Νίκες...

Πρώτο κόμμα ήρθε η Αποχή με 4.268.957 Έλληνες (43,45% των εγγεγραμμένων),
122% περισσότεροι από όσους ψήφισαν το πρώτο κόμμα,
το οποίο έχασε 14,45% απο τα αποτελέσματά του, του Ιανουαρίου.

99,56% ενσωμάτωση αποτελεσμάτων Σεπτεμβρίου 2015:

	Ιανουάριος				Σεπτέμβριος				Διαφορά
	Ψηφοφόροι	Ποσοστό	Έδρες		Ψηφοφόροι	Ποσοστό	Έδρες		Έδρες	Ψήφοι	Ποσοστό
Εγγεγραμμένοι	9,911,495				9,818,028					-93,467	-0.94%
Ψήφισαν	6,330,786				5,552,071					-778,715	-12.30%
ΣΥΡΙΖΑ	2,245,978	36.34%	149		1,921,482	35.47%	145		-4	-324,496	-14.45%
Νέα Δημοκρατία	1,718,694	27.80%	76		1,521,952	28.09%	75		-1	-196,742	-11.45%
Χρυσή Αυγή	388,387	6.28%	17		378,878	6.99%	18		+1	-9,509	-2.45%
Το Ποτάμι	373,924	6.05%	17		221,466	4.09%	11		-6	-152,458	-40.77%
ΚΚΕ	338,188	5.47%	15		300,612	5.55%	15		0	-37,576	-11.11%
Ανεξάρτητοι Έλληνες	293,683	4.75%	13		199,860	3.69%	10		-3	-93,823	-31.95%
ΠΑΣΟΚ (ΠΑΣΟΚ-ΔΗΜΑΡ)	289,469	4.68%	13		340,312	6.28%	17		+4	50,843	17.56%
Ένωση Κεντρώων	110,923	1.79%			186,012	3.43%	9			75,089	67.69%
Λοιπά	532,951	8.62%			347,304	6.41%				-185,647	-34.83%
Άκυρα	114,703				69,910					-44,793	-39.05%
Λευκά	34,809	1.51%			64,283	1.37%				29,474	84.67%
Αποχή	3,580,709	36.13%			4,265,957	43.45%				685,248	19.14%
			300				300		-9
ΔΗΜΑΡ-Πράσινοι	29,820	0.48%
ΛΑΕ					154,806	2.86%
ΑΝΤΑΡΣΥΑ	39,497	0.64%			45,962	0.85%
Διαφορά ΣΥΡΙΖΑ-ΝΔ	527,284	9%			399,530	7%

Πρώτο κόμμα ήρθε η Αποχή με 4.268.957 Έλληνες (43,45% των εγγεγραμμένων). Από 1974 μέχρι 2009 η νορμάλ αποχή εκείνων που δεν μπορούσαν ή δεν ενδιαφερόντουσαν να ψηφίσουν ήταν γύρω στο 20% με 25%, δηλαδή, περίπου δύο εκατομμύρια. Τώρα όμως προστέθηκαν άλλα δύο με δυόμιση εκατομμύρια Έλληνες οι οποίοι μπορεί να θεωρηθεί λόγω της συγκυρίας ότι δεν είναι απλά απογοητευμένοι από το πολιτικό τους σύστημα αλλά θυμωμένοι και διαμαρτυρόμενοι. Αηδιασμένοι.

Στο 36,13% αποχή του Ιανουαρίου προστέθηκαν 685,248 καινούργιοι απέχοντες, 17,14% περισσότεροι απέχοντες σε 8 μήνες.

Όταν οι μισοί ψηφοφόροι μένουν σπίτια τους, δεν σημαίνει απλά "μεγάλη αποχή". Σημαίνει πεντακάθαρα ότι κάπου τέσσερα εκατομμύρια Έλληνες λένε σε όλους τους πολιτικούς να πάνε να γαμηθούνε.

Αδυνατώ να κατανοήσω πως οποιοσδήποτε "ηγέτης" θριαμβολογεί για καθαρή πολιτική εντολή όταν 4.265.957 Έλληνες "ψήφισαν" ότι τα πολιτικά του τόπου δεν αξίζουν τον κόπο να πάνε στις κάλπες. Αυτοί οι άνθρωποι είναι κάπου 2.344.475, ή 122% περισσότεροι από όσους ψήφισαν το πρώτο κόμμα.

Θα μπορούσε κανείς να πει ότι τα δύο εκατομμύρια περίπου πάνω από την "νορμάλ" αποχή, αντιπροσωπεύουν δύο εκατομμύρια απλούς Έλληνες, μικρού έως ελάχιστου εισοδήματος, που δεν έχουν κανέναν σεβασμό για την Βουλή της χώρας τους και ως εκ τούτου θα απέχουν από τον δημόσιο βίο με τον μόνο τρόπο ο οποίος είναι διαθέσιμος γι' αυτούς: προσπαθώντας με κάθε πιθανό τρόπο να φοροδιαφύγουν και να αποσπαστούν από τα κοινά (μέχρι και να μεταναστεύσουνε όσοι μπορούν στο εξωτερικό;)

Ας τα σκεφτούνε αυτά πριν αρχίσουν να θριαμβολογούν μερικοί-μερικοί για τις νίκες της ..."δημοκρατίας" στην Ελλάδα.

43,45% αποχή είναι κατάσταση απαράδεκτη.

Βεβαίως, υπάρχει και η σχολή που λέει ότι οι κατάλογοι είναι απηρχαιωμένοι, και ότι οι απέχοντες συμπεριλαμβάνουν μεταναστεύσαντας (προς εξωτερικόν ή προς Κύριον) και άλλα ζόμπι, το οποίο απαιτεί η πραγματική αποχή να είναι αρκετά μικρότερη από 44%.
Όμως, πόσο μικρότερη αδερφέ; Συν το ότι η διαφορά αποχής από Ιανουάριο σε Σεπτέμβριο στέκεται ότι και να είναι τα πραγματικά νούμερα των εν Ελλάδι ζώντων και βασιλευόντων απέχοντων. Απλά, αν οι κατάλογοι εναι λάθος, τότε η διαφορά αποχής από Ιανουάριο σε Σεπτέμβριο είναι αρκετά μεγαλύτερο ποσοστό των όλων ψηφοφόρων.

***

Κατά τ' άλλα, και από τα αποτελέσματα του Ιανουαρίου 2015, τώρα τον Σεπτέμβριο, με 99,56% της χώρας ενσωματωμένο στα αποτελέσματα:

Ο ΣΥΡΙΖΑ έχασε 324,496 ψήφους ή 14.45% από τους ψήφους του Ιανουαρίου, μείον 4 έδρες,

Η Νέα Δημοκρατία έχασε 196,742 ψήφους, 11,45%, μείον 1 έδρα,

Η Χρυσή Αυγή έχασε 9,509 ψήφους, 2,45%, συν 1 έδρα,

Το Ποτάμι έχασε 152,458 ψήφους, 40,77%, μείον 6 έδρες,

Το ΚΚΕ έχασε 37,576 ψήφους, 11,11%, ίδιες έδρες,

Οι ΑνΕλ έχασαν 93,823 έδρες, 31,95%, μείον 3 έδρες,

Η συνεργασία ΠΑΣΟΚ-ΔΗΜΑΡ πήρε 50,843 ψήφους, 17,56%, 4 έδρες παραπάνω από ότι είχε πάρει το ΠΑΣΟΚ τον Ιανουάριο.

Η Ένωση Κεντρώων μπήκε στην Βουλή με 75,089 ψήφους, 67,69% περισσότερο από τον Ιανουάριο και πήρε τις 9 έδρες που χάθηκαν από τους άλλους.

