1969

Στις 02:56 ώρα Γκρήνουιτς (UTC ή GMT) στις 21 Ιουλίου 1969 ο Νήαλ Άρμστρονγκ πάτησε στην επιφάνεια της Σελήνης.

«Ένα μικρό βήμα για (έναν) άνθρωπο, ένα γιγαντιαίο άλμα για την ανθρωπότητα»

Ο Άρμστρονγκ ακούστηκε στην Γη να λέει «A small step for man, a giant leap for mankind» αλλά αυτό δεν είναι σωστά Αγγλικά. Το σωστό θα ήταν να έλεγε «for a man». Ο ίδιος πιστεύει ότι το είπε αλλά οι ηχογραφήσεις δεν είναι καθαρές. Για αυτό τον λόγο η φράση γράφεται: «A small step for (a) man, a giant leap for mankind» 

Το γεγονός έφτασε στην Γη ένα δευτερόλεπτο φωτός αργότερα, στις 02:57 UTC. 

Το μικρό αυτό βήμα το είδαν σε ζωντανή μετάδοση στις τηλεοράσεις τους, μεταξύ 02:58 και 03:00 UTC, 21 Ιουλίου 1969, περίπου 600.000.000 άνθρωποι από όλον τον πλανήτη Γη (δεν την είδαν ζωντανή, αλλά αργότερα σε επαναλήψεις, όσοι κοιμόντουσαν και όσων οι τοπικοί τηλεοπτικοί σταθμοί παράμειναν κλειστοί για την νύχτα στη γεωγραφική τους περιοχή). 

Στην Ελλάδα η στιγμή μεταφέρθηκε ζωντανή, καθώς συνέβαινε, από την ΕΡΤ (την τότε ΕΙΡ ), που κράτησε μέχρι τις 5 το πρωί (ώρα Ελλάδος) και εκτιμάται πως την παρακολούθησε σχεδόν το σύνολο όσων διέθεταν τηλεοπτικό δέκτη, που έφταναν τους 200.000 (Βαλούκος, Στάθης (2008). Ιστορία της ελληνικής τηλεόρασης. Αθήνα: Αιγόκερως. ISBN 978-960-322-347-4.).

Αυτή η ιστορική ζωντανή μετάδοση, δεν έγινε δυνατή λόγω λειτουργούντων τηλεπικοινωνιακών δορυφόρων οι οποίοι δεν υπήρχαν τότε, αλλά, λόγω ενός πολύπλοκου δικτύου συνδέσεων τηλεοπτικών σταθμών ανά την υφήλιο, ο ένας με τον άλλον. Το σήμα από την Σελήνη έφτανε σε τρεις σταθμούς λήψεως στην Γη: στον 64 μέτρων δέκτη στο Γκόλντστόουν στην έρημο Μοχάβε της Καλιφόρνια, στον 26 μέτρων δέκτη στην Τιντμπνίλα κοντά στην Κάνμπερα στην Αυστραλία και στον 26 μέτρων δέκτη Χανησακλ Κρηκ, επίσης κοντά στην Κάνμπερα στην Αυστραλία. Το σήμα από την Σελήνη έπρεπε να μεταλλαχθεί σε σήμα συμβιβάσιμο με τεχνολογία τηλεοπτικών σταθμών κατά την μετάδοσή του. Η μετάδοση από το Χιούστον είχε 6,3 δευτερόλεπτα καθυστέρηση σε σχέση με την πιο άμεση μετάδοση από την Αυστραλία.

Τα πρώτα 8 λεπτά και 51 δευτερόλεπτα τα είδε η υφήλιος από την λήψη Χανησακλ της Αυστραλίας, με εικόνα από το Χάνησακλ και ήχο από την Τιντμπνίλα. Το αξιοσημείωτο επίσης ήταν ότι το σήμα από την Σελήνη ήταν σε άψογη και καλή μαυρόασπρη ανάλυση όταν έφτασε στους δέκτες στην Αυστραλία, αλλά το σήμα που έφτανε μέσω της μεταλλαγής σε τηλεοπτικό σήμα στους δέκτες των ανθρώπων ανά την Γη έφτανε υποβαθμισμένο με την κάκιστη ανάλυση που είδαν οι τηλεθεατές και κατέγραψαν οι τηλεοπτικοί σταθμοί. (Λεπτομέρειες εδώ)

Το έμβλημα της αποστολής Apollo 11 ήταν το μόνο έμβλημα αποστολής στην ιστορία της NASA που δεν είχε ονόματα αστροναυτών, ή αναφορά στην NASA ή τις ΗΠΑ επειδή η αποστολή Apollo 11 έφτασε στην Σελήνη εν ειρήνη στο όνομα όλης της ανθρωπότητας. Ένας αετός που μετέφερε στην Σελήνη ένα κλαδί ελιάς.

