Δυστυχήματα

Στο πιλοτήριο του Μαξίμου ο αυτόματος πιλότος προχωρεί προς την ρήξη, αφ' ότου ηθελημένα άλλαξε η πορεία στις 25 Ιανουαρίου. Απομένει να δούμε αν οι επιβάτες θα αρχίζουν να φωνάζουν πανικοβλημένοι λίγα δευτερόλεπτα πριν την δραχμή και αν η πόρτα του Μαξίμου θα είναι κλειδωμένη από μέσα.

Το πρόβλημα ενός ψυχασθενούς είναι ότι ανά πάσα στιγμή δεν είναι σε θέση να αξιολογήσει αν το αποτέλεσμα των αποφάσεών του θα επηρεάσει την ζωή άλλων, και, αν ναι, το κατά πόσο αυτό είναι σωστό και κατά πόσον έχει δικαίωμα να το κάνει.

Η ομορφιά της δημοκρατίας είναι ότι το αποδεκτό (σωστό;) είναι αυτό που λέει η πλειοψηφία, και έχουμε τόσα παραδείγματα κοινωνικής ηθικής για την οποία ίσχυε ένα πράγμα πριν ένα αιώνα και το εντελώς αντίθετο σήμερα. Η πλειοψηφία δεν μπορεί να θεωρηθεί ψυχασθενής μόνο-και-μόνο επειδή έτσι την βλέπει η μειοψηφία. Αυτό θα πει δημοκρατία. Όμως υπάρχει και ένας άλλος ορισμός, πιο αντικειμενικός για την ψυχασθένεια: το αν μία απόφαση, και μία πορεία, οδηγεί στην αυτοκαταστροφή, είτε ενός ατόμου είτε της πλειοψηφίας.

Εν τω μεταξύ, το γεγονός είναι ότι οι 149 στους 150 επιβαίνοντες στην πτήση 9525 είχαν ψηφίσει εναντίων του ενός, που είχε αποφασίσει την καταστροφή όλων. Όμως και με την υπόθεση του πιλοτηρίου Μαξίμου, την πορεία των πιλότων την επέλεξαν μόνο τα 22% των εγγεγραμμένων και 36% των έγκυρων ψήφων... Και από αυτά τα 22%, η πλειοψηφία περίμενε άλλη πορεία. Όχι δραχμή.

Τίθεται δηλαδή το θέμα του αν μπορεί, σε μία δημοκρατία, η μειοψηφία της μειοψηφίας να αποφασίσει για όλους. Δημοψήφισμα αμέσως, θα μου πείτε. Όμως, το δημοψήφισμα δεν θα σημαίνει τίποτα διαφορετικό από την διατήρηση ή την αλλαγή κυβέρνησης, οπότε λογικότερο θα είναι οι βουλευτικές, κατ' ευθείαν

. 

Θα ανοίξει όμως η πόρτα του Μαξίμου ή θα την κρατήσουν κλειστή λέγοντας ότι το κλειδί τους το πήρε η Μέρκελ και δεν μπορούν να ανοίξουν;

Και αν γίνει η ρήξη, θα λέμε μετά ότι επήλθε λόγω ψυχασθένειας;

Δυστύχημα #3

Τώρα πια μπορούμε να είμαστε σίγουροι ότι η πτώση της πτήσης 9525 της Τζέρμανγουίνγκς ήταν αποτέλεσμα ιατρικού περιστατικού το οποίο συνέβη στον συγκυβερνήτη. Δυστυχώς δεν είναι το είδος του περιστατικού το οποίο θα δικαιολογούσε την τραγωδία σαν ατύχημα. 

Ο άνθρωπος από την φύση του κάνει τα πάντα για να ζει και να επιζεί. Το νευρικό σύστημα του ανθρώπου, με τον εγκέφαλο την κορωνίδα του νευρικού συστήματος, έχει μόνο μία αποστολή από την φύση: Να επιζεί. Όταν ο εγκέφαλος κινεί βήματα τα οποία βλάπτουν τον άνθρωπο (αυτοκτονία, παραδείγματος χάριν), από τον ορισμό, αυτό, είναι δυσλειτουργία του εγκεφάλου. Νευρολογική, ή ψυχική ασθένεια. Χρόνια, προσωρινή, ή στιγμιαία, αλλά αυτοκαταστροφική και θανατηφόρα.

Η αυτοκτονία, για οποιοδήποτε λόγο, αιτία, δικαιολογία, κίνητρο ή προσωπική αντίληψη, έχει σαν αιτία ψυχική ασθένεια και σαν αφορμή την στιγμή όταν η υποκειμενική κρίση του πάσχοντος ξεκινά τα βήματα προς την αυτοκαταστροφή.

Όμως, όταν ο πάσχων άνθρωπος που αποφασίζει να αυτοκαταστραφεί παίρνει μαζί του και άλλους ανθρώπους, αυτό δεν λέγεται πλέον πρώτιστα αυτοκτονία. Λέγεται φόνος. Στην προκειμένη περίπτωση μαζικός φόνος.

Ένας δολοφόνος που δολοφονεί αγνώστους, χωρίς στοιχεία προσωπικού μίσους ή εκδίκησης... εκείνος που απλά δέχεται την απόφαση να δολοφονήσει 149 άγνωστους ανθρώπους καθώς αυτοκτονεί, το κάνει αυτό ευρισκόμενος σε μία κατάσταση απόσπασης του εαυτού από την ιδέα της κοινωνικότητας, της σύνδεσης με άλλα ανθρώπινα όντα: δεν βλέπει τους ανθρώπους που δολοφονεί σαν ανθρώπινες υποστάσεις. Μία κατάσταση που δίνει στον ψυχασθενή τον προσδιορισμό "sociopath". 

Ένας 28χρονος κοινωνιοπαθής αυτόχειρας πιλότος με 630 ώρες πτήσης (αρχάριος) --ο οποίος με κάθε ορισμό των εννοιών έπασχε έστω και προσωρινά από ψυχική ασθένεια, μπόρεσε να δολοφονήσει έναν κυβερνήτη με 10.000 ώρες πτήσεις, 16 μαθητές, 2 δασκάλους, 2 μωρά, 6 συναδέλφους και άλλους 122 ανθρώπους επειδή η Τζέρμανγουίνγκς δεν είχε τον κανόνα (στάνταρντ στις ΗΠΑ) του να μην μένει ποτέ ένας πιλότος μόνος του στο πιλοτήριο, και επειδή τα μέτρα ασφαλείας του πιλοτηρίου δεν επέτρεψαν στον κυβερνήτη να μπορεί να επιστρέψει στο πιλοτήριό του.

Αυτό που είναι αξιοσημείωτο είναι ότι αυτή η μαζική δολοφονία-αυτοκτονία έγινε δυνατή επειδή ο κυβερνήτης αποφάσισε να πάει στην τουαλέτα. Ένα τυχαίο γεγονός στην απόλυτα κατάλληλη, σωστή στιγμή και θέση του αεροπλάνου την οποία στιγμή ο δράστης δεν ήταν δυνατόν να την έχει προγραμματίσει. Οπότε, προστίθεται η ερώτηση του αν ο δράστης είχε σχεδιάσει το τι θα κάνει και περίμενε πτήση μετά από πτήση την ευκαιρία, ή αν το αποφάσισε ξαφνικά εκείνη την στιγμή όταν του παρουσιάστηκε η ευκαιρία...

...κατά μακρά αλλά ευθεία προέκταση οι 149 άνθρωποι που δολοφονήθηκαν ήταν κι αυτοί θύματα του Μπιν Λάντεν και της 911, αλλά και της αεροναυτικής βιομηχανίας, γιατί από τότε οι πόρτες των πιλοτηρίων ενισχύθηκαν έτσι ώστε να μην υπάρχει περίπτωση να ανοίγουν από έξω, και η διεθνής αεροναυτική βιομηχανία δεν μπόρεσε να βρει τρόπο να προβλέψει τέτοιο περιστατικό και να δώσει στους πιλότους τον τρόπο να επιστρέψουν στο πιλοτήριό τους από την άλλη μεριά της πόρτας... Ζούμε σε μία εποχή κατά την οποία βάζουμε τόσα "τραυμαπλάστ", και προσθέτουμε τόσες διορθώσεις επί διορθώσεων, που δεν έχουμε πια το έλεγχο της δομής των προβλημάτων.

Δυστύχημα #2

Όταν συμβαίνει ένα αεροπορικό ατύχημα είναι πάντοτε αποτέλεσμα τριών, τεσσάρων ή περισσότερων παραγόντων που εντελώς τυχαία συμβαίνουν μαζί ή επακόλουθα...

Τώρα μαθαίνουμε από τους Τάιμς της Νέας Υόρκης ότι στην πτήση της Τζέρμανγουίνγκς που έπεσε σε μία χαράδρα των Άλπεων στις 24 Μαρτίου, ένας από τους δύο πιλότους είχε κλειδωθεί έξω από το πιλοτήριο.

