FolkFest!

Άλλο ένα τέλος Οκτωβρίου, άλλο ένα Φολκφέστ!

Από την Ιρλαδία, την Κροατία, την Ιταλία, και από την Ευρώπη, 250 άτομα κατέβηκαν πάλι στο χωριό μας των 190 κατοίκων για το δέκατο πέμπτο φεστιβάλ Το πρώτο, το 2000 το ειχαν οργανώσει δύο άνθρωποι: ο Μάσσιμο από τηεν Ρώμη, και η Μαργαριτα με τους φίλους της από την Ιραλανδία. Είναι από τα πιό υπέροχα γεγονότα, και το περιμένουμε κάθε χρόνο.

Φέτος, με τους μετανάστες στο ένα ξενοδοχείο και το άλλο εκτός λειτουργίας θα μπορούσε και να μην ειχε γίνει. Αλλά, στο Δημαρχείο μίλησα με τον Δήμαρχο και καθαρίσαμε το εκτός λειτουργίας και το δώσαμε στο Φεστιβάλ για τρεις μέρες.

Θυμός

Μιά νύχτα σφαγής... Ακόμα και το παραδοσιακά Δημοκρατικό οχυρό της Μασαχουσέτης έπεσε στα χέρια κυβερνήτη Ρεπουμπλικάνου. Τα επόμενα δύο χρόνια ο νόμος περίθαλψης υγείας του Ομπάμα θα σβηστεί σιγά-σιγά.

Αν πιστέψουμε τα προεκλογικά διαφημιστικά σποτάκια των Ρεπουμπλικάνων, σε μία προεκλογική περίοδο που κόστισε 6,5 δισεκατομμύρια δολάρια στους υποψηφίους, τότε, σε μιά βδομάδα οι Ρεπουμπλικάνοι θα έχουν εξαφανίσει το Ισλαμικό Κράτος της ISIS, θα έχουν εξαφανίσει την Έμπολα, θα έχουν διαλύσει τον νόμο Περίθαλψης του Ομπάμα, θα έχουν σταματήσει την μετανάστευση και θα έχουν κατακτήσει το Άρη, ίσως και την Αφροδίτη.

Η στρατηγική των Ρεπουμπλικάνων ήταν απλή. Μην έχοντας τίποτα άλλο να προτείνουν, χρωμάτισαν τις εκλογές αυτές σαν θυμό κατά του Ομπάμα. Μία εκλογική περίοδος όπου έλειπαν οι ιδέες αλλά περίσσευε ο θυμός.

Από που ήρθε ο θυμός; από το ίδιο μέρος από όπου τον βρίσκουν και οι ψηφοφόροι του τσίπρα: το κονφούζιο που δημιουργεί ένας καινούργιος παγκοσμιοποιημένος κόσμος όπου τα οικονομικά συστήματα δεν επαρκούν, τα όνειρα και η πίστη στα όνειρα, δεκαετιών, γκρεμίζονται μπροστά στην πραγματικότητα, και ο κόσμος θέλει να τιμωρήσει αντί να χτίσει, και να συνεχίζει να πιστεύει ότι η κατάσταση μπορεί να επιστρέψει εκεί που ήταν όταν δημιουργείτο...

Κοιτώντας τις ΗΠΑ από την Ελλάδα γίνονται δύο λάθη.

Πρώτα, ο Ελληνικός κόσμος (όπως και πολλοί άλλοι) αντιμετωπίζουν τις ΗΠΑ σαν να είναι ένα κράτος. Οι ΗΠΑ είναι 50 κράτη (Πολιτείες), 50 κυνερνήσεις, η κάθε μία με Βουλή, Γερουσία, και Κυβερνήτη, ενωμένα σε μία Ομοσπονδία με ένα νόμισμα, αλλά σε αντίθεση με την ανικανότητα της Ευρώπης, εκείνοι έχτισαν ένα ισοζύγιο εξουσιών μεταξύ των 50 ξεχωριστών κυβερνήσεων των Πολιτειών και την ομοσπονδιακής κυβέρνησης στην Ουάσιγκτον (η οποία Ουάσιγκτον, εδαφικά δεν ανήκει σε καμία από τις Πολιτείες και δεν είναι Πολιτεία, αλλά, η "Περιοχή της Κολούμπια").

