Αλλαγές

Η Ελλάδα άλλαξε (και πάλι) την Ευρώπη, για πάντα!

Ότι και να γίνει.

Είναι μιά στιγμή που θα μας κάνει υπερήφανους, και γιατί όχι; Όλοι έχουν το δικαίωμα μιας τέτοιας στιγμής, και αυτή είναι η στιγμή της Ελλάδας. Είμαι και εγώ υπερήφανος για αυτή την στιγμή, πρώτιστα γιατί το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος ήταν σεισμός της τάξης των 62 ποσοστιαίων μονάδων, που στηρίζει ενότητα και ομοψυχία (άσχετα επιλογής --το τι επιλέξαμε είναι άλλου παπά βαγγέλιο) και επίσης επειδή η επιλογή μας πήγε κόντρα σε κάθε κατεστημένο, και με ηθικά δίκαιο λόγο (Ηθικά. Λογικά, είναι άλλο θέμα).

Μέχρι στιγμής δύο απώλειες που θα βοηθήσουν την χώρα και έπρεπε να συμβούν: Απολύθηκε από τους Έλληνες ο Σαμαράς, και απολύθηκε από όλους ο Βαρουφάκης. Οι παραιτήσεις τους, δεκτές.

Το τι γίνεται μετά από την χαρμόσυνη στιγμή το λέμε παρακάτω. Πριν φτάσουμε όμως εκεί, ας σταθούμε στο γεγονός του ότι η Ελλάδα άλλαξε (και πάλι) την Ευρώπη, για πάντα.

Ότι και να γίνει.

Αν η Ευρώπη κρατήσει την στάση του ότι δεν μπορούν να αλλάξουν οι κανόνες και οικονομικές πρακτικές, δεν μπορεί να χρηματοδοτηθεί η Ελλάδα με τους όρους που απαιτεί και πρέπει η Ελλάδα να βγει από το Ευρώ, τότε, εκτός του ότι η Ευρώπη θα αποκαλύψει εαυτόν ως απάνθρωπη οικονομική δικτατορία, επίσης ξεγυμνώνεται από τον μύθο της Ένωσης, μιά που επιτρέπει την διάσπασή της, και την εξόντωση ενός λαού εκτός Ευρώ. Και υποφέρει οικονομικά από την χρεοκοπία και αναχώρησή μας. Αλλαγή για πάντα, που πιθανώς θα είναι το πρώτο βήμα προς διάλυση της ΕΕ μετά από κάμποσα χρόνια.

Αν η Ευρώπη καταθέσει τα όπλα στα πόδια της Ελλάδας, και κουρέψει/αναδιαρθρώσει το χρέος, και βάλει πιο ήπια μέτρα, προσθέτοντας επενδύσεις για ανάπτυξη, χάνουν την πυγμή τους κυβερνήσεις με πρώτη της Γερμανίας (και ανοίγουν εαυτόν για πολιτική αποκαθήλωση). Ανοίγουν οι πόρτες για αγανάκτηση των Ιρλανδών, Ιταλών, Ισπανών και Πορτογάλων που ήταν καλά παιδιά και είχαν κάνει ότι τους είχαν πει. Τσαντίζονται μερικά μικρά κράτη που έχουν χαμηλότερους μισθούς και συντάξεις από εμάς... Λυσσάει η Φινλανδία. Και, το σημαντικότερο, η καινούργια "σοσιαλιστική" οικονομική πολιτική αποδυναμώνει σύντομα το Ευρώ και την Ευρωπαϊκή οικονομία (όπως έχουν το συνήθειο να κάνουν οι σοσιαλιστικές οικονομικές πολιτικές). Αλλαγή για πάντα, που πιθανώς θα είναι το πρώτο βήμα προς διάλυση της ΕΕ μετά από λίγα χρόνια ή και συντομότερα.

(Ποιο από τα παραπάνω βλέπετε να παίζει;)

Η Ελλάδα άλλαξε την Ευρώπη για πάντα, αλλά ότι και να έρθει, η αλλαγή αυτή σημαίνει την εν καιρώ και σε στάδια διάλυση της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Μπορούμε να είμαστε υπερήφανοι που η Ελλαδίτσα άλλαξε την Ευρώπη.
Το προς ποια κατεύθυνση την άλλαξε, και γιατί... είναι άλλο θέμα.

Μπορεί άραγε να συμβεί κάτι ενδιάμεσο ή διαφορετικό από τα παραπάνω δύο σενάρια, και να μην φέρει η αλλαγή την εν καιρώ διάλυση; Όλα είναι πιθανά αλλά δεν βλέπω τρίτο σενάριο.

Βλέπω μόνο τα παραπάνω Ευρωπαϊκά αδιέξοδα που βλέπουν μπροστά τους και οι Ευρωπαίοι καθώς περιμένουν την ...Επιστροφή των Ελλήνων στο τραπέζι.

Τώρα, ας αφήσουμε την Ευρώπη και ας σκεφτούμε τι θα γίνει η ίδια η Ελλάδα.

Ας το σκεφτούμε λίγο.

Γίνεται άραγε να προχωρήσουμε με οποιοδήποτε σενάριο, μόνοι μας ή με την Ευρωζώνη, χωρίς να αλλάξουμε το πελατειακό κράτος, την διαφθορά, την ανομία, την φοροδιαφυγή, τα συνδικάτα, τα κλειστά επαγγέλματα, το ασφαλιστικό... Τις πρακτικές της τουριστικής οικοτεχνίας (μην την λέμε και βιομηχανία, ε;) στα νησιά, όπου γίνεται της πουτάνας από το κλέψει-κλέψει; Αξιολόγηση με κυρώσεις στο Δημόσιο. Να χτίσουμε παιδεία και να κλείσουν τα φροντιστήρια; Να μειώσουμε τις εισαγωγές παράγωντας περισσότερα, και να αυξήσουμε τις εξαγωγές; Όχι. Πρέπει να τα αλλάξουμε, αλλιώς, πάλι στα ίδια θα καταλήξουμε, και σύντομα.

Αλλά... αν τα αλλάξουμε... γιατί δεν τα αλλάζαμε πριν πέντε χρόνια (όπως είχαμε υπογράψει στα μνημόνια αλλά ποτέ δεν το κάναμε) να γλυτώναμε από όλη αυτή την περιπέτεια;

Κι αν δεν τα αλλάξουμε;

Κι αν δεν μπορούμε να τα αλλάξουμε;

Τελεσίγραφα

ΟΧΙ, Αλέξη!

Αυτό είναι καλό! Ένα ισχυρό ποσοστό είτε του ΟΧΙ είτε του ΝΑΙ ήταν το ζητούμενο, όπως είχα γράψει και σε προηγούμενη ανάρτηση. Το ποιο από τα δύο δεν έχει πολύ σημασία γιατί η ερώτηση ήτανε λάθος ούτως ή άλλως. Αυτό που έχει σημασία είναι πως δεν μπλέκουμε με μιά-δυό ποσοστιαίες μονάδες. Επίσης είναι καλό γιατί τώρα άρχισε ανοιχτά η ΝΔ να ζητά από τον Σαμαρά να παραιτηθεί ΠΑΡΑΙΤΗΘΗΚΕ Ο ΣΑΜΑΡΑΣ!!! Γι αυτό και μόνο άξιζε το 61% ΟΧΙ!

Εγώ είμαι ευχαριστημένος για οτιδήποτε 60% και πάνω, γιατί απομακρύνει την ιδέα εμφυλίου.

Τώρα, το ότι είναι ΟΧΙ, φέρνει μόνο δύο πιθανά αποτελέσματα για το μέλλον της Ελλάδας στην Ευρωζώνη: Ή θα κερδίσει προσωπικά ο Τσίρπας, οπότε πρέπει να του φιλήσουμε τα πόδια όλοι, ή θα κερδίσει η Μέρκελ, οπότε με άλφα ή βήτα τρόπο θα την πληρώσουμε ακριβώτερα από ποτέ. Μένει να δούμε αν η Ευρώπη θα επιτρέψει στον εαυτό της να χάσει το παιγνίδι και να ανοίξει τις πόρτες σε όλους τους διαμαρτυρόμενους.

Η πραγματικότητα θα είναι στο τέλος, όπως πάντα, πιο παράξενη από οποιαδήποτε φαντασία.

Πάντως...

Ποιά είναι η διαφορά μεταξύ ενός τελεσίγραφου και μιάς τελικής προσφοράς;

- Το τελεσίγραφο δίνεται οποιαδήποτε στιγμή και λέει "ή κάνεις αυτό, ή σε τιμωρώ".

- Η τελική προσφορά είναι η τελευταία προσφορά την οποία επιτρέπει ο χρόνος πριν κλείσει μία διαπραγμάτευση.

Μετά από 5 μήνες διαπραγματεύσεις (που οι του ΣΥΡΙΖΑ τις τραβούσαν επίτηδες για να τις φέρουν στο Αμήν), ο χρόνος είχε τελειώσει και δεν χωρούσαν άλλες εξελίξεις.

