Άγνοια

Έπιασα λαβράκι!
Στο "Γεγονός" του Facebook για την συγκέντρωση στο Σύνταγμα 11/2

διάβασα αυτό το ποστ και θα ήθελα να το σχολιάσω...

...γιατί είναι το τέλειο παράδειγμα του γιατί έφτασε η Ελλάδα εκεί που έφτασε, 40 χρόνια.

Όταν αρχίζει κανείς με το να δηλώνει ότι δεν είναι και πολύ γνώστης του θέματος για το οποίο πρόκειται να μιλήσει, δείχνει βέβαια αίσθημα αυτογνωσίας, περισυλλογής και ειλικρίνειας.

Από την στιγμή που κάποιος δηλώσει ότι δεν είναι και πολύ γνώστης ενός θέματος, έχει δύο επιλογές του τι να κάνει μετά.

Μία επιλογή είναι να βγάλει τον σκασμό, μιά και δεν έχει γνώσεις επί του θέματος.

Άλλη επιλογή είναι να συνεχίσει με την λέξη "Αλλά". Και μετά, να πει ότι μαλακία θέλει έχοντας ήδη λάβει άφεση μιά και παραδέχτηκε ότι δεν ξέρει τι λέει.

Ο μέσος Αμερικανός, ή ο μέσος Γερμανός, συνήθως βγάζουν τον σκασμό όταν δεν έχουν γνώσεις επί του αντικειμένου. Γι' αυτό η Αμερική έχει έντεκα ενεργά αεροπλανοφόρα και ένα στόλο για το καθένα, και η Γερμανία έχει κατακτήσει την Ευρώπη (ιδίως την Νότιο).

Ο μέσος Έλληνας όμως θα συνεχίσει με "Αλλά...", και μετά παίξτε τσιγγάνικα βιολιά και Κρητική λύρα και νταούλια. Και οι υπόλοιποι μέσοι Έλληνες ακούνε και λένε "Βέβαια! έτσι είναι", και δίνουνε φρέσκιες λαϊκές εντολές στην κυβέρνηση.

Λέω συνεχώς επί τέσσερα χρόνια πως ότι και να κάνουμε πρέπει να το κάνουμε με επίγνωση και συνειδητή απόφαση. Ας εξετάσουμε και την αντίθετη άποψη την οποία υποστηρίζει η γνώμη που ξεκινά από την δεδηλωμένη άγνοια.

Δεν έχει σημασία ο τονισμός, η στίξη, και το συντακτικό, μιά και ίσως έγραφε ο άνθρωπος σε κινητό. Σημασία έχει τι λέει. Θα αντιγράψω παρακάτω διορθώνοντας τα οφθαλμοφανή λάθη:

"Θα πω κάτι: δεν είμαι πολύ γνώστης του τι θα συμβεί με το να έχουμε δικό μας νόμισμα" (υποθέτω εννοεί επιστροφή στην δραχμή ή κάτι άλλο αλλάζοντας από το Ευρώ και βγαίνοντας από την Ευρωζωνη).

Εντάξει κυρία μου. Μήπως θα θέλατε να μάθετε, πριν συνεχίσετε; Όχι; δεν σας ενδιαφέρει; Πολύ καλά. Συνεχίστε παρακαλώ:

"Αλλά, βαρέθηκα (ή βαρέθηκαν οι Έλληνες γενικά;) όλα τα χρόνια από τότε που μπήκαμε στο Ευρώ, και ιδιαίτερα μετά, την παρέα Μέρκελ και Σια, μαζί και οι πολιτικοί μας, να μας φοβίζουν συνεχεια, καθίστε φρόνιμα γιατί θα σας δώξουμε. Έ, τώρα λέμε εμείς να πάνε στον διάβολο και θα βρούμε τον δρόμο μας!"

Ουάου! τι περήφανη κορμοστασιά, ελπίδα και αξιοπρέπεια!
Προσέξτε το κύρος και την βαρύτητα του "βαρέθηκα" και του "να πάνε στον διάβολο".

