Τζίφος

Είμαι περήφανος να ξέρω ότι ψήφισα για έναν από τους κυρίους στην παραπάνω φωτογραφία.

Ο Μπιλ Κλίντον πήρε ένα ρίσκο. Υποστήριξε και κάλυψε τον Τσίπρα τόσο φανερά που για τα Αμερικανικά μυαλά έφτασε πολύ κοντά στο να χάσει την ίδια του την αξιοπιστία. Όμως, το Αμερικανικό μυαλό επίσης εύκολα κατάλαβε ότι ο πρόεδρος Κλίντον απλά έλεγε: "Αυτόν θέλω να τον υποστηρίξετε με το πορτοφόλι σας" (καθώς απευθυνόταν στα 100 περίπου δισεκατομμύρια δολάρια που βρισκόντουσαν στην αίθουσα).

Το μόνο που είχε να κάνει ο Τσίπρας ήταν να απαντήσει στα Αμερικανικά μυαλά ευθέως με τις στημένες ερωτήσεις του προέδρου.

Το ότι ο Τσίπρας δεν μιλάει πολύ καλά Αγγλικά δεν έχει σημασία. Μπορούσε ευκολότατα η ελλιπής του γνώση να γίνει μέρος του "σόου" και να λειτουργήσει εις όφελός του, σπάζοντας τον πάγο με το ακρωατήριο και κάνοντάς τον πιο ανθρώπινο και συμπαθή. Αν μόνο μπορούσε να "παίξει" στην σκηνή του θεάτρου μαζί με τον οικοδεσπότη του.

Ο Κλίντον ήταν καταπληκτικός. Το πως προσπάθησε να βοηθήσει τον Τσίπρα στην συνάντηση είναι σχεδόν ανήκουστο στην πολιτική. Ο Κλίντον προσπάθησε μέχρι και αλεξικέραυνο να γίνει για να γελάσουν μαζί του αντί με τον Τσίπρα.

Ο Ελληνικός τύπος και η ΝΔ κάνουν μεγάλο λάθος για την στιγμή που γέλασε το ακροατήριο. Δεν γέλασε με τον Τσίπρα το ακροατήριο. Γέλασε με την επίτηδες-καλαμπουρτζίδικη ερώτηση του Κλίντον (αυτό έγινε, έντεχνα από τον Κλίντον, αλλά είμαι σίγουρος ότι τα Ελληνικά μυαλά του Τσίπρα, του Ελληνικού τύπου, και των Ελλήνων πολιτικών δεν το έπιασαν --άλλη μιά χαμένη ευκαιρία).

Το πρόβλημα του Τσίπρα δεν ήταν τα Αγγλικά. Το πρόβλημά του ήταν και είναι ότι δεν ξέρει πως να μιλήσει σε ακροατήριο που δεν είναι Ελληνικό στη νοοτροπία και στο τι περιμένει να ακούσει.

Στην Ελλάδα μιλάμε επί ώρες χωρίς να λέμε τίποτα. Πετάμε και μερικά τσιτάτα και την βγάζουμε. Μας ρωτάνε τι θα γίνει αύριο και απαντάμε ξεκινώντας από το πως δημιουργήθηκε το ηλιακό σύστημα, μετά οι πλανήτες, μετά ήρθαν οι δεινόσαυροι, μετά οι παγετώνες... μέχρι να φτάσουμε στο αύριο οι συνομιλητές έχουν κοιμηθεί, κι εμείς έχουμε χάσει τον ειρμό.

Το πρόβλημα του Τσίπρα ήταν ότι έχοντας μάθει να μιλάει σε Έλληνες, έστειλε το Αμερικανικό ακροατήριο να κοιμηθεί, και, δεν απάντησε σε καμία ερώτηση (επειδή οι απαντήσεις του ήταν επαναλήψεις από τα προεκλογικά για Ελληνικά αυτιά).

Τον ρώτησε ο Κλίντον πιο είναι το σχέδιό του για τα επόμενα 4 χρόνια και η απάντηση του Τσίπρα ήταν να επαναλάβει την ιστορία του τι έγινε μέχρι τώρα κατά την γνώμη του και γιατί κάνει λάθος η Ευρώπη.

Ο Κλίντον είπε στον Τσίπρα πως ξέρει για την καινούργια πρωτοβουλία Αιολικής Ενέργειας στην Βόρειο Ελλάδα, και ότι έτσι η Ελλάδα στέλνει σχετικά οφέλη προς την Γερμανία. Ο Τσίπρας δεν κατάλαβε, σκόνταψε λίγο, και τελικά ρώτησε: "Στην Βόρειο Ελλάδα;" Το ακροατήριο γέλασε πάλι, όμως, χωρίς να το πάρει χαμπάρι ο Τσίπρας, γέλασαν γιατί νόμιζαν ότι είχε απαντήσει έτσι για να κάνει χιούμορ (σχετίζοντάς το με "οφέλη προς την Γερμανία" --Αν και ο Τσίπρας έφτασε στο παρά τρίχα να φανεί ότι ο Κλίντον ήξερε κάτι για την Ελλάδα που δεν το ήξερε ο πρωθυπουργός της Ελλάδας, ή, ακόμα χειρότερα, ότι πίστευε πως ο Κλίντον έκανε λάθος).

Η συζήτηση του είχε ξεφύγει εντελώς. Το μόνο που τον ενδιέφερε ήταν να παναλαμβάνει τα περι λάθους πολιτικής της Ευρώπης, λαϊκή εντολή και λοιπά, αντί να παίζει το τένις δολαρίων που τόσο υπομονετικά του σερβίριζε ο Κλίντον.

Ο Κλίντον συνεχώς τον έσπρωχνε στην σωστή κατεύθυνση, προς το μέλλον. Ο Τσίπρας παρέμεινε στο παρελθόν.

Στο τέλος ο Κλίντον τον άκουγε με ανοιχτό το στόμα. Ίσως να σκεφτόταν την Αμερικανική παροιμία: "Μπορείς να οδηγήσεις το άλογο στο νερό, αλλά δεν μπορείς να το κάνεις να πιεί".

Μια καταπληκτική ευκαιρία χάθηκε. Όχι επειδή ο Τσίπρας δεν μιλούσε καλά Αγγλικά, αλλά επειδή απαντούσε σαν να μίλαγε σε Έλληνες. Οι Αμερικανοί μπορεί να μασάνε τσίχλα αλλά δεν είναι μαλάκες, και προπαντός, δεν ζουν στο παρελθόν. Θέλουν πειστική απάντηση, σύντομη και εστιασμένη.

Επίσης ήταν κρίμα που ο πρωθυπουργός της Ελλάδας απαντούσε στον πρόεδρο Κλίντον κάνοντας "μ-μμ" με την μύτη. Και προς το τέλος ο Τσίπρας έδειχνε μέχρι και ενοχλημένος. Όταν ο Κλίντον είπε στο ακροατήριο να βγάλουν τα βιβλιάρια επιταγών τους για την Ελλάδα, και ανέφερε την διασπορά και του πόσοι Ελληνοαμερικανοί προσπαθούν να βοηθήσουν την Ελλάδα, στην απάντησή του ο Τσίπρας έδειξε αδιαφορία για τους Ελληνοαμερικανούς.

Ίσως ο Τσίπρας ήταν βαθιά ενοχλημένος με τον ίδιο του τον εαυτό, γιατί η επιτυχία του εξαρτάτο από τον φιλελληνισμό ενός ανθρώπου που ήταν πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών όταν εκείνος έκανε καταλήψεις με την κουνουέ, και τώρα ο Κλίντον ήταν ο οικοδεσπότης του Τσίπρα --και καθόταν απέναντί του. Πόσα του έσουρνε του Κλίντον ο Τσίπρας την δεκαετία των '90, και πόσο τον χρειαζόταν τώρα...

