Κυριακή 11 Φεβρουαρίου 2024

Πανεπιστήμια

 


Στην Ελλάδα πιστεύετε ότι τα Κολέγια και τα Πανεπιστήμια είναι δύο διαφορετικά πράγματα όπου το Πανεπιστήμιο είναι ανώτερο του Κολεγίου. Αγνοούμε την πραγματική έννοια των Αγγλικών λέξεων University και College. Αγνοούμε το ότι παραδείγματος χάριν το πανεπιστήμιο της Οξφόρδης αποτελείται από 39 Κολέγια. Ότι το πανεπιστήμιο του Καίμπριτζ αποτελείται από 31 Κολέγια. Ότι το πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ αποτελείται από το Κολέγιο του Χάρβαρντ, δώδεκα σχολές και το Ινστιτούτο Ράντκλιφ.  

Όταν το 1975 ήλπιζα να με δεχτούν σε ένα συγκεκριμένο Κολέγιο στο Λονδίνο, ο πατέρας μου φώναζε ότι δεν θέλει να πάω σε Κολέγιο αλλά σε Πανεπιστήμιο, κι’ εγώ μήνες προσπαθούσα να του εξηγήσω ότι, πατερούλη μου αγαπημένε, είναι το ίδιο πράγμα με διαφορετικές λέξεις διαφορετικής γλωσσικής προέλευσης… Στο τέλος δεν νομίζω να τον έπεισα αλλά μάλλον βαρέθηκε να το ακούει. Πάντως όταν ήρθαν και με βρήκαν στο Λονδίνο για να τους δείξω το Κολέγιο όπου με είχαν δεχτεί, ήταν πολύ περήφανος.

Όταν δύο χρόνια αργότερα βρήκα την δύναμη να αποφασίσω ότι δεν θα γίνω δικηγόρος αλλά θα πάω σε κινηματογραφική σχολή, η σχολή μου που θεωρείται μέσα στις οκτώ ανώτερες του κόσμου ήθελε δύο χρόνια ανώτερη φοίτηση για να με δεχτεί, αλλά με δέχτηκε χωρίς τα χαρτιά των δυό μου χρόνων, μόνο επί της βάσης της εργασίας που έφτιαξα ειδικά για την αίτηση. Και το δίπλωμά μου θεωρείται σήμερα επιπέδου Μάστερς.

University (πανεπιστήμιο) είναι ένα εκπαιδευτικό ίδρυμα σχεδιασμένο για διδασκαλία, εξέταση ή και για τα δύο φοιτητών σε πολλούς κλάδους προχωρημένης μάθησης, που απονέμει πτυχία σε διάφορες σχολές και συχνά ενσωματώνει κολέγια και παρόμοια ιδρύματα.

College (Κολέγιο) είναι εκπαιδευτικό ίδρυμα, ιδίως εκείνο που παρέχει τριτοβάθμια εκπαίδευση ή εξειδικευμένη επαγγελματική κατάρτιση (όπου η επαγγελματική κατάρτιση μπορεί να εννοεί, παραδείγματος χάριν Νομική, ή Ιατρική).

University έχει ετυμολογία στην λατινική λέξη universus (το όλο), και College έχει ετυμολογία στην λατινική λέξη collegium (ομάδα σχετιζόμενων ανθρώπων). Αν υπάρχει κάποια διαφορά είναι η οικουμενικότητα του university και η ειδίκευση του college. Παραδείγματος χάριν, το πανεπιστήμιο της Οξφόρδης που αποτελείται από 39 Κολέγια. Όπως και στα Ελληνικά, πανεπιστήμιο σημαίνει την συμπερίληψη όλων των επιστημών ενώ (ανώτατη) σχολή είναι ειδικευμένη σε ένα αντικείμενο. Στην Ελλάδα όμως η Ανώτατη σχολή, σαν ΑΕΙ ας πούμε, θεωρείται χαμηλότερου επιπέδου από ένα πανεπιστήμιο. Και γι’ αυτό το Ελληνικό νιονιό βγάζει το συμπέρασμα ότι το Κολέγιο είναι χαμηλότερο από το Πανεπιστήμιο.


Το ποιο πρόσφατο χάβαλο στο Ελλάντα είναι τα Ιδιωτικά Πανεπιστήμια (ή Κολέγια), όπως φαίνεται. Αν θα επιτραπούν, και αν θα πρόκειται για... πιο ακριβά ρωμαίικα εξελιγμένα «φροντιστήρια», ή παραρτήματα ξένων πανεπιστημίων ή κολεγίων.

Αντί να πρέπει οι γονείς να στέλνουν τα παιδιά τους στο εξωτερικό και να πρέπει τα παιδιά να περνάνε τάππερ με κεφτεδάκια, τυρόπιτα και σπανακόπιτα της μαμάς ή της γιαγιάς από τα τελωνεία της Αγγλίας, της Αμερικής, ή της Γαλλίας, Ιταλίας, Γερμανίας, να μπορούν όχι μόνο να τα τρώνε σπιτάκι τους στην Ελλάδα αλλά να μπορεί η μαμά να πλένει και τα σώβρακά τους.

Στην Ελλάδα οι νέοι άνθρωποι, αγόρια ή κορίτσια, είναι καταδικασμένα να έχουν αποτύχει δυό φορές στην ζωή τους με το που θα κλείσουν τα 18. Η πρώτη αποτυχία είναι όταν συνειδητοποιούν ότι το όνειρό τους για το τι θέλουν να κάνουν στην ζωή δεν συμβαδίζει με το όνειρο των γονιών τους για το τι να γίνουνε, γιατροί, ή δικηγόροι. Η δεύτερη αποτυχία είναι όταν το κράτος τους επιβάλει, μετά από εθνικούς διαγωνισμούς, τι θα σπουδάσουνε και που.

Μετά έρχεται η τρίτη αποτυχία. Περνάνε πέντε ή έξι, ή εφτά χρόνια της ζωής τους, δια μέσου απεργιών και αναστολών σπουδών, για να πάρουν ένα πτυχίο που σε Δυτικές χώρες παίρνει ακριβώς τέσσερα χρόνια. Και μετά ανοίγουνε σουβλατζίδικο ή οδηγούνε ταξί.

Έτσι θεωρείται καλύτερο από την κυβέρνηση το να υπάρχουν παραρτήματα ξένων πανεπιστήμιων στην Ελλάδα.

Το κεντρικό απαιτούμενο των γονιών και των μαθητών από την παιδεία στην Ελλάδα είναι το «χαρτί».

Όμως η μόνη πραγματική σημασία ενός οποιουδήποτε «χαρτιού» είναι το πως και που μπορεί να χρησιμοποιηθεί, και τι αξία έχει.

Η αγορά επαγγελμάτων στην Ελλάδα δεν αλλάζει ανάλογα με τα «χαρτιά» που υπάρχουν αλλά ανάλογα με τις ανάγκες της οικονομίας και των πολιτών. Πόσους δικηγόρους, γιατρούς και προγραμματιστές μπορεί να σηκώσει η Ελληνική οικονομία με τα 40% του πληθυσμού να ζουν στην περιοχή πρωτεύουσας στην Αττική, απ’ όπου και να έχουν πάρει το χαρτί τους;

Η γεωγραφία και η τοποθεσία της Ελλάδας στο σταυροδρόμι τριών ηπείρων επέτρεψε την υπεροχή στην φιλοσοφία και την επιστήμη πριν τρεις χιλιάδες χρόνια. Σήμερα όμως η τοποθεσία μεταξύ ανατολής και δύσης είναι τροχοπέδη για τους επαγγελματίες που θέλουν να ζήσουν όπως βλέπουν να ζουν οι ηθοποιοί στα Αμερικάνικα τηλεοπτικά σήριαλ.

Τα ιδιωτικά πανεπιστήμια, παραρτήματα ξένων πανεπιστημίων, σε τι γλώσσα θα διδάσκουν, Ελληνικά; και αν Ελληνικά, που θα βρούν Ελληνικά βιβλία και έλληνες καθηγητές που να διδάξουν την ύλη και με την μέθοδο του ξένου πανεπιστημίου όπως το κάνει στην έδρα του στο εξωτερικό; Κι' αν διδάσκουν ύλη Ελληνική, με τους ίδιους καθηγητές και μεθόδους που ήδη κατέστρεψαν τα Ελληνικά πανεπιστήμια, τότε ποιο είναι το προτέρημα του παραρτήματος ξένου γνωστού πανεπιστημίου; Στην πραγματικόττα θα μιλάμε για το τ' είχες Γιάννη, τ' είχες πάντα αλλά χωρίς έλεγχο από το κράτος. Κι' αν στα παιδιά δεν αρέσουν κάποιοι κανονισμοί του ξένου πανεπιστημίου, ...Απεργία! Κατάληψη!

Ω, Ελληνικό κράτος... Κράτος το οποίο τώρα θα λάβει ψήφισμα στο Ευρωπαϊκο Κοινοβούλιο που θα ψηφίζει μομφή κατά του Ελληνικού Κράτους Δικαίου και της κοινωνικής κατάστασης στην ταλαίπωρη αυτή κοινωνία. Το ψήφισμα στο Ευρωπαϊκο Κοινοβούλιο, πάντως, δεν αναφέρεται στο αν η Ελλάδα είναι πράγματι η πιο όμορφη χώρα του πλανήτη όπως υποστηρίζουν πολλοί Έλληνες.

Όσα Ιδιωτικά πανεπιστήμια ή κολέγια και να ιδρυθούν στην Ελλάδα, είτε εγχώρια είτε παραρτήματα ξένων, όσο και να διαμαρτυρηθούν τα παιδιά, όσα και να πληρώσουνε η μαμά και ο μπαμπάς, δεν λύνεται το πραγματικό πρόβλημα. 

Το μόνο που θα καταφέρουν τα περισσότερα πανεπιστήμια, είναι να υπάρχουν περισσότερα χαρτιά, αξίας κορνιζομένου κωλόχαρτου. Μόνη διαφορά, αν το κολώχαρτο είναι από τον Βασιλόπουλο ή τον Σκλαβενίτη. Το πρόβλημα είναι πολύ βαθύτερο και πάει κατ’ ευθείαν στην ψυχή και την οικονομική οργάνωση μιας κοινωνίας που δεν πέρασε καν Αναγέννηση ή Διαφωτισμό.



Παιδιά διαδηλώνουν σχετικά με τα ιδιωτικά πανεπιστήμια στην Ελλάδα.
Δεν γνωρίζω αν η νέα αυτή σε τούτη την φωτογραφία είναι υπέρ ή κατά.
Αλλά μπροστά σε αυτή την κραυγή Αρχαίας Τραγωδίας, τι σημασία έχει...
Η μάνα Ελλάς σε όλη της την μεγαλοπρέπεια, σε μια φωτογραφία.

Τα παιδιά δεν φταίξανε σε τίποτα που γεννηθήκανε στην Ελλάδα.
Σταματήστε να φέρνετε Αμερικάνικα σήριαλ και φέρτε περισσότερα Τούρκικα και Βραζιλιάνικα.
Να εξωμοιωθούν οι προσδοκίες με τις δυνατότητες,
εφ' όσον στην Ελλάδα δεν γίνεται να εξωμοιωθούν οι δυνατότητες με τις προσδοκίες.
Και, αν θέλουν να χτίσουν τις προσδοκίες τους, πρέπει να ξεκουμπιστούν να ζήσουν αλλού.

Μην ξεχνάμε ότι το καλύτερο Ελληνικό στραγγιστό γιαούρτι στην Αμερική το πουλάει Τούρκος, ο Hamdi Ulukaya,
που ο μπαμπάς του ήταν βοσκός βόρεια της Άγκυρας και τον έστειλε να σπουδάσει Business Administration στο Αμέρικα
με τα λεφτά από τις κατσίκες του. Ελληνικό Γιαούρτι, λέγεται: Greek Yogurt Chobani.
(η Ελληνική λέξη Τσομπάνης είναι Οθωμανικής προελεύσεως)
Οι ίδιοι οι Έλληνες ούτε καν γιαούρτι δεν κατάφερανε να πουλήσουν σε άλλες χώρες.
(Πάντως έχει αρχίσει αρεά και που να φαίνεται Μεβγάλ στα Ιταλικά σουπερ μάρκετ,
κι' ένα άλλο, γιαούρτι φρούτων, με αρχαϊκή γραφή στη συσκευασία που έχει μάρκα Mykonos)


Hamdi Ulukaya

Έβγαλε δισεκατομμύρια δολάρια σαν CEO της εταιρίας του, Greek Yogurt Chobani.
Ελέγχει πλέον πάνω από το 50% της αγοράς γιαουρτιού στην Αμερική.
Και πρόσφατα διακλαδώθηκε και σε καφέ, η εταιρία.
Δεν νομίζω ότι ο μπαμπάς του είναι ακόμα βοσκός για τα προς το ζειν.
Επίσης, ο Κουρδικής καταγωγής Ulukaya έχει υποσχεθεί το μεγαλύτερο μέρος της περιουσίας του σε βοήθεια προσφύγων.




