Παππού

Παππού
Georges Moustaki
3 Μαΐου 1934 - 23 Μαΐου 2013


Για σένα παίζω, παππού, για σένα.
Όλοι οι άλλοι μ' ακούνε, μα εσύ προσεκτικά.
Είμαστε από το ίδιο ξύλο, είμαστε από το ίδιο αίμα
Και κουβαλάω τ΄όνομά σου, κι είσαι λιγάκι από 'μένα,
Εξόριστος της Κέρκυρας και της Κωνσταντινούπολης,
Οδυσσέας που ποτέ δεν βρήκε το βήμα του.
Είμαι από την χώρα σου, μέτοικος σαν κι εσένα,
Παιδί του παδιού που σου έκανε η Πηνελόπη.
Ήσουνα κιόλας γέρος όταν γεννήθηκα,
Ήρθα πάνω στην ώρα να πάρω την σκυτάλη
Και μια μέρα θα καταλήξω να μοιάζω
Στην φωτογραφία που ποζάρησες παλιά.

Για σένα παίζω, παππού, για σένα.
Καθώς γλυστρώ τα δάχτυλά μου στις έξι μου χορδές
Να σηκώσω αέρα ήσυχο και μονότονο.
Αυτό είναι το μόνο που ξέρω να κάνω με τα δέκα δάχτυλά μου,
Δάσκαλος λαθροθηρίας εμπειρογνωμόνων απραξίας.
Σαν κι εσένα έζησα στην σκιά των καραβιών
Και για απόλαυση πετούσα σαν πουλί
Κι η θαλασσινή αύρα με έφερνε μακριά.
Σαν κι εσένα γνώρισα κοπέλες και όνειρα
Έπινα από κάθε πηγή που έβρισκα στον δρόμο μου
Χωρίς ποτέ πραγματικά να ξεδιψάσω
Χωρίς ποτέ να ησυχάσει η καρδιά μου.

Για σένα παίζω, παππού, για σένα.
Για να βάλω στο παρόν όλα όσα έγιναν εχτές
Μια και δεν μιλάω παρά μόνο Γαλλικά
Και γράφω τραγούδια που δεν καταλαβαίνεις.
Όλοι οι άλλοι με στριφογυρίζουν, αλλά εσύ με περιμένεις.
Ακόμα κι αν είσαι μακριά, στον χρόνο και στο σύμπαν,
Όταν έρθει ο θάνατος, θα ξαναβρεθούμε.


Απόδοση του γράφοντα από τα Γαλλικά



Grand-père
Georges Moustaki

C'est pour toi que je joue, grand-père, c'est pour toi.
Tous les autres m'écoutent, mais toi, tu m'entends.
On est du même bois, on est du même sang
Et je porte ton nom et tu es un peu moi,
Exilé de Corfou et de Constantinople,
Ulysse qui jamais ne revint sur ses pas.
Je suis de ton pays, métèque comme toi,
Un enfant de l'enfant qui te fit Pénélope.
Tu étais déjà vieux quand je venais de naître,
Arrivé juste à temps pour prendre le relais
Et je finirai bien un jour par ressembler
A la photo ou tu as posé en ancêtre.

C'est pour toi que je joue, grand-père, c'est pour toi
Que je glisse mes doigts le long de mes six cordes
Pour réveiller un air tranquille et monocorde.
C'est tout ce que je sais faire de mes dix doigts,
Maître en oisiveté, expert en braconnage.
Comme toi, j'ai vécu à l'ombre des bateaux
Et pour faire un festin, je volais les oiseaux
Que le vent de la mer me ramenait du large.
Comme toi, j'ai connu les filles et les rêves,
Buvant à chaque source que je rencontrais
Mais sans être jamais vraiment désaltéré,
Sans jamais être las de répandre ma sève.

C'est pour toi que je joue, grand-père, c'est pour toi,
Pour remettre au présent tout ce qui s'est passé
Depuis que je ne parle plus que le français
Et j'ecris des chansons que tu ne comprends pas.
Tous les autres m'entourent mais toi tu m'attends.
Même si tu es loin dans l'espace et le temps,
Quand il faudra mourir, on se retrouvera.

Fab

 

 

Είναι ανόητο να προσπαθήσει κανείς να κάνει επιλογές από τα τραγούδια των Beatles, ποιά αρέσουν περισσότερο, ποιά είναι καλύτερα... γιατί τα τραγούδια του καλύτερου και πιο δημοφιλούς γκρουπ στον κόσμο δεν ανήκουν, μεταξύ τους στην ίδια συνομοταξία, αλλά σε πολλές, διαφορετικές. Ότι λίστα και να βγάλει κάποιος, η λίστα θυμίζει αυτά που έχουν μείνει απ' έξω αντί για αυτά που συμπεριλήφθηκαν.

Είναι γεγονός ότι το Sgt Pepper's Lonely Hearts Club Band είναι το καλύτερο άλμπουμ όλων των εποχών --αλλά πως μπορούμε να μην αναφέρουμε το Λευκό Άλμπουμ; Και μετά, δεν μπορούμε να αφήσουμε έξω το Rubber Soul... Εν τω μεταξύ Τα δύο τελευταία, το Let it Be και το Abbey Road επιδεικνύουν την καλύτερη δουλειά τους, στο τέλος (και το τέλος) της συνεργασίας τους.

Ενώ το Let it Be ήταν το τελευταίο άλμπουμ που εκδόθηκε, Απρίλιος 1970, και το Abbey Road το προ τελευταίο, Σεπτέμβριος 1969, το Let it Be (1970) ηχογραφήθηκε ως επί το πλείστο πριν το Abbey Road (1969).

two of us

for you blue

in my life

one after 909

i me mine

tomorrow never knows

Massacree

Σε αυτή την σειρά αναρτήσεων που θυμάται (η σειρά αναρτήσεων) λίγα από τα τραγούδια που δίνουν ήχο στο σάουντράκ της ζωής μου, ήρθε η στιγμή να σταθούμε σε έναν άνθρωπο του οποίου το στομάχι βρέθηκε κολλημένο στο δικό μου για μισό δευτερόλεπτο πριν κάνουμε γκελ ο ένας πάνω στον άλλο. Δεν θα επαναλάβω περισσότερα μια που όλη η ιστορία βρίσκεται ήδη σε αυτό το μπλογκ από τις 31 Οκτωβρίου του 2010, στην ανάρτηση "Άρλο!" (Το λινκ που έβαλα μόλις τώρα για την ανάρτηση "Άρλο!" ήταν ένας λεπτός τρόπος να προτείνω ότι πρέπει να πάτε να την [ξανα]διαβάσετε). Βέβαια είναι δύσκολο να σκεφτεί κανείς τον Άρλο χωρίς να θυμηθεί και τους μεγάλους Γούντυ Γκάθρυ και Πητ Σήγκερ. Γι αυτό άλλωστε ο Άρλο ονόμασε την εταιρία του Rising Son Records.

Εδώ, σ' αυτήν την ανάρτηση, μπορούμε να βάλουμε από το γιουτούμπ δύο από τις μεγάλες μου επιτυχίες (και του Άρλο):

Το Hobo's Lullaby, και το City of New Orleans.

If you guys don't already know who this is,

no point in my explaining it...

Ψυχή

Η φωνή της Τζάνις Τζόπλιν ξεσκίζει την ψυχή. Μια από τις λιγότερο γνωστές εκτελέσεις της :
το Summertime από το Porgy and Bess (Όπερα, Γκέρσουην-ΝτιΜπος Χέηγουαρντ, 1936) 

Ένα από τα αγαπημένα μου, που το λέω κι εγώ όταν με ακούνε μόνο φίλοι :-)
Το Me and Bobby McGee, του Κρις Κριστόφερσον, ένα από τα τραγούδια-υπογραφή της Τζάνις. 

Το ηχογράφησε λίγες μέρες πριν πεθάνει. Έφτασε #1 στα τσαρτς.
Ο Κρις Κριστόφερσον, που ήταν εραστής της Τζανις τα τελευταία χρόνια, δεν ήξερε ότι η Τζάνις είχε ηχογραφήσει το τραγούδι του --το έμαθε μια μέρα αφότου η Τζανις πέθανε. Αργότερα ο Κρις είπε ότι το τραγούδι το είχε γράψει αφού είδε την ταινία La Strada του Φελίνι.

