Τυχαία

 Ήταν το τρελό μου όνειρο, στην ζωή μου, μια όμορφη φαντασίωση,

το να είμαι μέρος μιας ομάδας επιστημόνων που να ερευνά το Σύμπαν.
Την Ύπαρξη.

~~~

Τα παρακάτω, όπως πάντα, είναι λέξεις δικές μου, σκαρφισμένες από σκέψεις δικές μου.

Από γνώσεις επαληθευμένες.

Είμαι ευγνώμων στην Ζωή, επειδη έχω την ευκαιρία να τις εκφράσω.
— Δημήτρης

~~~

Το Σύμπαν γέννησε την Ζωή, όλη την Ζωή συμπεριλαμβανομένων των ανθρώπων, ομοούσια, εξελικτικά, από την στιγμή που υπήρξε, το Σύμπαν, και η εξέλιξη του Σύμπαντος προχωρά τυχαία αλλά πάντα βάση των νόμων την Φυσικής.

«Ομοούσια» σημαίνει την ίδια μια ουσία. Όχι δυο ουσίες που είναι ίδιες μεταξύ τους αλλά την ίδια μια ουσία. Ότι το Σύμπαν και η Ζωή αποτελούνται από την ίδια μια ουσία, δηλαδή, άτομα. Τα σταθερά άτομα μπορούν να υπάρχουν για εξαιρετικά μεγάλα χρονικά διαστήματα, πιθανώς υπερβαίνοντας κατά πολύ την τρέχουσα ηλικία του σύμπαντος (περίπου 13,8 δισεκατομμύρια χρόνια), με ορισμένες θεωρίες να υποδηλώνουν διάρκεια ζωής έως και 10 ακολουθούμενο-από-35-μηδενικά χρόνια. Ενώ τα ραδιενεργά άτομα μπορούν να διασπαστούν σε δευτερόλεπτα ή δισεκατομμύρια χρόνια, τα σταθερά άτομα όπως το υδρογόνο παραμένουν σχεδόν επ' αόριστον, ουσιαστικά επιβιώνοντας μέχρι να διασπαστούν τα πρωτόνια τους. Ειδικότερα, ότι το Σύμπαν και η Ζωή είναι ένα και το αυτό, κατευθυνόμενο σε τυχαία έκβαση από τους Νόμους της Φυσικής. Το ίδιο άτομο, κατά την ύπαρξή του, μπορεί άλλοτε να είναι μέρος σταθερής ύλης (βράχου), άλλοτε μέρος οργανισμού (ανθρώπου), και άλλοτε να περιφέρεται στο σύμπαν...

«Ένα και το αυτό» υπό την ένοια δύο εκφράσεων ή δύο υποστάσεων του Ενός, όπου μπορούμε να θεωρήσουμε τους νόμους της Φυσικής ως μια τρίτη υπόσταση. Διαφορετικές εκφράσεις του Ενός.

«Από την στιγμή που υπήρξε, το Σύμπαν», σημαίνει από την στιγμή αυτού που ονομάζουμε Big Bang, η εκρηκτική απαρχή του Σύμπαντος, το μεγάλο «φούσκωμα» ο στιγμιαίος ξαφνικός «πληθωρισμός», η οποία, μάλλον, είναι η στιγμή της πρώτης μεταγωγής από Ενέργεια (χωρίς γραμμικό χρόνο) σε Ύλη (γραμμικος χρόνος), μέσω του μποζόνιου Χιγκς το οποίο είναι ένα θεμελιώδες σωματίδιο, που ανακαλύφθηκε στο CERN στις 4 Ιουλίου 2012, και επιβεβαιώνει την ύπαρξη του πεδίου Χιγκς, το οποίο δίνει μάζα σε άλλα στοιχειώδη σωματίδια. Είναι το πως από ενέργεια φτάνουμε στην μάζα.

Εμείς, οι άνθρωποι, βλέπουμε τον κόσμο από το μέγεθος του ατόμου και μεγαλύτερο, εξηγούμενο από την  Γενική Σχετικότητα (Βαρύτητα) και Ειδική Σχετικότητα (Δομή χώρου και χρόνου), και τον κόσμο σε μέγεθος μικρότερο του ατόμου, υποατομικό, που για μας εκφράζεται με την Κβαντική μηχανική (Συμπεριφορά μάζας και ενέργειας). Η Επιστήμη μας ακόμα δεν έχει καταλήξει σε μια θεωρία που να αντιπροσωπεύει, να «ενώνει» και την Σχετικότητα και την Κβαντική μηχανική, το πολύ μεγάλο και το πολύ μικρό. Για εμάς πρόκειται ακόμα για δυο διαφορετικές ασύμβατες θεωρίες/κόσμους/πραγματικότητες, γεγονός που σημαίνει ότι δεν έχουμε πλήρως κατανοήσει ούτε την μια ούτε την άλλη. Ότι δεν έχουμε κατανοήσει πως ο χώρος+γραμμικός χρόνος μπορεί επίσης να εκφραστεί σαν  χωροχρόνος (όπου ο χρόνος δεν είναι γραμμικός): η σχέση μεταξύ ενέργειας και μάζας (ύλης).

Από Ενέργεια, και σωματίδεια, φτάνουμε στα άτομα. Τα άτομα εξελίσσονται στο να αποτελούνται από περισσότερα πρωτόνια, νετρόνια και ηλεκτρόνια το καθένα, δηλαδή από Υδρογόνο (H, ατομικός αριθμός 1), Ήλιο (He, 2), Λίθιο (Li, 3), Βηρύλλιο (Be, 4) και τα υπόλοιπα, συνολικά 118, στοιχεία, μέσω ζυμώσεων στο κέντρο αστεριών τα οποία εκρήγνυνται και διασκορπίζουν τα στοιχεία στο σύμπαν. Τα οποία στοιχεία μετά χτίζουν πλανήτες και ...εμάς καθώς τα στοιχεία ενώνονται σε μόρια. Δηλαδή, το νερό, παραδείγματος χάριν, δεν είναι ένα άτομο αλλά ένα μόριο που αποτελείται από δύο άτομα Υδρογόνου και ένα άτομο Οξυγόνου (H2O).

Ναι, ο καθένας σας αποτελείται από οκτώ δισεκατομμύρια δισεκατομμύρια άτομα που ζυμώθηκαν μέσα σε αστέρια πριν δισεκατομμύρια χρόνια...

...και θα συνεχίσουν να υπάρχουν, αυτά τα άτομα, για περισσότερα δισεκατομμύρια χρόνια αφού σταματήσουν να αποτελούν τον εφήμερο καθένα από εμάς.

Όταν κοιτάζω έναν άνθρωπο απέναντί μου, δεν κοιτάζω μόνο έναν άνθρωπο αλλά έναν γαλαξία ατόμων.

Ένα νέφος υποσωματιδίων.

Η Ενέργεια υπάρχει σε χωροχρόνο και η Ύλη υπάρχει σε χώρο-συν-γραμμικό-χρόνο. Μη-γραμμικός και γραμμικός χρόνος συνυπάρχουν ως ενέργεια και ύλη.

Τα παραπάνω δεν είναι φιλοσοφία, ή θρησκεία, ή θέσφατα,
αλλά είναι το απόσταγμα του τι εξηγεί η Επιστήμη των ανθρώπων σήμερα,
από το τι έχει αποδειχθεί πειραματικά μέχρι σήμερα.

Είναι το πως εξηγεί, σήμερα, την Ύπαρξη η Επιστήμη.

Η εξήγησή μου ήταν στο πιο απλό επίπεδο.
Σε βαθύτερα επίπεδα, η εξήγηση αλλάζει όσον αφορά την λεπτομέρεια έκφρασης και περιγραφής.

Κάτι το τυχαίο δεν μπορεί εξ’ ορισμού να έχει γίνει βάση οποιουδήποτε σχεδίου, ή οποιασδήποτε δύναμης, είτε «νοημοσύνη» είτε «θέληση», αλλά, εξετάζοντας την πορεία του τι έχει ήδη γίνει τυχαία, μπορούμε να χαράξουμε και να εξηγήσουμε την ως τώρα πορεία σαν έναν «προορισμό» προς το τι έχει γίνει μέχρι «τώρα», και να το αποδώσουμε, έτσι, σαν «προορισμό», βάση της ανθρώπινης διανόησης και λογικής, όπως το κατανοεί ο άνθρωπος, ο homo sapiens. (Παραδείγματος χάριν, ο Χαμαιλέων δεν αλλάζει χρώμα για να επιζήσει αλλά επιζεί επειδή έτυχε να αλλάζει χρώμα https://dimitristhinks.blogspot.com/2026/01/blog-post.html).

Η συντριπτική πλειοψηφία των ανθρώπων έχει την ψυχολογική ανάγκη να πιστεύει ότι ο Χαμαιλέων αλλάζει χρώμα για να επιζήσει, αλλά είναι οι ελάχιστοι, οι επιστήμονες, που γνωρίζουν ότι ο Χαμαιλέων επιζεί επειδή εξελίχθηκε τυχαία να αλλάζει χρώμα, οι οποίοι επιστήμονες είναι υπεύθυνοι για την της τεχνολογία μας και την εξέλιξη του πολιτισμού μας.