Ο Αλέξης Τσίπρας ίσως να μπορεί να θεωρεί τον εαυτό του την ντάρλινγκ της δύσης, και θα έχει δίκιο, για λάθος όμως λόγους. Κανείς δεν επενδύει τα χρήματά του σε ένα γλυκό αρκουδάκι. Απλά το χαϊδεύουνε και το στολίζουνε κάπου να το βλέπουνε. Από την άλλη μεριά η απογοήτευση του Αλέξη Τσίπρα από το ότι και ο Πούτιν και το Πεκίνο τον έστειλαν να παίξει με το πουλάκι του θα πρέπει να τον έκαναν να αισθάνεται πραγματικά εκτός χώρου στις ΗΠΑ, την μόνη χώρα που προσπάθησε να τον βοηθήσει ενώ εκείνος έκανε καριέρα με το να την βρίζει. Ο Τσίπρας θα φέρει στην Ελλάδα αναγνώριση. Αλλά από λεφτά, ούτε σεντ.

Άλλη μια Αμερικανική παροιμία που μου έρχεται στο μυαλό, αλλά δεν μεταφράζεται στα Ελληνικά: "Money talks and bullshit walks".

υγ. Το αλέξης-σόου, του να εμφανίζεται χωρίς γραβάτα, έχει αρχίσει να κουράζεται και να γίνεται ολίγον γελοίο. Δεν μοιάζει πια με επαναστάτη κατά του κατεστημένου αλλά με ζητιάνο (και όχι έξυπνο ζητιάνο).

http://www.huffingtonpost.gr/2015/09/28/alexis-tsipras-klinton_n_8205674.html

Πείσμα

Κάτι ενδιαφέρον έχει αρχίσει να συμβαίνει. Ο χερ Σόιμπλε φαίνεται να έχει ξεχαρβαλωθεί υστερικά, νευρωτικά, πεισματικά και αντιεπαγγελματικά. Η φρασεολογία και το ύφος της γραπτής του απάντησης στο γράμμα-αίτηση της Ελλάδας ξεκάθαρα στοχεύει στο να επιτύχει την εθελοντική απομάκρυνση της Ελλάδας από την Ευρωζώνη. Ο τρόπος του κατακρίνεται πλέον και μέσα από την Γερμανία, και μέρη από την ίδια την κυβέρνηση στην οποία υπηρετεί.

Παραδόξως, ο Σόιμπλε μπορεί να βοηθήσει την Ελλάδα να μείνει στην Ευρωζώνη κάνοντας τους περισσότερους εταίρους να αντιδράσουν αρνητικά στον γυμνά στυγνό και εκδικητικό τρόπο με τον οποίον φέρεται.

Εν τω μεταξύ, ο τρόπος με τον οποίον ο Βαρουφάκης φέρθηκε προς τον Σόιμπλε, σαν καθηγητής που έδινε κακό βαθμό σε φοιτητή, διατηρώντας πλήρες κουλ σαν αγγούρι, και υπομονή και επιμονή έναντι απύθμενης εχθρότητας, ίσως να έσπρωξαν τον Σόιμπλε στο παραλήρημα υστερίας που επιδεικνύει, εις όφελός μας, τις τελευταίες μέρες...

Υπάρχει ακόμα, κατά πως φαίνεται, μια πιθανότητα να αναδειχθούν σε ήρωες ο Τσίπρας και ο Βαρουφάκης.

Αν γίνει αυτό θα τους βγάλω το καπέλο, εδώ σ' αυτό το μπλογκ.

Το μόνο  ατυχές σημείο για τον ΣΥΡΙΖΑ θα παραμείνει η επιλογή και εκλογή του Παυλόπουλου και η συμπεριφορά του Καμένου...

Τρέξιμο

Επί του πιεστηρίου, φαίνεται ότι τώρα μιλάμε ή για δραχμή, ή για παραίτηση του Σόιμπλε;

Επίθεση!

ΗΠΑ: βρείτε άμεσα λύση, αλλιώς δεν θα έχετε λεφτά ούτε για βαζελίνη.

Εκτός κι αν έχω ξεχάσει τελείως τα Ελληνικά, "διαπραγμάτευση" υπάρχει όταν δύο ή περισσότερες πλευρές διαπραγματεύονται. Όταν διαπραγματεύεται μόνο μία πλευρά δεν λέγεται "διαπραγμάτευση" αλλά "ονείρωξη".

Στην προκειμένη περίπτωση, η άλλη (ή, οι άλλες) πλευρά λένε επί τρεις βδομάδες ότι θα είναι χαρά τους να διαπραγματευτούνε μαζί μας και ζητάνε από εμάς αφετηρία, λέγοντας ότι η μοναδική αφετηρία μπορεί να είναι το υπάρχον καθεστώς (επειδή υπάρχει και ισχύει βάση των υπογραφών των δικών μας. Ξέρω είναι πολύπλοκο να το "πιάσει" κανείς αυτό...)

Εμείς απαντάμε ότι δεν υπάρχει καθεστώς επειδή αποφασίσαμε ότι απέτυχε το πράμα και αυτά που κάνανε πριν ήταν κουζουλά και αποτυχημένα, πράγμα το οποίο πρέπει να παραδεχτούν με το να αρχίσουν την διαπραγμάτευση, μιά και αποτύχανε. Συν του ότι αποτύχανε.

Εμείς αποκαλούμε "διαπραγμάτευση" το να επιμένουμε να παραδεχτούν εκείνοι πως όλα όσα κάνανε ήταν λάθος. Άντε τα περισσότερα. Άντε το 30%.

Εκείνοι αυτό το αποκαλούν "μονομερή ενέργεια" (άκου θράσος), ιδίως επειδή δεν έχουμε παρουσιάσει νούμερα που να το αποδεικνύουν, ή τουλάχιστον να το προτείνουν σαν πιθανότητα. Και λένε ότι μόνο αφού υπογράψουμε ότι ισχύουν οι προηγούμενες υπογραφές μας, τότε, δηλαδή σε δυό-τρεις βδομάδες, μπορούμε να διαπραγματευτούμε μέχρι να 'φρανθεί η καρδιά μας.

Αλλά εμείς λέμε όχι, δυό-τρεις βδομάδες δεν θέλουμε, θέλουμε έξι μήνες, αλλά ξεκινώντας από το μηδέν γιατί, όπως ήδη εξηγήσαμε, ότι κάνανε μέχρι τώρα ήτανε λάθος και αποτύχανε.

Λένε, μα όχι! δεν απέτυχε τίποτα. Καλά πήγαινε! Όχι απέτυχε, λέμε εμείς. Ορίστε! έχουμε αθρωπιστική κρίση (στην Αμυγδαλέζα, αλλά αυτό είναι άλλη ιστορία). Μα άλλες χώρες που σας έχουν δανείσει να σας σώσουνε είναι χειρότερα από εσάς στους μισθούς. Δεν μας ενδιαφέρουν οι άλλες χώρες, λέμε εμείς, γιατί κοιτάμε 'δω μέσα μόνο, τι είχαμε και τι έχουμε! Δεν μας ξεγελάνε εμάς οι βάρβαροι που θέλουν να μας πάρουν τα πλούτη μας και τα κάλη μας!

Δεν θέλουμε Τρόικα. Εντάξει, πάρτε θεσμούς.

Δεν θέλουμε μνημόνιο. Εντάξει, πάρτε πρόγραμμα.

Άλλο το πρόγραμμα, άλλη η δανειακή σύμβαση. Ρε καρδούλες μου δεν έχετε δανειακή σύμβαση, πρόγραμμα έχετε να σας χαρώ!

Δεν έχουμε!

Έχετε!

Δεν έχουμε!

Έχετε.

Αυτό θα πει, στα Ελληνικά, Διαπραγμάτευση.

Όπως είπε και ο κύριος Καμμένος: "Αν δεν πάρουμε αυτά που θέλουμε θα τα κάνουμε όλα «Κούγκι»!"

Γιατί ρε γαμώ την κηδεία μου δεν μπορούνε να το καταλάβουνε αυτό οι ναζί;

Θα μου πείτε αν δεν ήταν για την Μέρκελ και τον Σόιμπλε τίποτα από αυτά δεν θα είχε γίνει, και θα έχετε δίκιο γιατί, πράγματι, αν η γιαγιά μου είχε καρούλια θα ήτανε πατίνι.