Η ΛΑΕ έλαβε 154,806 ψήφους, 2,86% συνολικά και κάθεται σπιτάκι της.

Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ πήρε 6,465, 16,37% περισσότερους ψήφους από τον Ιανουάριο για σύνολο 45,962, 0,85%.

Φυσικά, ο μεγάλος νικητής είναι η Ένωση Κεντρώων που ανέβηκε 67,69% από τα αποτελέσματά της του Ιανουαρίου και μπήκαν με 9 έδρες, ακολουθούμενη από το ΠΑΣΟΚ-ΔΗΜΑΡ που πήραν 17,56% πάνω από τα αποτελέσματά τους του Ιανουαρίου (βέβαια εδώ "παίζει" και το ότι δεν κάθησε να παίξει με τα άλλα παιδιά ο Γιωργάκης με το κιδησό του).

Νικήτρια και η Χρυσή Αυγή με 1 έδρα παραπάνω, κι ας έχασε 9,509 ψηφοφόρους, 2,45% από τον Ιανουάριο.

Ο μεγάλος χαμένος είναι ο Τσίπρας με 324,496 ψήφους, 14,45% λιγότερους από τον Ιανουάριο. Η Νέα Δημοκρατία έχασε 11,45% των ψήφων της, 196,742 νοματαίους.

Άλλος μεγάλος χαμένος το Ποτάμι που έχασε 40,77% των ψηφοφόρων του και 6 έδρες.

Από τους 324,496 ψήφους που έχασε ο Τσίπρας, κάπου 145,000 μάλλον πήγαν στον Λαφαζάνη και οι υπόλοιποι 280,000 περίπου, στην Αποχή.

Ο Λεβέντης μάλλον πήρε περισσότερους από το Ποτάμι παρά από την Νέα Δημοκρατία, οπότε η Νέα Δημοκρατία πρέπει να έστειλε κάπου 150,000 στην Αποχή.

Και το κερασάκι στην κορφή της τούρτας:

Αν η ΑΝΤΑΡΣΥΑ είχε αποφασίσει να συνεργαστεί με τον Λαφαζάνη, η ΛΑΕ-ΑΝΤΑΡΣΥΑ θα είχε βγάλει πάνω από 200,000 ψήφους, 3,71%, θα είχε μπει με κάπου 10 έδρες, πάνω από τους ΑνΕλ και τον Λεβέντη. Τότε οι ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ θα συγκέντρωναν κάπου 149-150 έδρες, και το τοπίο θα ήταν πολύ διαφορετικό. Αλλά η ΑΝΤΑΡΣΥΑ κράτησε καλά τις αρχές της, δεν συνεργάστηκαν, και μείνανε απ' έξω. Συγχαρητήρια παιδιά!

Τελικά, οι ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ βγήκαν κυβέρνηση επειδή 685,000 άνθρωποι περισσότεροι του Ιανουαρίου είπαν στους πολιτικούς γενικά να πάνε να κουρεύονται, και επειδή η ΑΝΤΑΡΣΥΑ δεν συνεργάστηκε με τον Λαφαζάνη. Οι δημοσκοπήσεις είχαν πέσει έξω γιατί κανείς δεν υπολόγιζε την πιθανότητα 44% Αποχής. Τα 10% περίπου που βγαίναν σαν αναποφάσιστοι στις δημοσκοπήσεις, απλά αποφάσισαν να απέχουν.

Υστερόγραφο, να θυμόμαστε και το ..."περήφανο 62% Όχι" του δημοψηφίσματος:

Με 99,99% ενσωμάτωση και 5,566,223 να έχουν ψηφίσει:

ΜΝΗΜΟΝΙΟ ψήφισαν 4,402,483, 79,09%

ΡΗΞΗ ψήφισαν 1,029,295, 18,49%

Την επόμενη φορά που θα πει κάποιος ότι 62% ψήφισαν εναντίων του μνημονίου στο δημοψήφισμα, ας θυμηθει ότι στις εκλογές 80% ψήφισαν μνημονιακά κόμματα. 

Εκλογές!

Κι έτσι καλούνται οι Έλληνες να αποφασίσουν μεταξύ Βρυξελλών με φούμαρα, Βρυξελλών με διαπλοκή, Βόρειας Κορέας με λαϊκές επιτροπές, ή κάτι άλλο σε μαύρο με αρχαϊκά λευκά γράμματα.

Οι μεγάλοι νικητές φυσικά θα είναι το ΠΑΣΟΚ-ΔΗΜΑΡ και το Ποτάμι άνευ των οποίων κυβέρνηση δεν βλέπουμε ούτε με κιάλια.

Αν βγει το καινούργιο Σύριζα του Τσίπρα μπορεί και να πάμε σε δεύτερη εντολή ανάλογα με το αν αποφασίσει ο Αλέξης να αθετήσει αμέσως τα προεκλογικά του και να ζητήσει συνεργασία από την Φώφη και τον Σταύρο, ή όχι. Βέβαια παίζει και το αν η Φώφη και ο Σταύρος δεχτούν να συνεργαστούν με τον Αλέξη ή μήπως περιμένουν την δεύτερη εντολή --μη φανούν και πολύ πρόθυμοι στην πρώτη Παράκληση.

Οπότε, για αντιπολίτευση πολύ πιθανόν να έχουμε τους φασίστες, εκτός αν γλιστρήσει μπροστά τους το ΚΚΕ, πράμα που φαίνεται απίθανο, αλλά Ελλάδα είν' αυτή...

Σε οποιαδήποτε περίπτωση το μνημόνιο του Αλέξη, με όποιον και να καλεστεί να το επιτελέσει, ξεκινά με καθοδηγητή της Ελλάδας τον Ολλανδό Μάαρτεν Βέργεη, επικεφαλής της τασκφορς της κομισιόν για την Γκρης. 

Σε κανέναν δεν αρέσουν οι Όροι των Δανειακών Συμβάσεων, και οι Έλληνες έδωσαν την πίστη τους επί εφτά μήνες ότι κάποιος μπορούσε να τις ανατρέψει ή να τις κάνει πιο ανθρώπινες. Τελικά, όσοι κι αν το προσπάθησαν, όσο ειλικρινά και να το προσπάθησαν, όσο σωστά ή λάθος και να το προσπάθησαν, στο τέλος, αποδείχτηκε πως δεν μπορεί να κάνει τίποτα διαφορετικό η αριστερά από την δεξιά. 

Σαράντα χρόνια, για να ψηφίζουνε κυβέρνηση οι Έλληνες ζητούσαν λεφτά και φαντασιώσεις ότι είναι Ευρώπη όσον αφορά την δυνατότητα επιπέδου ζωής. Και οι πολιτικοί, ΠΑΣΟΚ ή ΝΔ, έχτισαν την διαπλοκή που θα ικανοποιούσε τους ψηφοφόρους --οι οποίοι απαιτούσαν το όνειρο χωρίς να τους ενδιαφέρει το "πως". Τώρα που δεν έχει μείνει δεκάρα να δανειστούνε άνευ όρων, ο κόσμος ζητάει από τους πολιτικούς βασικά να μετατραπούν σε κυβερνήσεις του "Δεν Πληρώνω", και η αφήγηση των πολιτικών που θέλουν μιά καρέκλα άλλαξε για να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις του σοφού λαού (αλλά από πίσω, όποιος και να κυβερνάει, λέει Ναι σε ότι του πούνε να κάνει από τις Βρυξελλες).

