τους Enterprise. 

Εδώ η Ουχούρα και ο Τέκοφ καθώς πληροφορούν τον Κερκ ότι εντόπισαν που βρίσκεται ο πυρηνικός αντιδραστήρας. Το κεφάλι της Ουχούρα καλύπτει τον πύργο του αεροπλανοφόρου όπου βρίσκεται ο αριθμός, γιατί υποτίθεται ότι είναι το 65, το Enterprise, και όταν γυρίστηκε αυτή η σκηνή ήταν εκεί τρία αεροπλανοφόρα αλλά κανένα απο αυτά δεν ήταν το Enterprise. Στην βραδυνή σκηνή, το όνομα του αεροπλανοφόρου στις σκάλες το έβαλε το συνεργείο της ταινίας. Οταν ο Τσέκοφ πληροφορεί τον Κερκ ότι βρήκαν τον αντιδραστήρα, με χαμόγελο συμπληρώνει: ...και, κάπταιν, είναι το Enterprise.

Το Nimitz, CVN-68 με κυβερνήτη τον Κερκ Ντάγκλας στην ταινία The Final Countdown (1980)

'Οταν το Νίμιτς γύρισε πίσω στον χρόνο, στις 7 Δεκεμβρίου 1941, και αποφάσισε να αναχαιτίσει τον Ιαπωνικό στόλο βορειοδυτικά του Περλ Χάρμπορ, αλλά καθώς ετοιμαζόταν να στείλει τα αεροπλάνα του να βυθίσουν τα Ιαπωνικά αεροπλανοφόρα, το τυχαίο φυσικό φαινόμενο το επέστρεψε στο 1980.

Στο CVN-65 Enterprise, γυρίστηκε η ταινία Top Gun (1986) με τον Τομ Κρουζ.

Στο CVN-71 Theodore Roosevelt ο Τομ Κρουζ επαναλαμβάνει τον ρόλο του Μάβερικ στην ταινία

Top Gun, Maverick (2023)

~~~

Με τον ανιψιό μας τον Ρικάρντο στο Μανχάταν τον Αύγουστο του 2022, στο αεροπλανοφόρο-μουσείο CV-11 Intrepid:

CV-11 Intrepid, 1943-1970 (Essex class) 266 μέτρα

Και στο Θωρηκτό Μασαχουσέτη,

στο Fall River της Μασαχουσέτης, όπου πήγαινα και τον Κώστα όταν ήταν μικρός, 25 λεπτά από το σπίτι μας...

ΒΒ-59 Massachusetts, 1942-1947

Στο Fall River, εκτός από το Θωρηκτό Μασαχουσέτη, όπου φάγαμε μεσημεριανό στο εστιατόριο του πληρώματος, έχουν και ένα υποβρύχιο του Β'ΠΠ, μια φρεγάτα που έλαβε μέρος στον αποκλεισμό της Κούβας στην κρίση πυραύλων, 1962, και το Εθνικό Μουσείο Τορπιλακάτων του Β'ΠΠ. Το μουσείο είναι αφιερωμένο "To those who are still out on patrol" (σε εκείνους που είναι ακόμα περιπολία [που δεν επέστρεψαν από τον Β'ΠΠ])

Και λίγο σούσι...

~~~

Ευτυχίες

 

Με τις ευχές για ευτυχία τον καινούργιο χρόνο αναπολώ τις τόσες μέρες ευτυχίας που μου έδωσε ήδη η ζωή. 

Βλέπουμε τώρα τα δέκα επεισόδια της πάρα πολύ καλοφτιαγμένης σειράς αξίας του 2022, The First Lady (Η Πρώτη Κυρία) που αφορά την ζωή, τον χαρακτήρα και τα επιτεύγματα τριών από τις Πρώτες Κυρίες των Ενωμένων Κρατών της Αμερικής: Την ‘Ελεανορ Ρούζβελτ, την Μέττυ Φορντ και την Μισέλ Ομπάμα.