Παρεμπιπτόντως, όταν στα 35 μου είπα στους γονείς μου ότι έφτιαξα δική μου εταιρία στην Μασαχουσέτη με μετοχές (corporation),
η πρώτη άμεση αντίδραση του πατέρα μου, οι πρώτες του λέξεις, ήταν να μπήξει τις φωνές
μη πάω και του κάνω δώρο τίποτα μετοχές της εταιρίας μου
και τον κυνηγάει η Ελληνική Εφορία.





~~~





Πέμπτη 8 Φεβρουαρίου 2024

Ισραήλ



Η ονομασία Yīsrāʾēl αποτελείτε από την λέξη «ēl» που σημαίνει «Θεός», και «Yīsrā» που σημαίνει «επιμένει/παραμένει – διοικεί/βασιλεύει» αλλά επίσης αποδίδεται ως «πάλη/αγώνας». Η έννοια Yīsrāʾēl συντομεύεται ως «ο Λαός του Θεού». Η ονομασία Ισραήλ αναφέρθηκε για πρώτη φορά τον δέκατο τρίτο αιώνα Προ Κοινής Εποχής στην Αίγυπτο στο κείμενο μιας στήλης, της στήλης «Merneptah», και αναφέρεται σε ένα λαό ο οποίος εκείνη την εποχή ζούσε σε μια περιοχή βορειοανατολικά της Αιγύπτου που λεγόταν Γη Καναάν. Μερικούς αιώνες αργότερα υπήρχαν δύο βασίλεια σε εκείνη την περιοχή στην ανατολική άκρη της Μεσογείου: το βασίλειο του Ισραήλ και το βασίλειο της Ιουδαίας.

Ισραήλ, λοιπόν, αναφέρεται στον λαό που πίστευε και πιστεύει σε Έναν Θεό, αντί για κάποιο πάνθεο, είδωλα ή φιλοσοφία, θρησκεία η οποία εξελίχθηκε προς την θρησκεία του Χριστιανισμού και αργότερα προς το Ισλαμ. Η αφήγηση της Ιστορίας του λαού Ισρα-ελ είναι ότι κατάγεται από τον Αβραάμ, τον γιό του Αβραάμ, Ισαάκ, και τον γιό του Ισαάκ, Ιακώβ, ξεκινόντας από την Μεσοποταμία και καταλήγοντας στην περιοχή που σήμερα είναι γνωστή σαν το κράτος του Ισραήλ, και ως Παλαιστινη στην Μέση Ανατολή. Ότι μετανάστευσαν από την Μέση Ανατολή στην Αίγυπτο στις αρχές της δεύτερης χιλιετηρίδας Προ Κοινής Εποχής όπου σταδιακά έγιναν σκλάβοι. Στα μέσα, ή μετά τα μέσα της δεύτερης ΠΚΕ χιλιετηρίδας, γύρω στην εποχή της Έκρηξης του ηφαιστείου της Θήρας (Σαντορίνης), δραπέτευσαν από την Αίγυπτο σε μια Έξοδο η οποία μπορεί να ήταν μια κίνηση ή σταδιακές αποχωρήσεις και πήγαν στην Γη Καναάν όπου, κατά το κείμενο της Αιγυπτιακής στήλης ήδη βρισκόντουσαν γύρω στο 1250 ΠΚΕ.

Το απόγειο της ιστορίας των Ισραηλιτών ήταν οι βασιλείες του Δαυίδ και του Σολομώντα. Ο Δαυίδ λέγεται ότι ενοίκησε τον Γολιάθ. Ελάχιστα είναι γνωστά για τον Δαυίδ και πρέπει να έζησε και να βασίλευσε, κατά τους ιστορικούς, γύρω στο 1000 ΠΚΕ. Ο Σολομών βασίλευσε μάλλον από το 970 ως το 931 ΠΚΕ και έχτισε τον πρώτο Ναό του Θεού στην Ιερουσαλήμ, το λεγόμενο "Τέμπλο".

Ο λαός του Ισραήλ παρέμεινε στην περιοχή από την Έξοδο από την Αίγυπτο η οποία έγινε κάποια στιγμή την περίοδο μεταξύ 1500 και 1300 ΠΚΕ, ως το 70 της Κοινής Εποχής οπότε και εκδιώχθηκαν από τους Ρωμαίους. Η μόνη εξαίρεση στην συνεχή διαμονή στην περιοχή ήταν την περίοδο 597-538 ΠΚΕ όταν ήταν αιχμάλωτοι στην Βαβυλώνα πριν απελευθερωθούν από τον βασιλιά της Περσίας Κύρο Β’.

Σε αυτό το σημείο θα βοηθούσε να προσθέσουμε την εξέλιξη που οδήγησε στην Αρχαία Ελλάδα, βόρεια της Αιγύπτου και βορειοδυτικά της Μέσης Ανατολής. 

Πριν πέντε χιλιάδες χρόνια, γύρω στην τέταρτη με τρίτη χιλιετηρίδα Προ Κοινής Εποχής, πληθυσμοί από την Ανατόλια και το Λεβάν (Μέση Ανατολή) έφτασαν στο νησί της Κρήτης όπου ανέπτυξαν τον Μινωικό Πολιτισμό ο οποίος κράτησε από περίπου το 3000 ΠΚΕ έως περίπου το 1300 ΠΚΕ, μετά την έκρηξη του ηφαιστείου της Θήρας (Σαντορίνης).

Πριν τέσσερεις χιλιάδες χρόνια, γύρω στην Τρίτη με δεύτερη χιλιετηρίδα Προ Κοινής Εποχής, Ινδοευρωπαϊκοί πληθυσμοί από τα βορειοανατολικά των Βαλκάνιων αποτελούμενοι από φυλές που ονομαζόντουσαν Δωριείς, Αιολείς, Ίωνες και Αχαιοί, κατέβηκαν προς τα Βαλκάνια φτάνοντας μέχρι την σημερινή Ελλάδα και τα νησιά του Αιγαίου. Οι τέσσερεις αυτές φυλές ανέπτυξαν κοινή μυθολογία όπου καταγόντουσαν από το μυθικό πρόσωπο Έλληνας, και αποκαλέστηκαν όλοι Έλληνες για πρώτη φορά από τον Όμηρο στην Ιλιάδα. 

Όμως ανάμεσα στον Μινωικό πολιτισμό και στους Αρχαίους Έλληνες υπάρχει ο Μυκηναϊκός Πολιτισμός, ένας μεσολαβητικός κρίκος μεταξύ των Μινωικών και των Ελλήνων. Οι Μυκήνες ήταν στο κέντρο της Ομηρικής Ιστορίας του Τρωικού Πολέμου, και, όπως απεδείχθη από την Αρχαιολογία, και η Τροία και ο Τρωικός Πόλεμος έχουν ιστορική ακρίβεια.

Ο Όμηρος αποκαλούσε τους Έλληνες από τις Μυκήνες Δαναούς. Ποιοι ήταν οι Δαναοί;

Τον καιρό της Εξόδου των Ισραηλιτών από την Αίγυπτο υπήρχε ένας λαός που ονομάζονταν Ίκσος (Hyksos, από το Ελληνικό Υκσώς (κλικ για λινκ) και ζούσαν κοντά στην Μεσόγειο, νοτιοδυτικά της περιοχής του Δέλτα του Νείλου, νότια από εκεί όπου χίλια χρόνια αργότερα ιδρύθηκε η Αλεξάνδρεια, στην πόλη Αβαρίς, με ακμή στα μέσα της δεύτερης χιλιετηρίδας ΠΚΕ Οι Ικσος θεωρούντο στην Αίγυπτο ως ανατολικής, Σημιτικής καταγωγής. Ο πληθυσμός των Ίκσος κατά πάσαν πιθανότητα αποτέλεσε το κεντρικό κύμα εκείνων που πήραν μέρος στην Έξοδο των Ισραηλιτών προς την Γη Καναάν μεταξύ του 1500 και 1300 ΠΚΕ. Μερικοί από τους Ίκσος, πήγαν προς το νησί της Ρόδου και από εκεί στις Μυκήνες. Πιθανό, λοιπόν, οι Δαναοί του Ομήρου να αποτελούνταν από Αχαιούς συμπεριλαμβανομένων των απογόνων των Ίκσος.


Οι Ίκσος κάνουν το θαλάσσιο ταξίδι από την βόρειο Αφρική στην Ελλάδα.


Το Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο στην Αθήνα.


Χρυσά αντικείμενα που βρέθηκαν στις Μυκήνες, εκτεθημένα στο Αρχαιολογικό Μουσείο.
(κοιτάξτε τα τρία όμοια αντικείμενα στο κέντρο)


Χρυσό, σκαλισμένο αντικείμενο που βρέθηκε στις Μυκήνες.
(ένα από τα τρία όμοια της παραπάνω φωτογραφίας)
Το σχέδιο είναι οπτική προοπτική. Κοιτάξτε την παρακάτω τρισδιάστατη εικόνα:


Αναπαράσταση του απόκρυφου εσωτερικού ενός Τέμπλου των Ισραηλιτών:
Η Κιβωτός της Διαθήκης, που περιέχει τις Δέκα Εντολές, και η σκάλα που οδηγεί στο θυσιαστήριο.

Πως βρέθηκε αυτό στις Μυκήνες των Δαναών και του Αγαμέμνονα του Ομήρου;
Αξιοσημείωτο ότι ανάμεσα στο στρατό που πολιόρκησε την Τροία μπορεί να υπήρχαν και Μυκηναίοι απόγονοι
των Ισραηλιτών της Εξόδου από την Αίγυπτο.
Οι λαοί και ιστορία της Μεσογείου είναι ίσως πιο συνδεδεμένη από όσο νομίζουν οι σημερινοί απόγονοι. 

Η Εβραϊκή θρησκεία του Ενός Θεού του Ισραήλ υπήρχε από τα μέσα της δεύτερης Προ Κοινής Εποχής χιλιετηρίδας και είχε ξεκινήσει μάλλον πριν ο λαός μεταναστεύσει στην Αίγυπτο. Η θρησκεία συνέχισε να εξελίσσεται και να ειδικεύεται επί χίλια χρόνια μέχρι που έφτασε την σημερινή της μορφή γύρω στο 500 ΠΚΕ μετά την αιχμαλωσία στην Βαβυλώνα. Από το 500, περίπου, της Κοινής Εποχής υπάρχουν στην σημερινή τους μορφή τα δύο βιβλία της Εβραϊκής θρησκείας, το Τορά, που αφηγείται την ιστορία, και το Ταλμούντ, που συζητά θεολογικές ερωτήσεις και απόψεις, Το Τορά, με συντομεύσεις και παραλήψεις, είναι η Χριστιανική Παλαιά Διαθήκη.

Οι λαοί που ζούσαν τα δύο έως τρεις χιλιάδες χρόνια ΠΚΕ στην Μέση Ανατολή ήταν Σημίτες, εκ των οποίων οι πιστοί του Ενός Θεού ήταν οι Ισραηλίτες και οι υπόλοιποι είναι σήμερα γνωστοί ως Άραβες. Είναι ενδιαφέρον ότι ο Αβραάμ φέρεται και από τους Εβραίους και από τους Άραβες ως πατριάρχης όλων, όπου από τον γιό του Αβραάμ,  Ισαάκ και τον γιό του Ισαάκ, Ιακώβ κατάγονται οι Εβραίοι, και από τον γιό του Αβραάμ, Ισμαήλ, κατάγονται οι Άραβες.

Στην Μέση ανατολή, τα τελευταία τουλάχιστον τέσσερεις χιλιάδες χρόνια ζούσαν μαζί, πότε στις ίδιες και πότε σε γειτονικές περιοχές και οι Εβραίοι και οι Άραβες που ήταν όλοι μια φυλή, καταγόμενοι από τον ίδιο πατριάρχη, αλλά με διαφορετικές θρησκείες και εξελισσόμενη Ιστορία, διαφορετική για τους Εβραίους και διαγορετική για τους Άραβες. Και, από το 70 ΚΕ οι Εβραίοι εκδιώχθηκαν από την γη τους από τους Ρωμαίους και παρέμειναν στην διασπορά ανά την Ευρώπη μέχρι το 1948 ΚΕ. Αν και υπήρχαν Εβραίοι οι οποίοι ζούσαν στην Μέση Ανατολή μαζί με τους Άραβες ακόμα και κατά την διασπορά.

Η περιοχή που αποτελούταν από την Ιουδαία, την Γαλιλαία και Φοινίκη με την διασπορά ονομάστηκε Φιλισταία. Οι Φιλισταίοι ήταν αρχαίος λαός, γνωστοί από την Παλαιά Διαθήκη.  Έδωσαν το όνομά τους στην περιοχή και θεωρούνται οι μακρινοί πρόγονοι των σημερινών Παλαιστινίων. Ελάχιστα στοιχεία υπάρχουν γι' αυτούς. Πιθανός χώρος προέλευσής τους θεωρείται το Αιγαίο. Οι Φιλισταίοι ήταν ένας από τους "Λαούς της Θάλασσας". Αρχικά ήταν πειρατές, ανταγωνιστές των Φοινίκων. Η γλώσσα τους πιθανότατα ανήκε στην ινδοευρωπαϊκή οικογένεια. Αυτή είναι η προέλευση της σημερινής ονομασίας Παλαιστίνη.