Και ο σοφός Λαός του 62% "Όχι", την Κυριακή θα ψηφίσει 85% Μνημόνιο και 15% Ρήξη. Αλλά σε κάθε ένα από αυτά τα δύο ποσοστά, οι συνιστώσες του κάθε ποσοστού είναι τόσο διαφορετικές που απλά διαφαίνεται κυβερνητικό αδιέξοδο για οποιονδήποτε πέραν των έξι μηνών ορίζοντα. Διότι, ακόμα, τα 85% που θα ψηφίσουν Μνημονιακά, δεν έχουν αποφασίσει σε ποιο εστιατόριο να πάνε για μνημόνιο και ποιος να τους το σερβίρει, και πως να την κάνουνε χωρίς να πληρώσουνε τον λογαριασμό.

Μακροβιότητα

Κυβέρνηση ΝΔ με 32% υποστηριζόμενη από Ποτάμι και ΠΑΣΟΚ-ΔΗΜΑΡ,

ή

Κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ 32% υποστηριζόμενη από... από... αχμμμ... ποιόν ρε γαμώτο, αφού τους απέκλεισε όλους εκτός από τους ΑνΕλ που δεν θα έχουν αρκετές καρέκλες να φτιάξουν κυβέρνηση (και αν μπουν στην Βουλή καν);;; Ή μήπως θα προτείνει ο Αλέξης και θα τον δεχτούν οι ΠΑΣΟΚ-ΔΗΜΑΡ και Ποτάμι, έχοντας έτσι αθετήσει με την πρόταση του αυτή ότι είπε προεκλογικά, πριν και καλά αρχίσει να κυβερνά;

Ποιός δουλεύει ποιόν σ' αυτόν τον καταραμένο τον τόπο πλέον;

Όταν κανείς δεν έχει ποιον να ψηφίσει, ψηφίζει τουλάχιστον κάποιον που θα μείνει τρία-τέσσερα χρόνια γιατί αυτό είναι το σημαντικότερο: η μακροβιότητα μιας κυβέρνησης. Χωρίς μακροβιότητα κανένα πρόγραμμα δεν προλαβαίνει να λειτουργήσει ότι κι αν λέει. Και την μακροβιότητα στα Σοβιέτ μόνο ο Στάλιν είχε μπορέσει να την εμπεδώσει με δικτατορία. Αυτό θέλει η μειοψηφία για να περάσει το δικό της; Δικτατορία του προλεταριάτου;

Λυπηρό

Αλέξης Τσίπρας:

"Την Κυριακή στο δεύτερο δημοψήφισμα ψηφίζουμε «όχι στη ΝΔ»"

Που κατάντησε ο κακομοίρης. Τα πήγε καλά με την παρωδία του δημοψηφίσματος και το "Όχι" της γενικής άρνησης και τώρα κάνει τις Βουλευτικές Εκλογές "Δημοψήφισμα", και την επιλογή κυβέρνησης "Όχι" (στην Νέα Δημοκρατία).

«Η αναμέτρηση της 20ης Σεπτέμβρη είναι το δεύτερο μεγάλο δημοψήφισμα για το αύριο του λαού και του τόπου μας»

Δύστυχε Αλέξη. Μπορεί παλαιότερα να υποσχόσουνα μπούρδες, αλλά τουλάχιστον ήταν ειλικρινείς μπούρδες, ή τουλάχιστον έτσι φαινόντουσαν. Τι σε άλλαξε Αλέξη; οι δεκαεφτά ώρες, ή η προδοσία του πατερούλη Πούτιν; Πρέπει να πέρασες τέτοιο λούκι... τέτοιο άγριο ξύπνημα στην πραγματικότητα, που δεν σου έχει μείνει μέσα σου τίποτα πια. Η πραγματικότητα της Ευρώπης, η πραγματικότητα του πόση σημασία σου απέδωσε η Ρωσία και η Κίνα... η πραγματικότητα του εντελώς απροσάρμοστου συνονθυλεύματος συνιστωσών... Είσαι μιά σκιά του παλιού σου εαυτού και κάνεις και λες μηχανικά ότι είναι απαραίτητο για να προσποιείσαι ότι ηγείσαι κόμματος σε προεκλογικό αγώνα.

Δημοψήφισμα λοιπόν είναι οι Εκλογές; Και, να ψηφίσουμε "Όχι"; Λες να βγεις με 62% τραγικέ μικρέ ήρωα;

Ο πραγματικός ΣΥΡΙΖΑ με άλλο όνομα, και πρόσωπο Ζωής Λαφαζάνη, επιστρέφει στα 3% με 6%. Το ΚΚΕ σταθερά. Η ΧΑ σταθερή. Και οι υπόλοιποι 80% ψάχνονται, λες και έχει μείνει τίποτα να βρούνε. 

Επέλεξε Βαρουφάκη, Ζωή, Λαφαζάνη... Επέλεξε τόσους συνεργάτες και όλοι μα όλοι έφυγαν. Πως να αισθάνεται άραγε ένας άνθρωπος που βλέπει ότι κανείς από όσους επέλεξε δεν έμεινε μαζί του, και ας τους έδωσε καρέκλες που πριν δυόμιση χρόνια ούτε στα υγρά τους όνειρα δεν βλέπανε. Πως να αισθάνεται ο άνθρωπος που επέλεξε τον Βαρουφάκη;.

Καινούργιο

Σε ντημπέητ μεταξύ πολιτικών αρχηγών, ένας είπε "Τα πράγματα είναι δύσκολα, μπαίνουμε σε λούκι και πρέπει να στρωθούμε να δουλέψουμε", και ο άλλος είπε "Κανένα πρόβλημα δεν έχουμε, λεφτά υπάρχουνε!". Τον ένα τον λέγαν Καραμανλή και τον άλλον Παπανδρέου. Ήταν Σεπτέμβριος του 2009. Ο λαός άκουσε, σκέφτηκε, και ψήφισε ότι λεφτά υπάρχουνε. 

Στις τελευταίες εκλογές τον Ιανουάριο του 2015 ο λαός ψήφισε όχι μόνο ότι υπάρχουνε λεφτά αλλά ότι θα παίζουνε και νταούλι να χορεύουνε οι αγορές.

Στο ντημπέητ εχθές δεν τόλμησε κανείς να πει ότι υπάρχουνε λεφτά. Το μόνο που θα μπορούσανε να πούνε, για το μέλλον, θα ήταν ότι "Τα πράγματα είναι τραγικά, έχουμε μπει σε λούκι βαθύ και σκοτεινό και πρέπει να το δεχτούμε, να το υπομείνουμε, και να δουλέψουμε". Ο Τσίπρας δεν τόλμησε να το πει. Ο Μεϊμεράκης το είπε εμμέσως λέγοντας, στα γρήγορα, που πέρασε σχεδόν απαρατήρητο, ότι ίσως να αρχίσει να γίνεται κάτι θετικό στο δεύτερο εξάμηνο του 2016, δηλαδή το λιγότερο ένα χρόνο λούκι βαθύ πριν το παραμικρό φως.

Η μεγάλη διαφορά στα ντημπέητ μεταξύ Παπανδρέου-Καραμανλή και Τσίπρα-Μεϊμεράκη είναι ότι εχθές λεφτά δεν υπήρχανε. Η μεγάλη ομοιότητα ήταν ότι η ΝΔ παρουσίαζε τα πράγματα όπως είχαν ενώ η λεγόμενη "αριστερά" προσπαθούσε να ξυπνήσει στον λαό ενστικτώδη αντίδραση αντί συνειδητή σκέψη.

Ποιός νίκησε στο ντημπέητ; Ο λαός θα ήθελε να είχε νικήσει ο ένας ή ο άλλος μονομάχος (καθώς οι ίδιοι θα τρώγανε πίτσες και θα πίναν μπίρες), αλλά, στην πραγματικότητα, μόνο ένας μπορεί να νικήσει ή να χάσει: ο ίδιος ο λαός. Εξαρτάται από την περισυλλογή και ωριμότητα, του πως θα ερμηνεύσει αυτά που άκουσε.

