Σάββατο, 4 Αυγούστου 2018

Παρόν







Όταν κοιτάζετε έναν άνθρωπο που στέκεται ένα μέτρο μπροστά σας δεν τον βλέπετε όπως είναι αυτή τη στιγμή αλλά όπως ήταν πριν 0,000000003 δευτερόλεπτα. Για την ακρίβεια, 0.00000000333564095198 δευτερόλεπτα. Και για να είμαστε ειλικρινείς, μια και η μύτη του είναι περίπου 25 εκατοστά κοντύτερα σε εσάς από το πίσω μέρος του κεφαλιού του, βλέπετε την μύτη του όπως ήταν πρίν 0.00000000333564095198 δευτερόλεπτα, και τα αυτιά του όπως ήταν πριν 0.00000000383598709478 δευτερόλεπτα. Διότι, το φως, το φωτόνιο, κινείται με ταχύτητα 299.792.458 μέτρα το δευτερόλεπτο.

Για να το καταλάβετε καλύτερα, το φεγγάρι βρίσκεται 363.104 χιλιόμετρα από την Γη όταν βρίσκεται στην κοντύτερη του θέση προς την Γη, και 405.695 χιλιόμετρα όταν βρίσκεται στην πιο απομακρυσμένη του θέση, δηλαδή, κατά μέσο όρο βρίσκεται 384.400 χιλιόμετρα από την Γη, άρα, όταν κοιτάτε το φεγγάρι το βλέπετε όπως ήταν πριν 1,28 δευτερόλεπτα. Για την ακρίβεια, όπως ήταν πριν 1,282219 δευτερόλεπτα (και οδηγώντας το αυτοκίνητό σας προς το φεγγάρι με ταχύτητα 120 χιλιόμετρα την ώρα θα χρειαζόσασταν 134 μέρες να φτάσετε στο φεγγάρι χωρίς στάση).

Αλλά, μια στιγμή… το φεγγάρι είναι μια σφαίρα με διάμετρο 3.474 χιλιόμετρα, άρα, όταν κοιτάτε το φεγγάρι, το κέντρο του  «δίσκου» είναι 1.737 χιλιόμετρα πιο κοντά σε εσάς από όσο είναι οι άκρες του «δίσκου». Δηλαδή, όταν κοιτάτε το φεγγάρι βλέπετε το κέντρο του όπως ήταν πριν 1,276426 δευτερόλεπτα, και τις άκρες του όπως ήταν πριν 1,282219 δευτερόλεπτα.

Για να το καταλάβετε ακόμα καλύτερα, ο γαλαξίας της Ανδρομέδας βρίσκεται 2.500.000 έτη φωτός από εμάς και κινείται προς τα εμάς με ταχύτητα 396.000 χιλιόμετρα την ωρα. Όταν κοιτάτε τον γαλαξία της Ανδρομέδας τον βλέπετε όπως, και εκεί, που ήταν πριν 2.500.000 χρόνια. Και στην πραγματικότητα βρίσκεται 8.672.400.000.000.000 χιλιόμετρα κοντύτερα από εκεί που νομίζετε πως είναι όταν τον κοιτάτε.

Βλέπετε, όταν κοιτάτε τα άστρα (πολλά εκ των οποίων είναι γαλαξίες και όχι άστρα), κοιτάτε πίσω στον χρόνο. Κάθε φορά που κοιτάτε προς τον ουρανό το βράδυ, ταξιδεύετε στον χρόνο. Κάθε φωτεινή κουκίδα που βλέπετε πλανήτης, άστρο ή γαλαξίας (όλα σαν φωτεινές κουκίδες φαίνονται), την βλέπετε την κάθε μία όπως ήταν σε μια συγκεκριμένη ξεχωριστή, διαφορετική στιγμή του παρελθόντος. Α! και δεν τα βλέπετε εκεί που είναι τώρα, αλλά εκεί που ήταν τότε, το κάθε ένα.

