ενφια

Είναι καλό να υπάρχουν μερικά πράγματα που να είναι πάντα σίγουρα ακόμα και σε αυτόν τον σημερινό καιρό της αβεβαιότητας. Δεν ξέρεις πια πότε θα σου πούνε να αλλαξοπιστήσεις και να γίνεις μουσουλμάνος (αυστηρών προδιαγραφών), ή πότε θα σου ζητήσουν να πάνε τα παιδιά σου να σκοτώσουνε τους Μουσουλμάνους (των αυστηρών προδιαγραφών). Δεν ξέρεις όταν βήχεις αν είναι εμπόλα και ιδέα δεν έχεις αν θα βρεις στα ράφια του σούπερ μάρκετ τα ίδια προϊόντα που είχε την περασμένη βδομάδα, ή αν θα έχει προϊόντα. Ή αν θα έχεις να τα αγοράσεις. Δεν ξέρεις αν την επόμενη φορά που θα κοιτάξεις την Ακρόπολη θα είναι όπως την περασμένη βδομάδα ή θα της λείπουνε κι' άλλα μάρμαρα που θα έχουν πάει για συντήρηση. Δεν ξέρεις αν τα εγγόνια σου πρέπει να μάθουν Κινέζικα ή Αραβικά.

Ένα πράγμα μπορεί να ξέρει κανείς, και να είναι σίγουρος. Κάθε φορά που τολμάς να μπεις στην ηλεκτρονική σελίδα της Ελληνικής εφορίας, όσα και να πλήρωσες την περασμένη φορά, την επόμενη φορά θα χρωστάς περισσότερα από όσα χρωστούσες πριν πληρώσεις.

Το πρόσεξα αυτό πριν ένα χρόνο όταν τον Μάιο του 2013 μπήκα και είδα ότι χρωστούσα 4.000 (στρογγυλεύω τα νούμερα ποιητική αδεία). Πλήρωσα 1.500 και τον Σεπτέμβριο χρωστούσα 6.000. Και πάει λέγοντας. Μπαίνω κάθε 5-6 μήνες και πληρώνω ότι έχω εκείνη την στιγμή στην τσέπη μου. Τέλος πάντων, τελευταία φορά που είχα μπει κατά τον Ιούνιο του 2014 το είχα κατεβάσει πάλι στις 7.000. Μπαίνω σήμερα και λέω "Κοίτα τώρα να δεις, θα χρωστάω 15.000". Αλλά ήταν μόνο 10.000. Αντί για 10.000, που δεν τις είχα πρόχειρες, πλήρωσα 2.000. Άρα σύντομα θα πρέπει σίγουρα να χρωστάω 15.000.

Αυτή τη φορά πρόσεξα ότι το μυστήριο ετιτλοφορείτο "Ένφια". Μου έφερε κάτι σαν σεμνή κοπελίτσα Ιταλικού χωριού σαν το δικό μας. Μια καλή καθολική κοπελίτσα με τρεις μεγάλους αδελφούς που την ψάχνουνε πάντα στην πλατεία και φωνάζουν 'Ένφια! Ένφια! ντόβε σέη! λα μάμα τι βόη!" Ακούω Ένφια και μου φέρνει σε σπαγκέτι Ναπολιτάνο με σάλσα πομοντόρε αχνιστή, μια μέρα ανοιξιάτικη. Και θυμάμαι την Σοφία Λορέν circa 1970...

Η Ένφια που άφησε το χωριό και τα κατσικάκια της μάμα και πήγε στο Μιλάνο να εργαστεί μα, ενώ οι άλλες εργαζόμενες είχαν Άλφα Ρομέο εκείνη παρκάριζε στα πεζοδρόμια το ποδήλατό της --της γνέφανε όμως οι καλύτεροι πελάτες της πιάτσας να μπεί στα Φίατ τους. Μέχρι που ένα βράδυ είδε ένα Φίατ τσίνκουε τσέντο και από μέσα βγήκε ένας ζαν πρεμιέ φτυστός ο Μαστρογιάννι και τότε, έδωσε το ποδήλατό της δώρο στην καινούργια κοπέλα που δεν είχε ούτε πατίνι και έφυγε προς το χάραμα με το τσίνκουε τσέντο καθώς η βρόχα έπεφτε στρέητ θρου.

Αυτό μου φέρνει η Ένφια. Όπως η Νερίτ πάλι μου είχε φέρει σε παρθένα πριγκίπισσα Νερίτ Ντολμά Κουπεπέ. Για να είσαι ενεργός πολίτης του κράτους της Ελλάδας πρέπει να έχεις φαντασία. Για τον τσίπρα ένα όνομα έχω. Κομαρόβσκυ (Από το Δόκτωρ Ζιβάγκο βέβαια). Αν και μάλλον ο τσίπρας είναι ένας συνδυασμός Κομαρόβσκυ και Γιεβγκραφ. Αν μόνο η Ένφια είχε φτάσει στην Μόσχα με το τσινκουε τσέντο του Μαστρογιάννι θα είχε θέλξει τον Καμαρόβσκυ και ίσως έτσι να είχε αφήσει την Λάρα και ο Ζιβάγκο να ζούσε ακόμα.