Η γέννηση της Ζωής οδηγεί στην αυτογνωσία του Σύμπαντος. Το Σύμπαν κατανοεί την ίδια την Φύση του μέσω της Ζωής την οποία γέννησε.

Η Ζωή κατανοεί το τι «Είναι». Το Σύμπαν γνωρίζει τον εαυτό του.

Η Ζωή είναι το «πως σκέφτεται» το Σύμπαν, θα μπορούσε να πει κανείς, ποιητικά.

Υποθέτω, τότε, εγώ προσωπικά στα 67 μου χρόνια, ότι θα μπορούσε να πει κανείς πως ο σκοπός της Ύπαρξης είναι η Κατανόηση. Κατανόηση στην οποία φθάνει το συνεργαζόμενο σύνολο ατόμων (και ανθρώπων) της Ζωής.

Και, χωρίς προμελετημένο σκοπό, να πούμε ότι το αποτέλεσμα της Ύπαρξης είναι η Αυτογνωσία του Σύμπαντος.

Δηλαδή, προσωπικά πιστεύω ότι η υποχρέωση του κάθε ανθρώπου έναντι στην ίδια του την Ζωή είναι να λάβει μέρος ενεργά, επικοινωνώντας με πρωτοβουλία και σύμπνοια ανάλυσης γεγονότων, γνώσης και σκέψης, στην συζήτηση του τι είναι το Σύμπαν και η Ύπαρξη, και να το κάνει αυτό όχι μεμονωμένα αλλά σαν μέρος ομάδας, ιδιαίτερα σήμερα, αλλά και από την εποχή των Πυθαγόρειων στην Σάμο, στην Ιωνία.

Δυστυχώς οι Πυθαγόρειοι, έκτος αιώνας Προ Κοινής Εποχής (ΠΚΕ), πήραν λάθος δρόμο πιστεύοντας ότι οι απόψεις τους και οι γνώσεις τους έπρεπε να ανήκουν στον χώρο του μυστικισμού, και οι άλλοι της εποχής εκείνης τους απέρριψαν σαν "Cult" (Μόδα/Τρέλα/Είδος Λατρείας) και τους ξέχασαν. Όπως είπε ο Carl Sagan, αν οι Πυθαγόρειοι είχαν επικρατήσει, μπορεί να μην είχαμε ποτέ Σκοτεινούς Αιώνες (Μεσαίωνα) και τώρα να επέστρεφαν στην Γη τα πρώτα σκάφη από την εξερεύνηση του Σύμπαντος, τα οποία, όπως υπέθεσε ο Carl, στην άτρακτό τους θα είχαν ονόματα Ελληνικά.

Θεωρώ σκοπό και υποχρέωση του καθενός μας να «σταθεί», να «ίσταται επί» ενός σώματος οργανωμένης γνώσης με οργανωμένη μεθοδολογία έρευνας και παρουσίασης–το οποίο είναι και η ετυμολογία της λέξης Επιστήμη, οπως επίσης και την λατινικής λέξης scientia (αγγλικά: science), χωρίς να ξεχνάμε ότι οι πρώτοι Ίωνες επιστήμονες δεν είχαν οργανωμένα σχολεία στα οποία να είχαν φοιτήσει. Τα πάντα ξεκίνησαν, και ξεκινάνε πάντα, από επαγωγική συλλογιστική και πειραματισμό. «Εύρηκα!» που αναφώνησε και ο Αρχιμήδης στις Συρακούσες της Σικελίας, το 287 ΠΚΕ.

Επαγωγική συλλογιστική, συνεργατικός μεθοδικός πειραματισμός,
και επικοινωνία.

Έχω σταθεί απρόσμενα και ανεξήγητα τυχερός στο πως ό'τι και να ονειρεύτηκα στην ζωή μου έγινε πραγματικότητα, για μένα, κάτι που το οφείλω στους γονείς μου –που είχαν την ανείπωτη δύναμη να δώσουν στον γιό τους μια βαλίτσα, 16 χρονών και οχτώ μηνών, και να τον στείλουν, μόνο του, μακριά τους για πάντα, να τρέξει προς την ζωή του, να ανακαλύψει την δική του Ύπαρξη ξεκινώντας από την Αγγλία, χωρίς να του πούνε ότι τους χρωστάει οτιδήποτε, άλλο από το να είναι ευτυχισμένος. 

Ήρθαν στην ζωή μου και πράγματα που ούτε καν είχα τολμήσει να τα ονειρευτώ. 