Κυρία μου, βαρεθήκατε "ολα τα χρόνια" από το 2002, ή μόνο από το 2010 και μετά; (Παρεμπιπτόντως, η κυρία Μέρκελ ανέλαβε καθήκοντα το 2005, 3 χρόνια αφού μπήκαμε στο Ευρω) Σας έλεγαν και πριν από το 2010 να καθίσετε φρόνιμα γιατί θα σας διώξουνε; Πως ακριβώς σας ζήτησαν να καθίσετε φρόνιμα, γιατί, και με πιο δικαίωμα; Μήπως επειδή ξοδεύατε χρήματα άλλων χωρίς να μπορείτε να τα επιστρέψετε και μετά υπογράφατε ότι θα τα επιστρέψετε από καινούργια δανεικά; Πως τολμούν να απαιτούν τέτοια πράγματα! Τι την πέρασαν την υπογραφή σας κυρία μου; "υπογραφή" νόμιζαν ότι είναι;

Να, και σεις, τους δείχνετε την πόρτα και τους λέτε Άντε στον διάβολο, φεύγω!

Και θα βρούμε τον δρόμο μας! έχει ο Θεός και ο Λένιν, και ο Μουσολίνι, και ο Μάο Τσε Τουνγκ! Κάποιος Χριστιανός θα βρεθεί. Βίβα ελ Κομαντάντε! Θα βρουμε τον δρόμο μας, και συ Μέρκελ και Σια στο διάβολο που ζητάς ευθύνες!

Τι να πω... αν είναι ενσυνείδητη και σπουδασμένη η απόφαση, ΝΑΙ! μαζί σας κυρία μου. Αλλά έτσι, πριν βγάλω την γραβάτα μου, φορέσω τα Αρμάνι τσαρουχια μου και το φέσι, και πάρω τα βουνά πάνω από την Τριπολιτσά, είστε σίγουρη ότι δεν θέλετε να μάθετε "το τι θα συμβεί με το να έχουμε δικό μας νόμισμα";

Τι θα έμελε συμβεί, άραγε, αν χτυπούσαμε πτώχευση επισήμως και βγαίναμε από την Ευρωζώνη;

Δεν ξέρω, αλλά...

Ά! να κι άλλο ένα!

Άραγε;

Υπάρχουν εκείνοι που κατανόησαν τα κομπλιμέντα του Βαρουφάκη προς Μέρκελ και Σόιμπλε ως γλείψιμο. Όχι αγαπητοί μου. Ήταν βαθύτατα Βρετανικό πνεύμα ειρωνείας με @ρχίδια, και δυό-τρία επίπεδα και υπονοούμενα. Το είδος που το Ελληνικό πνεύμα συνήθως δεν πιάνει.

Πρέπει να ξεκινήσουμε από την φυσική αποδοχή ότι προεκλογικές υποσχέσεις είναι ακριβώς αυτό και τίποτα παραπάνω, όπως, και ότι όταν ξεκινάς από μία θέση αντιδιαμετρική του άλλου σε διαπραγμάτευση, το περισσότερο που μπορείς να ελπίζεις να επιτευχθεί είναι κάτι ανάμεσα στις δύο αρχικές θέσεις. Στην δική μας περίπτωση αυτό είναι δύσκολο στο τετράγωνο αν όχι στον κύβο γιατί δεν κρατάμε τίποτα στα χέρια μας που να θέλουν ή που να τους φοβίζουν αρκετά για να δεχθούν να ταπεινωθούν.

Έχουμε όμως μέρες μπροστά μας. Τίποτα δεν έχει ακόμα χαθεί.

Το σίγουρο είναι ότι δεν μιλάμε για αριστερή κυβέρνηση. Τίποτα από ότι έχουν πει και κάνει από τις 26 Ιανουαρίου δεν είναι "αριστερό". Το στυλ και οι ιδέες είναι καθαρά Αμερικανικά, και ορισμένα πανελληνικά, και κάμποσα απλά ανθρώπινα. Και όλα λογικά, πλην ενάντια σε κάθε θεμελιωμένη λογική διεθνών σχέσεων και οικονομίας.