Αυτό από μόνο του δεν θα ήταν δυνατόν να προκαλέσει ατύχημα. Συμβαίνει άλλωστε! Πρόσφατα, στις 29 Ιανουαρίου 2015, ο κυβερνήτης της πτήσης Ντέλτα 1651 από Μινεάπολη στο Λας Βέγκας κλειδώθηκε έξω από το πιλοτήριό του και το αεροπλάνο το προσγείωσε μόνος του ο συγκυβερνήτης χωρίς το παραμικρό πρόβλημα, σαν ρουτίνα. Άλλωστε στις Αμερικανικές εταιρείες αερογραμμών, ο κυβερνήτης και ο συγκυβερνήτης είναι ισάξιοι σε ικανότητα και μάλιστα εναλλάσσουν το ποιός πετάει το αεροπλάνο πτήση-μετά-από-πτήση, μια και στις γραμμές εσωτερικού μπορεί να πετάν με το ίδιο αεροπλάνο και πλήρωμα μέχρι και 4-5 ή 6 πτήσεις την ημέρα.

Αερογραμμές Ευρωπαϊκές και πολύ περισσότερο οι αερογραμμές της Ασίας έχουν, λόγω κουλτούρας και νοοτροπίας περισσότερο διαχωρισμό μεταξύ κυβερνήτη και συγκυβερνήτη. 

Τι μπορεί να συνέβη στην πτήση της Τζέρμανγουίνγκς, αν πράγματι κλειδώθηκε ένας από τους δύο πιλότους απ' έξω και ποιοι τυχαίοι παράγοντες συνέκλιναν για να γίνει το ατύχημα;

Το αεροπλάνο έφτασε στο προκαθορισμένο ύψος πτήσης των 11.580 μέτρων αλλά έμεινε εκεί μόνο για 6-7 λεπτά πριν αρχίσει να χάνει ύψος.

Είναι πολύ πιθανό και λογικό ο ένας από τους δύο πιλότους να περίμενε να φτάσουν στο ύψος κανονικής πορείας για να πάει στην τουαλέτα.

Φεύγοντας από το πιλοτήριο ο ένας πιλότος, έπρεπε ένα μέλος του πληρώματος καμπίνας να μπει στο πιλοτήριο μέχρι να επιστρέψει ο πιλότος, για να είναι πάντα δύο άτομα μέσα στο πιλοτήριο. Αυτό αλλού είναι νόμος, αλλού κανονισμός, και αλλού απλή πρακτική παράδοσης. Δεν έχει διευκρινισθεί ακόμα το αν για την Λουφτχάνσα και την Τζέρμανγουίνγκς είναι νόμος, κανονισμός ή παράδοση, ή αν δεν το ακολουθούν. Πάντως στην συγκεκριμένη περίπτωση η πόρτα του πιλοτηρίου έκλεισε με ένα μόνο άτομο, τον ένα από τους δύο πιλότους, μέσα στο πιλοτήριο μόνο του. Πρώτος παράγοντας.

Η χρόνοι που γνωρίζουμε σαν γεγονός από τα ραντάρ που παρακολουθούσαν την πτήση, επιβάλλουν την υπόθεση ότι ο πιλότος δεν θα είχε προλάβει να πάει τουαλέτα και να γυρίσει πριν αρχίσει το αεροπλάνο να χάνει ύψος. Άρα, ότι συνέβη, συνέβη πριν επιστρέψει προς το πιλοτήριο ο δεύτερος πιλότος.

Όταν ο πιλότος ετοιμαζόταν να επιστρέψει, ένοιωσε το αεροπλάνο να χάνει ύψος. Χτύπησε την πόρτα να του ανοίξει ο πιλότος που ήταν μέσα αλλά δεν πήρε απάντηση. Επί 6-7 λεπτά χτυπούσε και προσπαθούσε να σπάσει την πόρτα χωρίς να τα καταφέρει, μέχρι που το αεροπλάνο συνετρίβη στο βουνό.

Τι συνέβη μέσα στο πιλοτήριο; Μόνο δύο εκδοχές υπάρχουν: Ή ο πιλότος που ήταν μόνος του έπαθε κάποιο ιατρικό περιστατικό ένα ή δύο λεπτά αφού πήγε στην τουαλέτα ο άλλος πιλότος, όπως συγκοπή καρδιάς, και έμεινε λιπόθυμος ή νεκρός, ή, αποφάσισε να αυτοκτονήσει παίρνοντας μαζί του 149 ανθρώπους. Μεταξύ των δύο πιθανοτήτων, η ιατρική έκτακτη ανάγκη είναι κατά πάρα πολύ περισσότερο πιθανή από το να κάνει τέτοιο έγκλημα επί τούτου ένας βετεράνος και υγιής Γερμανός πιλότος. Την πιθανότητα αυτοκτονίας δεν την θεωρώ πιθανή στη συγκεκριμένη περίπτωση.

Γράφει το Εθνος ότι "οι Γάλλοι ειδικοί εκτιμούν ότι μόνο δύο λόγοι μπορούν να συντρέχουν με δεδομένο ότι ο συγκυβερνήτης έμεινε μόνος του στο πιλοτήριο: ή ήθελε να αυτοκτονήσει ή ένιωσε ξαφνική αδιαθεσία. Ωστόσο προσθέτουν ότι το ενδεχόμενο ασθένειας είναι σχεδόν απίθανο καθώς οι προσεκτικές και συνειδητές κινήσεις που απαιτούνται για να αρχίσει η πορεία καθόδου επί 11 λεπτά του Airbus δεν θα μπορούσαν να γίνουν από έναν άνθρωπο που παρουσίασε ξαφνικό πρόβλημα υγείας". Αυτό δεν είναι απαραίτητα έτσι γιατί καθώς έχανε τις αισθήσεις του ο πιλότος θα είχε προλάβει να αρχίσει την κατάβαση, όχι όμως τις τελικές εισαγωγές δεδομένων για πορεία και προορισμό.

Όμως και αυτός ο παράγοντας, ιατρικής έκτακτης ανάγκης (λιποθυμίας ή θανάτου του πιλότου) δεν εξηγεί το ότι το αεροπλάνο άρχισε να χάνει ύψος. Ο αυτόματος πιλότος θα το είχε κρατήσει σε κανονική πτήση μέχρι το Ντίσελντορφ. Μόνο ανθρώπινη επέμβαση θα είχε αποσυνδέσει τον αυτόματο πιλότο.

Ο αυτόματος πιλότος καθορίζει μόνο το ύψος και την πορεία (βλ. επεξηγητική φωτογραφία στην αρχή της ανάρτησης). Η ταχύτητα και λειτουργεία των μηχανών ελέγχεται από άλλο αυτοματισμό, παράλληλο αλλά ξεχωριστό του αυτόματου πιλότου, που λέγεται ώτο-θρότλ. Η ταχύτητα έμεινε σταθερή, άρα μόνο ένας διακόπτης ενοχλήθηκε: του αυτόματου πιλότου, και, μόνο όσον αφορά το υψόμετρο, όχι την πορεία. Υπάρχουν διαφορετικά κουμπιά για υψόμετρο και για πορεία στον αυτόματο πιλότο, και ένα τρίτο κουμπί που αποσυνδέει τον αυτόματο πιλότο στο σύνολό του. Για να αλλάξει πορεία το αεροπλάνο, ή για να ξεκινήσει προσγείωση, πρέπει πρώτα να εισαχθούν αρκετά στοιχεία στο κομπιούτερ και μετά να ενεργοποιηθούν οι διακόπτες για να ακολουθήσουν τα καινούργια δεδομένα.

Από εδώ και πέρα μπορούμε να κάνουμε μόνο υποθέσεις, αλλά καμία από αυτές δεν είναι δυνατόν να ισχύσει αν ο πιλότος σκεπτόταν λογικά, ή είχε όλες τις αισθήσεις του.

Πρώτος, λοιπόν, παράγων: Δεν μπήκε στο πιλοτήριο μέλος του πληρώματος να περιμένει να επιστρέψει ο άλλος πιλότος από την τουαλέτα.

Δεύτερος παράγων: Ο πιλότος που έμεινε στο πιλοτήριο έπεσε θύμα ιατρικής εκτάκτου ανάγκης 2-3 λεπτά αφού πήγε στην τουαλέτα ο άλλος πιλότος.

Τρίτος παράγων: Καθώς ο πιλότος έχανε τις αισθήσεις του, ανήμπορος και χωρίς να έχει αρκετή δύναμη και αισθήσεις να επικοινωνήσει με το έδαφος, άρχισε την διαδικασία αλλαγής πορείας προς το κοντινότερο αεροδρόμιο. Μία διαδικασία η οποία θα ξεκινούσε από το να αρχίσει να  χάνει ύψος ακριβώς με την τιμή ανά λεπτό που παρατηρήθηκε. Όμως έχασε τις αισθήσεις του πριν τελειώσει την εισαγωγή δεδομένων στο κομπιούτερ του αυτόματου πιλότου.

Τέταρτος παράγων: οι πόρτες των πιλοτηρίων, μετά τις 11 Σεπτεμβρίου του 2001, είναι αδύνατον να παραβιαστούν από έξω.

Δηλαδή, δύο ανθρώπινα λάθη:

1. Δεν μπήκε μέλος του πληρώματος καμπίνας στο πιλοτήριο.

2. Καθώς έχανε τις αισθήσεις του ο πιλότος επέλεξε να επέμβει στον αυτόματο πιλότο αντί να ξεκλειδώσει την πόρτα για τον συνάδελφό του και να την αφήσει ανοιχτή καθώς λιποθυμούσε.