Me And Bobby Mcgee Kris Kristofferson		Me And Bobby Mcgee Janis Joplin
Busted flat in Baton Rouge, headin' for the trains, Feelin' nearly faded as my jeans. Bobby thumbed a diesel down just before it rained, Took us all the way to New Orleans. Took my harpoon out of my dirty red bandana And was blowin' sad while Bobby sang the blues, With them windshield wipers slappin' time and Bobby clappin' hands we finally sang up every song that driver knew. Freedom's just another word for nothin' left to lose, And nothin' ain't worth nothin' but it's free, Feelin' good was easy, Lord, when Bobby sang the blues, And buddy, that was good enough for me, Good enough for me and my Bobby McGee. From the coalmines of Kentucky to the California sun, Bobby shared the secrets of my soul, Standin' right beside me through everythin' I done, And every night she kept me from the cold. Then somewhere near Salinas, Lord, I let her slip away, She was lookin' for the home I hope she'll find, Well I'd trade all my tomorrows for a single yesterday, Holdin' Bobby's body close to mine. Freedom's just another word for nothin' left to lose, And nothin' left was all she left to me, Feelin' good was easy, Lord, when Bobby sang the blues, And buddy, that was good enough for me. Good enough for me and Bobby McGee.		Busted flat in Baton Rouge, waitin' fer a train When I's feeling nearly faded as my jeans Bobby thumbed a diesel down, just before it rained And rode us all the way to New Orleans I pulled my harpoon out of my dirty red bandana I's playing soft while Bobby sung the blues, n-yeah Windshield wipers slapping time I's, holding Bobby's hand in mine and We sang every song that driver knew Freedom's just another word for nothing left to lose, Nothing, I mean nothing honey if it ain't free, no no Yeah feeling good was easy Lord when he sang the blues, You know feeling good was good enough for me Good enough for me and my Bobby McGee. From the Kentucky coal mines to the California sun Yeah Bobby shared the secrets of my soul Through all kinds of weather, through everything we done Yeah Bobby baby kept me from the cold world One day near Salinas Lord, I let him slip away He's lookin' for that home, and I hope he finds it But I'd trade all of my tomorrows for one single yesterday To be holdin' Bobby's body next to mine Freedom's just another word for nothing left to lose Nothing, and that's all that Bobby left me, yeah But feeling good was easy Lord when he sang the blues Hey feeling good was good enough for me, hmm-mm Good enough for me and my Bobby McGee. La da la la la, la da la la la da la La da da la la la Bobby McGee yeah La da la la la, la da la la la da la La da da la la la Bobby McGee yeah La da la la la, la da la la la da la La da da la la la Bobby McGee yeah Lord I called him my lover, I called him my man I said I called him my lover just the best I can c'mon, c'mon Bobby now, c'mon Bobby McGee La da la la la, la da la la la la la Hey hey hey Bobby McGee yeah.

Δέκα

1. Επτά κοινωνικές αμαρτίες:

Πολιτική χωρίς αρχές,

Πλούτος χωρίς εργασία,

Απόλαυση χωρίς συνείδηση,

Γνώση χωρίς χαρακτήρα,

Εμπόριο χωρίς ηθική,

Επιστήμη χωρίς ανθρωπιά,

Λατρεία χωρίς θυσία,

2. Λατρεύω την ελευθερία μου, και γι 'αυτό δεν θα κάνω τίποτα που να περιορίζει την δική σας.

3. Ο αδύναμος δεν μπορεί ποτέ να συγχωρήσει. Η συγχώρεση είναι το χαρακτηριστικό του ισχυρού.

4. Ένας άνθρωπος δεν είναι παρά το προϊόν των σκέψεων του. Γίνεται αυτά τα οποία σκέφτεται.

5. Το σκοτάδι δεν μπορεί να διώξει το σκοτάδι. Μόνο το φως μπορεί να διώξει το σκοτάδι. Το μίσος δεν μπορεί να διώξει το μίσος. Μόνο η αγάπη μπορεί να διώξει το μίσος.

6. Πρέπει να ζήσουμε μαζί σαν αδέλφια ή να χαθούμε μαζί ως ανόητοι.

7. Η αληθινή ειρήνη δεν είναι απλώς η απουσία της έντασης: είναι η παρουσία της δικαιοσύνης.

8. Η ζωή στην καλύτερή της έκφραση είναι μια δημιουργική σύνθεση των αντιθέτων σε γόνιμη αρμονία.

9. Η άμυνα μας βρίσκεται στην διατήρηση του πνεύματος το οποίο αξιώνει την ελευθερία ως κληρονομιά όλων των ανθρώπων, παντού σε όλη την Γη.

10. Ας απορρίψουμε όλες μας τις υπεκφυγές σχετικά με αυτόν τον άνθρωπο ή τον άλλον άνθρωπο, αυτή την φυλή ή εκείνη την φυλή, για το αν είναι υποδεέστερη ή όχι, και αν ως εκ τούτου πρέπει να βρίσκεται σε δεύτερη θέση. Ας απορρίψουμε από πάνω μας αυτά τα πράγματα και ας ενωθούμε μαζί ως ένα, από άκρη έως άκρη αυτής της Γης, μέχρι να μπορέσουμε για μια ακόμα φορά να σταθούμε όρθιοι πιστεύοντας ότι όλοι οι άνθρωποι είναι γεννημένοι ίσοι.

1-4: Μοχάντας Καραμχάντ (Μαχάτμα -"μεγάλη καρδιά") Γκάντι
5-8: Δρ., Μάρτιν Λούθερ Κινγκ
9-10: Αβραάμ Λίνκολν

Τυχερέ

Όταν τα τραγούδια δεν τα γράφανε αλγόριθμοι κομπιούτερ και οι τραγουδιστές ειχαν αίμα και όχι πλαστικό στις φλέβες τους, τα τραγούδια ήταν μοναδικά, ατόφια, βιολογικά και ελεύθερης βοσκής.

Έχω μόνιμα προσκολλημένα στο πίσω μέρς του αυτιού μου τα τραγούδια του Αλαν Πράις από την ταινία του Λίνζυ Άντερσον Ω, Τυχερέ Άνθρωπε! O Lucky Man! (1973)

O Lucky Man!

If you have a friend on whom you think
you can rely - You are a lucky man!
If you've found the reason to live on and
not to die - You are a lucky man!
Preachers and poets and scholars don't know it,
Temples and statues and steeples won't show it,
If you've got the secret just try not to blow
it - Stay a lucky man!
If you've found the meaning of the truth
in this old world- You are a lucky man!
If knowledge hangs around your neck like
pearls instead of chains - You are a lucky man!
Takers and fakers and talkers won't tell you.
Teachers and preachers will just buy and sell you.
When no one can tempt you with heaven or hell-
You'll be a lucky man!

Justice

We all want justice but you got to have the money to buy it
You'd have to be a fool to close your eyes and deny it
There's a lot of poor people who are walking the streets of my town
Too blind to see that justice is used to do them right down

All life from beginning to end
You pay your monthly installments
Next to health is wealth
And only wealth will buy you justice

There'll always be a fool who insists on taking his chances
And that is the man who believes in true love romances
He will trust and rely on the goodness of human nature
Now a judge will tell you that's a pathetic creature

All life from beginning to end
You pay your monthly installments
Next to health is wealth
And only wealth will buy you justice

Money, justice
Money and justice
Money, justice

Poor people

Poor people are poor people -
And they don't understand
A man's got to make whatever he wants-
And take it with his own hands.

Poor people stay poor people -
And they never get to see
Someone's got to win in the human race-
If it isn't you, then it has to be me.

So smile while you're makin' it-
Laugh while you're takin' it-
Even though you're fakin' it-
Nobody's gonna know.
Nobody's gonna know.

It's no use mumbling.
It's no use grumbling.
Life just isn't fair-
There's no easy days
There's no easy ways
Just get out there and do it!

And sing and they'll sing your song-
Laugh while you're getting on-
Smile and they'll string along-
And nobody's gonna know.
Nobody's gonna know.
Nobody's gonna know.
And nobody's gonna know. 

My Home Town

Down on the corner of the street
Where I was born we used to meet
And sing the old songs
We called them dole songs
And we'd harmonize so clear
Even though it was the beer
That made the tears run
About the years gone by
And we'd go home and kiss the wife
Hoping a kiss could change your life
That's how romance is
No second chances
Back in my home town

(instrumental break)

Things aren't so very different now
Poor folk must get along somehow
You live forever
On the never never
Back in my home town

(dole = επίδομα ανεργείας)
( never never [never-never land] = φαντασιακός κοσμος)

Changes

Everyone is going through changes
No one knows what's going on.
And everybody changes places-
But the world still carries on.