Ένφια, ντόλτσε Ένφια που αλλάζεις και δεν θα σε γνωρίζω πιά... δυό βδομάδες, τρεις. Ένας μήνας και θα είσαι αγνώριστη. Τι χολοσκάω;



Τι πράμα είναι το ένφια δεν ηξεύρω. Σκαμπάζω ότι είναι καινούργιο γιατί είδα την λέξη στο βήμα και την καθημερινή μερικές φορές πρόσφατα αλλά δεν διάβασα μιά που έχω και διαβήτη και δεν πρέπει να αναστατώνομαι. Γιατί άλλωστε να αναστατωθώ και γιατί να χάσω ώρες πολύτιμης ζωής να κατανοήσω κάτι το οποίο θα αλλάξει σε μερικές μέρες ή εβδομάδες ούτως ή άλλως.

Στην τελική αν με ρωτήσουνε γιατί τα πληρώνω σιγά-σιγά χωρίς να κάνω καν διακανονισμούς, θα τους πω ότι κάνω τους διακανονισμούς μου μόνος μου να μην τους ενοχλήσω. Και αν θυμώσουν θα τους πω πάρτε ένα διαμέρισμα και άντε στο καλό. Άδειο είναι ούτως ή άλλως και νοικάρηδες δεν υπάρχουν. Και είναι σε πολυκατοικία του 1965 κοντά στα Εξάρχεια. Κελεπούρι! Πάρτε το Χατζηαβάτηδες και μη μου ταράτετε τους κύκλους.

Η δύναμις του κράτους εξαρτάται από το  δέος και τον φόβο των πολιτών. Όσο τους παίρνετε σοβαρά, τόσο θα είναι τα πράγματα σοβαρά. Μην ξεχνάτε τι είπε ο Καραγάτσης: Ένας λαός που γελά είναι πιο επικίνδυνος από έναν λαό που κλαίει.

Έργο

Εργασία και χαρά, που λέγανε και στο Άουσβιτς. Η εργασία είναι πράμα τίμιο, μέρος της ηθικής και δια αυτής και μόνο αποκτά κανείς αξία και περισσότερο σημαντικό: αξιοπρέπεια. Μπούρδες κατσαρές! Ποιό ζωντανό προτιμάει να εργάζεται από το να ξυπνάει ότι ώρα θέλει και να ζει όπως θέλει;

Το να κάνει κανείς κάτι, κάποτε, σήμαινε να κατέβει από το δέντρο ή να βγει από την σπηλιά να σκοτώσει κάτι να το φάει. Γιατί, τότε χρειαζότανε απλώς να τρώει ώστε να συνεχίζει να ζει καθώς κάθεται. Δεν υπήρχε νοίκι για το δέντρο, ούτε συναγωνισμός μεταξύ γειτόνων για την πολυτελέστερη σπηλιά.

Πρεσβεύω ότι η εργασία σαν οργανωμένη προσπάθεια γεννήθηκε από προ-προγόνους των Ελλήνων. Μια μέρα κάποιος που βαριότανε να κουνηθεί, καθότανε ξύνοντας τα αποτέτοια του και κοίταζε έναν άλλον που μάζευε μούρα και βελανίδια να φάει. Του είπε: "Αααα... δεν το κάνεις σωστά. Κάτσε να σου εξηγήσω εγώ πως να το κάνεις!"

Αργότερα ζήτησε και ειπε "δώσ' μου και μένα μερικά από τα βελανίδια σου για το 'ευχαριστώ' που σε βοήθησα". Κι έτσι, εκείνη την στιγμή, γεννήθηκε η σχέση μεταξύ αφεντικού και υπαλλήλου, καθηγητή και μαθητή, ιερωμένου και αμαρτωλού. Επιστήμονα και εργαστηριακού βοηθού. Προέδρου κόμματος και ψηφοφόρου.

Και τότε αποκτήσαμε δύο λέξεις που νομίζει ο κοσμάκης ότι σημαίνουν το ίδιο πράμα: "εργασία" και "δουλειά".

Η εντύπωση είναι ότι "εργασία" το λένε οι μορφωμένοι και "δουλειά" οι υπόλοιποι. Και όμως, άλλο το ένα και άλλο το άλλο. Έργο έχει να κάνει με την δημιουργία. Δουλειά με την δουλεία. Ίσως μερικοί να εργάζονται βάζοντας τους άλλους να δουλεύουν γι' αυτούς. Κι' εκείνοι που δουλεύουνε λένε ότι "εργάζονται" για να ακούγεται καλύτερα στ' αυτιά τους.

Μπορεί βέβαια κανείς να εργάζεται για τον εαυτό του, ή και να δουλεύει για τον εαυτό του. Τελική σημασία ίσως να έχουν τα κίνητρα και ο ψυχικός κόσμος: ο περιορισμός ή, οι διαστάσεις του ψυχικού κόσμου --και η σχέση μεταξύ εαυτού και των άλλων.