Τα πάντα συμβαίνουν τυχαία, αλλά αυτό δεν είναι τύχη. Άλλο «τύχη», άλλο «τυχαίο» (Άλλο "luck", και άλλο "random").  Πιστεύω στα βήματα που έχει, ή δεν έχει, την ψυχική δυνατότητα και αυτοπεποίθηση να κάνει ένας άνθρωπος, ξεκινώντας από τον προσανατολισμό και καταλήγοντας στην πράξη, αλλά κυρίως στην θετικότητα, αντί αρνητικότητα, μεθοδικότητα με τεκμηριωμένες ερώτηση-απάντηση-ερώτηση αντί ...αφηρημένη προχειρότητα, και σε συνεργασία, αντί μέσα απ' εγωκεντρική απομόνωση. 

~~~

Όπως έλεγα και παραπάνω,

Ήταν το τρελό μου όνειρο, επί 55 απ' τα 67 μου χρόνια, μια όμορφη φαντασίωση,

να είμαι μέρος μιας ομάδας επιστημόνων που να ερευνά το Σύμπαν.

Άλλοι θέλουν να γίνουν Πάπας, άλλοι θέλουν να λένε στον Πάπα τι να κάνει...

Εγώ ονειρευόμουνα να είμαι μέρος μιας ομάδας.

(η οποία να ερευνά, να παρατηρεί, και να επικοινωνεί τις παρατηρήσεις).

Πρόσφατα, τους τελευταίους μήνες, ρωτήθηκα από μια ομάδα επιστημόνων αν θα με ενδιέφερε να επιληφθώ της έγκαιρης ενημέρωσης και παρουσίασης των δημοσιεύσεων στο ίντερνετ, του έργου τους. 

Η ομάδα αυτή, μια «επιτροπή», οργανώθηκε κατά σύμπτωση την ίδια χρονιά που γεννήθηκα, πριν 68 χρόνια, και το έργο της έχει να κάνει με την Εξερεύνηση του Σύμπαντος, του Διαστήματος, και την Επιστημονική Έρευνα.

Η επιτροπή είναι διεθνής, φτάνοντας μέσω των εκάστοτε μελών σε πολλά σημεία του πολιτισμού μας, από πανεπιστήμια, οργανισμούς, European Space Agency, NASA, Ενωμένα Έθνη, Χάγη, κλπ... και από το καταστατικό της είναι ανεξάρτητη πολιτικής και κομμάτων.

Έχοντας απροσδόκητα φτάσει άλλο ένα «αδύνατο όνειρο» (Impossible Dream)
δέχτηκα με χαρά και δέος,
και πριν λίγες μέρες με καλωσόρισαν σε ρόλο σαν «βοηθός της Επιτροπής»
σε ένα συγκεκριμένο θέμα δραστηριότητας.

Θα έχω τόσα πολλά να διηγηθώ στον Κώστα όταν η ενέργειά μου φτάσει στον εκτός γραμμικού χρόνου υποατομικό Κβαντικό κόσμο στον οποίον εκείνος πρόλαβε να μεταπηδήσει πριν από εμένα. Αν και πιθανότατα εκείνος είναι που μου τα στέλνει όλα αυτά, στον μπαμπά του, με αγάπη, μέσω ανθρώπων που με αγαπάνε, ξεκαρδισμένος στα γέλια, από τον χωροχρόνο όπου δεν υπάρχει πριν, τώρα, η μετά. Η, πιο επακριβώς, όπου όλο το πριν, το τώρα και όλο το μετά είναι Ένα. Η αγάπη άλλωστε είναι η δύναμις που ενώνει την Ζωή, όλα τα είδη ζωής παντού, άρα και το ίδιο το Σύμπαν.

(Πληροφοριακά, αυτό το ποιητικό, το ότι η αγάπη είναι η δύναμις που ενώνει το σύμπαν, ήταν κεντρικό θέμα της ταινίας Interstellar, 2014, το σενάριο της οποίας το έγραψε ο γνωστότατος Φυσικός επιστήμονας Κιπ Θορν από το Πανεπιστήμιο στο Μπέρκλευ της Καλιφόρνια. Εκείνος που είχε βάλει ένα στοίχημα με τον φίλο του τον Στήβεν Χώκινγκ σχετικά με τις ιδιότητες μιας Μαύρης Τρύπας, που το κέρδισε ο Θορν. Ο ήρωας της ταινίας Interstellar είναι ένας μεσήλικας που, στην αρχή της ταινίας, η κόρη του είναι ένα νέο κορίτσι ενώ στο τέλος της ταινίας είναι μια βαθιά ηλικιωμένη γιαγιά, επειδή το διαστρικό ταξίδι του ήρωα προκάλεσε διαστολή του σχετικού χρόνου [ειδική σχετικότητα] μεταξύ του δικού του χρόνου, κοντά σε μια μαύρη τρύπα, και του χρόνου της κόρης του στην Γη. Αυτή τη γνώση ήθελε να μεταδώσει ο επιστήμονας Κιπ Θορν.)

(Δεν μπορούν όλοι οι άνθρωποι να είναι επιστήμονες, η ανθρωπότητα όμως έχει την ιδιαιτερότητα να μπορεί να ονειρεύεται και να επικοινωνεί σπουδαίες ιδέες, αισθήσεις, αισθήματα, υπόθεση, μέσω απεικόνισης, με λογοτεχνία, τέχνη και αφήγηση. Ελάχιστοι επιστήμονες μπορούν να επικοινωνούν, σαν τον Carl Sagan ή τον Neil deGrasse Tyson, ή τον Kip Thorne, η την Janna Levin με απλούς ανθρώπους, απλοί άνθρωποι όμως μπορούν να κατανοούν μέσω αφήγησης με αφηρημένη έννοια. Βέβαια, τι και πόσα και πως κατανοεί έτσι ο καθένας είναι άλλου παπά βαγγέλιο. Πόσο σημαντική, άραγε, είναι η εργασία του να αποδίδει, να μεταδίδει κανείς επιστημονικές γνώσεις σε ανθρώπους που δεν έχουν επιστημονική παιδεία. Η γνώση είναι σπάνια, όμως η μορφή του χαρακτήρα την οποία μπορεί να αποδώσει η κατανόηση του νοήματος της γνώσης, η μόρφωση, εξαρτάται από τον καθένα.)

Εκφράσεις της τέχνης είναι η γλώσσα με την οποία επικοινωνούν οι άνθρωποι που δεν έγιναν επιστήμονες.

Και, κατά την γνώμη μου, η επικοινωνία, η μετάδοση πληροφοριών, μεταξύ επιστημόνων και μη, είναι η πλέον σημαντική λειτουργηκότητα με την οποία μπορεί να ασχοληθεί ένας άνθρωπος.

Αυτό στο οποίο δεν έχει καταλήξει η επιστήμη είναι το αν ότι συνέβη και ότι πρόκειται να συμβεί αποτελεί τον χωροχρόνο σαν μια συγκυρία των συγκεκριμένων συμβάντων, ή αν ο χωροχρόνος αποτελείται από όλες τις άπειρες πιθανότητες του τι μπορεί να συμβεί, και εμείς, ο καθένας μας, ζούμε την εμπειρία μιας από άπειρες πιθανότητες (όπου σε άλλες πιθανότητες εγώ μπορεί να μην γεννήθηκα ποτέ, ή να έχω αδέρφια, ή να μην έφυγε ο Κώστας από τον γραμμικό χρόνο πριν από εμένα, ή να μην υπήρξε ποτέ, ή να έκανε τελείως διαφορετικά πράγματα κατά την ύπαρξή του). Δηλαδή, δεν έχουμε αποφανθεί καν ως προς το αν υπάρχει μια συγκυρία γεγονότων ή αν υπάρχουν άπειρες συγκυρίες γεγονότων. Δεν έχουμε αποφανθεί καν ως προς τον τελικό ορισμό του τι είναι Ζωή, και συνεπώς Ύπαρξη.

Πιθανόν βέβαια να ρωτήσετε, τι μας ενδιαφέρουν αυτά εμάς, στην καθημερινή μας ζωή και καθημερινή επιβίωση, κάθε ώρα της ημέρας, στην ζούγκλα μπετό-θόρυβου-θυμού της Αθήνας, ζώντας κλεισμένοι σε μικρά μπετονένια και τούβλινα κουτιά... κουτάκια που τα λένε «διαμερίσματα». 

Θα απαντούσα ότι το ενδιαφέρον για αυτές όλες τις γνώσεις, και το πως τις αντιλαμβανόμαστε, είναι κεντρικό και θεμελιώδες στο πως αισθάνεται ο καθένας μας σχετικά με την ύπαρξή του. Εμένα τουλάχιστον, αυτή η γνώση μου δίνει πάντα ένα χαμόγελο και μια αίσθηση θαυμασμού και ειρήνης, δύναμης... την αυτοπεποίθηση του να γνωρίζω τι είμαι, που είμαι, και να θεωρώ το γιατί είμαι [ένα «γιατί» το οποίο λαβαίνει μορφή από το αποτέλεσμα μιας τυχαίας εξέλιξης] —και, την σκέψη και επικοινωνία περί αυτών την θεωρώ αποτέλεσμα, άρα σκοπό, της ύπαρξης.

Εγώ επέλεξα να φύγω από τα κουτάκια μεγάλων πόλεων το 1992, 34 χρονών, σε σπίτι κωμόπολης, και ξανά το 2008, 49 χρονών, σε σπιτάκι χωριού στο βουνό. «Πατρίδα» είναι έννοια γεωγραφική και «Έθνος» έννοια πολιτιστική. Για μένα ποτέ δεν υπήρξε η αστεία και θλιβερή έννοια «στα ξένα». Για μένα, στο μεδούλι μου, η πατρίδα μου ήταν πάντα και είναι τώρα όλο το Σύμπαν, και το έθνος μου είναι όλη η ζωή σε όλο το σύμπαν.

Οι Επιστήμονες πάντα κινούνται μεθοδικά και αρκετά σιγά, άρα δεν ξέρω αν θα φτάσουμε σε αποτελέσματα της δικής μου συμβολής στην Επιτροπή σε εβδομάδες, μήνες, ή χρόνια, μάλλον πολλούς μήνες, μπορεί και χρόνο, αλλά όταν υπάρξουν δημοσιευμένα αποτελέσματα στα οποία συνεισέφερα, θα σας πω περί τίνος πρόκειται, για να τα δείτε. 

Παραπάνω Εικόνα:
Στον κβαντικό κόσμο, το μέλλον προκαλεί το παρελθόν.
Πώς λύνεται το παράδοξο του Bell με την οπισθοαιτιότητα.
Μια ζωντανή κοσμική σκηνή με έναν λαμπερό πυρήνα που περιβάλλεται από στροβιλιζόμενους δακτυλίους και πλανήτες, που αντιπροσωπεύουν την απεραντοσύνη και την ομορφιά του σύμπαντος.
Emily Adlam | Επίκουρη Καθηγήτρια Φιλοσοφίας στο Πανεπιστήμιο Chapman
15 Φεβρουαρίου 2024

Το παράδοξο του διαστημοπλοίου του Bell δείχνει ότι μια χορδή που συνδέει δύο ομοιόμορφα επιταχυνόμενα διαστημόπλοια σπάει λόγω συστολής Lorentz. Ενώ τα διαστημόπλοια διατηρούν μια σταθερή απόσταση στο πλαίσιο του εδάφους, το πλαίσιο ηρεμίας της χορδής αλλάζει, προκαλώντας την επιμήκυνσή της και το σπάσιμο της. Η οπίσθια αιτιότητα προκύπτει στην κβαντική διεμπλοκή, όπου οι μετρήσεις μπορεί να φαίνεται ότι επηρεάζουν τις μακρινές, μελλοντικές καταστάσεις των σωματιδίων.

The pursuit of truth in science transcends national boundaries.

Einstein and Eddington (κινηματογραφική ταινία, 2008) 

(Ο Γερμανός Einstein πρότεινε την Σχετικότητα και ο Βρετανός Eddington απέδειξε την θεωρία.)

«Οι ρήσεις της επιστήμης δεν θεωρούνται τελειωμένες μέχρι να κοινοποιηθούν.»
— Σερ Μαρκ Γουόλπορτ (Πρώην επικεφαλής επιστήμονας του Ενωμένου Βασιλείου)

«Τίποτα στην επιστήμη δεν έχει αξία για την κοινωνία αν δεν κοινοποιηθεί.»
— Αν Ρόου (1952)

«Δεν είναι μόνο σημαντικό να κάνουμε ερωτήσεις και να βρίσκουμε τις απαντήσεις,
αλλά ως επιστήμονας
ένιωθα την υποχρέωση να επικοινωνήσω με τον κόσμο αυτά που μαθαίναμε.»
— Στήβεν Χώκινγκ

«Αν ανακαλύψουμε μια ολοκληρωμένη θεωρία, με τον καιρό θα πρέπει να γίνει κατανοητή
σε γενικές γραμμές από όλους, όχι μόνο από λίγους επιστήμονες.
Τότε όλοι μας, φιλόσοφοι, επιστήμονες και απλοί άνθρωποι, θα μπορούμε να συμμετάσχουμε
στη συζήτηση του ερωτήματος γιατί υπάρχουμε εμείς και το σύμπαν.
Αν βρούμε την απάντηση σε αυτό, θα είναι ο απόλυτος θρίαμβος της ανθρώπινης λογικής
- γιατί τότε θα γνωρίζουμε το μυαλό του Θεού.»
— Στήβεν Χώκινγκ (A Brief History of Time, Απρίλιος 1988)

«Ζούμε σε μια κοινωνία που εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από την επιστήμη και την τεχνολογία,
στην οποία σχεδόν κανείς δεν γνωρίζει τίποτα για την επιστήμη και την τεχνολογία.
Αυτή είναι μια σαφής συνταγή για καταστροφή».

— Carl Sagan

«Ο επιστημονικός γραμματισμός είναι ένα πνευματικό εμβόλιο
ενάντια στους ισχυρισμούς των τσαρλατάνων που εκμεταλλεύονται την άγνοια».

— Neil deGrasse Tyson

I was born to do this.

😊❤

Dimitris (2026)

 