Love must always change to sorrow
And everyone must play the game,
Here today and gone tomorrow-
But the world goes on the same.

Everyone is going through changes...
Now love must always change to sorrow...
Everyone is going through changes...
Now love must always change to sorrow...
Everyone is going through changes
But the world still carries on. 

Look Over Your Shoulder

When there's a bluebird singing by your window pane
And the sun shines bright all day through
Don't forget boy
Look over your shoulder
'Cause there's always someone coming after you (la la la la)

When everything in life seems just as it should be
At last success seems just around the door
Don't forget boy
Look over your shoulder
'Cause things don't stay the same forever more (la la la la)

Hope springs eternal in a young man's breast
And he dreams of a better life ahead
Without that dream you are nothing, nothing, nothing
You have to find out for yourself that dream is dead (la la la la)

 

 

To O Lucky Man! (1973) ήταν το δεύτερο έργο της τριλογίας του Λίνζυ Άντερσον για την Βρετανική κοινωνία. Τα άλλα δύο ήταν το If (1968) και το Britannia Hospital (1982), και τα τρία με τον Μάλκολμ ΜακΝτάουλ.

Ο Άλαν Πράις ήταν με τους Animals 1962-1965 και μετά έφτιαξε το δικό του γκρουπ. Το 1994 ηχογράφησε το πρώτο από δύο άλμπουμ με την Ελέκτρικ Μπλουζ Κόμπανυ.

Τα τραγούδια της ταινίας O Lucky Man! (1973) έχουν κάτι το ξεχωριστό που δεν το βρίσκεις συχνά σε αυτό τον συνδυασμό ποίησης, αλήθειας και μουσικής.

ΠΑΜΕ

Ποιά είναι η διαφορά μεταξύ ενός μαλάκα και ενός βλάκα; Στην περίπτωση της συνδικαλιστικής παράταξης του ΚΚΕ, του ΠΑΜΕ, καμία.

1. Αυτό που προδίδει στο ΠΑΜΕ την πρώτη ιδιότητα, του μαλάκα, είναι η ανακοίνωση που κάνανε:

«Απ΄ αφορμή την προσπάθεια των αστικών μέσων μαζικής αποβλάκωσης να παρουσιάσουν την ηθοποιό Αντζελίνα Τζολί ως πρότυπο γυναίκας αγωνίστριας και με αφορμή την αποκάλυψη ότι έχει κάνει προληπτικά διπλή μαστεκτομή, το Γραφείο Τύπου του ΠΑΜΕ έχει να κάνει το εξής σχόλιο:

Αν οι αστοί δημοσιογράφοι, και όχι μόνο, θέλουν να προβάλουν καρκινοπαθείς αγωνίστριες και αγωνίστριες με μαστεκτομή που συνεχίζουν να δίνουν τη μάχη, ας έρθουν σε εμάς. Έχουμε να τους δείξουμε εκατοντάδες εργάτριες, άλλες λαϊκές γυναίκες που εξακολουθούν, παρά την αρρώστια, να δίνουν τη μάχη του μεροκάματου, τη μάχη του μεγαλώματος και της ανατροφής των παιδιών χωρίς νταντάδες, τη μάχη συμμετοχής στους καθημερινούς κοινωνικούς αγώνες. Αυτές οι γυναίκες που όλοι εσείς αστική τάξη και κολαούζοι, νιώθετε μίσος για αυτές, είναι τα αληθινά πρότυπα άξια θαυμασμού και είναι χιλιάδες τέτοιες ανώνυμες γυναίκες στη χώρα μας και διεθνώς».

2. Αυτό όμως που προδίδει στο ΠΑΜΕ και την ταυτόχρονη ιδιότητα του βλάκα είναι ότι η ανακοίνωση που έκανε η Αντζελίνα Τζόλή δεν έδινε μόνο θάρρος στις γυναίκες λέγοντάς τους ότι η ομορφιά είναι στην δύναμη και αποφασιστικότητα της ψυχής... δεν προέτρεπε μόνο όλους και όλες να δίνουν σημασία στην πρόληψη και όχι μόνο στην θεραπεία αφού συμβεί κάτι...

... άνοιγε επίσης ένα μέτωπο εναντίων των μονοπωλίων. Την πάθατε, εκεί στο ΠΑΜΕ, αγαπητοί αγωνιστές.

Βλέπετε, η Αντζελίνα στην ανακοίνωσή της ευθέως αναφέρθηκε στο "απαγορευτικό κόστος για τις περισσότερες γυναίκες" όσον αφορά την πρόληψη:

Το τεστ που έκανε για να προσδιορίσει τα γονίδιά της, τα οποία της έδιναν 87% πιθανότητα να πάθει καρκίνο στο μέλλον, κοστίζει 3.000 δολάρια. Γιατί;

Γιατί οι βιοτεχνολογικές εταιρίες που κάνουν καινούργιες ανακαλύψεις μπορούν να πάρουν πατέντες για τις ανακαλύψεις τους. Η εταιρία Μίριαντ Τζενέτικς της Γιούτα έχει πατέντα στα γονίδια BRCA1 και 2. Και λόγω της πατέντας είναι η μόνη εταιρία που επιτρέπεται να κάνει τεστ για BRCA1 και 2. Και το κοστολογεί 3.000 δολάρια γιατί έτσι της κάπνισε.

Υπάρχει δικαστικός αγώνας στις ΗΠΑ για να σπάσει αυτό το μονοπώλιο (Ναι, ναι, σε σατανικές χώρες όπως οι ΗΠΑ οι αγώνες γίνονται στα δικαστήρια και συχνά φέρνουν και θετικό για τους αγωνιστές αποτέλεσμα). Η ανακοίνωση που έκανε η Αντζελίνα βοηθά πάρα πολύ τον σκοπό του δικαστικού αυτού αγώνα μέσω την κοινής γνώμης. Γκε-γκε; Το πιάσατε τώρα εσείς οι αγωνιστές εκεί στο ΚΚΕ και στο ΠΑΜΕ;

Βέβαια την παραπάνω πληροφορία, σχετικά με το μονοπώλιο, δεν την βρήκα πουθενά στα Ελληνικά Μέσα Μαζικής Αποβλάκωσης. Να χαίρεστε τις εφημελίδεθ θαθ παιδιά και να χαίρεστε τις πληλοφολίες βάση των οποίων μολφώνετε τιθ γνώμεθ θαθ!

Λύσεις

Ο Αλέξανδρος κόβει τον Γόρδιο Δεσμό
Ζαν-Σιμόν Μπερθελεμί (1743-1811)

Φέρτον αντιμέτωπο με κάθε υπόθεση ή τακτική,
Τον Γόρδιο Δεσμό αμέσως θα λύσει,
Με την ίδια ευκολία σαν νάταν καλτσοδέτα

Ερρίκος ο Πέμπτος, Πράξη Ι, Σκηνή Ι, 45-47
του Σαίξπηρ

(απόδοση του γράφοντος από τα Αγγλικά)

Πολλές διαφορετικές και ανόμοιες λύσεις που μπορεί να σκεφτεί κανείς για οποιοδήποτε μη-μαθηματικό πρόβλημα μπορούν να αποδώσουν θετικά αποτελέσματα αν ακολουθηθούν κατά γράμμα. Συγκεκριμένα, λύσεις προβλημάτων οικονομικών, πολιτικών, δημοσιονομικών --ακόμα και προσωπικών.

Αρκεί να κατανοήσει κανείς την πλήρη, και πολύπλοκη, δομή του "τοπίου", του προβλήματος, και της κάθε προτεινόμενης λύσης, συνάμα με όλες τις συνεπαγόμενες αλληλεξαρτήσεις και ενδεχόμενα αποτελέσματα.

Το κλειδί είναι αφ' ενός η πλήρης κατανόηση του θέματος, και αφ' εταίρου η αποδοχή των συνεπειών που θα συνεπάγεται η κάθε προτεινόμενη λύση. Και φυσικά η κατά γράμμα εφαρμογή της λύσης.