Ο ουρανός, στην πραγματικότητα, την τωρινή στιγμή, είναι πολύ διαφορετικός από το τι βλέπουμε εμείς κοιτάζοντας την κάθε κουκίδα όπως και όπου ήταν στο παρελθόν, σε διαφορετικό παρελθόν η κάθε μία.

Όμως το ίδιο ισχύει και για το οτιδήποτε βλέπουμε μπροστά μας, ακόμα και την οθόνη όπου διαβάζετε τώρα. Αν το κομπιούτερ σας σταματήσει να λειτουργεί, εσείς δεν θα το αντιληφθείτε παρά 0,000000003 δευτερόλεπτα μετά το γεγονός. Τι σημασία έχει το αν βλέπετε έναν γαλαξία όπως ήταν πριν 2,5 εκατομμύρια χρόνια, τον ήλιο πριν 8 λεπτά, τον πλανήτη Άρη όπως ήταν πριν 3 λεπτά, το φεγγάρι πριν ένα δευτερόλεπτο ή ένα αγαπητό σας πρόσωπο πριν 0,00000000333564095198 δευτερόλεπτα;

Βλέπετε πάντα το παρελθόν.

Και ζείτε στο παρελθόν.

Για να συνειδητοποιήσετε ότι υπάρχετε (ότι ζείτε), ή για να αντιληφθείτε οτιδήποτε δείτε μπροστά σας, αφότου το φως φτάσει στα μάτια σας, ηλεκτρικές εκκενώσεις πρέπει να ταξιδέψουν από ένα νευρώνιο του εγκεφάλου σας σε κάποιο άλλο νευρώνιο, και αυτό παίρνει κάμποσα κλάσματα του δευτερολέπτου παραπάνω.

Τι δηλαδή; Το απειροελάχιστο κλάσμα του δευτερολέπτου το θεωρείτε πολύ μικρό για να το υπολογίσετε σαν παρελθόν; Παρελθόν είναι. Μέχρι να συνειδητοποιήσετε ότι σας πήρανε φωτογραφία με φλας, φως έχει ταξιδέψει σχεδόν την μισή απόσταση από το φεγγάρι στην Γη, κάπου 150.000 χιλιόμετρα –γιατί κάνει περίπου μισό δευτερόλεπτο στον εγκέφαλό σας  για να συνειδητοποιήσετε, συνειδητά, ότι σας πήρανε φωτογραφία με φλας.

Η Ύπαρξη, η συνειδητή ύπαρξη, υπάρχει πάντα στο παρελθόν.

Τι και που, τότε, είναι το παρόν;

Το παρελθόν πέρασε, πάει, δεν υφίσταται πια, υπάρχει μόνο σαν ανάμνηση στην φαντασία σας και στην σκέψη σας, και, το μέλλον δεν υπάρχει παρά μόνο στην λογική σας σαν προσδοκία, μια προσδοκία που υπάρχει αυτή-καθ’αυτή στο παρελθόν (στην συνειδητοποίηση).

Το παρόν είναι απλά το σημείο όπου το παρελθόν αγγίζει το μέλλον.
Όμως είναι σημείο επαφής. Δεν έχει κανένα μήκος, καμία διάσταση ή υπόσταση.
Και εφ’ όσον ούτε το παρελθόν ούτε το μέλλον «υπάρχουν» εφικτά «τώρα», το παρόν είναι, όσον αφορά την ανθρώπινη συνειδητοποίηση, μια αυταπάτη.
Και εφ’ όσον το μέλλον απλά δεν υπάρχει, μέχρι να γίνει παρελθόν, το μόνο που υπάρχει σε γραμμικό χρόνο είναι το μηδέν (το τίποτα). Εκεί που το μηδέν είναι άπειρο και το άπειρο, μηδέν.

