Ετοιμαστείτε, γείτονες!

Σήμερα θα σας μιλήσω για έναν γνωστό, δύο χωριά παρά κάτω από 'μας, με τ' όνομα Gigi della frana. Ο Gigi αγόρασε ένα σπίτι σε μια ωραία πλαγιά, τού 'ριξε 100.000 Ευρώ να το φτιάξει, και μετά από λίγο καιρό το πήρε το σπίτι μια κατολίσθηση και εξαφανίστηκε σε σύννεφο σκόνης καθώς οι χωριανοί το κοιτούσαν να κατεβαίνει μεγαλοπρεπώς αλλά θλιβερά προς τη χαράδρα.

Ποίο το μήνυμα; σας ακούω να ρωτάτε. Λοιπόν, το μήνυμα δεν είναι φανερό μέχρι που να εξετάσει κανείς το όνομα του τώρα πλέον άστεγου χωριανού. Το della frana βλέπετε, δεν ήταν ακριβώς το επίθετό του. Του το είχαν δώσει οι συγχωριανοί του παρατσούκλι όταν αγόρασε το σπίτι το οποίο ήδη είχε το όνομα frana. Και, frana, σημαίνει "κατολίσθηση".

Ο "Τζίτζι της κατολίσθησης", λοιπόν έζησε για να τιμήσει το γεγονός πως ήταν κοινή γνώση ότι στην πλαγιά όπου καθόταν το σπίτι που αγόρασε γινόντουσαν συνεχώς κατολισθήσεις.

Επίσης θέλω να σας μιλήσω για τους Ιταλικούς σκουπιδότοπους. Όπως πολλά στην Ιταλία, οι σκουπιδότοποι πάσχουν από δύο κατάρες: την Μαφία, η την Καμόρα από τη μια, και την Ιταλική νοοτροπία απ' την άλλη, που, λόγω γεωγραφικού στίγματος, έχει το κύρος της Ευρώπης αλλά μια πραγματικότητα ούνα φάτσα ούνα ράτσα με την Ελληνική. Εκρηκτικός συνδυασμός, γιατί, στην Ελλάδα τουλάχιστον το ξέρουμε ότι μόνο μαλακίες μπορούμε να κάνουμε, ενώ στην Ιταλία κάνουν τις ίδιες μαλακίες και χειρότερες αλλά νομίζουν πως καλύπτονται. Προσθέστε σε αυτό και την Μαφία και κλάφτα Χαράλαμπε! (ή Gigi).

Τα σκουπίδια στη Νάπολι τα βύθιζαν στη θάλασσα έξω από το λιμάνι. Και όταν παλιά, τα '70, είχαν πυρηνικά εργοστάσια, τα πυρηνικά απόβλητα τα ξεμπέρδευαν εταιρίες κατευθυνόμενες από την Μαφία, βάζοντάς τα πάνω σε καραβάκια τα οποία βύθιζαν στην ανοιχτή θάλασσα, με τους εχτρούς τους κλειδωμένους σε καμπίνες. Πρόσφατα ανακάλυψαν μάλιστα οι αρχές τα καραβάκια αυτά με ενεργά πυρηνικά απόβλητα μέσα τους, βυθισμένα βόρεια της Σικελίας.

Οι πυρηνικοί αντιδραστήρες για ηλεκτρική ενέργεια είχαν απενεργοποιηθεί πριν καμιά 25αριά χρόνια μετά από παραδοχή πως δεν υπήρχε ικανός και ασφαλής χειρισμός των αποβλήτων. Από τότε το μόνο θέμα που είχε μείνει ήταν ότι οι χωματερές στην Ιταλία πάσχουν περισσότερο και από τους κατοίκους της Κερατέας στην γειτονική Ελλάδα.

Ο μέγας ερωτύλος πρωθυπουργός μας επί τη επανεκλογή του το 2008, έψαξε να βρει που έχει γρόσι κι έτσι θυμήθηκε την πυρηνική ενέργεια.

Ως εκ τούτου πυρηνικοί αντιδραστήρες για ηλεκτρική ενέργεια προγραμματίστηκαν να κατασκευαστούν στα μέρη που βλέπετε στον παρακάτω χάρτη.

Πολλοί Ιταλοί έχουν προσφύγει στην Ευρωπαϊκή Ένωση ζητώντας της να απαγορεύσει στην Ιταλία την κατασκευή πυρηνικών αντιδραστήρων, με το σύνθημα του ότι αν δεν μπορεί το Ιταλικό κράτος και τοπικές αυτοδιοικήσεις να φτιάξουν ασφαλείς χωματερές για τα σκουπίδια τους, πως θα του εμπιστευτεί ο κόσμος να έχει και την εύθηνη πυρηνικών αποβλήτων...

Οπότε, αγαπητοί, αν μια μέρα ξυπνήσετε και δείτε στον καθρέφτη ότι έχετε μια πρασινωπή λάμψη, δε θα φταίει το λογότυπο του ΠΑΣΟΚ!

Ελλάς 1821-2021

Ακόμα και τραγικές στιγμές της ζωής έχουν τα ευτράπελά τους, που κάνουν κάποιον να ξεκαρδιστεί στα γέλια και μετά να σταματήσει απότομα να γελάει, αισθανόμενος ένοχος  και ντροπιασμένος για το ότι γέλασε σε στιγμή σοβαρή, ή και τραγική.

Αυτές τις μέρες πιάνω τον εαυτό μου να είναι ένοχος του γέλιου σε ακατάλληλη στιγμή όταν διαβάζω αυτές τις γραφικές καινούργιες λεξούλες που εφευρίσκουν αυτοί που προσπαθούν να χρησιμοποιήσουν φρασεολογικά πυροτεχνήματα και δήθεν διανοούμενους τόνους για να πουν κάτι, το οποίο οι απλοϊκοί ακροατές, και οι πέρα του δέοντος αισιόδοξοι ανάμεσά μας, θαρρούν πως κάτι σημαντικό και με νόημα αποδίδει.

Το γέλιο όμως γυρνάει σε μαύρο δάκρυ όταν διαβάζω: "Δεν μπορεί αυτή η κυβέρνηση να εγκαταλείψει τις νεοφιλελεύθερες επιλογές της..." (Καφενείο), ή "...οι υπερασπιστές των νεοφιλελεύθερων επιλογών της κυβέρνησης..." (Δείμος).

Τι σημαίνει ορέ "νεοφιλελεύθερος" και τι σχέση έχει με την πραγματικότητα; Υπάρχει και παλαιοφιλελεύθερος, και υπάρχει άραγε και φιλελεύθερος-λίγο-μετά-από-τη-μέση-πριν-τις-εφτάμιση-το-βράδυ; Τι σημαίνει, μπρε: "νεοφιλελευθερισμός", και τι νοήματα, μα τους 12 Θεούς του Ολύμπου, είναι δυνατόν να εξηγήσουν τέτοιες λέξεις μέσα στην δύνη της καταστροφής μας; μπορείτε να βρείτε δέκα νοματαίους που να συμφωνήσουν σε μια ορολογία; και μετά, που θα την βάλετε την ορολογία τη στιγμή που χρωστάμε λεφτά και δεν έχουμε να τα πληρώσουμε;

Το καράβι βούλιαξε ήδη, και οι διανοούμενοι μιλάνε στην γέφυρα, βγάζοντας μπουρμπουλήθρες μέσα στο νερό από το στόμα, συζητώντας τι πρέπει να γίνει...