Δεύτερον, κοιτάμε τον Πρόεδρο των ΗΠΑ όπως βλέπουμε έναν Πρωθυπουργό στην Ευρώπη. Στις ΗΠΑ το γραφείο του Προέδρου είναι ένας από τρεις πόλους εξουσίας. Για να λειτουργήσει ο μηχανισμός της Ομοσπονδιακής και των Πολιτειακών κυβερνήσεων πρέπει να συνεννοούνται μεταξύ του αυτοί οι πόλοι εξουσίας, σε κάθε επίπεδο, ιδίως όταν ένα κόμμα έχει μία εξουσία και άλλο κόμμα έχει άλλη. Αυτήν την ομορφιά, στα κράτη της Ευρώπης δεν μπορούμε να την "πιάσουμε". Είναι σαν να είχαμε στην Βουλή Πρωθυπουργό από το Σύριζα αλλά πρώτο κόμμα βουλευτών την ΝΔ, και άλλο ένα σώμα πάνω από την Βουλή.

Τα τελευταία 6 χρόνια με Ρεπουμπλικανικό Οίκο Αντιπροσώπων (Βουλή), Δημοκρατική Γερουσία και Δημοκρατικό Πρόεδρο, οι Ρεπουμπλικάνοι δημιουργούσαν ένα φρακάρισμα από "Όχι!" για να μην γίνεται τίποτα, ή, αν γινόταν κάτι να είναι εύθραυστο και νερωμένο. Ένα από τα συνθήματά τους τώρα ήταν να τους βάλουνε και στην Γερουσία για να σταματήσουν το φρακάρισμα και να σπρώξουν τον πρόεδρο στην γωνία.

Κατά κάποιον περίεργο τρόπο, νομίζω, και πολλοί άλλοι νομίζουν, ότι ο τρόπος με τον οποίον εξελήχθηκε αυτή η προεκλογική περίοδος σχεδόν το κάνει σίγουρο ότι το 2016 θα ενισχυθούν κατά πολύ οι Δημοκρατικοί.

Εδώ παρά κάτω, η Ιστορία του ποιό κόμμα είχε την κάθε εξουσία επί 84 χρόνια.

Την Γερουσία (100 Γερουσιαστές) την είχαν οι Δημοκρατικοί για 60 από τα 84 χρόνια, 71,4% των περιόδων (στην περίοδο 2001-2003 ήταν απόλυτη "ισοπαλία" με 50-50).

Τον Οίκο των Αντιπροσώπων (435 Αντιπρόσωποι) την είχαν οι Δημοκρατικοί για 62 από τα 84 χρόνια, 73,8% των περιόδων.

Την Προεδρία την είχαν οι Δημοκρατικοί για 48 από τα 84 χρόνια, 57,1% των περιόδων.

Δικομματικά...

Στην Ελλάδα, όπως και σε κάθε χώρα και εποχή, έχουμε δύο παρατάξεις. Εκείνους με την δύναμη και εκείνους που θέλουν την δύναμη. Επί δύο αιώνες, από την Γαλλική Επανάσταση και μετά, η ασθενέστερη παράταξη, και συνεπώς εκείνη που συνέλλεγε την επευφημία των ρομαντικών, είναι η Αριστερά. Και στον κόσμο, όπως και στην Ελλάδα, η Δεξιά κρατούσε τα ινία μέχρι που η Αριστερά είχε την φαεινή ιδέα να εφεύρει την Κεντροαριστερά, στην οποία οι δεξιοί απάντησαν με την Κεντροδεξιά. Το παιγνίδι παιζόταν με τους αναποφάσιστους, τους δειλούς και τους υποτιθέμενους αδέσμευτους που προτιμούσαν να ξεγελούν τον εαυτό τους ότι δήθεν υπάρχει θέση "Κέντρου". Ο φράχτης είναι ανάμεσα σε δύο λιβάδια, βέβαια, αλλά το να κάνεις ισορροπία πάνω στον φράχτη σημαίνει ότι κάποια στιγμή, ή θα πέσεις προς το ένα ή το άλλο λιβάδι, ή, θα χάσεις την ισορροπία και θα πέσεις με τον φράχτη ανάμεσα στα πόδια. Αουτς!