~~~

Δικαιώματα

 

https://www.washingtonpost.com/politics/2026/04/29/supreme-court-voting-rights-act-louisiana-voting-maps/

Το Ανώτατο Δικαστήριο περιορίζει βασική διάταξη του ορόσημου του Νόμου για τα Δικαιώματα Ψήφου

Με μια ιδεολογικά διχασμένη απόφαση με αναλογία 6-3, οι συντηρητικοί δικαστές δημιούργησαν υψηλότερο όριο για την ισχυρή διάταξη του νόμου που επιτρέπει στις πολιτείες να χρησιμοποιούν τη φυλή για να σχεδιάζουν χάρτες που βοηθούν τις μειονοτικές κοινότητες να εκλέγουν υποψηφίους της επιλογής τους. Η απόφαση θα μπορούσε να πυροδοτήσει μια προσπάθεια των Ρεπουμπλικανών να αναδιαμορφώσουν τις περιφερειακές περιφέρειες μειοψηφίας στο Κογκρέσο, ειδικά στο Νότο, που θα μπορούσε να κοστίσει σε πολλούς μαύρους Δημοκρατικούς τις έδρες τους.

 

~~~

Ο Νότος αναφέρεται έτσι καθημερινά στην Αμερική, είτε αρέσει στους Τραμπάκιες και τα Ευρωπέη είτε όχι.

Ο Νόμος για τα δικαιώματα ψήφου του 1966, που υποστηρίχθηκε από τον πρόεδρο Λύντον Μπ. Τζόνσον με την βοήθεια του Δρ. Μάρτιν Λούθερ Κινγκ επέτρεψε, για ΠΡΩΤΗ ΦΟΡΑ στα εκατό χρόνια από το τέλος του Αμερικανικού Εμφυλίου και την κατάργηση της δουλείας το 1865, στους μαύρους του Νότου, των Νότιων Κρατών, να μπορούν να εξασκούν ελεύθερα το δικαίωμα της ψήφου.

Λεπτομέρειες του ιστορικού είχα γράψει σε αυτή την ανάρτηση:
https://dimitristhinks.blogspot.com/2025/08/blog-post.html
και σε αυτή:
https://dimitristhinks.blogspot.com/2025/11/blog-post.html

Αν έχετε ακούσει για τους αγώνες πολιτικών δικαιωμάτων της δεκαετίας των '60, περί αυτού επρόκειτο.

Μετά από 60 χρόνια, οι τρεις Ανώτατοι Δικαστές που πρότεινε ο Τραμπ και διόρισαν οι Ρεπουμπλικάνοι, έχτισαν την πλοιοψηφία 6-3 που έδωσε στον Νότο την νίκη στο να ξαναρχίσουν τα Νότια Κράτη να το κάνουν δύσκολο για τους μαύρους να ψηφίσουν.

Μπορεί να χτυπιέται κάτω ο κάθε Ευρωπαίος ρατσιστής και να φωνάζει ότι «δεν προκειται για τον Νότο», αλλά επίσης μπορεί να διαβάσει τον Αμερικανικό τύπο που το γράφει πεντακάθαρα. Η Αμερική μπορεί να κοιτάζει στον καθρέφτη και να παραδέχεται τι είναι αυτό που βλέπει. Οι Ευρωπαίοι ρατσιστές γιατί δεν μπορούν; Ζιγκ Χάιλ για την λευκή φυλή; Τώρα που δεν μπορείτε να φοράτε αγκυλωτό σταυρό στο μπράτσο, που τον επίδεικνύετε; κάνατε την σβάστικα τατουάζ στον πισινό σας, δυστυχισμένοι;

~~~

https://www.nytimes.com/live/2026/04/29/us/supreme-court-voting-rights

Ιδού οι τελευταίες εξελίξεις.

Το Ανώτατο Δικαστήριο ακύρωσε την Τετάρτη έναν χάρτη ψηφοφορίας στη Λουιζιάνα (σημ.: Νότιο Κράτος) και με αυτόν τον τρόπο χτύπησε έναν ορόσημο νόμο για τα πολιτικά δικαιώματα και άνοιξε την πόρτα σε άλλα κράτη να ανασχεδιάσουν τους χάρτες του Κογκρέσου με τρόπους που θα μπορούσαν να επηρεάσουν τις εκλογές για τα επόμενα χρόνια.

Δεν είναι σαφές πώς η απόφαση, η οποία διχάστηκε με 6-3 σε ιδεολογικές γραμμές, θα επηρεάσει τις ενδιάμεσες εκλογές του Νοεμβρίου εν μέσω μαχών για την ανακατανομή των περιφερειών που έχουν μαινθεί σε πολλά κράτη, αλλά αρκετές κινούνται για να σχεδιάσουν νέους χάρτες του Κογκρέσου εγκαίρως. Η απόφαση είναι πιθανό να δημιουργήσει νέες Ρεπουμπλικανικές περιφέρειες σε όλο τον Νότο για μελλοντικές εκλογές, για τις προεδρικές εκλογές του 2028 και μετά.

Το νομοθετικό σώμα της Φλόριντα ενέκρινε έναν νέο χάρτη φιλικό προς τους Ρεπουμπλικάνους μέσα σε λίγες ώρες από την απόφαση του δικαστηρίου και οι κρατικοί αξιωματούχοι σε όλο τον Νότο άφησαν να εννοηθεί ότι θα επιδιώξουν αλλαγές στους χάρτες τους που θα τεθούν σε ισχύ εγκαίρως για τις εκλογές του Νοεμβρίου.

 