Από την άλλη μεριά τι ψάχνουμε να βρούμε; όπως έγραψα και σε σχόλιό μου στον Δήμο, "Το θέμα είναι απλό. Ένας λαός ανώριμος, από τη φύση του κλέφτης και εκμεταλλευτής, μπήκε στην ΕΕ, έφαγε, έκλεψε, τους δούλεψε όλους για χρόνια, και τώρα πρέπει να πληρώσει, καθώς εξαφανίζεται. Η συμβουλή μου; όλοι ξένες γλώσσες και διαβατήρια. Το πάρτι τελείωσε. Τα φώτα κλείνουνε. Οι σκουπιδιάρηδες μπαίνουν να καθαρίσουν. Θα περάσουν τουλάχιστον 2-3 γενεές".

Από τις 23 Μαρτίου 1821 στην Πάτρα, μέχρι σήμερα, αφής και σηκώθηκε από πάνω μας ο κώλος του Σουλτάνου, πόσο ήμασταν ανεξάρτητοι; ίσως καμιά σαρανταριά χρόνια σύνολο, εκ των οποίων τα περισσότερα ήταν μετά την μεταπολίτευση όταν παίρναμε δάνεια αβέρτα για υποδομή και ανάπτυξη και τα τρώγαΝε όλοι, από τους βουλευτές μέχρι τους αγρότες και τους ψαράδες, που παίρνανε για το χωράφι ή την ψαρόβαρκα και χτίζαν αντ' αυτού βίλλα Κατίνα να δίνουνε "Rooms!-Rooms!" στους ξυπόλυτους τουρίστες -ή νοίκιαζαν Καγιέν να κάνουν το κομμάτι τους μέχρι να το ξαναδώσουν στην τράπεζα.

Τα υπόλοιπα χρόνια, μας είχαν κάτσει πρώτα τον ηλίθιο τον Όττο και την Αμαλίτσα, μετά τους Δανούς, τις ΗΠΑ, την ΕΣΣΔ. Πότε, πείτε μου πότε η Ελλάδα ήταν Ελληνική; μέχρι και την επανάστασή μας, μας την σώσανε οι ξένοι στο Ναβαρίνο όταν καταλάβανε ότι είχε ψωμί και στρατηγική στα νότια Βαλκάνια. Και όταν στην Λωζάννη μας έδωσαν την ακτή της Ιωνίας, σε δύο χρόνια είχαμε φαγωθεί μεταξύ μας και έκανε ο Ατατούρκ συνωστισμό στην προκυμαία της Σμύρνης, τρομάρα να μας έρθει!

Τι ψαχνόμαστε με οικονομολόγους, κοινωνιολόγους και διανοούμενους; Πήραμε λεφτά. Τώρα τα χρωστάμε. Τέρμα. Με τα λεφτά μπορούσαμε να είχαμε δημιουργήσει υποδομή και βιομηχανία που θα βοηθούσαν στο ξεπλήρωμα του χρέους. Δεν το κάναμε. Τώρα τα λεφτά που χρωστάμε, μαζί με τους τόκους θα ξεπληρωθούν μα να χτυπηθούμε κάτω, και μα να επικαλεσθούμε και τον Μαρξ και τον Έλβις μαζί.

Και τα λεφτά που θα τα ξεπληρώσουμε θέλουμε δε θέλουμε, μια και δεν μπορούμε να τα δημιουργήσουμε, θα τα πάρουν από εκεί που υπάρχουν: από τις σάρκες μας και τα περιουσιακά μας στοιχεία, δηλαδή την ..."ανάπτυξη" που θα μας "βοηθήσουν" να κάνουμε. Ο νοών νοείτω.

Ένα φως μόνο βλέπω. Όταν τα πραγματικά νήματα αρχίσουν να τα κουνάνε, απ' ευθείας και ανοικτά πλέον, οι Δυτικοί, δεν θα μας επιτρέπουνε πια τις απατεωνιές τις Ρωμαίικες και θα αρχίσει να δουλεύει το καθεστώς σωστά, επί τέλους. Και μπορεί να βάλουν και αληθινή αστυνομία να δίνει κανένα πρόστιμο και να παίρνει κανένα δίπλωμα από τους ηλίθιους που οδηγάν στους δρόμους εκεί στα νότια Βαλκάνια, νότια της ...Μακεδονίας.

Τι να κάνω, τι να πω ο δόλιος... εγώ δεν είμαι σπουδαγμένος στις μεγάλες λέξεις με πάνω από οχτώ γράμματα, και δεν σκαμπάζω ο δυστυχής και πολλά. Μόνο που ξέρω είναι ότι αν δανείζεσαι λεφτά, θα τα πληρώσεις με τόκο, με ένα τρόπο ή άλλο, μα να χτυπιέσαι στο πάτωμα.

Και εμείς χρωστάμε πάνω από 360 δις, και οι τόκοι το ανεβάζουν το ποσό συνεχώς.

Βρήκα τι τρέχει!

Τι λε ρε πε θα πλερώσω εφορία Εγώ!

Τούτο το μπλογκ διαβάζεται και από εκτός διαδικτύου φίλους και συγγενείς (Γεια σου ξαδελφούλα!), αλλά, το συγκεκριμένο πρόσωπο που ενέπνευσε αυτή την ανάρτηση (που δεν ενδιαφέρει την ανάρτηση αν είναι αγοράκι ή κοριτσάκι, φιλικό ή συγγενικό), δεν ξέρει ότι έχω μπλογκ και μάλλον δεν θα το βρει, οπότε και μπορεί να τη σκαπουλάρω!

Τέλος πάντων! Βρήκα γιατί η Ελλάδα είναι το μπάχαλο του μπέστε σκύλοι αλέστε που είναι! Όχι ότι δεν ήξερα γιατί, δηλαδή, αλλά ιδού πρόσφατα αποδεικτικά στοιχεία για κείνο που όλοι ξέρουμε, ακόμα και οι ένοχοι, αλλά το φιλοσοφούμε στο δε βαριέσαι αδελφέ (Μεγάλε Κώστα Χατζή!) και δεν δίνουμε σημασία.

Το πρόσωπο (έστω "Χ") έχει δυό βίλλες, με πισίνα ανάμεσα, σε γνωστότατο τουριστικό νησί, προς εβδομαδιαία ενοικίαση. Εγώ (έστω "Δ") φτιάχνω ιστοσελίδες επαγγελματικές και ουδέποτε έχω κάνει τίποτα για Έλληνα πελάτη (διότι θέλω να διατηρήσω σώας τας φρένας μου, όσες έχουνε μείνει! ).

Χ- Φτιάξε μου μια ιστοσελίδα να νοικιάζω σε ξένους το καλοκαίρι, και άλλη μία για "Πωλείται", ότι πιάσει.

Δ- Ευχαρίστως!

Χ- Πόσο κάνει;

Δ- Τόσο είναι το επαγγελματικό μου τιμολόγιο. Για τη μάνα σου και τους γονείς μου να σου κόψω 70%

Χ- Και πάλι πολλά είναι!

Δ- Αυτά είναι, λιγότερα δεν πάει.

Χ- Καλά.

                    

Χ- Πως θα με βρίσκουνε;

Δ- Από το Google, και ότι διαφήμιση κάνεις εσύ.

Χ- Και πως θα με πληρώνουνε προκαταβολή πριν έρθουνε;

Δ- Με Visa, Mastercard, American Express, Diners Club, κλπ

Χ- Αααα! Αποκλείεται!

Δ- Γιατί;

Χ- Γιατί για να πάρω κάρτες πρέπει να ανοίξω λογαριασμό στην τράπεζα και να δηλώνω στην εφορία!

Δ- Δυό βδομάδες θα κάνει να γίνει, συνήθως παίρνω 50% προκαταβολή. Δώσε μου 33%.

Χ- Καλά.

...

Χ- Μην την αρχίσεις ακόμα. Περίμενε να σου πω.

...

Χ- Έχω κάτι δυσκολίες με την πολυκατοικία στην Αθήνα και κάτι λογαριασμούς. Περίμενε 2-3 βδομάδες. Και τώρα λένε ότι θα μειώσουνε και το επίδομα ανεργίας και θα χάσω κι άλλο εισόδημα!