υγ. Έχοντας προτείνει αυτή την γνώμη μου, ότι η πιθανότητα να πρόκειται για αυτοκτονία είναι αμελητέα μπροστά στις συγκριτικά τόσο αυξημένες πιθανότητες ιατρικής έκτακτης ανάγκης, πρέπει επίσης να πω ότι αν ήθελε να αυτοκτονήσει, διάλεξε το μέρος όπου δεν θα υπήρχαν και θάνατοι στο έδαφος, στοχεύοντας τις Άλπεις. Για να το κάνει όμως αυτό θα έπρεπε να ποντάρει στο ότι ο άλλος πιλότος θα πήγαινε κατά σύμπτωση στην τουαλέτα ακριβώς την στιγμή που πήγε. Αν ο πιλότος είχε βγει από το πιλοτήριο για οποιονδήποτε λόγο εκτός από το να πάει στην τουαλέτα, ήταν υποχρεομένοι να το είχαν ανακοινώσει στο έδαφος από τον ασύρματο. Χωρίς αμφιβολία, υπάρχουν πολλές ενδείξεις για το ότι ίσως ήταν αυτοκτονία. Αλλά η πραγματικότητα είναι πάντα πιο περίεργη, και πιο απλή, από τις υποθέσεις που εκάστοτε γίνονται. Φαίνεται πως η "αυτοκτονία του πιλότου" είναι η πρώτη διαθέσιμη δικαιολογία στην οποίαν πηγαίνει κανείς αρχικά --όπως και στην πτήση 370 στην Μαλαισία πέρσι. Η αυτοκτονία είναι πάντα πολύ πιο συμφέρουσα για τις εταιρείες από την παραδοχή σφάλματος ή προβλήματος στους κανονισμούς ή την επαγγελματικότητα των πληρωμάτων, ή την κατασκευή των αεροπλάνων...

Σέλφι

Ταρατατζούμ καμπούνγκ καμπούνγκ!

Διαισθάνομαι μία περίεργη σιωπή στην μπλογκόσφαιρα, όσον αφορά τις αναρτήσεις. Αναρωτιέμαι αν είναι επειδή ο κόσμος έχει αρχίσει να συνειδητοποιεί ότι ο ΣΥΡΙΖΑ ετοιμάζεται να τους βγάλει από το Ευρώ --και στήνει το σενάριο του ότι δεν πρόσεξε καλά η Μέρκελ, και ο Σόιμπλε προκάλεσε ατύχημα --δε φταίμε εμείς.

Ο ΣΥΡΙΖΑ ήξερε ότι δεν θα ερχότανε πρώτο κόμμα αν έλεγε ότι θα μας βγάλει από το Ευρώ. Επίσης ήξερε και η κουτσή Μαριώ ότι δεν ήταν δυνατόν να μείνουμε στο Ευρώ. Τώρα ετοιμάζεται η δικαιολογία και το σκηνικό, σιγά-σιγά. Και στην μπλογκόσφαιρα κυριαρχεί η περίεργη σιωπή πριν τον θάνατο (καταλαβαίνοντας σιγά-σιγά ότι μπουρδολογίες ψηφίζανε).

Δεν θα είναι θάνατος όμως γιατί η "Ελλάδα" ποτέ δεν πεθαίνει. Όταν έρθει η δραχμή θα τιμωρήσουνε τον ΣΥΡΙΖΑ και θα βγει συνεργασία ΧΑ και ΑΝΕΛ με αντιπολίτευση το Ποτάμι. Αμφιβάλετε; οι ίδιοι θα τους βγάλουν που βγάλανε και ετούτους.

***

Σε άλλα νέα, ο υπουργός Οικονομικών έγινε δεκτός με ιδιαίτερες εκδηλώσεις θαυμασμού από πολίτες, μερικοί εκ των οποίων επιχείρησαν να βγάλουν selfie μαζί του. Χαρακτηριστικά μια γυναίκα του είπε «Είμαστε μαζί σας». «Ναι αλλά να είστε και μετά τη ρήξη όμως ε;» απάντησε με νόημα ο κ. Βαρουφάκης. Αχ, Γιάνη μου... μην ελπίζεις! αφού δεν τους δώσατε εσείς και την πίτα ολάκερη και τον σκύλο χορτάτο, θα ψάξουνε άλλους!

***

Διάβασα στο Βήμα ένα άρθρο το οποίο ξεγυμνώνει και σταράτα εξηγεί το ποιος είναι, στην πλειοψηφία του, αυτός ο λαός στον οποίον η Ευρώπη ...χρωστάει τόσα! Κάντε κλικ, αν θέλετε, να το διαβάσετε.

Και αφού το διαβάσετε, να σας πω κι εγώ μια παρεμφερή ιστορία: τον Φεβρουάριο είχα πάει σε ένα Γερμανό/Κοσμοτέ. Είχε πολύ κόσμο, περίμενα την σειρά μου μέχρι που άρχισε να με εξυπηρετεί μία από τις υπαλλήλους. Καθώς μιλούσαμε για το θέμα μου, έρχεται δίπλα μου μια καθώς πρέπει κυρία στα 'ήντα της και έκανε μια ερώτηση στην υπάλληλο που με εξυπηρετούσε, σαν να μην υπήρχα εγώ.

Θυμωμένα και με στεντόρια φωνή να με ακούει όλο το κατάστημα και οι υπόλοιποι στην ουρά, της είπα: "Όχι! δεν θα σας απαντήσει! Τώρα εξυπηρετεί άλλο πελάτη και δεν μπορεί να μιλήσει σε εσάς! Όταν έρθει η σειρά σας θα σας μιλήσει! Που παριστάνετε και τους Ευρωπαίους!" 

Η καθώς πρέπει κυρία ψέλλισε ότι μια ερώτηση ήθελε μόνο να κάνει.

(σαν εκείνους που παρκέρνουν πάνω στο πεζοδρόμιο "δυό λεπτά μόνο, ένα χαρτί να πάρω και φεύγω!" ...κλπ)

Γύρισε στην ουρά η καθώς πρέπει κυρία και οι άλλοι στην ουρά θα σκεφτόντουσαν ότι κάτι μαλάκες σαν κι εμένα έρχονται από τα εξωτερικά και χαλάνε την πιάτσα.

Παρελάσεις

Το να μην παίζουμε νταούλι και λύρα για να χορεύουνε οι αγορές το καταλαβαίνω. Αλλά το αντιπολιτευτικό του να μην γίνονται τον εικοστό πρώτο αιώνα σε δυτική χώρα παρελάσεις στρατού και μαθητών γιατί δεν το κράτησαν; Όχι μόνο δεν το κράτησαν αλλά κάνανε περισσότερες εκδηλώσεις από χρόνια του ΝΔΣΟΚ.

Είχανε πει και ότι οι επίσημοι θα βρίσκονται απέναντι από την Βουλή για να μην έχουν την πλάτη στον Άγνωστο Στρατιώτη και ούτε αυτό δεν έγινε τελικά; Υπάρχει τίποτα που να λένε στο οποίο να μπορούμε να υπολογίζουμε;

Δυστύχημα

Φωτογραφία του συγκεκριμένου αεροπλάνου που έπεσε στις 24 Μαρτίου 2015,
παρμένη στο Ντύσελντορφ στις 29 Μαρτίου 2014.

Η πτήση έφτασε στο προκαθορισμένο ύψος της στα 38.000 πόδια (11.580 μέτρα) με ταχύτητα εδάφους 450 κόμβους (830 χιλιόμετρα) την ώρα στις 10:27' πμ. Τρία λεπτά αργότερα, λίγα δευτερόλεπτα μετά από τις 10:30' πμ το αεροπλάνο άρχισε να χάνει ύψος με σταδιακά αυξανόμενη τιμή κατάβασης, 316 πόδια το λεπτό,1.455, 3.200, 3.400 πόδια το λεπτό, τιμή κατάβασης που είναι συνήθης για προσέγγιση προσγείωσης. Η ταχύτητα έμεινε σε νορμάλ επίπεδα με νορμάλ ελάττωση από τους 450 στους 420 κομβους την ώρα.

Το αεροπλάνο εξαφανίστηκε από τα ραντάρ όταν βρισκόταν στα 11.400 πόδια (3.500 μέτρα) με ταχύτητα 420 κόμβους. Συνετρίβη στις Γαλλικές Άλπεις, σε υψόμετρο 1.980 μέτρα, χωρίς επιζώντες. Τίποτα από τα υπάρχοντα στοιχεία δεν προδίδει οτιδήποτε πέραν του φυσικού στην πτήση. Η κατάβαση φαίνεται να ήταν υπό έλεγχο και όχι άτακτη. Αλλά δεν υπάρχει καμία επικοινωνία και καμία αίτηση για να ξεκινήσει κατάβαση όταν άρχισε να χάνει ύψος το αεροπλάνο.

Οι προτεραιότητες ενός πιλότου είναι: 

1. Πτήση, 

2. Πλοήγηση, 

3. Επικοινωνία.

Το ότι δεν υπήρξε επικοινωνία μπορεί να σημαίνει μόνο ένα πράγμα: ότι μεταξύ πτήσης και πλοήγησης, και οι δύο πιλότοι δεν είχαν χρόνο να επικοινωνήσουν χωρίς η προσπάθεια και προσοχή που θα χρειαζόταν για να επικοινωνήσουν με το έδαφος να διακινδυνεύει την πτήση και πλοήγηση. Μια κατάσταση έκτακτου ανάγκης. Βλάβη που δεν τους επέτρεψε τον χρόνο να επικοινωνήσουν, ή οι πιλότοι δεν είχαν τις αισθήσεις τους. Ή ήταν αεροπειρατία --όμως αν ήταν αεροπειρατεία γιατί να το ρίξουν σε ένα βουνό; εκτός αν υπήρξε πάλη ανάμεσα σε πιλότους και αεροπειρατή; Το πιο πιθανό είναι βλάβη, ίσως του τύπου που υπέστη η πτήση του Ήλιος από την Κύπρο που συνετρίβη στην Αττική το 2005.