Όμως η εφεύρεση της Κεντροαριστεράς έπιασε γιατί έδωσε δικαιολογία σε πολλούς αριστερούς να ψηφίζουν αριστερά χωρίς να ψηφίζουν αριστερά. Οι δεξιοί άργησαν να καταλάβουν ότι το μέλλον παιζότανε επάνω στον φράχτη.

Δεν έχει σημασία πως λέγονται τα κόμματα, ΠΑΣΟΚ ή Νέα Δημοκρατία, ΣΥΡΙΖΑ ή Χρυσή Αυγή. Τώρα μάλιστα που το ΣΥΡΙΖΑ ξύπνησε και έβαλε την μάσκα ΣΥΡΙΖΚΑ (Συνασπισμός Ριζοσπαστικής ΚεντροΑριστεράς), και η Νέα Δημοκρατία απορροφά μερικούς από τους γύρω της, συμπεριλαμβανομένων πολλών εκ των λειψάνων του ΠΑΣΟΚ, το τοπίο έχει επιστρέψει στο φυσικό του ισοζύγιο.

Με μία διαφορά.

Είναι πρόσφατα της μόδας να πιστεύουμε στον πολυκομματισμό. Είναι και αυτό μια διαστροφή της ίδιας γειτονιάς με την πίστη στην ύπαρξη κάποιου Κέντρου, αλλά από την ανάποδη.

Αντί να έχουμε τον αρχηγό του εκλεγμένου με αυτοδυναμία κόμματος και τον αρχηγό από το δεύτερο κόμμα-αντιπολίτευση να κάνουν ότι θέλουν και να διαγράφουν όποιον Βουλευτή έχει γνώμη (που να μην συμφωνεί με την δική τους), τώρα θέλουμε έναν αρχηγό από το πρώτο κόμμα να κυβερνά σε συνεργασία με άλλον ένα-δύο αρχηγούς μικρότερων κομμάτων, που κάνουν ότι λέει, και τον αρχηγό από το δεύτερο κόμμα να κυβερνά σε συνεργασία με άλλον ένα-δύο αρχηγούς μικρότερων κομμάτων, που κάνουν ότι λέει, κάνοντας αντιπολίτευση. Και να διαγράφουν όποιον Βουλευτή έχει γνώμη (που να μην συμφωνεί με την δική τους).

Δηλαδή, με την καινούργια μόδα, πάλι δύο παρατάξεις έχουμε αλλά με διαφορετική εικονογράφηση. Άλλαξε τα ρούχα του ο δικομματικός Μανωλιός και τά 'βαλε αλλιώς.

Εν τω μεταξύ, κατά τα τελευταία διακόσια και βάλε χρόνια της νεότερης Ιστορίας των κυβερνήσεων, οι χώρες που είχαν την περισσότερη επιτυχία όσον αφορά Δύναμη είχαν μόνο δύο, άντε δυόμισι κόμματα. Μία μάλιστα, η ΕΣΣΔ, είχε ένα κόμμα. Όπως η Κίνα τώρα έχει ένα κόμμα.