Γιατί λοιπόν ο ΣΥΡΙΖΑ παρουσίασε την τελική προσφορά σαν "τελεσίγραφο";

Απλό: Ποντάρισε ότι όσοι Έλληνες δεν μπορούσαν να κάνουν αυτόν το λεπτό διαχωρισμό θα ψήφιζαν "Όχι!" όπως είναι και η ιδιοσυγκρασία του έθνους.

Έτσι σπέρνουν διχόνοια οι τσαμπουκόβιοι που σφετερίζονται το όνομα της Αριστεράς σαν μανδύα για τις προσωπικές φιλοδοξίες τους.

Οι Ευρωπαίοι δεν έδωσαν κανένα τελεσίγραφο. Ο Τσίπρας έπλασε το δικό του τελεσίγραφο και το πλασάρισε στον Ελληνικό λαό.

Και το αποτέλεσμα;

Μέχρι στιγμής, μιά τρύπα στο νερό.

Πως θα το ερμηνεύσουν αυτό στην Ευρώπη και πως θα αντιδράσουνε; Ο Τσίπρας θα πάει να ζητήσει συμφωνία και εκείνοι θα αρχίσουν να διαπραγματεύονται από την αρχή επί καινούργιων και χειρότερων βάσεων, όταν είναι έτοιμοι. Αυτό θα γινότανε τελικά, ότι και να έβγαζε το δημοψήφισμα.

***

Και από τον ξένο τύπο :-)

Συγκεκριμένα, την τοπική έκδοση μιάς επαρχιακής μας εφημερίδας...

Από την περασμένη Τετάρτη.

Μόλις τώρα κατάφερα να βρω κόπια 'δω πάνω. Ανησυχούσα γιατί συνεντεύξεις από το τηλέφωνο με τα Ιταλικά μου... ένας θεός ήξερε τι θα έγραφε ο δημοσιογράφος ότι είπα. Την περασμένη φορά που μου είχε πάρει συνέντευξη ο συγκεκριμένος δημοσιογράφος πριν μήνες για κάτι άλλο, του είχα πει ότι έζησα 18 χρόνια στις ΗΠΑ και ότι ζω 7 χρόνια στο Σαν Μπενεντέτο, και είχε γράψει ότι ζω 18 χρόνια στο Σαν Μπενεντέτο και παίρνω σύνταξη από τις ΗΠΑ. Ανησυχούσα τι θα έγραφε τώρα για πράγματα πολύ πιο πολύπλοκα... Και έγραψε ότι είμαι εδώ 8 χρόνια, σωστά, αλλά ότι ήμουνα σκηνοθέτης στην Αμερική. Αμ θά 'θελα, αλλά λυπάμαι, δεν ήμουνα. Ιδέα δεν έχω από που το βρήκε αυτό να το γράψει. Τουλάχιστον αυτά που είπα για το δημοψήφισμα τα έγραψε μέσες άκρες όπως τα εννοούσα. Πάλι καλά.

Για να μην μεταφράζω, βασικά είναι τα ίδια που γράφω κι εδώ τόσο καιρό...
και με κλικ μεγαλώνει για όποιους διαβάζουν Ιταλικά ;-) Αν είναι μικρή η οθόνη, το jpg είναι μεγάλο αν το κατεβάσετε.

Αντίδραση

Υπάρχει διαφορά μεταξύ αντίστασης και αντίδρασης.

Ο Αλέξης Τσίπρας υποσχέθηκε τα πάντα στους πάντες ξέροντας ότι έλεγε ψέματα (ή μήπως είναι ηλίθιος και τα πίστευε και ο ίδιος), και το έκανε αυτό πολύ έξυπνα. Πήγε σε ένα λαό σε απόγνωσή και του είπε ότι φταίνε όλοι οι άλλοι. Νομιμοποίησε την έλλειψη ευθύνης.

Η στρατηγική του ΣΥΡΙΖΑ βασίστηκε στην αντίδραση αντί στην αντίσταση. Στο τι θα ήθελε ο κόσμος να έχει αντί στο τι μπορεί να έχει.

Στο τέλος, κολλημένος στον τοίχο, βρήκε την τέλεια λύση. Το διχαστικό και άνευ νοήματος δημοψήφισμα όπου ο Τσίπρας κερδίζει είτε με ΟΧΙ είτε με ΝΑΙ, αλλά όπου και με τις δύο επιλογές καταβαραθρώνεται ο Ελληνικός λαός.

Με ΟΧΙ δικαιώνεται και γίνεται ήρωας των πνιγμένων πάνω από το νεκροταφείο που έχτισε.

Με ΝΑΙ επιβιώνει η κυβέρνηση γιατί δεν χρειάζεται να πείσει τους βουλευτές του, επικαλούμενος την βούληση του λαού.

Η τέλεια λύση για τον Τσίπρα και το τελειωτικό αδιέξοδο για την Ελλάδα.

Το 1821 και το 1940 ήταν αντίσταση. Το 2015 είναι αντίδραση.

Μιά τρύπα στο νερό που θα ξεπλύνει τα χέρια του Τσίπρα είτε έτσι είτε αλλιώς, και δεν θα προσφέρει τίποτα σε κανέναν παρά μόνο μιζέρια ή μιζέρια.

Μόνο το γεγονός ότι δεν υπάρχουν χαρτονομίσματα ούτε τράπεζες...

Και το γεγονός ότι κανείς στην Ευρώπη δεν πρόκειται πλέον να μιλήσει σοβαρά στον Αλέξη Τσίπρα. Ήδη δεν δέχονται να μιλήσουν στον Βαρουφάκη.

Αλλά τα κλειδιά της πραγματικότητας δεν τα κρατάει ούτε ο Τσίπρας ούτε ο λαός. Τα κρατάνε οι Ευρωπαίοι, και η πραγματικότητα είναι ότι για εκείνους τίποτα δεν θα αλλάξει μιά που είτε το ΟΧΙ είτε το ΝΑΙ θα κερδίσει με ελάχιστες ποσοστιαίες μονάδες διαφορά.

Μια τρύπα στο νερό.

Και από αύριο περιμένουμε τις τακτικές καθυστέρησης από την Ευρώπη και την ακόμα μεγαλύτερη δημαγωγία και ψέματα από την Ελλάδα.

Οι τράπεζες θα ανοίξουνε Τρίτη.

Δεν ξέρουμε ακόμα πια Τρίτη, ποιου μήνα, και με τι νόμισμα.

Ιδανικά;

Το δυστύχημα με τους Έλληνες (αλλά και με τους Ευρωπαίους) είναι πως πιστεύουν ότι οι άλλοι λαοί και κυβερνήσεις σκέφτονται, λειτουργούν και αντιδρούν όπως εκείνοι. Επίσης, ερμηνεύουν τα λεγόμενα και πράξεις των άλλων λαών και κυβερνήσεων με την δική τους "λογική".

Τέτοια συμπεριφορά, βασισμένη στο συνηθισμένο μείγμα άγνοιας-υπεροψίας που διέπει την Ελληνική κουλτούρα, και της υπεροπτικής αδιαφορίας που διέπει τους κρατούντες της Ευρώπης, είναι καταδικασμένη σε πλήρη αποτυχία. 

Δεν λέω ότι οι Έλληνες σκέφτονται λανθασμένα. Λέω ότι είναι λάθος να κάνουμε σχέδια, και να κρίνουμε, περιμένοντας ότι οι άλλοι σκέφτονται σαν εμάς.

Η απόδειξη του πόσο "θανατηφόρο" είναι το να περιμένεις ότι ο άλλος σκέφτεται σαν εσένα είναι τα λάθη που έκανε η ΕΕ και η τρόικα τα περασμένα 5 χρόνια. Τα προγράμματα που επέβαλαν ίσως να λειτουργούσαν με το δικό τους σκεπτικό. Αλλά δεν λειτούργησαν, και απέτυχαν οικτρά όταν καλέστηκαν να τα εφαρμόσουν Έλληνες. Σε αυτό δεν φταίνε οι Έλληνες αλλά εκείνοι που επέβαλαν προγράμματα ανεφάρμοστα στην Ελληνική πραγματικότητα.

Η παρεξήγηση ανάμεσα σε κουλτούρες όσον αφορά το σκεπτικό είναι νόμισμα με δύο όψεις, ένα παράθυρο-διπλός-καθρέπτης, και,  στην προκειμένη περίπτωση, τα κάνανε θάλασσα και οι μεν και οι δε. Κατά την γνώμη μου, επειδή όλοι περιμένουν από τους άλλους να σκέφτονται και να δρουν όπως εκείνοι.

Το μεγαλύτερο δυστύχημα, το τραγικότερο μέρος αυτής της εξίσωσης, είναι ότι στο τέλος επιβιώνει (και γράφει την Ιστορία) όποιος έχει τα περισσότερα λεφτά. 

Εκείνοι με τα λιγότερα λεφτά, θα είχαν σαν μόνο όπλο μία στρατηγική βασισμένη στην πραγματική κατανόηση των θέσεων του "εχθρού".