Η Ιστορία και η εξέλιξη των πολιτισμών προχωρά αργά και με ομιχλώδεις μεταβάσεις από την μια κατάσταση στην άλλη, όμως συνήθως επιλέγουμε κάποιο γεγονός για να οροθετήσουμε σημαντικές εποχές. Παραδείγματος χάριν επιλέγουμε το έτος 415 της Κοινής Εποχής ως απαρχή των Σκοτεινών Αιώνων του Μεσαίωνα επειδή το 415 ΚΕ δολοφονήθηκε η επιστήμων Υπατία από έναν μανιώδη Χριστιανικό όχλο, και η δολοφονία της επίσης οριοθετεί το τέλος της καταστροφής της Βιβλιοθήκης της Αλεξάνδρειας και της γνώσης που περιείχε, αν και η καταστροφή της Βιβλιοθήκης είχε ξεκινήσει από περίπου 40 χρόνια νωρίτερα και είχε ήδη τελειώσει στα χρόνια της Υπατίας. Η γέννηση του Λεονάρντο στο χωριό Βίντσι κοντά στην Φλωρεντία το 1452 της Κοινής Εποχής οριοθετεί την απαρχή της Αναγέννησης.

Από τον Δέκατο Πέμπτο έως τον Εικοστό Αιώνα φαίνεται η ανθρωπότητα κουράστηκε και χρειάζεται να κοιμηθεί. Έτσι απομένει να δούμε αν η Ιστορία θεωρήσει το 1972 και το τέλος του προγράμματος Απόλλων ως την απαρχή των Σκοτεινών Αιώνων και του επόμενου Μεσαίωνα που έχουν ήδη ξεκινήσει, ή αν θα θεωρήσει ως απαρχή την διάδοση του ίντερνετ, το οποίο ίντερνετ και κοινωνική δικτύωση εμπέδωσαν την αποδοχή και λατρεία της άγνοιας, της προχειρότητας, της ανευθυνότητας και της ηλιθιότητας.

Το πρόγραμμα της NASA για αποστολή ανθρώπων στην Σελήνη λεγόταν «Apollo»

Είχε ακολουθήσει τα προγράμματα «Mercury» και «Gemini».

Η αποστολή της πρώτης προσσελήνωσης λεγόταν «Apollo 11»

Ο αρχικός πύραυλος εκτόξευσης: «Saturn V»

Το σκάφος που έφτασε στην Σελήνη και επέστρεψε στην Γη λεγόταν «Columbia»

Το σκάφος LEM (Lunar Excursion Module) που προσεδαφίστηκε στην Σελήνη λεγόταν «Eagle»

Ο άνθρωπος που παρέμεινε σε τροχιά γύρω από την Σελήνη, στο Columbia, λεγόταν Michael Collins.

Ο πρώτος άνθρωπος που πάτησε στην Σελήνη λεγόταν Neil Armstrong.

Ο δεύτερος άνθρωπος, που φαίνεται στην γνωστή φωτογραφία ανθρώπου στην Σελήνη, λεγόταν Edwin Eugene ‘Buzz’ Aldrin.

Η αποστολή της τελευταίας προσσελήνωσης λεγόταν «Apollo 17»

Η φράση που ακολούθησε την «επιτυχή αποτυχία» του «Apollo 13» ήταν:

Failure is not an option

(Η αποτυχία δεν θεωρείται επιλέξιμη).

Buzz Aldrin photographed by Neil Armstrong

Στις 7 Μαρτίου 2012 το σκάφος Lunar Reconnaissance Orbiter φωτογράφησε ότι απέμεινε στην Σελήνη από την αποστολή Apollo 11 συμπεριλαμβανομένων των πατημασιών του Άρμστρονγκ και του Ώλντριν.

"Houston, Tranquility Base here, the Eagle has landed."