---

Κατά τ' άλλα, δεν ξέρω αν αληθεύουν οι φήμες ότι ο ΣΥΡΙΖΑ πρόκειται να αφαιρέσει 50 έδρες από το κοινοβουλευτικό σώμα και να τις μοιράσει στα άλλα κόμματα αναλογικά εφ' όσον κατά πως είπε ο κύριος Γλέζος το ΣΥΡΙΖΑ εκλέχτηκε λέει με νόμο καλπονοθευτικό (ιδιαίτερα απεχθής νόμος για έναν γνήσιο αριστερό).

Σε κάθε περίπτωση, ο καθηγητής κύριος Βαρουφάκης είχε απόλυτο δίκαιο. Όταν διαπραγματεύεσαι πρέπει να είσαι προετοιμασμένος να υπάρξει ρήξη. Αλλά δεν έπρεπε να το είχε πει έτσι δημόσια γιατί το ακούσανε οι Ευρωπαίοι και τους έβαλε την ιδέα!

Πρέπει να υποθέσουμε ότι ο κύριος Πρωθυπουργός είχε ήδη σκεφτεί την πιθανότητα να του την είχανε στημένη οι Ευρωπαίοι στα Δερβενάκια, και ότι είχε προσχεδιάσει έναν έξυπνο ελιγμό για να έρθει καπάκι, ανατινάζοντας το Κούγκι παραδείγματος χάριν. Και είμαι σίγουρος ότι είχε ήδη ρωτήσει συνωμοτικά και όλους τους άλλους που είναι μέσα στο Κούγκι ως προς το αν θα ήθελαν να ανατιναχτούν μαζί του για να κατατροπώσουν τους Ευρωπαίους με τον θάνατό τους. Εμένα βέβαια δεν με ρώτησε γιατί δεν ζω εδώ, αλλά είμαι σίγουρος ότι ρώτησε όλους τους άλλους. Και το υποθέτω αυτό γιατί συνέχεια λέει πως ότι κάνει το κάνει γιατί του έδωσε εντολή ο λαός (ή το 36% των ψηφισάντων, ή το 22% των εγγεγραμμένων).

Είπαμε, άξιζαν όλα αυτά για να αποκτήσει ο λαός την πρωτόγνωρη εμπειρία του να εμπνέεται με ελπίδα και αξιοπρέπεια από την κυβέρνησή του. Και γι' αυτό μόνο ευχαριστούμε τους κυρίους Τσίπρα και Βαρουφάκη. Απλά φαίνεται ότι αυτό είναι το μόνο για το οποίο θα τους ευχαριστούμε στα χρόνια που έρχονται.

Εικόνες από την ελίτ ομάδα αυτοκτονίας
που πρωτοστάτησε στην Ελληνική επίθεση υπέρ των δικαίων του λαού,
και επέστρεψε την ελπίδα και την αξιοπρέπεια σε κάθε πολίτη.

Εδώ, ένα μάθημα ζωής για να μην αφήνει κανείς τίποτα, ποτέ, να του ρίξει το ηθικό.
Πάντα να κοιτάς την ευχάριστη πλευρά της ζωής.

Some things in life are bad
They can really make you mad
Other things just make you swear and curse
When you're chewing on life's gristle
Don't grumble, give a whistle
And this'll help things turn out for the best...
And...

...always look on the bright side
of life...
(Whistle)

Always look on the light side
of life...
(Whistle)

If life seems jolly rotten
There's something you've forgotten
And that's to laugh and smile and dance and sing
When you're feeling in the dumps
Don't be silly chumps
Just purse your lips and whistle
- that's the thing.
And...always look on the bright
side of life...
(Whistle)

Come on.

Always look on the right side
of life...
(Whistle)

For life is quite absurd
And death's the final word
You must always face the curtain
with a bow
Forget about your sin - give the
audience a grin
Enjoy it - it's your last chance
anyhow.

So always look on the bright side
of death...
(Whistle)

a-Just before you draw your terminal breath...
(Whistle)

Life's a piece of shit, when you look at it
Life's a laugh and death's a joke, it's true
You'll see its all a show, keep 'em laughin as you go
Just remember that the last laugh is on you

And...
Always look on the bright side
of life...
(Whistle)

Always look on the right side
of life...

C'mon Brian, cheer up

Always look on the bright side
of life...

Always look on the bright side
of life...

Worse things happen at sea you know.

I mean - what have you got to lose?
You know, you come from nothing
- you're going back to nothing.
What have you lost? Nothing.

Always look on the right side
(I mean) of life...

what have you got to lose?
You know, you come from nothing
- you're going back to nothing.
What have you lost?

Always (Nothing.) look on the right side of life...

Nothing will come from nothing ya know what they say?
Cheer up ya old bugga c'mon give us a grin!
There ya go, see!

Always look on the right side of life...
(Cheer up ya old bugga c'mon give us a grin! At same time)

There ya go, see?

ΑφΈνωση

Στα τέλη της δεκαετίας των '90 όλοι ανέλυαν τα προβλήματα μιας Ευρώπης δύο ταχυτήτων. Στην πραγματικότητα μια Ενωμένη Ευρώπη θα είχε τόσες ταχύτητες όσες οι χώρες και νοοτροπίες που θα την αποτελούσαν, αλλά οι ειδήμονες περιοριζόντουσαν να την χωρίσουν σε δύο ταχύτητες, και να μην φτάσουν σε μία λειτουργική Ένωση τύπου Ομοσπονδίας ...και να σταματήσουν σε ένα επίπεδο Ένωσης που απέτυχε 15 χρόνια αργότερα. 

Ανάμεσα σε ανεύθυνη παροχή δανείων και στρουθοκαμηλική, αν όχι εθνικά εγκληματική αίτηση και αποδοχή δανείων η αλήθεια έλαμψε: η Ευρώπη θα κατευθύνεται από την νοοτροπία και κουλτούρα το ισχυρότερου ή θα είναι καταδικασμένη σε αποικιοκρατεία και αποτυχία.

Ο κλήρος έπεσε στον ασθενέστερο, την Ελλάδα να φέρει την εποχή αυτού του πειράματος σε ένα τέλος, καθώς τώρα οποιαδήποτε καινούργια αρχή θα συνεπάγεται την ηθική, πολιτική και ίσως οικονομική ήτα της Γερμανίας, κάτι το οποίο η Γερμανία δεν θα επιτρέψει.

Αυτό που πέτυχε ο ΣΥΡΙΖΑ είναι να τοποθετήσει την Ελλάδα στο μέρος της Ιστορίας που θα της δίνει τα δίκαια. Όμως με τι κόστος; Κατά την γνώμη μου, το οποιοδήποτε κόστος αξίζει εφ' όσον μείνουμε ενωμένοι και σταθεροί αργότερα.

Ο ΣΥΡΙΖΑ έπρεπε αυτά να τα είχε υπολογίσει σαν πιθανές συνέπειες, αλλιώς να μην είχε ξεκινήσει την "επανάσταση". Ελπίζω να τα είχε υπολογίσει και ελπίζω να μείνει η Ελληνική κυβέρνηση σταθερή στην θέση της, όποιες και να είναι οι συνέπειες.

Δεν είναι ώρα τώρα να πει κανείς ότι "δεν περιμένανε τέτοια αντίδραση". Αν δεν την περιμένανε δεν έπρεπε να βρίσκονται στην πολιτική. Είμαι ευγνώμων που επέλεξαν να είναι στην πολιτική και θέλω με όλη μου την καρδιά να πω ότι έσφαλα τόσα χρόνια που έγραφα γι' αυτούς όσα έγραφα. Ελπίζω να μπορώ να το παραδεχτώ έξι μήνες από σήμερα.

Τελεσίγραφα

Πιστεύω ότι όχι μόνο η Ελληνική πλευρά έχει ακαδημαϊκά και λαϊκά δίκιο αλλά, και ότι οι αντίπαλοι της Ελλάδας έχουν αρχίζει να εκνευρίζονται σε βαθμό που φέρνει την δική τους θέση σε αμφισβήτηση.