Ο λαός του Ισραήλ, οι Εβραίοι, επί 1.878 περίπου χρόνια από το 70 ΚΕ κατάφεραν κάτι το εξαιρετικά αξιοσημείωτο. Διατήρησαν την ταυτότητά τους, την κουλτούρα τους, την γλώσσα τους και την θρησκεία τους αναλλοίωτα, οπουδήποτε στην διασπορά και να βρισκόντουσαν, πρώτα στην Ευρώπη και μετά επίσης στον Νέο Κόσμο. Το κατάφεραν αυτό παρά το ότι οι Ευρωπαϊκές χώρες όπου ζούσαν, συχνά τους απαγόρευαν να έχουν περιουσία σε χωράφια ή/και ζωντανά, συχνά τους έβαζαν σε γκέτο, συχνά απαγόρευαν σε μη-Εβραίους να έρχονται σε επαφή με Εβραίους και οι Εβραίοι ήταν και ένας από τους πρώτιστους στόχος της Ιεράς Εξέτασης. Και μετά από τις χιλιετηρίδες κατέληξαν θύματα του Ολοκαυτώματος που εξαπέλυσε ο Αδόλφος Χίτλερ και οι Γερμανοί. Ο Β'ΠΠ και το Ολοκαύτωμα είναι η αιτία που δημιπούργησε την ανάγκη να  μεταναστεύσουν οι Εωραϊκής καταγωγής άνθρωποι της Ευρώπης στην Παλαιστίνη.

Η φωτογραφία πάνω από την ανάρτηση είναι ένα γλυπτό από το Μουσείο του Ισραήλ το οποιο φωτογράφησα τον Φεβρουάριο του 1987 στο Ισραήλ και αποδίδει το Ολοκαύτωμα.

Το 1947 τα Ηνωμένα Έθνη πρότειναν και ψήφισαν την δημιουργία δύο κρατών, του Εωραϊκού και του Παλαιστινιακού. Οι Εβραίοι δέχτηκαν το ψήφισμα και ίδρυσαν το Ισραήλ το 1948. Οι Πλαιστίνιοι ήταν θετικοί προς το ψήφισμα αλλά οι γείτονες Άραβες δεν τους επέτραψαν να ιδρύσουν Παλαιστινιακό Κράτος και τα γειτονικά Αραβικά κράτη επετέθηκαν στο Ισραήλ, την πρώτη μέρα της ανεξαρτησίας του.

Επίσης, από την πρώτη μέρα της Ανεξαρτησίας του Ισραήλ όταν του επιτέθηκαν όλοι οι γείτονες και το Ισραήλ τους απέκρουσε, του επιτέθηκαν οι γείτονες άλλες δύο φορές, το 1967 και το 1973, και κάθε φορά το Ισραήλ τους απέκρουσε. Αποκρούοντας τους επιτιθέμενους γείτονες και σπρώχνοντάς τους πίσω, το 1967, το Ισραήλ κατέλαβε τα εδάφη της Δυτικής όχθης και της Γκάζας. Το Ισραήλ επέστρεψε την Γκάζα στους Παλαιστινίους στις 22 Σεπτεμβρίου 2005 και από τότε οι Παλαιστίνιοι εξέλεξαν δημοκρατικά κυβέρνηση της τρομοκρατικής οργάνωσης Χαμάς η οποία ποτέ πλέον δεν έκανε εκλογές. Το Ισραήλ δέχεται επί 18 χρόνια επιθέσεις με ρουκέτες και βομβιστές αυτοκτονίας στις οποίες απαντά με αντίποινα και αντεπιθέσεις. Ποτέ δεν ξεκίνησε επίθεση από μόνο του το Ισραήλ παρά μόνο απάντησε.

Δύο ερωτήσεις που μπορούμε να κάνουμε σήμερα είναι:

  1. Γιατί υπάρχει απο αιώνες τόσο παγκόσμιο μίσος εναντίων τον Εβραίων, που έχει και την δική του ορολογία: «Αντισημιτισμός».

  2. Γιατί δεν μπορούν να ζήσουν μαζί οι Άραβες και οι Εβραίοι στην Μέση Ανατολή και βρίσκονται σε εμπόλεμη κατάσταση μεταξύ τους από το 1948, όπου οι Παλαιστίνιοι επιτίθενται με τρομοκρατικές ενέργειες εναντίων του Ισραήλ και το Ισραήλ απαντά με στρατιωτικά αντίποινα;

Η πρώτη ερώτηση έχει ίσως ευκολότερη απάντηση από την δεύτερη:

  • Οι Εβραίοι της διασποράς ήταν μετανάστες που έμπαιναν σε υπάρχουσες κοινωνίες και οικονομίες γιατί δεν είχαν που αλλού να πάνε αφότου τους έδιωξαν οι Ρωμαίοι από την γη τους. Κοιτάξτε πως βλέπουν σήμερα τους μετανάστες γενικά και πως τους φέρονται στην Ιταλία, την Ελλάδα και τον υπόλοιπο δυτικό κόσμο. Ακόμα και ο Τραμπ βγήκε πρόεδρος αρμέγωντας το μίσος κατά των μεταναστών. Σε αρκετούς κύκλους σήμερα, οι μετανάστες και οι πρόσφυγες είναι, απλά, μισητοί. Όπως ητανε πάντα.
  • Οι Εβραίοι ήταν διαφορετικοί γιατί παρά τα γκέτο, παρά τον εξοστρακισμό, παρά τους διωγμούς, παρά την απομόνωση δεν λύγισαν.
  • Οι Εβραίοι με το πέρασμα των αιώνων επέδειξαν μια ιδιαίτερη και ζηλευτή ικανότητα όχι μόνο να διατηρήσουν την ταυτότητά τους και την θρησκεία τους αλλά και να έχουν επιτυχία στο να χτίζουν μια καλή ζωή και ύπαρξη για τις οικογένειές τους, με πειθαρχία και μόρφωση, όπου και να ήταν. Με αυτή την οπτική, ο αντισημιτισμός οφείλεται σε καθαρή ...ζήλια
  • Τα παραπάνω, και σε συνδυασμό με την Χριστιανική αφήγηση η οποία απευθυνόταν σε Ρωμαίους και σε Έλληνες, έχτισαν την κατάπτυστη και ανιστόρητη πίστη στο ότι «Οι Εβραίοι σκότωσαν τον Χριστό», μια που ήταν πολύ πιο βολικό για τους Ρωμαίους και τους Έλληνες τον Χριστό να τον έχουν σκοτώσει οι Εβραίοι και όχι οι Ρωμαίοι, περνώντας στο ντούκου το ότι στους Ρωμαίους τον έστειλε ένας αρχιερέας, ο Καϊάφας και οι δωσίλογοί του, επειδή ο Ιησούς και οι ακόλουθοί του κατηγορούσαν τον Καϊάφα και τους ιερείς.
  • Η εφεύρεση της δικαιολογίας ότι «Οι Εβραίοι σκότωσαν τον Χριστό» είναι τόσο διαδεδομένη και εμπεδωμένη στις Ευρωπαϊκές κουλτούρες που ο κόσμος την παίρνει σαν ιστορικό δεδομένο κι’ αν ακόμα δεν είναι ρατσιστές ή συνειδητά αντισημίτες, παπαγαλίζουν αυτά που τους διδάσκουν οι παραδόσεις των κοινωνιών τους. Ενώ υπάρχουν βεβαίως πολλοί αντισημίτες, υπάρχει επίσης το φαινόμενο αυτό όπου άνθρωποι που δεν είναι αντισημίτες ή ρατσιστές παπαγαλίζουν αντισημιτικές ιστορικές ανακρίβειες επειδή έτσι τους έχει μάθει η κοινωνία τους.

Η δεύτερη ερώτηση, το γιατί η Μέση Ανατολή βρίσκεται σε συνεχή εμπόλεμη κατάσταση, είναι πολύ πιο πολύπλοκη.

  • Το γεγονός είναι ότι δύο λαοί, όπου ο καθένας έχει διαφορετική ιστορία, κουλτούρα, παραδόσεις, γλώσσα και θρησκεία από τον άλλο, έχουν ισάξια έγκυρη διεκδίκηση στο ίδιο κομμάτι γης, κάπου 390 χιλιόμετρα επί 70 χιλιόμετρα στις μεγαλύτερες πλευρές. Αν εξαιρέσεις ερήμους είναι περισσότερο 200 χιλιόμετρα επί 60 χιλιόμετρα. Και οι δύο αυτοί λαοί που διεκδικούν την ίδια γη, είναι συνολικά περισσότεροι από 14 εκατομμύρια άνθρωποι.
  • Οι λεγόμενοι «Παλαιστίνιοι» είναι Άραβες όπως όλοι οι Άραβες γείτονες, από Συρία και Ιορδανία έως Σαουδική Αραβία και λοιπά. Το ότι προσδιορίζονται ως «Παλαιστίνιοι» είναι ένα δώρο της διαλυόμενης Βρετανικής Αυτοκρατορίας το 1948, το οποίο η Αυτοκρατορία του «διαίρει και βασίλευε» το κατασκεύασε από το 1917 ως το 1947. Από το μέτωπό τους εναντίων των Οθωμανών στον Α’ΠΠ, με τον Λώρενς της Αραβίας ως την αποχώρηση τους από την περιοχή το 1948. Ακριβώς όπως το 1948 διαίρεσαν την Ινδική υπο-ήπειρο σε Ινδουιστική Ινδία και Μουσουλμανικό Πακιστάν, επιβάλλοντας την μετεγκατάσταση εκατομμυρίων ανθρώπων.
  • Οι Άραβες και οι τρομοκρατικές οργανώσεις που τα Αραβικά κράτη και το Ιράν υποστηρίζουν και χρηματοδοτούν στην Δυτική Όχθη και στην Γκάζα, έχουν σαν μοναδικό στόχο την εξαφάνιση του κράτους του Ισραήλ και των Εβραίων.
  • Η μεγάλη νίκη των τρομοκρατικών οργανώσεων είναι η επιτυχής πλήρης εμπαίδωση των δημοσίων σχέσεών τους με τον υπόλοιπο αντισημιτικό κόσμο, όπου δρώντας στρατιωτικά από ανάμεσα σε αθώους Παλαιστίνιους και γυναικόπαιδα επί τούτου, με στόχο να έχουν απώλειες, προκαλούν τον θάνατο των αθώων όταν το Ισραήλ αντεπιτίθεται στα σημεία από τα οποία έγιναν τροοκρατικές επιθέσεις.

Το λεγόμενο Μεσανατολικό Πρόβλημα δεν είναι καινούργιο. Πήρε την πιο πρόσφατη ταυτότητά του το 1948, αλλά υπάρχει τώρα με μια έννοια ή άλλη, επί τέσσερεις περίπου χιλιάδες χρόνια. Η σημερινή κατάσταση χτίστηκε από την Βρετανική Αυτοκρατορία και κορυφώθηκε από τον Αδόλφο Χίτλερ και τους Γερμανούς. Και οργανώθηκε από την άρνηση των Αράβων να ιδρύσουν Παλαιστινιακό κράτος το 1948.

Όπως είπε η Γκόλντα Μεΐρ (1898-1978), η λεγόμενη «μητέρα του Ισραήλ», πρωθυπουργός του Ισραήλ 1969-1974, «Εμείς οι Εβραίοι έχουμε ένα μυστικό όπλο στον αγώνα μας με τους Άραβες - Δεν έχουμε πουθενά αλλού να πάμε.»


Golda Meir

Τέσσερεις χιλιάδες χρόνια του Μεσανατολικού δεν διαγράφονται με καμία διπλωματική ή πολιτιστική ενέργεια. επειδή, περισσότερο από την διεκδίκηση της ίδιας γης, πηγάζει απο το μίσος των Αράβων κατά των Εβραίων. Το πρόβλημα θα παραμείνει εσαεί και κατά πάσα πιθανότητα, αργά η γρήγορα, θα προκαλέσει τον Τρίτο Παγκόσμιο Πόλεμο που θα είναι πυρηνικός, όταν φανατικοί Ισλαμιστές τρομοκράτες καταφέρουν να αποκτήσουν έναν πυρηνικό μηχανισμό.

Το κρίμα είναι ότι τα νέα παιδιά στην δύση, που δεν έχουν ιδέα από Ιστορία, πρόσφατη ή των αιώνων, χάβουνε ότι διαβάζουνε στα μέσα της γελοιωδώς-αποκαλούμενης «Κοινωνικής Δικτύωσης» και γίνονται φερέφωνα των δημοσίων σχέσεων των τρομοκρατικών οργανώσεων.


Φωτογραφίες που πήρα στο Ισραήλ τον Φεβρουάριο του 1987,
δέκα μήνες πριν ξεκινήσει η πρώτη ιντιφάντα.



Στα σύνορα του Σινά.


Έτσι γίνονται συζητήσεις στους ελαιώνες, 4.000 χρόνια τώρα.


Ιερουσαλήμ, φωτογραφημένη από την Γεθσημανή και το όρος των Ελαιών:
Ο Θώλος του Βράχου (Ισλαμικό τζαμί) χτισμένο εκεί που ήταν ο ναός του Σολομώντα, και,
ο Ναός της Αναστάσεως (του Χριστού), χτισμένος στον Γολγοθά, ο κρανίου τόπος των Ρωμαίων.
Η Ιστορία και οι ιερές τοποθεσίες των τριών Αβρααμικών θρησκειών, σε ένα τετραγωνικό χιλιόμετρο.


Ιερουσαλήμ