Στο τέλος όμως, δε πα να κόπτονται υπέρ της Ελλάδας χίλιοι δόκτορες και εκατομμύρια Ευρωπαίοι... Τα νήματα τα κινούν και πάντα θα τα κινούν εκείνοι που έχουν τα λεφτά. Γι' αυτό έμειναν στην ιστορία προσωπικότητες όπως ο Ιησούς και ο Μαρξ και ιδρύθηκαν "θρησκείες" στο όνομά τους. Γιατί μίλησαν, όπως και έπρεπε, εναντίων αυτής της Δαρβινικής πρακτικής.

Στην τελική, μπορεί κανείς να πεθάνει ήρωας, ή να επιζήσει για να πολεμήσει πάλι μιά άλλη μέρα. Ίσως η τιμημένη επιλογή να είναι το να πεθάνει κανείς για προσωπικά ιδανικά. Ίσως η σωστότερη επιλογή είναι το να επιζήσει και να συνεχίσει να πολεμά. Η επιλογή εξαρτάται από τον κάθε άνθρωπο. Το γεγονός είναι ότι οι νεκροί σταματούν να πολεμούν, οι ίδιοι, παρά μόνο, ίσως, δίνουν λαβή στους επόμενους να συνεχίσουν...

Προσωπικά, προτιμώ να επιζήσω για να πολεμήσω μιά άλλη μέρα παρά να πέσω σε  μία μάχη προδεδικασμένης κατάληξης.

http://www.interfluidity.com/v2/5965.html

ΝΟΧΙ

Μία διευκρίνηση. Δεν είμαι υπέρ του ΝΑΙ ούτε υπέρ του ΟΧΙ. Καταγγέλλω την διατύπωση και το θέμα του δημοψηφίσματος ως άνευ υφής --ως χειραγώγηση. Ως πράξη με κομματικά αντί για εθνικά κίνητρα, πιστεύοντας ότι η μόνη ομόψυχη επιλογή είναι το Άκυρο. 

Άλλη μία διευκρίνηση. Δεν είμαι "μνημονιακός" ούτε "αντιμνημονιακός". Πιστεύω πως ούτε τα μνημόνια, ούτε το Ευρώ, ούτε τα κουρέματα, ούτε η Δραχμή θα σώσουν αυτόν τον τόπο αν δεν αλλάξει πρώτα ο τόπος: αν δεν πάψει να υπάρχει το πελατειακό κράτος, η παντοδυναμία των συνδικάτων, τα κλειστά επαγγέλματα, η έλλειψη αξιολόγησης στο δημόσιο, η καταβαράθρωση του ιδιωτικού τομέα, η πίστη ότι οι συντάξεις βγαίνουν από ένα απύθμενο πηγάδι... και η ιδεοληψία.

Όσον αφορά το τι έρχεται...

Η κυβέρνηση λέει πως το ΟΧΙ είναι άρνηση συγκεκριμένης πρότασης, και πως με ΟΧΙ θα διαπραγματευτούνε καλύτερα και θα έχουμε συμφωνία αμέσως. Λέει, η κυβέρνηση να ψηφίσουν ΟΧΙ όσοι δεν εγκρίνουν την πρόταση.

Η κυβέρνηση λέει πως το ΝΑΙ είναι αποδοχή συγκεκριμένης πρότασης, και πως με ΝΑΙ θα αποδεχτούνε και θα υπογράψουν την πρόταση αμέσως. Λέει, η κυβέρνηση να ψηφίσουν ΝΑΙ όσοι εγκρίνουν την πρόταση.

Η κυβέρνηση κόπτεται ότι δεν διακυβεύεται η θέση μας στο Ευρώ και ότι οι δανειστές θα δεχτούν να διαπραγματευτούν είτε με ΟΧΙ είτε με ΝΑΙ, και ότι θα υπάρξει άμεση συμφωνία.

Βεβαίως, κανείς δεν θα ψηφίσει για τους λόγους τους οποίους ζητά η κυβέρνηση.

ΟΧΙ θα ψηφίσουν εκείνοι που θέλουν να πουν όχι στους δανειστές, σαν διαμαρτυρία, ή αντίσταση.

ΟΧΙ θα ψηφίσουν εκείνοι που θέλουν να φύγουμε από το Ευρώ.

ΟΧΙ θα ψηφίσουν εκείνοι που θέλουν να διατηρήσουν την δομή και οργάνωση της οικονομίας και της κυβέρνησης όπως έχει, και πιστεύουν ότι πράγματι είναι δυνατόν να διατηρηθεί όπως έχει η δομή.

ΟΧΙ θα ψηφίσουν εκείνοι που ακολουθούν τυφλά τον ΣΥΡΙΖΑ.

ΟΧΙ θα ψηφίσουν εκείνοι που πιστεύουν ότι δεν υπήρχε πρόβλημα και ότι τα μνημόνια έφεραν την κρίση.

ΟΧΙ θα ψηφίσουν εκείνοι που μισούν εκείνους που θα ψηφήσουν ΝΑΙ.

ΝΑΙ θα ψηφίσουν όσοι θέλουνε να μείνουμε στο Ευρώ με οποιοδήποτε κόστος.

ΝΑΙ θα ψηφίσουν όσοι θέλουνε να φύγει ο ΣΥΡΙΖΑ.

ΝΑΙ θα ψηφίσουν όσοι πιστεύουν ότι μόνο με επιτήρηση μπορεί οποιαδήποτε Ελληνική κυβέρνηση να κάνει οτιδήποτε σωστό.

ΝΑΙ θα ψηφίσουν εκείνοι που φοβούνται το άγνωστο.

ΝΑΙ θα ψηφίσουν εκείνοι που μισούν εκείνους που θα ψηφήσουν ΟΧΙ.

Όμως...

Το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος, όποιο και να είναι, πρέπει να δώσει μία καθαρή νίκη σε μία πλευρά. Οποιοδήποτε αποτέλεσμα που να απέχει ελάχιστες ποσοστιαίες μονάδες από το άλλο, δεν θα παρέχει το κύρος για να προχωρήσει με εμπιστοσύνη ο νικητής.

Η κυβέρνηση δεν μπορεί να πάει στην Ευρώπη και να απαιτήσει καλύτερους όρους, αν το ΟΧΙ νίκησε με μόνο 2-3 ποσοστιαίες μονάδες. Ούτε η Ευρώπη μπορεί να εκλάβει την αντίστοιχα μικρή νίκη ενός ΝΑΙ σαν πράσινο φως από τον λαό για μέτρα. Με 52% ΟΧΙ, η Ευρώπη θα υποστηρίξει ότι δεν μπορεί να αφήσει ξεκρέμαστα τα 48% των Ευρωπαίων πολιτών της Ελλάδας. Με 52% ΝΑΙ, η κυβέρνηση θα επιμείνει ότι η δημοτικότητά της ανέβηκε 200% από τον Ιανουάριο, πράγμα το οποίο απλά δεν είναι αλήθεια.

Τον Ιανουάριο ο ΣΥΡΙΖΑ πήρε 22% των εγγεγραμμένων ψηφοφόρων και 36% των έγκυρων ψήφων, φτάνοντας σε 149 έδρες μετά από το μπόνους εδρών. Τώρα ο ΣΥΡΙΖΑ έστησε ένα δημοψήφισμα όπου θα του δοθούν ποσοστά στα '40 ή στα '50 τοις εκατό. Αυτό λέγεται "τρικ με καθρέφτες" και το βρίσκουμε στα Λούνα Παρκ. Διότι, τα 22% των εγγεγραμμένων και τα 36% των εγκύρων, τον Ιανουάριο, ψήφισαν το πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης, μέσα στο Ευρώ. Δεν ψήφισαν να κλείσουν οι τράπεζες και να βγούμε από το Ευρώ. Εμμέσως, ο ΣΥΡΙΖΑ ζητά αυτήν την εντολή τώρα.

Είτε η μία είτε η άλλη πλευρά πρέπει να έχουν μια καθαρή και αδιαμφησβήτητη νίκη για να προωθήσουν την ατζέντα τους. Αρκετές ποσοστιαίες μονάδες μεταξύ τους. 60% ΟΧΙ, ή 60% ΝΑΙ.

Όμως όλες οι ενδείξεις προτείνουν ότι η νίκη θα έρθει με μόνο μερικές ποσοστιαίες μονάδες. Τα ΟΧΙ και τα ΝΑΙ έρχονται με διαφορά στήθους, μην δίνοντας εγκυρότητα ούτε στο ένα ούτε στο άλλο για οποιουδήποτε είδους διαπραγματεύσεις...

Είναι γεγονός ότι η προ-δημοψηφίσματος εκστρατεία και η συμπεριφορά όλων, και όλων ανεξαιρέτως των μήντια και της ίδιας της κυβέρνησης είναι επιπέδου τραγικής και ποταπής χειραγώγησης, βασισμένη εντελώς στην διχόνοια, το μίσος και την παραπληροφόρηση.