Δηλαδή, αγαπητοί μου συμπολίτες, κλέφτες και λωποδύτες, και αρματωλοί (Όχι οι αναγνώστες, οι άλλοι!), ο Ρωμιός (ή, η Ρωμιά) με μια πολυκατοικία, δύο βίλλες και μια πισίνα, δεν έχει λογαριασμό στην τράπεζα, δεν δηλώνει εφορία, και το εισόδημα έρχεται και από το ταμείο ανεργίας!

Βάλτε μου να πιώ το ακριβώτερο πιοτό, εδώ πληρώνει -το κράτος π' αγαπώ!
Βάλτε ρε βιολιά και κλαρίνα και τούμπανα μωρέ και ντέφια! Η Ελλάδα ΖΕΙ, ρε!

(με τις υγειές μας)

ΥΓ. Σε περίπτωση που κανένας νέος αναγνώστης αναρωτιέται για την δική μου στάση απέναντι στην εφορία και τους νόμους, μπορεί να διαβάσει εδώ.

Αστυνομικές Ιστορίες

Ίσως να θυμάστε ότι στα σχόλια εκείνης της ανάρτησης αστυνομικής σασπένς, το θρίλερ "Γορίλας στην ομίχλη", είχα υποσχεθεί στον Αθεόφοβο να επανέλθω με ιστορίες σκαπουλαρίσματος οργής των οργάνων της τάξεως!

Οι παρακάτω ιστορίες είναι από την Αγγλία. Δεν βρήκα καμία καλή κατάληξη τροχαίας ιστορίας στην Αμερική...

Η πρώτη ανάμνηση με παίρνει πίσω στο 1981, και ένα τυφλό ραντεβού (εκεί που βγαίνουν δυό άνθρωποι χωρίς να έχουν ξαναδεί ο ένας τη φάτσα του άλλου). Είχαμε πάει με την εν λόγω δεσποινίδα σε ένα εστιατόριο στην περιοχή Covent Garden, η οποία, μετά πολλά θρυλικά χρόνια σαν λαχαναγορά, και φήμη στην ταινία του Χίτσκοκ "Frenzy", είχε γίνει πολύ της μόδας, με μπαράκια κρασιού να φυτρώνουν σαν μανιτάρια.

Πολύ πριν το τέλος του ραντεβού είχε γίνει δυστυχώς εμφανές ότι τζίφος η υπόθεση και το μπουκάλι λευκού καρπού της αμπέλου από την κοιλάδα του Ρήνου ήταν πολύ πιο  θελκτικό από οτιδήποτε άλλο στην άμεση εμβέλεια... με το χρυσό μου VW Golf άφησα την δεσποσύνη στο σπίτι της στο βορειοανατολικό Λονδίνο, και μέσα από τα προάστια πήγα, μέσω Crouch End προς το Belsize Park λίγο νότια του Hampstead όπου έμενα.

Στο Crouch End πρόσεξα πίσω μου ένα κόκκινο Volvo ολοκαίνουργιο που μου έμπαινε. Σύντομα κατάλαβα ότι δεν ήταν η ιδέα μου και πράγματι οι τύποι μου έμπαιναν και αισθανόμουνα ανασφάλεια. Σκέφτηκα μπας κι ήταν αμαρκάριστο αστυνομικό (αυτά που με αγάπη ονομάζαμε "κινητά χοιροστάσια"), αλλά τα εν λόγω δεν είχαν ζωντανά χρώματα και φυσικά δεν ήταν Volvo. Αυτό συν το γεγονός ότι προσπαθούσε, το Volvo, να κάνει έρωτα στην εξάτμισή μου, με έκαναν να αποφασίσω ότι επρόκειτο για μεθυσμένους. Το όριο ταχύτητας, το οποίο σεβόμουν πάντα μέσα στο Λονδίνο, ήταν 30 μίλια την ώρα. Έκανα 40-60 μίλια την ώρα για κανένα  δυό λεπτά ανάμεσα στα στενά και τα παρκαρισμένα αυτοκίνητα και τους έχασα. Μετά αμέσως επέστρεψα στα 30 μίλια την ώρα.

Παρά κάτω είδα στον καθρέφτη ένα Rover με τα φώτα και τη σειρήνα στη διαπασών. "Κάποιον κυνηγάνε" σκέφτηκα και έκανα στην άκρη να περάσουν τα παιδιά να πάνε να μας σώσουν από οποιαδήποτε κοινωνική απειλή τους είχε βγάλει στο δρόμο μεσάνυχτα... Με πέρασαν και με ένα τετ-α-κε φρενάρισαν και μου έκλεισαν τον δρόμο. Ξεροκατάπια.

Πριν καν βγει ο αστυνομικός από το περιπολικό, κατέφθασε και σταμάτησε πίσω μου το κόκκινο Volvo από το οποίο βγήκαν δύο εν στολή.

- Θα είχατε την ευγενή καλοσύνη κύριε να φυσήξετε μέσα σ' αυτή τη σακούλα;

- Προς Θεού, ευχαρίστως!

Η ευφορία από την κοιλάδα του Ρήνου τά 'κανε όλα πράσινα... τους κρυστάλλους, τη σακούλα, τα δέντρα, ίσως και το περιπολικό.

Στο τοπικό τμήμα:

- Θα μπορούσατε να μας πείτε παρακαλώ, κύριε, αν θα προτιμούσατε τεστ ούρων ή αίματος;

- Ααααμ... πιστεύω... ναι! είμαι σίγουρος ότι θα προτιμούσα τεστ αίματος. Ευχαριστώ πολύ!

- Ο γιατρός θα κάνει περίπου μια ώρα να έρθει. Αν έχετε την καλοσύνη θα μπορούσατε να περιμένετε με τον συνάδελφο μας σε εκείνο τον πάγκο;

- Μα, ευχαρίστως, αν δεν ενοχλώ!

- Παρακαλώ! θα σας ειδοποιήσουμε μόλις φτάσει ο γιατρός.

Στον πάγκο:

- Αξιωματικέ ξέρεται φυσικά ότι είχα πιει -δεν ήμουν όμως μεθυσμένος γιατί, αν ήμουν πράγματι μεθυσμένος, θα είχα χάσει έστω και για δευτερόλεπτο τον έλεγχο καθώς μέσα στα στενά προσπαθούσα να αποφύγω αυτούς που νόμιζα ότι ήταν εκείνοι μεθυσμένοι, μέσα στο Volvo. Θα είχα σίγουρα τρακάρει με κάτι. Το ότι οδήγησα όπως οδήγησα είναι από μόνο του απόδειξη ότι είχα πλήρη έλεγχο και δεν ήμουν μεθυσμένος.

Στον πάγκο, αργότερα:

- Σας ζητώ συγνώμη, κύριε, αλλά είναι απαραίτητο να απομακρυνθώ για ένα δύο λεπτά μόνο. Θα σας ενοχλούσε, μια που δεν μπορώ να σας αφήσω μόνο σας, αν με περιμένατε σε εκείνο το άδειο κελί.

Ο γλόμπος πάνω από το κεφάλι μου άναψε και έφεξε όλο το δωμάτιο.

- Μα φυσικά. Παρακαλώ!

- Ευχαριστώ πολύ! περάστε παρακαλώ...

Ούτε καν έκλεισε την πόρτα και έφυγε. Στη γωνία ήταν μια τουαλέτα. Είχα καταλάβει αμέσως τι δώρο μου έκανε ο αστυνομικός. Πριν καν σηκώσω το φερμουάρ μου ήταν πάλι στην πόρτα.

- Ελπίζω να μην περιμένατε πολύ, σας ευχαριστώ!