~~~




Σάββατο 3 Φεβρουαρίου 2024

Προβλήματα!

  


Λένε ότι το πρώτο βήμα για να λυθεί ένα πρόβλημα είναι να αναγνωρίσουμε ότι το πρόβλημα υπάρχει.


Η γενιά μου, και γενικότερα οι άνθρωποι που γεννήθηκαν πάνω σε τούτο τον πλανήτη μεταξύ 1940 και 1970 αναγνωρίζουν, λόγω της εμπειρίας τους από τις διαφορετικές εποχές που έζησαν, χωρίς καμιά δυσκολία, ότι κάτι έχει πάει πολύ «στραβά» στις κοινωνίες τα τελευταία 20 χρόνια, από το 2001 και μετά. Κάτι, του οποίου η πορεία προς τον 
κίνδυνο κοινωνικής, πολιτικής, οικονομικής και ηθικής κατάρρευσης επιταχύνεται ιδίως τα τελευταία 10 χρόνια. Εκείνοι μεταξύ των ανθρώπων που είναι γεννημένοι 1940-1970 και δεν βλέπουν κάποιο ιδιαίτερο και ανησυχητικό πρόβλημα, είτε δεν παρατηρούν τι γίνεται γύρω τους από αφηρημάδα ή αδιαφορία, ή είναι οι ίδιοι μέρος του προβλήματος.

Η επόμενες γενεές, άνθρωποι που γεννήθηκαν μετά το 1980 και ιδίως οι νέοι που γεννήθηκαν από το 2000 και μετά, δεν έχουν την εμπειρία για να συγκρίνουν, και γι’ αυτούς η συννεφιά δεν φαίνεται ιδιαίτερα περίεργη μια που δεν είδαν ποτέ λιακάδα.

Το πρόβλημα στο οποίο αναφέρομαι είναι πολυσύνθετο και πολύπλοκο.
Είναι οι τάσεις και πορεία προς:

  • Δεξιές και ακροδεξιές αυταρχικές πολιτικές και κοινωνικές αντιλήψεις, αυθαίρετης και επιλεκτικής ηθικής,
  • Αναζωπύρωση της δικτατορίας των θρησκειών και της προσπάθιας επιβολής τους επί του κάθε Κράτους,
  • Απομονωτισμός, οχυρωμένοι όλοι πίσω από τα σύνορά τους εναντίων όλων των άλλων,
  • Ρατσισμός, ιδιαίτερα της Λευκής Υπεροχής,
  • Συνεχής πτώση ποιότητας της παιδείας, και αμορφωσιά, όσα διπλώματα και να έχει ο αμόρφωτος,
  • Αυξανόμενα επίπεδα άγνοιας, όπου οι εν αγνοία δεν αναγνωρίζουν ότι έχουν άγνοια,
  • Πίστη σε ότι ακούει ή διαβάζει κανείς με το οποίο να συμφωνεί ήδη, χωρίς φίλτρο αξιολόγησης ή έρευνα εγκυρότητας,
  • Αυξάνουσα και μεγάλη διαφορά οικονομικών δυνατοτήτων μεταξύ των φτωχότερων στρωμάτων και των όλο και λιγότερων αλλά περισσότερο-πλούσιων

Τα παραπάνω εξαρτώνται από εμάς. Εντελώς ξεχωριστά, που δεν εξαρτάται πλέον από εμάς επειδή αν και την προκαλέσαμε δεν μπορούμε πια να την ελέγξουμε:

  • Η Κλιματική Αλλαγή

Υπάρχουν πολλοί που λένε ότι δεν υπάρχει Κλιματική Αλλαγή, ή ότι δεν έχει σχέση με ανθρώπινη δραστηριότητα. Αρνούμενοι την Κλιματική Αλλαγή, ή/και πιστεύοντας ότι δεν σχετίζεται με ανθρώπινη δραστηριότητα θυμίζουν την ορχήστρα που έπαιζε στο κατάστρωμα καθώς ο Τιτανικός βυθιζότανε. Η Κλιματική Αλλαγή είναι ένα γεγονός που έχει πλέον ξεφύγει εντελώς, και σύντομα θα αποδειχτεί πολύ πιο καταστρεπτική από όλα τα παραπάνω μαζί.

Υπάρχουν και εκείνοι που λένε ότι για τα κοινωνικά προβλήματα φταίει η παγκοσμιοποίηση, όπου παγκοσμιοποίηση σημαίνει την εξάπλωση στις παγκόσμιες αγορές πέρα κρατικών συνόρων, των τεραστίων πολυεθνικών εταιρειών και συμφερόντων, όπως και το άνοιγμα συνόρων για εύκολη διακίνηση ανθρώπων και αγαθών.

Μιλώντας  για παγκοσμιοποίηση αδυνατούν να αναγνωρίσουν κάτι πολύ απλό και οφθαλμοφανές:

  • Παγκοσμιοποίηση σημαίνει λιγότερους πολέμους.
  • Απομονωτισμός σημαίνει λιγότερους πόρους, ακριβότερα και λιγότερα προϊόντα, και πολέμους.

Μπορεί να μην αρέσουν πολλές οικονομικές και κοινωνικές πτυχές της παγκοσμιοποίησης, ιδίως στους εθνικιστές και στους φασίστες, αλλά η όποια πτυχή ή οπτική της παγκοσμιοποίησης είναι προτιμότερη από πολέμους με στρατούς και όπλα του 21ου αιώνα. Ίσως να πρέπει κανείς να κλείσει τα μάτια, να κρατήσει την αναπνοή, και να επαναλάβει πολλές, πολλές φορές: «Παγκοσμιοποίηση σημαίνει λιγότερους πολέμους», και να το επαναλάβει μέχρι να καταλάβει τι σημαίνει αυτό και γιατί.

  • Άλλοι λένε ότι φταίνε οι πολιτικοί. Αλλά τους πολιτικούς ποιοι τους αναδεικνύουν και τους ψηφίζουν;

Τα θέματα της άγνοιας και της υπερβολικής οικονομικής ανισότητας είναι στο χέρι μας να τα διορθώσουμε, αν έχουμε την βούληση και δύναμη να το κάνουμε, και την απαραίτητη γνώση του πως να το κάνουμε.

Το ότι υπάρχουν εκείνοι που πιστεύουν ότι δεν υπάρχει κλιματική αλλαγή, όπως και το ότι υπάρχουν άνθρωποι που αρνούνται τα εμβόλια τα οποία επί ένα αιώνα μας έσωσαν από πολλές ασθένειες, και το ότι υπάρχουν άνθρωποι που πιστεύουν ότι στα εμβόλια του κορονοϊού βάζουνε τσιπάκια για να τους παρακολουθούν οι σκοτεινές δυνάμεις, αυτά όλα μπαίνουν στην κατηγορία της «Άγνοιας» η οποία άγνοια, όπως είναι γνωστό, θρέφει την ηλιθιότητα. Αλλο ηλιθιότητα, άλλο βλακία και άλλο ανοησία. Ο ορισμός που συγκεκριμένα χρησιμοποίησα αποδίδει την έννοια και το νόημα της ηλιθιότητας.

Το ιστορικά τελευταίο Σκοτάδι, που κράτησε 1.000 χρόνια, χρειάστηκε την Αναγέννηση και την Εποχή του Διαφωτισμού (άλλα 400 χρόνια) για να ξυπνήσει τις Δυτικές κοινωνίες. Τώρα που βρισκόμαστε σε μια παγκόσμια έκρηξη άγνοιας και φασισμού, ιδίως στις σήμερα-μηδενισμένες κοινωνίες που ψάχνουν να βρουν εγκυρότητα στους αρχαίους τους προγόνους (πρακτική η οποία είναι και ο ορισμός του φασισμού), ή κοιτάνε στο παρελθόν γενικά σαν τον απαταιώνα Τραμπ και τον όχλο του, πρέπει να αναλογιστούμε τις δυσκολίες του πόσο θα κρατήσουν οι νέοι Σκοτεινοί Αιώνες και πως θα επιζήσουνε οι άνθρωποι.