Όπως επίσης είναι γεγονός ότι το λεγόμενο δημοψήφισμα είναι αέρας κοπανιστός γιατί δεν έχει κανένα αντίκρισμα στην πραγματικότητα. Μιλά για Όχι σε πρόταση που δεν υπάρχει πιά, και Ναι που δεν προσφέρεται από τους δανειστές παρά μετά από βδομάδες ή μήνες νέων διαπραγματεύσεων.

Ο Αλέξης Τσίπρας λέει ότι θα επιστρέψει στις Βρυξέλες είτε με Όχι είτε με Ναι για άμεση συμφωνία, αλλά οι Ευρωπαίοι λένε ότι με Όχι δεν θα υπάρξουν διαπραγματεύσεις και με Ναι το μνημόνιο θα είναι χειρότερο (από εκείνο του "Ναι") και θα πάρει βδομάδες ή μήνες.

Ποιόν να πιστέψουμε;

Δυστυχώς το τι θα γίνει από Δευτέρα στις Βρυξέλες δεν θα το επιβάλει ο Τσίπρας αλλά θα το υπαγορεύσουν οι Ευρωπαίοι. Αυτή είναι η μόνη πραγματικότητα. Την οποία όλοι την γνωρίζουν, κι ας μην θέλουν πολλοί να την παραδεχτούν.

Αν από Δευτέρα, Τρίτη, το βρίσκετε δύσκολο να μπείτε στο ίντερνετ, αν υπάρχουν προβλήματα επικοινωνιών με κινητά, αν οι επικοινωνίες είναι προβληματικές, αυτό θα σημαίνει ότι καλύτερα να ασφαλιστεί ο κόσμος στα σπίτια του μέχρι νεοτέρας. Αν είναι να χειροτερέψουν δραστικά τα πράγματα, θα φανεί πρώτα από τις επικοινωνίες.

ΑγαναΚτήσεις

Τραγικό τοπίο ενημέρωσης όπου το κάθε κανάλι και κάθε μέσο κάνει προπαγάνδα, και, ΟΛΟΙ σερβίρουν το χειρότερο ψέμα: το πιο ύπουλο και αποτελεσματικό ψέμα είναι το ΨΕΜΑ που σερβίρεται σαν σάντουιτς ανάμεσα σε δύο αλήθειες.

Την ΕΡΤ την έκλεισε σαν δικτάτορας ο Σαμαράς και μας έδωσε την ΝΕΡΙΤ, την οποία τώρα ο Τσίπρας την μετουσίωσε σε ΣΥΡΙΖΙΤ (η οποία προφέρεται "ερτ"). Όσοι θέλουνε "ΝΑΙ", στο Mega. Όσοι θέλουνε "ΟΧΙ" στην ΣΥΡΙΖΙΤ (ερτ).

Συγχαρητήρια στο The Press Project, γιατί κατάφερε με άριστη τεχνολογία και παρουσίαση να συγκαλύψει τα ΣΥΡΙΖικά του θεμέλια. Αν θέλετε προπαγάνδα του ΣΥΡΙΖΑ πηγαίνετε στην ΑΥΓΗ (εφημερίδα, ή ιστοσελίδα). Αν θέλετε να παριστάνετε τους αντικειμενικούς πηγαίνετε στην ΚΡΥΦΗ ΑΥΓΗ (The Press Project). 

Πριν κάμποσα χρόνια πήγαν στο Σύνταγμα οι "αγανακτισμένοι". Εκείνοι ήταν οι πρόδρομοι των ψηφοφόρων του ΣΥΡΙΖΑ. Ήταν Ιούνιος και η αγανάκτηση τότε δεν κράτησε πολύ γιατί ερχόντουσαν τα μπάνια του λαού.

Τώρα πάει κόσμος πάλι στο Σύνταγμα. Δευτέρα-Τετάρτη-Παρασκευή οι ΟΧΙ, Τρίτη-Πέμπτη-Σάββατο οι ΝΑΙ και Κυριακή και οι ΜΕΝ και οι ΔΕ. Η αγανάκτηση όμως είναι διαφορετικού τύπου από την παλαιότερη έκδοση.

Οι ΟΧΙ είναι πολιτισμένοι, ποιητικοί, αγαπημένοι, λένε και τραγουδάκια. Οι ΝΑΙ όμως, αν δεις τα πρόσωπά τους θα φοβηθείς. Είναι έτοιμοι να σκοτώσουνε. Είναι πέρα από αγανακτισμένοι. Η αγανάκτηση που βλέπεις στα πρόσωπά τους δεν είναι του είδους που εξανεμίζεται το καλοκαιράκι.

Ποιά από τις δύο αγανακτήσεις είναι πιο έγκυρη; Των αγανακτισμένων του 2011, ή των ΝΑΙ του 2015; Μα αυτή που την κοιτάς και φοβάσαι εμφύλιο. Οι αγανακτισμένοι του 2011 ήταν σαν να λέγανε "Να με τό 'να, να με τ' άλλο, να και μ' όλη μου την δύναμη :-)" Οι Ναι του 2015 δεν φωνάζουνε "Στέλλα κρατάω μαχαίρι!". Απλά το κρατάνε.

Οι ΟΧΙ είναι πεπεισμένοι ότι έχουν δίκιο. Kαι οι ΝΑΙ είναι πεπεισμένοι ότι έχουν δίκιο. Καμιά έκπληξη ως προς αυτό. Όμως μόνο μια ομάδα μπορεί να έχει, στο τέλος, δίκιο.

Οι ΟΧΙ, που κοιτάνε τους ΝΑΙ και φοβούνται εμφύλιο, αυτοί οι ΟΧΙ που λένε τραγουδάκια και ποιήματα, ίσως θα έπρεπε για μιά και μόνο στιγμή αντικειμενισμού να αναρωτηθούν μήπως και η αιμοβόρα αγανάκτηση των ΝΑΙ εναντίων των ΟΧΙ δεν είναι επειδή οι ΝΑΙ είναι κακοί γερμανοτσολιάδες αλλά επειδή οι ΝΑΙ έχουν απαυδήσει με το γεγονός ότι τους κατέστρεψε και τους πήρε μαζί η βλακεία των ΟΧΙ. Είναι κι αυτό μιά πιθανότητα. Την έχει σκεφτεί κανείς από εκείνους που θα ψηφίσουνε ΟΧΙ; Ότι οι ΝΑΙ μπορεί να είναι δίκαια έξω φρενών;

Ίσως κοιτώντας τον θυμό στα πρόσωπα των ΝΑΙ στο Σύνταγμα, οι ΟΧΙ να βλέπουν το αποτέλεσμα της δικής τους ανευθυνότητας και ανικανότητας που παρέσυρε τα πάντα. Είναι κι αυτό μιά πιθανότητα. Σκεφτείτε το, κυρίες και κύριοι του ΟΧΙ πριν φοβηθείτε τι θα κάνουν την Δευτέρα το πρωί οι ΝΑΙ.

Το μεγαλύτερο έγκλημα της μεταπολίτευσης ήταν η διχόνοια που φύτεψε και πότισε ο Αλέξης Τσίπρας, και η διατύπωση του δημοψηφίσματος του "ΟΧΙ" που στην τελική θα γίνει για ΝΑΙ στον εμφύλιο ή ΝΑΙ στην σκλαβιά. Ένα δημοψήφισμα αέρας κοπανιστός με μόνο αντικείμενο να μείνει ο Αλέξης Τσίπρας στην εξουσία.

Ότι και να γίνει, μέσα στην Ελλάδα μόνο θα γίνει. Έξω από την Ελλάδα στ' αρχίδια τους πια! Καλοί, κακοί ή ανάποδοι οι Ευρωπαίοι θα προχωρήσουν μαζί μας (αν τους ακολουθήσουμε στην θέση που θα μας υποδείξουν), ή χωρίς εμάς.

Και νομίζω αρκετά πια με το "Άλμα με ελπίδα στο άγνωστο", και ότι ο λαός αυτός μπορεί να τα καταφέρει μόνος του. Σοβαρευτείτε. Εδώ δεν τα κατάφερε ο λαός αυτός λαμβάνοντας επί 40 χρόνια τα κατά πολύ υψηλότερα δάνεια, χορηγήσεις, παροχές και βοήθεια που έλαβε ποτέ λαός στην Ιστορία, και θα τα καταφέρει μόνος του με εντελώς άδειες τσέπες και κλειστές τράπεζες και κλειστά σύνορα, χωρίς παραγωγή; Σταματήστε επί τέλους να δουλεύετε τον εαυτό σας δύστυχα του ελπιδοφόρου και αξιοπρεπούς τσαμπουκά...

Τα κάναμε θάλασσα. Τώρα ..."σκάσε και κολύμπα", στα σκυλόψαρα χωρίς σωσίβιο είτε με ΟΧΙ είτε με ΝΑΙ.

Και το τελευταίο ψέμα: "Οι τράπεζες θα ανοίξουν σύντομα".