Το σημαντικότερο και καθαρότερο μήνυμα που ειπώθηκε στο ντημπέητ ήταν το μήνυμα ότι χρειάζεται τώρα συνεργασία και ομοψυχία από όλους, υπερκομματικά. Αυτή η προοπτική είναι καινούργια στην Ελληνική πραγματικότητα και είναι αμφίβολο αν οι μόνιμα διχονοιασμένοι Έλληνες μπορούν να το πιάσουν ή να το δεχτούν. (Πότε συνεργάστηκε Έλληνας με Έλληνα για να συνεργαστεί τώρα;)

Αυτό το "καινούργιο" το πρότεινε ο Μεϊμεράκης καθώς ο Τσίπρας επέμενε στην αντιπαράθεση και την κομματική αυτάρκεια, με σκεπτικό αντίθεσης αντί συνεργασίας, με στρατηγική του να κατηγορεί το παρελθόν του άλλου αντί να επιδεικνύει το παρόν και το μέλλον το δικό του. Με αυτή την λογική, εχθές, ο Μεϊμεράκης ήταν το "Καινούργιο" και ο Τσίπρας το "Παλιό". Θα το πιάσει όμως αυτό ο σοφός λαός;

Αμφιβάλω.

Δεξιστερά!

Άντε, τό 'δα κι' αυτό. Μνημόνιο-αγγούρι με σκόρδο, ή μνημόνιο-αγγούρι με κρεμμύδι; Όσο και να ξεφλουδίζαμε το κρεμμύδι στο ντημπέητ, όλο είχε κι άλλο, αλλά τόσο γινότανε και μικρότερο. Μέχρι που εξαφανίστηκε. Το αγγούρι, τελικά, θέλει σκόρδο, και μπόλικο γιαούρτι πρόβειο. Και λαδάκι για να κατεβαίνει πιο εύκολα.

Η πραγματική βάση του ΣΥΡΙΖΑ ήταν πάντα γύρω στο 3% με 6%. Οι υπόλοιποι 30% ήταν πρώην Πασόκοι με γαρνιτούρα απογοητευμένων κεντροδεξιών και ελπιζόντων φαντασιόπληκτων.

Το καινούργιο κόμμα του Αλέξη Τσίπρα, το οποίο κατά σύμπτωση λέγεται κι' αυτό "Σύριζα" σίγουρα θα χάσει τους περισσότερους της βάσης του περίπου 5% του παλιού ΣΥΡΙΖΑ γιατί θα πάνε στην Ζωή Λαφαζάνη, ή στο ΚΚΕ, ή στην ΑΝΤΡΣΥΑ, ή θα κάτσουν σπίτια τους.

Τι θα κάνουν τα υπόλοιπα 30%; Η πλειοψηφία θα ψηφίσει Τσίπρα και κάμποσοι θα επιστρέψουν στην ΝΔ. Πόσοι όμως θα είναι η πλειοψηφία (αυτού του 30%) που θα μείνει; μεγαλούτσικη πλειοψηφία ή μικρούτσικη πλειοψηφία.

Οι δημοσκοπήσεις λένε ότι το κόμμα του Τσίπρα και η ΝΔ θα πάρουν μεταξύ τους κάπου 60%. Οι υπόλοιποι 40% ανήκουν σε δύο κατηγορίες: φασίστες κατά 6% και τα απομένοντα 34% είναι εκείνοι που αρνούνται να δώσουν αυτοδυναμία και ψηφίζουν χαοτική πολυφωνία 15 καραγκιόζηδων με 15 κομματάκια (επειδή, τους αρέσει να πηγαίνουν εκλογές κάθε εξάμηνο, να λέμε και καμιά μαλακία βρε αδερφέ να περνάει η ώρα). 

Ο Ελληνικός λαός βάση αυτών των δημοσκοπήσεων λέει ότι, κατά την γνώμη του, η ΝΔ του Μεϊμεράκη και το ΣΥΡΙΖΑ του Τσίπρα είναι βασικά το ίδιο πράμα, τό 'να με σκόρδο, τ' άλλο με κρεμμύδι, οπότε διαλέγουμε μορφονιό που μας πάει στον καθένα καλύτερα, και όλοι οι άλλοι κάνουνε μπούγιο. 

Ένα πράμα, σαν... εάν οι εκλογές είναι ένα πανηγύρι, ο Μεϊμεράκης και ο Τσίπρας είναι τα δύο τροχόσπιτα που πουλάνε σουβλάκια, και οι άλλοι είναι τα τρίκυκλα που πουλάνε φιστίκια, πασατέμπο, μάντολες, ξηρούς καρπούς κλπ., (και μετά πάμε στα συγκρουόμενα αυτοκινητάκια και στον μεγάλο μύλο). Έτσι μου είναι πιο εύκολο να το καταλάβω. Και αντί να πάω στο πανηγύρι, λέω να πάω σινεμά.

Μνημονευτικά

Τον Ιανουάριο του 2015 η κεντρική αξίωση των εκλογών ήταν συγκεκριμένη και απλή: "Η διαπραγμάτευση για τους όρους δανειοληπτικής σύμβασης δεν είχε γίνει σωστά και μπορούσε να γίνει καλύτερα".

Τον Σεπτέμβριο του 2015 δεν νομίζω να έχει μείνει κανείς που να σκέπτεται ότι είναι ρεαλιστικά εφικτοί καλύτεροι όροι. Το ότι την πάθαμε θεαματικά είναι κοινό μυστικό που δεν πολυμιλιέται από την ντροπή μερικών. Οι εκλογές δεν στηρίζονται πια σε κάποια αξίωση αλλά σε μία απόφαση: "Να δεχτούμε τους όρους ή να πραγματοποιήσουμε μία ευθεία ρήξη με όλα όσα αυτό συνεπάγεται". Eπιλογή μεταξύ ζόλοφτ, πρόζακ και αυτοκτονίας.

Εκείνοι που αποδέχονται πλέον την ακλόνητη πραγματικότητα των όρων που θέτουν οι δανειστές, πολύ χειρότεροι όροι τώρα από όσο ήταν τον Ιανουάριο, μπορούν να διαλέξουν ποιός θα τους εφαρμόσει: Κυβέρνηση συνεργασίας με κορμό τον ΣΥΡΙΖΑ ή με κορμό την Νέα Δημοκρατία.

Εκείνοι που προτιμούν την ρήξη και ότι φέρει ας φέρει, έχουν να διαλέξουν μεταξύ ΚΚΕ, ΛΑΕ και ΧΑ.

Οι υπόλοιποι θα  ψηφίσουν Ποτάμι, Φώφη και Καμμένο.

Τρία και βάλε εκατομμύρια άνθρωποι θα χαραμίσουν την ψήφο τους ελπίζοντας ότι θα δημιουργήσουν τους απαραίτητους "μικρούς" για τις απαραίτητες συνεργασίες. Όμως, αυτές τις εκλογές, καμία συνεργασία δεν φαίνεται να σώζει την κατάσταση. Μερικές φορές είναι ανάγκη να ξεχνάμε τις πολυφωνικές χορωδίες και να πηγαίνουμε ή για όλα ή για τίποτα. Και το τίποτα αρχίζει να αιωρείται απειλητικό.