Οι τελευταίοι Σκοτεινοί Αιώνες πήραν κάπου 200-300 χρόνια για να εισαχθούν. Οι τωρινοί, καινούργιοι Σκοτεινοί Αιώνες πήραν κάπου 40 χρονια για να εισαχθούν. Είναι ΝΤΡΟΠΗ το τι αφήνουμε στα παιδιά μας τα οποία οχι μόνο πρέπει να βγάλουν το φίδι απ' την τρύπα, αλλά να το κάνουν αυτό χωρίς καν να έχουν λάβει πραγματική μόρφωση. Ντροπή μας, και πρέπει να ζητήσουμε ΣΥΓΓΝΩΜΗ από τις επόμενες γενεές για την ζωή που τους κλέψαμε.



~~~




Δευτέρα 29 Ιανουαρίου 2024

Υποκρισία




Στην προηγούμενη ανάρτηση που λεγόταν «Ήθη» εξετάσαμε τον διαχωρισμό μεταξύ Κράτους και Εκκλησίας χρησιμοποιώντας την οπτική των επίκαιρων νέων στην Ελλάδα σχετικά με τον γάμο μεταξύ ομόφυλων. Η φυσική προέκταση της συζήτησης είναι ο διάλογος σχετικά με την υιοθεσία παιδιών από ομόφυλα ζευγάρια, και επίσης, την βάπτισή τους και σε ποια ηλικία. 

Ένας σκεπτόμενος άνθρωπος μπορεί να πει ότι αν και όταν ο γάμος μεταξύ ομόφυλων είναι νομικά θεσμοθετημένος, τότε δεν είναι δυνατόν να υφίσταται η ερώτηση του αν θα έχουν δικαίωμα τα ομόφυλα ζευγάρια να υιοθετήσουν παιδιά, επειδή η υιοθεσία είναι αυτόματο και αυτονόητο δικαίωμα ενός παντρεμένου ζευγαριού. Σκεπτικό το οποίο προτείνει ότι αν το Ήθος του Συντάγματος επιτρέπει την αναγνώριση ενός ζευγαριού στον θεσμό του γάμου, η αμφισβήτηση ενός από τα φυσικά δικαιώματα του παντρεμένου ζευγαριού χειραγωγεί το Ήθος, ηθο-ποιεί, είναι ηθοποιία εκείνων που αμφισβητούν το δικαίωμα, άρα Υποκριτική, και γι’ αυτό ονόμασα την σημερινή ανάρτηση Υποκρισία. 

Στην Ελλάδα, στην Ελληνική κοινωνία, η υιοθεσία από ομόφυλα ζευγάρια όχι μόνο τίθεται σαν ερώτηση ξεχωριστή του αν αναγνωρίζονται από τον νόμο στον θεσμό του γάμου ομόφυλα ζευγάρια, αλλά παρουσιάζεται σαν ξεχωριστό θέμα. Ενώ μια πλειοψηφία συμφωνεί με τον γάμο μεταξύ ομόφυλων, μια ξεχωριστή πλειοψηφία αντιτίθεται στην υιοθεσία από ομόφυλα ζευγάρια. Αυτή η στατιστική διαφορά είναι ο προσδιορισμός της Υποκρισίας η οποία ξεπηδά είτε από άγνοια είτε από μισαλλοδοξία, είτε από αδιαλλαξία η παραδοσιακά στερεότυπα, αμέσως ή εμμέσως προερχόμενη από την Εκκλησία η οποία κατευθύνει και παραδοσιακά και καθημερινά την συλλογική σκέψη. 

Παραδόξως, η γνώμη μου είναι ότι η Εκκλησία επιδεικνύει συνοχή και συνέπεια με το να αντιτίθεται στην υιοθεσία από ομόφυλα ζευγάρια. Εφ’ όσον δεν δέχεται τον γάμο τους, είναι συνεπές να μην δέχεται και ένα από τα αναπόσπαστα δικαιώματα της ένωσής τους. Ενώ, απο΄την άλλη μεριά το να δέχεται κανείς τον γάμο τους αλλά να αντιτίθεται σε ένα από τα δικαιώματα τέτοιας ένωσης είναι αλλοπρόσαλλο. 

Το σημείο όμως στο οποίο η Εκκλησία της Ελλάδας χάνει τ’ αυγά και τα πασχάλια και εκτροχιάζεται, και εντάσσεται στον θίασο της Υποκρισίας (και της ηλιθιότητας) είναι όταν λέει, όπως είπε πρόσφατα, ότι δεν θα δεχτεί να βαπτίσει μωρά ομόφυλων ζευγαριών αλλά θα περιμένει να μεγαλώσουν τα παιδιά και να αποφασίσουν μόνα τους αν θέλουν να βαπτιστούν ή όχι. Αυτό, και επιδεικνύει και αποδεικνύει ύψιστη κακεντρέχεια αλλά, όπως έβαλα και σε παρένθεση προηγουμένως, και αγνή ηλιθιότητα εκ μέρους της Αυτοκέφαλης και Ανεγκέφαλης Εκκλησίας του Ελλαδιστάν. 

Με αυτή την δήλωση πρόθεσης του να μην δεχτεί να βαπτίσει παιδιά ομόφυλων στην ίδια ηλικία με τα παιδιά ετερόφυλων, η Εκκλησία κατορθώνει να σκοτώσει δυό πουλιά με μια πέτρα: αφ' ενός να τιμωρήσει τα παιδιά που δεν φταίνε σε τίποτα και να τα καταδικάζει να μεγαλώσουνε αισθανόμενα ότι είναι διαφορετικά από τα άλλα λόγω των γονέων τους, αλλά η Εκκλησία προσθέτει ύβρη σε τραυματισμό (adds insult to injuryπρος τους ομοφυλόφιλους ανθρώπους καθώς επί πλέον του τραυματισμού της μη αποδοχής της ένωσής τους η Εκκλησία δηλώνει ότι οι άνθρωποι αυτοί δεν έχουν καν το δικαίωμα να θεωρούν εαυτούς Χριστιανούς και να πιστεύουν, και να θέλουν να βαπτιστούν τα παιδιά τους όπως είχαν βαπτιστεί και εκείνοι όταν ήταν μωρά.

Η Εκκλησία, όχι μόνο τμωρεί, κοινωνικά, τα παιδιά λόγω των γονέων τους, αλλά και λέει στους γονείς ότι δεν έχουν δικαίωμα να είναι Χριστιανοί. Αυτή είναι άραγε η Εκκλησία του Ιησού από την Ναζαρέτ; Πότε ήταν η τελευταία φορά που διάβασαν τα ευαγγέλια και τον βίο και πολιτεία του Ιησού οι παπάδες;

Θα έλεγα ότι είναι πολύ πιθανόν, και γι’ αυτό και μόνο τον λόγο (λες και δεν υπάρχουν κι’ άλλοι λόγοι) αν ερχόταν ο Γεσουά ανάμεσά μας σήμερα, θα πήγαινε γραμμή στην Αρχιεπισκοπή, θα έμπαινε μέσα και θα πετούσε έξω τους παπάδες κλοτσηδόν. Με τις κλοτσιές, έξω! Δεν ντρέπονται; Μετά, ο Χριστούλης θα έβγαινε στο πεζοδρόμιο, θα πλησίαζε ένα ομόφυλο ζευγάρι με το παιδάκι τους, θα τους έπιανε και τους ή τις δύο από τα χέρια και θα τους έλεγε «Η πίστη σας, σας έσωσε» (όπως έλεγε πάντα, διδάσκοντας ότι τα «θαύματα» γίνονται μέσα μας από εμάς τους ίδιους και όχι από εκείνον), και μετά θα γονάτιζε μπροστά από το παιδάκι, αγοράκι, κοριτσάκι, και θα το αγκάλιαζε με αγάπη φιλώντας το στο μέτωπο. Μετά θα σηκωνόταν και θα γύριζε να κοιτάξει τους παπάδες στην άκρη του πεζοδρομίου που ακόμα θα κρατούσαν τον κώλο τους από τις κλωτσιές του, και θα τους έλεγε με χαμόγελο, μετανοήστε την υποκρισία σας, η αγκαλιά μου σας χωράει όλους αν το θέλετε. 

Γιατί προτείνω ότι έτσι θα φερόταν ο πραγματικός Ιησούς; Και πάλι, επειδή ο ίδιος το είπε ήδη. Είπε πεντακάθαρα ότι δεν «ήρθε» για να καταλύσει τον νόμο αλλά για να τον συμπληρώσει. Και, με πραγματική σοφία που λείπει πάντα από τις κοινωνίες μας, αντί να πει ότι ένας νόμος δεν είναι σωστός, είπε την ποινή που καθορίζει ο νόμος να την εκτελέσουν οι αναμάρτητοι. «Ο αναμάρτητος υμών πρώτος τον λίθο βαλέτω». Και επίσης, «Μή κρίνετε, ἵνα μή κριθῆτε ἐν ᾧ γάρ κρίματι κρίνετε κριθήσεσθε, καί ἐν ᾧ μέτρῳ μετρεῖτε μετρηθήσεται ὑμῖν.» (Μην κρίνετε, για να μην κριθείτε. Γιατί με όποια κρίση κρίνετε, θα κριθείτε, και το μέτρο που χρησιμοποιείτε, θα μετρήσει και εσάς).

Βέβαια αυτά είναι όνειρα γιατί ο Γεσουά από την Γαληλέα, είτε πέθανε πάνω στον σταυρό, είτε πέθανε από τα τραύματά του πενήντα μέρες αργότερα, δεν πρόκειται να μας δώσει δεύτερη ευκαιρία. Άλλωστε, για όσους ανθρώπους στον πλανήτη πιστεύουν στην Αγάπη, στο να βοηθάς τους άλλους όταν μπορείς, και στο να μην θεωρείς καμία ομάδα λιγότερης αξίας και εγκυρότητας από καμία άλλη, τότε, ο Γεσουά ζει μέσα σου, «αναστημένος», εσύ τον ανασταίνεις, όπως ζουν μέσα μας και όλοι όσοι δίδαξαν έτσι από την Μεσοποταμία μέχρι τον Δρ. Μάρτιν Λούθερ Κινγκ. Αυτή είναι άλλωστε η λεγόμενη «Δευτέρα Παρουσία»: Την ζούμε καθημερινά και πάντοτε όποτε αγαπάμε, όποτε βοηθάμε τους άλλους και όταν δεν τους επικρίνουμε.

Κάμποσοι δάσκαλοι και φιλόσοφοι ανά τους αιώνες δίδαξαν παρεμφερείς σκέψεις, για την αγάπη, για την σύμπνοια και την αρμονική ύπαρξη και συνύπαρξη με ισότητα και θετικότητα. Και, είτε οι διδαχές τους και οι γνώμες τους κατέληξαν σαν θρησκείες ή σαν πολιτικο-κοινωνικο-οικονομικές θεωρίες, ήταν πάντα δική μας επιλογή το πως θα τις ακούσουμε και πως θα τις διαχειριστούμε. Άλλωστε οι διδαχές του Μαρξ είναι τόσο πολιτικο-κοινωνικο-οικονομικές όσο είναι θρησκεία οι διδαχές του Ιησού, και τανάπαλι. Στο ζουμί, ποια η διαφορά μεταξύ των δύο, πέρα από την δική μας επιλογή διαχείρησής τους και κατάταξής τους;

Θα ήταν αρκετά σωστό, σκέφτομαι, όταν σχηματίζουμε κάποια οποιαδήποτε γνώμη να δίνουμε και σημασία σε γεγονότα αναμφισβήτητα. Έχω ακούσει ανθρώπους να λένε ότι «τα γεγονότα σηκώνουν διαφορετικές ερμηνείες». Αυτό συνήθως το λέει κανείς όταν ένα γεγονός δεν συμβιβάζεται με την αφήγηση των πιστεύω του και θέλει αυθόρμητα να αλλάξει την αφήγηση του γεγονότος αντί να αλλάξει την αφήγηση του τι πιστεύει. Είτε αυτό το λέει ο Τραμπ όταν μιλάει για «εναλλακτικά γεγονότα» (alternative facts), είτε το λέει κάποιος που θέλει να μας πείσει ότι ο Θεοδόσιος, σαράντα χρόνια μετά από τον Κωνσταντίνο, δεν κατέστρεψε τον Κλασσικό Πολιτισμό… είναι καλό να αφήνουμε ένα γεγονός να μιλά ατόφιο και ανεξάρτητο της αφήγησης που προτιμάμε εμείς.

Υπάρχουν και επιστημονικές μελέτες από σεβαστά και αξιόπιστα ακαδημαϊκά ιδρύματα ανά τον κόσμο οι οποίες καταλήγουν στο ότι:

  1. Οικογενειακή βία παρατηρείται σε ένα 25% περίπου των ετερόφυλων οικογενειών και σε ένα 25% περίπου των ομόφυλων οικογενειών. Καμία διαφορά στην ανθρώπινη φύση των ζευγαριών όσον αφορά την βία.
  2. Παιδιά που μεγάλωσαν σε ομόφυλες οικογένειες επιδεικνύουν την ίδια προσωπική εξέλιξη, ευκαιρίες, επιλογές, χαρακτήρα, επιτυχίες ή αποτυχίες και ζωή γενικά όπως παιδιά που μεγάλωσαν σε ετερόφυλες οικογένειες. Καμία διαφορά, και πάλι, στην ανθρώπινη φύση των παιδιών όσον αφορά την ανάπτυξη και της φύσης τους και του χαρακτήρα τους.

Τα ζευγάρια, και ετερόφυλα και ομόφυλα, που για οποιονδήποτε λόγο δεν μπορούν να κάνουν παιδιά, και θέλουν να έχουν παιδιά και να κάνουν οικογένεια, έχουν τρεις επιλογές.

  • Μπορούν να υιοθετήσουν ένα μωράκι ή παιδάκι που οι γονείς του δεν το θέλουν, ή που οι γονείς του δεν υπάρχουν, ή,
  • Μπορούν να χρησιμοποιήσουν παρένθετη μητέρα η οποία να κυοφορήσει γονιμοποιημένο ωάριο, ή,
  • Μπορούν να χρησιμοποιήσουν σπέρμα από τράπεζα σπέρματος, από δωρητές.

Τις τρεις αυτές επιλογές και τις εναλλακτικές/παραλλαγές τους, μπορούν εντελώς ισάξια να τις χρησιμοποιήσουν και ετερόφυλα και ομόφυλα ζευγάρια. Μόνο ο νόμος ορισμένων κρατών μπορεί να το απαγορεύσει. Πως και γιατί λοιπόν η Ελληνική Εκκλησία δέχεται, λέει, να βαφτίσει μωράκι υιοθετημένο, η γονιμοποιημένο σε ετερόφυλο ζευγάρι αλλά όχι σε ομόφυλο ζευγάρι ; Αν αυτό δεν είναι κακεντρεχής και βλαβερή υποκρισία που εναντιώνεται στις διδαχές του ιδρυτή και κεφαλής της Εκκλησίας, τι είναι;