Το ότι έχουμε ακαδημαϊκά δίκιο δεν σημαίνει αυτόματα ότι έχουμε δίκιο και στον πραγματικό κόσμο. Το ότι έχουμε το "λαϊκό" δίκαιο δεν σημαίνει ότι έχουμε και πολιτικά δίκιο. Αλλά η στάση της Γερμανίας άρχισε να γίνεται πληκτική και μονότονη σαν μουσική ουμ-πα-πα-ουμ-πα-πα σε Βαυαρικό χωριό με σημαίες του τρίτου ράιχ...

Μία από τις εκπλήξεις ήταν ότι οι πλέον αντίθετοι των θέσεών μας είναι ...η Ισπανία και η Πορτογαλία! Το ότι η Ιταλία θα το έπαιζε μπέλα Νάπολι δεν εξέπληξε κανέναν: αυτοί οι άνθρωποι, ιστορικά, αλλάζουν στρατόπεδο στην μέση ενός πολέμου --από την Ιταλία ήταν σφάλμα να περιμένει οποιοσδήποτε τίποτα περισσότερο από μία μεταξωτή γραβάτα. Αλλά το ότι η Ισπανία και η Πορτογαλία έβγαλαν τα νύχια τους και νιαουρίζουν επιθετικά είναι ενδιαφέρον.

Τελικά ούτε αποτελεί έκπληξη το ότι σ' όλο τον Νότο είμαστε μόνοι. Ούτε το ότι μοναχή τον δρόμο επήρες και ξανάρθες μοναχή.

Αυτό που αποτελεί έκπληξη είναι διαρροές περί πίεσης για αντικατάσταση του Βαρουφάκη, προτάσεις εγγράφων που ο Βαρουφάκης θα υπέγραφε και αντικατάσταση την τελευταία στιγμή με έγγραφο-τελεσίγραφο που γυρνά 10 μέρες πίσω... Ο Σόιμπλε να λέει ότι λυπάται τους Έλληνες... διάφορες επιθέσεις σχεδόν υβριστικές κατά της εκλεγμένης κυβέρνησης της Ελλάδας, αλλά και του Ελληνικού λαού... Αυτά, και άλλα, αρχίζουν να δείχνουν τον εκνευρισμό ο οποίος συνήθως προμηνύει ότι ο εκνευριζόμενος μπορεί να χάσει την ψυχραιμία του, και το παιγνίδι. Η Ελλάδα μέχρι στιγμής είναι ψύχραιμη και πολιτισμένη. Σκληρή, κρύα, ζουμερή και δροσερή σαν αγγούρι.

Στο τέλος δεν νομίζω να αποφύγουμε την δραχμή. Θα είναι πλέον θαύμα το να μείνουμε στο Ευρώ χωρίς να κάνει πλήρη κωλοτούμπα ο ΣΥΡΙΖΑ. Και όταν φύγουμε από την Ευρωζώνη, τότε θα αρχίσει να τρέμει το έδαφος κάτω από τα πόδια της αρκούδας από την Ανατολική Γερμανία και του οικονομολόγου του τέταρτου ράιχ. Θα είναι αργά για μας, αλλά ο κόσμος φαίνεται να λέει πραγματικά ότι θέλει να επιστρέψει στην δραχμή αν συνεχίσει έτσι η Γερμανία.

Όπως πάντα, η ερώτηση είναι αν αυτοί που το λένε καταλαβαίνουνε τι λένε. Αν το καταλαβαίνουνε, τούτο το μπλογκ δεν έχει προτείνει τίποτα άλλο από δραχμή 4-5 χρόνια τώρα. Αρκεί να γίνει ενσυνείδητα και να μείνουμε ενωμένοι μετά, όταν οι παρέες θα ψάχνουν να μαζέψουν τέσσερα χιλιάρικα μεταξύ τους για ένα γύρο-πίτα, ένα μαχαίρι και τέσσερα πιρούνια.

Μεταξύ του "Ελευθερία σημαίνει να μη έχεις πια τίποτα να χάσεις", που τραγουδούσε η Τζάνις Τζόπλιν, και του "Χαίρε, ω χαίρε Ελευτεριά!", που έλεγε και ο Διονύσιος (δεν εννοώ τον Σαββόπουλο), η διαχωριστική γραμμή είναι πολύ μικρή.

Έρχονται συνθήκες κατοχής και θα περάσει πολύς, πολύς καιρός μέχρι νά 'ρθει η απελευθέρωση. Πολύς κόσμος δεν έχει ιδέα τι έρχεται, και νομίζει ότι απλά θα πληρώνει στην αγορά με δραχμές. Δεν έχει ιδέα ότι δεν θα υπάρχει αγορά για κάμποσο καιρό.

Το ξέρουν άραγε ότι δεν έχουμε λεφτά ούτε για τα έξοδα της εκτύπωσης των νέων χαρτονομισμάτων και του κοψίματος του νέου νομίσματος;

Το μόνο που ελπίζω και εύχομαι είναι να μην αλλάξουν γνώμη όταν θα είναι πια αργά. Τότε η μόνη επιλογή, και προσευχή, θα είναι να μείνουν όλοι ενωμένοι. Είναι δυνατόν;

Ξέσκισμα

Αν υπάρξει συμφωνία την Δευτέρα θα είναι επανίδρυση του μνημονίου με άλλες λέξεις και με όρους αυστηρότερους σε βάθος ως τιμωρία για τα κακά παιδιά που έκαναν τόσο θόρυβο. Γι' αυτό πιστεύω ότι δεν θα υπάρξει συμφωνία, εφ' όσον η Ελλάδα δεν πρόκειται να ενδώσει με την πρώτη. Το πραγματικό τεστ νεύρων ξεκινάει την Τρίτη, και θα κρατήσει μέχρι τις 28. Το να συμφωνούσε οποιοσδήποτε σε οτιδήποτε την Δευτέρα θα ισούταν με παραδοχή ότι έκανε λάθος τόσο καιρό. Και κανείς δεν πρόκειται να παραδεχτεί τέτοιο πράγμα.

Τι θα αλλάξει πάνω σε αυτό μεταξύ 16 και 28 Φεβρουαρίου; Τίποτα. Η ερώτηση είναι ποιός θα παραδεχτεί στο τέλος ότι έσφαλε επί χρόνια. Όποιος το παραδεχτεί κινδυνεύει να πέσει η κυβέρνησή του, άμεσα ή σύντομα.

Ο μόνος κερδισμένος από όλα αυτά θα είναι η Βρετανία η οποία, όποιος και να κερδίσει, φύγει-δε-φύγει η Ελλάδα από το Ευρώ, θα μπορεί να λέει ότι καλά έκανε και δεν μπήκε ποτέ στο Ευρώ, ενισχύοντας την αντι-Ευρωπαϊκή θέση των Βρετανών.

Τον Μάρτιο, η λογική μιλάει για επιστροφή στην δραχμή, για την Ελλάδα, πράγμα που έχει κατ' ιδίαν παραδοχή εκπλήξει και τον Τσίπρα και τον Βαρουφάκη. Οι ίδιοι έχουν παραδεχτεί δημόσια ότι δεν περίμεναν τον τοίχο που βρήκαν.

Μπορεί όμως και να γίνει την τελευταία στιγμή κάποιος έντεχνος συμβιβασμός στις λέξεις, που θα είναι στο βάθος πολύ διαφανής όπου εύκολα θα καταλάβουν οι Έλληνες ότι τελικά την πάθανε και είναι χειρότερα από πριν.

Η έκφραση κλειδί, εδώ, είναι η "τελευταία στιγμή", που θυμίζει περισσότερο ταινία παρά πραγματικότητα.

Μπορεί θεωρητικά να πάρουμε αυτά που ζητάμε... αλλά αυτό πλέον είναι μόνο θεωρία που θα μπορεί να επαναλαμβάνεται σαν προσευχή μέχρι τις 28.

Ο ΣΥΡΙΖΑ, δεδηλωμένα δεν ήθελε επιστροφή στην δραχμή. Επιστροφή στην δραχμή δεχόντουσαν πριν και δέχονται τώρα μόνο οι Έλληνες που ακόμα δεν έχουν καταλάβει τι σημαίνει --νομίζουν όμως ότι τέτοια κίνηση θα ήταν εθνικά υπερήφανη και αγέρωχη (ή ακόμα και της συνομοταξίας "βαρέθηκα, άντε στον διάβολο!")