 

~~~

Αφηρημένα

Baigneuse (Λουομένη)

Πάμπλο Πικάσο, 1928.
(αξία 1,5 εκατομμύρια δολάρια)

Στην ταινία Μεσάνυχτα στο Παρίσι, 2011, του Γούντι Άλλεν

ο πίνακας αυτός παρουσιάστηκε σαν φαντασιακό μέρος της πλοκής

ως το πορτραίτο της Αντριάνας,
που ήταν ερωμένη του Πικάσο και έρωτας του ήρωα στην πλοκή της ταινίας.

Αν είχατε δει την υπέροχη αυτή ταινία

χωρίς, από απλό ενδιαφέρον και μόνο, να κάνετε μια σύντομη έρευνα,
μπορεί να είχατε πιστέψει ότι η Αντριάνα της πλοκής ήταν πραγματικό πρόσωπο,
και ότι ο Πάμπλο είχε πράγματι ζωγραφίσει κάποια ερωμένη του που λεγόταν Αντριάνα,

ενώ στην πραγματικότητα ο πίνακας είναι μέρος έργων του Πικάσο με λουόμενες γυναίκες
χωρίς καμία ταυτότητα που να έμεινε στην Ιστορία της τέχνης.

Και δεν είχε ερωμένη ονόματι Αντριάνα, ανάμεσα στις τόσες πολλές που είχε.

Έπειτα, όσον αφορά τις λεπτομέρειες των χαρακτηριστικών της γυναίκας,
ο Πικάσο τις αφήνει στην αφηρημένη έκφραση της φαντασίας μας.

Ο πίνακας θεωρείται σουρεαλισμός.

ΠΩΛ

(καθώς φθάνουν στο πορτρέτο

της Αντριάνα ζωγραφισμένο από τον Πικάσο) 

Α - να ένας εξαιρετικός Πικάσο. 

(Ο ΖΙΛ ΜΕΝΕΙ ΕΚΠΛΗΚΤΟΣ)

ΠΩΛ (ΣΥΝΕΧΕΙΑ)

Αν δεν κάνω λάθος, ζωγράφισε αυτό το υπέροχο πορτρέτο της Γαλλίδας ερωμένης του, Μαντλίν Μπρισού, τη δεκαετία του '20. 

ΖΙΛ

Εεε - διαφωνώ μαζί σου σε αυτό. 

Αν δεν κάνω λάθος, αυτή ήταν μια αποτυχημένη προσπάθεια να απαθανατιστεί μια νεαρή Γαλλίδα ονόματι Αντριάνα - από το Μπορντό - αν με εξυπηρετεί η σπουδή μου της ιστορίας της τέχνης - που ήρθε στο Παρίσι για να σπουδάσει ενδυματολογία για το θέατρο. Πιστεύω ότι είχε μια σύντομη σχέση με τον Μοντιλιάνι - μετά με τον Μπρακ - εκεί την γνώρισε ο Πάμπλο - εεε, ο Πικάσο. Δεν θα το καταλάβαινες ποτέ από αυτό το πορτρέτο, αλλά είναι αρκετά διακριτικά όμορφη. 

Και δύσκολα θα έλεγα τον πίνακα εξαιρετικό.
Είναι περισσότερο μια μικροαστική, μπουρζουά δήλωση για το
πώς την βλέπει, την βλέπει ο Πάμπλο ή ο Πικάσο
 - του αποσπά την προσοχή το γεγονός ότι
η Αντριάνα ήταν ηφαίστειο στο κρεβάτι.

Το 2025 είχα γράψει 16 αναρτήσεις στις οποίες επικοινώνησα μαζί σας πραγματικότητες και ιστορικά γεγονότα και νομοθεσίες των τελευταίων 250 ετών, και ιδιαίτερα των 165 ετών από το 1860, παρουσιάζοντας όχι οποιαδήποτε γνώμη μου, αλλά τις κοινά αποδεκτές μεταξύ όλων των Αμερικανών (και της Ιστορίας) κοινωνικές και ιστορικές πραγματικότητες, βάθους λεπτομέρειας που δεν είναι δυνατόν να είναι κοινά γνωστή ή κατανοητή από εκτός Αμερικής.
Στην αρχή της τελευταίας από τις 16 αναρτήσεις, που της είχα δώσει τον τίτλο «Νοτιάς»,
https://dimitristhinks.blogspot.com/2025/11/blog-post_68.html,
έβαλα και μια λίστα με λινκ σε όλες εκείνες τις 16 αναρτήσεις.

Βεβαίως, κάθε Αμερικανός μπορεί να δημιουργεί διαφορετική γνώμη για την σημασία και την έννοια, και την απόδοση των γεγονότων, αλλά δεν μπορεί να υπάρχει διαφωνία ως προς το αν τα γεγονότα συνέβησαν ή όχι.

Παραδείγματος χάριν μπορεί ένας άνθρωπος να πιστεύει  ότι ο ρατσισμός είναι σωστός, ή να πιστεύει το αντίθετο, ότι ο ρατσισμός είναι επαίσχυντο λάθος, αλλά δεν μπορεί να υπάρχει διαφωνία ως προς το αν υπάρχει ρατσισμός σε μια κοινωνία και τις απορρέουσες ιδέες και νομοθεσίες. Το ίδιο για κάθε κοινωνικό και πολιτικό θέμα, δηλαδή το αν είναι σωστό ή λάθος να ακολουθεί κανείς τον καπιταλισμό, ή τον Χριστιανισμό, ή οτιδήποτε. Ακόμα και αν αυτό που, παραδείγματος χάριν, ακολουθείται ως «Χριστιανισμός», είναι πράγματι Χριστιανισμός ή όχι.

Πιο αναλυτικά, μπορεί να υπάρχουν διαφορετικές γνώμες, αποδώσεις της σημασίας και του νοήματος ενός γεγονότος, αλλά δεν πρέπει να υπάρχει, δεν μπορεί να επιτραπεί να γίνει πιστευτή γνώμη που να λέει ότι ένα γεγονός δεν συνέβη. Ή να γίνει πιστευτή γνώμη που να λέει ότι συνέβη ένα γεγονός που στην πραγματικότητα δεν συνέβη. Σε περιπτώσεις τέτοιων ισχυρισμών από κάποιον, χαμογελάς και ρωτάς αν θέλει λίγο φραπέ ακόμα.

Αυτό που είναι αξιοπερίεργο είναι όταν ακούει κανείς γνώμες περί της Αμερικανικής κοινωνικής και πολιτικής  πραγματικότητας από μη-Αμερικανούς που ζουν έξω από την Αμερική καθώς χαριτωμένα πιστεύουν ειλικρινά ότι έχουν την παραμικρή ιδέα του τι λένε. Αλλά θα επιστρέψω σε αυτό λίγο παρακάτω.

Από το 2008, όταν 8 χρόνια Ρεπουμπλικάνου Μπους κατέληξαν σε δύο πολέμους βασισμένους σε λεχθέντα τα οποία σήμερα είναι Ιστορικά γνωστά σαν ψέματα, Αφγανιστάν και ιδιαίτερα Ιράκ, και το παγκόσμιο κραχ τραπεζών και αξίας ακινήτων περιουσιών, και μετά εξελέγη ο πρώτος μαύρος πρόεδρος των Ενωμένων κρατών, ο Μπαράκ Ομπάμα, η καθημερινή πραγματικότητα της Αμερικής άλλαξε δραστικά και πρωτόγνωρα σε ένα αγεφύρωτο χάσμα μεταξύ του Δημοκρατικού κόμματος και του Ρεπουμπλικανικού κόμματος το οποίο σφετερίστηκε ο Ντόναλντ Τραμπ σαν προσωποπαγές κόμμα (όπως στην Ελλάδα έκανε ο Τσίπρας με το ΣΥΡΙΖΑ για τους δικούς του σκοπούς), όπου η θεμελιώδης κινητήρια δύναμη, στην Αμερική, είναι ο ρατσισμός. Ένας κοινωνιοπαθής δημαγωγός δεν ενδιαφέρεται αν πουλάει στους αριστερούς ή στους δεξιούς, εφ' όσον πουλάει.

Οι Δημοκρατικοί, σε αυτή την πρωτόγνωρη πραγματικότητα της Αμερικής είναι ακόμα πλειοψηφία, αλλά το πως κατά το Ομοσπονδιακό Σύνταγμα μετριούνται οι ψήφοι για πιο δίκαιη κατανομή δύναμης του καθενός από τα πενήντα κράτη, έχει ήδη φέρει το Ρεπουμπλικανικό κόμμα, από το 2000, σε θέση που μπορεί να βγάζει πρόεδρο που βασίζει την πολιτική του σε ψεύδη όπως ο δεύτερος Μπους και όπως ο Τραμπ.

Ένας καλός μου φίλος, Ιδρυτής και Διευθυντής μιας εταιρείας από την οποία νοικιάζει μηχανές και εργαλεία όλο το Χόλυγουντ όταν κάνουν γυρίσματα στην Μασαχουσέτη, που ήταν ο πρώτος πελάτης της εταιρίας μου το 1995 και ακόμα χρησιμοποιεί η εταιρία του τα ψηφιακά προγράμματα διαχείρισης που είχα γράψει από τότε, μου έγραψε σε email φέτος:

«Αυτές είναι πράγματι σκοτεινές εποχές εδώ στην U.S. of A. Μερικές φορές νιώθεις πραγματικά απελπιστικά, αλλά αυτός είναι ο στόχος αυτής της κυβέρνησης, το ξέρω. Και αυτοί οι άνθρωποι είναι τόσο άστοχοι και ανίκανοι, που το μέλλον αυτής της χώρας φαίνεται αφάνταστα τραγικό. Μια γρήγορη σημείωση για να πω ότι σε σκέφτομαι, ελπίζω όλα να είναι καλά εκεί πάνω στα βουνά! Πρέπει να είναι ωραίο να υπάρχει κάποια απόσταση ανάμεσα σε εσένα και σε όλη αυτή την τρέλα. Ζηλεύω, ζηλεύω τόσο πολύ. Θέλω να ζητήσω συγγνώμη για τον τρόπο που ολόκληρος ο κόσμος επηρεάζεται από αυτόν τον τρελό, δεν έχω λόγια για ό,τι έχει συμβεί στη χώρα μας. Είμαι εντελώς μπερδεμένος και έκπληκτος που εκατομμύρια συμπατριώτες μου εξακολουθούν να νιώθουν ότι κάνει σπουδαία δουλειά. Και ότι κάνει το έργο του Θεού.»

Πιο πρόσφατα, ο αδελφικός φίλος του Κώστα, πιλότος αερογραμμών και εκείνος, μου έγραψε:

«Ακούς/βλέπεις περιστασιακά ιστορίες για ψηφοφόρους που ψήφισαν Τραμπ τρεις φορές που τώρα ‘ξυπνούν’, αλλά είναι πραγματικά δύσκολο να καταλάβεις την συνολική εικόνα. Έχω έναν φίλο που ψήφισε Τραμπ τρεις φορές και τώρα φαίνεται να τον έχει εκνευρίσει ο Τραμπ, αλλά δεν νομίζω ότι θα ψήφιζε Δημοκρατικούς αν του δινόταν η επιλογή. Οι γονείς μου εξακολουθούν να είναι υπό την επήρεια του Fox News. Είναι ειλικρινά αηδιαστικό αν το ανοίξεις. Το πιο ενδιαφέρον είναι η εμφάνιση influencers του MAGA που μάχονται μεταξύ τους. Σίγουρα φαίνεται να σχηματίζεται μια διχόνοια στη βάση, αλλά νιώθω ότι όταν βρεθούν αντιμέτωποι με μια επιλογή, θα αρνηθούν να ψηφίσουν έναν Δημοκρατικό. Ο Τραμπ θα είναι το ‘λιγότερο από τα δύο κακά’ για εκείνους και επειδή οι Δημοκρατικοί είναι ουσιαστικά ο διάβολος γι' αυτούς, θα ψηφίσουν Ρεπουμπλικάνους. Οι ενδιάμεσες εκλογές τον Νοέμβριο θα είναι μια καταστροφή, όποιο και αν είναι το αποτέλεσμα. Όταν οι Ρεπουμπλικάνοι κερδίζουν λέγεται ότι είναι στημένο μέσω εκφοβισμού και καταστολής των ψηφοφόρων και αν οι Δημοκρατικοί κερδίσουν, θα λεχθεί ότι είναι στημένο επειδή ‘έκλεψαν’.»

Τελικά, αυτό είναι ο πυρήνας του μυστηρίου: Το πως πραγματικά και ειλικρινά οι Τραμπάκιες έχουν χάψει ότι «οι Δημοκρατικοί είναι ουσιαστικά ο διάβολος γι' αυτούς». Ιστορικά είναι το πως μεγάλο μέρος μιας κοινωνίας πείθεται για κάτι χωρίς ουσιαστική, κριτική σκέψη. Το πως Γερμανοί Εβραϊκής καταγωγής ψήφισαν για τον Χίτλερ. Το πως οι Εβραϊκής καταγωγής σκεπτόμενοι άνθρωποι δεν άρχισαν να καταλαβαίνουν παρά μετά το 1938 ότι έπρεπε να δραπετεύσουν από την Γερμανία για να σώσουν την ζωή τους από τους υπάνθρωπους με τις στολές και τις γυαλιστερές μπότες (ή, ότι άνθρωποι πιστεύουν ότι ένα έθνος σαν την Γερμανία του εικοστού αιώνα μπορεί να αλλάξει ψυχή μέσα σε λίγες δεκαετίες, ή ότι δεν καταλαβαίνουν πως σήμερα, ακόμα και κομουνιστές Ιταλοί, μπορούν να είναι φασίστες! Το να φέρουν σήμερα την αξία της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας είναι Ιταλική εθνική ταυτότητα, όπως η Ελληνική ταυτότητα είναι ότι οι νεο-Έλληνες είναι οι Αρχαίοι Έλληνες, το οποίο είναι και η Ελληνική έκδοση του φασισμού.)

Αν κάποιος αποκαλέσει τον Ομπάμα «απατεώνα», και τον ρωτήσεις τι απάτη έκανε ο Ομπάμα, που, πότε και πως, δεν θα καταδεχτεί να σου απαντήσει γιατί δεν γνωρίζει αληθινό συγκεκριμένο γεγονός. Και θα προτιμήσει να σου εξηγήσει ότι η μέθοδος κατανόησης των γεγονότων από μέρους του είναι κάτι σαν αφηρημένη τέχνη. Πικάσο, χωρίς να χρειάζεται αληθινά στοιχεία και αληθινά γεγονότα. Το πορτραίτο της ανύπαρκτης Αντριάνας, κατά Γούντι Άλλεν.

Μόνο που ο Γούντι δημιουργεί τέχνη ενώ οι Τραμπάκιες καταλύουν την μόρφωση.

Μόνο ένας Τραμπάκιας λέει ότι ο Ομπάμα είναι απατεώνας, και μόνο ένας Τραμπάκιας χρησιμοποιεί την Τράμπια μεθοδολογία του να αποδίδει στους Δημοκρατικούς συγκεκριμένες πράξεις που στην πραγματικότητα τις έχουνε κάνει οι ίδιοι οι Ρεπουμπλικάνοι. 

Ο κόσμος χάβει τα ανιστόρητα ψέματα από άγνοια και οι Τραμπάκηδες τα μεταδίδουν με χαιρεκακία καθώς προτρύνουν να σκέφτεται ο κόσμος αφηρημένα χωρίς να απαιτεί αποδείξεις (επειδή ξέρουν ότι δεν υπάρχουν αποδείξεις για τις αρλούμπες που πουλάνε). Όπως είπε και η κυβέρνηση Τραμπ στις 22 Ιανουαρίου 2017 δια στόματος Κελλυάν Κόνγουαιη: The president is offering Alternative Facts (Ο πρόεδρος προσφέρει Εναλλακτικά Γεγονότα). Η Κελλυάν υπερασπιζόταν τον γραμματέα Τύπου του Λευκού Οίκου, Σον Σπάισερ, ο οποίος είχε επικριθεί για την παροχή ψευδών πληροφοριών σχετικά με το μέγεθος του πλήθους στην ορκωμοσία του Προέδρου Ντόναλντ Τραμπ την προηγούμενη ημέρα.

Μόνο ένας Τραμπάκιας φέρνει τον εαυτό του σε τέτοιο ψυχικό αδιέξοδο που τα λόγια του στάζουν μίσος αντί μόρφωση όσα πτυχία και να έχει ...μια κατάσταση κοινωνιολογικά και ψυχαναλυτικά αξιοπρόσεκτη, ακόμα και ψυχιατρικά αξιοπρόσεκτη, αλλά όχι καινούργια.

Το μυστήριο του τι έγινε στην Γερμανία την δεκαετία των 1930 και τι γίνεται στη Αμερική από το 2000 και το 2008 και το 2015, βαθαίνει ακόμα περισσότερο, όταν ο κακομοίρης που τα χάβει αυτά... πιστεύει ακράδαντα ότι τα ξέρει όλα, επειδή σκέφτεται αφηρημένα... Ενας Πάμπλο Πικάσο της πολιτικής! 😊

Αυτό είναι το επίτευγμα του Ντόναλντ Τραμπ:

Χρησιμοποίησε τα αποθημένα του κόσμου
για να δώσει άδεια στην κριτική σκέψη να μετατραπεί σε ...αφηρημένη,

ώστε να οργανώσει το μίσος σαν ιστορικά αποδεκτό,

όπως οργάνωσε ο Μουσολίνι τον φασισμό,

όπως οργάνωσε ο Χίτλερ τον Ναζισμό,
όπου και ο φασισμός και ο Ναζισμός προϋπήρχαν
χωρίς την οργάνωση, ή τις ονομασίες.

Κατά την γνώμη μου,

Εκείνοι που χρειάζονται συμπόνια, σήμερα,
είναι οι άνθρωποι που άφησαν τον εαυτό τους
να καταντήσει Τραμπάκιας.

Σε βάθος χρόνου, η αλήθεια αναδύεται, αλλά το ψέμα εξαφανίζεται.

(Δεν υπάρχει πρόβλημα να είναι κανείς Ρεπουμπλικάνος, αλλά,

άλλο Ρεπουμπλικάνος και άλλο Τραμπάκιας)

Ο Τραμπ δημοσίευσε την παραπάνω εικόνα ΑΙ πριν λίγες μέρες.

Όταν ακόμα και οι δικοί του απαίτησαν να την κατεβάσει αμέσως, την κατέβασε,
αλλά είπε πως νόμιζε ότι δεν τον έδειχνε σαν Χριστό αλλά σαν Γιατρό του Ερυθρού Σταυρού.

(Αυτό το μετέφρασα για σας από το παρακάτω Ιταλικό Meme, που κυκλοφορεί)

(Κυκλοφορεί και σε Αγγλική έκδοση. Δεν ξέρω σε ποια γλώσσα πρωτοκυκλοφόρησε)

Κυκλοφορεί και το παρακάτω όπου ο Ιησούς του προσφέρει ζουρλομανδία λέγοντας:

Ορίστε, Ντόνι, ένα ωραίο σακάκι να φοράς όταν λες ψέματα για το Στενό του Ορμούζ.