Και επέστρεψε στην καρδιά μου μια από τις πιο ευτυχισμένες, αν όχι η πιο ευτυχισμένη μέρα που έζησα σαν Αμερικανός, η Τρίτη 20 Ιανουαρίου, 2009. Εκείνη την ημέρα πετάξαμε με την Μαργαρίτα τέσσερεις μήνες παντρεμένοι, να της δείξω την Αμερική για πρώτη φορά. Προσγειωθήκαμε στην Νέα Υόρκη την ώρα που έπαιρνε τον όρκο της Προεδρίας στην Ουάσιγκτον ο Μπαράκ Ομπάμα. Ήταν μια μέρα ηλιόλουστη, κρυστάλλινη, με θερμοκρασίες κάτω του μηδέν. Από το Αεροδρόμιο οδήγησα το νοικιασμένο αυτοκίνητο κατ’ ευθείαν στο Μανχάταν από την γέφυρα Queensborough και ανεβήκαμε στην κορφή του Empire State Building και «πετούσαμε» πάνω από το Μανχάταν. Όλοι στους δρόμους ήταν χαρούμενοι, χαμογελαστοί… Ήταν μια καινούργια και πρώτη μέρα για την Ένωση.

Στο παρατηρητήριο του Empire State, ανοιχτό μπαλκόνι στον άνεμο και τον ουρανό, άναψα ένα τσιγάρο και μετά άκουσα μια φωνή να μου λέει γελώντας ότι απαγορεύεται το κάπνισμα. Γύρισα και είδα έναν υπέροχο ηλικιωμένο Αφρικανο-Αμερικανό εν στολή και αμέσως το έσβησα με τα δάχτυλά μου και το έβαλα στην τσέπη μου απολογούμενος ότι δεν είδα πουθενά πινακίδα και ζητώντας συγγνώμη. Με ένα πλατύ χαμόγελο από αυτί-σε-αυτί, ο φύλακας απάντησε «Εγώ είμαι η πινακίδα» και γελάσαμε και οι δύο, την ξεχωριστή αυτή ημέρα όταν για πρώτη φορά στην Ιστορία μας είχαμε πλέον Πρόεδρο έναν απόγονο της Αφρικής, και Πρώτη Κυρία εκείνη που θα έμενε στην ιστορία σαν μια από τις τρεις-τέσσερεις ανώτερες.

Άλλη μια τέτοια ευτυχισμένη μέρα ήταν η Τρίτη 8  Νοεμβρίου του 2016. Είχαμε πάει με την Μαργαρίτα στην πόλη μου στην Μασαχουσέτη, όπου είχα το τελευταίο μου σπίτι μέχρι το 2007, που λέγεται Fairhaven και είναι η πόλη των καπεταναίων απέναντι από το New Bedford το παλιό ιστορικό λιμάνι φαλαινοθηρίας και τώρα αλιευτικών. Στην Fairhaven μείναμε στο προγονικό σπίτι της οικογένειας Delano (Franklin Delano Roosevelt), που τώρα είναι ένα πολύ καλό Bed & Breakfast, και κοιμηθήκαμε στο δωμάτιο που χρησιμοποιούσαν ο Φρανκλίνος και η Έλεανορ όταν ερχόντουσαν για διακοπές (ευχαριστώ κύριε Πρόεδρε, αγαπητέ Φράνκλιν για την Κοινωνική Ασφάλιση του 1935 που μου δίνει την σύνταξη που παίρνω σήμερα. Και συγχαρητήρια στην Έλεανορ που ήταν τα πόδια σου και η καρδιά της διαχείρησής σου). Το πρωί πέρασα με την Μαργαρίτα απέναντι στο δημαρχείο και ψήφισα για την πρώτη γυναίκα πρόεδρο των Ενωμένων Κρατών, την Χίλαρυ Ρόνταμ Κλίντον, αλλά, πάνω από αυτό, ψήφισα όχι μόνο για μια γυναίκα αλλά για το καλύτερο πρόσωπο που είχε βάλει υποψηφιότητα.