Ο γιατρός ήρθε μια ώρα αργότερα. Επειδή και μόνο ο αστυνομικός μου είχε υποδείξει και αφήσει να κατουρήσω, το τεστ επέστρεψε πολύ μέσα στα νόμιμα όρια. Ευλογημένο να είναι το παιδί.

...ή να θυμηθώ την φορά που με πιάσανε να κάνω 170 χιλιόμετρα την ώρα στον Μ4.

Ήταν δυό χρόνια αργότερα. Το πρωί είχα αγοράσει ένα Lancia 1600 beta coupé. Σαράβαλο ήτανε, 500 λίρες μόνο το είχα πάρει από μάντρα. Αλλά ήταν Lancia  1600 beta coupé και εγώ  ήμουνα 24 ετών! Μόνο με την απόδειξη αγοράς στην τσέπη πήρα τον αδελφικό μου φίλο να πάμε να το γιορτάσουμε στο Bath, Ρωμαϊκή κτήση 160 χιλιόμετρα ανατολικά του Λονδίνου πάνω στον μότοργαυαίη Μ4. Είχε δύο καλά το ταξίδι. Αφ' ενός τον αυτοκινητόδρομο, και αφ' εταίρου το pub Crystal Palace, δίπλα στα Ρωμαϊκά Λουτρά, το οποίο, όπως κάθε μέλος της CAMRA (Campaign for Real Ale) γνώριζε, σερβίριζε τοπικές ales (Αγγλική μπύρα) Huntsman Ales και συγκεκριμένα τον τύπο Royal Oak. Μεσάνυκτα στον Μ4, άδειος ο αυτοκινητόδρομος έκανα 105 μίλια την ώρα σε όριο 70. Στο ύψος της πόλης Newbury είδα τα μπλε φώτα στον καθρέπτη.

Χαιρετώντας με τα δάχτυλα σαν ολόισιο ατσάλι ακουμπώντας το καπέλο του.

- Καλησπέρα σας κύριε. Μήπως γνωρίζεται με τι ταχύτητα οδηγούσατε;

- Καλησπέρα αξιωματικέ, πιστεύω πως θα πρέπει να έκανα γύρω στα 95;

- Είμαι σίγουρος πως η ταχύτητά σας ήταν 105 μίλια την ώρα, αλλά θα το ονομάσουμε 95 γιατί αλλοιώς θα έπρεπε να σας αφαιρέσω το δίπλωμα αυτή τη στιγμή.

- Σας ευχαριστώ, αξιωματικέ, πραγματικά! Λυπάμαι πάρα πολύ για την ταχύτητα.

- Θα μπορούσα να σας ρωτήσω ,κύριε, αν υπήρχε κάποιος ιδιαίτερος λόγος που αποφασίσατε να οδηγήσετε με τέτοια ταχύτητα;

- Βεβαίως, μάλιστα είναι σχεδόν ανόητο, πραγματικά... μόλις αγόρασα αυτό το αυτοκίνητο, ορίστε η απόδειξη. Δεν είχα ποτέ αυτοκίνητο με τέτοιες δυνατότητες, παρασύρθηκα από την χαρά της αγοράς, και μια και ο δρόμος ήταν άδειος...

- Είμαι σίγουρος ότι από εδώ έως το Λονδίνο θα σεβαστείτε το νόμιμο όριο ταχύτητας. Ορίστε η απόδειξη της συνάντησής μας, θα λάβετε νέα για την υπόθεση στο ταχυδρομείο.

- Φυσικά, αξιωματικέ, και σας ευχαριστώ!

Ένα μήνα αργότερα έλαβα γράμμα από το αστυνομικό τμήμα του Newbury. Αποφάσισαν να κλείσουν την υπόθεση και να μην δώσουν συνέχεια. Το να λες την αλήθεια είναι καλό πράγμα. Αυτό είναι αστυνομία!

Παραμονή πρωτοχρονιάς πριν γίνει νόμος η ζώνη ασφαλείας επέστρεφα σπίτι από μια επίσκεψη. Έντεκα και μισή με σταμάτησε ένα περιπολικό.

- Καλησπέρα σας κύριε και ευτυχισμένος ο καινούργιος χρόνος. Ήθελα μόνο να σας θυμίσω τον καινούργιο νόμο η ισχύς του οποίου γίνεται επίσημη σε λίγο και να σας επιστήσω την προσοχή στο ότι τριάντα λεπτά από τώρα θα μπορείτε να κατηγορηθείτε για παραβίαση του νόμου αν δεν φοράτε την ζώνη σας. Σας ευχαριστώ, και πάλι, Ευτυχισμένος ο καινούργιος χρόνος!

Χαιρέτησε με τα δάχτυλα σαν ολόισιο ατσάλι ακουμπώντας το καπέλο του

- Πολλά ευχαριστώ, αξιωματικέ, Ευτυχισμένος ο καινούργιος χρόνος!

Έφυγα χωρίς να βάλω την ζώνη μου, μια και επρόκειτο να την φορέσω σε 29 λεπτά...



Το περίπτερο στο τέλος του Κόσμου

Η αρχική φωτογραφία μοντάζ που δημοσιεύτηκε στις 27 Απριλίου του 2009, δείχνοντας,
υποτείθεται μια επιστήμονα να κρατά ένα αγαλματίδιο 200.000 ετών από τη Σελήνη.

Ολόκληρη η φωτογραφία μονταζ δείχνει πως η αρχική φωτογραφία είχε παρθεί σε ένα
ανοιχτό χώρο μουσείου με πολύ κόσμο.

Λεπτομέρεια που δείχνει καλύτερα πως το αντικείμενο στα χέρια της κοπέλας έχει αφαιρεθεί
με Photoshop και στη θέση του έχει μπεί το αγαλματάκι με τρικ. Κοιτάξτε πως το κράτημα,
οι παλάμες, και τα δάχτυλα είναι αφύσικά σε στάση.
Το αγαλματάκι φαίνεται σαν να μην κρατιέται από τα δάχτυλα..

Και ιδού η πρώτυπη δημοσίευση την οποία μπορείτε να βρείτε κάνοντας κλικ εδώ.

  

Δημοσιεύτηκε από την WEEKLY WORLD NEWS (The world's only reliable news) στις 27 Απριλίου του 2009. Η ιστορία ήταν υπογεγραμμένη από τον ανύπαρκτο δημοσιογράφο Έρικ Βαν Ντάτικεν, το οποίο είναι παιγνίδι πάνω στο όνομα του Έρικ Φον Ντένικεν, ο πρώτος διδάξας ο οποίος θησαύρισε από τους αλαφροΐσκιωτους την δεκαετία του '70. Το ψευδόνυμο Έρικ Βαν Ντάτικεν είναι εδώ ένα ανοικτό καλαμπούρι μεταξύ εκδοτών και αναγνωστών, και η παραδοχή ότι η ιστορία είναι ανέκδοτο.

Αμέσως μετά, πολλές αμερικάνικες ιστοσελίδες άρπαξαν το δημοσίευμα και το ανακύκλωσαν τον Μάιο του 2009, μερικές μάλιστα παρουσιάζοντάς το σαν νόμισμα και όχι σαν αγαλματάκι. Τον Φεβρουάριο του 2011 το δημοσίευμα το ανακάλυψε η Ελληνική μπλογκόσφαιρα και το παρουσίασε με αυτό το ιδιαίτερο στυλ το οποίο χαρακτηρίζει τον  μή-Αμερικανό που καταλαβαίνει όσα καταλαβαίνει από την Αμερικάνικη κουλτούρα της παραδημοσιογραφίας, ή που χρησιμοποιεί το "κύρος" της Αμερικής για να πουλήσει μπούρδες.