Το ότι κάτι δεν πάει καλά με την εργασία, ή και την δουλειά, φαίνεται αμέσως την στιγμή που ένας άνθρωπος έχει περισσότερα λεφτά και μεγαλύτερη έκταση περιουσίας από κάποιον άλλον. Το βαθύτερο πρόβλημα δεν είναι ότι επιτρέπεται σε έναν άνθρωπο να έχει περισσότερα από κάποιον άλλον. Αυτό είναι φυσικό. Φυσική εξέλιξη. Υπερίσχυση του ισχυρότερου. Αν δε σας αρέσει πηγαίνετε να ζήσετε σε άλλη φύση. Όχι. Το βαθύτερο πρόβλημα είναι η εφεύρεση, γέννηση, ύπαρξη και διαιώνιση με νόμους και κράτη του συστήματος των χρημάτων και του θεσμού της περιουσίας.

Να το πω αυτό άλλη μιά φορά για όσους δεν το ακούσανε την πρώτη: "Το βαθύτερο πρόβλημα είναι η εφεύρεση, γέννηση, ύπαρξη και διαιώνιση με νόμους και κράτη του συστήματος των χρημάτων και του θεσμού της περιουσίας."

Όταν συγκρίνουμε το πως λειτουργεί η φύση ανάμεσα στους ανθρώπους και ανάμεσα στα άλλα ζώα, στην περίπτωση του ανθρώπου ταιριάζει επακριβώς το ότι "Είπανε στον τρελό ν' ανοίξει την πόρτα κι' εκείνος την πήρε κι΄ έφυγε".

Μιά βόλτα στην Μαρίνα του Φλοίσβου κοιτώντας τα κότερα, γιοτ και σούπεργιοτ θα σας πείσει. Σ' ένα συγκεκριμένο σούπεργιοτ, εξήντα δουλεύουνε για να περιποιηθούνε τους είκοσι. Μέρος του ερωτηματολογίου για υποψήφιες δουλευταρούδες σε σουπεργιοτ Αραβικής ιδιοκτησίας λέγεται πως είναι το αν δέχονται "Ελληνικό σεξ" ("Ελληνικό σεξ" είναι διεθνώς γνωστό εκείνο που στην Ελλάδα ονομάζουμε "Τούρκικο"). Μερικές φωτογραφίες από υπερπολυτελή ξενοδοχεία διακοπών ανά τον κόσμο για το 0,01% θα σας ανατριχιάσει.

Αλλά, μιλώντας για έργο, δουλεία, δουλειά και εργασία, την ηθική που αντιπροσωπεύουν και την αξιοπρέπεια που εγκαθιδρύουν, ας εξετάσουμε την περίπτωση του Αλιμπάμπα. Όχι του Αλή Μπαμπά με τους 40 κλέφτες.

Ο Αλή Μπαμπάς άλλωστε δεν έχει πια 40 κλέφτες. Έχει 40% ψηφοφόρους.

Το Αλιμπάμπα εννοώ. Έχει διαφορά.

Το Αλιμπάμπα είναι μια ιδιόκτητη κινέζικη ιντερνετική εταιρεία που πρόσφατα πούλησε μετοχές στο χρηματιστήριο στις ΗΠΑ.

Από τα νέα, ακούγεται συναρπαστική αυτή η εταιρία, άλλωστε η Κίνα όπου και βρίσκεται, περνάει εποχή μεγάλης ανάπτυξης. Για έναν Αμερικανό που σκέφτεται ίσως να αγοράσει μετοχές, μία μόνο ερώτηση παραμένει: Τι είναι το Αλιμπάμπα;

Πολλοί συνέκριναν την εταιρεία Αλιμπάμπα με την Άμαζον. Και όμως δεν είναι ακριβώς έτσι. Το Αλιμπάμπα δεν πουλάει πράματα. Απλά συνδέει πωλητές με αγοραστές. Είναι περισσότερο όχι σαν μία αλλά σαν δώδεκα εταιρείες σε μία. Τι σημασία έχει. Υπάρχει χρυσός στους λόφους του; Για το πρώτο τέταρτο του οικονομικού έτους τα κέρδη στου Αλιμπάμπα πήδηξαν κατά 179% στα δύο δις δολάρια. Το εισόδημα αυξήθηκε κατά 46%.  Διπλάσια από την Άμαζον.

Ίσως να πρέπει να αγοράσει κανείς αμέσως μετοχές του Αλιμπάμπα. Όμως δεν μπορείς να αγοράσεις μετοχές του Αλιμπάμπα του οποίου τα κεντρικά γραφεία βρίσκονται στην Κίνα και υπόκεινται σε Κινεζικούς νόμους. Μπορείς όμως να αγοράσεις μετοχές μιας εταιρείας μαϊμούς με γραφεία στα νησιά Κέημαν. Στάσου. Το Αλιμπάμπα είναι Κινέζικη εταιρεία. Γιατί προσπάθησε και βρήκε τρόπο να πουλήσει μετοχές στις ΗΠΑ; Επειδή, για να γραφτεί στο χρηματιστήριο του Χονκ Κόνγκ χρειαζόταν εταιρικές δομές, πιστοποιητικά και γραφειοκρατικούς ελέγχους τους οποίους δεν είχε καμία διάθεση να ακολουθήσει. Γι' αυτό και στήνουν την τέντα τους στις ΗΠΑ. Μέσω Κέημαν. Οι μετοχές απογειώθηκαν αμέσως κάπου 30 δολάρια πάνω από την αρχική τιμή φτάνοντας τα 228 δισεκατομμύρια δολάρια (180 δισεκατομμύρια Ευρώ). Με αυτή την αξία τελικού ανοίγματος το Αλιμπάμπα είναι μεγαλύτερο από την Κόκα Κόλα. Μεγαλύτερο από την Τζέη Πη Μόργκαν-Τσέης. Μεγαλύτερο από το Φέησμπουκ.