Η ευτυχία της ημέρας εκείνης κόπηκε απότομα 14 ώρες αργότερα στο σπίτι του Κώστα στην Φλόριδα όταν βλέπαμε τα αποτελέσματα, και παρακολουθήσαμε καθώς κέρδιζε ένας απατεώνας που τον ψηφίσανε ρατσιστές και «χριστιανοί»...

Χαμογελώ καμιά φορά όταν βλέπω το πως βλέπουν την Αμερική στον υπόλοιπο κόσμο. Νομίζουν ότι είναι ένα κράτος και δεν πιάνουν το ότι είναι 50 κράτη ξεχωριστά, σε μια Ομοσπονδία. Νομίζουν ότι ο Πρόεδρος είναι σαν τους πρωθυπουργούς τους και δεν πιάνουν την τριπολική αρχή με τις τρεις διαφορετικές και ισάξιες εξουσίες –με ελέγχους και ισοζύγια. Πάνω από όλα βλέπουν μια χώρα, τον σατανά, τον πήξε και τον δήξε χωρίς να συλλογίζονται ότι Αμερικανοί είναι όλοι, από όλον τον πλανήτη και μέσα από τις οικογένειές τους ακόμα, που από το 1620 και το 1776 χτίσανε μαζί το τελευταίο σύνορο, όσοι έφτασαν στον Νέο Κόσμο από τότε μέχρι σήμερα, και αύριο. Τα Ενωμένα Κράτη της Αμερικής αποτελούνται από όλους από παντού και είναι ένας μικρόκοσμος καθρέφτης όλων των ρατσών και θρησκειών, από όλες τις κουλτούρες… Η Αμερική είναι μια Ιδέα. Μια ελπίδα.

Η τραγωδία μιας δημοκρατίας που γεννήθηκε μετά από αιώνες εξέλιξης και αγώνων, στην προκειμένη περίπτωση με την Αμερικανική Επανάσταση, είναι ότι μια αληθινή, μια πραγματική δημοκρατία πρέπει να παρέχει τα μέσα για την αυτοκαταστροφή της όταν η πλειοψηφία προτιμά έναν ηγεμόνα, έναν δικτάτορα. Αφού η Γερουσία της Ρώμης εγκατέστησε τον Καίσαρα σαν δικτάτορα ήρθε η Αυτοκρατορία υπό τον Αύγουστο (Οκτάβιο) και η Ρώμη δεν επέστρεψε ποτέ στη Δημοκρατία. Οι Γάλλοι το 1789 ανέτρεψαν και αποκεφάλισαν τον Βασιλιά και την Βασίλισσα στην γκιλοτίνα μόνο για να καταλήξουν με τον Ναπολέοντα σαν Αυτοκράτορα. Ο Μουσολίνι και ο Χίτλερ ψηφίστηκαν σε εκλογές.

«Τώρα είμαστε εμπλεγμένοι σε έναν μεγάλο εμφύλιο πόλεμο, που δοκιμάζει το αν αυτό το έθνος, ή οποιοδήποτε έθνος έτσι σχεδιασμένο και αφιερωμένο, μπορεί να αντέξει για πολύ.»

Αβραάμ Λίνκολν,

Ομιλία στο Γκέτυσμπεργκ, 19 Νοεμβρίου 1863

Ας μην μας δώσει το 2024 την δυστυχία να ξαναβγεί ο απατεώνας δικτάτορας που τώρα είναι και προδότης του Συντάγματος. Και αν προλάβουμε και τον βάλουμε φυλακή για τα εγκλήματά του, και αυτό προκαλέσει αιματοκυλίσματα απο τους οπαδούς του, ας έρθει κι' αυτό, και ας είναι η τελευταία μάχη της Αμερικανικής Επανάστασης.