Η λύση είναι ένας στόχος, και θα ήταν α-νοήτο να υποστηρίξει κανείς μια λύση αν δεν του αρέσει η πλήρης εικόνα του αποτελέσματος που θα φέρει --ή αν δεν είναι ρεαλιστική η εφαρμογή της, ή αν έχει ξεκινήσει από λανθασμένες υποθέσεις.

Όσον αφορά τον κόσμο στην Ελλάδα σήμερα, το πρόβλημα είναι ο συνδυασμός ανεργίας, ύφεσης, χαμηλών αποδοχών/υψηλού κόστους ζωής, δημοσίου χρέους,  ελειπούς αστυνόμευσης, μετανάστευσης και συνεπαγόμενων κοινωνικών διαταραχών. Αρκετά πολύπλοκο πρόβλημα με άμεσες εξαρτήσεις από την διεθνή συγκυρία.

Πριν σκεφτούμε οποιαδήποτε λύση πρέπει να αποφασίσουμε κάτι πολύ απλό, το οποίο και θα καθορίσει τις οδούς που θα ακολουθήσουμε καθώς εστιάζουμε σε μια λύση:

Α. Θα επιχειρήσουμε κάποια λύση σαν μέλος μιας διεθνούς κοινότητας αποβλέποντας σε μελλοντικούς συνδέσμους και αλληλεξαρτήσεις με κάποια διεθνή κοινότητα;
ή
Β. Θα επιχειρήσουμε κάποια λύση μόνοι μας, αποκομμένοι από τον κόσμο υπολογίζοντας μόνο στο εσωτερικό μας και τις δικές μας δυνατότητες;

Πιστεύω, και διορθώστε με αν κάνω λάθος, ότι είναι τρομερά δύσκολο έως ακατόρθωτο, αν όχι παιδιακίστικο/ανώριμο, να πιστεύουμε ότι είναι δυνατόν να πετύχει κανείς κάποιον συνδυασμό του "Α" και του "Β". Αν όμως με διορθώσετε πάνω σ' αυτό, εξηγείστε μου σε βάθος το σκεπτικό που προτείνει την δυνατότητα συνδυασμού του "Α" και του "Β" με ρεαλιστικά σκαλοπάτια.

Και τα δύο τελικά αποτελέσματα, "Α" και "Β", μπορούν να "δουλέψουν" φτάνει να τα αναμένουμε, ρεαλιστικά, και να είμαστε όλοι σύμφωνοι.

Τώρα όμως βλέπω ένα άλλο πρόβλημα: Δεν μπορούμε καν να συμφωνήσουμε στα παραπάνω. Δεν υπάρχει ούτε καν ο στοιχειώδης ρεαλισμός πριν αρχίσει η αναζήτηση λύσης.

Οι πλειοψηφίες βρίσκονται, από εδώ απ' όπου κοιτάζω εγώ, σε δύο στρατόπεδα:

1. Εκείνους που πιστεύουν ότι πρέπει να μείνουμε προσκολλημένοι στην Δύση και να λειτουργήσουμε με τους κανόνες της Δύσης και του διεθνισμού. Αυτό δεν είναι και πολύ ρεαλιστικό γιατί συνεπάγεται την δυστυχία και μιζέρια εκείνων στην κοινωνία που ποτέ δεν έφταιξαν σε τίποτα, δεν δανείστηκαν, δεν έκλεψαν, έχτισαν την ζωή τους --και η πραγματικότητα του σήμερα τους έκλεψε τα πάντα, από όνειρα μέχρι δίκαια αναμενόμενες αποδοχές. Επίσης η λύση αυτή δεν αντιμετωπίζει την ρίζα του προβλήματος, το διεθνές οικονομικό σύστημα και κουλτούρα, και διασώζει το σύστημα αντί να μεριμνά για τους ανθρώπους.

Από την άλλη μεριά, άλλο σύστημα δεν έχουμε, αυτό έχουμε από καιρό Μεσοποταμίας, χαλασμένο όπως είναι μέσα στην Δαρβινική ζωώδη του φύση, και όσο και να μεριμνήσει κανείς για ανθρώπους, χωρίς σύστημα, κάποιο άλλο σύστημα, το αποτέλεσμα είναι κάστρα στην άμμο εναντιωμένα από φεουδάρχες και σουλτάνους και βασιλιάδες, με αυλές.

2. Εκείνοι που πιστεύουν ότι μπορούμε να λειτουργήσουμε αυτεπάγγελτα αλλά να μείνουμε και μέλος της διεθνούς κοινότητας. Να φάμε δηλαδή την πίτα μας και να μας μείνει ολάκερη. Εκείνοι ανήκουν σε δύο βασικές συνομοταξίες. Τους ονειροπόλους που διαλέγουν τον ρεαλισμό τους επιλεκτικά ώστε να λειτουργήσει το φαντασιακό σκεπτικό τους, και τους λυσσασμένους που πεισματικά αρνούνται να δούνε ότι χαράμισαν την ζωή τους σε "πιστεύω" που τα ξεπέρασε ο χρόνος και η ανθρώπινη και ανθρωπιστική πραγματικότητα.

Έχοντας γενικεύσει τις παραπάνω ομάδες, "1" και "2" (1= τρικομματική κυβέρνηση/ μνημονιακοί, και, 2=ΣΥΡΙΖΑ) δεν έχω δει, εγώ τουλάχιστον, ούτε έχω ακούσει κανέναν να προτείνει με ειλικρίνεια και ρεαλισμό την λύση "Β" όπου απομονωνόμαστε και τα βγάζουμε πέρα μόνοι μας, μέσα στα σύνορά μας. Βέβαια κάτι τέτοιο θα έριχνε το βιοτικό επίπεδο πολύ χαμηλότερα από όπου είναι ήδη, θα ισοπέδωνε τα πάντα, και θα έδιωχνε το 20% περίπου των Ελλήνων έξω από την Ελλάδα, αλλά αυτοί που θα απομένανε μέσα θα εξαρτιόντουσαν μόνο από τον εαυτό τους και τις πηγές πλούτου και συνδιαλλαγής που θα ανέπτυσσαν με τους εγχώριους πόρους. Αυτό όμως καμία ομάδα με υπολογίσιμα νούμερα δεν ακούω να το προτείνει.

Είναι, ελπίζω, προφανές ότι δεν κλείνω τα μάτια μου στα προβλήματα της λύσης "Α", πρώτιστα ότι διασώζει το ελλαττωματικό σύστημα αντί να μεριμνά για ανθρώπους. Μου φαίνεται όμως ότι είναι η μόνη λύση που έχει προταθεί με οποιονδήποτε ρεαλισμό.

Το να αφρίζει κανείς στο στόμα με λύσσα κατά της Δύσης χωρίς να έχει ιδέα του πως ζουν τα εκατοντάδες εκατομμύρια που χτίζουν σήμερα την Δύση, πέρα του τι βλέπει στην τηλεόραση, τι διαβάζει στις Ελληνικέθ εφημελίδεθ, και τι προπαγανδίζει το ...κόμμα, δεν μπορεί να εκληφθεί ως σοβαρή συζήτηση. Απλά επαναλαμβάνουν αυτά που πρέπει να έλεγαν οι Αιγύπτιοι, οι Πέρσες και οι Ινδοί για τους Μακεδόνες. Έτσι λειτουργούν οι αυτοκρατορίες και οι διεθνείς επιρροές στην Γη τούτη των ανθρώπων.

Αν έχουν την σπονδυλική στήλη οι κύριοι και κυρίες που θέλουν να καταργήσουν σε μια νύχτα τα μνημόνια, ας αποφασίσουν την συνεπαγόμενη απομόνωση της Ελλάδας, ας δείξουν κάποιο στοιχειώδη ρεαλισμό στις προσδοκίες τους, και θα έχουν την υποστήριξή μου. Όχι γιατί πιστεύω στην απομόνωση. Δεν πιστεύω στην απομόνωση. Πιστεύω όμως στην Σπονδυλική Στήλη και στην καθαρότητα και εντιμότητα της σκέψης πάνω από όλα. Δείξτε ότι έχετε Σπονδυλική Στήλη, όσοι φέρεστε κατά της αδικίας του ότι οι αποικιοκράτες είναι άλλοι αντί για σας, και δείξτε ότι η Σπονδυλική Στήλη καταλήγει σε ήρεμο και αντικειμενικό εγκέφαλο, και εγώ τότε μαζί σας. Μέχρι τώρα πάντως μόνο φαντασιώσεις, ή/και ονειρώξεις, ή/και αφρούς στο στόμα βλέπω.