Το μεγαλύτερο ολόκληρο κομμάτι του αεροπλάνου που απέμεινε μετά την συντριβή σήμερα είναι μικρότερο από το μέγεθος ενός αυτοκινήτου. Ο πιο πρόσφατος έλεγχος ασφαλείας του αεροπλάνου είχε γίνει από την Λουφτχάνσα την Δευτέρα, λιγότερο από 24 ώρες πριν το δυστύχημα, και το πιο πρόσφατο σέρβις είχε γίνει τον Αύγουστο του 2014. Το αεροπλάνο παραδόθηκε στην Λουφτχάνσα το 1991 και πετούσε για την Τζέρμανγουίνγκς από το 2002. Ο κυβερνήτης είχε πείρα 10 ετών στα Αίρμπάς-320.

Στις 150 ανθρώπινες απώλειες, 144 επιβατών, 2 πιλότων και 4 αεροσυνοδών, συμπεριλαμβάνονται 12 παιδιά σχολικής ηλικίας και 2 δάσκαλοι...

Ένα γεγονός για το οποίο δεν υπάρχει γενική γνώση και συνείδηση ανάμεσα στο πλατύ κοινό, όσον αφορά την λειτουργία των αεροπλάνων, είναι η τεχνολογία "φλάη μπάι γουάηαρ". Η τεχνολογία αυτή έχει σαν αποτέλεσμα όλες οι κινήσεις που κάνει ο πιλότος από το "τιμόνι" και τα πεντάλια να μεταδίδονται στις επιφάνειες των φτερών και της ουράς (που καθορίζουν την πτήση και την πλοήγηση) μέσω κομπιούτερ και ηλεκτρονικών συστημάτων. Δεν υπάρχει απ' ευθείας αποτέλεσμα από τα χέρια του πιλότου προς τους μηχανισμούς του αεροπλάνου.

Ο παραδοσιακός μηχανισμός, όπου ότι κάνει ο πιλότος μεταφέρεται μηχανικά στις επιφάνειες πτήσης και πλοήγησης, έχει αποσυρθεί από πολλά αεροπλάνα που πετούν σήμερα.

Το φλάη μπάη γουάηαρ ξεκίνησε από το Ευρωπαϊκό Κονκόρντ και είναι στάνταρντ σε όλα τα αεροπλάνα Αίρμπάς. Τα Μπόινγκ 737-200, 300 και 400, τα 757-200, 300, τα 767-200, 300, 300ΕR, τα 747-200, 400 είναι όλα μηχανικά. Τα Μπόινγκ 767-400, 747-800, 777 και 787 είναι φλάη μπάη γουάηαρ.

Τι σημαίνει αυτό στην πρακτική της πτήσης και πλοήγησης;

Πολύ απλά: Με φλάη μπάη γουάηαρ, αν υπάρξει ηλεκτρική ή ηλεκτρονική βλάβη, ο πιλότος θα κουνά το τιμόνι και θα πατάει τα πεντάλια μανιωδώς για να κατευθύνει το αεροπλάνο και το αεροπλάνο δεν θα υπακούει, σαν να μην κάνει τίποτα ο πιλότος.

Με μηχανικό μηχανισμό το αεροπλάνο θα υπακούει τον πιλότο ότι και να γίνει. Κι αν ακόμα χαθεί η υδραυλική λειτουργία και γίνει τρομερά δύσκολο να κουνήσει το τιμόνι ο πιλότος, και οι δύο πιλότοι μαζί με πάρα πολύ δύναμη μπορούν να το καταφέρουν.

Κοντολογίς: ο πιλότος, η πείρα του, η τέχνη του και η τεχνική του γίνεται σωτήρια σε περίπτωση έκτακτης ανάγκης. Σε αεροπλάνα όμως με τεχνολογία φλάη μπάη γουάηαρ, υπάρχουν ορισμένες καταστάσεις εκτάκτου ανάγκης που είτε βρίσκεται πιλότος στο πιλοτήριο είτε όχι δεν έχει καμία σημασία.

Αυτά είναι γνωστά. Αλλά η οικονομική στατιστική λέει ότι τέτοια ατυχήματα θα είναι ελάχιστα και η καινούργια τεχνολογία είναι περισσότερο κερδοφόρα, ο δε αριθμός ατυχημάτων που μπορεί να προκαλέσει είναι αμελητέος και αποδεκτός. Λογικό, ε;

Αν πετάτε με Μπόινγκ, ο πιλότος σας κάθετε στο χειριστήριο που βλέπετε στα αριστερά. Αν πετάτε Αίρμπας, ο πιλότος κάθεται στο χειριστήριο που βλέπετε στα δεξιά. Που είναι το τιμόνι στο Αιρμπάς, θα ρωτήσετε. Δεν έχουν τιμόνι τα Αίρμπας. Έχουν το πράμα στα αριστερά, όμοιο καθ' όλα με αυτό που χρησιμοποιείτε για τα παιγνίδια σας στο κομπιούτερ σας.

Οι πιλότοι των περισσότερων Μπόινγκ είναι πιλότοι. Οι πιλότοι των Αίρμπάς είναι χειριστές κομπιούτερ. Η Μπόινγκ (ΗΠΑ) χτίζει αεροπλάνα για να τα χειρίζονται οι πιλότοι. Η Αίρμπάς (Γερμανία-Γαλλία) χτίζει αεροπλάνα που πετάνε μόνα τους και οι πιλότοι επιβλέπουν τα κομπιούτερ.

Ο Κώστας τώρα θα πετάει μπόινγκ 757 και 767, με αληθινό τιμόνι (δεν έχει καμία προσδοκία να πετάξει Αίρμπάς ποτέ). Αν έχει μηχανικό πρόβλημα θα μπορεί να το χειριστεί ο ίδιος, με τα χέρια του και τα πόδια του. Τα κομπιούτερ δεν πρόκειται ποτέ να αντικαταστήσουν τον άνθρωπο. Πριν ενάμιση χρόνο, όταν πετούσε σαν συγκυβερνήτης ήδη επί πάνω από 12 μήνες, σε ηλικία 22 χρονών, ο Κώστας απογειώθηκε από αεροδρόμιο με δύο παράλληλους διαδρόμους. Από τον διάδρομο στα δεξιά του, 200 μέτρα (2-3 δευτερόλεπτα) πίσω και δεξιά από τον Κώστα, απογειώθηκε άλλο αεροπλάνο. Σε υψόμετρο 500 πόδια το κομπιούτερ πλοήγησης του αεροπλάνου του Κώστα ετοίμασε την αναμενόμενη στροφή, και άρχισε να στρίβει δεξιά. Σε ένα κλάσμα του δευτερολέπτου, από ένστικτο ενός πραγματικού flyer, και με αυτοπεποίθηση, ο Κώστας αποφάσισε ότι το κομπιούτερ του αεροπλάνου του έκανε λάθος και επενέβη μηχανικά, στρίβοντας αριστερά αντί για δεξιά. Έτσι, ο Κώστας, ο κυβερνήτης του και οι 90 επιβάτες εκείνης της πτήσης και όλοι όσοι ήτανε στην διπλανή πτήση, είναι ζωντανοί σήμερα. Έγινε έρευνα από τις αρχές και επιβεβαιώθηκε ότι ο πιλότος που είχε το χειριστήριο, ο Κώστας, έκανε την σωστή ενέργεια.

Κωλοτούμπες

Τα χιλιάδες σχόλια, εκατοντάδες αναρτήσεις, και δεκάδες βιβλία που μπορούν να εκπονηθούν για το τι περνάμε και το τι πρέπει να κάνουμε και το τι έπρεπε να είχαμε κάνει, παρά τις εκ πολλών διαμέτρων και αφετηριών διαφορές τους, έχουν ένα κοινό σημείο: στο τέλος ή κάνουμε ότι λένε οι δανειστές οι οποίοι είναι οι νόμιμοι ιδιοκτήτες του πλούτου της χώρας μας, ή λέμε στους δανειστές ότι τα λεφτά τους τα χάσανε (για το μεσοπρόθεσμο μέλλον τουλάχιστον) και επιστρέφουμε στην δραχμή με όλα όσα αυτό συνεπάγεται εντός και εκτός.

Ναι, αν δεν ήταν η Μέρκελ και ο Σόιμπλε και ο νεοφιλελευθερισμός στην Ευρώπη, τα πράγματα θα ήταν πολύ διαφορετικά, αλλά δεν είναι. Αυτοί κρατάνε τα ινία, αυτούς έχουμε. Οτιδήποτε άλλο είναι της κατηγορίας του αν η γιαγιά μου είχε καρούλια θα ήτανε πατίνι.