Αν τα καταφέρουν θα είναι ένας μυθικός άθλος.

Ξύπνημα;

...και έτσι, η Ελλάδα εναποθέτει τις ελπίδες της σε έναν ποιητή του σοσιαλισμού και έναν καθηγητή πανεπιστημίου ενάντια κάθε υφιστάμενης λογικής και κατεστημένου. Το μοναδικό μας όπλο είναι ότι ο λαός νιώθει ελπίδα και αισθάνεται αξιοπρέπεια.

Ο Σαμαράς και ο Βενιζέλος δεν ενέπνεαν εμπιστοσύνη στον λαό επειδή δεν αρέσουν σαν άνθρωποι για αυτό που είναι, ενώ ο Τσίπρας και ο Βαρουφάκης εμπνέουν ελπίδα επειδή λένε αυτά που αισθάνεται ο λαός, και ντύνονται ωραία. Λέτε να είναι τόσο απλό; στο παιδάκι δεν αρέσει ο αυστηρός δάσκαλος αλλά αγαπάει τον θείο που του δίνει καραμέλες;

Μίλησα σταθερά και καθαρά επί 3-4 χρόνια για τον Αλέξη Τσίπρα στον οποίον δεν έδινα καν κεφαλαία γράμματα για το όνομά του. Τις τελευταίες δύο εβδομάδες έκανα το καθήκον μου σαν γόνος αυτής της χώρας και υποστήριξα την εκλεγμένη κυβέρνησή της, και, έκανα το καθήκον μου σαν άνθρωπος αμφισβητώντας τον εαυτό μου με την παραδοχή ότι πιθανόν να έκανα λάθος. Αναγνώρισα και το οφθαλμοφανές, ότι ο κόσμος είχε βρει ελπίδα και αξιοπρέπεια, και, ότι γίνονται και θαύματα αραιά και που.

Ο Βαρουφάκης έχει δίκιο ότι αν δεν είσαι έτοιμος για ρήξη, τότε δεν υπάρχει διαπραγμάτευση. Τι κρατάει όμως στο διαπραγματευτικό του χέρι; την ελπίδα και την αξιοπρέπεια και την "ηθική"; Όποιος δεν κατανοεί ότι αυτό είναι η συνταγή της ρήξης, έχω μια γέφυρα να του πουλήσω σε τιμή ευκαιρίας (χωρίς τιμολόγιο).

Άραγε, θα μας ικανοποιήσει σαν λαό να πεινάσουμε με αξιοπρέπεια, και να θυμόμαστε τα τελευταία 4 χρόνια σαν παράδεισο που χάσαμε με το σπαθί μας; Αν ναι, τότε ας το κάνουμε και ας θυμάται ο κόσμος την Ελλάδα σαν εκείνη που πρώτη αντιστάθηκε κατά της Μέρκελ και του Σόιμπλε, καταθέτοντας λουλούδια στον τάφο μας της απομόνωσης όπου το μόνο που θα μας έχει μείνει θα είναι Rooms!Rooms! για τους τουρίστες στην τιμή ευκαιρίας του ενός εκατομμυρίου δραχμών (8 Ευρω) την βραδιά.

Άραγε, θα γίνει θαύμα και θα νικήσουμε στις Βρυξέλες;

Ούτε το ένα, ούτε το άλλο... Η αλήθεια, η πραγματικότητα, είναι πάντα στη μέση.

Όταν πέσει η σκόνη το μόνο που θα έχει σημασία θα είναι το αν θα είμαστε καλύτερα ή χειρότερα από το που ήμασταν στις 25 Ιανουαρίου του 2015.

Τι λέτε; θα είμαστε οικονομικά καλύτερα ή χειρότερα;

Ο Τσίπρας και ο Βαρουφάκης ετοίμαζαν μία ευφυέστατη κωλοτούμπα που ούτε καν κωλοτούμπα θα μπορούσε να αποκαλεστεί... αλλά δεν φαίνεται να θέλουν να τους την δώσουν εκείνοι τους οποίους θα εξευτέλιζε, ούτε για τα μάτια.