 ~~~

 



Πέμπτη 25 Ιανουαρίου 2024

Ήθη

 




Φαίνεται πως το κυρίως μπάχαλο αυτές τις μέρες στην Ελλάδα είναι το νομοσχέδιο για τον γάμο ομοφύλων.
Με επέκταση στο θέμα του αν δικαιούται ένας άνθρωπος να αισθάνεται το φύλο του και τους πόθους του στην ψυχή του αντί να του λένε οι άλλοι πως πρέπει να αισθάνεται, πως να φέρεται και τι να ποθεί.
Και, παρά πέρα επέκταση στο αν έχουν δίκιο όλες οι μελέτες ανά τον κόσμο (κλικ για παράδειγμα) που λένε ότι τα παιδιά που μεγαλώνουν σε ετερόφυλες οικογένειες δεν έχουν στους χαρακτήρες και μετέπειτα ζωή την παραμικρή διαφορά με εκείνα που μεγαλώνουν σε ομόφυλες οικογένειες. 

Η Ελλάδα, βέβαια, ήρθε στο θέμα με πολύ μεγάλη καθυστέρηση. 
Ήδη, με πρώτη την Ολλανδία το 2001, εδώ και 22 χρόνια και μέχρι σήμερα, ο γάμος μεταξύ δύο ατόμων ιδίου φύλου έχει νομιμοποιηθεί σε πάνω από 35 χώρες συν τον περισσότερο Καναδά και πολλά από τα Κράτη των Ενωμένων Κρατών της Αμερικής. 

Για να πάω κατ’ ευθείαν στο ψητό της ανάρτησης, το πραγματικό θέμα είναι το κατά πόσο επιτρέπεται η θρησκεία να εισέρχεται στην νομοθεσία ενός κράτους και στο αν και πως το κράτος πρέπει να αναγνωρίζει τα δικαιώματα όλων των πολιτών. Η ερώτηση όμως, πολύ συχνά, δεν θα έπρεπε να είναι το αν πρέπει να γίνεται κάτι, αλλά ποιος ο λόγος του να μην γίνεται. 


Πέντε αποφθέγματα του Βολταίρου (1694-1778)

Η θρησκεία ξεκίνησε όταν ο πρώτος απατεώνας συνάντησε τον πρώτο ανόητο.

Για να μάθετε ποιος σας κυβερνά, απλώς βρείτε ποιους δεν επιτρέπεται να επικρίνετε.

Ο Θεός δημιούργησε το σεξ. Οι ιερείς δημιούργησαν τον γάμο.

Αυτοί που μπορούν να σας κάνουν να πιστέψετε παραλογισμούς,
μπορούν να σας κάνουν να διαπράξετε φρικαλεότητες.

Κρίνετε έναν άνθρωπο από τις ερωτήσεις του και όχι από τις απαντήσεις του.


Είναι άραγε σωστό, τον εικοστό πρώτο αιώνα, η νομοθεσία ενός κράτους να επηρεάζεται από την προσωπική πίστη μέρους των πολιτών, είτε αυτή η πίστη βασίζεται στην θρησκεία τους είτε απλά στη γνώμη τους; Είναι βέβαια ευκολότερο να πούμε ότι η προσωπική γνώμη δεν πρέπει να επιβάλλεται σε άλλους που δεν την ασπάζονται παρά να πούμε ότι η θρησκεία δεν μπορεί να επηρεάζει το κράτος. Η Θρησκεία αιτιολογεί και θεμελειώνει την προσωπική γνώμη.

Ο διαχωρισμός μεταξύ Θρησκείας και Κράτους είναι ένα θέμα κεντρικό στην πολιτική, πολιτιστική και κοινωνιολογική εξέλιξη μετά την Αναγέννηση και τον Διαφωτισμό. Παντού και ιδιαίτερα στον Δυτικό κόσμο, αλλά όχι τόσο στην Ελλάδα όπου η Θρησκεία και το Κράτος είναι ακόμα ασφυκτικά συνυφασμένα. Στην Ελλάδα όπου η προσωπική γνώμη παρουσιάζεται σαν απόδειξη του σωστού και του λάθους.

Το κατά πόσο και πως η Θρησκεία αναμιγνύεται με το Κράτος στην Ελλάδα είναι εμφανέστατο σε κραυγαλέα παραδείγματα όπως αυτό: όταν ορκίζονται υπουργοί του κράτους, μαζεύονται όλοι μπουλούκι, ακουμπάει ένας (ή μία) το βαγγέλιο στο τραπέζι μπροστά από τον παπά και οι υπόλοιποι ακουμπάνε τους ώμους των μπροστινών τους. Ίδιο σκεπτικό με το όπως όταν παντρευτήκαμε με την Μαργαρίτα, και ο Αμερικανός Κουμπάρος μας δεν ήταν Ορθόδοξος, έπρεπε να βρούμε μια Ελληνίδα να ακουμπήσει με το μικρό της δάκτυλο το δεξί χέρι του κουμπάρου καθώς εκείνος άλλαζε τα στέφανα. Κάτι σαν καλωδίωση, να δεις, για να διοχετευτεί ο θεός, γιατί χωρίς καλωδίωση ο θεός δεν διοχετεύεται κατά πως φαίνεται να λέει η Εκκλησία... Όσο για το μπουλούκι των ορκιζόμενων υπουργών, την στιγμή εκείνη της ορκωμοσίας, όχι μόνο διαχωρισμός Θρησκείας και Κράτους δεν υπάρχει, αλλά το Κράτος γίνεται Θρησκευτικό.

Σε άλλες Δυτικές χώρες, η τελετή ορκωμοσίας υπουργών στην Ελλάδα έχει θέση όχι τόσο στις ειδήσεις αλλά σε κωμωδίες.

Τι έχουμε λοιπόν να πούμε όσον αφορά τον διαχωρισμό Κράτους και Θρησκείας;
Πριν αρχίσουμε ο καθένας το μακρύ μας και το κοντό μας, ως προς το κατά πόσο τα θρησκευτικά ήθη και οι προσωπικές γνώμες των μεν επιτρέπεται να καθορίζουν τα δικαιώματα όλων των πολιτών συμπεριλαμβανημένων των δε είτε τους αρέσει είτε όχι, και την μεταχείρισή τους από το κράτος, ηθικά, πρακτικά και οικονομικά, ας δούμε ποιος στην Ιστορία της συγκεκριμένης θρησκείας είναι ο πρώτος που είπε ότι το κράτος και η θρησκεία δεν πρέπει να μπερδεύονται και πρέπει να είναι εντελώς ξεχωριστά. 

Το εξήγησε πεντακάθαρα ο Ιησούς από την Ναζαρέτ όταν είπε «ἀπόδοτε οὖν τα Καίσαρος Καίσαρι καί τα τοῦ θεοῦ τῷ θεῷ». 
Ελεύθερη απόδοση στα νέα Ελληνικά: «Φερθείτε προς το κράτος ως πολίτες του κράτους και προς τον θεό ως πιστοί του θεού, αλλά μην μπερδεύετε, να σας χαρώ, το ένα με το άλλο, γιατί αυτά όλα που λέω περί αγάπης και βασιλείας του ουρανού θα τα ανακατώσουνε με την αυτοκρατορία της Ρώμης και θα πούνε ότι ξεσηκώνω επανάσταση, θα με σταυρώσουνε οι Ρωμαίοι τον κακομοίρη εμένα τον Εβραίο, και άντε μετά εσείς να βγάλτε άκρη.»

Έτσι είπε ο άνθρωπος! Δεν φταίω ούτε εγώ, ούτε οι άνθρωποι που επιλέγουν με ποιόν ή ποιά να μοιραστούν την ζωή τους –όπως και ο Γιεσουά είχε κολλητή την μορφωμένη και από καλή και εύπορη οικογένεια Μαρία από τα Μάγδαλα την οποία η Ρωμαιοκαθολική εκκλησία τον μεσαίωνα την έβγαλε πουτάνα μη και την πάρουμε στα σοβαρά την γυναίκα για Μαθήτρια του περιβόητου περιπλανώμενου Ραβίνου αντί για αμαρτούσα γυνή. Τον οποίο Ραβίνο τον δόλιο (Ραβίνος, όπως αποκαλούν τον Ιησού στην Καινή Διαθήκη, σημαίνει Δάσκαλος) 1.698 χρόνια τώρα από τον Constantine και την Νίκαια τον αντιπροσωπεύει επί Γης η κυβερνητικά δομημένη οργάνωση του Χριστιανισμού που τον έφερε στους μη-Εβραίους ο Σαούλ από την Ταρσό, που τον λέμε Παύλο στην Ελλάδα και Πάολο στην Ρώμη, και Πωλ αλλού. Ο «Χριστιανισμός» είναι Παυλισμός και έχει να κάνει με τον Γεσουά όσο έχει ο Λενινισμός να κάνει με τον Μαρξ.

Κι’ αν της Ελληνικής Αυτοκέφαλης και Ανεγκέφαλης Εκκλησίας και των προβάτων της δεν τους αρέσει αυτό που δίδαξε ο Χριστούλης περί θεού και κράτους… αυτό δεν θα το λύσει ένα δημοψήφισμα (άλλωστε η ψήφος του λαού εξέλεξε και τον Μουσολίνι και τον Χίτλερ) αλλά το απαντά η λογική: Εκείνη η Λογική που μας την έφερε ο Διαφωτισμός μετά την Αναγέννηση, παντού εκτός από την Ελλάδα η οποία Ελλάδα ούτε Αναγέννηση πέρασε ούτε Διαφωτισμό αλλά πήγε κατ' ευθείαν στην ξερολίαση. που μας χρωστάνε πολιτισμό, ρε! και για τους οποίους Ρωμιούς τον γαλανομάτη, ξανθό Χριστούλη τον σκοτώσανε οι κακοί Εβραίοι, όχι οι Ρωμαίοι. Και αυτοί οι τα πάντα γιγνώσκοντες Ρωμιοί τώρα πιστεύουν ότι είναι σωστό να επιβάλλουν τα δικά τους πιστεύω σε όλους.