Είναι ασφαλές να πούμε ότι οι εκλογές δεν είναι δυνατόν να βγάλουν ρήξη. Το καθένα από τα τρία κόμματα της ρήξης θα βγάλει 4% με 8%, και δεν πρόκειται να συνεργαστούν. Άρα, η μόνη ερώτηση είναι αν θα είναι πρώτο κόμμα ο ΣΥΡΙΖΑ ή η Νέα Δημοκρατία. Το ότι θα αποδεχτούμε τους όρους των δανειστών και θα συνεχίσουμε με αυτούς είναι δεδομένο. Τουλάχιστον το ΔΝΤ θα σιγουρευτεί, στους επόμενους μήνες, ότι το χρέος θα αναδιαρθρωθεί και θα γίνει λιγουλάκι ρεαλιστικό το να αποπληρωθεί ίσως, κάποτε. Όχι γιατί λυπούνται τον κοσμάκη, αλλά γιατί θέλουν το χρέος να αποπληρωθεί ίσως, κάποτε.

Όμως, δυστυχώς, ακόμα και αυτό, τούτη την στιγμή με την σημερινή συγκυρία, φαίνεται όνειρο θερινής νυκτός γιατί ο δρόμος προς δημιουργία οποιασδήποτε κυβέρνησης είναι μπλοκαρισμένος.

Για να πάρει 140 με 155 έδρες ο ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να φέρει γύρω στα 33%-38%. Από τα 36% του Ιανουαρίου έχασε στην ΛΑΕ τουλάχιστον 6%-7%. Αυτό σημαίνει ότι από κάπου πρέπει να βρει 5% με 9% καινούργιους ψηφοφόρους. Το βλέπετε εσείς δυνατόν να χάσει κάπου 550.000 ψηφοφόρους και να βρει 600.000 καινούργιους που να τον ψηφίσουν τώρα για πρώτη φορά;

Η Νέα Δημοκρατία χρειάζεται 5% με 10% πάνω από τον Ιανουάριο για να βγει πρώτη και να κάνει και κυβέρνηση. Η ΝΔ δεν έχει χάσει, έχει σίγουρα κερδίσει, αλλά πόσους; Υπάρχουν επαναπατρισμοί μετά την έξοδο του Σαμαρά, και υπάρχουν και εκείνοι που αν είναι να έχουμε μνημόνιο στα σίγουρα, το προτιμούν με ΝΔ παρά με ΣΥΡΙΖΑ ο οποίος διατυμπανίζει ότι δεν το πιστεύει καν, πόσο μάλλον να του εμπιστευτούνε την εφαρμογή του.

Τα 26% περίπου "έκαστος", που βλέπουμε τώρα στις δημοσκοπήσεις για τα δύο πρώτα κόμματα και οι 12% περίπου αναποφάσιστοι μπορούν να καλύψουν την μία ή την άλλη εκδοχή πρωτιάς. Όχι όμως για αυτοδυναμία. Και οι έξτρα 10-25 έδρες για συνεργασία είτε με τον έναν είτε με τον άλλον από που θα έρθουν; Από το Ποτάμι που έχει αρχίσει να λιμνάζει; Από τους Καμμένους που μπορεί ούτε στην Βουλή να μπουν; Ή μήπως ο ΣΥΡΙΖΑ ή η ΝΔ θα συνεργαστούν με τους νεοναζί που θα τους λέγαμε ουρακοτάγκους αν δεν ήταν ύβρης αυτό για τους ουρακοτάγκους;. Ή με το ΚΚΕ; ΝΔ και Φώφη-ΔΗΜΑΡ; (χασμουρητό).

Η πρόταση συνεργασίας ΣΥΡΙΖΑ-ΝΔ είναι το μόνο θεωρητικά εφικτό σχήμα σταθερής κυβέρνησης, είναι όμως ρεαλιστικά ανέφικτο να γίνει. Αν επιτευχθεί συνεργασία μεταξύ ΣΥΡΙΖΑ και ΝΔ πρέπει όλοι να αρχίσουμε να μουντζώνουμε τους εαυτούς μας και αλλήλους πέντε φορές την ημέρα, στα γόνατα κοιτάζοντας προς την κατεύθυνση της Βουλής.

Νομίζω ότι βρισκόμαστε προ ατελέσφορων εκλογών και θα πάμε για δεύτερο γύρο. Το ποιός θα βγει πρώτος τελικά ανάμεσα στον ΣΥΡΙΖΑ και στην ΝΔ καμία σημασία δεν έχει. Για κανέναν. Αυτό που έχει σημασία είναι το χάσιμο χρόνου μέχρι να πάρει επί τέλους χαμπάρι ο κόσμος ότι δεν πρόκειται κάποιος καβαλάρης καβάλα σε λευκό άλογο να τους επιστρέψει το φαγοπότι των παλιών καλών καιρών. Και ότι οι συνεργασίες δεν είναι για τους δυνατούς, αλλά για τους αδύνατους.

Το μόνο που έχει μείνει πια για τον ψηφοφόρο είναι το αν θα ακολουθήσει κάποιον που λέει τον Ιανουάριο, Ιανουάριο, ή Γενάρη.

Απογοητευμένοι;

Δεν υπάρχει τίποτα το καινούργιο στο ότι πολιτικοί δεν κρατάνε τις υποσχέσεις τους. Θα ήταν παιδαριώδες να περίμενε κανείς ότι θα τις κρατήσουνε. Αλλά οι υποσχέσεις που δεν κράτησε ο Τσίπρας ανήγαγαν τον αφορισμό σε μνημειώδη, βιβλικά επίπεδα. Αυτό δεν ήταν "κωλοτούμπα"... ήταν η μητέρα όλων των αλλαγών πορείας.

Οποιοσδήποτε σκεπτόμενος άνθρωπος το περίμενε αλλά όχι, με καμία ...κυβέρνηση, τόσο γρήγορα και τόσο θεαματικά. Για να αφήσουμε όμως τους σκεπτόμενους ανθρώπους στην ησυχία τους, ας πάμε σε μία άλλη ομάδα και ας αναρωτηθούμε πως τα βλέπει όλα αυτά η λεγόμενη "αριστερά". Τώρα που το Χρυσό Παιδί, η ντάρλινγκ της "αριστεράς", τό 'κανε όχι παρένθεση αλλά αγκύλη, τι δικαιολογία βρίσκουν να μας πλασάρουν για την καταστροφή που έφερε η ψήφος τους; Ήταν λάθος "ντάρλινγκ" η ντάρλινγκ και τώρα θα βρούνε την σωστή; Τι σας έχει μείνει, δύστυχοι; ο Λαφαζάνης και η Ζωή, ή η Ραχήλ;

Το εκλογικό σώμα αποτελείται σήμερα από τους απογοητευμένους της δεξιάς, τους απογοητευμένους του κέντρου, και τους απογοητευμένους της "αριστεράς". Θα είναι οι εκλογές των απογοητευμένων.

Δεν θα είναι πλέον δεξιά εναντίων αριστεράς, ή αριστερά εναντίων δεξιάς. Θα είναι οι απογοητευμένοι που σηκώνουν λευκή σημαία και οι απογοητευμένοι που επιμένουν να προτιμούν θυμωμένες φαντασιώσεις, όλοι εναντίων της πραγματικότητας.

Υπάρχουν εκείνοι που νομίζουν ότι αν παραδοθούν στο παλιό κατεστημένο, το παλιό κατεστημένο υπάρχει ακόμα, αν το επιλέξουνε. Δεν υπάρχει. Δεν υπάρχουν λεφτά πια για να υπάρξει.

Υπάρχουν εκείνοι που νομίζουν ότι διαφορετικά πρόσωπα θα καταφέρουν καλύτερα αυτά που δεν κατάφερε το ΣΥΡΙΖΑ v1.0. Όμως ξεχνάνε τον ορισμό του τι είναι παράνοια: το να περιμένεις ότι επαναλαμβάνοντας την ίδια πρακτική μπορεί να υπάρξουν διαφορετικά αποτελέσματα.