Δηλαδή, με το Αλιμπάμπα έχουμε ένα ξεπεταχτήρι του ίντερνετ που δεν παράγει κανένα προϊόν, με τρομακτικά υπερφουσκωμένη αξία, που βρέθηκε στις ΗΠΑ από ένα παράθυρο στα νησιά Κέημαν αποφεύγοντας νομοθεσίες της χώρας του. Καταλαβαίνετε τι σημαίνει αυτό;;; Οι κομουνιστές έκαναν καπιταλισμό καλύτερα από τις ΗΠΑ!

Διανοείστε ότι μία ιδιωτική εταιρεία που δεν παράγει τίποτα αξίζει 180.000.000.000; ενώ η χώρα μας που δεν παράγει τίποτα χρωστάει 360.000.000.000 Ευρώ; Εννοείτε τα νούμερα αυτά; Για να βγάλει ένας Έλληνας την αξία του Κινέζου αυτού πρέπει να δουλέψει κάπου δέκα οχτώ εκατομμύρια χρόνια με 800 Ευρώ τον μήνα. Και ο Κινέζος εργάζεται δουλεύοντας τους άλλους. Αναρωτιέται κανείς τι πραγματική αξία έχει το οτιδήποτε το οποίο εκάστοτε μας λέει η κοινωνία να παίρνουμε στα σοβαρά, από ηθική αξία έως καθήκον;

Το δεύτερο κομμάτι της ανάρτησης σε πλάγια γράμματα, στρυμωγμένο σε πλάτος πριν την τελευταία μου παράγραφο, το μετέφρασα για σας ακούγοντας στο γιουτουμπ έναν μονόλογο του Τζων Στούαρτ. Ο Τζων Στούαρτ είναι ένας Αμερικανός κωμικός ο οποίος στο πρόγραμμά του, όπου μιμείται 15 χρόνια τώρα τις ειδήσεις, είναι ο ένας άνθρωπος που έχει αποκτήσει τον πραγματικό σεβασμό των Αμερικανών και του έχουν βγάλει το καπέλο και οι περισσότερες εκπομπές ειδήσεων. Πριν δεκαετίες, ο άνθρωπος που σεβόταν η Αμερική ήταν ο Γουώλτερ Κρόνκάιτ. Τώρα είναι ο Τζων Στούαρτ. Και είναι ενδιαφέρον ότι τότε ο Κρονκάιτ έλεγε τις ειδήσεις ενώ, τώρα, ο Στούαρτ είναι επαγγελματίας κωμικός που μιμείται το να λέει τις ειδήσεις χρησιμοποιώντας πραγματικές ειδήσεις. Πληροφορεί την Αμερική καλύτερα και ειλικρινέστερα από τους σημερινούς ανθρώπους των ειδήσεων.

https://www.youtube.com/watch?v=MeSW3s-Wm9Y

Μέγας

"Ο Σιμόν Μπολιβάρ αγωνίστηκε σε περισσότερες από 100 μάχες εναντίων της Ισπανικής Αυτοκρατορίας. Κάλυψε 115.000 χιλιόμετρα καβάλα σε άλογο. Οι στρατιωτικές του εκστρατείες κάλυψαν γεωγραφική περιοχή διπλάσια σε μέγεθος από του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Ο στρατός του ποτέ δεν κατέκτησε --απελευθέρωσε."

Με αυτά τα λόγια ξεκινάει η καινούργια ταινία από την Βενεζουέλα "Ο Απελευθερωτής". Η ταινία επιχειρεί να κάνει περισσότερο γνωστό έναν άνθρωπο για τον οποίον λίγοι εκτός Λατινικής Αμερικής γνωρίζουν πολλά.

Και τελειώνει προτείνοντας κάτι το οποίο η επίσημη Ιστορία δεν έχει αναγνωρίσει: ότι ο Σιμόν Μπολιβάρ δεν πέθανε από φυματίωση αλλά δολοφονήθηκε. Αυτή είναι μία εκδοχή που υποστήριξε σε πρόσφατα χρόνια ο πρόεδρος της Βενεζουέλας Χιούγκο Τσαβέζ. Ο Τσαβέζ ξέθαψε μάλιστα την σωρό του Μπολιβάρ και έγιναν τεστ, τα οποία όμως δεν κατέληξαν σε συμπέρασμα.

Αυτό που μου έκανε εντύπωση ήταν η σύγκριση της εκστρατείας του Μπολιβλαρ με του Αλεξάνδρου και το "γεγονός" ότι ο Μπολιβάρ κάλυψε διπλάσια έκταση από τον Αλέξανδρο. Επίσης ότι, όπως για τον Αλέξανδρο, η Ιστορία έριχνε το φταίξιμο για τον θάνατο σε κάποια αρρώστια, ενώ, για τον Αλέξανδρο τουλάχιστον, είναι ήδη σχεδόν σίγουρο, σε όλες τις αναφορές εκτός της επίσημης ιστορίας, ότι δηλητηριάστηκε στην Βαβυλώνα --ότι δολοφονήθηκε.