Η Δημοκρατικότητα ενός πολιτεύματος εξαρτάται από την δύναμη που έχει ένα κόμμα για να κυβερνήσει επί κάμποσα χρόνια. (Διότι αν δεν υπάρχει κάποια σταθερότητα για κάμποσα χρόνια να κάνει καμιά δουλειά ο κόσμος η μόνη μας δουλειά παραμένει να παραπονιόμαστε που σπουδάσαμε για δίπλωμα και μας έμεινε το πάπλωμα). Γι' αυτό και στην Ελλάδα, που έχουμε έναν αρχηγό σε κάθε πολυκατοικία, ο αρχηγός που βγαίνει πρώτο κόμμα παίρνει το μπόνους εδρών μπας και υπάρχει σταθερότητα για δυό-τρία χρόνια (το ΣΥΡΙΖΚΑ υπόσχεται να το αλλάξει αυτό το περί μπόνους, αλλά, το θέλει εν ισχύ για τις επόμενες εκλογές).

Στην δύναμη που θεωρείτο η μεγλύτερη δύναμη της δυτικής δημοκρατίας, πάντα υπήρχαν μόνο δύο κόμματα: Οι Ρεπουμπλικάνοι και οι Δημοκρατικοί. Οι ΗΠΑ, ότι και να τους σούρει κανείς, έχουν δώσει το παράδειγμα με μία κυβέρνηση τριών εξουσιών: Την Νομοθετική Εξουσία, δηλαδή το Κογκρέσο με την Βουλή των Αντιπροσώπων και την Γερουσία, την Εκτελεστική Εξουσία, δηλαδή τον Πρόεδρο στο Άσπρο Σπίτι, και την Δικαστική πλευρά της εξουσίας.

Το κάθε ένα από τα δύο κόμματα μπορεί να πάρει, ή να χάσει, ξεχωριστά, την Βουλή των Αντιπροσώπων, την Γερουσία, ή την Προεδρία, και όταν και τα δύο κόμματα έχουν μέρη της εξουσίας είναι αναγκασμένα να κυβερνήσουν μαζί. Οι εκλογές γίνονται κάθε τέσσερα χρόνια βρέξει χιονίσει, και οι θητείες είναι χρονογραφημένες στην Βουλή και την Γερουσία έτσι ώστε κάθε δύο χρόνια να αλλάζουν (ή να επανεκλέγονται) οι μισοί βουλευτές.

Είναι νά 'σαι υπερήφανος να μπορείς να ψηφίζεις σε ένα τέτοιο σύστημα. Βέβαια αν ο πρόεδρος βγει με διαφορετικό χρώμα δέρματος από εκείνο που είναι σιωπηλά αποδεκτό, και θέλει και από πάνω να έχουν όλοι ιατρική περίθαλψη, τότε, αν έχουν το Κογκρέσο οι Ρεπουμπλικάνοι, δεν συμφωνούν σε τίποτα, λένε συνέχεια Όχι (σαν τον Μεταξά στους Ιταλούς, ή σαν τον τσίπρα σε όλους), και δεν γίνεται τίποτα μέχρι να έρθουν οι επόμενες εκλογές.

Οι επόμενες εκλογές, της μέσης της θητείας του Προέδρου, γίνονται καθώς το γράφω αυτό, και αύριο την Τετάρτη το πρωί στις ΗΠΑ θε έχουμε Δημοκρατικό Πρόεδρο, Ρεπουμπλικανική Βουλή των Αντιπροσώπων και Ρεπουμπλικανική Γερουσία. Και ο Πρόεδρος, για τα τελευταία δύο χρόνια της δεύτερης θητείας του, θα είναι, όπως λέγεται εκεί, μια κουτσή πάπια. Όμως υπάρχει η πολύ βάσιμη ελπίδα ότι σε δύο χρόνια η Εκτελεστική εξουσία θα μείνει σε Δημοκρατικά χέρια (ναι, είμαι περήφανα εγγεγραμμένος στα κατάστιχα του Δημοκρατικού κόμματος στις ΗΠΑ) --και ίσως να ξαναπάρουμε την Γερουσία ή την Βουλή.