Οι τράπεζες θα ανοίξουν ή με δραχμή ή με Ευρώ. Για να ανοίξουν με Ευρώ χρειάζεται ΝΑΙ και αρκετές εβδομάδες διαβουλεύσεων. Το πιο πιθανό, είτε με ΟΧΙ είτε με ΝΑΙ, είναι να ανοίξουν με δραχμή, οπότε ο Τσίπρας θα πει ότι "η δραχμή ειναι προσωρινή μέχρι να μας ξαναδώσουν Ευρώ οι Ευρωπαίοι". Σας δουλεύουνε... σας δουλεύουνε...

Μιά ζωή τους παρακαλάτε να σας δουλεύουνε...

Κύριε πρωθυπουργέ, δυστυχώς επτωχεύσαμεν...

Πρόσθεση 7:45 μμ: Υπουργός Εθνικής Άμυνας: "οι Ένοπλες Δυνάμεις της χώρας διασφαλίζουν τη σταθερότητα στο εσωτερικό". Συγχαρητήρια αλαφροΐσκιωτοι του ΣΥΡΙΖΑ. Τώρα ο υπουργός σας ο ψεκασμένος θα φέρει τα τανκς να διασφαλείσει την σταθερότητα με γύψο;;; Έρχεται η δικατορία του περήφανου προλεταριάτου από τα δεξιά;

Παραλληλισμοί

Τι θα έλεγε ο Θουκυδίδης για την κρίση στην Ελλάδα;

του Ρόμπερτ Ζαπέτσκυ, στους Τάιμς της Νέας Υόρκης

1 Ιουλίου, 2015

Μετάφραση Δημήτρη, Αποθήκη Σκέψης.

Μια ξένη αντιπροσωπεία που εκπροσωπεί μια ισχυρή συμμαχία αντιμετωπίζει μια μικρή χώρα της Μεσογείου με ένα τελεσίγραφο. Ή πρέπει να δεχτεί να προσχωρήσει στη συμμαχία, να πληρώσει καταστροφικά τέλη και να εκχωρήσει την εθνική κυριαρχία της, ή θα καταστραφεί. Απρόθυμοι να επιτρέψουν στην αντιπροσωπεία να παρουσιάσει την υπόθεση στους συμπολίτες τους, η πολιτική ελίτ της χώρας προσπαθεί να αγοράσει χρόνο. Αλλά εκκλήσεις στη λογική, στον πραγματισμό και στο κοινό αίσθημα δεν μετακινεί τους επισκέπτες από τις θέσεις τους. Όταν η ελίτ απαντά, τέλος, ότι δεν είναι διατεθειμένη να παραδώσει την ελευθερία του έθνους της, η αντιπροσωπεία αποσύρεται και, πιστή στην απειλή της, συνθλίβει το ανυπότακτο κράτος.

Σας θυμίζει κάτι; Εκτός από λίγες λεπτομέρειες, η κατάσταση μοιάζει με τη σημερινή αντιπαράθεση ανάμεσα στην Ελλάδα και την Ευρωπαϊκή Ένωση. Ωστόσο, αυτή η συγκεκριμένη σκηνή έλαβε χώρα πριν 2.500 χρόνια. Τότε, επίσης, η Ελλάδα ήταν η αρένα, με την ισχυρή πόλη-κράτος της Αθήνας να παίζει ενάντια στο μικρό νησί της Μήλου. Στην μεγαλειώδη ιστορία του, του Πελοποννησιακού Πολέμου, ο Θουκυδίδης αναδημιουργεί, ή ίσως δημιούργησε, τη συνάντηση στο 416 π.Χ. ανάμεσα στους διοικητές του αθηναϊκού στόλου και των ηγετών του μικρού νησιού-πόλης της Μήλου. Υπάρχουν απογοητευτικοί παραλληλισμοί ανάμεσα στο τότε και στο τώρα οι οποίοι πιθανόν να προσφέρουν πληροφορίες για την τρέχουσα κατάσταση.

Κατά τη διάρκεια του πολέμου τους εναντίον της Σπάρτης, οι Αθηναίοι απαίτησαν από την Μήλο να ενταχθεί στην Αθηναϊκή Συμμαχία. Αρχικά μια αμυντική συμμαχία την οποίαν οι ελληνικές πόλεις-κράτη είχαν δημιουργήσει μετά τη δεύτερη περσική εισβολή, η ένωση είχε γίνει ένα εργαλείο του αθηναϊκού ιμπεριαλισμού. Τα κράτη μέλη, δεν μπορούσαν να αποσχιστούν, υπόκειντο στην αθηναϊκή βούληση και ήταν αναγκασμένα να πληρώνουν ετήσιο φόρο. Τα παράπονά τους απαντήθηκαν από την Αθήνα με το σκεπτικό ότι η συμμαχία, έστω και αν τα μέλη δεν συμφωνούν με αυτό, ήταν για το καλό τους. Η δημοκρατία την οποία η Αθήνα εξασκούσε μέσα στο σπίτι της, με λίγα λόγια, δεν επεκτείνετο στην διακυβέρνηση της συμμαχίας.

Εκείνο το οποίο οι Ιστορικοί αποκαλούν Μήλιος Διάλογος είναι απεικόνιση από τον Θουκυδίδη του απώτερου σκοπού αυτής της πολιτικής - Το παιγνίδι που ο Βίκτορ Χάνσον αποκάλεσε "Βασιλεία τρόμου εκ μέρους της Αθήνας". Ο πόλεμος μεταξύ της Αθήνας και της Σπάρτης συνεχιζότανε ήδη για σχεδόν δύο δεκαετίες, χωρίς να διαφαίνεται τέλος στον ορίζοντα. Με τους πολίτες της κουρασμένους και ανήσυχους, η Αθήνα υιοθέτησε μια ωμή και υπολογισμένη πολιτική, δηλώνοντας ότι εκείνες οι πόλεις-κράτη που δεν ήταν μαζί τους, ήταν, απλούστατα, εναντίον τους. Απείλησαν την ουδέτερη Μήλο με καταστροφή, εφόσον θα αρνούνταν να ενταχθεί στην Αθηναϊκή Συμμαχία.

Φυσικά, ο παραλληλισμός είναι ελλιπής σε αρκετά σημεία. Η Μήλος ήταν ουδέτερη, ενώ η σύγχρονη Ελλάδα όχι μόνο προσχώρησε στην Ευρωπαϊκή Ένωση αλλά με την πάροδο των χρόνων λεηλάτησε χαρούμενα το ίδιο της το ταμείο. Και η Μήλος δεν προκάλεσε μια πρωτοφανή κρίση κρατικού χρέους και δεν συμμετείχε σε μη βιώσιμες κοινωνικές πολιτικές όπως έκανε η Ελλάδα κατά την τελευταία δεκαετία και περισσότερο.

Αλλά, το τι διακυβευόταν τότε και το τι διακυβεύεται τώρα είναι, πρώτα απ' όλα, το θέμα της εθνικής κυριαρχίας σε σχέση με τους υπερεθνικούς οργανισμούς. Η «Ευρώπη» γεννήθηκε, εν μέρει, από το φόβο της Ρωσίας του Στάλιν, η οποία δεν ήταν λιγότερο απειλητική και ζοφερή από όσο η Περσία του Ξέρξη. Αλλά, όπως και η Δηλιακή Συμμαχία, μετά την εξάτμιση του περσικού κινδύνου, η αρχική βάση για την άκριτη υποταγή στην Ευρώπη εξαφανίστηκε με τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης. (Η πρόσφατη άκαρπη συνάντηση του Έλληνα πρωθυπουργού Αλέξη Τσίπρα με τον Πρόεδρο Βλαντιμίρ Πούτιν απηχεί τα της Μήλου, όταν η Μήλος ήλπιζε ότι η Σπάρτη θα τρέξει στη διάσωσή τους.)

Πιο πρόσφατα, όμως, η προοπτική ενός διαφορετικού είδους αυταρχικής διακυβέρνησης έχει αναστατώσει έναν αυξανόμενο αριθμό των Ευρωπαίων. Διαφαινόμενη πίσω από το ευρώ ήταν η ωμή πραγματικότητα της αυστηρής νομισματικής και οικονομικής πολιτικής της Γερμανίας, η νευρικότητα της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, ανησυχώντας για το φάντασμα του πληθωρισμού και την προθυμία του Συμβουλίου των Υπουργών της Ευρωπαϊκής Ένωσης να καταστήσει την πολιτική σε ό, τι είναι η σχεδόν παντελής απουσία δημοκρατικής διαδικασίας.

Ως αποτέλεσμα, πλεγμένο με το οικονομικό χρέος που αντιμετωπίζει η Ελλάδα είναι το διαβόητο «δημοκρατικό έλλειμμα». Εδώ και αρκετά χρόνια, ο ιστορικός Τόνι Τζαντ παρατήρησε ότι υπήρχε «μια αίσθηση ότι οι αποφάσεις λαμβάνονται "εκεί" με δυσμενείς συνέπειες για μας "εδώ" και για τις οποίες "εμείς" δεν έχουμε λόγο». Αυτή η λίγο-πολύ ακριβής αντίληψη έχει θεμελιωθεί όλο και πιο γερά από τότε που έγραψε αυτές τις λέξεις.