Τελικά, δηλαδή, όλα ήταν για μία εντύπωση, για το λεξιλόγιο, και για τον απηυδισμένο (πραγματικά βασανισμένο) λαό, που κανένας ποτέ δε τον εκπαίδευσε με κάποιο είδος παιδείας του τι σημαίνει να ζεις τον εικοστό πρώτο αιωνα στην δύση.

Θα μου είτε, δεν είμαστε ακριβώς "δύση", και θα έχετε δίκιο.

υγ. Ένα είναι το σίγουρο: Από Μάρτιο ετοιμαστείτε, ότι και να γίνει, να πληρώνετε και την τελευταία δεκάρα φόρων με κάθε νομιμότητα συναλλαγών, ή να σας ξεσκίσουνε από τα Υπουργεία Οικονομικών και Δικαιοσύνης. Αυτή η Αλλαγή, σίγουρα έρχεται.

...και, εκ παραδρομής:

Αν αυτό το σκίτσο δημοσιευόταν από μία ανεξαρτητη χιουμορισική εφημερίδα ή περιοδικό, θα μπορούσαμε να απαντήσουμε στην αντίδραση της Γερανίας με μία φωτογραφία της Μέρκελ στην διαδήλωση για το Je Suis Charlie.

Πως απαντάμε όμως όταν το σκίτσο δημοσιεύτηκε από την εφημερίδα-όργανο του κυβερνώντος κόμματος;

Άραγε;

Υπάρχουν εκείνοι που κατανόησαν τα κομπλιμέντα του Βαρουφάκη προς Μέρκελ και Σόιμπλε ως γλείψιμο. Όχι αγαπητοί μου. Ήταν βαθύτατα Βρετανικό πνεύμα ειρωνείας με @ρχίδια, και δυό-τρία επίπεδα και υπονοούμενα. Το είδος που το Ελληνικό πνεύμα συνήθως δεν πιάνει.

Πρέπει να ξεκινήσουμε από την φυσική αποδοχή ότι προεκλογικές υποσχέσεις είναι ακριβώς αυτό και τίποτα παραπάνω, όπως, και ότι όταν ξεκινάς από μία θέση αντιδιαμετρική του άλλου σε διαπραγμάτευση, το περισσότερο που μπορείς να ελπίζεις να επιτευχθεί είναι κάτι ανάμεσα στις δύο αρχικές θέσεις. Στην δική μας περίπτωση αυτό είναι δύσκολο στο τετράγωνο αν όχι στον κύβο γιατί δεν κρατάμε τίποτα στα χέρια μας που να θέλουν ή που να τους φοβίζουν αρκετά για να δεχθούν να ταπεινωθούν.

Έχουμε όμως μέρες μπροστά μας. Τίποτα δεν έχει ακόμα χαθεί.

Το σίγουρο είναι ότι δεν μιλάμε για αριστερή κυβέρνηση. Τίποτα από ότι έχουν πει και κάνει από τις 26 Ιανουαρίου δεν είναι "αριστερό". Το στυλ και οι ιδέες είναι καθαρά Αμερικανικά, και ορισμένα πανελληνικά, και κάμποσα απλά ανθρώπινα. Και όλα λογικά, πλην ενάντια σε κάθε θεμελιωμένη λογική διεθνών σχέσεων και οικονομίας.

Αν τα καταφέρουν θα είναι ένας μυθικός άθλος.

Όροι

Κρούω διστακτικά το κρυστάλλινο κουδουνάκι κινδύνου του να χαθεί, και πάλι, η ουσία, στην προχειρότητα επικοινωνίας για την οποία τόσο φημίζεται ο τύπος γενικότερα και ο Ελληνικόθ τύποθ ιδιαίτερα. Νομίζω ότι έχουμε αρχίσει πάλι να χάνουμε τ' αυγά και τα πασχάλια ως κοινό, πράγμα το οποίο μας ωθεί να πάρουμε αμπάριζα να βγούμε χωρίς ιδέα του περί που βγαίνουμε.

Που ακριβώς βρισκόμαστε, τι απαιτούμε, τι μας προτείνουν και τι εντύπωση έχει αρχίσει να δημιουργείται;

Αν ακούσει και διαβάσει κανείς τους πάντες, οι Γερμανοί και τα σκυλάκια τους απαιτούν να είμαστε μέσα στο υπάρχον "Πρόγραμμα", αλλά εμείς ζητάμε μια συμφωνία "Γέφυρα" μέχρι να συμφωνήσουμε "Καινούργιο Πρόγραμμα", το οποίο οι Γερμανοί δεν αποκλείουν, ως καινούργιο πρόγραμμα, αλλά πρέπει, λένε, να φτάσουμε εκεί από το υπάρχον πρόγραμμα το οποίο είχε τελειώσει 31/12/2014 και η ΝΔΣΟΚ το παρέτεινε μέχρι 28/2/2015 ενώ θα μπορούσε να το είχε παρατείνει μέχρι 30/6/2015, αλλά δεν το έκανε για να ρίξει τρικλοποδιά στον ΣΥΡΙΖΑ ο οποίος δεν πίστευε το ΝΔΣΟΚ ότι θα έβγαινε, και τώρα ο ΣΥΡΙΖΑ εξηγεί ότι δεν ζητάει διαγραφή του χρέους αλλά να το ονομάσουμε διαφορετικά χωρίς τόκους και δεν θέλουμε 7,5 δις αλλά θέλουμε τα 1.5 δις που είναι δικά μας, και δεν θέλουμε να λέμε "Τρόικα" αλλά κάτι άλλο, και να παρατείνουμε την γέφυρα μέχρι Σεπτέμβριο... Μπερδεύτηκα.

Πριν τα χάσουμε τελείως και τρέχουμε με λάβαρα για έξοδο από το Μεσολόγγι, καλό θα είναι να καταλάβουμε την ουσία για το τι πράξεις και αποτελέσματα μιλάμε.

Χωρίς αμφιβολία, ο ΣΥΡΖΑ θέλει να αλλάξει την εσωτερική δομή της Ελλάδας ριζικά και σωστά, κάτι που το ΝΔΣΟΚ ποτέ δεν επιχείρησε γιατί ήταν όλοι μέρος της διαφθοράς και της ανικανότητας που προσπαθεί να αλλάξει ο ΣΥΡΙΖΑ. Καμία αντίρρηση, Μπράβο τους, και Αμήν και Πότε!

Βέβαια, η διαφθορά, η προχειρότητα και η ανικανότητα δεν επιβλήθηκε δικτατορικά από παλαιότερες κυβερνήσεις γιατί ήταν και είναι τα σαράκια στην ψυχή του ίδιου του λαού του τόπου τούτου, ή, ειδικότερα, του εκάστοτε μέρους του τόπου που είναι στα πράματα και τρώει τον αγλέορα. Πως λοιπόν προτείνει ο ΣΥΡΙΖΑ να αλλάξει την ψυχή της χώρας; εθελοντικά ή δικτατορικά; η με θαύμα της Μεγαλόχαρης; Σίγουρα κάποιο 25% θα ακολουθήσουν μεσοπρόθεσμα από ενθουσιασμό (το 25% που γαμιότανε μόνιμα επί 40 χρόνια και βάλε άλλα τόσα πριν). Αλλά στην μακρά πνοή πως άραγε θα επιβληθεί από τον ΣΥΡΙΖΑ η αλλαγή του Ελληνικού χαρακτήρα τον οποίον απλά τροφοδοτούσαν οι προμηθευτές των πελατών μέχρι σήμερα;

Με το εξωτερικό και τα "μνημόνια" και την "Τρόικα" ή τους τρεις θεσμούς τι γίνεται; Τι απλό κρύβεται πίσω από τις λέξεις, την φρασεολογία και τις εντυπώσεις; Ποιά η πραγματική διαφορά μεταξύ "μνημονίου" και "προγράμματος" παλιού ή καινούργιου; Ποιά η σημασία του αν θα αλλάξουμε πρόγραμμα πριν ή αφού τελειώσει το πρόγραμμα για το οποίο μιλάει η Γερμανία; ο ΣΥΡΙΖΑ ήδη έχει αποχωρήσει και υποχωρήσει ανεπιστρεπτί από τον όρο "διαγραφή". Έ! που βρίσκεται σήμερα η ουσία;;;

Λέω... απλά... ίσως έχουμε αρχίσει να χανόμαστε στις λέξεις και στις εντυπώσεις και τ' απωθημένα, και αυτό είναι επικίνδυνο.