Ναι, αν είχαμε μέσα στην Ελλάδα ικανή παραγωγή ζωτικών αγαθών και οργάνωσης και υποδομή για να επιβιώσουμε με φαγώσιμα και ενέργεια δική μας, η επιστροφή στην δραχμή θα ήταν ενδεδειγμένη. Αλλά δεν τα έχουμε, και δεν είναι ενδεδειγμένη η επιστροφή στην δραχμή παρά μόνο για το "Εγώ" μας (βέβαια, αν είχαμε τέτοια επίπεδα παραγωγής δεν θα είχαμε φτάσει σε τέτοιο δανεισμό, εξ' αρχής --χωρίς καν να πω τίποτα περί νοοτροπίας πελατών-πολιτών).

Ναι, ίσως οι σωστοί πολιτικοί με την σωστή διπλωματία να μπορούσαν να κάμψουν τους υπάρχοντες "άρχοντες" στην Ευρώπη, να τους κάνουν να συμμεριστούν περισσότερο τον καθημερινό πολίτη και άνθρωπο, και να ζητάν διαφορετικά και πιο ήπια μέτρα. Αλλά και τότε ακόμα θα είχαμε τα πιο "ανθρώπινα" μέτρα επειδή στην τελική θα τα είχαν αποφασίσει οι δανειστές, όχι εμείς --εμείς θεωρητικά θα μπορούσαμε μόνο να προτρέψουμε χωρίς βεβαιότητα επιτυχίας μεγαλύτερης από την υπάρχουσα που είναι σχεδόν μηδενική. Εμείς απλά θα είχαμε παρακαλέσει και εκείνοι ίσως να είχαν δεχτεί. Τα μέτρα και τα σταθμά του πως κρίνονται αυτά που ζητάνε οι δανειστες είναι υποκειμενικά. Υπάρχουν εκείνοι που μπορούν να ισχυριστούν ότι ...ήδη είναι πιο "επιεικείς" από όσο αυστηρότεροι θα μπορούσαν να ήταν γιατί στην τελική θα μπορούσαν να μας είχαν χρεοκοπήσει και το 2010 και το 2012 (και δεν το κάνανε γιατί τότε θα ήταν καταστρεπτικό και για τους ίδιους).

Βέβαια, αν και όλοι οι δρόμοι οδηγούν στην ίδια κατάληξη, υπακοή ή δραχμή, αυτό δεν σημαίνει ότι θα μπορούσαμε να το αποφασίσουμε κάθετα μέχρι τις 31 Ιανουαρίου 2015. Η συνεχής αντιπαράθεση είναι απαραίτητη, και η συνεχής συζήτηση είναι επιβεβλημένη --Κι αν ακόμα η Ευρώπη δεν κουνηθεί ρούπι από τις αρχικές της θέσης, και κάνουμε εμείς τέσσερεις μήνες για να επιστρέψουμε σε κυβέρνηση "ΝΔΣΟΚ" με πρωθυπουργό Τσίπρα, ίσως να είναι ο μόνος τρόπος για να αποφύγουμε την δραχμή.

Υπάρχουν πολλοί τρόποι να γίνει μια κωλοτούμπα, και ομολογουμένως ο Τσίπρας την κάνει με περισσότερη "τέχνη" και "χάρι" από όση περίμενα --και το κάνει κόντρα στις δυσκολίες που βάζουν μπροστά του οι ίδιοι του οι επιλεγμένοι συνεργάτες λέγοντας και κάνοντας πράγματα που εμφανώς σημαίνουν ότι υπάρχει και ασυνεννοησία και έλλειψη οργάνωσης και διαφορές γνώμης μέσα στην κυβέρνηση και τον συνασπισμό που την αποτελεί... Στο τέλος, είτε θα μας κρατήσει ο Τσίπρας στο Ευρώ, έχοντας αποδείξει στην πλειοψηφία του 22% των εγγεγραμμένων που τον ψήφισαν ότι αλλιώς δεν γινόταν να μείνουμε στο Ευρώ (εμμέσως δικαιώνοντας σε κάποιο βαθμό τα 5 χρόνια του ΝΔΣΟΚ, όπως ήδη έχει αρχίσει να κάνει και προφορικά και γραπτά), ή θα κάνει την δραχμή να φαίνεται σαν την μόνη πλέον λύση, και μάλιστα όχι σαν "έξοδος" αλλά σαν "ατύχημα", ή ακόμα και σαν επιβεβλημένο βήμα αξιοπρέπειας και εθνικής ανεξαρτησίας (ότι και να σημαίνει αυτό για τον καθένα).

Όλες οι λογικές ενδείξεις προτείνουν ότι αργά ή γρήγορα θα επιστρέψουμε στην δραχμή. Ο μόνος τρόπος να μην γίνει αυτό είναι να υπάρξει πλέον πλήρης υπακοή στους δανειστές, πράγμα μάλλον απίθανο. Όλο και περισσότερο διαφαίνεται πως ο ΣΥΡΙΖΑ προετοιμάζει το εσωτερικό για να δεχτεί το αναπόφευκτο.

Εκείνοι που πρέπει να πειστούν, ώστε να μην επέλθει χάος, είναι τα 22% των εγγεγραμμένων οι οποίοι ψήφισαν "και πίτα ολάκερη και σκύλο χορτάτο". Και ο ΣΥΡΙΖΑ το προσπαθεί αυτό με το παλιό τρικ του "καλός-αστυνομικός-και-κακός-αστυνομικός" (όπου ο ένας μιλάει καλοσυνάτα και ο άλλος άγρια, φαινομενικά χώρια μεταξύ τους αλλά ουσιαστικά ακολουθώντας κοινή τακτική).

Η πιο πρόσφατη ρήση του Τσίπρα, πως ούτε οι Έλληνες είναι τεμπέληδες ούτε οι Ευρωπαίοι φταίνε για το που βρίσκεται σήμερα η Ελλάδα, είναι καθοριστική για την γραμμή που πρόκειται να ακολουθήσει στο εσωτερικό. Ευφυής και, από μένα τουλάχιστον αποδεκτή, παραδοχή της γενικότερης πραγματικότητας. Καλύτερο από οποιαδήποτε κωλοτούμπα "της σειράς".

Πως όμως θα αντιδράσει η πλειοψηφία του 22% των Ελλήνων; Η απόσταση μεταξύ της πραγματικότητας και των σύννεφων όπου βρίσκεται εκείνη η πλειοψηφία αντιπροσωπεύεται σήμερα από τον Γλέζο ο οποίος πιστεύει ότι είναι δυνατόν οι δανειστές να παγώσουν οποιαδήποτε κατάσταση για ένα χρόνο χωρίς να το θεωρήσουν χρεοκοπία. Η νοοτροπία που προσφέρει την φρασεολογία του ότι αν δεν δεχτούν πάγωμα οι Ευρωπαίοι θα τους το επιβάλλουμε. Πως ακριβώς θα τους το επιβάλλουμε; ξέρει κανείς πως μπορούμε να τους επιβάλλουμε τι να κάνουν στις χώρες τους αν όχι με μονομερή χρεοκοπία μας;  Η νοοτροπία που λέει ότι δεν έχουμε ανάγκη τα χρήματά τους χωρίς να συνειδητοποιούμε ότι χωρίς τα χρήματά τους δεν θα έχουμε να φάμε, χωρίς εισαγωγές αγαθών οι οποίες θα είναι πανάκριβες με την συνεχώς υποτιμούμενη δραχμή.

Ένα χάσμα μεταξύ της πλειοψηφίας των ψηφοφόρων του ΣΥΡΙΖΑ και του προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ το οποίο ο Γλέζος το θεώρησε τόσο σημαντικό ώστε έφτασε να πει ότι το ποιός έχει δίκιο "θα το κρίνει η Ιστορία" --την οποία πάντα την γράφουν οι νικητές. Σε οικονομικό πόλεμο μεταξύ Ελλάδας και Ευρώπης ποιός λέτε να είναι ο νικητής;

Αυτό που θα γράψει σίγουρα η Ιστορία είναι το τι φράσεις και υποσχέσεις έβγαιναν από το στόμα του Τσίπρα μέχρι τις 25 Ιανουαρίου για να τον ψηφίσουνε. Και τι είπε και έκανε τους επόμενους τέσσερεις μήνες. 

Κι αν ακόμα τελικά κάνει το σωστό για την Ελλάδα, θα πρέπει κάποιος, κάπου να εξηγήσει γιατί έλεγε αυτά που έλεγε πριν, και πως ενήλικες "Ευρωπαίοι" πολίτες τα έχαβαν. Είναι άραγε τα 22% τόσο μωρά που να χρειαζόντουσαν τέτοια παραμύθια για να τον ψηφίσουν;

Παγωτατζίδικο

"Έναν χρόνο παγώνουν τα πάντα, δεν έχουμε ανάγκη λέμε εμείς από τα χρήματά σας, θα τα βγάλουμε πέρα μόνοι μας. Έχω γράψει ειδικό βιβλίο που λέω πώς θα τα βγάλουμε πέρα. Ύστερα από έναν χρόνο ελάτε να συζητήσουμε πάλι"
"Αν δεν θέλουν να το δώσουν, να το επιβάλουμε εμείς. Είμαστε ανεξάρτητο κράτος, πρόσφατα ο ελληνικός λαός μας έδωσε την ψήφο. Δεν θέλουμε μνημόνια, δεν θέλουμε δάνεια"
Στην πρόσφατη συνάντηση που είχε με τον κ. Τσίπρα, όπως είπε, "διαπιστώθηκε που είναι οι διαφορές και θα το κρίνει η ιστορία ποιος έχει δίκιο".