Τέλος, ότι ο Μπολιβάρ δεν κατέκτησε αλλά απελευθέρωσε. Ενδιαφέρουσα διαφορά: ποιά και ποιανού κριτήρια ξεχωρίζουν την κατάκτηση από την απελευθέρωση; και γιατί δεν είναι ο Μπολιβάρ τουλάχιστον όσο γνωστός όσο ο Αλέξανδρος;

Όσον αφορά την ισπανική κοινή γνώμη και κυβερνητική άποψη της εποχής, ο Μπολιβάρ σίγουρα δεν ήταν κατακτητής ούτε απελευθερωτής αλλά μάλλον ...τρομοκράτης. Όσον αφορά τους πληθυσμούς τους οποίους "απελευθέρωσε" αλλά κυρίως τους αναδειχθέντες τοπικούς ηγέτες και αρχηγούς αυτών των πληθυσμών, το όνειρο του Μπολιβάρ σίγουρα βοήθησε, αλλά κάποια στιγμή οι ντόπιοι "απελευθερωθέντες" μάλλον είπανε αρκετά, ευχαριστούμε πολύ, άντε τώρα στο καλό και θα αναλάβουμε εμείς τα περεταίρω --και το όνειρο του Μπολιβάρ για μιά Ενωμένη Λατινική Αμερική κατέληξε στα σημερινά κράτη της Βενεζουέλας, Κολομβίας, Παναμά, Ισημερινού, Περού και μέρη της Βολιβίας.

Αρχίζοντας από αυτό που μου έκανε μεγαλύτερη εντύπωση, την σύγκριση με τον Μέγα Αλέξανδρο, υπάρχει μία σημαντική διαφορά. Οι εκστρατείες του Αλέξανδρου πέρασαν από τουλάχιστον τρεις πολιτισμούς που υπήρχαν χιλιετηρίδες πριν εκείνον --και είχαν βάλει τα δικά τους θεμέλια στην παγκόσμια Ιστορία, από θρησκείες, φιλοσοφίες και επιστήμη. Οι εκστρατείες του Μπολιβάρ αφορούσαν πάμπτωχες ομάδες πληθυσμών που βρισκόντουσαν εκεί μόλις 2-3 αιώνες, πάνω στα συντρίμμια δύο πολιτισμών οι οποίοι αφανίστηκαν από την Ισπανική κατάκτηση και παραμένουν μέχρι σήμερα σχεδόν άγνωστοι της ουσία τους. Οι πληθυσμοί τους οποίους 'ακούμπησε' ο Μπολιβάρ ήταν δουλοπάροικοι, αν όχι σκλάβοι, μια μακρινής αυτοκρατορίας, πέρα από έναν ωκεανό. Ο Αλέξανδρος πολέμησε στρατηγούς, βασιλείς και στρατούς εθνών, ενώ ο Μπολιβάρ πολέμησε ντόπιους αποικιακούς αντιπροσώπους του Ισπανικού στέμματος.

Η εκστρατεία (ή εκστρατείες) του Μεγάλου Αλεξάνδρου κράτησαν 12 με 13  χρόνια κατά τα οποία ταξίδεψε, καβάλα στον Βουκεφάλα, απόσταση την οποία ο χάρτης δείχνει σαν περίπου 18.000 χιλιόμετρα, και σε έγκυρες πηγές αναγράφεται ως έως και 36.000 πραγματικά χιλιόμετρα πορείας. Έστω, περίπου 25.000 χιλιόμετρα, χονδρικά έτσι για την συζήτηση. Ο Μπολιβάρ, για να κάνει τα 115.000 χιλιόμετρα που αναφέρει η ταινία θα έπρεπε να είχε πάει καβάλα στο άλογό του από τον Παναμά ως την Γη του Πυρός και πίσω έντεκα φορές, πάνω κάτω. Δεν βγαίνει.

Είναι το έδαφος που κάλυψε ο Μπολιβάρ δύο φορές σε μέγεθος από εκείνο που κάλυψε ο Αλέξανδρος; δεν βγαινει:

(Οι δύο χάρτες σε ίδια κλίμακα)

Η Ιστορία, τελικά, και οι συγκρίσεις, όπως και τα γεγονότα και ακριβείς μετρήσεις, εξαρτώνται από το ποιός τα αναφέρει και γιατί. Μου φαίνεται μάλιστα ότι το να πηγαίνει κανείς σινεμά είναι η λιγότερο υπεύθυνη μέθοδος για να μάθει Ιστορία.