~~~

Παλίρροια

 

Σκεφτείτε την παλίρροια, στην παραλία, στην αμμουδιά, εκεί που στον ορίζοντα ο ουρανός και ο ωκεανός είναι ένα. Το νερό είναι γεμάτο, βαθύ, και στην άμπωτη ρηχό. Το ταξίδι μας πρέπει να αρχίσει την κατάλληλη στιγμή, τώρα που η θάλασσα είναι γεμάτη, αλλιώς δεν θα ξεφύγουμε από τα ρηχά και απ' την αποτυχία. Τώρα που πλέουμε σε θάλασσα βαθιά, τώρα πρέπει να ξεκινήσουμε, αμέσως, όσο η βάρκα μας θα μπορεί ακόμα να πιάσει το ρεύμα για το ταξίδι, για τον προορισμό. Αν το σκεφτούμε πολύ, θα χάσουμε την στιγμή, θα είναι άχρηστο ότι κάναμε ήδη, ότι ονειρευτήκαμε. Η αναποφασιστικότητα οδηγεί στην ήτα, όπου τα πάντα χάνονται.    

Μπορούμε αυτό να το πούμε και πιο λιτά, πιο ποιητικά:  

Υπάρχει μια παλίρροια στις υποθέσεις των ανθρώπων

Η οποία, όταν την εκμεταλλευτούνε στην πλημμύρα, οδηγεί στην καλή τύχη.

Παραλείποντάς την, όλο το ταξίδι της ζωής τους

Είναι προορισμένο για ρηχά νερά και δυστυχίες.

Σε μια τόσο γεμάτη θάλασσα πλέουμε τώρα,

Και πρέπει να πάρουμε το ρεύμα τώρα που μας εξυπηρετεί, 

Αλλιώς θα χάσουμε όλα για τα οποία παλέψαμε.

Και στην αρχική γλώσσα στην οποία γράφτηκε:

There is a tide in the affairs of men

Which, taken at the flood, leads on to fortune;

Omitted, all the voyage of their life

Is bound in shallows and in miseries.

On such a full sea are we now afloat,

And we must take the current when it serves,

Or lose our ventures.

Αυτά τα λέει ο Βρούτος στον Κάσιο, στους Φιλίππους, στην Μακεδονία απέναντι από την Σαμοθράκη, στις 23 Οκτωβρίου του 42 Προ Κοινής Εποχής. Ο Βρούτος προσπαθούσε να πείσει τον Κάσιο ότι τώρα είναι η σωστή στιγμή να επιτεθούν στις δυνάμεις του Μάρκου Αντώνιου και του Οκτάβιου που στέκονταν εναντίων του στρατού του Βρούτου και του Κάσιου για να εκδικηθούν την δολοφονία του Ιούλιου Καίσαρα από τους συνωμότες, συμπεριλαμβανομένων του Βρούτου και του Κάσιου, στην Σύγκλητο της Ρώμης δυόμισι χρόνια πριν, στις 15 Μαρτίου του 44 ΠΚΕ.

Το πεδίο της μάχης στους Φιλίππους, σήμερα

Ήταν το επιχείρημα του Βρούτου να μην χάσουν την στιγμή, να μην αφήσουν την αναποφασιστικότητα να τους καθυστερήσει.

Και η συζήτηση αυτή έφτασε σε εμάς δια χειρός Γουίλιαμ Σαίξπηρ στην τραγωδία του, Ιούλιος Καίσαρ, γραμμένη το 1599 KE.

Η φράση είναι μια μεταφορά που συγκρίνει τις ευκαιρίες της ζωής με ένα παλιρροϊκό ποτάμι. Πρέπει κανείς να δράσει όταν η παλίρροια είναι υψηλή («στην πλημμύρα») για να πετύχει ή να αντιμετωπίσει την αποτυχία. Ο Βρούτος υποστηρίζει ότι πρέπει να επιτεθούν στους εχθρούς τους αμέσως ενώ η δική τους στρατιωτική δύναμη βρίσκεται στο αποκορύφωμά της, αντί να περιμένουν και να χάσουν το πλεονέκτημά τους.

Δεν αναφέρεται ότι ο Βρούτος, ή ο Ιούλιος Καίσαρας, είχαν πει αυτές τις φράσεις. Είναι λογοτεχνικά τεχνάσματα που επινοήθηκαν από την ιδιοφυΐα του Σαίξπηρ για την τραγωδία που έγραψε.

Ο Βρούτος, υιοθετημένος γιός του Ιουλίου Καίσαρα, έπεισε τον Κάσιο να επιτεθούν.
Tο επιχείρημά του, όπως το συνέθεσε ο Σαίξπηρ, ήταν πειστικό.

Αλλά, λίγη ώρα αργότερα, ο Βρούτος και ο Κάσιος ήταν νεκροί. Και στους Φιλίππους στις 23 Οκτωβρίου του 42 Προ Κοινής Εποχής, και στην σκηνή του θεάτρου Σφαίρα στο Λονδίνο του 1599.

Ο Μάρκος Αντώνιος και ο Οκτάβιος επέστρεψαν δίκαιοι νικητές στην Ρώμη από τις επαρχίες όπου κυνήγησαν τους δολοφόνους.

Ο Μάρκος Αντώνιος, 12 χρόνια αργότερα, 1 Αυγούστου 30 ΠΚΕ, θα πέθαινε δίπλα στην Κλεοπάτρα, την τελευταία Φαραώ της Αιγύπτου, της δυναστείας των Πτολεμαίων, και σύντομα θα δολοφονούνταν και ο γιός της Κλεοπάτρας και του Ιούλιου Καίσαρα, ο Καισαρίων. Τα δύο παιδιά του Μάρκου Αντώνιου και της Κλεοπάτρας, τα δίδυμα Αλέξανδρος Ήλιος και Κλεοπάτρα Σελήνη Β΄, ο Οκτάβιος τα έδωσε στην αδελφή του την Οκτάβια να τα μεγαλώσει στην Ρώμη. Το τρίτο παιδί της Κλεοπάτρας και του Μάρκου Αντώνιου, ο Πτολεμαίος Φιλάδελφος, είχε τύχη άγνωστη στην Ιστορία, αν και κατά πάσα πιθανότητα θανατώθηκε ή πέθανε όταν ήταν ακόμα μικρό, ίσως το 29 ΠΚΕ. 