Neil Armstrong, July 20, 1969, 20:17 UTC 

και από την βάση της Ηρεμίας εδώ στο Σαν Μπενεντέτο ιν Αλπε,

Καληνύχτα και καλή τύχη.

The Vehicle Assembly Building at Cape Canaveral,
Photo by Dimitris, November 30, 2018

Το Κτήριο Συναρμολόγησης Οχημάτων (Vehicle Assembly Building ή VAB)
όπου συναρμολογήθηκαν καθέτως όλοι οι πύραυλοι και σκάφη του προγράμματος Apollo
και όλες οι μετέπειτα αποστολές του Διαστημικού Λεωφορείου.

Φωτογραφημένο από τον υπογράφοντα στις 30 Νοεμβρίου 2018, όταν ο γιός μου ο Κώστας,
μου έκανε δώρο μια μέρα στο Ακρωτήριο Κανάβεραλ την ημέρα που έγινα 60 χρονών,
και μάλιστα έβγαλα για πρώτη φορά εισιτήριο με έκπτωση ηλικίας.
Ήταν η τρίτη φορά που πήγα εκεί, μετά το 1989 και το 2012.

Οι ωθητήρες του πυραύλου Saturn V που έστειλε στην Σελήνη τους αστροναύτες.

Αυτός είναι πραγματικός Saturn V που προοριζόταν για το Apollo 18 αλλά δεν χρησιμοποιήθηκε ποτέ.

Καραγκιόζ

Η αβάσταχτη ελαφρότητα της ασυδοσίας του λεγόμενου «κράτους» των Γραικών ραγιάδων.

Γελοιογραφία #1

Έχω ένα λογαριασμό ταμιευτηρίου στην Εθνική όπου επί χρόνια είχα 0,00 Ευρώ.

Τον Νοέμβριο του 2018 το υπόλοιπο του λογαριασμού έγινε ξαφνικά αρνητικό, -3.333,01.

Μετά από 27 τηλεφωνήματα σε διάφορες υπηρεσίες έμαθα ότι επρόκειτο για 1.135,00 Ευρώ σύνταξη που το ΙΚΑ είχε βάλει στον λογαριασμό της μητέρας μου έντεκα χρόνια πριν, «τέλη Οκτωβρίου» του 2007, συν 2.198,01 Ευρώ πρόστιμο.

Τον λογαριασμό της μητέρας μου τον είχα κλείσει τον Σεπτέμβριο του 2007. Τα χρήματα αυτά ποτέ δεν τα είδα και επί έντεκα χρόνια κανείς από το «κράτος» δεν  μου είπε τίποτα.

Από τον Ιανουάριο μέχρι σήμερα το λεγόμενο «κράτος» δεν μπορεί να μου απαντήσει στις δύο απλές ερωτήσεις του 1) σε ποιον αριθμό λογαριασμού πιστεύουν ότι τα έβαλαν και 2) ποια συγκεκριμένη ημερομηνία.

Πρέπει κάπως να πείσω το «κράτος» να μου πει σε ποιο λογαριασμό τα κατέθεσαν ώστε να βρω από την Εθνική με διαδικασίες και έξοδά μου τι τα έκανε η Εθνική, ή, αν το «κράτος» δεν ξέρει που τα κατάθεσε, αν τα κατέθεσε, να πάνε να γαμηθούνε οι καραγκιόζηδες.

Γελοιογραφία #2

Κατέθεσα στο Ελληνικό Υπουργείο Συγκοινωνών έγγραφο της Ιταλικής κυβέρνησης με μετάφραση από τις μεταφράσεις του Ελληνικού Υπουργείου, που αποδείκνυε ότι τις Ελληνικές πινακίδες κυκλοφορίας του τζιπ μου τις κατέθεσα στην Ιταλία 16 Οκτωβρίου του 2013, και πήρα Ιταλικές πινακίδες για το αυτοκίνητο.

Εντελώς ανεξάρτητα, δηλώνω κάθε χρόνο και πληρώνω την φορολογία εισοδήματος από νοίκια στην Ελλάδα.