Ψυχανάληση

Έρχεται η στιγμή για κάθε λαό όταν πρέπει να πληρώσει τον βαρκάρη για να τον περάσει στην άλλη όχθη. Για κάθε λαό, το νόμισμα στην τσέπη του αντιπροσωπεύει το σύνολο της ανθρωπιάς του και του ανθρωπομορφισμού του. Από την φύση του και τα ζωώδη ένστικτα της δεξιάς του έως την διανόηση και την ελπίδα της αριστεράς του: τις δύο όψεις του ενός νομίσματος που αντιπροσωπεύει την σάρκα και την ψυχή. Τα δύο στοιχεία, το νερό και την φωτιά, που ο άνθρωπος από καταβολής θρησκειών, φιλοσοφίας και επιστήμης δεν έχει ποτέ μπορέσει να παντρέψει.

Για την Ελλάδα σήμερα το νόμισμα έχει το κεφάλι του τσίπρα από την μια και τα γράμματα ΧΑ από την άλλη. Καμία έκπληξη εκεί. Η Φύση του πορτραίτου του Ντόριαν Γκρέυ μόνο με το φαντασιακό περίβλημα της πεισματικής και λυσσασμένης άρνησης της πραγματικότητας μπορεί να καλυφθεί. Η μία όψη του νομίσματος χρειάζεται την άλλη. Η μία τρέφεται από την άλλη.

Ο τσίπρας θα είναι σχεδόν σίγουρα ο επόμενος πρωθυπουργός. Ιδίως τώρα που διαλύει την αρχική δομή του συνασπισμού που τον ανέδειξε  επαναπροσδιορίζοντάς τον σε ενιαίο κόμμα, η αναμόρφωση του Ανδρέα σε εκδοχή νούμερο δύο, 2013, θα είναι πλήρης και θα τον αναδείξουν οι "ίδιοι" που ανέδειξαν τον λαοπλάνο ταχυδακτυλουργό το 1981. Μόνο που τώρα θα αναδείξουν έναν εξαπατώντα τυχοδιώκτη.

Η Ελλάδα χρειάζεται τον τσίπρα για να συμπληρώσει την τραγική της πορεία. Είναι αναπόφευκτος και υπό κάποια οπτική θα είναι καταλύτης λυτρωτικός στην ιστορία του τόπου... Και όταν φέρει τον τόπο στην κατάλληλη οικονομική και διεθνή θέση θα έχουν μείνει όρθια μόνο τα ένστικτα που θα δικαιολογούν στον νου του κόσμου την ύπαρξη της Χρυσής Αυγής. Ο τσίπρας είναι η τελευταία άρνηση πριν την αναπόφευκτη κατάληξη του δράματος αυτού του λαού.

Ποιός είναι ο λόγος που γράφω τόσο σκληρά για τον τόπο που με γέννησε και γιατί έχω μέσα μου τόσο θυμό όταν γράφω στα ελληνικά για την Ελλάδα; Η Μαργαρίτα, που παρατηρεί την τάση μου αυτή, σε αυτό το μπλογκ, μου λέει ότι οφείλεται στο ότι αγαπάω και πονάω τον τόπο αυτό τόσο που η πραγματικότητά του με κάνει να αγανακτώ. Ίσως να είναι και έτσι.

Άλλοι, υποθέτω, που δεν έχουν τα μάτια να δουν μέσα μου την αγάπη μου για τον τόπο και τους ανθρώπους όπως την βλέπει η Μαργαρίτα δεν έχουν άλλη εκλογή παρά να δουν την στάση μου σαν μια τερατώδη μόρφωση ακατανόητη. Είναι φυσικό. Αν κανείς διάβαζε όσα γράφω και διέβλεπε το πόσο αγαπάω και πονάω αυτόν τον τόπο και τους ανθρώπους του δεν θα είχε άλλη εκλογή από το να δει επίσης και αυτά που βλέπω εγώ --και θα ήταν απαραίτητη τότε για κείνους η αναθεώρηση και όσων πιστεύουν για τον τόπο και όσων πιστεύουν για μένα.

Είναι απαραίτητο για εκείνους να δουν μέσα μου προβλήματα ψυχολογικά, εκκρεμούσες και άλυτες υποθέσεις με τον τόπο και το παρελθόν, για να αιτιολογήσουν την στάση μου σε αυτό το μπλογκ. Την εξήγηση που βλέπει η Μαργαρίτα, ότι αγαπώ την Ελλάδα και πονάω και θυμώνω να την βλέπω έτσι, και κατηγορώ την κατάντια της πολιτική και κοινωνική, δεν μπορούν και δεν πρέπει να την δουν γιατί είναι επικίνδυνη για τα δικά τους πιστεύω και κοσμοθεωρία που λέει ότι η δυστυχία της Ελλάδας οφείλεται στην Αμερική, την βόρεια Ευρώπη, τις αυτοκρατορίες... τους εξωγήινους και άλλους.

Και αν τους βοηθά να με βλέπουν έτσι, μου δίνει χαρά να μπορώ να βοηθήσω έτσι τουλάχιστον. Με το να ενισχύω στην ψυχή τους την θέση μου όπως την αντιλαμβάνονται, αναλαμβάνοντας γύρω μου την αύρα του προβληματικού ατόμου. Εκείνου που ανεξήγητα διάλεξε και αγάπησε άλλο τόπο για πατρίδα --κάτι ακατανόητο σε όσους πιστεύουν ότι υπάρχει μόνο ένα είδος αγάπης και ότι μόνο μια αγάπη χωράει στην ανθρώπινη ψυχή.

Ως Έλληνας έγινα Ελληνοαμερικανός. Ως Αμερικανός έχω την αυτοπεποίθηση να μην χρειάζομαι αποδοχή για να έχω γνώμη. Και να μπορώ να επιτρέψω την διαστρέβλωσή μου αν αυτή θα βοηθήσει την κοσμοθεωρία και το κέντρο του σκεπτικού άλλων που το χρειάζονται.

Ποτέ σε κανένα γραπτό μου, η προφορικά, δεν έχω βάλει όλους τους Έλληνες σα ξεχωριστά άτομα σε ένα καλούπι, και έχω μιλήσει για τους έντιμους, για εκείνους που αξίζουν τόσα... για εκείνους που άδικα βρέθηκαν σε αυτόν τον κυκεώνα. Αλλά είμαι αναγκασμένος να σκέφτομαι και βάσει της δικής μου κοσμοθεωρίας: του ότι η Πολιτεία, το κράτος ενός λαού, είναι ο καθρέπτης του λαού. Και όταν διαβάζουμε Σουρρή και Π.Σ. Δέλτα που έγραψαν πριν 100 χρόνια σαν να έγραφαν σήμερα, τότε αναρωτιέσαι αν η πολιτεία παραμένει η ίδια... γιατί; Και την εποχή της Δέλτα η Μέρκελ και η Αμερική μας κατάτρεχε; Εκατό χρόνια από τον Σουρρή και την Π.Σ. Δέλτα δεν έχει αλλάξει τίποτα σ' αυτόν τον τόπο, αλλά φταίνε οι κακοί αποικιοκράτες.

Τελικά αυτό που με θυμώνει περισσότερο είναι κάτι άλλο... Η λύση, αν υπάρξει, δεν έπρεπε να έρθει από ένα άτομο σαν τον Αντωνάκη τον πονηρούλη. Και τώρα, μετά από ένα χρόνο σύμπλευση με τους δυνάστες, οι δυνάστες από τα βόρεια έχουν αρχίσει να ρίχνουν κόκκαλα στα σκυλάκια εν είδη ευσήμων ότι καλά πάμε και είναι ικανοποιημένοι. Και αυτά τα εύσημα σε άλλον ένα χρόνο θα ακολουθηθούν με πράξεις που θα βοηθήσουν την Ελλάδα. Υπό αυτή την οπτική πράγματι η Ελλάδα έχει αρχίσει να βγαίνει από την θέση που ήταν πριν κάμποσους μήνες.

Και τώρα, η έκπληξη στη δεύτερη πράξη. Αν ο Σαμαράς καταφέρει να απειλήσει την Ευρώπη με το χαμόγελο, φέρνοντας προ των θυρών της, στην Ελλάδα, την Κίνα, το παιγνίδι αλλάζει. Αν παιχτεί έξυπνα θα έχει εκπλήξεις.