Όροι

Κρούω διστακτικά το κρυστάλλινο κουδουνάκι κινδύνου του να χαθεί, και πάλι, η ουσία, στην προχειρότητα επικοινωνίας για την οποία τόσο φημίζεται ο τύπος γενικότερα και ο Ελληνικόθ τύποθ ιδιαίτερα. Νομίζω ότι έχουμε αρχίσει πάλι να χάνουμε τ' αυγά και τα πασχάλια ως κοινό, πράγμα το οποίο μας ωθεί να πάρουμε αμπάριζα να βγούμε χωρίς ιδέα του περί που βγαίνουμε.

Που ακριβώς βρισκόμαστε, τι απαιτούμε, τι μας προτείνουν και τι εντύπωση έχει αρχίσει να δημιουργείται;

Αν ακούσει και διαβάσει κανείς τους πάντες, οι Γερμανοί και τα σκυλάκια τους απαιτούν να είμαστε μέσα στο υπάρχον "Πρόγραμμα", αλλά εμείς ζητάμε μια συμφωνία "Γέφυρα" μέχρι να συμφωνήσουμε "Καινούργιο Πρόγραμμα", το οποίο οι Γερμανοί δεν αποκλείουν, ως καινούργιο πρόγραμμα, αλλά πρέπει, λένε, να φτάσουμε εκεί από το υπάρχον πρόγραμμα το οποίο είχε τελειώσει 31/12/2014 και η ΝΔΣΟΚ το παρέτεινε μέχρι 28/2/2015 ενώ θα μπορούσε να το είχε παρατείνει μέχρι 30/6/2015, αλλά δεν το έκανε για να ρίξει τρικλοποδιά στον ΣΥΡΙΖΑ ο οποίος δεν πίστευε το ΝΔΣΟΚ ότι θα έβγαινε, και τώρα ο ΣΥΡΙΖΑ εξηγεί ότι δεν ζητάει διαγραφή του χρέους αλλά να το ονομάσουμε διαφορετικά χωρίς τόκους και δεν θέλουμε 7,5 δις αλλά θέλουμε τα 1.5 δις που είναι δικά μας, και δεν θέλουμε να λέμε "Τρόικα" αλλά κάτι άλλο, και να παρατείνουμε την γέφυρα μέχρι Σεπτέμβριο... Μπερδεύτηκα.

Πριν τα χάσουμε τελείως και τρέχουμε με λάβαρα για έξοδο από το Μεσολόγγι, καλό θα είναι να καταλάβουμε την ουσία για το τι πράξεις και αποτελέσματα μιλάμε.

Χωρίς αμφιβολία, ο ΣΥΡΖΑ θέλει να αλλάξει την εσωτερική δομή της Ελλάδας ριζικά και σωστά, κάτι που το ΝΔΣΟΚ ποτέ δεν επιχείρησε γιατί ήταν όλοι μέρος της διαφθοράς και της ανικανότητας που προσπαθεί να αλλάξει ο ΣΥΡΙΖΑ. Καμία αντίρρηση, Μπράβο τους, και Αμήν και Πότε!

Βέβαια, η διαφθορά, η προχειρότητα και η ανικανότητα δεν επιβλήθηκε δικτατορικά από παλαιότερες κυβερνήσεις γιατί ήταν και είναι τα σαράκια στην ψυχή του ίδιου του λαού του τόπου τούτου, ή, ειδικότερα, του εκάστοτε μέρους του τόπου που είναι στα πράματα και τρώει τον αγλέορα. Πως λοιπόν προτείνει ο ΣΥΡΙΖΑ να αλλάξει την ψυχή της χώρας; εθελοντικά ή δικτατορικά; η με θαύμα της Μεγαλόχαρης; Σίγουρα κάποιο 25% θα ακολουθήσουν μεσοπρόθεσμα από ενθουσιασμό (το 25% που γαμιότανε μόνιμα επί 40 χρόνια και βάλε άλλα τόσα πριν). Αλλά στην μακρά πνοή πως άραγε θα επιβληθεί από τον ΣΥΡΙΖΑ η αλλαγή του Ελληνικού χαρακτήρα τον οποίον απλά τροφοδοτούσαν οι προμηθευτές των πελατών μέχρι σήμερα;