Ο Οκτάβιος, επίσης υιοθετημένος γιός του Ιουλίου Καίσαρα, θα άλλαζε το όνομά του σε Αύγουστος Καίσαρ για πολιτικούς σκοπούς εκλογιμότητας, όπου Αύγουστος στα Λατινικά σημαίνει Σεβάσμιος/Μεγαλοπρεπής/Ιερός/Καθαγιασμένος, και θα εκλεγόταν ο πρώτος αυτοκράτορας της Ρώμης στις 16 Ιανουαρίου του 27 ΠΚΕ. 

~~~

Οι συνωμότες δολοφόνησαν τον Ιούλιο Καίσαρα μέσα στην Σύγκλητο της Ρώμης στις 15 Μαρτίου του 44 ΠΚΕ για να διαφυλάξουν την Ρεπούμπλικα, την Αντιπροσωπευόμενη Δημοκρατία, από την δικτατορία του Ιουλίου Καίσαρα.

Όμως…

Η Ρώμη δεν θα επέστρεφε ποτέ στην Αντιπροσωπευόμενη Δημοκρατία, την Republica Romana της Συγκλήτου. 

Οι μήνες Ιούλιος και Αύγουστος ονομάστηκαν για τον Ιουλιο Καίσαρα, κατακτητή της Γαλατίας και εκλεγμένο Δικτάτορα της Ρώμης, και τον Αύγουστο Καίσαρα, τον πρώτο αυτοκράτορα της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας.

Η Δυτική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία έπεσε οριστικά, 4 Σεπτεμβρίου, 476 ΚΕ, στον βάρβαρο Φλάβιο Οδόακρο.
Η Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία έπεσε οριστικά, 29 Μαΐου, 1453 ΚΕ, στον οθωμανό Μεχμέτ Β'.

Από την πρώτη συνεδρίαση της Συγκλήτου στην Ρώμη το 509 ΠΚΕ μέχρι την τελική πτώση το 1453, η Ρωμαϊκή Αντιπροσωπευόμενη Δημοκρατία και μετά Αυτοκρατορία όρισε τις παλίρροιες του Δυτικού Πολιτισμού επί 1.962 χρόνια, από την εφτάλοφη Ρώμη και από την Νέα Ρώμη, την Πόλη του Κωνσταντίνου στον Βόσπορο. Οι Λατίνοι πολίτες της Ρώμης ονόμαζαν τους εαυτούς τους Romani (Ρομάνι) από το 509 ΠΚΕ, και οι Ελληνόφωνες, από το 268 ΠΚΕ, Ρωμιοί.

Παρεμπιπτόντως, το όνομα Κωνσταντίνος δεν είναι Ελληνικό όπως νομίζουν οι Έλληνες σήμερα. Είναι Ρωμαϊκό, Λατινικό, Constantinus, και προέρχεται από το Constans, που στα Λατινικά σημαίνει «σταθερός» ή «πιστός».

Ο ιδρυτής της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, Imperator Caesar Flavius Constantinus Pius Felix Invictus Augustus, σην Ελληνική γλώσσα γνωστός ως Κωνσταντίνος ο Μέγας,  ή Άγιος Κωνσταντίνος λόγω του ότι επέτρεψε την Χριστιανική Θρησκεία στην Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία και εκκάλεσε το Συμβούλιο της Νίκαιας στην Βηθυνία εγκαθιδρύοντας το Χριστιανικό Σύμβολο της Πίστεως, ήταν γιός του Κωνστάντιου Χλωρού και είχε γεννηθεί 22 Φεβρουαρίου 272 ΚΕ στην πόλη Νις της σημερινής Σερβίας.

O  Imperator Caesar Flavius Petrus Sabbatius Iustinianus Augustus, στα Ελληνικά Ιουστινιανός, ήταν ο τελευταίος αυτοκράτωρας (527-565 ΚΕ) της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας που μιλούσε Λατινικά, με κυβέρνηση που λειτουργουσε στα Λατινικά. Οι αυτοκράτωρες και οι κυβερνήσεις μετά τον Ιουστινιανό μιλούσαν Ελληνικά εκείνης της εποχής.

Ο Ιουστινιανός ανέθεσε στους αρχιτέκτωνες Ισίδωρο και Ανθέμιο την κατασκευή του Ναού της Αγίας του Θεού Σοφίας, σύμβολο της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας από τα εγκαίνειά του το 537 KE και κτίσμα με τον μεγαλύτερο και πλατύτερο τρούλο στον κόσμο επί μια χιλιετηρίδα.

H Αγία Σοφία ήταν:

• Ναός της μιας Χριστιανικής εκκλησίας, 517 χρόνια, 537-1054,
• Ναός της Ανατολικής Ορθόδοξης Εκκλησίας, 150 χρόνια, 1054-1204,
• Ναός της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας, 57 χρόνια, 1204-1261,
• Ναός της Ανατολικής Ορθόδοξης Εκκλησίας, 192 χρόνια, 1261-1453,
• Ισλαμικό Τζαμί, 482 χρόνια, 1453-1935,
• Μουσείο Κληρονομιάς της Ανθρωπότητας, 85 χρόνια, 1935-2020,
• Ισλαμικό Τζαμί, 2020-σήμερα

Ο τελευταίος αυτοκράτορας, ή βασιλιάς, της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, Κωνσταντίνος ΙΑ' Παλαιολόγος, από τον Μυστρά της Πελοποννήσου, σκοτώθηκε κατά την τελευταία μάχη της πτώσης της Πόλης του Κωνσταντίνου, 29 Μαΐου, 1453. Εθεάθη, κατά ιστορικές αναφορές μαρτύρων για τελευταία φορά, καθώς έβγαλε τα αυτοκρατορικά σύμβολα από τον ρουχισμό του και με σηκωμένο σπαθί κάλπασε μέσα σε μια ομάδα Οθομανών στρατιωτών, όπου και υποθέτει η Ιστορία ότι πέθανε μαχόμενος. Το σώμα του δεν βρέθηκε ποτέ, γεγονός που γέννησε τον μύθο του Μαρμαρωμένου Βασιλιά.

Θεόφιλος Χατζημιχαήλ (Έλληνας, 1867-1934)

Ο αυτοκράτορας Κωνσταντίνος ΙΑ΄ Παλαιολόγος στα τείχη της Κωνσταντινούπολης, 29 Μαΐου 1453

υπογεγραμμένο στα ελληνικά, με ημερομηνία 1929 και χαραγμένο στο πάνω μέρος

φυσικές χρωστικές σε χαρτόνι τοποθετημένο σε καμβά

67 x 97 εκ.

Εκατόν τέσσερα χρόνια μετά την Άλωση της Κωνσταντινούπολης από τους Οθωμανούς, ο Γερμανός Ιστορικός Ιερώνυμος Γουλφ, το 1557, αποκάλεσε, για πρώτη φορά στην Ιστορία, την Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία «Βυζαντινή», επειδή ο Κωνσταντίνος είχε χτίσει την Πόλη του πάνω σε μια παλιά αποικία της Αθηναϊκής επιρροής πόλης των Μεγάρων, ονομασμένη Βυζάντιο για τον μυθικό ιδρυτή της αποικίας, τον Βύζα. Τα επόμενα 300 χρόνια από το 1557 ως τα τέλη του δέκατου όγδοου αιώνα, η ονομασία «Βυζάντιο» δεν χρησιμοποιήθηκε από Ιστορικούς μετά τον Γουλφ.

Η ονομασία Βυζάντιο, και Βυζαντινή Αυτοκρατορία, όμως, άρχισε να χρησιμοποιείται κατά κόρον το τέλος του δεκάτου ογδόου με αρχή του δέκατου ένατου αιώνα όταν η Δύση σκεφτόταν να απελευθερώσει τα νότια Βαλκάνια για να διώξει τους Οθωμανούς από την Ευρώπη, υποκοινώντας και υποστηρίζοντας τους ντόπιους σε επανάσταση. Για τους Δυτικούς, ρομαντικούς Ευρωπαίους η ονομασία «Βυζάντιο» έφερνε στο ότι θα απελευθέρωναν τους αρχαίους Έλληνες, τους οποίους είχαν ανακαλύψει κατά την Αναγέννηση, αντί τους «αιρετικούς» των Βαλκανίων και της Ίστανμπούλ. Πολιτικά, ήταν πολύ περισσότερο δεκτό να υποστηρίξουν οι Παπικοί και οι Προτεστάντες Ευρωπαίοι το «Βυζάντιο» παρά την «Ανατολική, Ορθόδοξη, Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία».

Και από τότε, οι ίδιοι οι νεοέλληνες αποκαλούν την Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία «Βυζαντινή». Οι Έλληνες τώρα λένε ότι πάντα λεγόταν Βυζαντινή η Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, αξίωση απλά αναληθής και ανιστόρητη, την οποία ακόμα και ο Ελληνικός ακαδημαϊκός κόσμος δηλώνει ως αναληθή, επιβεβαιώνοντας ότι η Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία δεν λεγόταν Βυζαντινή μέχρι πολύ μετά από την πτώση της. Νεοέλληνες δεν κοντοστέκονται να ρωτήσουν ποιοι είναι οι «Ρωμιοί» --το πολύ-πολύ να πούνε ότι Ρωμιοί ήταν οι Έλληνες πρόσφυγες από την Τουρκία. Εγώ μικρός στην Αθήνα μεγάλωσα διδασκόμενος ότι «Ρωμιός» είναι η υπέρτατη έννοια του Έλληνα. Αλλά τότε είχαμε δικτατορία, Ελλάς Ελλήνων Χριστιανών! Έπρεπε να φτάσω δεκαεξίμισι χρονών στην χώρα του Σαίξπηρ πριν αναρωτηθώ, στάσου μια στιγμούλα ρε φίλε, Ρωμιός σημαίνει Ρωμαίος.

Όταν πήγαινα σχολείο, μας διδάσκανε ότι ο Αθανάσιος Διάκος είχε πει: Εγώ Ρωμιός γεννήθηκα, Ρωμιός θε ν' αποθάνω, αλλά τώρα που κοντεύω τα 70, διαβάζω παντού ότι ο Διάκος είπε: Εγώ Έλληνας γεννήθηκα, Έλληνας και θα πεθάνω.

Η παλίρροια και η άμπωτις των υποθέσεων των ανθρώπων, νωχελικά σκεπάζει την αμμουδιά, πότε στα ρηχά, πότε στα βαθιά… Οι προσπάθειες, τα όνειρα, η Ιστορία, προχωρούν καθώς η άμπωτις και η παλίρροια αμείλικτα ορίζουν τι ρεύμα θα προσφέρουν για τους σκοπούς και τα όνειρα εκείνων που θέλουν να πλεύσουν στον ωκεανό τους.

Στο παρακάτω βίντεο,

Ένας Βρετανός Σαιξπηρικός ηθοποιός, ο σερ Πάτρικ Στούαρτ,

ο οποίος χρίστηκε ιππότης από τη Βασίλισσα Ελισάβετ Β' το 2010 για τις υπηρεσίες του στο θέατρο,
και τιμήθηκε με δύο βραβεία Laurence Olivier (1979, 2009) και ένα βραβείο Grammy (1996).

Εδώ, στον ρόλο του ναυάρχου εν’ αποστρατεία Ζαν-Λουκ Πικάρ του Στόλου των Άστρων,
στην τελευταία σκηνή της σειράς Πικάρ, 2023,

απαγγέλει στο πάλαι ποτέ πλήρωμα του, από το αστρόπλοιο Έντερπράιζ,

σαν πρόποση,
σ' ένα μπαρ του Λος Άντζελες το έτος 2401,

τα λόγια που ο Σαίξπηρ έβαλε στο στόμα του Βρούτου,

στην Τραγωδία Ιούλιος Καίσαρ:

Κατά την προσωπική μου εμπειρία από την μάθηση και κατανόηση των ανθρωπίνων υποθέσεων, και την απορρέουσα διαμόρφωση γνώμης μου, η πολιτιστική αξία του έργου του Σαίξπηρ, στο απόγειο της Αγγλικής γλώσσας της εποχής της βασίλισσας Ελισάβετ Ι, προσφέρει μια ξεχωριστή διάσταση μελέτης της ανθρώπινης κατάστασης δια μέσου σπουδής του χαρακτήρα ιστορικών προσώπων, όπως και προσώπων και καταστάσεων που εφευρέθηκαν από αφηγητές, στην υπηρεσία της τέχνης του Λόγου.

~~~