Χασμουρητό

"Τόνισε", ή "υπογράμμισε";
Και όταν διαβάζουμε ότι κάποιος "τόνισε", ή "σημείωσε", ή "υπογράμμισε", ή "πρόσθεσε",
αυτό το διευκρινίζει ο ομιλητής, πριν τονίσει κάτι, ή το προσθέτει ο δημοσιογράφος ποιητική αδεία;
Κι' αν το βάζει ο δημοσιογράφος, που ξέρει ο δημοσιογράφος αν ο ομιλητής ήθελε
να "τονίσει", να "σημειώσει", να "υπογραμμίσει", ή να "προσθέσει";
Από ότι έχω καταλάβει, για να γίνεις επαγγελματίας δημοσιογράφος στη Γραικία
αρκεί να ξέρεις να εναλλάσσεσαι έντεχνα μεταξύ:
"τόνισε", "σημείωσε", "υπογράμμισε", και "πρόσθεσε".

Ένας τυχοδιώκτης-πλασιέ χρειάζεται το σωστό προϊόν στο σωστό τόπο στην σωστή ώρα, και ο Ανδρέας v2.0 έπεσε διάνα. Τα άλματα που έχει επιτελέσει το προϊόν τσίπρας στην αγορά, από πρώην ΚΝΕ γραμματέας εκείνων των 4% που δεν τους άρεσε το ΚΚΕ (ή που δεν άρεσαν στο ΚΚΕ), μέχρι τον ηγέτη που θα αναστήσει νεκρούς, έχει περάσει από πολλά στάδια. Κάμποσα από αυτά την ίδια στιγμή σε διαφορετικούς χώρους.

Kαθώς τα χρόνια περνούν, και η ιστορία επαναλαμβάνεται, έχει αρχίσει να φαίνεται, αχνά, το πατρόν του κουστουμιού. Κάθε φορά που διαπραγματεύεται η κυβέρνηση με την "Τρόικα" βγαίνει ο τσίπρας, λέει ότι πρόκειται να γίνουν εκλογές και θα έχει αυτοδυναμία, συμφωνούν η κυβέρνηση και η "Τρόικα", φεύγει η "Τρόικα", φεύγει κι ο τσίπρας. Πότε για την Αργεντινή, πότε για την Ιταλία, και μετά φτού από την αρχή.

Συμφωνεί η "Τρόικα" επειδή φοβάται μην και μπει ο τσίπρας; Χρησιμοποιεί τον τσίπρα η κυβέρνηση για να φοβίσει την "Τρόικα"; Χρησιμοποιεί ο ΣΥΡΙΖΑ τον τσίπρα για να μην γίνει κανένα απρόοπτο και βγει κυβέρνηση, και χαλάσει η συνταγή; Όλα είναι πιθανά, αλλά και όλα προς κατανάλωση του κινηματογραφόφιλου κοινού. Οπωσδήποτε, από όποια γωνία και να το δει κανείς, το προϊόν τσίπρας είναι ο καταλύτης.

Ένα είναι σίγουρο. Ο τσίπρας, και το προσωποπαγές του κόμμα (έχοντας αναθεωρήσει τις συνιστώσες και έχοντας βάλει τες στη θέση τους), είναι πλέον μέρος του κατεστημένου. Απλά είναι το μέρος του κατεστημένου που διαμαρτύρεται κατά του κατεστημένου για να έχει ποικιλία το θέαμα και να μην πλήττουν οι θεατές, περιμένοντας τον Γκοντό.

Είναι κάτι σαν την μουσική πανκ. Η πανκ γεννήθηκε κατά το 1975-1976 στο φτωχό ανατολικό Λονδίνο και η ψυχή της ήταν η αντίδραση των νέων κατά της κοινωνίας και του χρήματος. Την στιγμή που οι μουσικοί της πανκ άρχισαν να βγάζουν λεφτά κατά το 1977-1978, η πανκ πέθανε. Γιατί κατέληξε να είναι μέρος εκείνου ενάντια του οποίου είχε γεννηθεί. Με την πρώτη λίρα που κέρδισε η πανκ, έχασε την ψυχή της.

Ο μόνος τρόπος για να γίνει κυβέρνηση ο ΣΥΡΙΖΑ ήταν να διεκδικήσει μια αλάνα την οποία ο κόσμος θα ψήφιζε σε σεβαστά ποσοστά. Και αυτό από μόνο του εννοούσε την αναχώρηση από τις ρίζες και την αποποίηση του εύθραυστου, λιγνού κορμού. Σιγά-σιγά όμως μη το πάρει κανείς χαμπάρι.

Από "σκίζω τα μνημόνια" μέχρι "παγώνω την εξυπηρέτηση του χρέους" έχει πολύυυυ διαφορά. Και όχι μόνο στην γλώσσα. Ψάξτε το λιγουλάκι.

Τελικά ο αλεξάκης έγινε αναπόσπαστο μέρος του κατεστημένου. Ο τυχοδιώκτης πλασιέ μπήκε στο νόημα. Ίσως πάντα να είχε πιάσει το νόημα. Ίσως να πρέπει να αρχίσω να βάζω κεφαλαία στο όνομα και το επώνυμο...