Ο σκοπός της ανάρτησης, μεσάνυχτα εδώ και έξι το απόγεμα στην Αμερική, ήταν να γρουσουζέψω τους Ρεπουμπλικάνους μπας και κρατήσουμε την Γερουσία με κάποιο θαύμα. Επίσης, να πω την γνώμη μου ότι οι ρομαντικές ονειρώξεις περί κράτους με περισσότερα από δύο, άντε δυόμισι κόμματα, είναι για τα πρόβατα και τους ονειροπαρμένους ποιητές.

22/6/2011 (Ελλάδα)

ΑΕΙφών

Κινέζοι περιμένουν ν' ανοίξει ένα κατάστημα iPhone στην Κίνα.

Το "ΑΕΙ" στον τίτλο της ανάρτησης δεν σημαίνει "πάντα", αλλά, το γράμμα γιώτα στα εγγλέζικα το οποίο μπορεί να σημαίνει "Εγώ", αλλά, το ότι γράφεται στα εγγλέζικα με μικρό "i" και όχι με κεφαλαίο, παραπέμπει επίσης στο ίντερνετ ή την ινφορμέησον τεκνόλοτζι γενικότερα. Στον τίτλο της ανάρτησης γράφεται με έψιλον-γιώτα για να μην το μπερδέψει κανείς με εγγλέζικα γράμματα "AI" που σημαίνουν, βασικά, τεχνητή νοημοσύνη [κάτι το παρον στην συσκευή αλλά απόν από το νιονιό του χρήστη της συσκευής, έστω και ως προς το δεύτερο συνθετικό της έκφρασης]. Το "φων" πάει να πει τηλέφωνο, πάντα στα εγγλέζικα, αλλά δεν έψραψα το "ου" σαν "φώουν" γιατί ο ήχος, στα εγγλέζικα" δεν είναι ακριβώς "ώου" αλλά κοντύτερα στο "ό" το οποίο αποδίδω με ωμέγα. Πάντως, κι αν αποδώσετε το "ΑΕΙ" σαν "πάντα", πάει καλά και το συνδέετε και με την προηγούμενη ανάρτηση.

Και, η ερώτηση της σημερινής ανάρτησης είναι το αν έχουμε κρίση στην Ελλάδα τελικά ή όχι. Εννοώντας, φυσικά, το "κρίση" και σαν "οικονομική κρίση" αλλά και σαν "διανοητική ικανότητα του να κρίνει κανείς κάτι".

Από Παρασκευή μεσάνυχτα μέχρι Σάββατο απόγεμα, όταν άρχισαν να πουλιούνται τα iPhone 6 στην Ελλάδα, πουλήθηκαν, λέει, 10.000 συσκευές. Πράμα που σημαίνει ότι δέκα χιλιάδες συμπολίτες μας, ενήλικοι και ανήλικοι, αρσενικοί και θηλυκοί, είχαν την κρίση να ξοδέψουν συλλογικά πάνω από εφτάμισι ηκατομμύρια Ηυρώ εν μέσου κρίσης για καινούργιο "Τηλέφουνο του Ηγώ"!

Αμέσως θα κρίνει κανείς ότι 10.000 iPhone σε λιγότερο από 24 ώρες είναι πολλά για την Ελλαδίστα που έχει την κρίση της. Με €739-€859 (χωρίς έξτρα μέμορη) είναι περισσότερο γρόσι απ' όσο πολλές οικογένειες έχουν να ζήσουν ένα μήνα.

Πολλοί θα γράψουν σχόλια σαν αυτά που γράφηκαν στο Βήμα, ότι δηλαδής "iphone και ξερό ψωμί". Κατα-Κρίνοντας ένα νούμερο που ακούγεται ψηλό.

Ας κρίνουμε όμως αφού πρώτα μαζέψουμε λίγα περισσότερα ντάτα (στοιχεία, που λένε):

Το iPhone 6 βγήκε στην Αμερική και πουλιέται και σε όσους άλλους το πάρουνε ανά τον κόσμο. Η μητρική αγορά είναι το Αμέρικα, με προσπάθειες εξάπλωσης της αγοράς στην Κίνα, και όλες τις αγορές τις ενδιάμεσες.