Το 2019, Μεγάλη Τετάρτη, το Ελληνικό λεγόμενο «κράτος» μου χρέωσε 12,800 Ευρώ φορολογία εισοδήματος για το έτος 2015, επί εισοδήματος 9,200 Ευρώ, με αιτιολογία ότι το τζιπ ήταν στην Ελλάδα με Ελληνικές πινακίδες όλο το 2014 και επειδή είναι 4,000 κυβικά αυτός ο κυβισμός είναι τεκμήριο αμύθητου πλούτου και ότι η δήλωσή μου του 2015 ήταν ψευδής.

Τώρα πρέπει να βρω στο Συγκοινωνιών τις αποδείξεις που ήδη έχουν από χρόνια, ότι το αυτοκίνητο δεν είχε Ελληνικές πινακίδες από το 2013 και ότι βρισκόταν στην Ιταλία με Ιταλικές πινακίδες από το 2013, και να πάω τα στοιχεία αυτά εγώ από το Συγκοινωνιών στην Εφορία.

Δεν είμαι σίγουρος αν αυτό σημαίνει ότι πρέπει να πάω τα στοιχεία αυτά εγώ προσωπικά από το Σεράι του Βεζύρη στην καλύβα του Καραγκιόζη, ή από την καλύβα του Καραγκιόζη στο Σεράι του Βεζύρη…

Εχω μια χαζή ερώτηση να κάνω... Είναι γεγονός ότι από την απότομη στροφή αρισερά και τα πολλά νταούλια που χτυπάνε για να χορεύει η Ευρώπη, ο Σύριζα ζαλίστηκε και στελνει ΨΕΥΔΗ στοιχεία στς Βρυξέλες ως προς το τι έχει λαμβάνειν από τους ραγιάδες τους Γραικούς, για να αυτοδουλεύεται η Ευρώπη στα νούμερα και να λέει ότι βγήκαμε τάχα από την λεγόμενη "κρίση". Και τα υπουργεία του Σύριζα απλά εφευρίσκουν ανυπαρκτα χρέη των πολιτών και τα παρουσιάζουν ως μελλοντικό εισόδημα της κυβέρνησης στα χαρτιά. ΑΥΤΟ το γνωρίζουν οι Γραικοί; κι' αν το γνωρίζουν, τι κάνουν περί αυτού;

Χρόνια Πολλά και Καλή Πρωτομαγιά.

Μαγαζάκι

Κι’ έτσι, στις 7 Φεβρουαρίου 2019 μπήκε το μπλογκ στον ένατο χρόνο του. Είναι αλήθεια ότι από 202 αναρτήσεις το 2013 και 255 το 2015, ο όγδοος χρόνος, το 2018 δεν είχε παρά 16. Το μπλογκ δεν έχει κλείσει ούτε πρόκειται, ποτέ, αλλά μάλλον ο κόσμος αλλάζει καθώς οι όχλοι προχωράν με βήμα σταθερό να ξανακάψουνε την Βιβλιοθήκη της Αλεξάνδριας φτου κι’ απ’ την αρχή. 

Εγώ εν τω μεταξύ, έχοντας κλείσει τα 30 για δεύτερη φορά, και αφού έχτισα την δική μου βιβλιοθήκη της όποιας εργασίας έχω κάνει μέχρι σήμερα, εδώ στην σελίδα μου sivyllis.com, είπα να προεκταθώ ολίγον κερδοφόρα με πιο άμεσο τρόπο και έκανα την εργασία μου διαθέσιμη σε μια ιστοσελίδα που λέγεται Fine Art America / Pixels από όπου μπορεί κανείς να αγοράσει τις εικόνες μου με ένα κλικ, ως τυπωμένες φωτογραφίες οποιουδήποτε μεγέθους, με ή χωρίς κάδρο, ή τυπωμένες σε κουβέρτες, πετσέτες, φλυτζάνια του καφέ και άλλα πολλά είδη διακόσμησης, του σπιτιού και αξεσουάρ.