Ο γραμμικός χρόνος του πριν-τώρα-μετά, βλέπετε, είναι μια ανθρώπινη αυταπάτη –αποτέλεσμα της βιολογίας μας.
Στην κοσμική πραγματικότητα ο χρόνος δεν είναι γραμμικός.
Ο χρόνος και οι τρεις διαστάσεις, δηλαδή το πριν-τώρα-μετά-μπροστά/πίσω-πάνω/κάτω-δεξιά/αριστερά είναι ένα. Ένα το οποίο ονομάζεται χωροχρόνος (spacetime).
Όπου, όλα τα συμβάντα απ’ αρχής μέχρι τέλους της ζωής σας και του σύμπαντος, υπάρχουν …ταυτόχρονα.

Μπορείτε να φανταστείτε χωροχρόνο χωρίς διαχωρισμό μεταξύ χώρου και χρόνου; Δεν μπορείτε. Επειδή, αν μπορούσατε να το φανταστείτε, θα έπρεπε να φανταστείτε την ανυπαρξία, όχι μόνο του κατανοητού στον άνθρωπο σύμπαντος, αλλά και την ανυπαρξία του εαυτού σας (επειδή η «ύπαρξη» χρειάζεται γραμμικό χρόνο για να την συνειδητοποιήσει κανείς).

Αυτό που πραγματικά υπάρχει, χωρίς γραμμικό χρόνο πριν και μετά, είναι το εκπληκτικό θαυματούργημα που είναι το πραγματικό σύμπαν του χωροχρόνου.





Η ολική έκλειψη  της Σελήνης (Blood Moon) της 27ης Ιουλίου 2018,
πάνω από το σπιτάκι μας στο Σαν Μπενεντέτο ιν Άλπε.
















6 σχόλια:

  1. μαγικά τα βουνά και τα φεγγάρια μαγικότερα

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Πράγματι :-)
      Από την αρχή μέχρι το τέλος του σύμπαντος.

      Διαγραφή
  2. Καταπληκτικές φωτογραφίες! Ειδικά αυτές με τον έναστρο ουρανό και το ζευγάρι Σελήνη-Αφροδιτη (ή μήπως ήταν ο Άρης εκείνες τις μέρες?)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Θέ-εεεενκ-ιουουου, αγαπητή μου Scarlett :-)
      Πήγαμε πήραμε μια πίτσα και μετά με το τζιπ πάνω στην στροφή (στο σημείο που συνήθως περπατάμε από το σπίτι για περίπατο) και στηθήκαμε εκεί περιμένοντας όλο το θέαμα να εξελιχθεί.
      Στην πρώτη φωτογραφία βλέπεις το φεγγάρι να σκάει μύτη πάνω στην κορφή...
      Η μεγάλη του φεγγαριού είναι η στιγμή της τέλειας ολικότητας Χρόνος Γκρήνουιτς 20:21, δικός μας 22:21 (μιά ακόμα ώρα μπροστά για καλοκαιρινή).
      Ο πλανήτης είναι ο Άρης που εκείνη την μέρα βρισκόταν στο κοντινότερο δυνατό σημείο προς την Γη του συνδιασμού των τροχιών γύρω από το αστέρι μας.
      Οι φωτογραφίες δεν έχουν ψευτο-βελτειώσεις ψηφιακές. Χρησιμοποίησα το πραγματικό επαγγελματικό Φώτοσοπ ακριβώς όπως θα μπορούσα να είχα χρησιμοποιήσει ένα σκοτεινό θάλαμο, όχι για τίποτα περισσότερο, για να διορθώσω τις ατέλειες της φωτογγραφικής εγγραφής (είτε φιλμ, είτε ψηφιακά) ώστε να φαίνεται περισσότερο όπως το έβλεπε το ανθρώπινο μάτι. Οι εκθ'εσεις ήταν γύρω στο 1 με 6 δευτερόλεπτα.