Και, με ένα κλικ εδώ βλέπετε και άλλα ρεπορτάζ από τον ίδιο "συγγραφέα". Το αγαπημένο μου είναι οι Γάλλοι επιστήμονες που ανακάλυψαν ένα μικροτσίπ εξωγήινου πολιτισμού χωμένο μέσα στο κρανίο του Ναπολέοντα Βοναπάρτη!

 

Άλλα ενδιαφέροντα Νέα:

Γιαπωνέζικο διαστημπόπλοιο βομβαρδίζει την Χαβάη με ακτίνες που προκαλούν σεισμούς.

 

 Η ιστορία ενός ζευγαριού που τους απήγαγε Ούφο!

 

 Η Χίλαρι υιοθέτησε εξωγήινο μωρό!

Η ζωή, ακόμα και στην Αμερική, ίσως ιδίως στην Αμερική, μπορεί συχνά να είναι πληκτική. Και όπως ξέρουμε το επίπεδο του μέσου Αμερικάνού, της μέσης Αμερικής, δεν είναι, όπως θα λέγαμε, και πολύ βαθύ. Οι άνθρωποι χρειάζονται να ξεδώσουν λιγάκι, διαβάζοντας καμιά μπούρδα ως αντιστάθμισμα των καταθλιπτικών τηλεοπτικών νέων της πραγματικότητας της ζωής. Ναι, μέσα στην Αμερικανική κουλτούρα υπάρχει, πολύ ζωντανό, το γνωστό: "λέμε και καμιά μαλακία για να περνάει η ώρα", εν γνώσει μας, σαν μέρος της καθημερινότητας. Πράγμα το οποίο έξω από την Αμερική παρεξηγείται και παίρνει ο κόσμος τις μπαρούφες σοβαρά...

Και φυσικά, μια που υπάρχει ζήτηση για να δραπετεύσει κανείς από την πραγματικότητα, στην Αμερική, υπάρχει και προσφορά! ντουζίνες φυλλάδες, εφημερίδες και τις πιο πρόσφατες τελευταίες δεκαετίες τηλεοπτικά σόου, και τώρα φυσικά ιστοσελίδες. Οι φυλλάδες βρίσκονται συνήθως δίπλα στα ταμεία των μεγάλων σουπερμάρκετ, και η πρώτη διδάξασα και μεγαλύτερης κυκλοφορίας και πλάκας είναι η National Enquirer.

Το ενδιαφέρον σε όλα αυτά είναι κάτι πολύ απλό που λίγοι το σκέφτονται: Ενώ στην μέση Αμερική τα 99.8% των ανθρώπων ξέρουν ότι τα δημοσιεύματα είναι, και γράφονται ενσυνειδήτως ως μπούρδες για να περνάει η ώρα, και τα 85% αυτών που τα αγοράζουν και τα διαβάζουν ή τα βλέπουν στην τηλεόραση έχουν αρκετή μόρφωση και δείκτη νοημοσύνης να ξέρουν ότι παρακολουθούν αέρα κοπανιστό να περνάει η ώρα, κάτι δεν πάει καλά σχετικά με όλα αυτά έξω από την Αμερική:

Οι άλλοι λαοί δεν έχουν την κοινή γνώση του ότι η τάδε φυλλάδα είναι ακριβώς αυτό και τίποτα παραπάνω, και, με τα 60% κατανόηση των Αγγλικών που έχουν, και το 10% κατανόηση της κουλτούρας της μέσης Αμερικής που έχουν, ειλικρινά και αθώα παρερμηνεύουν τα δημοσιεύματα αποδίδοντάς τους την σοβαρότητα που οι ίδιοι οι Αμερικάνοι, και οι εκδότες ποτέ δεν παίρνουν στα σοβαρά μέσα στην Αμερική.

Κι έτσι, οι μαλακίες που λέμε εν γνώσει μας στην Αμερική να περάσει η ώρα, έξω από την Αμερική αποκτούν μια αύρα σοβαροφάνειας.

Συνήθως αυτά ασχολούνται με τις σεξουαλικές ζωές των διάσημων, πλεκτάνες, τον Έλβις, τους εξωγήινους... άλλες φορές μπαίνουν σε πιο αληθοφανείς σφαίρες όπως οι μπούρδες για συνομωσία της 11ης Σεπτεμβρίου 2001, ή το αν πήγαμε στη Σελήνη, ποιός σκότωσε τον Κέννεντυ, και άλλα που διασκεδάζουν τον μέσο Αμερικανό χωρίς τέλος.

Βέβαια, μια καλή και διασκεδαστική ιστορία δεν λέει ποτέ κάτι που θα την "χαλάσει" για τον κόσμο. Φερ' ειπείν κανείς δεν σκέφτηκε να παρατηρήσει ότι η 21η Δεκεμβρίου του 2012 δεν ήταν το τέλος του σύμπαντος, για τους Μάγια, αλλά απλά η αλλαγή από μια εποχή σε μια καινούργια εποχή, σαν τις δικές μας χιλιετηρίδες για παράδειγμα. Αλλά αυτό δεν λέγεται γιατί τότε θα χάλαγε το καλαμπούρι με το οποίο ο Μέσος Αμερικάνος διασκεδάζει και πολλοί στον υπόλοιπο κόσμο πέφτουν στη λούμπα.

Ή, κανέναν δεν τον ενδιαφέρει να κοιτάξει τις φωτογραφίες που πάρθηκαν από ανεξάρτητες πηγές και δείχνουν τα απομεινάρια στη Σελήνη των αποστολών Απόλλων, ή να διαβάσουν τις επιστημονικές αναφορές τρίτων πηγών που ανεξάρτητα παρακολούθησαν την πορεία των σκαφών στη Σελήνη, γιατί τότε δεν θα είχαν πια το γιαταγάνι της συνομωσίας ότι "δεν πήγαμε στην Σελήνη".

Ο Άρης Επιτίθεται!

Μερικά απλά πράγματα για αρχή:

Το να διερωτόμαστε αν υπάρχει ζωή έξω από την Γη στο σύμπαν, είναι σαν να διερωτάται ένα μυρμήγκι αν υπάρχει ζωή έξω από την μυρμηγκότρυπα.

Το να λέμε ότι εξωγήινοι έχουν έρθει σε επαφή, αλλά οι κυβερνήσεις το κρύβουν, είναι σαν να λέει ένα στρείδι ότι οι άνθρωποι-δύτες που κατεβαίνουν καμιά φορά από την επιφάνεια έχουν έρθει σε επαφή με άλλα στρείδια, και τα άλλα στρείδια του το κρύβουν.

Υπάρχει ζωή έξω από τον πλανήτη μας; Η ερώτηση δεν μπορεί να απαντηθεί πριν πρώτα προσδιορίσουμε τι σημαίνει ζωή.

Μερικοί θα πουν ζωή είναι όταν ένας οργανισμός, έστω και απλούστατος, μπορεί να αναπαράγει κόπιες του εαυτού του. Αλλά αυτό δεν είναι απαραίτητα έτσι γιατί αν ένας συγκεκριμένος οργανισμός δεν φτάνει ποτέ στην παύση του, δεν χρειάζεται αναπαραγωγή.

Άλλοι λένε ότι η ζωή πρέπει να έχει νόηση, αλλά αυτό καταρρίπτεται αμέσως γιατί οι αμοιβάδες δεν έχουν νόηση αλλά είναι ζωή. Και ένα εξελιγμένο όν, μπορεί να έχει από εμάς τόση διαφορά, όσο εμείς από μια αμοιβάδα. Η απλή πραγματικότητα είναι ότι οποιαδήποτε προσπάθεια προσδιορισμού ενός όρου για το τι είναι η ζωή, πρέπει απαραίτητα να συμπεριλάβει τόσες πιθανότητες που η απάντηση είναι ότι ακόμα και το ίδιο το σύμπαν είναι "ζωντανό".