Ο άνθρωπος αυτός θέλει να γίνει πρωθυπουργός. Θα γίνει. Δεν υπάρχει αμφιβολία. Είναι ο νεότερος κατά πολύ απ' όλους. Θα είναι στις κάλπες μας άλλα 40 χρόνια, όταν οι σημερινοί του αντίπαλοι θα τραβάνε τις αγκινάρες από κάτω. Και άλλος ή άλλοι με χάρισμα Ανδρέα και μανίκια ταχυδακτυλουργού δεν υπάρχουν. Κι όταν κάποτε βγουν κάποιοι, θα έχουν δρόμο και χρόνια μπροστά τους να τον πιάσουν. Ο τσίπρας προορίζεται για μπροστά-κέντρο σκηνής, για αρκετό καιρό στο μέλλον.

Ναι. το δυστύχημα ήταν ότι δεν είχαμε δύο ή τρεις συνομήλικους τσίπρες να λέει ο καθένας τα δικά του. Ένας βγήκε και θα τον έχουμε άνευ άλλης επιλογής, αργά ή γρήγορα. Όταν το καταλάβανε αυτό το απλό αποτέλεσμα αριθμητικής ήταν αργά. Ψάξανε ποιόν να βγάλουνε να εκκολάψουνε και σε ποιόν καταλήξανε; Στον Μητσοτάκη! (τον μικρό). Ήμαρτον. Και συ λαέ βασανισμένε, μην ξεχνάς τα καρβέλια του 1981-2009.


Εν τω μεταξύ, καθώς προσπαθώ να καταλάβω την πολιτική ιδεολογία και προγράμματα του μελλοντικού πρωθυπουργού, έχω μια απορία. Κοιτάξτε τούτη τη φωτογραφία:

Όχι, όχι, δεν μιλάω για το στημένο σκηνικό το οποίο τόσο γραφικά προδίδει ο ευρυγώνιος φακός, αλάνες άδειες μαρμάρινες μπροστά από το τραπέζι, πρώτο φόντο δύο μέτρα ύψος, δεύτερο φόντο από πίσω, σποτάκια, φωτισμός... ω, τι στήσιμο... Όχι.

Εννοώ το σύνθημα:
ΓΙΑ ΤΗΕ ΕΛΛΑΔΑ ΠΟΥ ΘΕΛΟΥΜΕ
ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ ΠΟΥ ΑΓΩΝΙΖΟΜΑΣΤΕ

Ωραία: "Για την Ελλάδα που θέλουμε". Την θέλουμε. Την Ελλάδα. Την θέλουμε όπως την θέλουμε. Εντάξει.

Αλλά... "Για την Ευρώπη που αγωνιζόμαστε" τι πάει να πει στα Ελληνικά να σας χαρώ; Συντακτικό, κανείς; Καμιά ιδέα; Την αγωνιζόμαστε. Την Ευρώπη. Τι εννοεί εδώ; Για την Ευρώπη για την οποία αγωνιζόμαστε; Για την Ευρώπη εναντίων της οποίας αγωνιζόμαστε; Για την Ευρώπη μαζί με την οποία αγωνιζόμαστε; Τι πάει να πει στα Ελληνικά, καλοί μου άνθρωποι "Για την Ευρώπη που αγωνιζόμαστε";

Ξέρει κανείς συντακτικό ή ξεμείναμε όλοι στις μεταγραφές;

Συναγερμός!

Την Τετάρτη θα γίνει λέει δοκιμή σε όλη τη χώρα στις 11:00, δοκιμαστική ενεργοποίηση του συνόλου των σειρήνων συναγερμού Πολιτικής Άμυνας, συναγερμού αεροπορικής επίθεσης, για εξήντα δευτερόλεπτα (διακοπτόμενος ήχος διαφορετικής έντασης).

Θα έλεγε κανείς εκ πρώτης όψεως ότι η δοκιμή, σε συνδυασμό με συντονισμένες ενέργειες κάποιου υπουργείου (δεν θυμάμαι ποιό), στοχεύει στο να θυμίσει στους πολίτες τι πρέπει να κάνουν αν ποτέ ακούσουν τις σειρήνες όταν δεν γίνεται δοκιμή. Δηλαδή, να μην πανικοβληθούνε, παρά με τάξη και ψυχραιμία να κατευθυνθούν αμέσως προς το κοντινότερο από τα τόσα αντιαεροπορικά καταφύγια που βρίσκονται σκαμμένα, προετοιμασμένα και καλά σεσημασμένα σε όλην την πρωτεύουσα και ανά την χώρα, με ιδιαίτερη μέριμνα προς του ηλικιωμένους, τα παιδιά και εκείνους που δεν μπορούν να περπατήσουν τόσο γρήγορα όσο οι νεότεροι και ακμαιότεροι. Μέσα στα πάμπολλα και καλά οργανωμένα καταφύγια θα τους περιμένουν εκπαιδευμένοι εθελοντές για να τους κατευθύνουν στις υπάρχουσες θέσεις και να διανείμουν δωρεάν αναψυκτικά και πατατάκια τσιπς (σουβλάκια γύρο, πίτα, απ' όλα, θα υπάρχουν έναντι €1,25 σε τιμή ελαφρά μειωμένη μετά από συνεννόηση του υπουργείου με τα σουβλατζίδικα).