Μπορείτε να ρίξετε μια ματιά…

dimitris-sivyllis.pixels.com

και εδώ, το ίδιο ακριβώς αλλά σαν Fine Art America αντί για "προσωπικό":

fineartamerica.com/profiles/dimitris-sivyllis.html

Όνειρα

Όλοι έχουμε όνειρα, και μερικές φορές κάποια βγαίνουν αληθινά. Όμως είναι ακόμα καλύτερα όταν ποτέ δεν είχαμε φανταστεί ή τολμήσει να ονειρευτούμε πράγματα που βγαίνουν αληθινά…

Πριν κάμποσες μέρες είχα τα γενέθλιά μου και έγινα Τριάντα χρονών για δεύτερη φορά! Η Μαργαρίτα είχε την ιδέα να πάμε στον Κώστα και στην Λίντσι, στο σπίτι του Κώστα στην Φλώριδα. Για να πάμε, πετάξαμε σαν οικογένεια πιλότου, δωρεάν, και, μια και υπήρχαν και μπροστά άδειες θέσεις, πετάξαμε από το Μιλάνο στην Νέα Υόρκη πρώτη θέση σε καρέκλες που γινόντουσαν οριζόντια κρεβάτια μπροστά από την οθόνη 22 ιντσών, και μετά πετάξαμε στο Ορλάντο όπου μας πήρε ο Κώστας για τα 60 λεπτά οδήγημα στο Σπρους Κρηκ στο Πορτ Όραντζ, νότια της Ντεητόνα και βόρεια της Νιού Σμύρνα. Εκεί αγόρασε ένα σπίτι 230 τετραγωνικά πρόπερσι, και πέρσι αγόρασε ένα δεύτερο σπίτι να το νοικιάζει. Σε μία ιδιωτική κοινότητα με ιδιωτικό αεροδρόμιο και αεροπλάνα στα γκαραζ δίπλα στα σπίτια. Είναι 28 χρονών και οικονομικά ανεξάρτητος από τα 21. Κάτι πρέπει να κάναμε σωστά.

Το πρώτο πρωινό κάναμε βόλτα στην γειτονιά με το αυτοκινητάκι του γκολφ. Ένας γείτονας εργαζόταν στην μηχανή του αεροπλάνου του. Ένα αεροπλάνο πολύ γνωστό που πηγαίνει σε αεροπορικές επιδείξεις και εκθέσεις, μια και είναι ένα από τα πολύ λίγα καλά διατηρημένα και άξια πτήσης Πί-52 Μάστανγκ του Β’ Πολέμου. Το συγκεκριμένο, χτισμένο το 1945. Δύο ήταν τα καλύτερα μαχητικά αεροπλάνα, μύθοι και είδωλά μου. Το Βρετανικό Σπίτφάηαρ και το Αμερικανικό Μάστανγκ. Ο Τζεφ είδε πως το κοιτούσα με σεβασμό και αγάπη καθώς μιλούσαμε, και με ρώτησε αν θέλω να κάτσω μέσα, στο πιλοτήριο ενός …Μάστανγκ. Ανέβηκα και κάθισα μέσα κάπου ένα τέταρτο, δουλεύοντας το χειριστήριο, κοιτώντας τα όργανα, καθώς φανταζόμουνα ότι είμαι στον αέρα στον γαλάζιο ουρανό, στα σύννεφα, με άλλα Μάστανγκ και με Μέσερσμιτ 109 γύρω μου… κλαίγοντας με πραγματικά δάκρυα συγκίνησης και χαράς.

Το δεύτερο πρωινό ο Κώστας είχε κανονίσει με άλλο φίλο του, επίσης λεγόμενο Τζεφ, πιλότο της Γιουνάιτεντ σαν τον Κώστα, να με πάρει επάνω, με το ακροβατικό του Ρωσικό Γιακ-52. Δύο θέσεις η μία πίσω από την άλλη με πλαστικό κάλυμμα που το σέρνεις για να το κλείσεις. Μου έδωσα και φόρεσα αλεξίπτωτο όπως λένε οι κανονισμοί, και μου εξήγησε πως να το χρησιμοποιήσω: Σε περίπτωση ανάγκης θα γύριζε το αεροπλάνο ανάποδα ώστε το έδαφος να είναι πάνω από το κεφάλι μας, θα έπρεπε εγώ να σύρω το κάλυμμα για να ανοίξει, να λύσω την ζώνη ασφαλείας, να αφήσω την βαρύτητα να με βγάλει από το αεροπλάνο, και, καθώς θα έπεφτα προς την Γη να έπιανα με το αριστερό μου χέρι το σύρμα του αλεξίπτωτου και να έκανα την χορευτική κίνηση που έκανε ο Τζων Τραβόλτα στο τραγούδι “Staying Alive!”, όπου έβαζε το χέρι του στην καρδιά και το τέντωνε επάνω αριστερά (για να ανοίξει το αλεξίπτωτο).