Είθε μια μέρα ο κόσμος να αισθανθεί ότι δεν υπάρχουν πατρίδες αλλά ένα υπέροχο σύμπαν.
Ότι δεν υπάρχουν ράτσες αλλά ζωή.
Αντί για άνδρες και γυναίκες να βλέπουν ανθρωπιά.
Αντί να έχουν την ανάγκη να εφευρίσκουν θεούς, ας βρουν την δύναμη να υπάρχουν χωρίς δεκανίκια.
Αυτή είναι η Ιδέα και η Ελπίδα της Αμερικής, αν κάποια μέρα καταφέρουμε να το πλησιάσουμε, στην Αμερική.

~~~

Δημοθιογλάφοι

 

Μπαίνοντας στο 2024 επιμένω στην απόφασή μου να μην διορθώνω λάθη στον Ελληνικό τύπο μια και για να το κάνω αυτό θα έπρεπε να δημοσιεύω δεκάδες διορθώσεις την ημέρα και θα με παίρνατε για μουρλό, αν δεν είναι ήδη εμφανές ότι είμαι.

Δεν μιλάω για Ελληνικές ιδιωτικές ιστοσελίδες που θα μουρλένανε και προηγμένους εξωγήινους πολιτισμούς αλλά για τον τύπο, όπου εργάζονται δημοσιογράφοι, ή, όπως τους αποκαλώ εγώ χαϊδευτικά, δημοθιογλάφοι.

Και έτσι δεν υπάρχει λόγος, ούτε την Πρώτη της χρονιάς, έτσι μόνο για παράδειγμα, να εστιάσω την προσοχή στο άρθρο του in.gr Σαουδική Αραβία: 170 εκτελέσεις θανατοποινιτών το 2023.

Το άρθρο είναι 256 λέξεις σε δέκα παραγράφους, όπου θα μπορούσε όλη η είδηση να πιάσει 50 λέξεις το πολύ, σε δυό παραγράφους, για να είναι ευκολότερο να δημιουργηθεί η σωστή εντύπωση της είδησης. Το οποίο δημιουργεί την απορία αν αυτό το άρθρο το έγραψε επαγγελματίας δημοσιογράφος, ή το μετέφρασε επαγγελματίας μεταφραστής, ή το έφτιαξε όλο ένα πρόγραμμα «Τεχνητής Νοημοσύνης», μια διαδεδομένη πρακτική στις μέρες μας στον τύπο, και, αν το έγραψε «Τεχνητή Νοημοσύνη», το έλεγξε άραγε επαγγελματίας δημοσιογράφος πριν δημοσιευτεί;

Το πλέον λυπηρό είναι ότι ο/η δημοσιογράφος επέλεξε να προσθέσει μια λάθος φωτογραφία για να εικονογραφήσει το άρθρο.

Η φωτογραφία είναι από αίθουσα θανατικής ποινής με χημικές ουσίες (ένεση). Οποιοσδήποτε, θα υπέθετα, γνωρίζει ότι η Σαουδική Αραβία εκτελεί με αποκεφαλισμό, ή, σπάνια, με πιστόλι ή ντουφέκι, και όχι με ένεση όπως ευκολότατα μπορεί να διαπιστώσει κανείς με μια απλή έρευνα, αν έχει την παραμικρη περιέργεια και αίσθηση ευθύνης καθώς δημοσιεύει σχετικό άρθρο.

Άλλωστε, και αν κατεβάσει, ή ανοίξει σε άλλο παράθυρο κανείς την φωτογραφία, θα δει από τον όνομα της φωτογραφίας ότι πρόκειται για αίθουσα εκτέλεσης στην Οκλαχόμα των Ενωμένων Κρατών της Αμερικής και όχι στην Σαουδική Αραβία.