Αυτό βέβαια που μας ενδιαφέρει σε αυτή την ερώτηση είναι το αν θα έρθουμε ποτέ, ή αν έχουμε έρθει ήδη, σε επαφή με ζωή προερχόμενη εκτός του πλανήτη Γής.

Για να σκεφτούμε τις πιθανές απαντήσεις, ας σκεφτούμε τα παρακάτω:

Ο δικός μας πολιτισμός δεν έχει ακόμα την δυνατότητα διαπλανητικών ή διαστρικών ταξιδιών. Άρα, όντα που θα έρθουν σε επαφή με εμάς πρέπει να έχουν πιο προηγμένο πολιτισμό και τεχνολογία από εμάς, για να μπορέσουν να κάνουν το ταξίδι από την Εστία τους έως την Γη.

Ο Στήβεν Χώκινγκ έχει πει, πολύ σωστά, ότι η έστω και λίγο πιο προηγμένη τεχνολογία από την δικά μας θα μας φανεί σαν μαγική. Ίσως μάλιστα να μην μπορούμε καν να την παρατηρήσουμε.

Επαφή με άλλα όντα προϋποθέτει αμετακλήτως και απαραιτήτως ότι τα όντα αυτά θα υπάρχουν σε τρεις διαστάσεις, σε χρόνο, όπως εμείς. Αυτό σημαίνει ότι θα υπόκεινται στους ίδιους νόμους της φύσης σαν και εμάς. Αυτό σημαίνει ότι το ταξίδι τους από την Εστία τους σε εμάς, ανάλογα με το σημείο εκκινήσεως έξω από το ηλιακό σύστημα στο οποίο ανήκει η Γη, θα κρατήσει περίπου 25 με 20.000.000 γήινα χρόνια, και, αν έρθουν μέσα από τον δικό μας γαλαξία.

Το να μας βρει ένας πολιτισμός που βρίσκεται στην γειτονιά μας, δηλαδή κάπου 100.000 γήινα έτη από εμάς, είναι, από την δική τους τη σκοπιά, σαν να λέει ένα λαυράκι σ' ένα μπαρμπούνι έξω από τη Μύκονο, ότι θα πάει να βρει μια συγκεκριμένη αμοιβάδα που πλέει κάπου στον Ατλαντικό Ωκεανό έξω από τις Βερμούδες.

Το πρώτο που μαθαίνει ένας προηγμένος πολιτισμός είναι ότι επαφή με άλλους πολιτισμούς είναι αδύνατη λόγω διαφοράς στο στάδιο εξέλιξης, και διαφορά στο είδος ζωής. Ο παραλληλισμός μεταξύ των Κονκισταδόρων και των Ίνκας είναι απλοϊκός, γιατί και οι δύο ήταν ανθρώπινα όντα με μόνο λίγους αιώνες εξέλιξης σε διαφορά μεταξύ τους. Σε κοσμικά μέτρα και σταθμά, οι Κονκισταδόροι και οι Ίνκας δεν είχαν καμία διαφορά μεταξύ τους.

Το δεύτερο που μαθαίνει ένας πολιτισμός είναι ότι διαστρικά ταξίδια είναι άνευ αντικειμένου λόγω των περιορισμών των τριών διαστάσεων, του χρόνου, και του γεγονότος ότι: Πρώτον, δεν μπορούν να έχουν μέσα στο διαστημόπλοιο επ' άπειρον εφόδια και περιβαλλοντολογικές συνθήκες (εκτός αν το διαστημόπλοιό τους έχει κατασκευαστεί στο Χόλυγουντ του πλανήτη Γη), και Δεύτερον, δεν πρόκειται να βρουν πουθενά στο σύμπαν ένα πλανήτη ακριβώς σαν τον δικό τους για ανεφοδιασμό ή αποίκηση.

"Επαφή" είναι δυνατή μόνο ως την γνώση ότι κάτι υπάρχει "εκεί έξω". Αυτό μπορεί να αποδειχθεί μόνο αν κάποια μέρα ανακαλύψουμε κάποιο ηλεκτρονικό τεχνητό σήμα που προέρχεται από μια πηγή στο διάστημα. Τα δικά μας τηλεοπτικά σήματα έχουν ήδη αναγγείλει την ύπαρξή μας σε ακτίνα 75 ετών φωτός. Η πρώτη τηλεοπτική μετάδοση από την Γη, και ο πρεσβευτής μας στο σύμπαν, ήταν οι εικόνες του Αδόλφου Χίτλερ που καλωσόριζε τον κόσμο στους Ολυμπιακούς αγώνες του Βερολίνου το 1936. Αλλά σε κοσμικές αποστάσεις, 75 έτη φωτός δεν είναι ούτε για φτύσιμο.

Πολιτισμοί που θα ήταν αρκετά κοντά, σε εξέλιξη, στον δικό μας, αρκετά "κοντά" για να μπορούμε να συνεννοηθούμε, δεν θα μπορούσαν να κάνουν το ταξίδι να μας βρουν. Πολιτισμοί που θα μπορούσαν να έρθουν εδώ δεν θα επρόκειτο ποτέ να συνεννοηθούν μαζί μας, περισσότερο από όσο μπορούμε εμείς να συνεννοηθούμε με μια κατσαρίδα. Και, λόγω της προηγμένης πολιτισμικής και τεχνολογικής φύσης τους, δεν θα εξαρτάτο από τις ...κυβερνήσεις μας η απόφαση, ή η δυνατότητα, να μας κρύψουν την παρουσία τους. Πιστέψτε το αυτό.

Η πραγματική ερώτηση είναι, ίσως, το γιατί υπάρχει στην ανθρώπινη άβυσσο η ανάγκη να πιστεύει κανείς στου εξωγήινους. Ποιά ανάγκη κάνει ανθρώπους να πιστεύουν ότι κάποια κυβέρνηση έχει την δυνατότητα να κρύψει μια επαφή, και ότι η επαφή έγινε. Ποιά ανάγκη μας κάνει να θέλουμε να πιστεύουμε ότι οι Γερμανοί Ναζί επιστήμονες της ΝΑΣΑ δεν έστειλαν μερικούς ήρωες στην Σελήνη. Ίσως η ίδια ανάγκη που μας κάνει να θέλουμε να πιστεύουμε ότι η 11 Σεπτεμβρίου 2001 ήταν κάποια σκοτεινή κυβερνητική συνομωσία...

Η ανάγκη αυτή πουλάει φυλλάδες και τηλεοπτικά σόου, είναι προσοδοφόρα για μερικούς, άρα, τρέφεται και ενθαρρύνεται να υπάρχει για να βγάζουν λεφτά αυτοί που πουλάνε στο κοινό την διαιώνισή της τροφής αυτής της ανάγκης.

Η ίδια η ανάγκη για πίστη σε τέτοιες θεωρίες είναι ακριβώς η ίδια ανθρώπινη ανάγκη που κάνει άλλους ανθρώπους να καταφεύγουν σε διάφορα δόγματα, θρησκείες, η ιδεολογισμούς, όπως ο Χριστιανισμός, ο Κομμουνισμός, ο Αθεϊσμός, ο Βουδισμός. Η πίστη σε εξωγήινους και συνομωσίες, τελικά δεν είναι παρά άλλη μια "θρησκεία".