Με μέσο μισθό κάπου 50.000 δολάρια τον χρόνο ανά οικία/εστία/οικογένεια, και με 2.080 εργάσιμες ώρες τον χρόνο, ένα iPhone 6 στις ΗΠΑ αξίζει περίπου 28 ώρες, ή τρισήμισι μέρες εργασίας.

Με μέσο εισόδημα στην Ελλάδα, ανά διαμέρισμα, κάπου 800 ευρώ τον μήνα, το iPhone για τον Έλληνα iUser αντιπροσωπεύει περίπου 160 ώρες ή τρεις βδομάδες εργασίας.

Δηλαδή για τον Ρωμιό, το ΑΕΙφών αξίζει κάπου 7 φορές περισσότερο από όσο για ένα αμερικανάκι.


Στις 19 του Σεπτέμβρη (για να πούμε τον Σεπτέμβριο με το αριστερό-αγωνιστικό του όνομα), τις πρώτες μέρες που άρχισε να πουλιέται το iPhone 6 στην Αμερική, δυτική Ευρώπη, Αυστραλία και άλλα παρόμοια οικονομικά εδάφη, πουλήθηκαν δέκα εκατομμύρια συσκευές. Κοντολογίς, κάπου 1,4% του πληθυσμού αγόρασε το iPhone 6. Δέκα τέσσερεις στους χίλους κατοίκους το αγόρασαν τις τρεις πρώτες μέρες. Έξι βδομάδες μετά, κοντεύει τα 20.000.000 συσκευές, δηλαδή 25 ίσαμε 30 ανθρώπους στους χίλους.

Στην Ελλάδα, με το που άνοιξαν οι πόρτες του παραδείσου, και έβγαλε ο Άγιος Πέτρος κιβώτια με iPhone, και τ' άφησε στα συνεφάκια, έξω στον κήπο, για όποιον το ποθούσε, το αγόρασαν 0,1% των Ελλήνων, δηλαδή, ένας Ρωμιός στους χίλιους.

Για να τα λέμε και σωστά και συγκριτικά, έξω, στην Δύση, το αγόρασαν δέκα τέσσερεις στου χίλιους, ενώ στην Γραικία το αγόρασαν ένας στους χίλιους.

(...περιμένουν συνολικά 50.000 να πουληθούν στην Ελλάδα μέχρι την μέρα του Άγιου Βασίλη, δηλαδή 0,5%)

Αν και οι Ρωμιοί είναι εφτά φορές φτωχότεροι στο μέσο εισόδημα ανά ώρα εργασίας από τους εταίρους τους, οι πωλήσεις στην Ελλάδα δεν ήταν εφτά φορές λιγότερες, αλλά, δεκατέσσερεις φορές λιγότερες. Πες ότι κάθε εστία έχει περίπου δύο άτομα μέσο όρο, και η στατιστική βγαίνει ακριβώς, σχετιζόμενη με την αξία ενός προϊόντος ανά ώρα εργασίας.

Πράμα που δικαιολογεί απόλυτα τους δέκα χιλιάδες συμπολίτες μας που αγόρασαν. Αν είχαμε ακολουθήσει τον γενικότερο δείκτη θα έπρεπε να το είχαν αγοράσει όχι δέκα χιλιάδες αλλά εβδομήντα με εκατόν σαράντα χιλιάδες.


Αυτό το άμοιρο το μπλογκ χρόνια τώρα λέει ότι η αιτία και η υφή της κρίσης είχε να κάνει με το πόσο βγάζει ο Έλληνας την ώρα σε σχέση με το κόστος των προϊόντων στην αγορά, αναγκαίων και όχι, συγκρινόμενα με άλλες κοινωνίες και αγορές. Αλλά στων δισδιάστατα κουφών την πόρτα όσο θέλεις βρόντα εκτός αν σε λένε τσίπρα οπότε και αγοράζουν ότι έχεις στην βαλίτσα και σου προσφέρουν και ένα γύρο πίτα με απόλλα.