      Διαγραφή
  3. Σ'ευχαριστώ Δημήτρη, γι'αυτήν την απάντηση.(Δίχως να σου το ζητήσω μου έδωσες ακριβώς τις τεχνικές πληροφορίες που θα ήθελα να έχω :) ) Οι φωτογραφίες αυτές ήταν πραγματικά πολύ δύσκολο να τραβηχτούν και δείχνουν τον επαγγελματισμό σου. Τις απολαμβάνω μία προς μία :)
    Δίχως να υποτιμώ το κείμενο, αυτή τη φορά είναι οι εικόνες που έκλεψαν την παράσταση :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Χαίρομαι πραγματικά! Είναι ευκολότερο να παρουσιαστούν έτσι φωτογραφίες, με φεγγάρι και άστρα, όταν το φεγγάρι είναι σε ολική έκλειψη. Κανονικό φεγγάρι δεν φέρνει τέτοιες φωτογραφίες με τίποτα. Επειδή, το φεγγάρι αντανακλά απ’ ευθείας φως του ήλιου, και, ενώ ο έναστρος ουρανός χρειάζεται έκθεση 1/2" έως και 10” σε περίπου f4, το κανονικό φεγγάρι θέλει κάπου γύρω στο 1/125” με f5.6-8 στα περίπου 400 ISO. Βέβαια, μπορείς να πας και στα 1600 ISO, με έκθεση 5”-10”, για να φαίνεται και ο Γαλαξίας! Δυστυχώς στα 10 δευτερόλεπτα και πάνω αλλάζουν θέση τα άστρα με την περιστροφή της Γης και δεν φαίνονται πια σαν κουκίδες αλλά σαν γραμμές. Πάντως, αν βάλεις την φωτογραφική μηχανή πάνω σε τρίποδο με μηχανισμό τηλεσκοπίου που να γυρνάει την μηχανή με την περιστροφή της Γης, μπορείς να φτάσεις έκθεση και 30 ή 60 ή 120 δευτερόλεπτα με πιο κλειστό διάφραγμα και να κάνεις υπέροχα πράγματα. Πάντα όμως, το φεγγάρι, αν δεν βρίσκεται σε έκλειψη, πρέπει να φωτογραφηθεί ξεχωριστά και μετά να πάρεις το φεγγάρι από την μία φωτογραφία και να το βάλεις στην άλλη με τα άστρα για ρεαλισμό.

      Επί τούτου βεβαίως-βεβαίως έβαλα αυτές τις φωτογραφίες κάτω από αυτό το κείμενο, μια και το κείμενο εξηγεί ότι δεν μπορούμε να φανταστούμε το τι περιγράφει επειδή τα μάτια μας θαμπώνονται από την ομορφιά της φύσης την οποία αντιλαμβανόμαστε :-)

      Να ‘σαι καλά!

      Διαγραφή

Σημειώσεις σχετικά με τα σχόλια:

Η Αποθήκη Σκέψης δεν δέχεται "Ανώνυμα" σχόλια, γιατί μερικοί ανώνυμοι διάλεγαν να μην υπογράφουν καν με κάποιο όνομα κάτω από το σχόλιό τους. Ενώ ούτε η μπλογκική ταυτότητα ούτε ένα όνομα γραμμένο κάτω από ένα σχόλιο σημαίνουν τίποτα, η προδίδουν κανένα πραγματικό στοιχείο, η πλήρης ανωνυμία δείχνει απλά έλλειψη οποιουδήποτε σεβασμού προς τους άλλους σχολιαστές. Ζητώ συγγνώμη για αυτήν την αλλαγή από τους φίλους που υπέγραφαν τα ανώνυμα σχόλιά τους και ελπίζω να βρείτε έναν τρόπο να συνεχίσετε να σχολιάζετε όποτε θέλετε.


Για να απαντήσετε σε μεμονωμένα σχόλια, κάντε κλικ στο λινκ "Reply" κάτω από το κάθε σχόλιο. Για να συνεχιστεί η σειρά σχετικών σχολίων κάτω από ένα συγκεκριμένο σχόλιο πρέπει να πατάτε το λινκ "Reply" κάτω από το αρχικό σχόλιο της σειράς.

Για να γράφετε ανεξάρτητο σχόλιο πρέπει να χρησιμοποιείτε το κουτί σχολίων κάτω-κάτω χωρίς να πατάτε "Reply" προηγουμένως.