Ο Γλέζος είναι εκείνος που πραγματικά σεβόμουνα και μάλιστα, τώρα τελευταία ήλπιζα ότι θα ήταν ο Μανωλογλεζίξ που θα έφτιαχνε τον μαγικό ζωμό για το χωριό των ανυπότακτων συριζαίων.

Όμως τώρα φοβάμαι πραγματικά --για πρώτη φορά από την αρχή της παράστασης. Αφού και είπε και άκουσα και διάβασα τα παραπάνω πραγματικά άρχισα να φοβάμαι, σοβαρά.

Ο Τσίπρας δεν με φόβιζε επειδή ο Τσίπρας λέει ψέματα. Ο Γλέζος όμως είναι έντιμος και ειλικρινής άνθρωπος. Αυτά που λέει δεν είναι πολιτικά ψέματα. Τα πιστεύει.

Τα πιστεύει, ειλικρινά.

Σούπες

Λέγεται ότι η Δεξιά και ο νεοφιλελευθερισμός επιστρέφουν από χρόνια, αργά αλλά σταθερά, παντού. Πρόσφατα στο Ισραήλ και στην Γαλλία. Γερμανία, Αγγλία, στις ΗΠΑ πέρσι... Παντου! Παντού; Όχι! Μιά μικρή χώρα ανυπόταχτων Ελλήνων αντιστέκεται ακόμη και πάντα θα αντιστέκεται στους κατακτητές νεοφιλελευθερισμό και Δεξιά. Ψήφισαν Αριστερά!

Είναι όμως ακριβώς έτσι; τι είναι η ουσία την οποίαν όλοι ασπάζονται; η Δεξιά αντιπροσωπεύει ένα οικονομικό σύστημα και κοινωνική πολιτική όμως οι τάσεις από Ισραήλ σε Γαλλία και Αγγλία δείχνουν περισσότερο προς τον εθνικισμό και απομονωτισμό... και την ξενοφοβία, παρά σε οποιοδήποτε οικονομικό σύστημα. Θα έλεγε κανείς ότι η τάση τα τελευταία δέκα χρόνια έχει φέρει περισσότερη επιθυμία αντιδιεθνισμού και εσωστρέφειας παρά τίποτα άλλο. Ακόμα και η αντιστροφή πολλών κατά της λιτότητας φέρνει σαν αίτια της λιτότητας την σύμπλευση αν όχι την εξάρτηση από άλλους.

Με αυτήν την λογική, οι Έλληνες δεν ψήφισαν αντίθετα από τους άλλους, αλλά ακριβώς το ίδιο όπως οι Ισραηλινοί και οι Γάλλοι: Ψήφισαν την ίδια αντιδιεθνική και απομονωτική ρητορική. Μόνο που τα ίδια πράγματα στην Ελλάδα τα έλεγε η υποτιθέμενη "Αριστερά" ενώ στο Ισραήλ και στην Γαλλία τα ίδια τα έλεγε η "Δεξιά".

Όπως ο Νετανιάχου είπε "ποτέ όσο είμαι πρωθυπουργός δεν θα υπάρξει Παλαιστινιακό κράτος", και την επομένη των εκλογών άλλαξε 180 μοίρες την ρητορική του και είπε τα αντίθετα, έτσι και στην Ελλάδα ο Τσίπρας έμπρακτα άλλαξε 180 μοίρες τις προεκλογικές υποσχέσεις μόνο που δεν άλλαξε ακόμα την ρητορική. Στην Ελλάδα, ο Τσίπρας, 2 μήνες μετά από τις εκλογές συνεχίζει να μιλά "προεκλογικά" στο εσωτερικό, καθώς ζητάει ελεημοσύνη από την Ευρώπη στο εξωτερικό.

Στο τέλος φαίνεται ότι οι πολιτικοί δεν έχουν καμία εκτίμηση για την νοημοσύνη των ψηφοφόρων τους. Κατά πολύ μεγαλύτερο βαθμό από όσο νομίζαμε. Βέβαια, όσο συνεχίζουν να χάβουν οι ψηφοφόροι την ρητορική χωρίς να βλέπουν την πραγματικά ασκούμενη πολιτική, δίνουν οι ίδιοι την λαβή να συνεχίζεται η υποτίμηση της νοημοσύνης τους.

Οι άνθρωποι έχουν αγανακτήσει με την λιτότητα, με την συνεχή απειλή κατά του τρόπου ζωής στον οποίον είχαν μάθει και έχουν αγανακτήσει με τον "συνωστισμό" και μέσα στην κοινωνία τους και στην ευρύτερη διεθνή κοινωνία. Τις υποσχέσεις που ήθελαν τις ακούνε και τις ψηφίζουν, στο Ισραήλ με τον Νετανιάχου, στην Γαλλία με τον Σαρκοζύ και την Λεπέν, στην Ελλάδα με τον Τσίπρα και τον Καμμένο.

Φαίνεται ότι το μέλλον φέρνει απομονωτισμό, και ότι καταφέρει ο καθένας μόνος του. Με περισσότερο Δαρβινισμό από όσο είχαμε για πάνω από αιώνα.

Εν τω μεταξύ, η Αριστερά του Τσίπρα πάει στο παλάτι να καταθέσει αίτηση στη Μέρκελ, πως, αν, λέει, δεν δώσει ελεημοσύνη η Ευρώπη, η Ελλάδα δεν θα έχει να πληρώσει τις δόσεις της αλλά αντί δόσεων, θα δώσει τα λεφτά της στους ανθρώπους να τους ανακουφίσει. Χωρίς όμως να εξηγήσει σε κανέναν που θα τα βρει τα λεφτά, αν όχι στην δραχμή. Και αυτό βέβαια δεν είναι εκβιασμός, ούτε μπλόφα. Εμείς δεν εκβιάζουμε και δεν εκβιαζόμαστε. Ποτέ! Έχουμε τον μαγικό ζωμό του Μανωλογλεζίξ.

Μεταρυθμιστικά

Εν τω μεταξύ, η φύση συνεχίζει τη δουλειά της ανενόχλητη...
20/3/2015, 10:52, χωρίς φίλτρα

Κι' έτσι επιβεβαιώθηκε ότι αντί να μας μαστιγώνουνε καταφέραμε να μας επιτρέψουν να αυτομαστιγωνόμαστε. Αυτό είναι καλό γιατί θα επιλέξουμε εμείς σε ποιό σημείο του σώματος και με τι ένταση να μαστιγωνόμαστε, από τον εαυτό μας, αλλά είναι και κακό γιατί μπορούν εκείνοι να πούνε ότι δεν συμφωνούνε και να μας πούνε να πάμε να μας μαστιγώσουνε άλλοι.

Δεν μας άρεσε ο τρόπος που βρίσκανε εκείνοι λεφτά στην οικονομία μας, και τώρα θα τα βρούμε μόνοι μας.

Που θα τα βρούμε;

1. Θα φορολογήσουμε τους εφοπλιστές ώστε να αλλάξουν όλοι σημαία και να μην μείνει ναυτιλία στην Ελλάδα.
2. Θα φορολογήσουμε τους βιομήχανους (αν έχει μείνει κανείς) ώστε να βαρέσουν χρεοκοπία για να μην πληρώσουνε, ή να αυξήσουν τις τιμές στην αγορά.
3. Θα φορολογήσουμε γερά τους πλούσιους ώστε να αποφασίσουν αν τους είναι φτηνότερο να μετακομίσουν στο εξωτερικό.
4. Θα φορολογήσουμε τα καζίνο στο ίντερνετ, τα οποία θα πάνε να συνεχίσουν ανενόχλητα από σέρβερ σε κάποιο τρίτο κόσμο.
5. Θα βάλουμε φυλακή εκείνους που δεν πληρώνουν τους φόρους τους, οι οποίοι ή δεν θα τα πληρώσουν και θα πάνε φυλακή, ή δεν θα τα πληρώσουν και θα το σκάσουν λίγα λεπτά πριν μπούνε φυλακή. Και θα δημεύσουμε την περιουσία τους που τώρα αξίζει 50% ονομαστικά και 25% πραγματικά του τι άξιζε πριν 4 χρόνια;

Σε μιά βδομάδα ο Αλέξης πρέπει να πάει με την λίστα των μεταρρυθμίσεων στην Ευρώπη, για να μην έρχεται η Ευρώπη στην Αθήνα που μας θίγει στην αξιοπρέπεια, να του πει η τρόικα των τριών θεσμών αν την εγκρίνει. Την λίστα του. Κι αν την εγκρίνουν οι τρεις θεσμοί, μετά θα πρέπει να την εφαρμόσει ο Αλέξης. Κι αφού την εφαρμόσει θα πρέπει να φέρει αποτελέσματα αξίας δισεκατομμυρίων. Μέχρι τέλος της πεντηκοστής.

Συμβιβασμοί

Κατά το Έθνος, η Ραχήλ Μακρή είπε: "Δεν δέχομαι κανέναν όρο συμβιβασμού, δέχομαι τον όρο διαπραγμάτευσης. Και αυτός είναι ο όρος. Οι ίδιοι έχουν μονομερώς καταρχήν παραβιάσει τη συμφωνία γέφυρα στην οποία είχαμε πάνω συμφωνήσει".

Τι ακριβώς σημαίνει αυτό;

Θέλει ο ορισμός να είναι "διαπραγμάτευση" αλλά δεν θέλει ο ορισμός να είναι "συμβιβασμός".