Αμέτι τους χαμέτι τό 'χουν μερικοί να μπάζουν την θρησκεία τους στις κρεβατοκάμαρες των άλλων...
Και μόνο το να ρωτάμε αν τα ήθη και επιταγές μιας οργανωμένης θρησκείας πρέπει να εισέρχονται στην νομοθεσία του κράτους και να προσδιορίζουν τι δικαιώματα έχουν ή δεν έχουν όλοι οι πολίτες, μπορεί κάλλιστα να θεωρηθεί θλιβερό και μεσαιωνικό. Στην Αρχαία Ελλάδα άραγε τι πιστεύανε και τι έπρατταν με το θέμα της ομοφυλοφιλίας και της αγάπης μεταξύ ανδρών; στην Αθήνα; στην Σπάρτη;
Κατά την Ερευνητική Εγκυκλοπαίδεια Πολιτικής, του πανεπιστημίου της Οξφόρδης:
Κλικ εδώ για την σελίδα, σχετικά με ομοφυλοφιλία στην Αρχαία Ελλάδα.
Και στα Ελληνικά, στην σελίδα Ψυχολογία Τώρα, κλικ εδώ για Ελληνική άποψη βασισμένη σε εργασία γιατρών.


Εν τω μεταξύ, στους κόλπους της τέχνης:


Σκηνή από την ταινία Ο Χριστός Ξανασταυρώνεται (Celui qui doit mourir / Εκείνος που πρέπει να πεθάνει‎‎),
γαλλοϊταλική ταινία του 1957 σε σκηνοθεσία Ζυλ Ντασέν.
Ο Πιέρ Βανέκ (Χριστός), η Μελίνα (Μαγδαληνή) και ένα πρόβατο.
Η ταινία βασίζεται στο μυθιστόρημα Ο Χριστός Ξανασταυρώνεται του Νίκου Καζαντζάκη.