Με το εξωτερικό και τα "μνημόνια" και την "Τρόικα" ή τους τρεις θεσμούς τι γίνεται; Τι απλό κρύβεται πίσω από τις λέξεις, την φρασεολογία και τις εντυπώσεις; Ποιά η πραγματική διαφορά μεταξύ "μνημονίου" και "προγράμματος" παλιού ή καινούργιου; Ποιά η σημασία του αν θα αλλάξουμε πρόγραμμα πριν ή αφού τελειώσει το πρόγραμμα για το οποίο μιλάει η Γερμανία; ο ΣΥΡΙΖΑ ήδη έχει αποχωρήσει και υποχωρήσει ανεπιστρεπτί από τον όρο "διαγραφή". Έ! που βρίσκεται σήμερα η ουσία;;;

Λέω... απλά... ίσως έχουμε αρχίσει να χανόμαστε στις λέξεις και στις εντυπώσεις και τ' απωθημένα, και αυτό είναι επικίνδυνο.

Θα ήθελα όμως να κλείσω την σημερινή αντιγράφοντας και παραθέτοντας το σχόλιο του φίλου spacefreak από την προηγούμενη: "Προσωπικά, οφείλω να σημειώσω πως ό,τι κι αν συμβεί, όσο ολέθριο κι αν είναι, όσο 'σκληρή' κι αν είναι η Ευρώπη απέναντί μας, ήταν εντελώς πρωτόγνωρο για μένα έχοντας πατήσει τα 50 να νιώσω μια φορά λίγο καλά για την κυβέρνηση και τη χώρα μου. Καταλαβαίνω τώρα έστω και γλυκόπικρα, τί πραγματικά έχουμε χάσει με τα ΡΕΜΑΛΙΑ που μας κυβερνούσαν όλα αυτά τα χρόνια".

υγ. Προσέξατε πως Δευτέρα ο τύποθ μετέφρασε το "I look forward" του Ομπάμα ως "Ομπάμα: Θέλω την Ελλάδα στην ΕΕ", και εν τω μέσω της νυκτός προς Τρίτη το συνταρακτικό "νεο" εξαφανίστηκε όταν κατάλαβαν τι έγραψαν;

Πρόγραμμα

Η Ελλάδα χρεοκόπησε το 2010 στο Καστελόριζο αλλά δεν έγινε η συνεπαγόμενη στάση πληρωμών γιατί μας κράτησαν διασωληνομένους σε τεχνητό κώμα με τεχνητά κόμματα. Πίστευε κανείς, πουθενά, ότι θα καλυτέρευε ποτέ η κατάσταση; Ότι ήταν "βιώσιμη";

Έρχεται τώρα το ΣΥΡΙΖΑ και λέει ότι θα θεραπεύσει τον καρκίνο της Ελλάδας, ο οποίος προκάλεσε την χρεοκοπία, και ζητά χρόνο να το κάνει πρώτα αυτό ώστε να βγάλουνε μετά τους σωλήνες και να έχει καλύτερες πιθανότητες να επιζήσει ο ασθενής.

Ξεκίνησε επιδεικνύοντας μία συμπεριφορά και ρήσεις κυβέρνησης και κυβερνώντων πρωτοφανή και πρωτόγνωρη, που λειτούργησε σαν ελιξίριο ελπίδας και αξιοπρέπειας για σχεδόν 60% των Ελλήνων ή και για περισσότερους. Αν τον ψήφισαν δύο εκατομμύρια, τώρα τον υποστηρίζουν τέσσερα ή πέντε.

Το φάρμακο αυτό όμως δεν έχει "πιάσει" ακόμα εκτός Ελλάδος στα κέντρα που έχουν σημασία.