Διότι, είναι η ανθρώπινη φύση, την οποία δεν μπορούμε να αλλάξουμε, να πιστεύουμε σε κάτι πέρα από τον έλεγχό μας, ή την κατανόησή μας. Μετά την πρώτη μας ανάσα, οι γονείς ήταν το Παν, και μετά ένα δυό χρόνια έγιναν η πηγή ασφάλειας. Όταν όμως μεγαλώσαμε πάνω από έξι εφτά χρόνια, και ιδίως αργότερα όταν μπήκαμε στην αβεβαιότητα της βιοπάλης, ήταν βιολογικά απαραίτητο να αντικατασταθούν οι γονείς με καινούργιες, πέρα της κατανόησής μας, πηγές ασφάλειας. Τόσο πέρα της κατανόησής μας όσο ήταν οι γονείς όταν ήμασταν τριών μηνών. Και δεν υπάρχει μεγαλύτερη σιγουριά από αυτή που δίνει η πίστη ότι κάποιος "εκεί έξω" ξέρει περισσότερα από εμάς, είναι πιο δυνατός από εμάς, και κινεί τα νήματα της ύπαρξής μας. Ο Θεός, ο Χριστός, η κεντρική επιτροπή, ο καθηγητής της έδρας, οι εξωγήινοι... ο Μαρξ ή ο Έλβις! ή, οι σκοτεινές δυνάμεις της κυβέρνησης. Το ωραίο είναι ότι μια θρησκεία, πίστη, ιδεολογία, ή οι εξωγήινοι και οι συνομωσίες, δεν μπορούν ποτέ να αποδειχθούν. Ότι υπάρχουν, ή ότι δεν υπάρχουν. Περί ορέξεως (του τι διαλέγει κανείς σαν πίστη του, και με ποιό καμουφλάζ), κολοκυθόπιτα.

ΥΓ. Ο όρος "terraforming", πού εννοεί την σταδιακή μετατροπή των περιβαλλοντολογικών συνθηκών ενός πλανήτη με τεχνητά μέσα, πχ. να βάλουμε φυτά στον Άρη που να επιζούν στην τωρινή του κατάσταση αλλά να προσθέσουν Οξυγόνο στην ατμόσφαιρα με φωτοσύνθεση, και να τον ζεστάνουν δημιουργώντας συνθήκες θερμοκηπίου, χρειάζονται εκατομμύρια χρόνια για να φέρουν αποτέλεσμα. Δηλαδή, το να το κάνουμε εμείς στον Άρη, ή να το κάνουν άλλοι σε εμάς, δεν ενδιαφέρει εκείνους που εστιάζουν στο αν ήρθαν εξωγήινοι στο Ρόσγουελ του Νέου Μεξικού την δεκαετία του 50, και αν η Αμερικανική κυβέρνηση το κρύβει 60 χρόνια τώρα. Από την άλλη μεριά, ίσως η αλλαγή κλίματος που παρατηρούμε να έχει να κάνει με εξωγήινους! :-)

Άλλη μια μέρα στον Παράδεισο

Χιονίζει τρείς μέρες τώρα

Το πρωί παίρνουμε μπρέκφαστ πάντα μαζί. Η Μαργαρίτα επιμένει πάντα να μου φτιάχνει το καπουτσίνο μου, και όταν πρέπει να φύγει για υπηρεσία 7 το πρωί, το αφήνει έτοιμο ώστε εγώ να χρειάζεται απλά να το ζεστάνω όταν ξυπνήσω. Μεσημεριανό και βραδινό πότε μαγειρεύουμε μαζί, πότε εκείνη, πότε εγώ. Το μεσημέρι τρώμε στο τραπέζι της κουζίνας, που είναι και η μόνη μας τραπεζαρία, και το βράδυ όταν ετοιμάσουμε τα πάντα, τα φέρνουμε στον καναπέ, δίπλα στο τζάκι, και τρώμε βλέποντας κάποια ταινία στην πλάσμα 50 ιντσών με το καλό στέρεο. Δεν μπορεί να μας ακούσει κανείς, οπότε και ο ήχος είναι στα σωστά επίπεδα!

Έχουμε πολλές συνταγές, και όλα μας τα κρέατα είναι πάντα από φίλους κτηνοτρόφους, φρέσκα, όπως και τα αυγά. Ταλιατέλες φτιάχνουμε μαζί από την αρχή με αλεύρι και αυγά, και ψωμί ζυμώνουμε μαζί. Έχω διάφορες συνταγές για ψωμί, και η σπέσιαλ έχει μέσα γλυκάνισο, γάλα, και μέλι, με σουσάμι από πάνω!

Ήμουνα πάντα σπιτόγατος, και από τότε που πήρα το διαζύγιο το 2001 είχα φτιάξει δικό μου νορμάλ, επί τέλους, σπίτι δίπλα στον Ατλαντικό Ωκεανό στη Μασαχουσέτη, μαγείρευα, καθάριζα, το κράταγα κουκλάκι, μέχρι που φιλενάδες που ερχόντουσαν για κανένα Σαββατοκύριακο το ζήλευαν γιατί ήταν πιο πολύ "σπίτι" από το δικό τους.

Και τώρα, η Μαργαρίτα εργάζεται 6 ώρες την ημέρα, 6-7 μέρες την εβδομάδα, και εργάζομαι κι εγώ τις ίδιες ώρες στο κομπιούτερ. Πότε βάζει ηλεκτρική σκούπα εκείνη, πότε εγώ, και το ίδιο με το ξεσκόνισμα, το πλύσιμο πιάτων, όλες τις δουλειές, όποιος την πιάσει να την κάνει, χωρίς πρόγραμμα, είτε εκείνη είτε εγώ.
 

Ο Κώστας με τον Πρόεδρο του Πανεπιστημίου
και τον Πρόεδρο της Σέσνα

Για μετά το μπρέκφαστ σήμερα, είχαμε email από τον Κώστα τον γιό μου, ο οποίος προχτές γνώρισε τον Πρόεδρο της εταιρείας κατασκευής αεροπλάνων Σέσνα, ο οποίος και του ζήτησε, ως Συντάκτη Νέων της εφημερίδας Avion να δοκιμάσει το καινούργιο Σέσνα 162, δύο δείγματα των οποίων έφερε μαζί του για το Πανεπιστήμιο, και να γράψει ένα άρθρο για την εφημερίδα, και να το στείλει και στο τμήμα δημοσίων σχέσεων της Σέσνα. Ο Κώστας, που παίρνει μπρέκφαστ με τον Πρόεδρο του Πανεπιστημίου στο γραφείο του κάθε βδομάδα, φεύγει σήμερα για το Λος Άντζελες, όπου θα μείνει στο Χόλυγουντ, στο ξενοδοχείο Ρενεσανς δίπλα στο Θέατρο Κόντακ όπου απονέμονται τα Όσκαρ, για μια κονφερανς Συντακτών. Την άλλη βδομάδα είναι να πάει σε ένα σεμινάριο στο Μπατόν Ρουζ, νότια της Νέας Ορλέανης.

Σήμερα το πρωί λοιπόν, μετά από το μπρέκφαστ μας, η Μαργαρίτα τηλεφώνησε στον Αντρέα και τον Νικόλα να μην ρισκάρουν να έρθουν στη δουλειά μέσα στο χιόνι, και η ίδια ...εργάζεται εδώ από πίσω μου στον καναπέ με τις πυτζάμες. Και εγώ θα εργαστώ αν έχουμε ακόμη ηλεκτρικό όταν δημοσιεύσω αυτή την ανάρτηση!

Συνεχίζει να χιονίζει, τρίτη μέρα. Οι συγχωριανοί με τα τρακτέρ και τις μπουλντόζες καθαρίζουν τον δρόμο συνέχεια, αλλά έχει πέσει κοντά ένα μέτρο. Από την Φλωρεντία έχουμε κοπεί. Μόνο στο Φορλί μπορούμε να πάμε αν χρειαστεί.