Το γελοιότερο είναι το να λένε πως οι παλιοί ήταν οι κακοί. Οι "παλιοί" ήτανε η εποχή που νομίζανε ακόμα ότι είτε σαν νεοδημοκράτες είτε ως πασόκοι μπορούσανε να τρώνε επ' αόριστον. Οι "καινούργιοι" είναι εκείνοι που δεν είχαν φάει τότε και νομίζουν ότι μπορούν να φάνε τώρα που δεν έχει μείνει τίποτα όρθιο. 

Την απάντηση στο ποιος θα κερδίσει τις εκλογές την έδωσε ο Αίσωπος πριν χιλιάδες χρόνια. Μόνο που κάμποσα από τα τζιτζίκια ακόμα δεν έχουν συνειδητοποιήσει ότι είναι τζιτζίκια και αποκαλούν τα μερμήγκια "εκβιαστές-δανειστές-τοκογλύφους".

~MENOY~

1) Συνασπισμός Ριζοσπαστικής Αριστεράς - ΣΥΡΙΖΑ (Αλέξης Τσίπρας),

2) Νέα Δημοκρατία – Ν.Δ. (Ευάγγελος Μειμαράκης),

3) Λαϊκός Σύνδεσμος – Χρυσή Αυγή (Νικόλαος Μιχαλολιάκος),

4) Το Ποτάμι (Σταύρος Θεοδωράκης),

5) Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας - Κ.Κ.Ε. (Δημήτρης Κουτσούμπας),

6) Ανεξάρτητοι Έλληνες - Εθνική Πατριωτική Δημοκρατική Συμμαχία (Πάνος Καμμένος),

7) Ένωση Κεντρώων (Βασίλης Λεβέντης),

8) Οργάνωση Κομμουνιστών Διεθνιστών Ελλάδος - Ο.Κ.Δ.Ε. (Διοικούσα επιτροπή: Σωφρόνιος Παπαδόπουλος, Σοφία Θεοδωροπούλου και Χρήστος Ζάκας),

9) Εθνική Ελπίδα (Γεώργιος Παπαδόπουλος),

10) Ελληνική Λαϊκή Δημοκρατική Απελευθέρωση - ΕΛ.ΛΑ.ΔΑ (Κων. Παπανικόλας),

11) Ανεξάρτητη Ανανεωτική Αριστερά, Ανανεωτική Δεξιά, Ανανεωτικό ΠΑΣΟΚ, Ανανεωτική Νέα Δημοκρατία, Όχι στον Πόλεμο, Κόμμα Επιχείρηση Χαρίζω Οικόπεδα, Χαρίζω Χρέη, Σώζω Ζωές, Παναγροτικό Εργατικό Κίνημα Ελλάδος - ΠΑ.Ε.Κ.Ε. (Μιλτιάδη Τζαλαζίδης),

12) Κοινωνία- Πολιτική Παράταξη Συνεχιστών Καποδίστρια (Μιχαήλ Ηλιάδης),

13) Οργάνωση για την Ανασυγκρότηση του ΚΚΕ – ΟΑΚΚΕ (Διοικούσα επιτροπή: Ηλίας Σαφειρόπουλος, Διονύσιος Γούρνας και Ελένη Κωνσταντινοπούλου,

14) Ενιαίο Παλλαϊκό Μέτωπο – Ε.ΠΑ.Μ. (Δημήτριος Καζάκης),

15) Λαϊκή Ενότητα (Παναγιώτης Λαφαζάνης),

16) Θεσμός (Σπυρίδων Αντωνίου),

17) Δημοκρατικό Κόμμα - ΔΗΚΟ (Χρήστος Αναγνώστου),

18) Δημιουργία, ξανά ! Θάνος Τζήμερος,

19) Ελληνικό Κίνημα Άμεσης Δημοκρατίας (Γεώργιος Κόκκας),

20) Δημοκρατική Συμπαράταξη, αποτελούμενος από τα κόμματα: α) Πανελλήνιο Σοσιαλιστικό Κίνημα – ΠΑΣΟΚ και β) Δημοκρατική Αριστερά - ΔΗΜΑΡ (Φωτεινή Γεννηματά και Αθανάσιος Θεοχαρόπουλος),

21) Αντικαπιταλιστική Αριστερή Συνεργασία για την Ανατροπή (ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α.) – Μέτωπο της Αντικαπιταλιστικής, Επαναστατικής, Κομμουνιστικής Αριστεράς και της Ριζοσπαστικής Οικολογίας και Εργατικό Επαναστατικό Κόμμα ΕΕΚ –Τροτσκιστές (17μελής κεντρική συντονιστική επιτροπή),

22) Κ.Κ.Ε.(μ-λ) και Μ-Λ Κ.Κ.Ε.- Εκλογική Συνεργασία (Διευθύνουσα επιτροπή: Κωνσταντίνος Μπεκιάρης, Αντώνιος Παπαδόπουλος, Δημήτριος Μπαμπίλης και Πέτρος Κουφοβασίλης),

23) Δημοκρατικοί – Κοινωνία Αξιών – Κόμμα Πειρατών Ελλάδας (Ευγένιος Καλαιτζόπουλος, Στυλιανός Φενέκος και Αθανάσιος Γούναρης) και

24) Πατριωτική Ένωση – Ελληνική Λαϊκή Συσπείρωση «Ε.ΛΑ.Σ», αποτελούμενος από τα κόμματα: α) Εθνεγερσία, β) Ανατολή της Ρωμιοσύνης και γ) Εθνικός Λαϊκός Σχηματισμός – Ε.ΛΑ.Σ (Γεώργιος Ανφαντής, Παναγιώτης Ξανθόπουλος και Οδυσσέας Τηλιγάδας).

Αποδράσεις

Η μεγαλοφυΐα απέχει ελάχιστα από την τρέλα:

Ο Τόμας Έντισον είχε αποτύχει 2.000 φορές να κατασκευάσει την ηλεκτρική λάμπα, και όταν στο τέλος την εφηύρε, είχε πει: "δεν είχα αποτύχει: απλά ανακάλυψα 2.000 τρόπους του πως να μην φτιάξω ηλεκτρική λάμπα. Χρειαζόταν να βρω μόνο ένα τρόπο, του πως να την φτιάξω".

Τον Ιανουάριο του 1945, με τα Ρωσικά και τα Αμερικανικά στρατεύματα να πλησιάζουν το Βερολίνο από δύο κατευθύνσεις, ο Χίτλερ ακόμα ετοίμαζε την πολύπλοκη και λεπτομερή μακέτα του πως θα ξανάχτιζε την πόλη όπου μεγάλωσε, πως θα έχτιζε το τεράστιο Μουσείο Αδόλφου Χίτλερ και πως θα ξέθαβε τους γονείς του για να τους ξαναθάψει κάτω από ένα μεγαλοπρεπές μνημείο.

Πότε άραγε μία παράλογη αναζήτηση φτάνει στον σκοπό της και πότε όχι;

Ο Αλέξης Τσίπρας φυσικά δεν μπορεί να συγκριθεί ούτε με τον Τόμας Έντισον ούτε με τον Αδόλφο Χίτλερ. Ακόμα δεν είναι πολύ καθαρό με ποιόν πρόκειται να τον συγκρίνουμε στο μέλλον. Αυτή την στιγμή ένα υποψήφιο μοντέλο για σύγκριση είναι ο Χάρυ Χουντίνι (1874-1926), ο μεγάλος καλλιτέχνης της απίθανης δραπέτευσης.

Η γραμμή αυτή τη στιγμή είναι ότι είναι δεσμευμένος από την βούληση του Ελληνικού λαού, αλλά... μιά μικρή λεπτομέρεια είναι ότι την "βούληση" του Ελληνικού λαού, την ιδέα δηλαδή, εκείνος του την έδωσε. Του Ελληνικού λαού. Δηλαδή θα είναι πιο ακριβές να λέει ότι είναι δεσμευμένος από την βούληση που είπε στον Ελληνικό λαό ότι μπορεί να έχει.