Ο/η υπεύθυνος/η της δημοσίευσης αυτής, που υπογράφει «Σύνταξη ΙΝ», όχι μόνο δεν διάβασε μια φορά το κείμενο να το στρώσει, ή το διάβασε με πλήρη ανικανότητα δημοσιογραφίας, ΚΑΙ δεν του/της έκοψε ότι η φωτογραφία που έβαλε δεν απεικονίζει την πραγματικότητα αλλά είναι από την Αμερική και όχι από την Σαουδική Αραβία.

Κάτω από το άρθρο δίνει Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ, χωρίς σύνδεσμο. Αν ξέρετε ήντα πράμα είναι το ΑΠΕ-ΜΠΕ πείτε μου γιατί δε σκαμπάζω. 

Έρευνα! (λίγα δευτερόλεπτα χρειάστηκαν μόνο)

Ορίστε: πρόκειται για το "Αθηναϊκό-Μακεδονικό Πρακτορείο Ειδήσεων". Η αντίστοιχη είδηση στο ΑΠΕ-ΜΠΕ είναι εδώ.
Η είδηση στο ΑΠΕ-ΜΠΕ είχε φωτογραφία την σημαία της Σαουδικής Αραβίας. Καλή και σωστή επιλογή.

Άρα, το in.gr που βρήκε την είδηση από τη «πηγή» ΑΠΕ-ΜΠΕ, άλλαξε με δική του πρωτοβουλία και δημοσιογραφική απόφαση την φωτογραφία, επιλέγοντας φωτογραφία από την Οκλαχόμα. Υπογράφοντας όμως σαν «Σύνταξη ΙΝ» δεν γνωρίζουμε το όνομα του ή της δημοθιογλάφου που είχε την υπευθυνότητα στο in.gr. Και βάζω στοίχημα ότι στο in.gr ούτε το σκέφτηκαν τι φωτογραφία επιλέγανε. Κάποιος ή κάποια δημοθιογλάφοθ έβαλε στο Google «θανατική ποινή» και χρησιμοποίησε ότι βρήκε χωρίς καν να ενοχλήσει το δόλιο το νιονιό με την ερώτηση του τι δείχνει η φωτογραφία.

Αυτά ΔΕΝ τα θεωρώ ασήμαντες λεπτομέρειες. Είναι ένα μικρούλικο μόνο παράδειγμα από τις μπούρδες που σερβίρουν στους Έλληνες αναγνώστες καθημερινά, παντού, αυξάνοντας τον βαθμό άγνοιας και αμορφωσιάς, και αυξάνοντας την εγωκεντρική (φαντασιακή) ξερολίαση.

Η φωτογραφία που βρήκα εγώ σε ένα λεπτό στο ίντερνετ, και έβαλα πάνω από αυτή την ανάρτηση, είναι από πραγματική εκτέλεση στην Σαουδική Αραβία. Στο επόμενο καρέ, το κεφάλι του γονατισμένου ανθρώπου βρίσκεται κάτω στο μπετό.

Η μεσαιωνική βάρβαρη πρακτική άδικης «δικαιοσύνης» και βαρβάρων μεθόδων εκτελέσεων σε ένα βασίλειο που όλοι εναγκαλίζονται επειδή έχει πετρέλαιο, θα έπρεπε να τύχαινε πιο μορφωμένης προσοχής κατά την γνώμη μου.

Γράφεται σε έγκυρες πηγές, και στη Διεθνή Αμνηστία, ότι υπάρχουν επαγγελματίες εκτελεστές στην Σαουδική Αραβία που αποκεφαλίζουν πάνω από δέκα ανθρώπους σε μια ημέρα. Τι έκανες σήμερα μπαμπά στη δουλειά; Αποκεφάλισα καμιά δεκαριά ανθρώπους γιέ μου. Αλλά, το πετρέλαιο, πετρέλαιο.

Πολλά και όλα θα έπρεπε να τυγχαίνουν ιδιαίτερης προσοχής και έρευνας... αλλά...

Καλή Χρονιά, παιδιά!