Από την άποψη αυτή, οι γραφειοκράτες των Βρυξελλών είναι λίγο διαφορετικοί από την Αθηναϊκή αντιπροσωπεία του Θουκυδίδη: Και οι δύο έρχονται, υποβάλλουν τις προσφορές στους φίλους τους, οι οποίοι δεν μπορούν να αρνηθούν τις προσφορές. Όταν οι ηγέτες της Ευρώπης επιμένουν ότι η Ελλάδα ανήκει στην Ευρωπαϊκή «πατρίδα» είτε της αρέσει είτε όχι, ότι πρέπει να αγνοήσει την αυξανόμενη κοινωνική αναταραχή και πολιτική παράλυση στην Ελλάδα, και αρνείται να επανεξετάσει το πακέτο λιτότητας που προηγουμένως είχε συμφωνηθεί με τον πρώην κυβερνητικό συνασπισμό της Αθήνας, δεν είμαστε και τόσο μακριά από την Αθηναϊκή αξίωση επί της Μήλου ότι «ο ισχυρός κάνει ό, τι έχει τη δύναμη να κάνει και ο αδύναμος αποδέχονται αυτά που πρέπει να αποδεχθεί». Υπό το πρίσμα αυτό, η αντίσταση της σημερινής Ελλάδας για λογαριασμό της ελευθερίας και της αξιοπρέπειας, ανακεφαλαιώνει την προηγούμενη απάντηση των Μηλίων. Η διαφορά, ίσως, είναι ότι στη συνέχεια η Αθήνα επέστρεψε με στρατό και τριήρεις, όχι οικονομικά φιρμάνια και νομισματικές απειλές.

Όταν ο Θουκυδίδης δήλωσε ότι η εργασία του είναι "κτήση του χρόνου", εννοούσε ότι η σημασία της είναι τόσο σταθερή και αναλλοίωτη όσο η ανθρώπινη συμπεριφορά. Όπως και τον φίλο του, τον τραγικό Σοφοκλή, έτσι και τον ίδιο δεν θα τον εξέπλητε το γεγονός ότι η τύφλωση και η ύβρις που ανάτρεψε την αρχαία Αθήνα παραμένουν μαζί μας σήμερα, και ότι οι ευγενείς και ανθρωπιστικοί στόχοι που κάποτε κινούσαν το Ευρωπαϊκό σχέδιο έχουν δώσει τη θέση τους σε αλύγιστες τεχνοκρατικές παρορμήσεις. Η ειρωνική πλευρά του Θουκυδίδη θα εκτιμούσε το ότι τα μνημεία στην Αθήνα, που σε μεγάλο βαθμό χρηματοδοτήθηκαν από την αυτοκρατορική κυριαρχία της, θα μπορούσαν να καταλήξουν ως εγγύηση προσφερόμενη σε νέους αυτοκρατορικούς πλοιάρχους από τους κακοποιημένους και μπερδεμένους απογόνους του.

Καταφατικά

«Σας καλώ να απαντήσουμε καταφατικά στην προοπτική μιας βιώσιμης λύσης (ψηφίστε "ΟΧΙ")»

Επιτέλους αφού του το σφυρηλάτησαν όλοι το κεφάλι του, ιδιαίτερα οι δικοί του, κατάλαβε ότι η διατύπωση της ερώτησης του δημοψηφίσματος ήταν λάθος. Επιτέλους κατάλαβε ότι όταν μιά κυβέρνηση θέτει ένα δημοψήφισμα, η ερώτηση πρέπει να είναι διατυπωμένη έτσι ώστε το ζητούμενο να είναι το "Ναι", και το "Ναι" να είναι τυπωμένο πάνω από το "Όχι" στο ψηφοδέλτιο. Ότι, δηλαδή, ένα δημοψήφισμα δεν πρέπει να βασίζεται σε άρνηση. Και για να τα μπαλώσει έκανε ολόκληρο διάγγελμα με φραστικές ακροβασίες για να φτάσει να πει να απαντήσουμε "καταφατικά".

Παρεμπιπτόντως, για να απαντήσουμε "καταφατικά" πρέπει να ψηφίσουμε "Όχι". 

Εξηγείστε το αυτό στους ηλικιωμένους και στα πλήθη, διότι πλέον άλλα θα θέλουν να ψηφίσουν και άλλα θα ψηφίζουν.

Διότι, ενώ επιτέλους κατάλαβε ότι τα έκανε θάλασσα στην διατύπωση της ερώτησης του δημοψηφίσματος, δεν το είχε μέσα του να επισκευάσει την ίδια την διατύπωση της ερώτησης. Και έτσι τώρα λέει να απαντήσουμε καταφατικά ψηφίζοντας Όχι.

Ακόμα ο δύστυχος σκέφτεται σαν αντιπολίτευση, η οποία λέει "Όχι", και δεν το έχει πάρει χαμπάρι ότι είναι κυβέρνηση και μία κυβέρνηση χρειάζεται "Ναι". Η φύση του είναι αντιπολιτευτική, φαίνεται, και τώρα δεν έχει σε ποιόν να κάνει αντιπολίτευση στην Ελλάδα, κάνει αντιπολίτευση εναντίων της Ευρώπης. Πλην όμως μία διαπραγμάτευση και ένας συμβιβασμός χρειάζονται την θετική και όχι την αρνητική πλευρά της έκφρασης.

Αυτά, ως προς την διατύπωση.

Ως προς το δημοψήφισμα αυτό καθ' αυτό, ήταν ακριβώς αυτό στο οποίο ήλπιζαν οι δανειστές. Και το αποδεικνύουν λέγοντας ότι δεν μπορούν να διαπραγματευτούν μέχρι να γίνει γνωστό το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος.

Ο Τσίπρας σήμερα, Τετάρτη, 1 Ιουλίου 2015, τους παρακάλεσε, έπεσε στα γόνατα, τους πρότεινε να υπογράψει ότι υπήρχε, τους είπε ούτε λίγο ούτε πολύ ότι θα ακυρώσει το δημοψήφισμα αν το Eurogroup του δώσει σήμερα συμφωνία... αλλά οι δανειστές στάθηκαν σε απόσταση και είπαν ότι θα περιμένουν την ετυμηγορία του λαού. Το δημοψήφισμα ήταν το δικό τους χαρτί. Την πάτησες πρωτάρη.

Οι Ευρωπαίοι έχουν τώρα κάθε ιστορική δικαιολογία να χρησιμοποιήσουν την πρόφαση ότι η Ελληνική κυβέρνηση δεν εμπνέει εμπιστοσύνη. Εσύ τους την έδωσες αυτή την δικαιολογία, Αλέξη. Εσύ και ο Γιάνης.

Την Κυριακή θα ψηφίσουμε πάνω σε μία πρόταση που δεν υπάρχει, ζητώντας, οι μισοί από τον Τσίπρα, κάτι που ο Τσίπρας δεν το έχει για να το δώσει, και οι άλλοι μισοί ζητώντας από την Ευρώπη κάτι το οποίο ο Τσίπρας έδωσε την δικαιολογία στην Ευρώπη να μην το δίνει πλέον. Το δημοψήφισμα είτε με τον έναν είτε με τον άλλον δρόμο είναι πλέον αέρας κοπανιστός και οδηγεί αργά ή γρήγορα σε εξαθλίωση και δραχμή. Εκτός αν ανατραπεί ο ΣΥΡΙΖΑ. Πράγμα που δεν διαφαίνεται στις προθέσεις του μέχρι στιγμής. Το πάει για φουλ δικτατορία, εδώ είσαστε κι εδώ είμαι...

Και επιμένει ότι θα είναι διαπραγματευτικό χαρτί το Όχι. Περάσαμε πλέον τα σύνορα της παράνοιας. Αλέξη μου, αγόρι μου, χαρτί σε διαπραγμάτευση; Ποια διαπραγμάτευση; Δεν υπάρχει διαπραγμάτευση πια μάτια μου. Και αν βγει Όχι, οι δανειστές θα "σεβαστούνε την βούληση του λαού" και δεν θα ξαναπροτείνουνε τίποτα, ούτε θα ξαναδιαπραγματευτούνε, γιατί ο λαός θα τους έχει πει Όχι. Πέντε χρόνια θέλανε να μας ξεφορτωθούνε και τους έστησες εσύ το τρόπο, την αιτιολογία και την δικαιολογία να το κάνουν. Και από πάνω καλό μου παιδί μας λες ότι με το Όχι θα διαπραγματευτούνε καλύτερα μαζί σου. Γιατί άραγε δεν σε πιστεύω; Σε ποιο σύμπαν ζεις δυστυχισμένο μου παιδί, και σε ποιο σύμπαν ζουν οι παρανοϊκοί τυφλοί που ακόμα ταΐζουνε τ' απωθημένα τους χάβοντας ότι ...διαπραγματεύεσαι, και δη αξιοπρεπώς;

Επιβίωση

Μα είναι δυνατόν πράγματι να την έπαθαν σαν ερασιτέχνες, σαν ανίκανοι; Σκεφτόμαστε ότι ίσως ήταν αυτό το πρόγραμμά τους από την αρχή, απλά και μόνο γιατί δεν μπορούμε να πιστέψουμε την άλλη εκδοχή: Ότι είναι ανίκανοι. Ερασιτέχνες. Μειωμένου δείκτη πολιτικής και διπλωματικής νοημοσύνης. Δεν μπορούμε να το πιστέψουμε αυτό, και έτσι αποδίδουμε σενάρια συνωμοσίας όπου ο Τσίπρας είχε σχέδιο να μας βγάλει από το Ευρώ και να γίνει δικτάτορας της λεγομένης Αριστεράς.