Θα ήθελα όμως να κλείσω την σημερινή αντιγράφοντας και παραθέτοντας το σχόλιο του φίλου spacefreak από την προηγούμενη: "Προσωπικά, οφείλω να σημειώσω πως ό,τι κι αν συμβεί, όσο ολέθριο κι αν είναι, όσο 'σκληρή' κι αν είναι η Ευρώπη απέναντί μας, ήταν εντελώς πρωτόγνωρο για μένα έχοντας πατήσει τα 50 να νιώσω μια φορά λίγο καλά για την κυβέρνηση και τη χώρα μου. Καταλαβαίνω τώρα έστω και γλυκόπικρα, τί πραγματικά έχουμε χάσει με τα ΡΕΜΑΛΙΑ που μας κυβερνούσαν όλα αυτά τα χρόνια".

υγ. Προσέξατε πως Δευτέρα ο τύποθ μετέφρασε το "I look forward" του Ομπάμα ως "Ομπάμα: Θέλω την Ελλάδα στην ΕΕ", και εν τω μέσω της νυκτός προς Τρίτη το συνταρακτικό "νεο" εξαφανίστηκε όταν κατάλαβαν τι έγραψαν;

Πρόγραμμα

Η Ελλάδα χρεοκόπησε το 2010 στο Καστελόριζο αλλά δεν έγινε η συνεπαγόμενη στάση πληρωμών γιατί μας κράτησαν διασωληνομένους σε τεχνητό κώμα με τεχνητά κόμματα. Πίστευε κανείς, πουθενά, ότι θα καλυτέρευε ποτέ η κατάσταση; Ότι ήταν "βιώσιμη";

Έρχεται τώρα το ΣΥΡΙΖΑ και λέει ότι θα θεραπεύσει τον καρκίνο της Ελλάδας, ο οποίος προκάλεσε την χρεοκοπία, και ζητά χρόνο να το κάνει πρώτα αυτό ώστε να βγάλουνε μετά τους σωλήνες και να έχει καλύτερες πιθανότητες να επιζήσει ο ασθενής.

Ξεκίνησε επιδεικνύοντας μία συμπεριφορά και ρήσεις κυβέρνησης και κυβερνώντων πρωτοφανή και πρωτόγνωρη, που λειτούργησε σαν ελιξίριο ελπίδας και αξιοπρέπειας για σχεδόν 60% των Ελλήνων ή και για περισσότερους. Αν τον ψήφισαν δύο εκατομμύρια, τώρα τον υποστηρίζουν τέσσερα ή πέντε.

Το φάρμακο αυτό όμως δεν έχει "πιάσει" ακόμα εκτός Ελλάδος στα κέντρα που έχουν σημασία.

Την Κυριακή 8 Φεβρουαρίου ο Πρωθυπουργός μίλησε στην Βουλή με τρόπο και με λόγια που έκανε τον κάθε Έλληνα ακροατή να αισθανθεί πως άξιζε να είναι ζωντανός μόνο για να τα ακούσει έστω και μία φορά να λέγονται στην Βουλή. Εχθές είδαμε μία ταινία του Φρανκ Κάπρα, Live από την Βουλή των Ελλήνων.

Λόγια και εντυπώσεις, χωρίς να έχει υπάρξει χρόνος να γίνει ακόμα τίποτα στην πράξη. Δεν υπάρχει αμφιβολία νομίζω πως ο ΣΥΡΙΖΑ, και κατ' επέκταση η Ελλάδα, μιλάει σωστά και προτείνει πράγματα που μπορούν να γίνουν. Θα δεχτούν οι ξένοι όμως να τα κάνουν και να υποστούν τις συνέπειες των πολιτικών ντόμινο που θα πέσουν στις χώρες τους; Θα δεχτούν να συμπορευτούν σε λύσεις που αυτόματα θα αποδεικνύουν ότι κάνανε τραγικά και εγωιστικά λάθη τόσα χρόνια;

Ο ΣΥΡΙΖΑ σωστά παίρνει ένα μεγάλο ρίσκο, όμως, έχοντας αποδείξει ήδη ότι δεν είναι χαζοί, πρέπει και να ξέρουν που οδηγεί αυτή η πορεία (άνευ θαύματος α-λα Ντίσνευ), και πρέπει, υπεύθυνα να το έχουν ήδη προβλέψει σαν πιθανότατη έκβαση: Στάση Πληρωμών και Δραχμή.

Ίσως η στιγμή να είχε πλέον φτάσει και αυτό που κατάφερε ο ΣΥΡΙΖΑ θα είναι το ότι από Ασφυκτικά Πολιορκημένοι, μας έκανε να αισθανόμαστε σαν Ελεύθεροι Πολιορκημένοι.

Είναι δυνατόν να έσφαλα τόσο ριζικά στην κρίση μου για το άτομο του Αλέξη Τσίπρα τόσα χρόνια; Φυσικά και είναι δυνατόν, θεωρητικά, και είμαι ο πρώτος που θα το αναγνώριζα. Εδώ όμως βλέπουμε ένα άτομο το οποίο από την μια μέρα στην άλλη άλλαξε ριζικά, στην συμπεριφορά του, το ίδιο. Είναι αυτό δυνατό να γίνει και να είναι πραγματικό; Δεν ξέρω. Ο μόνος τρόπος να ισχύει είναι αν ήξερε πάντα πως μόνο η δραχμή είναι η λύση, και ακολούθησε αυτήν την πορεία για να φτάσουμε εκεί με την όσο το δυνατόν λιγότερο καταστρεπτική έκβαση για την κοινωνία στα πεζοδρόμια, τους δρόμους και τα σπίτια. Αποκαλύπτοντας εν τη πορεία το πραγματικό πρόσωπο και της Γερμανίας και των προκατόχων του.

Πρέπει όμως στην μακρά πνοή, και από σήμερα να αλλάξει βαθειά η νοοτροπία του Έλληνα. Θα το καταφέρει αυτό ο ΣΥΡΙΖΑ; πως; εμπνέοντάς το, ή επιβάλλοντάς το. Κι αν τελικά όλο το σαπούνι πάει στράφι και ο Έλληνας δεν αλλάξει;

Το να αισθανθούμε πλέον, πάρα πολλοί από εμάς, σαν Ελεύθεροι Πολιορκημένοι, ήταν πολύ σημαντικό, ίσως και εθνοσωτήριο, ή τουλάχιστον σωτήριο για την κοινωνία, όσον αφορά το πως θα αντιμετωπίσουμε, ενωμένοι, το τι πραγματικά έρχεται. Το τι, πραγματικά, πάντα επρόκειτο να βρεθεί στο τέλος του δρόμου.

Και, αν γίνει θαύμα, ακόμα καλύτερα.

Ψυχραιμία

-Άνοιξε την πόρτα, ΧΑΛ.

-Φοβάμαι ότι δεν μπορώ να το κάνω αυτό, Ντέηβ

Το ψυχρό αίμα των ορθολογιστών μόνο με ψυχραιμία αντιμετωπίζεται.

Δεν μπορούν να αλλάξουν στάση για την υπάρχουσα κατάσταση. Μπορούν όμως να υιοθετήσουν καινούργια στάση μετά από την λήξη της υπάρχουσας κατάστασης.

Για λίγα δευτερόλεπτα μετά από το τέλος της υπάρχουσας κατάστασης η οποία θα λήξει λόγω άρνησής μας να υπογράψουμε... για αυτά τα λίγα δευτερόλεπτα, μπορεί να υπάρξει επανεκκίνηση με διαφορετικές συνθήκες.

Το τέλος του παιγνιδιού δεν θα είναι όταν μας κλείσουν την πόρτα στο Eurogroup επειδή δεν υπογράφουμε. Τότε θα αρχίσει το παιγνίδι. Και θα κρατήσει λίγες ώρες ή μέρες μέχρι να δούμε αν, και τι, επανεκκίνηση μπορεί να υπάρξει.