Είμαστε όλοι κολλημένοι στις οθόνες μας. Το μόνο σίγουρο είναι ότι η ταινία κάποια στιγμή θα τελειώσει αλλά δεν έχουμε πλέον ιδέα πως.

Είχα άραγε πέσει έξω τόσα χρόνια για τον φίλτατο Αλέξη; Αυτό στο οποίο σίγουρα είχα πέσει έξω ήταν το τι θρίλερ θα διαπλέξει μέχρι να τελειώσει η παράσταση, και το κατά πόσο θα έδινε ελπίδα και αξιοπρέπεια σε τόσο μεγάλο ποσοστό αυτού του δύστυχου λαού. Πως λοιπόν ο Χαρυ Χουντίνι της Ελλάδας θα δραπετεύσει μαζί με την χώρα από την αδύνατη και αδύναμη θέση στην οποία μας έβαλε όλους;

Ένας τρόπος είναι να έχει προκατασκευασμένο ένα εκπληκτικά εντυπωσιακό σχέδιο το οποίο θα αποκαλύψει μελλοντικά και το οποίο θα ακολουθήσει όλος  κόσμος.

Άλλος τρόπος είναι να παρέμβουν η Αγγλία ή/και ΗΠΑ και να συμμορφώσουν την Γερμανία.

Ή πάλι μπορεί να κάνει ακριβώς ότι του λέει ο Σόιμπλε στο τέλος, αλλά, κάπως, να μας πείσει πως δεν είναι έτσι και να μας κρατήσει στα σύννεφα τα οποία τόσο έχουμε ανάγκη.

Ή, να μας κάνει όλους να τσαντιστούμε τόσο πολύ με την απρεπή και εξευτελιστική συμπεριφορά των παλιοευρωπαίων που να απαιτήσουμε επιστροφή στην δραχμή τραγουδώντας περήφανα τον Εθνικό Ύμνο.

Στο τέλος όμως του τούνελ έχει αρχίσει να διαφαίνεται ένα ακόμα μεγαλύτερο πρόβλημα σαν πιθανότητα: το χαμογελαστό προσωπάκι του Αντώνη Σαμαρά, και, για τους πιο ρισκέ, η Χρυσή Αυγή μιά και δεν θα σας έχει μείνει και τίποτα άλλο να δοκιμάσετε αν πάνε έτσι τα πράματα. Αντ' αυτών, ας αποδεχτούμε, ίσως,  εκείνην την επιλογή μεταξύ της μεγαλοφυΐας και της τρέλας που είναι η πιο βολική. 

Αν και μπορεί ακόμα να έχει στροφές και εκπλήξεις η πλοκή... Δεν μπορώ να περιμένω το επόμενο επεισόδιο!!!

Διασταυρώσεις

"Εάν μία ελεύθερη κοινωνία δεν μπορεί να βοηθήσει τους πολλούς που είναι φτωχοί,
δεν μπορεί να σώσει τους λίγους που είναι πλούσιοι."

Αυτό είναι μια καλή απάντηση σε πολλές διαφορετικές απόψεις της σήμερον ημέρας, όσο και των παμπάλαιων ημερών, όλων των "χθες".
Και του αύριο.
Θυμάται κανείς ποιος το είχε πει;
Θα σας βοηθήσω λίγο: Ήταν καπιταλιστής.

Δρόμοι

καρέ 313

Σαν επαναλαμβανόμενος εφιάλτης την νύχτα, εκείνα που δεν κατανοούμε, εκείνα που πιστεύουμε ότι άλλαξαν την ζωή μας, επιστρέφουν σαν σήριαλ στην τηλεόραση, χρόνια αφού τα δούμε για πρώτη φορά.

Πενήντα ένα χρόνια μετά την 22α Νοεμβρίου 1963, η σύντομη ταινία οχτώ χιλιοστών του Αβραάμ Ζαπρούντερ προβάλλει τις ασταμάτητες επαναλήψεις της στον νου του καθενός, ιδιαίτερα στην Αμερική, όπου, ένα 75% των Αμερικανών δεν πιστεύουν ότι τα συμπεράσματα της  Επιτροπής Γουώρεν είχαν προσδιορίσει την αλήθεια.

Πενήντα ένα χρόνια αργότερα, τα στρατόπεδα των θεωριών έχουν σφίξει σαν τσιμέντο. Εκείνοι όμως που πιστεύουν ότι ο Λη Χάρβη Όσγουωλντ έδρασε μόνος του είναι λιγότεροι από 25% ανάμεσά μας. Οι αναπάντητες ερωτήσεις, οι οποίες, σχεδόν σίγουρα, ποτέ δεν πρόκειται να βρουν τελική και αδιαμφισβήτητη απάντηση, είναι απλές:

1. Έδρασε μόνος του ο Λη Χάρβη Όσγουωλντ;
Αν όχι, αν είχε συζητήσει τα σχέδιά του με έστω και έναν μόνο άλλο άνθρωπο, τότε, η δολοφονία του Τζων Φιτστζέραλντ Κέννεντυ ήταν αποτέλεσμα συνομωσίας.

2. Αν ήταν συνομωσία, υπήρχαν άλλοι σκοπευτές;
Αν ναι, μια επερώτηση θα ήταν αν ο Λη Χάρβη Όσγουωλντ έρριξε καν έστω και μία σφαίρα ο ίδιος, ή αν ήταν αυτό το οποίο ο ίδιος είπε ότι ήταν: εξιλαστήριο θύμα.

Υπάρχουν ατράνταχτες αποδείξεις ότι η παγκόσμια Ιστορία θα είχε εξελιχθεί με πολύ διαφορετικά γεγονότα, σε πολύ διαφορετικούς δρόμους, αν είχε ζήσει ο Τζακ Κέννεντυ. Ίσως η χρησιμότητα του να μαθαίναμε την αλήθεια να μην είναι τόσο σημαντική όσο είναι σημαντικό το να κατανοήσουμε πόσο καταλυτική μπορεί να είναι η δολοφονία ενός ανθρώπου στην Ιστορία του πλανήτη, όποιος και να ήταν πίσω από την δολοφονία.

Η δεκαετία των '60 είδε ριζικές κοινωνικές αλλαγές, όσες καμία άλλη δεκαετία δεν είχε δει ποτέ. Μια δεκαετία που επίσης είδε τέσσερεις δολοφονίες: του Τζων Κέννεντυ, του Μάλκολμ Χ, του Δόκτορα Μάρτιν Λούθερ Κινγκ και του Μπόμπυ Κέννεντυ.

Δεν είναι αρκετό, ούτε μπορεί να φέρει κάποιο καλό, το να αναζητάμε ακόμα τους δολοφόνους. Ήδη ξέρουμε προς τα που θα μπορούσε να είχε προχωρήσει η Ιστορία αν δεν είχαν δολοφονηθεί, ο Τζακ, ο Μάλκολμ, ο Μάρτιν και ο Μπόμπυ. Και μπορούμε και σήμερα, και αύριο --είναι στο χέρι μας, να προχωρήσουμε εμείς στο δρόμο που θα είχαν συνεχίσει να χαράζουν εκείνοι. 

Αν το κάναμε αυτό, τότε ο θάνατός τους δεν θα έχει φέρει, στην μακρά πνοή, το αποτέλεσμα που ήθελαν οι δολοφόνοι, όποιοι και όσοι και να ήταν. Μέχρι σήμερα πάντως, οι δολοφόνοι μπορούν να πουν ότι έχουν κερδίσει, γιατί, το πνεύμα της δεκαετίας των '60 πέθανε με τους δολοφονημένους.