Την Κυριακή 8 Φεβρουαρίου ο Πρωθυπουργός μίλησε στην Βουλή με τρόπο και με λόγια που έκανε τον κάθε Έλληνα ακροατή να αισθανθεί πως άξιζε να είναι ζωντανός μόνο για να τα ακούσει έστω και μία φορά να λέγονται στην Βουλή. Εχθές είδαμε μία ταινία του Φρανκ Κάπρα, Live από την Βουλή των Ελλήνων.

Λόγια και εντυπώσεις, χωρίς να έχει υπάρξει χρόνος να γίνει ακόμα τίποτα στην πράξη. Δεν υπάρχει αμφιβολία νομίζω πως ο ΣΥΡΙΖΑ, και κατ' επέκταση η Ελλάδα, μιλάει σωστά και προτείνει πράγματα που μπορούν να γίνουν. Θα δεχτούν οι ξένοι όμως να τα κάνουν και να υποστούν τις συνέπειες των πολιτικών ντόμινο που θα πέσουν στις χώρες τους; Θα δεχτούν να συμπορευτούν σε λύσεις που αυτόματα θα αποδεικνύουν ότι κάνανε τραγικά και εγωιστικά λάθη τόσα χρόνια;

Ο ΣΥΡΙΖΑ σωστά παίρνει ένα μεγάλο ρίσκο, όμως, έχοντας αποδείξει ήδη ότι δεν είναι χαζοί, πρέπει και να ξέρουν που οδηγεί αυτή η πορεία (άνευ θαύματος α-λα Ντίσνευ), και πρέπει, υπεύθυνα να το έχουν ήδη προβλέψει σαν πιθανότατη έκβαση: Στάση Πληρωμών και Δραχμή.

Ίσως η στιγμή να είχε πλέον φτάσει και αυτό που κατάφερε ο ΣΥΡΙΖΑ θα είναι το ότι από Ασφυκτικά Πολιορκημένοι, μας έκανε να αισθανόμαστε σαν Ελεύθεροι Πολιορκημένοι.

Είναι δυνατόν να έσφαλα τόσο ριζικά στην κρίση μου για το άτομο του Αλέξη Τσίπρα τόσα χρόνια; Φυσικά και είναι δυνατόν, θεωρητικά, και είμαι ο πρώτος που θα το αναγνώριζα. Εδώ όμως βλέπουμε ένα άτομο το οποίο από την μια μέρα στην άλλη άλλαξε ριζικά, στην συμπεριφορά του, το ίδιο. Είναι αυτό δυνατό να γίνει και να είναι πραγματικό; Δεν ξέρω. Ο μόνος τρόπος να ισχύει είναι αν ήξερε πάντα πως μόνο η δραχμή είναι η λύση, και ακολούθησε αυτήν την πορεία για να φτάσουμε εκεί με την όσο το δυνατόν λιγότερο καταστρεπτική έκβαση για την κοινωνία στα πεζοδρόμια, τους δρόμους και τα σπίτια. Αποκαλύπτοντας εν τη πορεία το πραγματικό πρόσωπο και της Γερμανίας και των προκατόχων του.

Πρέπει όμως στην μακρά πνοή, και από σήμερα να αλλάξει βαθειά η νοοτροπία του Έλληνα. Θα το καταφέρει αυτό ο ΣΥΡΙΖΑ; πως; εμπνέοντάς το, ή επιβάλλοντάς το. Κι αν τελικά όλο το σαπούνι πάει στράφι και ο Έλληνας δεν αλλάξει;

Το να αισθανθούμε πλέον, πάρα πολλοί από εμάς, σαν Ελεύθεροι Πολιορκημένοι, ήταν πολύ σημαντικό, ίσως και εθνοσωτήριο, ή τουλάχιστον σωτήριο για την κοινωνία, όσον αφορά το πως θα αντιμετωπίσουμε, ενωμένοι, το τι πραγματικά έρχεται. Το τι, πραγματικά, πάντα επρόκειτο να βρεθεί στο τέλος του δρόμου.

Και, αν γίνει θαύμα, ακόμα καλύτερα.

Γενέθλια!