Το ότι θα φέρουμε τον λύκο να διώξει τον σκύλο είναι άλλη υπόθεση. Βραχυπρόθεσμα, με την Κίνα στην Ελλάδα, η Μέρκελ θα μάθει να τρώει ρύζι με ξυλάκια.

Απλά τσαντίζομαι ότι αυτήν την αλλαγή παλίρροιας φαίνεται να την φέρνει ένας άνθρωπος που δεν άξιζε και δεν αξίζει τίποτα άλλο από περιφρόνηση.

Βέβαια, εφ' όσον ο Σαμαράς ήδη πέτυχε διαφορετική ρητορική από τα βόρεια, αν πετύχει να αλλάξει και το παιγνίδι στο δεύτερο ημίχρονο με την Κίνα και την Ασία... Ο τσιπράκος μπορεί να ξεμείνει στην εκκλησία χωρίς νύφη να του κάτσει...

Παιδιά

Είναι ενδιαφέρον πως όταν πέφτουν οι μάσκες η αποκάλυψη του πραγματικού προσώπου γίνεται με αφορμές και τρόπους αναπάντεχους, και το πρόσωπο που αποκαλύπτεται είναι συχνά αηδιαστικό.

Οι μάσκες πέφτουν σιγά-σιγά στην Ελλάδα εδώ και καναδυό χρόνια. Μέχρι τώρα βλέπαμε το πρόσωπο της άρνησης, της προχειρότητας, του ρατσισμού. Της κουτοπονηριάς και της δικαιολογίας.

Και, στο τέλος, τι σημασία έχει αν βγήκαν από ανάμεσά μας ένας Σεφέρης, ένας Ελύτης, Καζαντζάκης... ή σε πόσα κλαμπ είμαστε μέλη λόγω του γέρου Καραμανλή, όταν οι περισσότεροι πολίτες δεν μπορούν να απαγγείλουν ένα στοίχο ή να τον εφαρμόσουν στην ζωή τους, μπορούν όμως να περιγράψουν τι έκανε ο Κασιδιάρης στην Κανέλλη και να εξηγήσουν γιατί τόσοι συμφωνούν με το σκεπτικό της ΧΑ περί μεταναστών.

Συνέχεια από την προηγούμενη ανάρτηση: "Δάσκαλοι".

Όμως αυτό που εξελίσσεται αυτές τις μέρες είναι πολύ βαθύτερο και πιο καθοριστικό από οτιδήποτε άλλο είδαμε στον καθρέπτη τα τελευταία δύο χρόνια.

Οπωσδήποτε η οπτική από την οποία μιλάω, η εμπειρία μου, το ιστορικό της ζωής μου είναι ξένο προς την Ελλάδα ως προς το ότι θεωρώ ότι η σημαντικότερη ομάδα ανθρώπων είναι τα παιδιά και ότι η πρώτιστη ευθύνη και καθήκον όλων είναι να ανοίγουν τον δρόμο που θα διαβούν τα παιδιά. Όχι να τους λένε τι να κάνουνε αλλά να τα διδάσκουν ώστε να αποφασίζουν τα ίδια τι να κάνουνε.

Για μένα κάποιος είναι παιδί μέχρι 16-20 χρονών. Από εκεί και πέρα είναι υπεύθυνος ανεξάρτητος άνθρωπος, συναισθηματικά και οικονομικά, και αν δεν είναι φταίνε οι γονείς του και η κοινωνία στην οποία μεγάλωσε. Απλό. Αυτό πιστεύω, αυτό έχω πράξει και σαν παιδί (κι ας μην το είδαν ποτέ οι γονείς μου) και σαν γονιός.

Τις τελευταίες μέρες ρωτάμε αν έχουν δίκιο οι δάσκαλοι, αν είναι σωστή η επιστράτευση, αν είναι σάπιος και ηλίθιος θεσμός οι Πανελλαδικές... αν είναι ξεχαρβαλωμένη η παιδεία... κάμποσοι φτάνουν να μιλήσουν για τα παιδιά αλλά υπό την οπτική κριτικής για το πως φέρονται και τι πιστεύουν, τι περιμένουν και τι θέλουν... Οι οικογένειες θέλουν να γίνουν οι Πανελλαδικές με κίνητρα όχι το παιδί αλλά το πρόγραμμα των διακοπών, ή, το πρόγραμμα σιδηρόδρομου στου οποίου τις γραμμές έχουν δέσει το παιδί τους.

Για μένα τίποτα από τα παραπάνω δε έχει καμία σχέση με το θέμα. Το αν έχουν δίκαια αιτήματα οι δάσκαλοι ή αν φέρεται δικτατορικά η κυβέρνηση είναι δευτερευούσης σημασίας μπροστά στο μεγαλύτερο θέμα: τα παιδιά, σήμερα, τώρα, στο υπάρχον σύστημα. Το πως φέρονται και τι πιστεύουν τα παιδιά αντανακλά μόνο στο τι τους έμαθαν οι γονείς τους. Ότι κριτική κάνει κανείς για τα παιδιά γυρίζει αμέσως πάνω του και πάνω της: πάνω σε αυτούς που μεγάλωσαν τα παιδιά και τα έκαναν να γίνουν αυτό που κριτικάρουν --και η κοινωνία που έχτισαν οι "μεγάλοι" την οποίαν απωθούν τα παιδιά από πάνω τους σαν βρώμικο ρούχο.

Στο τέλος, το καινούργιο μέρος του πραγματικού προσώπου που αρχίζει να φαίνεται καθώς πέφτει και αυτή η μάσκα δεν είναι ο χουντισμός της επιστράτευσης πριν καν ληφθεί απόφαση επίσημη απεργίας. Δεν είναι το ότι οι λεγόμενοι δάσκαλοι χρησιμοποιούν τα παιδιά σαν όμηρους για τα αιτήματά τους γράφοντας τις ανάγκες των παιδιών στα παλιά τους τα παπούτσια. Δεν είναι καν το αν είναι ή όχι δίκαια τα αιτήματα.

Το πραγματικό πρόσωπο που αρχίζει να φαίνεται είναι ότι σχεδόν κανείς δεν μιλάει για τα παιδιά, και, αν μιλήσει κανείς για τα παιδιά δεν σκέπτεται πως ότι και να είναι τα παιδιά οι γονείς τους και η κοινωνία τους το διαμόρφωσε.

Η μόνη περηφάνια, ή ντροπή, που μπορεί να αισθάνεται ένας άνθρωπος, ή μια κοινωνία, αφορά αποκλειστικά την εικόνα που δίνουν τα παιδιά του ανθρώπου και της κοινωνίας.

Τα παιδιά έως 16-20 ετών, και οι νέοι άνθρωποι 16-30 ετών. Ποιοί είναι, τι πιστεύουν, τι αισθάνονται, τι χτίζουν, τι θέλουν. Τι περιμένουν. Τι λένε για την χώρα τους. Σήμερα. Όχι χτες. Τώρα.

Όλα τα άλλα είναι ρωμαίικες, χασούρικες, κουτοπόνηρες δικαιολογίες και παραπέτασμα καπνού --αποποίηση ευθύνης. Στο δικό μου το βιβλίο.

Όταν λες στο παιδί σου να φορέσει πουλόβερ για να μην πάθει πνευμονία κι εκείνο δεν σ' ακούσει και πάθει πνευμονία, ποιός φταίει; το παιδί που δεν άκουσε τον γονιό, ή ο γονιός που δεν μεγάλωσε το παιδί του και δεν μίλησε στο παιδί του έτσι ώστε να συνεννοούνται σαν φίλοι, και να ξέρει από μόνο του το παιδί ότι χωρίς πουλόβερ θα πάθει πνευμονία; Όταν το παιδί γράφει την κοινωνία του και την χώρα του στα μαύρα κατάστιχα, και περιμένει το επόμενο iPhone κι τις επόμενες διακοπές (πληρωμένες από τους γονείς), φταίει ο χαρακτήρας του παιδιού;

Δάσκαλοι

Η έκφραση/ορισμός "Λειτούργημα" είναι μια ιδιαίτερα Ελληνική λέξη και έννοια που απ' ότι ξέρω σημαίνει ότι ένας σωστός επαγγελματίας βλέπει την εργασία του σαν κάτι πάνω από επάγγελμα και πηγή αποδοχών: την βλέπει σαν κάτι μεγαλύτερο από τον εαυτό του, και η οπτική αυτή αντανακλά στην ποιότητα και τα αποτελέσματα της προσήλωσής του.