Πετάξαμε μισή ώρα από την οποία δέκα λεπτά με άφησε να πετάξω το αεροπλάνο εγώ. Έκανε λουπ, και μερικές φορές γύρισε το αεροπλάνο 360 μοίρες όπου το έδαφος γύριζε γύρω από την άτρακτο, όπου στις 180 μοίρες η Γη ήταν από πάνω μας. Έκανε και απότομες στροφές και πάνω και κάτω, όπου η βαρύτητα έφτανε πότε θετικά, πότε αρνητικά μέχρι 3g (τρεις φορές την βαρύτητα της Γης).

Μου είχε πει που θα βρω και την πλαστική σακούλα για να μην αφήσω εμετό στο χειριστήριο αλλά δεν την χρειάστηκα. Ήταν υπέροχα και ήμουν συγκεντρωμένος στο τι κάναμε και δεν ανακατεύτηκα καθόλου. Όταν η διασκέδαση τελείωσε και πλησιάζαμε να προσγειωθούμε, με ήρεμη πτήση πλέον και το διάδρομο μπροστά μας, επέτρεψα στον εαυτό μου να αισθανθώ την συγκίνηση της εμπειρίας και έτρεξαν πάλι μερικά δάκρυα χαράς. Και, καθώς αλάφρωσα τον έλεγχο και την συγκέντρωση, και επέτρεψα την συγκίνηση, ένοιωσα το στομάχι μου να …ξυπνάει. Αλλά ευτυχώς είχα την πλαστική σακούλα. Καθώς προσγειωνόμασταν.

Την Τρίτη μέρα, στα γενέθλιά μου, ο Κώστας μας πήγε 45 λεπτά νότια στο Ακρωτήριο Κανάβεραλ, στο Διαστημικό Κέντρο Κέννεντυ, από όπου εκτοξεύτηκαν όλοι οι πύραυλοι για τα προγράμματα Μέρκουρι, Τζέμινάη και Απόλλο, και τα Διαστημικά Λεωφορεία. Είχα ξαναπάει το 1989 και το 2012, αλλά αυτή την φορά είχαν εκθέσει και το Διαστημικό Λεωφορείο Ατλάντις.

Το 1983 ζώντας στο Λονδίνο, είχα πάει στο Στάνστεντ να δω το Διαστημικό Λεωφορείο Έντερπράιζ στη αρχή του προγράμματος. Τώρα είδα και το Ατλάντις μετά από το τέλος του προγράμματος, 35 χρόνια αργότερα.

Είπαμε πλέον ότι, για τα γενέθλιά μου, ο Κώστας με κάνει να κλαίω κάθε μέρα και περιμέναμε να δούμε αν θα συνεχίσω να κλαίω, αλλά τις επόμενες εφτά μέρες απλά γελούσα!

Ένα μήνα πριν είχαμε πάει στο Λονδίνο για το πάρτυ-έκπληξη που είχε οργανώσει η σύζυγός του για έναν συμμαθητή μας από το Κολέγιο. Η Μαργαρίτα και εγώ μείναμε με άλλο συμμαθητή ο οποίος είναι επιλεγμένος ως αδελφός μου, στην καινούργια φάρμα που αγόρασε στο Σάφολκ, 2 ώρες βόρεια του Λονδίνου, με την σύζυγό του και τρεις κόρες. Τυχαίνει να βρίσκεται κοντά σε ένα παλιό αεροδρόμιο του Β’ Πολέμου Αμερικανικών βομβαρδιστικών Β-17. Το πρώτο πρωινό που ξύπνησα στην φάρμα βγήκα έξω στον κήπο στην σαιζλόνγκ κάτω από έναν τέλεια γαλανό ουρανό και καθώς άρχισα να καπνίζω άκουσα μια μηχανή, και ήξερα αμέσως ότι είναι μηχανή Μέρλιν αλλά δεν ήξερα πως είναι δυνατόν να ακούω την συγκεκριμένη μηχανή σήμερα. Κοιτώντας ψηλά είδα ένα Σπίτφάηαρ του Β' Πολέμου να κάνει ελιγμούς και παιγνίδια από πάνω μου για 10 λεπτά. Ήταν, φαίνεται, η εισαγωγή των γενεθλίων που θα ακολουθούσαν.

~~~