Αν υπογράψουμε πριν το Eurogroup, πέφτει η κυβέρνηση. Τώρα, και τα δύο χέρια στο τιμόνι και ψυχραιμία.

Ιππικό

Η ερώτηση στα χείλη όλων είναι το αν και πότε θα καταφθάσει το Έβδομο Ιππικό για την σωτηρία. Και, αν και όταν έρθει, θα ηγείται ο Τζων Γουαίην ή ο Τζωρτζ Άρμστρονγκ Κάστερ (Για όσους δεν ξέρουν, ο Κάστερ έκανε μια κάποια λανθασμένη εκτίμηση της δύναμης του εχθρού στο Λιτλ Μπιγκ Χορν, και ο Τζων Γουαίην ήταν ηθοποιός).

Ο Μπαράκ Ομπάμα ξεκίνησε με πρωτάκουστες δηλώσεις υποστήριξης, έστειλε ανώτατο κλιμάκιο να βοηθήσει με το σκεπτικό, και Παρασκευή ο Πρέσβης ζήτησε ακρόαση από τον Πρωθυπουργό, καθώς τα σύννεφα της καταιγίδας πυκνώνουν γύρω από την εύφορη αλλά εγκαταλελειμμένη κοιλάδα.

Τι το χειροπιαστό μπορεί να προσφέρει η Αμερική στην Ελλάδα.

Μέσα στην Ευρωπαϊκή Ένωση, τίποτα (και δεν το βλέπω να φέρουν εκατόν πενήντα δισεκατομμύρια δολάρια σε μικρά χαρτονομίσματα μέσα σε μία καφέ χαρτοσακούλα).

Έξω από την Ευρωπαϊκή Ένωση, αρκετά.

Αυτό το δεύτερο όμως δεν το θέλουν ούτε η Ελλάδα ούτε οι ΗΠΑ. Προς τι λοιπόν οι σάλπιγγες της επέλασης; Για να τις ακούσει η Μέρκελ; το πολύ-πολύ να ξύσει κάποια περιοχή του γοφού της όπου θα αισθανθεί φαγούρα.

Το έβδομο ιππικό απλά θέλει να θυμίσει ότι, παρά τις κοινές εντυπώσεις, οι ΗΠΑ υπάρχουν ακόμα (όπως και η Ρωσία). Τα ποσά είναι τόσο αστρονομικά, και τα διπλωματικά στοιχήματα τόσο μεγάλα, που οποιαδήποτε συνεργασία φιλίας και εμπορίου με τις ΗΠΑ θα είναι σταγόνα στον ωκεανό. Μάλλον κάτι άλλο υποτραπέζιο πρέπει να κρατάνε οι ΗΠΑ, σε σχέση με την Γερμανία, και αυτό θα φανεί την Δευτέρα στην Ουάσιγκτον --στους κοινούς θνητούς θα φανεί, εμμέσως, και πολύ αργότερα.

Το στοίχημα, για τις ΗΠΑ, είναι να μην κάνουν καμιά μαλακία οι Ευρωπαίοι και ανέβει το δολάριο.

Συνέχεια

...και προχωράμε. Το πρόβλημα του Σόιμπλε είναι ότι δεν παρουσιάσαμε συγκεκριμένο πρόγραμμα-με-λεπτομέρειες προς έγκριση. Αλλά το δικό μας πρόγραμμα ήταν να σηκώσουμε την αυλαία, να ανεβούμε επί σκηνής για την γνωριμία, και να ψαρέψουμε --ή μάλλον να δούμε πόσα και τι ψάρια υπάρχουν αν αποφασίσουμε να ψαρέψουμε.

Τα μέχρι τώρα μη-αποτελέσματα, αποτελέσματα, είναι λογικά. Το σασπένς μπαίνει στο ότι έχουμε λίγες βδομάδες πριν μας βάλουνε στον θάλαμο αερίων.

Αλλά δεν ήταν δυνατόν, και το ξέρουνε όλοι αυτό, να πηγαίναμε με συγκεκριμένο πρόγραμμα πριν καν κάνει προγραμματικές δηλώσεις ο καινούργιος πρωθυπουργός στην Βουλή, πριν καν ξεκινήσει και παραλάβει πλήρως και στην ουσία η κυβέρνηση. Άρα, το "πρόβλημα" αυτό του Σόιμπλε δεν είναι πραγματικό ή ουσιαστικό. Είναι δικαιολογία η οποία δεν είναι απαραίτητα κακός οιωνός. Είναι του στυλ "βιαστείτε-και-περιμένετε" (hurry-up and wait) και περιμένει να δει τι είδους σάλτο μορτάλε θα επιχειρηθεί και αν θα είναι σοβαρό, σε επίπεδο το οποίο ποτέ μέχρι σήμερα δεν έχει επιδείξει, ή επιχειρήσει, Ελληνική κυβέρνηση.

Μην ξεχνάμε πως ότι και να ζητήσουμε, στην ουσία θα ζητάμε να παραδεχτούνε όλοι ότι κάνανε λάθος τόσα χρόνια. Η πραγματικότητα είναι ότι δεν κάνανε λάθος γιατί δεν υπήρχε κυβέρνηση στην Ελλάδα με όρχεις και δεν μπορούσανε να περιμένουνε τίποτα άλλο παρά λιτότητα από τις παλιές κυβερνήσεις. Αλλά, δεν μπορούν να παραδεχτούν οτιδήποτε το ανατρεπτικό (σαν την προηγούμενη πρόταση που έγραψα). Ό'τι προτείνουμε σαν εμπεριστατωμένο καινούργιο πρόγραμμα πρέπει να παρουσιαστεί σαν εξελιγμένη συνέχεια του παλιού και όχι σαν αντικατάσταση (ή κριτική). 

Σε αυτό ακριβώς το σημείο (στην παρουσίαση της ουσίας ενός καινούργιου σκεπτικού) είναι που χρειάζεται γλώσσα, πείρα και διπλωματία η οποία είναι πολύ πέρα και πάνω από την σφαίρα οποιουδήποτε καθηγητή οικονομίας...

Μέχρι τώρα τα πάμε καλά σ' αυτά. Το ότι δεν μας έχει μείνει σχεδόν καθόλου χρόνος ανεβάζει τα στοιχήματα αλλά δεν είναι απαραίτητα εναντίων μας. Ίσως μάλιστα να μας βοηθήσει κιόλας, ανάλογα με το πως θα το παίξουμε (ή θα την παίξουμε). 

Σούπα

Ήταν μάλλον λάθος η χρονική στιγμή της συνάντησης Βαρουφάκη με τον χερ Σόιμπλε. Ίσως το πρώτο λάθος που έκανε η Ελληνική πλευρά. Το βάρος της συζήτησης ήταν στην δική μας πλευρά, να αναπτύξουμε τις θέσεις μας ενώ θα έπρεπε να είναι στην πλευρά του Σόιπλε με το να δώσει την συγκατάβαση ότι είναι πιθανόν να αλλάξει θέση αν αυτά που ακούσει δεν είναι λανθασμένα, τεχνικά. Ποτέ δεν θα είχε δώσει τέτοια συγκατάβαση, επομένως το αδιέξοδο στο να γίνει συνάντηση θα είχε βαρύνει εκείνον.

Η στρατηγική θα έπρεπε να είναι στο μέτωπο του charm offensive όπου είχε αρχίσει να επιτυχαίνει πρωτοφανώς, από την μία, και από την άλλη στο να υποχρεώσει την Γερμανία να δίνει εντύπωση όλο και περισσότερο νευρική και αδικαιολόγητα αρνητική. 

Η νευρικότητα (θυμός) και άρνηση της Γερμανίας αποκλιμακώθηκε με το "συμφωνήσαμε ότι διαφωνούμε" από τον Σόιμπλε, και το "ούτε ότι διαφωνούμε δεν συμφωνήσαμε" του Βαρουφάκη. Τελματώθηκε... και οι δύο τραβήχτηκαν πίσω στις γωνίες τους χωρίς ξεκάθαρα σχέδια για το ποιός είναι να κάνει το επόμενο, τι βήμα.