Αν κανείς δεν βρίσκεται σε σημείο που να απέχει λιγότερο από 500 μέτρα από κάποιο από τα καταφύγια, η ενδεδειγμένη ενέργεια είναι να καθίσουν κάτω, όπου βρίσκονται, να βάλουν το κεφάλι τους ανάμεσα στα πόδια τους και να δώσουν αποχαιρετιστήριο φιλί στον πισινό τους, καθώς θα καταριούνται την όποια φυλή ή χώρα αρέσκονται να θεωρούν υπεύθυνη για όλα τα δεινά τους.

Αυτή η πρώτη όψη όμως δεν είναι απαραίτητα ενδεικτική του πραγματικού νοήματος του συναγερμού. Εικάζω ότι η πραγματικότητα, περί του συναγερμού, βρίσκεται σε άλλη σελίδα του Βήματος με φωτογραφία θέματος αυτήν:

Μην πατάτε το κουμπί βίντεο στην μέση:
Ήταν εκεί όταν αντέγραψα την όλη εικόνα, αλλά εδώ δεν λειτουργεί.

Συναγερμός που σπεύδει να ρωτήσει τι σόι εντελώς ηλίθιο σύστημα παιδείας έχουμε σ' αυτόν τον καταραμένο τόπο, κατευθυνόμενο από ποιά πανηλίθια γελοία άτομα, όπου μετά από 3, 4 ή 5 ή 6 χρόνια του θεσμού που λέγεται εξωσχολικό φροντιστήριο τα παιδιά ξεκινάν την ζωή τους με την βεβαίωση από το κράτος της παντελούς προσωπικής τους αποτυχίας και της ανούσιας επιπολαιότητας των ονείρων τους.

ΟυουουουΟΥΟΥουουου...ΟυουουουΟΥΟΥΟΥουουουου......





Σε άλλη πάλι φωτογραφία, αλλού στο Βήμα...

...βλέπουμε μικρά παιδάκια, "μικρούς μουσικούς", που μαθαίνουν πως να χαριεντίζονται ενώπιον αλλήλων και μπροστά στους γονείς και συγγενείς για να τους πει κάποιος τι γλυκά κατοικίδια ζωάκια που είναι καθώς παριστάνουν ότι κάποιος δάσκαλος ή δασκάλα τα μαθαίνουν προσωπική αναζήτηση, προσπάθεια και κατανόηση των βαθυτέρων νοημάτων της τέχνης και της έκφρασης ψυχικού κόσμου (ώστε, αργότερα στην ζωή να βρεθούν στην αμέσως από πάνω φωτογραφία και μετά να περιμένουν τον ήχο από την πρώτη φωτογραφία).

Σημαίες

Εγώ διάλεξα την σημαία της Ευρωπαϊκής Ένωσης!

Νά 'μαστε όλοι!!

Και η ορχήστρα παίζει

Ακούγοντας την ορχήστρα να παίζει...

Να και η Αντιδήμαρχος. Με το πορτακαλί φανελάκι. Κρατάει την σημαία του Δήμου.

Νά 'μαστε πάλι όλοι!
δεξιά μου, ο σκύλος του Επαρχιακού Συμβούλου, ο Επαρχιακός Σύμβουλος, και ο Δήμαρχος.
Οι σημαίες, από αριστερά προς δεξιά:
Ιταλική, απλή,
δεν ξέρω,
Του Τούρινγκ Κλαμπ ντ' Ιτάλια,
δεν ξέρω,
δεν ξέρω,
το λάβαρο του Δήμου,
της Ευρωπαϊκής Ένωσης,
η σημαία του Δήμου,
Ιταλική με χρυσό κρόσι,
Των Ηνωμένων Εθνών.

Η ορχήστρα συνεχίζει να παιζει...

ξεκινάμε...

προχωράμε...

προχωράμε...

προχωράμε...

πάμε για το μεσαιωνικό κέντρο του χωριού...
αυτό είναι το άλλο χωριό του Δήμου, το μικρότερο...
όχι το δικό μας.

πάμε...

Δεν έχω ιδέα γιατί κουβαλάμε και την σημαία των Ηνωμένων Εθνών!
Την παραμικρή.
Μήπως υπάρχει κάτι για το οποίο βρίσκομαι στο σκοτάδι;

και η ορχήστρα έπαιζε...

ο Δήμαρχος βγάζει λόγο
(καθώς η ορχήστρα έπαιρνε μια ανάσα)

και η ορχήσττρα παίζει.

και παίζει.

Η ορχήστρα μας!

Να κι ένας άνθρωπος που ξέρει να βρίσκει το φως...

και τώρα, Φάμε! Τζάμπα!

Η κοπέλα αυτή εργάζεται στο Δημαρχείο.
Της είχα δώσει την μηχανή μου α παίρνει φωτογραφίες καθώς κουβαλούσα την σημαία.
Μου είχε ζητήσει να κρατάει εκείνη την σημαία και να παίρνω εγώ φωτογραφίες.
Τρεις φορές.
Της είχα απαντήσει όχι! εγώ σημαία! δικιά μου! φέρτη πίσω!! Κουβαλάω εγώ!
Τρεις φορές.
Μετά την πήρα αυτή τη φωτογραφία να χωρεύει με το πρώτο κλαρινέτο της ορχήστρας.
Για να μείνει ικανοποιημένη.

Ευτυχές κοινό

να και η σανγκρία!!!