Τα δύο επαγγέλματα που βρίσκονται στην κορυφή της πυραμίδας εκείνων που θα έπρεπε να εκλαμβάνονται σαν λειτουργήματα είναι, κατά την γνώμη μου, τα επαγγέλματα του δασκάλου και του γιατρού. Βάζω τον δάσκαλο πρώτο γιατί και ο γιατρός χρειάζεται δάσκαλο ή δασκάλα για να γίνει γιατρός. Και δεν χωρίζω τους δασκάλους σε δασκάλους, καθηγητές, υφηγητές, προφέσορες, λοφία και περικεφαλαίες. Δάσκαλοι είναι όλοι για μένα. Ή είναι ή δεν είναι.

Το να περιμένεις από οποιαδήποτε πλειοψηφία γιατρών να εξασκούν το επάγγελμά τους σαν λειτούργημα είναι τραβηγμένο απ' τα μαλλιά. Μπαίνουν στη μέση τα φακελάκια.

Κι έτσι μένουμε με τους δασκάλους. Από εκείνους δεν περιμένω απλώς να εξασκούν το επάγγελμά τους σαν λειτούργημα. Το απαιτώ.

Το δικαίωμα της απεργίας είναι η ανώτερη έκφραση δικαιοσύνης που μπορεί να εξασκήσει ένας άνθρωπος κατά των δυναστών του. Δεν ξέρω αν τα αιτήματα των δασκάλων είναι δίκαια ούτε με ενδιαφέρει.

Δεν έχουν το δικαίωμα να κάνουν απεργία κατά την διάρκεια των εξετάσεων τις οποίες περιμένουν τόσους μήνες τα παιδιά και εργάζονται προς αυτές. Αυτό το δικαίωμα, οι δάσκαλοι δεν το έχουν. Το να καταστρέφουν την ζωή των παιδιών και να τους διδάσκουν την εν ψυχρώ συμπεριφορά δεν μπορεί κανείς να τους το επιτρέψει --μιά και δεν έχουν οι ίδιοι την ωριμότητα να μην το επιτρέψουν στον εαυτό τους.

Η επιστράτευση δεν είναι αρκετή. Ο νόμος που την επιτρέπει πρέπει να βελτιωθεί ώστε να απαιτεί καθώς οι επιστρατευμένοι δάσκαλοι επιστρέφουν στους διαγωνισμούς των παιδιών, να λένε και ένα τραγούδι.

Πρόσθεση, Δευτέρα 13 Μαΐου, 10:50 πμ

Διαβάζω μέσα ενημέρωσης και μπλογκ για το θέμα, και πουθενά δεν βλέπω να γράφει ή να ενδιαφέρεται κανείς για τους μαθητές. Πουθενά δεν διαβάζω λέξη για το πως η κρίση της οικονομίας, η κρίση της κοινωνίας, η κρίση της ανικανότητας των επαγγελματιών, η κρίση ποιότητας και συντήρησης των σχολείων και μέσων διδασκαλίας, η κρίση στην παροχή διδακτικής ύλης, επηρεάζουν την θέληση και ικανότητα των παιδιών να μάθουν --ή να εξεταστούν. Τι φόβους και απελπισία φυτεύουν στην ψυχή τους (οι οποίοι φόβοι και η οποία απελπισία μετατρέπονται μέσω αυτοάμυνας σε παραίτηση και αδιαφορία --βλ., σχόλια παρακάτω). Και, επί του προκειμένου δεν έχω διαβάσει πουθενά κανείς να αναρωτιέται με τι ψυχή και ψυχολογική κατάσταση, και με τι προσδοκίες άμεσες και μακράς πνοής, τα παιδιά θα παρουσιαστούν να εξεταστούν.

Για τα παιδιά, την παιδεία, και το μέλλον κανείς μέγας δημοκράτης και συνδικαλιστής δεν γράφει.

Αυτά τα σκατά μέσα στα οποία ζείτε τα έχτισαν τα παιδιά που πέρασαν από την Ελληνική παιδεία των '50, '60 και '70. Διανοείται κανείς τι θα χτίσουν τα παιδιά που πέρασαν από την παιδεία των '80, '90 και μέχρι σήμερα;

Το να σκέφτονται, και μόνο να σκέφτονται, οι δάσκαλοι να απεργήσουν στις Πανελλαδικές εξετάσεις των παιδιών, ότι μαλακίες και να προσφέρουν σαν δικαιολογίες οι διάφοροι, υποδηλώνει ένα και μόνο απλό πράγμα: Τα παιδιά σας τα έχετε γραμμένα και είστε ανάξιοι να τα μεγαλώσετε. Και αξίζετε την κοινωνία που θα χτίσουν εκείνα για να σας γηροκομήσουν.

Ανάβαση

Όσοι παρακολουθούν την Κώστα Ανάβαση ίσως να θυμούνται ότι υπήρχε ένα προβληματάκι από την 1η Αυγούστου έως τις 7 Σεπτεμβρίου 2013. Το Κογκρέσο είχε περάσει ένα νόμο πριν 14 μήνες ότι οι πιλότοι αερογραμμών πρέπει να είναι 23 χρονών την 1η Αυγούστου 2013, και ο Κώστας γίνεται 23 στις 7 Σεπτεμβρίου. Γι' αυτό μάλιστα τα νομικά τμήματα δύο εταιριών δεν είχαν επιτρέψει να προσληφθεί πέρσι και τελικά χρειάστηκε ο πρόεδρος της τρίτης εταιρίας, που τον προσέλαβε, να υπογράψει ειδικό συμβόλαιο με το Συνδικάτο για τον Κώστα, ώστε να μην εργαστεί για εκείνες τις 5 εβδομάδες. Και έγινε πιλότος αερογραμμών πριν γίνει 22 χρονών, πέρσι.

Για φέτος τον Αύγουστο του είχα πει, κανένα πρόβλημα, έρχεσαι και την αράζεις μαζί μας να φτιάχνουμε ταλιατέλες και πίτσες.

Αλλά, φευ. Η Γιου Ες Αίργουαίης βρήκε λύση, τι να τον κάνει τον Κώστα τον Αύγουστο. Τώρα τον Μάιο κάνει την αναγκαία εκπαίδευση ώστε από Ιούνιο να είναι εκπαιδευτής πιλότων τζετ, αερογραμμών, να εκπαιδεύει πιλότους της εταιρείας του. Τρεις μήνες πριν κλείσει τα 23. Και από τον Σεπτέμβριο επιστρέφει σαν συγκυβερνήτης με επιβάτες.

Μα να πάρει η ευχή σε μερικές κοινωνίες δεν υπάρχουν προβλήματα: μόνο λύσεις. Και ανοδική πορεία.

Και τώρα μου έστειλε ένα email και μου γράφει: "Στο YouTube είναι ένα βίντεο,
http://www.youtube.com/watch?v=xmpYnxlEh0c
που μπορεί να σε ενδιαφέρει. Με κάνει ευγνώμονα που πήγα στο Πανεπιστήμιο Thinkworks και ποτέ στην ζωή μου δεν θα είμαι θύμα της ρουτίνας του να είναι κανείς πρόβατο."

Βηματάκια

Έκλεισε, ή μάλλον παράτησα, μια πηγή γέλιου και ξεσκάσματος. Όταν ήθελα να μάθω κανένα νέο για την Ελλάδα πήγαινα και πηγαίνω στην Καθημερινή και μετά διασταύρωνα με ξένες εφημρίδες, αν υπήρχε το θέμα. Αλλά για χαβαλέ ήταν πάντα τα σχόλια της ανεύθυνης φυλλάδας "Το Βήμα". Εκτός του ότι τα σχόλια έδειναν ένα βαρόμετρο της βλακείας, ανευθυνότητας και αμορφωσιάς των γραφόντων, μου έδιναν την ευκαιρία να κάνω κι εγώ τον δικό μου χαβαλέ και να προσθέτω στα σχόλια, περιμένοντας με ανυπομονησία να δω πόσα σηκωμένα δάχτυλα θα πάρω και πόσα κατεβασμένα.