Θα μπορούσε να είχε πάει πολύ χειρότερα. Αλλά δεν πήγε καλά με την έννοια ότι θα έπρεπε να είχε ανοίξει καινούργιες πιθανότητες συζήτησης.

Το μεγάλο μας χαρτί είναι η αδικία και εξευτελισμός κατά των Ελλήνων κι η γνώμη του Βαρουφάκη ότι η λιτότητα δεν είναι λύση μακράς πνοής. Για να παίξουν όμως αυτά πρέπει να υπάρχουν χειροπιαστές αποδείξεις ότι οι στόχοι δεν έχουν πιαστεί με το υπάρχον πρόγραμμα. Λίγο δύσκολο να λεχθεί αφού περάσαμε ένα χρόνο ακούγοντας το σαξές στόρυ. Αντ' αυτού θα έπρεπε να αποδειχθεί αδιαμφισβήτητα ότι αυτές οι επιτυχίες ήταν πολύ μικρές και λίγες και δεν είναι δυνατόν να φέρουν μεσοπρόθεσμο ή μακροπρόθεσμο αποτέλεσμα. Αυτό όμως θα ήταν θέμα γνώμης. Δεν θα μπορούσε να υπάρξει χειροπιαστή απόδειξη.

Το μόνο χαρτί που μένει να πεχτεί είναι ο εξευτελισμός και η δυστυχία του λαού. Και αυτό το χαρτί, δυστυχώς είναι πολύ μικρό και ασήμαντο μπροστά στους αριθμούς και τις πραγματικότητες της Ευρώπης.

Συναντώντας τον Σόιπλε, ο Βαρουφάκης δεν είχε τίποτα να προσφέρει, και τίποτα με το οποίο να απειλήσει. Ο Σόιμπλε είχε ήδη πει όχι σε όλα. Το ήξερε ο Βαρουφάκης. Όμως προχώρησε με την συνάντηση. Γιατί; Λάθος; Εξαναγκασμός; Μέσα στο σχέδιο για λόγους που δε είναι άμεσα φανεροί;

Θέλω να ευελπιστώ, κυρίως επειδή δεν μπορώ να φανταστώ ότι ένας ολόκληρος λαός και μία χώρα στήριξαν τις ελπίδες τους στο να ξέρει καλή σφεντόνα ο Δαβίδ, ή/και στο να μας λυπηθούνε οι άλλοι. Όταν ο μικρός Όλιβερ πάει δειλά-δειλά και ρωτάει, παρακαλώ, κύριε, μπορώ να έχω λίγη σούπα ακόμα; ...ποτέ δεν του δόθηκε περισσότερη σούπα όσες φορές και να είδα την ταινία.

Ίσως για την επόμενη πράξη ο Βαρουφάκης να πρέπει να ντυθεί  Θωρ αντί για σπουδασμένος και γνώστης των καλεσμάτων της μόδας μεγάλος ξάδελφος του Όλιβερ Τουίστ... Εδώ δεν μιλάμε για το ανατολικό Λονδίνο του 19ου αιώνα αλλά για το Μαύρο Δάσος τηςΓερμανίας, με φρικιά, λύκους και μάγισσες, και παραμύθια των αδελφών Γκριμ --τα οποία ποτέ δεν τελειώνουν ευχάριστα...

Πράξεις

Στα αριστερά... Όχι! στα δεξιά! ...ή στα αριστερά; ...είναι η Ελλάδα.

Θα ήταν αφελές να περιμένει κανείς όλα τα προεκλογικά να συνέχιζαν μετεκλογικά (οπουδήποτε και οποτεδήποτε). Αυτό που δεν περίμενε κανείς ήταν το shock-and-awe του δίδυμου Βαρουφάκης-Τσίπρας (σημειώσατε σειράν αναφοράς), και το πόσο είχαν καταλάβει την αξία των εντυπώσεων, εγχωρίων και διεθνών. 

Πριν ο Τράβις μιλήσει στους υπερασπιστές του Άλαμο και πριν τραβήξει την γραμμή στο χώμα, οι υπερασπιστές ήταν ένα τσούρμο που περίμενε τον στρατό-λεφούσια του Σάντα Άννα. Μετά έγιναν εθνικοί ήρωες και ο Σάντα Άννα στυγνός τύραννος. Λίγο γνωστό γεγονός: οι υπερασπιστές του Άλαμο έδωσαν την ζωή τους για την πλήρη ανεξαρτησία του Τέξας, το οποίο όμως μετά έγινε μία από τις Πολιτείες των ΗΠΑ. Οι αγώνες και οι θυσίες δεν καταλήγουν πάντα εκεί που περιμένει κανείς...

Ανάμεσα στην άψογη παρουσίαση του Βαρουφάκη, το κλείσιμο του ματιού στον Πούτιν και την υποστήριξη από τον Ομπάμα, με τις αναμενόμενες αντιδράσεις Βρετανίας, Γαλλίας και Ιταλίας, το σκηνικό έχει πλέον στηθεί με την Γερμανία κέντρο σκηνής. Ακόμα φαίνεται ότι υπάρχουν περισσότερες πιθανότητες να καταστραφούμε παρά να σωθούμε... αλλά υπάρχουν τώρα δύο διαφορές: Αν η καταστροφή έρθει, θα έρθει γρήγορα να τελειώνουμε και να ξαναρχίσουμε μιά ώρα αρχύτερα, αντί να μας σιγοψήνουν άλλα 2-3 χρόνια, και όταν έρθει η καταστροφή, η αριστερά δεν θα μπορεί πλέον να πει ότι τους κατέστρεψε η δεξιά και πιθανόν να αποφύγουμε τον εμφύλιο. Συν αυτά, πολλοί θα έχουν την εμπειρία της στιγμιαίας αξιοπρέπειας, που είναι ουκ ολίγον.

Είτε έτσι είτε αλλιώς, αν επιζήσει ο ΣΥΡΙΖΑ με Ευρώ ή δραχμή, μάλλον θα καθαρίσει τον κόπρο του Αυγείου του πελατειακού κράτους των τελευταίων 40 ετών --μιά και δεν το έφτιαξαν εκείνοι (δεν είχαν την ευκαιρία).

Όμως κάτι το οποίο ο ΣΥΡΙΖΑ σίγουρα έχει σκεφτεί και υπολογίσει χωρίς να το έχει πει, ή παραδεχτεί, είναι το ότι εφ' όσον όλες οι αποφάσεις και συμφωνίες πάρθηκαν από τους "τρεις θεσμούς" και την Ευρώπη με το ΠΑΣΟΚ και την Νέα Δημοκρατία, οποιαδήποτε αποδοχή του δίκαιου του ΣΥΡΙΖΑ θα συνεπάγεται την αυτόματη παραδοχή του ότι οι προηγούμενες κυβερνήσεις της Ελάδας, η Γερμανία, η Ευρώπη και οι "θεσμοί" είχαν κάνει όλοι ένα τραγικό και ακριβό λάθος.

Δεν μιλάμε μόνο για τον αυταρχισμό και εγωκεντρισμό της Γερμανίας, αλλά ζητάμε από όλους να πουν ότι έκαναν λάθος και ότι όλα ήταν μάταια.

Μπορεί να έκαναν πράγματι λάθος και όλα να ήτανε μάταια, 4 χρόνια. Αλλά... λέτε να το παραδεχτούνε όλοι τόσο εύκολα;

Και αν δεν το παραδεχτούνε, τότε τι γίνεται;

Παίζουμε chicken. Το παιγνίδι όπου δύο αυτοκίνητα αρχίζουν να επιταχύνονται για μετωπική, να δούνε ποιός οδηγός θα στρίψει το τιμόνι του πρώτος. Ο ΣΥΡΙΖΑ, και η Ελλάδα, έχουν δηλώσει ότι προτιμούν την μετωπική από το να στρίψουν πρώτοι το τιμόνι. Η ερώτηση είναι αν το έχουν πραγματικά καταλάβει/πιστέψει αυτό εις τας Ευρώπας. ...γιατί απ' ότι μου φαίνεται, η Ελλάδα το εννοεί.