 

Και θα χρειαστεί να πάμε Παρασκευή να πάρουμε τον φίλο μου τον Τομ που έρχεται να μας δει από το Όρεγκον! Έχω να τον δω 14 χρόνια από την Βοστώνη, όταν έφυγε για καινούργια δουλειά στο Όρεγκον. Είχαμε γνωριστεί το 1994 σε μια διαφημιστική εταιρία όπου ήταν Καλλιτεχνικός Διευθυντής και εγώ ήμουνα Διευθυντής Παραγωγής. Είναι καταπληκτικός φωτογράφος, συγγραφέας, και έχει υπέροχο αστέρευτο χιούμορ. Σήμερα το πρωί καθώς προσγειωνόταν στη Ρώμη του έστειλα με SMS "Ο Άγιος Πατέρας σε καλωσορίζει στη Ρώμη, και, για σήμερα μόνο, δεχόμαστε και Εβραίους!"

Στη Ρώμη θα είναι με τις αδελφές του, και την Παρασκευή θα έρθει σε εμάς μόνος του με τραίνο. Ήταν να τον πάρουμε από την Φλωρεντία, μιάμιση ώρα κορδέλες δυτικά, αλλά τώρα που το πέρασμα έκλεισε από το χιόνι, πρέπει να πάει Μπολόνια, να αλλάξει για Φορλί και θα τον πάρουμε από το Φορλί που είναι 40 λεπτά ανατολικά. Μου ζήτησε οδηγίες τι να δει στην Ρώμη και του έστειλα ότι μπορούσα, συμπεριλαμβανομένου και την Trevi Fountain, αλλά δεν ήμουν σίγουρος αν πρέπει να ρίξει μέσα 20 σεντς και να κάνει ευχή, ή να ρίξει μέσα την αδελφή του και να ζητήσει 20 σεντς από τον φύλακα.

Ο Τομ έγραψε και το καταπληκτικό "Η Εκκλησία του Έλβις -Ανοικτή όλο το 24ωρο!" του οποίου αποσπάσματα σας είχα μεταφράσει πέρσι σε αυτή την ανάρτηση! Θα τον ρωτήσω αν επιτρέπεται, και αν συμφωνήσει θα σας δείξω κάμποσες από τις καταπληκτικές του φωτογραφίες, τρείς των οποίων, μια τεράστια ζωγραφιά σε ένα τοίχο κάπου, ένα άγαλμα σε μια πλατεία, και την πινακίδα ενός καφενείου στο Νέο Μεξικό, βάζω ήδη εδώ στο τέλος της ανάρτησης.

Τομ Γκλασμαν, "ΙΧ-Γκοντζίλα"

Τομ Γκλασμαν, "Η Σκιά"

Τομ Γκλασμαν, "Ζαχαρωτά"

Βατικανό

όλες οι φωτογραφίες © 2008 Αποθήκη Σκέψης/thinkworks.com

κλικ εδώ για μεγάλη εικόνα High Definition

Η τρίτη εκκλησία του Αγίου Πέτρου που κτίστηκε στην Ρώμη, πάνω στα ερείπια των παλαιότερων κτισμάτων, και στέκει μέχρι σήμερα μέσα στο κράτος του Βατικανού, άρχισε να χτίζεται στις 18 Απριλίου του 1506, 53 χρόνια μετά την άλωση της Πόλης, και τελείωσε στις 18 Νοεμβρίου του 1626, 120 χρόνια αργότερα. Μια λίγο γνωστή λεπτομέρεια είναι ότι ενώ ο ναός χτίστικε από το 1506 έως το 1626, ο Μιχαήλ Άγγελος δημιούργησε το έργο του, την οροφή της Καπέλας Σιστίνας, μεταξύ του 1508 και 1512. Δηλαδή, η εργασία του Μιχαήλ Άγγελου είχε τελειώσει 114 χρόνια πριν ολοκληρωθεί ο ναός του Αγίου Πέτρου, δίπλα στον οποίο τώρα στέκεται η Καπέλα Σιστίνα.

Ο τρούλος του Αγίου Πέτρου έχει τελικό ύψος 136,57 μέτρα από το πάτωμα της εκκλησίας με εσωτερική διάμετρο 41,47 μέτρα. Με άλλα λόγια, ο ουρανοξύστης Empire State Building στο Μανχάταν είναι μόνο 2,79 φορές ψηλότερος!

Ο ναός της Αγίας του Θεού Σοφίας, χτισμένη επί Ιουστινιανού από τον Ισίδωρο και τον Ανθέμιο στην Κωνσταντινούπολη χρειάστηκε μόνο 5 χρόνια να κτιστεί, και μετά τα εγκαίνια της στις 27 Δεκεμβρίου του 537 είχε επί 969 χρόνια τον πιο μεγάλο και θαυμαστό τρούλο που είχε κατασκευάσει η αρχιτεκτονική και η μηχανική των ανθρώπων, 55,6 μέτρα από το πάτωμα, με διάμετρο ελαφρά ελλειπτική μεταξύ 31,24 και 30,86 μέτρα. Ο καθεδρικός ναός της Σεβίλλης, που κτίστηκε μεταξύ του 1402 και 1506, κράτησε τον τίτλο του μεγαλύτερου τρούλου από το 1506 για 120 χρόνια μέχρι την αποπεράτωση του Αγίου Πέτρου στην Ρώμη το 1626.

Σήμερα, η εκκλησία του Αγίου Πέτρου προορισμός προσκυνητών και τουριστών από όλο τον κόσμο επιβάλει στον επισκέπτη το μεγαλείο του ανθρώπινου πνεύματος συνάμα με την υποταγή στην Ρωμαιοκαθολική εκκλησία.

κλικ εδώ για μεγάλη εικόνα High Definition
αν την δείτε μεγάλη, ίσως να βρείτε μια έκπληξη...

Να και δύο γνώριμα αντικείμενα σε ΑΚΡΙΒΕΣΤΑΤΗ κλίμακα, για να δώσουν το πραγματικό μέγεθος του Αγίου Πέτρου (της εκκλησίας, όχι του Αγίου).

Πρόσοψη Αγίου Πέτρου: 114,69 μέτρα
Μήκος Boeing 747-400: 75 μέτρα
Πρόσοψη Παρθενώνα: 30,9 μέτρα

Σε αυτή τη φωτογραφία, η οποία ήταν πανάκριβη για να γίνει όπως καταλαβαίνετε, η ρέπλικα του Παρθενώνα κατασκευάστηκε από αφρολέξ με ακρίβεια από συνεργείο του Βρετανικού Μουσείου, πάνω στις στέγες δυτικά της εκκλησίας, και η πρόσοψή του είναι στο ίδιο ακριβώς επίπεδο απόστασης από εμάς με την πρόσοψη της εκκλησίας. Το τζάμπο της Λουφτβάφε (ξέρω, Λουφτχάνσα λέγεται αλλά εγώ προτιμώ να τη λέω Λουφτβάφε -που είναι και η αγαπημένη εταιρεία του Παπαράτσι [πάπας Ρατσίνγκερ]), το κατεβάσαμε στην μέση της πλατείας με το δεξί φτερό να ακουμπάει την πόρτα της εκκλησίας, άρα η άτρακτος είναι 32 μέτρα κοντύτερα σε εμάς από την πρόσοψη. Εμείς, στεκόμαστε με τη φωτογραφική μηχανή 215 μέτρα απόσταση από την πρόσοψη! Αν ο Άγιος Πέτρος ήταν η Βουλή των Ελλήνων, εμείς θα ήμασταν στο MacDonald's του Συντάγματος.

Ο τρούλος του Αγίου Πέτρου είναι βέβαια 115 μέτρα πίσω από την πρόσοψη. Αν ο τρούλος καθόταν πάνω στον Παρθενώνα, θα περίσσευαν κάπου 6 μέτρα δεξιά και άλλα 6 αριστερά.



Εδώ, βλέπετε πάλι σε ακριβή κλίμακα και θέση ως προς τον Βορρά, την Αγιασοφιά, την εκκλησία και την πλατεία του Αγίου Πέτρου, και τον βράχο της Ακρόπολης.