.
...και ξανασταυρώνεται, και ξανασταυρώνεται, και άντε πάλι... και η οργανωμένη Εκκλησία, Εκκλησία.


~~~


Όσον αφορά τον διαχωρισμό μεταξύ Κράτους και Θρησκείας στην νεότερη εποχή, ο πρώτος Συνταγματικός διαχωρισμός θεσμοθετήκηκε στο Σύνταγμα των Ενωμένων Κρατών της Αμερικής το 1787. Από τότε και σε άλλα Κράτη, είτε στο Σύνταγμά τους είτε με νόμους όπως στην Γαλλία με τον νόμο περί λαϊκισμού του 1905, και στο Σύνταγμα της Ιταλίας όπου η Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία καθορίζεται ως εντελώς ξεχωριστή (!) του κράτους.

Η Ελλάδα είναι μια ιδιαίτερη περίπτωση όπου το Άρθρο 3 του Συντάγματος συγχέει Κράτος και Θρησκεία χωρίς η φρασεολογία να είναι ακριβής, και συνεπώς δεν είναι δυνατόν να λεχθεί ότι υπάρχει πραγματικός διαχωρισμός μεταξύ Κράτους και Θρησκείας, στην Ελλάδα

Όπως θα δείται στην παρακάτω φρασεολογία, η θεσμοθέτηση του αν υπάρχει καθαρός διαχωρισμός ή όχι μεταξύ Κράτους και Θρησκείας στην Ελλάδα είναι άρες μάρες κουκουνάρες, ή, άλλα λόγια ν' αγαπιώμαστε και πρώτα ο Θεός μεγάλ'η  χάρι του.

Σύνταγμα της Ελλάδας:

Άρθρο 3: (Σχέσεις Εκκλησίας και Πολιτείας)

1. Eπικρατούσα θρησκεία στην Eλλάδα είναι η θρησκεία της Aνατολικής Oρθόδοξης Eκκλησίας του Xριστού. H Oρθόδοξη Eκκλησία της Eλλάδας, που γνωρίζει κεφαλή της τον Kύριο ημών Iησού Xριστό, υπάρχει αναπόσπαστα ενωμένη δογματικά με τη Mεγάλη Eκκλησία της Kωνσταντινούπολης και με κάθε άλλη ομόδοξη Eκκλησία του Xριστού  τηρεί απαρασάλευτα, όπως εκείνες, τους ιερούς αποστολικούς και συνοδικούς κανόνες και τις ιερές παραδόσεις. Eίναι αυτοκέφαλη, διοικείται από την Iερά Σύνοδο των εν ενεργεία Aρχιερέων και από τη Διαρκή Iερά Σύνοδο που προέρχεται από αυτή και συγκροτείται όπως ορίζει ο Kαταστατικός Xάρτης της Eκκλησίας, με τήρηση των διατάξεων του Πατριαρχικού Tόμου της κθ΄ (29) Iουνίου 1850 και της Συνοδικής Πράξης της 4ης Σεπτεμβρίου 1928.

2. Tο εκκλησιαστικό καθεστώς που υπάρχει σε ορισμένες περιοχές του Kράτους δεν αντίκειται στις διατάξεις της προηγούμενης παραγράφου.

3. Tο κείμενο της Aγίας Γραφής τηρείται αναλλοίωτο. H επίσημη μετάφρασή του σε άλλο γλωσσικό τύπο απαγορεύεται χωρίς την έγκριση της Aυτοκέφαλης Eκκλησίας της Eλλάδας και της Mεγάλης του Xριστού Eκκλησίας στην Kωνσταντινούπολη.

Άρθρο 5

1. Kαθένας έχει δικαίωμα να αναπτύσσει ελεύθερα την προσωπικότητά του και να συμμετέχει στην κοινωνική, οικονομική και πολιτική ζωή της Xώρας, εφόσον δεν προσβάλλει τα δικαιώματα των άλλων και δεν παραβιάζει το Σύνταγμα ή τα χρηστά ήθη.

Και διερωτάται κάποιος που διαβάζει το Ελληνικό Σύνταγμα, Άρθρο 5.1., πως άραγε προσδιορίζει κανείς τα «χρηστά ήθη»; ποιος τα προσδιορίζει; Τι είναι «χρηστά ήθη»; Ένας άνδρας που αγαπά άνδρα, ή γυναίκα που αγαπά γυναίκα, δεν είναι χρηστών ηθών; (Σημ.: Χρηστά Ηθη με ήτα αντί για γιώτα δεν εννοούν τα του Χριστού)


Από την άλλη μεριά, το Σύνταγμα των Ενωμένων Κρατών της Αμερικής είναι πιο σαφές. Κατά την Πρώτη Τροποποίηση στην Διακύρηξη των Δικαιωμάτων, στο Σύνταγμα: «Congress shall make no law respecting an establishment of religion» (Το Κογκρέσο δεν θα θεσπίσει νόμο που να σέβεται [να σχετίζεται με/να εγκαθιδρύει] το θεσμό της θρησκείας). Το 1787 το γράψανε αυτό, πριν 236 χρόνια, στο τέλος της Εποχής του Διαφωτισμού.

Η πλειοψηφία των πολιτών στην Ελλάδα τίθεται, κατά τις δημοσκοπήσεις, υπέρ του γάμου μεταξύ ομοφύλων. Η Εκκλησία τίθεται εναντίων. Ούτε όμως το ένα ούτε το άλλο έχει την παραμικρή σημασία σε πολίτευμα και κράτος του εικοστού πρώτου αιώνα, επειδή ούτε από την πλειοψηφία εξαρτάται να πεί ναι, ούτε από την Εκκλησία να πει όχι. Το κράτος έχει την υποχρέωση να διαφυλάσσει τα δικαιώματα όλων, ιδιαίτερα των μειονοτήτων, τελεία και παύλα. Αν η εξάσκηση δικαιωμάτων εξαρτάται από την γνώμη της πλειοψηφίας τότε, παραδόξως, δεν πρόκειται για δημοκρατία αλλά για δικτατορία των πολλών επί των λίγων. Άλλο, σε μια δημοκρατία, να έρχεται ένα κόμμα δεύτερο ή τρίτο, και να υπάρχει σαν αντιπολίτευση, και άλλο όταν ένα δικαίωμα δεν υπάρχει καθόλου, απαγορευμένο από τους πολλούς. Θα ήταν παραδείγματος χάριν σαν το ΚΚΕ να μην έχει δικαίωμα να υπάρχει καν (εντός ή εκτός Βουλής) επειδή το θέλουν μόνο ένα 10% περίπου των πολιτών. Στην περίπτωση του γάμου μεταξύ ομοφύλων, αν κάποιος διαφωνεί με την πρακτική ας μην παντρευτεί ομόφυλο και ας μην σχετίζεται με παντρεμένους ομόφυλους, και ας μην παντρεύει ομόφυλους η Εκκλησία. Δεν μπορεί όμως να αφαιρέσει το δικαίωμα εκείνων που το ποθούν, ούτε το δικαίωμα τους να παντρευτούν εκτός εκκλησίας και να απολαύσουν τα ίδια δικαιώματα, πολιτιστικά και οικονομικά και φορολογικά και κληρονομικά όπως οι ετερόφιλοι. Έτσι τουλάχιστον έφτασαν στα τέλη του εικοστού αιώνα να σκέπτονται οι κοινωνίες που πέρασαν και Αναγέννηση και Διαφωτισμό.


Πότε αποποινικοποιήθηκε η ομοφυλοφιλία στις ευρωπαϊκές χώρες:

  • Ιταλία: 1889
  • Ελβετία: 1942
  • Ελλάδα: 1951
  • Ουγγαρία: 1961
  • Αγγλία: 1967
  • Αυστρία: 1971
  • Ισπανία: 1978
  • Γαλλία: 1982
  • Ρωσία: 1993
  • Γερμανία: 1994

Ενώ στην Ελλάδα η ομοφυλοφιλία αποποινικοποιήθηκε το 1951 και το Σύμφωνο Συμβίωσης (αποκλειστικά για ομοφυλόφιλους) θεσμοθετήθηκε το 2008, η πρόταση του να θεσμοθετηθεί ο γάμος (εκτός Εκκλησίας) για τους ομοφυλόφιλους βρίσκει μεγάλη αντίσταση η οποία είναι βασισμένη ως επί το πλείστο, αμέσως ή εμμέσως, στην Ελληνική Εκκλησία.


Θέση σχετικά με την ομοφυλοφιλία ανάμεσα στις κυρίως Θρησκείες σήμερα:

- Θρησκείες που ως επί το πλείστο τίθενται ευθέως εναντίων της ομοφυλοφιλίας:
Αβρααμικές θρησκείες: Ιουδαϊσμός, Χριστιανισμός, Ισλάμ.
Οι Αβρααμικές θρησκείες είναι μια ομάδα θρησκειών, κυρίως ο Ιουδαϊσμός, ο Χριστιανισμός και το Ισλάμ, με επίκεντρο τη λατρεία του Θεού του Αβραάμ.

- Θρησκείες που δεν λαβαίνουν άμεση θέση εναντίων της ομοφυλοφιλίας:
Ινδουισμός, Βουδισμός, Παγανισμός.


Νομιμότης γάμου μεταξύ ομόφυλων:

Πηγή του παρακάτω πίνακα, Wikipedia, Same sex marriage

Χώρες της Ευρώπης, από τον παρακάτω πίνακα, όπου ο γάμος μεταξύ ομοφυλόφιλων είναι νόμιμος:
Αυστρία, Βέλγιο, Δανία, Εσθονία, Φινλανδία, Γαλλία, Γερμανία, Ισλανδία, Λουξεμβούργο, Μάλτα, Ολλανδία, Νορβηγία, Πορτογαλία, Σλοβενία, Ισπανία, Σουηδία, Ελβετία, Ηνωμένο Βασίλειο. 

Χώρες της Ευρώπης, από τον παρακάτω πίνακα, όπου μόνο το σύμφωνο συμβίωσης είναι κατοχυρωμένο:
Κροατία, Κύπρος, Τσεχία, Ελλάδα, Ουγγαρία, Ιταλία, Λιχτενστάιν. 

Χώρες της Ευρώπης, από τον παρακάτω πίνακα, όπου μόνο σε ορισμένα μέρη γίνονται γάμοι μεταξύ ομοφυλόφιλων:
Λευκορωσία, Βοσνία και Ερζεγοβίνη,  Βουλγαρία, Λάτβια, Λιθουανία, Μολδαβία, Πολωνία, Ρουμανία, Ρωσία, Σερβία, Σλοβακία, Ουκρανία. 

Χώρες της Ευρώπης όπου η ομοφυλοφιλία απαγορεύεται από τον νόμο:
Καμία.


Opinion polls for same-sex marriage by country
  Same-sex marriage performed nationwide (γάμος)
  Same-sex marriage performed in some parts of the country
  Civil unions or registered partnerships nationwide (κοινωνική ένωση / σύμφωνο συμβίωσης)
  Same-sex sexual activity is illegal

Η κολώνα Year είναι το έτος στο οποίο έγινε η σφυγομέτρηση.
CountryPollsterYearFor[l]Against[l]Neither[m]Margin
of error
Ref.
Andorra AndorraInstitut d'Estudis Andorrans201370%
(79%)
19%
(21%)
11%[130]
Antigua and Barbuda Antigua and BarbudaAmericasBarometer201712%[131]
Argentina ArgentinaIpsos202370%
(81%)
16% [8% support some rights]
(19%)
14% not sure±3.5%[132]
Pew Research Center202367%
(72%)
26%
28%
7%±3.6%[133]
Armenia ArmeniaPew Research Center20153%
(3%)
96%
(97%)
1%±3%[134]
[135]
Aruba Aruba202146%
[136]
Australia AustraliaIpsos202363%
(70%)
27% [16% support some rights]
(30%)
10% not sure±3.5%[132]
Pew Research Center202375%
(77%)
23%2%±3.6%[133]
Austria AustriaEurobarometer201966%
(69%)
30%
(31%)
4%[137]
The Bahamas BahamasAmericasBarometer201511%[138]
Belarus BelarusPew Research Center201516%
(16%)
81%
(84%)
3%±4%[134]
[135]
Belgium BelgiumIpsos202372%
(81%)
17% [9% support some rights]
(19%)
10% not sure±3.5%[132]
Belize BelizeAmericasBarometer20148%[138]
Bolivia BoliviaAmericasBarometer201735%65%±1.0%[131]
Bosnia and Herzegovina Bosnia and HerzegovinaPew Research Center2015–201613%
(14%)
84%
(87%)
4%±4%[134]
[135]
Brazil BrazilIpsos202351%
(64%)
29% [15% support some rights]
(36%)
20% not sure±3.5% [n][132]
Pew Research Center202352%
(57%)
40%
(43%)
8%±3.6%[133]
Bulgaria BulgariaEurobarometer201916%
(18%)
74%
(82%)
10%[137]
Cambodia CambodiaPew Research Center202357%
(58%)
42%1%[133]
Canada CanadaIpsos202369%
(80%)
17% [7% support some rights]
(20%)
15% not sure±3.5%[132]
Pew Research Center202379%
(84%)
15%
(16%)
6%±3.6%[133]
Chile ChileIpsos202365%
(73%)
24% [18% support some rights]
(27%)
12%±3.5%[132]
China ChinaIpsos202143%
(52%)
39% [20% support some rights]
(48%)
18% not sure±3.5% [n][139]
Colombia ColombiaIpsos202349%
(60%)
33% [21% support some rights]
(40%)
18%[132]
Costa Rica Costa RicaCIEP201835%64%1%[140]
Croatia CroatiaEurobarometer201939%
(41%)
55%
(59%)
6%[137]
Cuba CubaApretaste201963%37%[141]
Cyprus CyprusEurobarometer201936%
(38%)
60%
(62%)
4%[137]
Czech Republic Czech RepublicMedian agency201967%[142]
Denmark DenmarkEurobarometer201989%
(92%)
8%
(8%)
3%[137]
Dominica DominicaAmericasBarometer201710%90%±1.1%[131]
Dominican Republic Dominican RepublicCDN 37201845%55%-[143]
Ecuador EcuadorAmericasBarometer201923%
(31%)
51%
(69%)
26%[144]
El Salvador El SalvadorUniversidad Francisco Gavidia202182.5%[145]
Estonia EstoniaHumanrightsEE202353%
(58%)
39%
(42%)
8%[146]
Finland FinlandEurobarometer201976%
(78%)
21%
(22%)
3%[137]
France FranceIpsos202366%
(73%)
25% [15% support some rights]
(27%)
9% not sure±3.5%[132]
Pew Research Center202382%
(85%)
14%
(15%)
4%±3.6%[133]
Georgia (country) GeorgiaWomen's Initiatives Supporting Group202110%
(12%)
75%
(88%)
15%[147]
Germany GermanyIpsos202362%
(71%)
25% [12% support some rights]
(29%)
14% not sure±3.5%[132]
Pew Research Center202380%
(82%)
18%2%±3.6%[133]
Greece GreecePew Research Center202348%
(49%)
49%
(51%)
3%±3.6%[133]
Eurobarometer202357%
40%3%[148]
Grenada GrenadaAmericasBarometer201712%88%±1.4%c[131]
Guatemala GuatemalaAmericasBarometer201723%77%±1.1%[131]
Guyana GuyanaAmericasBarometer201721%79%±1.3%[138]
Haiti HaitiAmericasBarometer20175%95%±0.3%[131]
Honduras HondurasCID Gallup201817%
(18%)
75%
(82%)
8%[149]
Hong Kong Hong KongPew Research Center202358%
(59%)
40%
(41%)
2%[133]
Hungary HungaryIpsos202347%
(57%)
36% [20% support some rights]
(43%)
18% not sure±3.5%[132]
Pew Research Center202331%
(33%)
64%
(67%)
5%±3.6%[133]
Iceland IcelandGallup200689%11%[150]
India IndiaPew Research Center202353%
(55%)
43%
(45%)
4%±3.6%[133]
Indonesia IndonesiaPew Research Center20235%92%
(95%)
3%±3.6%[133]
Republic of Ireland IrelandIpsos202364%
(72%)
25% [13% support some rights]
(28%)
11%[132]
Israel IsraelPew Research Center202336%
(39%)
56%
(61%)
8%±3.6%[133]
Italy ItalyIpsos202361%
(67%)
30% [21% support some rights]
(33%)
9% not sure±3.5%[132]
Pew Research Center202373%
(75%)
25%2%±3.6%[133]
Jamaica JamaicaAmericasBarometer201716%84%±1.0%[131]
Japan JapanKyodo News202364%
(72%)
25%
(28%)
11%[151]
Asahi Shimbun202372%
(80%)
18%
(20%)
10%[152]
Ipsos202338%
(49%)
40% [31% support some rights]
(51%)
22% not sure±3.5%[132]
Pew Research Center202368%
(72%)
26%
(28%)
6%±2.75%[133]
Kazakhstan KazakhstanPew Research Center20167%
(7%)
89%
(93%)
4%[134]
[135]
Kenya KenyaPew Research Center20239%90%
(91%)
1%±3.6%[133]
Latvia LatviaEurobarometer201924%
(26%)
70%
(74%)
6%[137]
Liechtenstein LiechtensteinLiechtenstein Institut202172%28%0%[153]
Lithuania LithuaniaEurobarometer201930%
(32%)
63%
(68%)
7%[137]
Luxembourg LuxembourgEurobarometer201985%
(90%)
9%
(10%)
6%[137]

Malaysia Malaysia

Pew Research Center202317%82%
(83%)
1%[133]
Malta MaltaEurobarometer201967%
(73%)
25%
(27%)
8%[137]
Mexico MexicoIpsos202358%
(67%)
28% [17% support some rights]
(33%)
14% not sure±4.8% [n][132]
Pew Research Center202363%
(66%)
32%
(34%)
5%±3.6%[133]
Moldova MoldovaPew Research Center20155%
(5%)
92%
(95%)
3%±4%[134]
[135]
Mozambique Mozambique (3 cities)Lambda201728%
(32%)
60%
(68%)
12%[154]
Netherlands NetherlandsIpsos202380%
(85%)
14% [6% support some rights]
(15%)
7% not sure±3.5%[132]
Pew Research Center202389%
(90%)
10%1%±3.6%[133]
New Zealand New ZealandIpsos202370%
(78%)
20% [11% support some rights]
(22%)
9%±3.5%[132]
Nicaragua NicaraguaAmericasBarometer201725%75%±1.0%[131]
Nigeria NigeriaPew Research Center20232%97%
(98%)
1%±3.6%[133]
Norway NorwayPew Research Center201772%
(79%)
19%
(21%)
9%[134]
[135]
Panama PanamaAmericasBarometer201722%78%±1.1%[131]
Paraguay ParaguayAmericasBarometer201726%74%±0.9%[131]
Peru PeruIpsos202341%
(51%)
40% [24% support some rights]
(49%)
19%±3.5% [n][132]
Philippines PhilippinesSWS201822%
(26%)
61%
(73%)
16%[155]
Poland PolandIpsos202332%
(36%)
57% [35% support some rights]
(64%)
11%±3.5%[132]
Pew Research Center202341%
(43%)
54%
(57%)
5%±3.6%[133]
Portugal PortugalIpsos202380%
(84%)
15% [11% support some rights]
(16%)
5%[132]
Romania RomaniaIpsos202325%
(30%)
59% [26% support some rights]
(70%)
17%±3.5%[132]
Russia RussiaIpsos202117%
(21%)
64% [12% support some rights]
(79%)
20% not sure±4.8% [n][139]
FOM20197%
(8%)
85%
(92%)
8%±3.6%[156]
Saint Kitts and Nevis Saint Kitts and NevisAmericasBarometer20179%91%±1.0%[131]
Saint Lucia Saint LuciaAmericasBarometer201711%89%±0.9%[131]
Saint Vincent and the Grenadines Saint Vincent and the GrenadinesAmericasBarometer20174%96%±0.6%[131]
Serbia SerbiaCivil Rights Defender202026%±3.33%[157]
Singapore SingaporeIpsos202332%
(39%)
50% [23% support some rights]
(61%)
19%±3.5%[132]
Pew Research Center202345%
(47%)
51%
(53%)
4%[133]
Slovakia SlovakiaIpsos202232%
(36%)
56%
(64%)
13%[158]
Slovenia SloveniaEurobarometer201962%
(64%)
35%
(36%)
3%[137]
South Africa South AfricaIpsos202357%
(66%)
29% [10% support some rights]
(34%)
14%±3.5% [n][132]
Pew Research Center202338%
(39%)
59%
(61%)
3%±3.6%[133]
South Korea South KoreaIpsos202335%
(45%)
42% [18% support some rights]
(55%)
23% not sure±3.5%[132]
Pew Research Center202341%
(42%)
56%
(58%)
3%[133]
Spain SpainIpsos202378%
(82%)
17% [12% support some rights]
(18%)
5% not sure±3.5%[132]
Pew Research Center202387%
(90%)
10%3%±3.6%[133]
Sri Lanka Sri LankaPew Research Center202323%
(25%)
69%
(75%)
8%[133]
Suriname SurinameAmericasBarometer201418%[138]
Sweden SwedenIpsos202375%
(82%)
16% [7% support some rights]
(18%)
9% not sure±3.5%[132]
Pew Research Center202392%
(94%)
6%2%±3.6%[133]
Switzerland SwitzerlandIpsos202354%
(61%)
34% [16% support some rights]
(39%)
13% not sure±3.5%[132]
Taiwan TaiwanCNA202363%37%[159]
Pew Research Center202345%
(51%)
43%
(49%)
12%[133]
Thailand ThailandIpsos202355%
(65%)
29% [18% support some rights]
(35%)
16% not sure±3.5%[132]
Pew Research Center202360%
(65%)
32%
(35%)
8%[133]
Trinidad and Tobago Trinidad and TobagoAmericasBarometer201416%[138]
Turkey TurkeyIpsos202320%
(28%)
52% [22% support some rights]
(72%)
28% not sure±3.5% [n][132]
Ukraine UkraineRating202337%
(47%)
42%
(53%)
22%±1.5%[160]
United Kingdom United KingdomYouGov202377%
(84%)
15%
(16%)
8%[161]
Ipsos202364%
(70%)
27% [14% support some rights]
(30%)
9% not sure±3.5%[132]
Pew Research Center202374%
(77%)
22%
(23%)
4%±3.6%[133]
United States United StatesIpsos202354%
(64%)
31% [14% support some rights]
(36%)
15% not sure±3.5%[132]
Pew Research Center202363%
(65%)
34%
(35%)
3%±3.6%[133]
Uruguay UruguayEquipos Consultores201959%
(68%)
28%
(32%)
13%[162]
Venezuela VenezuelaEquilibrium Cende202355%
(63%)
32%
(37%)
13%[163]
Vietnam VietnamPew Research Center202365%
(68%)
30%
(32%)
5%[133]



~~~