~~~

2024

 

Η θέα από το παράθυρο της κουζίνας μας,
27 Δεκεμβρίου, 2023, 20:02:45 CET, κατεύθυνση 80 μοίρες, ύψος 30 μοίρες

Τι μπορεί να σκεφτεί κανείς ξεκινώντας έναν καινούργιο χρόνο; Ίσως να ξεκινήσει από το πόσο ασήμαντη είναι η επιλογή ενός τυχαίου σημείου στην τροχιά ενός μικρού πλανήτη γύρω από ένα άστρο. Περισσότερο από οποιαδήποτε άλλη θεώρηση, η αρχή ενός καινούργιου «χρόνου», ενός πλήρους κύκλου στην αιώνια περιστροφή μας, είναι συμβολική. Συμβολίζει ελπίδα, ίσως.

Ελπίδα για το τι; Υγεία; Ευτυχία; Ειρήνη; Αγάπη; Όλα αυτά εξαρτώνται από εμάς κατά το μέγιστο, άρα η πραγματική ευχή είναι να βρούμε την σοφία και την δύναμη να τα πραγματοποιήσουμε.

Που όμως να βρει κανείς σοφία και δύναμη…

Η δική μου ευχή, η δική μου ελπίδα είναι η μόρφωση. Η παιδεία. Αυτό, κατά την γνώμη μου, είναι η απάντηση σε όλα.

Η παιδεία, και στο σπίτι και στο σχολείο και στην κοινωνία ήταν πάντα μια δύσκολη υπόθεση αλλά μια-δυό γενεές τώρα έχει γίνει ακριβοθώρητη και, ειλικρινά, ανύπαρκτη. Ξεχνώντας την παιδεία στην οικογένεια και την παιδεία στην κοινωνία, κοιτώντας μόνο τα σχολεία η κατάσταση έχει φτάσει σε κρίσιμο σημείο.

Το σχολείο για να λειτουργήσει χρειάζεται:

• Διδακτέα ύλη,
• Συγγραφή εκπαιδευτικών βιβλίων,
• Δασκάλους να διδάξουν την ύλη από τα βιβλία,
• Μαθητές να δεχτούν την διδαχή, και,
• Γονείς να υποστηρίξουν την ύλη, βιβλία, και δασκάλους.

Ποιοι αποφασίζουν την ύλη, ποιοι γράφουν τα βιβλία, ποιοι τα διδάσκουν και ποιοι τα αποδέχονται;

Όταν ένα σεβαστό Μουσείο παρουσιάζει το φασιστικό έργο μιας φωτογράφου σαν «σημαντικότερο» ανάμεσα στις Ελληνίδες και ο κόσμος το χάβει δόλωμα-αγκίστρι-βαρίδι-και-πετονιά, όταν οι εκλεγμένοι ηγέτες της λεγόμενης «Αριστεράς» κάνουν Χριστούγεννα σε θέρετρα και ξενοδοχεία πέντε αστέρων στην Αμερική, όταν ο κόσμος αρνείται τα εμβόλια γιατί φοβάται ότι η παγκόσμια συνομωσία εναντίων τους θα τους παρακολουθεί με τσιπάκια, ποιοι θα αποφασίσουν την διδακτέα ύλη, ποιοι θα γράψουν τα βιβλία, ποιοι θα τα διδάξουν και ποιοί εγωκεντρικοί ξερόλες θα τα αποδεχτούν;

Το εκκρεμές, πάνω από δυό δεκαετίες τώρα, γενεές τώρα, παγκοσμίως, πηγαίνει προς την άγνοια και την ακροδεξιά. Και αυτό επηρεάζει την παιδεία, γενεά μετά από γενεά. Όλο και περισσότεροι αγράμματοι διδάσκουν αγράμματους που δεν δέχονται διδαχή, και απαιτούν το τι και πως θέλουν ή δεν θέλουν να διδαχθεί. Και δεν μπορεί κανείς να την αλλάξει αυτήν την κατάσταση. Θα ακολουθήσει την πορεία της, μέχρι κάποτε, αν έχει επιζήσει ο πολιτισμός μας, το εκκρεμές να φτάσει στο απώτερο του σημείο άγνοιας, εθνικισμού, ρατσισμού, απομονωτισμού, παραπληροφόρησης, ψευδών αφηγήσεων και μίσους, και να αντιστρέψει την κίνησή του καθώς ο πλανήτης θερμένεται, οι θάλασσες ανεβαίνουν και η βιόσφαιρά μας γίνεται απαγορευτική για το είδος μας.

Καλή Χρονιά, λοιπόν, στον φαντασιακό μας κόσμο, με Υγεία και Ευτυχία.

~~~