Σημ., Εγώ που ανήκω εισοδηματικά στην δυτική αγορά και οικονομικό τοπίο, και μάλιστα το επάγγελμά μου είναι η πληροφορική στο ίντερνετ και σε γραφεία πολυεθνικών, ξέρετε πόσα ΑΕΙφων ή γενικότερα ΣΜΑΡΤφών έχω αγοράσει από τότε που πρωτοβγήκανε; Μηδεν. Γιατί; Γιατί δεν το ΧΡΕΙΑΖΟΜΑΙ. Δεν είναι αναγκαίο για μένα στην ζωή μου ή στο επάγγελμά μου. Έχω ένα Σόνυ Εξπήρια του 2013 από τον Σεπτέμβριο του 2014. Ξέρετε γιατί; Γιατί ο Κοσμοτέ μου τό 'δωσε τζάμπα (αφού είχε παλιώσει ένα χρόνο). Δεν είμαι και χαζό να μην πάρω τζάμπα πράμα. Αλλά... δεν το χρησιμοποιώ. Πρέπει να το θυμηθώ και να σύρω τα δάχτυλά μου πάνω του, που και που, έτσι για να μην κάθεται και τελείως, τζάμπα που είναι.

υγ. Μόλις αντελήφθην, και προσθέτω εδώ λίγα λεπτά μετά την δημοσίευση, ότι, κατά σύμπτωση, η παρούσα ανάρτηση βγήκε τελικά να έιναι ομάζ (Γαλλιστί), ή χόματζ (Αγγλιστί) στην σημερινή ανάρτηση του Τζων Μπόη.

Νυν

Η διαφορά μεταξύ επιστήμης και θρησκείας είναι ότι στην επιστήμη βρίσκεις ερωτήσεις χωρίς απαντήσεις και στην θρησκεία βρίσκεις απαντήσεις χωρίς ερωτήσεις. Θεωρητικά, θα έλεγε κανείς ότι η επιστήμη και η θρησκεία είναι φτιαγμένες η μία για την άλλη. Η μία έχει τις ερωτήσεις, η άλλη τις απαντήσεις: ένας γάμος εορτασμένος στον παράδεισο. Όχι όμως. Οι δυό τους είναι άσπονδοι εχθροί --γιατί στους επιστήμονες δεν αρέσουν οι απαντήσεις της θρησκείας, και στους θρήσκους δεν αρέσουν οι ερωτήσεις της επιστήμης.

Το πρώτο σημάδι ότι κάτι δεν πηγαίνει καλά είναι όταν επιστήμονες πιστεύουν ότι βρήκαν κάποια σωστή απάντηση, ή όταν θρήσκοι πιστεύουν πως η ερωτήσεις τους είναι δομημένες σωστά (για το σύμπαν).

Και όλο αυτόν τον καιρό, τα εκατομμύρια χρόνια που τα ανθρωποειδή απέκτησαν συνείδηση και άρχισαν να κάνουν ερωτήσεις και να φαντάζονται απαντήσεις, κανείς φαίνεται δεν κατάφερε να πλησιάσει τις ερωταπαντήσεις από μια οδό... απλή. Και είναι αυτό περίεργο, γιατί, όπως μας διδάσκει η ζωή, τα πάντα είναι στο τέλος πολύ απλά. Τί απλούστερο από το να ρωτήσουμε "τι είναι η ύπαρξη", και, τι απλούστερο από το να απαντήσουμε "δεν υπάρχει --είναι μιά οπτασία [ιδιαίτερη σε βιολογικά, οργανικά όντα τα οποία έχουν φυσική μάζα]".

Ας κάνουμε ένα τεστ διανόησης.