Όταν οι Τούρκοι προσφέρονται "αδελφικά" να πληρώσουν για μας την δόση στο ΔΝΤ, σαν δώρο, ή άτοκο δάνειο, αν τους το ζητήσουμε, αρχίζει να καταλαβαίνει κανείς ότι κάτι δεν πάει καλά.

Αυτό που είναι σημαντικό αυτή τη στιγμή είναι να μπορέσουμε να διαχωρίσουμε την Αριστερά από την λεγομένη Αριστερά και τους ανίκανους (ή, καθάρματα;) που μας οδήγησαν στην καταστροφή. Η Αριστερά είναι παραδοσιακά ο χώρος των ιδεών, της προόδου, της κοινωνικής δικαιοσύνης. Η Αριστερά είναι εκ του ορισμού της και της φύσης της η αντιπολίτευση.

Αυτοί εδώ δεν είναι Αριστερά. Κάτι άλλο είναι.

Το πρόβλημα είναι ότι αφ' ενός είναι πλέον αργά να αναρωτιόμαστε, και αφ' εταίρου υπάρχουν κάπου 15% έως 25% των Ελλήνων που σκέφτονται, δρουν και αντιδρούν σαν και δαύτους (εννοώ σαν τους υποτιθέμενα κυβερνώντες).

Δηλαδή, καθώς η Ελλάδα σαν κράτος και κοινωνία καταστρέφεται, μηδενίζεται, από την μιά μέρα στην άλλη, η πρώτη φροντίδα πρέπει να παραμείνει το να αποφύγουμε την κατάρρευση της κοινωνίας στους δρόμους, και τον εμφύλιο.

Η κυβέρνηση αυτή τελικά, πράγματι θα φύγει "με ελικόπτερο από την ταράτσα" μέσα στον επόμενο μήνα, εκδιωγμένη ή λιποτακτούσα, ή και τα δύο --μάλλον συντομότερα παρά αργότερα. 

• Είτε θα φύγει άμεσα λόγω ζυμώσεων τις οποίες δεν γνωρίζουμε, 
• Είτε θα φύγει μετά από το δημοψήφισμα αν βγει "Ναι", 
• Είτε θα φύγει τον μήνα μετά το δημοψήφισμα όταν θα διαλυθεί εντελώς ο ιστός του κράτους μετά από ένα "Όχι" και δεν θα υπάρχουν χρήματα στις τσέπες, τρόφιμα, φάρμακα ή καύσιμα, 
• (Πρόσθεση 2:10 μμ) Είτε θα πανικοβληθούνε, θα τραπούν σε άτακτη υποχώρηση μεσοβδόμαδα, θα ακυρώσουνε το δημοψήφισμα και θα παρακαλέσουνε τους θεσμούς να τους επιτρέψουν να δεχτούν την πρόταση που απορρίψανε την περασμένη Παρασκευή, αποδεικνύοντας για άλλη μιά φορά ότι έχουμε και αξιοπρέπεια, στα ονειρά μας. Οι Θεσμοί θα πουν ότι τώρα, μετά από την λήξη του προγράμματος, χρειάζονται εβδομάδες προετοιμασίας καινούργιου μνημονίου και θα απομείνει στον Ελληνικό λαό να αποφανθεί, ευθέως προς την κυβέρνησή του, αν την αντέχει τόση αξιοπρέπεια. 

Ο μόνος τρόπος να μείνει αυτή η κυβέρνηση πάνω από μήνα είναι με την μορφή δικτατορίας, πράγμα το οποίο σχεδόν αμέσως θα σημάνει εμφύλιο στους δρόμους (εφ' όσον τα 70% δεν θα κάτσουν άπραγα στο μπούλιινγκ των αυταρχικών του τσαμπουκά).

Οπότε, όπως η Ευρώπη ήδη μελετά την επόμενη μέρα μετά την χρεοκοπία που έγινε, έτσι και εμείς πρέπει άμεσα να μελετήσουμε την επόμενη δική μας μέρα, και πως θα κυβερνηθεί η χώρα όταν φύγουν αυτοί.

Δυστυχώς τα πράγματα δεν είναι ελπιδοφόρα γιατί ο υπόλοιπος πολιτικός κόσμος δεν πρόλαβε να αλλάξει πρόσωπα πριν την καταστροφή. Οι ίδιοι που είχαμε πριν θα επιστρέψουν και αυτό δεν θα είναι καλό. Εκτός και αν γίνει κάποιο θαύμα με μία εμπνευσμένη σύνθεση κυβέρνησης Εθνικής ανάγκης και συνοχής.

Ίσως το "θαύμα" της Ελλάδας, τελικά, να μην έμελλε να είναι ο ΣΥΡΙΖΑ, αλλά το πως η Ελλάδα θα επιζήσει μετά από τον ΣΥΡΙΖΑ.

Εμπιστοσύνη

Εδώ, τώρα, χασμουριέται; ή δαγκώνει το δάχτυλό του;

• Ο Γιούνγκερ, εκείνος που περισσότερο από οποιονδήποτε άλλον έδειξε εμπιστοσύνη στον Τσίπρα, και κατέληξε να είναι ο πιο προδομένος, είπε σήμερα ότι "στην Ελλάδα συμβαίνουν πράγματα που δεν έχετε φανταστεί", αρνούμενος να δώσει περεταίρω εξηγήσεις. Ο Έλληνας είναι συνηθισμένος σε κορώνες και μπούρδες, μ' αυτές ζει και αναπνέει, οπότε δεν θα δώσει σημασία στο τι είπε ο Γιούνκγερ και θα το απορρίψει ως προβοκάτσια. Αλλά, ο Ρωμιός που θα το δει έτσι, ξεχνάει κάτι πολύ σημαντικό. Η Ευρώπη δεν λειτουργεί σαν την Ελλάδα. Ποτέ κανείς δεν ρίχνει ένα παπούτσι χωρίς να είναι έτοιμος να ρίξει και το άλλο την κατάλληλη στιγμή. Δεν είναι δυνατόν ένας δημόσιος λειτουργός να πει κάτι το οποίο να μην είναι έτοιμος να αποδείξει την κατάλληλη στιγμή. Περιμένετε κι έρχεται.

• Σε συνέντευξη στην ΕΡΤ, μια κυρία που είχε πάει στο Σύνταγμα για να "Μείνει Ευρώπη", είπε κάτι σαν "Να μην γίνουμε Βενεζουέλα και Αργεντινή, δύο χώρες χρεοκοπημένες και υποανάπτυκτες που θαυμάζουν οι κυβερνώντες". Θα έλεγα, συγγνώμη, κυρία μου, αλλά η Βενεζουέλα δεν έχει χρεοκοπήσει (ακόμα), και οι δύο αυτές χώρες δεν είναι υποανάπτυκτες. Ανάλογα με τα μέτρα και σταθμά που χρησιμοποιεί κανείς, μπορεί μάλιστα να λεχθεί ότι η Ελλάδα είναι λιγότερο αναπτυγμένη από την Αργεντινή και την Βενεζουέλα (και δεν μιλάω καν για την βιομηχανία κρεάτων της Αργεντινής ή τα πετρέλαια της Βενεζουέλας).

• Στην Βουλή κατηγορήθηκε η κυβέρνηση ότι ήδη κάνουν σχέδια για την μετάβαση στην δραχμή. Ω, τι τρομερό νέο προδοτικών ενεργειών [χασμουρητό]. Εγώ πάντως θα ανησυχούσα αν δεν κάνανε σχέδια μετάβασης στην δραχμή. Είναι υποχρέωση μιας κυβέρνησης να είναι έτοιμη πάντα για οτιδήποτε. Το ίδιο και με όσα ακούμε μήνες και χρόνια για ξένες κυβερνήσεις που ετοιμάζονται για χρεοκοπία της Ελλάδας. Θα ήταν ανίκανοι αν δεν το κάνανε. Εδώ υπάρχουν (σοβαρά) συνεχή σχέδια και ασκήσεις για επίθεση από εξωγήινους και δεν θα εξετάζουν πως να γλυτώσουν από τους Έλληνες;

• Στον Εμφύλιο που έχτισε ο ΣΥΡΙΖΑ, και έρχεται, πόσα τοις εκατό λέτε να είναι στην μία πλευρά, πόσα στην άλλη; Και πόσα σε εκείνους που θα γίνουν μετανάστες αν μπορούν; Ο Εμφύλιος που έρχεται λέτε να είναι θερμός, όπως το 1944-49, ή λέτε να είναι ψυχρός. Ψυχρό εμφύλιο πόλεμο είχαμε βέβαια από το '49 αλλά τα τελευταία 40 χρόνια ήταν σχεδόν σε λανθάνουσα μορφή, καθώς ...λεφτά υπήρχανε. Ή μήπως νομίζουμε ότι οι πόλεμοι, εμφύλιοι ή διεθνείς, γίνονται ποτέ για άλλο λόγο εκτός από χρήματα; Για χρήματα γίνονται όλοι οι πόλεμοι, και γίνονται εφ' όσον θα υπάρχουν οι "στρατιώτες" που πολεμάνε, και πεθαίνουν, για μία "ιδέα". Για Θρησκεία... για Αριστερά... για τέτοια πράγματα.