Έκανα όμως ένα λάθος. Που και που διόρθωνα τα λάθη των "δημοσιογράφων" (τους βάζω σε εισαγωγικά για να μην προσβληθούν οι πραγματικοί δημοσιογράφοι).

Το Βήμα, δημοσιεύει ότι σχόλιο και να γράψεις, ότι λέξεις και να χρησιμοποιήσεις. Εκτός αν υποδείξεις λάθη του από πάνω άρθρου. Τότε, το σχόλιό σου δεν δημοσιεύεται, και η διεύθυνση του email την οποίαν χρησιμοποίησες για να δημοσιεύσεις το σχόλιό σου μπαίνει σε μαύρη λίστα, και από κει και πέρα δεν δημοσιεύεται πια τίποτα που έρχεται από εσένα, ότι και να είναι, και γλύψιμο να τους κάνεις.

Τό' χα συνηθίσει και σχολίαζα από διευθύνσεις του gmail, ή hotmail, ή ξέρωγώ, και κάθε φορά που τους υποδείκνυα ένα λάθος και έμπαινε στην μαύρη λίστα η διεύθυνση, έφτιαχνα άλλη, και δημοσιευόντουσαν τα σχόλια μέχρι την επόμενη φορά που υποδείκνυα κάποιο λάθος.

Έ. Βαρέθηκα. Δεν φτιάχνω άλλες διευθύνσεις. Άλλωστε κανέναν σχεδόν Έλληνα, ή τουλάχιστον αναγνώστη του Βήματος, δεν ενδιαφέρει το να είναι σωστά αυτά που διαβάζει. Τι είμαστε εδώ; Washington Post ή New York Times όπου κάτω από άρθρα βλέπεις διορθώσεις που λένε "η τάδε λεπτομέρεια στο άρθρο έχει διορθωθεί γιατί στην αρχική δημοσίευση είχε γίνει το εξής λάθος..." Τέτοιες παραδοχές είναι μόνο για τους μνημονιακούς! Οι ελεύθεροι διανοούμενοι δεν τις χρειάζονται γιατί ότι λένε ανά πάσαν στιγμή είναι πάντα σωστό!

Όπότε, δεν θα κάτσω να σκάσω και να φτιάξω σήμερα καινούργια διεύθυνση email για να πληροφορήσω Το Βήμα ότι λέγονται "σκάφη" και όχι "σκάφοι", και ότι η IRS στις ΗΠΑ δεν είναι "οικονομική αστυνομία" αλλά η εφορία (Υπηρεσία Εσόδων Εσωτερικού).

Εδώ είναι που ο κύλιος Σιωμόπουλος Ντίνος φωνάζει:
Κοίτα μαμά! Είμαι δημοσιογλάφοθ!

Βέβαια, σωστά ρωτάει ο Ντινάκος πως τολμάει η εφορία να θέλει να ψάχνει και το πορτοφόλι μας! Αν είναι δυνατόν κυρίες και κύριοι να νομίζει το κράτος ότι έχει το δικαίωμα να γνωρίζει αν έχουμε δαπάναις, δάνοια, ακείνιτα, σκάφοι και γιώτα χή. Όλους μας φακελόνουν οι κακοί μνιμονιακοί και η τρισκατάρατη τρικοματική τρόικα!

Απραξία

Φαίνεται ότι η απραξία, σε επίπεδο κοινωνίας και εθνών, είναι ο κανόνας. Αν όχι απραξία, στην καλύτερη περίπτωση οι μάζες ακολουθούν ή απλά υπακούν.

Για πρώτη φορά σε τρία εκατομμύρια χρόνια, για πρώτη φορά στην ιστορία ύπαρξης του ανθρώπου στο σημερινό σκαλοπάτι εξέλιξής του, οι τιμές του διοξειδίου του άνθρακα έφτασαν τα 400:1.000.000, ή 0,4% της ατμόσφαιρας.

Τελευταία φορά που υπήρχε τόσο CO2 στην ατμόσφαιρα της Γης ήταν πριν 3.000.000 χρόνια. Το ρεκόρ αυτό μετρήθηκε φέτος για πρώτη φορά στην κορφή του ψηλότερου βουνού της Χαβάης, στην μέση του Ειρηνικού. Το γεωλογικό "αρχείο" από προηγούμενες εποχές, δείχνει ότι η απότομη αύξηση ξεκίνησε με την βιομηχανική επανάσταση τον δέκατο ένατο αιώνα, δηλαδή, σε πλαίσιο γεωλογικού χρόνου, πριν ένα δευτερόλεπτο.

Η Γη έχει ηλικία 4,5 δις χρόνια. Αν αυτήν την ηλικία την ονομάσουμε "Ένα Έτος", όπου η Γη σχηματίσθηκε 00:00 πμ στις 1 Ιανουαρίου, και σήμερα είναι 23:59:59,09 31 Δεκεμβρίου, τότε, κάθε δευτερόλεπτο αυτού του "Έτους" αντιστοιχεί σε 142,7 πραγματικά χρόνια της Γης. Ο άνθρωπος,  σαν Χομο Σάπιενς, εμφανίστηκε πριν 200.000 χρόνια, δηλαδή 31 Δεκεμβρίου, ώρα 23:37, δηλάδή 22 περίπου λεπτά πριν τα μεσάνυχτα. Ο Χρυσός Αιώνας της Αθήνας ήταν 31 Δεκεμβρίου, 17 δευτερόλεπτα πριν τα μεσάνυχτα. Η Βιομηχανική επανάσταση έγινε ένα δευτερόλεπτο πριν τα μεσάνυχτα.

Σύντομα, σε λιγότερο από είκοσι πέντε χρόνια (δύο δέκατα του δευτερολέπτου στο "Έτος" ηλικίας της Γης), οι τιμές CO2, παντού στην Γη, καθ' όλο το χρόνο, θα ξεπεράσουν το 400 (0,4%).

Το διοξείδιο του άνθρακα (CO2) συμβάλλει ευθέως στο να διατηρείται η υψηλή θερμοκρασία των αχτίνων του ήλιου στην ατμόσφαιρα της Γης, και έτσι η μέση θερμοκρασία της Γης ανεβαίνει, σταδιακά, και σταθερά, όσο δεν είχε ανέβει επί τρία εκατομμύρια χρόνια (έξι ώρες του "Έτους" ηλικίας της Γης).

Το αποτέλεσμα είναι ότι τα χιόνια στα βουνά, οι παγετώνες, οι πάγοι του βόρειου πόλου και του νότιου πόλου, λειώνουν, και το νερό προστίθεται στις θάλασσες και τους ωκεανούς.

Όταν λειώσουν οι πάγοι της Γης, η στάθμη της θάλασσας θα έχει ανέβει κάπου 300 μέτρα, και πολλές μεγαλουπόλεις και τεράστιες εκτάσεις ηπείρων θα είναι κάτω από την θάλασσα. Αυτό βέβαια θα γίνει σταδιακά τις επόμενες δεκαετίες. Και δέκα μόνο μέτρα διαφορά στην στάθμη της θάλασσας σημαίνει την λήξη του πολιτισμού μας.

Η λογική έλεγε ότι αυτά θα συμβούν αφού πεθάνουνε οι σκεπτόμενοί τα, άρα, εντάξει, τρέχα γύρευε. Όμως τώρα ζούμε σε μια εποχή κατά την οποίαν κάμποσοι από αυτούς που ζουν σήμερα, θα ζήσουν να δουν τις θάλασσες να κατακλύζουν μεγαλουπόλεις.

Πως μπορούμε να το σταματήσουμε; Δεν μπορούμε πια. Η ώρα για δράση πέρασε εδώ και μερικές δεκαετίες. Ότι και να κάνουμε τώρα, η αστάθεια και η αλλαγή έχει ξεκινήσει. Τελικά η Ελλάδα επηρέασε τον παγκόσμιο πολιτισμό περισσότερο από όσο νομίζαμε: τις τελευταίες δεκαετίες τα κράτη, οι λαοί και οι βιομηχανίες, συμπεριφέρονται ως προς την πρόσθεση διοξειδίου του άνθρακα στην ατμόσφαιρα όπως συμπεριφερόταν η Ελλάδα κοιτώντας την οικονομία της τα τριάντα χρόνια μέχρι το 2010.

"Θα τα πληρώσουν τα παιδιά μας". Μόνο που τα παιδιά που θα την πληρώσουν έχουν αρχίσει ήδη να γεννούνται...