22 Νοεμβρίου 1963, 12:30 μμ, Ντήλη Πλάζα, Ντάλλας, Τέξας

21 Φεβρουαρίου 1695, 3:30 μμ, Αίθουσα Ωντουμπόν, Νέα Υόρκη, Νέα Υόρκη

4 Απριλίου 1968, 6:01 μμ, Μοτέλ Λορέην, Μέμφις, Τεννεσσή

5 Ιουνίου 1968, 12:15 πμ, Ξενοδοχείο Αμπάσαντορ, Λος Άντζελες, Καλιφόρνια


Δεν μπορούν να αναπαυθούν εν ειρήνη, μέχρι να φέρουμε εμείς την ειρήνη ανάμεσά μας.

Αν ένα Ελληνόπουλο που ήταν πέντε χρονών και μεγάλωνε σε ένα ημιυπόγειο ενός προαστίου της Αθήνας, θυμάται στα 56 του που ήταν, τι έκανε και από ποιόν το άκουσε, όταν έμαθε ότι δολοφονήθηκε ο Κέννεντυ, σίγουρα πρέπει να ήταν ένα γεγονός σημαντικό στην διεθνή Ιστορία, όχι μόνο την Αμερικανική.

Αιτιολογία

Μπορεί κάποιος να αιτιολογήσει την αφαίρεση των γωνιών του Παρθενώνα;
Ξέρεται πόσες δικαιολογίες έχουν ακούσει όσοι τουρίστες είδαν το αντικείμενο του ταξιδιού τους κατακρεουργημένο;

Ορίστε και δυό λέξεις οι έννοιες των οποίων είναι κεντρικές στην Ελληνική ζωή: Η Δικαιολογία και η Αιτιολογία. Ο κάθε δικαιολογούμενος παρουσιάζει την δικαιολογία του ως αιτιολογία. Και κάποια στιγμή κάποιος πάει να του αποδείξει ότι η δικαιολογία του είναι απλή δικαιολογία και όχι αιτιολογία.

Και τότε... τότε παίρνει μπρος η καταπληκτικότερη άμυνα που μπορεί ισχυρογνώμων άνθρωπος να ραφινάρει σαν τέχνη. Μια τέχνη που ανθίζει στην Ελλάδα περισσότερο και σε υψηλότερες σφαίρες από οπουδήποτε αλλού: Η εκτροπή της συζήτησης προς παραπλανητική κατεύθυνση, για να οχυρώσουμε την αιτιολογία άλφα, δευτερόλεπτα πριν αποδειχτεί ότι δεν είναι παρά μία απλή δικαιολογία.
- Μου λες για το άλφα, αλλά κοίτα που το βήτα είναι χειρότερο!
- Μα τώρα μιλάμε για το άλφα και όχι για το βήτα!
- Δεν έχει σημασία το άλφα εφ' όσον υπάρχει το βήτα. (Η τεχνική του να αποφύγεις την απόδειξη οτι βρίσκεσαι σε πλάνη, δείχνοντας προς άλλη κατεύθυνση κι ας αναγκάζεσαι έτσι να μειώσεις την σημασία του αρχικού θέματος)
... και ου το καθ' εξής... γάμα, δέλτα, έψιλον και λοιπά. Γλιστράει δεξιά-αριστερά σαν το φιδάκι τον Διαμαντή.

Όσο πλούσιο και να είναι ένα τραπέζι με εξαίσια εδέσματα και μπόλικο ψαχνό, έρχεται κάποτε η ώρα που στο τραπέζι δεν έχουν μείνει παρά αποφάγια και κόκαλα. Κάποτε, εδώ γεννήθηκε η Φιλοσοφία, πριν πολύ, πολύ καιρό. Τώρα πια δεν έχει μείνει 'δω πέρα τίποτα: μόνο η δικαιολογία, η οποία από τεχνική έχει αναχθεί σε τέχνη. Η Φιλοσοφία μπορεί να αιτιολογήσει. Κάποτε όμως καταλήγει, και καταντά, εργοστάσιο δικαιολογίας, όταν μείνουμε από ψαχνό και γλείφουμε μόνο αποφάγια.

Η αιτιολογία, βλέπετε, έχει να κάνει με την ανάλυση της αιτίας. 

Η δικαιολογία όμως αναλύει το δίκαιο, και το δίκαιο είναι πάντα υποκειμενικό. 

Η αιτιολογία μπορεί να οδηγήσει και σε συμπεράσματα που δεν μας αρέσουνε. 

Η δικαιολογία όμως πάντα βγάζει την υποκειμενική άποψη του δικαίου του καθενός λαμπίκο.

Το πλεον σύνηθες: ο μετοτοπισμός της ευθύνης:

- Κύριε Πρόεδρε, με τσάντισε! Γι' αυτό τον σκότωσα!
- Παραδέχεσαι ότι είσαι δολοφόνος;
- Μα εγώ τον σκότωσα ανθρωπιστικά, σε ένα δευτερόλεπτο! Κοιτάχτε τον άλλον που βασάνιζε τα θύματά του ώρες πριν τα σκοτώσει! Γιατί δεν κυνηγάτε εκείνον;

Αυτή, κατά τα φαινόμενα, είναι η βάση της δημόσιας συζήτησης στην Ελλάδα του σήμερα.

Και μία συζήτηση από την πραγματικότητα (12/2010):
- Ο Χί_ _ _ρ έπρεπε να είχε ξεκάνει όλους τους Εβρ_ _ _ _ς!
- Αυτός που τό 'πε αυτό είναι ρατσιστής, ναζί, υπάνθρωπος.
- Δικαιολογείται αυτός που το είπε αυτό γιατί είδε φωτογραφίες από την Γκάζα.

Και άλλη συζήτηση από την πραγματικότητα (2011-2012):
- Να εικάσουμε, με νόμο, την συναίνεση όλων των πολιτών σε κάτι, και αν διαφωνούν να υπογράψουν σε μια λίστα διαφωνούντων.
- Αυτό δεν είναι δημοκρατικό αλλά ολιγαρχικό ή και δικτατορικό.
- Όχι δεν είναι αντιδημοκρατικό, γιατί η λίστα θα είναι μυστική.

Και η παραλλαγή της αντεπίθεσης:

- Λεφτά υπάρχουνε!

- Δεν υπάρχει δεκάρα ρε μαλάκα!

- Ναι, γιατί εσύ τα έκλεψες όλα. Φέρτα πίσω! 

(αυτή η παραλλαγή μπορεί να πάει πινγκ-πονγκ επ' αόριστον)

Η λογική απόδωση (δικαιολογία ψηφου):

- Δεν αξίζει κανείς ψήφο.

- Ας ψηφίσουμε όποιον δεν έκατσε ακόμα σε καρέκλα, να δούμε μήπως ειναι διαφορετικός.

Και άλλα πολλά. Είμαι σίγουρος ότι κάτι θα σκεφτείτε κι εσείς σαν παράδειγμα.

Στα Ελληνικά:
Αιτιολογία: σπουδή της αιτίας 
Δικαιολογία: σπουδή του δικαίου 
Στα Αγγλικά: 
Αιτιολογία = Reasoning (εφαρμογή της λογικής) 
Δικαιολογία = Excuse: Ex (εκτός) causa (κατηγορία) [απαλλαγή από ευθύνη]

Ας ξεκινήσουμε από το να ξεχωρίσουμε, ανάμεσα σε αυτά που λέγονται καθημερινά, ποιά είναι αιτιολογίες και ποιά δικαιολογίες. Ο απλούστερος τρόπος είναι ο καθορισμός του ποιός μιλάει: Αν μιλάμε εμείς, αιτιολογούμε. Αν μιλάνε οι άλλοι, λένε δικαιολογίες.