Το Παρελθόν είναι μία ηχώ, μία ανάμνηση, στον ιδιαίτερο για τον ανθρωπο βιολογικό, οργανικό εγκέφαλό μας, του τι έχει συμβεί. Το Παρελθόν δεν υπάρχει τώρα, αλλά, μόνο σαν μνήμη του ότι υπήρξε.
Το Μέλλον δεν υπάρχει γιατί δεν έχει συμβεί ακόμα.
Το μόνο που [Υπάρχει] είναι το Παρόν, το οποίο είναι μιά διαχωριστική γραμμή ανάμεσα στο Παρελθόν και το Μέλλον.

Αλλά αυτή η διαχωριστική γραμμή ανάμεσα στο Παρελθόν και το Μέλλον, το Παρόν, δεν έχει το παραμικρό "πάχος" (ή μήκος, ύψος ή βάθος) --την στιγμή που συνειδητοποιεί κανείς ότι κάτι υπάρχει, [ότι κάτι έχει συμβεί], το συμβάν, η ύπαρξη, η σκέψη, ήδη βρίσκεται στο Παρελθόν. 
Δεν [υπάρχουμε] σε γραμμικό χρόνο, αγαπητοί μου.

Η Ύπαρξή μας δεν ταυτοποιείται παρά στην μνήμη του τι συνέβη ήδη, συν την υπόθεση/αξίωση του τι είναι πιθανόν να συμβεί (η οποία υπόθεση/αξίωση είναι ήδη παρελθόν όταν την συνειδητοποιύμε --και είναι αυθαίρετη/υποκειμενική).

Αλλά... το Σύμπαν, [το πραγματικό, πλήρες και ενιαίο σύμπαν], υπάρχει μόνο στην γραμμή-χωρίς-πάχος (ή μήκος, ύψος ή βάθος), στο Παρόν, του οποίου δεν έχουμε συνείδηση ή εμπειρία παρά αφού συμβεί. Το Παρόν είναι εκεί που ["ζουν"] το φωτόνιο και το νετρόνιο... η Ενέργεια --μία κατάσταση χωρίς γραμμικό χρόνο. Ένα Παρόν [χωρίς Παρελθόν ή Μέλλον]...

Τα ανθρώπινα όντα [τα οποία από την φύση τους και λόγω της φύσης τους] ζουν στο Παρελθόν ελπίζοντας σε κάποιο Μέλλον, έχουν την ανάγκη των Απαντήσεων της θρησκείας περισσότερο από όσο έχουν το κουράγιο να αντιμετωπίσουν τις Ερωτήσεις που θα απεδείκνυαν ότι η Ύπαρξη, όπως την εννοεί ο άνθρωπος, δεν είναι παρά μιά οπτασία ριζωμένη στην Μνήμη. Δεν υπάρχει το κουράγιο να αναγνωριστεί η μη-ύπαρξη, η μη-σημαντικότητα --η υπέροχη ομορφιά ενός σύμπαντος το οποίο λέγεται "προαιώνιο" και "άπειρο" μόνο επειδή δεν μπορούμε να αντιληφθούμε ένα Παρόν χωρίς Παρελθόν και Μέλλον, μία Ύπαρξη στο παρόν --ανίκανοι να Υπάρξουμε στο Παρόν (επειδή έχουμε μάζα --η οποία μάζα δημιουργείται στο Πεδίο Χιγκς και είναι το απόβλητο της Ενέργειας [το Παρελθόν και η ύπαρξή μας είναι το παράγωγο της μάζας η οποία είναι το απόβλητο της ενέργειας])

Είναι τόσο απλό.

Υπήρξαμε --αλλά δεν μπορούμε να το αντιληφθούμε στο Παρόν γιατί βιολογικά δεν είναι δυνατόν να "Υπάρξουμε" στο Παρόν (και να το συνειδητοποιήσουμε).

Η Επιστήμη και η Θρησκεία, η Αναζήτηση και η Πίστη, προσφέρουν παρηγοριά για κάτι το οποίο, αν είχαμε την βιολογική ικανότητα να το εννοήσουμε, θα απεδείκνυε ότι δεν υπάρχουμε. Τουλάχιστον όχι όπως και εκεί όπου νομίζουμε.