ή,

Θέλει διαπραγμάτευση αλλά δεν θέλει συμβιβασμό.

ποιό από τα δυο;

Όποιο κι απ' τα δύο και να εννοεί, το σκεπτικό της είναι άτοπο, γιατί συγκρίνει την διαπραγμάτευση (που της αρέσει) με τον συμβιβασμό (που δεν της αρέσει), όμως, η διαπραγμάτευση είναι μία συζήτηση (εργαλείο) και ο συμβιβασμός είναι ένα αποτέλεσμα (οικοδόμημα). Ποιό λοιπόν είναι το αποτέλεσμα που θέλει από την διαπραγμάτευση αν όχι τον συμβιβασμό;

Για να υπάρξει διαπραγμάτευση χωρίς συμβιβασμό, πρέπει μία από τις δύο πλευρές να νικήσει 100% και η άλλη να ηττηθεί 100%. Ή να σταματήσει η διαπραγμάτευση πριν καταλήξει σε νίκη-ήττα, ή σε συμβιβασμό --το οποίο είναι 100% αποτυχία, και ήττα και για τις δύο πλευρές (γιατί η διαπραγμάτευση θα έχει σταματήσει). 

Αν πάμε στην διαπραγμάτευση μόνο για να νικήσουμε 100% τότε, απλά, δεν διαπραγματευόμαστε. Οτιδήποτε λιγότερο από 100% είναι εκ του ορισμού συμβιβασμός. Και φυσικά δεν θέλουμε να ηττηθούμε 100%. Αν δεν θέλει λοιπόν συμβιβασμό η κα Μακρή, τι ακριβώς θέλει; Ξέρει; Έχει ιδέα τι θέλει, ή τι λέει;

Συνέχισε: "Εάν είχανε μάθει σε υποτελείς και εάν είχανε μάθει τα τεχνικά κλιμάκια και κάποιοι χαμηλόβαθμοι υπάλληλοι να δίνουν εντολές σε όλη την κυβέρνηση και να νομοθετούν κατά παρέκκλιση του Συντάγματος μόνο και μόνο επειδή το ήθελαν οι τροϊκανοί, αυτό θα πρέπει να το ξεχάσουν". Δηλαδή, υποθέτω πως λέει ότι από 'δώ και πέρα θα διαπραγματευόμαστε χωρίς να ηττηθούμε ή να συμβιβαστούμε. Άρα υποστηρίζει ότι θα διαπραγματευτούμε για να κερδίσουμε 100% --εφ' όσον δεν θα συμβιβαστούμε και δεν θα ηττηθούμε. Πράγμα που σημαίνει ότι θα ηττηθούνε ή θα συμβιβαστούνε οι άλλοι. Να συμβιβαστεί η Ευρώπη μαζί μας αποδεχόμενη την ολοκληρωτική ήττα της.

Από μόνη της, η ρήση της Ραχήλ είναι, μου φαίνεται, αντιπροσωπευτική της αγράμματης και ανεύθυνης δημαγωγομπουρδολογίας που εξέλεξε τον ΣΥΡΙΖΑ κυβέρνηση. Αντιπροσωπεύει και καθρεπτίζει ακριβώς όλα όσα έχουν λεχθεί (και δεν έχουν υλοποιηθεί) μέχρι σήμερα.

Σκοπιές

Βέβαια, πάντα έβλεπα τα πράγματα διαφορετικά, γι' αυτό και από μικρός ανακάλυψα ότι ταίριαζε ο τρόπος που σκεφτόμουνα καλύτερα στην Αγγλία και στην Αμερική... και γι' αυτό πήγα εκεί που αισθάνθηκα, ενστικτωδώς, ότι ανήκω. Αυτό σημαίνει ότι οι σκέψεις μου ακούγονται περίεργες και διαφορετικές, και καμιά φορά αντίθετες από αυτές που ένας Έλληνας θα έβλεπε σαν λογικές, "δίκαιες" ή και σωστές. Η διαφορά όμως είναι πως δεν είμαι μονογαμικά παντρεμένος με ότι ενστικτωδώς ή και μετά από μελέτη πιστεύω. Περιμένω και ξέρω ότι πολλές φορές υπάρχουν δύο εκ διαμέτρου αντίθετες απόψεις που είναι και οι δύο σωστές ανάλογα με την σκοπιά της κάθε μίας, και περιμένω και ξέρω ότι υπάρχουν φορές που θα κάνω εντελώς λάθος. Γι' αυτό και ευχαριστώ την Nefosis, την Roadartist και τον spacefreak που στην προηγούμενη ανάρτηση με βοήθησαν να "ανοίξω" το "φάσμα" της γνώμης που είχα εκφράσει --η οποία ομολογουμένως είχε εστιάσει σε εκφραστικές λεπτομέρειες και αποδόσεις κάνοντάς με να χάσω το περισσότερο αντικειμενικό και οικουμενικό νόημα της κατάστασης.

Η κατάσταση όμως γίνεται όλο και πιο κρίσιμη για την ανθρώπινη κοινότητα και αφορά πολύ περισσότερα από τις υποθέσεις μίας μόνο χώρας. Ο κόσμος, ο πλανήτης, έχει από 15-20 χρόνια τώρα μπει σε μία επικίνδυνη δύνη τροχιάς γύρω από την μαύρη τρύπα της αυτοκαταστροφής. Η συνήθης λύση των μεγάλων πολέμων δεν είναι πλέον λύση γιατί τώρα έχουμε πυρηνικά όπλα. Το οικονομικό σύστημα έχει σταματήσει να λειτουργεί, λόγω υπερφόρτωσης και φυσικής εξέλιξης. Δεν ανανεώνει δίκαια την ικανότητα όλων των κοινωνικών στρωμάτων να ζουν όπως το ίδιο το σύστημα διαφημίζει ότι θα έπρεπε να μπορούν να ζουν. Η ανεπάρκεια του οικονομικού συστήματος το έχει φέρει σε θέση όπου πλέον αντικαθιστά τα όπλα και τους στρατούς στην φυσική τάση των ανθρωπίνων κοινωνιών να κάνουν πόλεμο κατά των ασθενέστερων. 

Και αυτό ενισχύει την τάση για εθνικισμό, ξενοφοβία και απομονωτισμό. Φέρνει δεξιές κυβερνήσεις με ισχυρές αριστερές αντιπολιτεύσεις. Στην Ελλάδα έφερε αριστερή κυβέρνηση για να κάνει, διεθνώς, αντιπολίτευση στις δεξιές κυβερνήσεις.

Για να διορθώσει την πορεία του ο καπιταλισμός χρειάζεται τώρα λιτότητα. Όμως όταν ο κόσμος απορρίψει την λιτότητα, η μόνη διέξοδος θα είναι η έμπρακτη αμφισβήτηση όλου του συστήματος, χωρίς να υπάρχει άλλο εναλλακτικό σύστημα με το οποίο να το αντικαταστήσουμε.

Η γεωγραφική περιοχή από την οποία ξεκινούν όλες οι αμφισβητήσεις, αλλαγές και αναγεννήσεις δεν έχει αλλάξει επί τρεις χιλιάδες χρόνια και περισσότερα... Η ανατολική Μεσόγειος, νότια Βαλκάνια και εγγύς Ανατολή. Το λίκνο της επιστήμης, της δυτικής φιλοσοφίας, της δυτικής κοινωνικής και οικονομικής οργάνωσης, και των τριών μονοθεϊστικών θρησκειών.

Ανάμεσα στην πρωτιά της αριστερής κυβέρνησης της Ελλάδας και την νίκη της ακροδεξιάς στο Ισραήλ, και με τον μπαλαντέρ του Πούτιν στα βόρεια, και την αρτηριοσκλήρυνση της δεξιάς στα δυτικά,  η σκηνή έχει αρχίσει να στήνεται για την αλληλεπίδραση εύθραυστης και ασταθούς δυναμικής μεταξύ λαών και κοινωνικών στρωμάτων σε κάθε χώρα.

Ο Τσίπρας εστίασε τους Έλληνες πολίτες σε δύο στρατόπεδα "μνημονιακής" και "αντιμνημονιακής" πίστης. Τώρα, ο Νετανιάχου εστίασε τους Ισραηλινούς πολίτες σε δύο στρατόπεδα "Εβραϊκής" και "Αραβικής" πίστης. Όπως πάντα, οι καθημερινοί άνθρωποι θα πολεμήσουν ο ένας τον άλλον με την αφορμή της πίστης --όχι θρησκευτικής, αυτήν την φορά,  αλλά μεταξύ "σωστού" και "λάθους", μεταξύ "καλού" και "κακού" Μεταξύ "ημών" και των "άλλων". Μεταξύ του πως εκλαμβάνει το κάθε στρατόπεδο την δικαιοσύνη και την αδικία: οι νέες "θρησκείες" που εστιάζουν οχι σε κάποιον "θεό" αλλά στο δίκαιο και την ηθική όπως την βλέπει η κάθε ομάδα.

Βασιλεύει η αντίθεση και η ασυνεννοησία. Όλο και περισσότερο. Είτε με τα όπλα, είτε με τα χρήματα, είτε για το "δίκαιο", είτε για την "πίστη" στις θέσεις της σκοπιάς της κάθε ομάδας, η κοινότητα των ανθρώπων δεν έχει μπορέσει ακόμα να αποβάλει την τάση για την εύκολη λύση της υπερίσχυσης του ισχρυρότερου.