• Όπως και να το κάνουμε, όπως και να το δούμε, λεφτά υπάρχουν όταν παράγονται προϊόντα και τα αγοράζουν οι άνθρωποι στην αγορά. Λεφτά μόνο η αγορά και ο ιδιωτικός τομέας δημιουργεί, ανέκαθεν, παντού. Παράξενο λοιπόν, πραγματικά, που στην Ελλάδα ο πόλεμος γίνεται για να υπάρχουν θέσεις δημοσίου τομέα και κλειστά επαγγέλματα και να μην υπάρχει αξιολόγηση, αλλά μονιμότητα. Όλοι όμως κάτι ζητούν και κάτι περιμένουν. Ομολογουμένως είναι πιο εύκολο να δίνεται μεμονωμένα ελεημοσύνη-αλληλεγγύη από ιδιώτες, όσο υπάρχει κάτι να δοθεί, παρά να δίνονται δισεκατομμύρια Ευρώ μετρητά από τράπεζες που δεν έχουν πια να τα δώσουν. 

• Αλλά δεν ακούω κανέναν να μιλάει περί του να στρωθούμε στην δουλειά, να αρχίσουμε να παράγουμε τρόφιμα και ενέργεια, να ελευθερώσουμε τα επαγγέλματα, να σηκώσουμε τον ιδιωτικό τομέα, να εξυγιάνουμε το δημόσιο και τα συνδικάτα... Όχι. Αυτά είναι για τους τοκογλύφους. Εμείς, ρε, θα ζήσουμε από ...αλληλεγγύη.

• Για την ώρα, η θέση της Ευρώπης, η θέση όλων των πλευρών της Ευρώπης, είναι πολύ απλή. Λένε ότι τίποτα δεν αποκλείεται, αλλά, επίσης λένε ότι τίποτα δεν πρόκειται να γίνει μέχρι μετά από το δημοψήφισμα. Οι ερασιτέχνες του ρωμαίικου τσαμπουκά ελαφρώς την πατήσανε. Ή μήπως όχι; Μήπως εξ' αρχής αυτό ήταν το σχέδιο; να μας βγάλει ο ΣΥΡΙΖΑ από το Ευρώ;

• Λένε ότι μετά από όσα είπε για το δημοψήφισμα και μετά την υποστήριξή του στο Όχι, ο Τσίπρας δεν θα μπορεί να παραμείνει πρωθυπουργός αν οι ψηφοφόροι πουν Ναι. Αλλά δεν σκέφτηκε κανείς να κάνει έναν απλούστατο παραλληλισμό. Όπως δεν θα μπορεί ο Τσίπρας να κυβερνήσει μιά χώρα που είπε το αντίθετο από το τι της πρότεινε να πει, έτσι ακριβώς και ο ΣΥΡΙΖΑ ουδέποτε μπορούσε να κυβερνήσει μία χώρα με νόμισμα εναντίων του οποίου είχε μιλήσει πάντα (εκτός από την διάρκεια της προεκλογικής εκστρατείας και το θέατρο των τελευταίων 5 μηνών). Είμαι πλέον πεπεισμένος ότι η έξοδος από το Ευρώ ήταν η ενίοτε στρατηγική του Τσίπρα, και εξαπάτησαν τους ψηφοφόρους με προπαρασκευασμένα ψέματα, για να πετύχουν αυτό που ήθελαν, φορτώνοντάς το, για εσωτερική κατανάλωση, στους Ευρωπαίους. Και, εντάξει, ίσως να πρέπει να βγούμε από το Ευρώ. Αλλά με ψέματα και χειραγώγηση τσαμπουκά; όχι, ευχαριστώ.

• Ή, ακόμα χειρότερα, μήπως πράγματι πίστευαν τα ψέματα που έλεγαν στον κόσμο; Αν τα πίστευαν αυτά που έλεγαν και τά 'χαβε ο κοσμάκης, θα πρέπει να είναι πραγματικά ηλίθιοι, και δεν νομίζω να είναι ηλίθιοι. Θρασύδειλοι και ψεύτες, ναι. Ηλίθιοι μάλλον όχι...

• Και οι Έλληνες; Οι Έλληνες τρέξανε στα ΑΤΜ να σηκώσουνε λεφτά. Εγώ είχα στην Ελλάδα κάπου 478 Ευρώ και μπορούσα να τα είχα πάρει άνετα από Ιταλικό ΑΤΜ Σάββατο ή Κυριακή. Αλλά δεν το έκανα και είπα σε όλους εδώ ότι δεν το κάνω γιατί δεν είναι σωστό. Οι Έλληνες τρέξανε και τα αδειάσανε τα ΑΤΜ. Εγώ πήγα να βάλω λίγη βενζίνη χτες και δεν λειτουργούν πλέον Ελληνικές κάρτες ΑΤΜ ή πιστωτικές διεθνώς. Λα Γκρέτσια ε μόρτα, μου είπε ο βενζινάς.

• Τι λέτε λοιπόν να βγει αν τελικά γίνει δημοψήφισμα; Ναι, ή Όχι; Η κυβέρνηση φέρεται να υποστηρίζει ότι Όχι σημαίνει Ναι στα λεφτά, και Ναι σημαίνει Όχι στα λεφτά, εκτός από αν πει κανείς Όχι για αξιοπρέπεια χωρίς λεφτά ή Ναι για αξιοπρέπεια με χωρίς λεφτά αλλά περισσότερα από τον Όχι. Όσον αφορά την Ευρώπη, λένε ότι θέλουνε Ναι για να βάλουν χειρότερο μνημόνιο πλέον από εκείνο για το οποίο οι ψηφοφόροι νομίζουν ότι ψηφίζουν, και ο ΣΥΡΙΖΑ θέλει Όχι αλλά μας κρατάει μυστικό το τι θα κερδίσουμε με Όχι. Το κρατάνε για έκπληξη. Σε οποιαδήποτε περίπτωση, η κυβέρνηση λέει πλέον ανοιχτά ότι το δημοψήφισμα δεν είναι για να αποφασίσει τίποτα ο κόσμος αλλά για να πάρουν την γνώμη του κόσμου και να πάνε στην Ευρώπη να πούνε, είδατε; έτσι και δεν μας τα δώσετε όλα τώρα θα σας πούμε να μην μας τα δώσετε ποτέ σας και να!  (διαπραγματευτικό εργαλείο) Αλλά για να λειτουργήσει το διαπραγματευτικό εργαλείο πρέπει να πούμε όχι για να τρομάξουμε τους Ευρωπαίους ότι θα τους λερώσουμε τα ρούχα με την αυτοκτονία μας και θα πρέπει να στείλουνε τις γραβάτες τους για στεγνό καθάρισμα. Έτσι και πούμε Ναι τότε αντί να αυτοκτονήσουμε εμείς θα μπορούν να μας σκοτώσουνε οι Ευρωπαίοι αλλά θα το βρούνε δύσκολο γιατί δεν φοράμε γραβάτα και δεν θα έχουνε με τι να μας κρεμάσουνε. Οι διαπραγματεύσεις συνεχίζονται.

• Τώρα, οι διαπραγματεύσεις βρίσκονται στην στιγμή όπου οι Έλληνες λένε "μα δεν εννοούσαμε αληθινό δημοψήφισμα! για διαπραγματευτικό εργαλείο το κάνουμε καλέ, να σας φοβίσουμε :-) "

• Το καλαμπούρι δεν είναι τα παραπάνω αστειάκια. Το πραγματικό καλαμπούρι είναι ότι οι ...ψηφοφόροι τα παίρνουνε αξιοπρεπώς στα σοβαρά. Είναι σοβαρά πράματα αυτά! (βλ. προηγούμενη ανάρτηση περί επένδυσης)

Όλοι ενωμένοι τώρα, ε;
Γερμανοτσολιάδες
Δοσίλογοι Προδοτες
Σύντομα θα Λογαριαστούμε!

Το PayPal δεν δέχεται πια Ελληνικές κάρτες, και το PressProject ζητάει ελεημοσύνη
από τους Έλληνες του Εξωτερικού.
Τώρα μας θυμηθήκατε, πουλάκια μου;
Εμείς εδώ στα εξουτερικά δεν είμαστε γερμανοτσουλιάδες δηλαδής;
Όχι ρε στο δημοψήφισμα! Με αξιοπρέπεια, ε;