Ξυπνητούρια!

Ποιά είναι η διαφορά ανάμεσα σε ένα παιδί στη Συρία, σε κάποιο στρατόπεδο προσφύγων που δεν έχει φάει πέντε μέρες, και ένα Ελληνόπουλο στην Αθήνα που στο σπίτι δεν έχουν οι γονείς αρκετά λεφτά να το θρέψουν σωστά, και τρώει λιγότερο από συνήθως, και πρέπει να φάει φαγητά που δεν του αρέσουν, και ίσως μόνο μία ή δύο φορές την ημέρα αντί τρεις ή τέσσερεις; 

Νομίζω η διαφορά είναι ότι το ένα παιδί πεινάει περισσότερο από το άλλο παιδί, και οι συνθήκες του ενός παιδιού είναι πολύ πιο τραγικές από του άλλου παιδιού. Το ένα παιδί, που πεινάει πιο πολύ από το άλλο, δεν έχει ψυγείο επειδή δεν έχει σπίτι μια που βομβαρδήστικε, και μπορεί να μην έχει πια και γονείς γιατί ίσως να τους έθαψε το ίδιο το παιδί με τον παππού του.

Συγχωρήστε με, όσοι πιστεύετε ότι η έκφραση "ανθρωπιστική κρίση"¨αρμόζει στην Ελληνική κτάσταση κοιτώντας την από διεθνές επίπεδο, δεν θέλω να ρίξω νεροποντή στο καρναβάλι σας εκείνων που το πιστεύουν, αλλά δεν μου είναι δυνατό να ακούω τον Τσίπρα και τον Βαρουφάκη να λένε ότι έχετε Ανθρωπιστική Κρίση, τρομάρα να σας έρθη. Ντροπή σας σε όσους χρησιμοποιείτε αυτή την έκφραση για να περιγράψετε την κατάστασή σας. Μου είναι ηθικά και προσωπικά αδύνατο να ακούω ότι η Ελλάδα έχει Ανθρωπιστική Κρίση.

Στο τέλος, για να μην με πιάσει και ο διαβήτης μου, είναι απλό: Δεν είναι δυνατόν να χρησιμοποιούμε τις ίδιες λέξεις για να περιγράψουμε την κατάσταση στην Ελλάδα και την κατάσταση στην Συρία, στην Νιγηρία, το Ιράκ ή το Αφγανιστάν. 

Βρείτε άλλη έκφραση και άλλες λέξεις να χρησιμοποιήσετε, μπας και σας πάρει και ο έξω κόσμος σοβαρά. Ω, θύματα, εσείς, "ανθρωπιστικής κρίσης".

***

Τέλος πάντων, η Ευρωπαϊκή Ένωση αποφάσισε να μπλοκάρει τους νόμους για την "Ανθρωπιστική Κρίση" και τις 100 δόσεις για φόρους που ετοίμαζαν να περάσουν οι σύντροφοι. Νιξ. Τέρμα. Λένε να ακούτε την τρόικα, ή τους θεσμούς, ή όπως σας αρέσει να τους λέτε τους δανειστές σας σήμερα και να παίρνετε άδεια από τους δανειστές για να ξοδεύετε λεφτά που δεν είναι δικά σας.

Άλλη μία μεγάλη νίκη του ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ. Κατάφεραν να εικονογραφήσουν να το καταλάβουμε όλοι γιατί η προηγούμενη κυβέρνηση και η καινούργια κυβέρνηση είναι ακριβώς το ίδιο πράγμα. Μαριονέτες των δανειστών, "ή", λένε οι δανειστές, "άντε στην δραχμή μόνοι σας".

Τόση εξαιρετική διαπραγμάτευση ρε αδερφέ και ούτε ένα γύρο-πίττα δεν μας αφήνουνε οι δανειστές να πάρουμε πάνω από το τι λέει το μνημόνιο;

Πρόσθεση 18/3/2015, 16:50. Τα κόκκινα στο κείμενο τα πρόσθεσα μετά από το παρακάτω σχόλιο του Τζων Μπόη, γιατί είχε δίκιο, το πνεύμα μου και οι αναφορές μου δεν είχαν διατυπωθεί σαφώς.

Λύσεις

Οι άνθρωποι ακούνε αυτό που βλέπουν. Και βλέπουν αυτό που θέλουν να δουν. Πιστεύουν αυτό που νομίζουν ότι ακούνε, γιατί το "ειδαν".

Πρέπει να παραδεχτώ μία από τις ατέλειές μου: Αισθάνομαι θυμό και απόγνωση όταν άνθρωποι πιστεύουν κάτι που ...για μένα... είναι οφθαλμοφανώς αυταπόδεικτα λάθος. Και η πρώτη μου σκέψη όταν το λέω αυτό είναι ότι δεν έχει καμία αξία η αντιμετώπισή μου γιατί πέφτει στην κατηγορία της πρώτης μου φράσης του κειμένου αυτού.

Και συνειδητοποιώ πως τα αποδεικτικά μου στοιχεία δεν έχουν μεγαλύτερη αξία από την πίστη των άλλων για την οποία αισθάνομαι θυμό και απόγνωση.

Υπάρχουν πάρα πολλοί που πιστεύουν ότι...

• Τους δίδυμους πύργους τους έριξε η Αμερικανική κυβέρνηση,
• Οι προσσεληνώσεις δεν έγιναν και είναι απάτη,
• Μας ψεκάζουν από μυστικά αεροπλάνα,
• Ο Ανδρέας ήταν εθνοσωτήρας,
• Οι Ευρωπαίοι κάνουν οικονομικό πόλεμο στην Ελλάδα, και,
• Ο Βαρουφάκης έχει προσόντα για υπουργός οικονομικών...

Πρέπει να υποθέσουμε (να προσευχηθούμε) ότι ο Τσίπρας έχει προσόντα να είναι πρωθυπουργός χώρας σε περίοδο θανάσιμης οικονομική και κοινωνικής κρίσης. Και αν είναι έτσι, να ρωτήσουμε τι στο διάολο έκανε τις τελευταίες 6 βδομάδες και γιατί αμόλησε τον Βαρουφάκη στο υαλοπωλείο. Πρέπει να υποθέσουμε ότι έχει κάποιο σχέδιο. Γιατί αν δεν έχει σχέδιο και το παίζει μέρα-με-τη-μέρα, τότε όλοι διαβατήρια και πιξ-λαξ έξω.

Τι σχέδιο μπορεί να έχει; Σε μία μάχη ποτέ δεν βγάζεις πρώτα-πρώτα τα καλύτερα και δυνατότερά σου ατού. Ξεκινάς προσπαθώντας να φθείρεις τον άλλον και να κρατήσεις πισινή για αργότερα. Κάμποσες φορές, σε μια παρτίδα σκάκι, επιλέγεις να θυσιάσεις την βασίλισσα για να εφαρμόσεις άλλη στρατηγική όταν ο άλλος επαναπαυθεί ότι σε εξασθένησε. Ίσως αυτός να ήταν ο ρόλος του Βαρουφάκη. Να πέσει πρώιμα ώστε να επαναπαυθεί ο αντίπαλος και να αλλάξει στρατηγική ο Τσίπρας χρησιμοποιώντας τον θάνατο του Αχιλλέα ώστε να μπορέσει να χτιστεί κρυφά ο Δούρειος Ίππος. Κι αν τον βάλουν μέσα στα τείχη οι Τρώες, κι αν δεν περιμένουν στις 3 το πρωί τους στρατιώτες να βγουν από μέσα. Κι' αν πάει τζίφος και μας καθαρίσουνε, τότε αντί για "Τροία" θα το βαφτίσουμε "Θερμοπύλες" να μας δοξάσουνε ούτως οι άλλως εκείνοι που πιστεύουν ότι μας ψεκάζουνε και ότι τους πύργους τους έριξε ο Μπους.

Κάθε βδομάδα περιμένουμε την επόμενη βδομάδα γιατί ξαφνικά μας λένε ότι η επόμενη είναι σημαντικότερη από την προηγούμενη. Τώρα περιμένουμε την συνάντηση των πέντε μεγάλων, και την Δευτέρα την συνάντηση με την Μέρκελ. Μετά όλο και κάτι άλλο θα φανεί ως πιο σημαντικό για την επόμενη βδομάδα, μέχρι να ξεμείνουμε από βδομάδες; Εν τω μεταξύ η τρόικα (συγγνώμη, το τεχνικό κλιμάκιο των θεσμών) ήρθε στην Αθήνα, δεν αγόρασε τίποτα και μείναν όλα τα σουβενίρ στα ράφια.

Σταμάτα να κριτικάρεις θα μου πείτε και πες μια λύση αν έχεις!

Εγώ λύση να πω, αλλά είναι ανόφελο όσο υπάρχουν οι πολλοί που πιστεύουν ότι: 

• Τους δίδυμους πύργους τους έριξε η Αμερικανική κυβέρνηση,
• Οι προσσεληνώσεις δεν έγιναν και είναι απάτη,
• Μας ψεκάζουν από μυστικά αεροπλάνα,
• Ο Ανδρέας ήταν εθνοσωτήρας,
• Οι Ευρωπαίοι κάνουν οικονομικό πόλεμο στην Ελλάδα, και,
• Ο Βαρουφάκης έχει προσόντα για υπουργός οικονομικών.