Μία ανάπαυλα, σήμερα 7 Φεβρουαρίου, 2015, για να γιορτάσω τα πέμπτα γενέθλια του μπλογκακίου Αποθήκη Σκέψης, που μπαίνει στον έκτο χρόνο του και επίσης συμπλήρωσε εχθές 888 αναρτήσεις και 3.934 σχόλια (εκτός από τα δικά μου). Σας ευχαριστώ όλους!

Έγινα πέντε χρονών, και ετοιμάζομαι για νηπιαγωγείο!

Και, με 888 αναρτήσεις, το επόμενο ορόσημο θα είναι... 999! μετά πάμε στις 1111 και μετά πια θα χρειάζομαι μνημόνιο για να τις θυμάμαι.

Από ποσότητα καλά πάμε. Από ποιότητα το μόνο που μπορώ να σας πω είναι ότι κάνω το καλύτερο σουβλάκι των Απεννίνων Ιταλίας, και Ηνωμένων Πολιτειών. Το δε τζατζίκι της Μαργαρίτας είναι πλέον το κάτι άλλο. Και πολίτικη μελιτζανοσαλάτα κάνουμε, Πολίτικη!

Αλλά σήμερα δεν θα μιλήσω για την Μαργαρίτα, ούτε για moi :-) Σήμερα πρόκειται για των Κώστα!

Ο Κώστας, για όσους δεν ξέρουν (αν υπάρχει κανείς), είναι ο γιός μου, 24 χρονών, γεννημένος στην Βοστώνη της Μασαχουσέτης και μεγαλωμένος από τον μπαμπά του (ο μπαμπά του είμαι υπερήφανα εγώ), με μπέησμπωλ από τεσσάρων χρονών και με Microsoft Flight Simulator (εξομοιωτή πτήσης) από πέντε χρονών.

Ο Κώστας λοιπόν (θυμάστε ότι αυτή είναι ανάρτηση για τον Κώστα;), ο οποίος στο πιστοποιητικό γέννησης λέγεται Κώστας και όχι Κωνσταντίνος, οπότε μη με ρωτάτε τι κάνει ο Κωνσταντίνος --δεν έχουμε Κωνσταντίνο, όπως ίσως να θυμάστε, είναι Chairman (πρόεδρος;) της Εθνικής Επιτροπής Παιδείας του Συνδικάτου Πιλότων Αερογραμμών των ΗΠΑ από τον περασμένο Αύγουστο 23 ετών, και πετούσε σαν συγκυβερνήτης (First Officer) για την US Αίργουαίης Εξπρές από 20 ετών, η οποία ήταν η domestic μάρκα της US Αίργουαίης.  Η US Αίργουαίης αγόρασε την Αμέρικαν Αίρλάινς κρατώντας το όνομα American για το καινούργιο υπερ-γκρουπ, και ο Κώστας πέταγε πλέον σαν συγκυβερνήτης για την Αμέρικαν Ήγκλ.

Χρησιμοποιώ τον παρελθόντα στο "πέταγε" γιατί, από αυτή την εβδομάδα, πετάει σαν Κυβερνήτης (Captain) με τέσσερα σιρίτια.

Θα πετάξει όμως σαν Captain για δυό μήνες μόνο. Παραμονή Χριστουγέννων, ήταν σε έναν εξομοιωτή 777 της Delta στην Ατλάντα, με μέλη ενός γκρουπ σπουδών του Συνδικάτου, και χτύπησε το κινητό του. Το δώρο που του έφερε ο Σάντα από το χιονισμένο Ντένβερ του Κολοράντο ήταν η πρόσκληση να συναντηθεί με το παιδικό του όνειρο, την εταιρεία United (η οποία αγόρασε την Κοντινένταλ προ ετών). Μιά βδομάδα μετά από την συνάντηση στο Ντένβερ, και καθώς βρισκόταν σε εξομοιωτή CRJ900 για μετεκπαίδευση ως Captain για την Αμέρικαν Ήγκλ, πήρε το συγχαρητήριο τηλεφώνημα από την διευθύντρια προσλήψεων της Γιουνάιτεντ. Ο Κώστας, Συγκυβερνήτης ακόμα τότε, έχει κάπου 2.500 ώρες εκ των οποίων 1.100 σε τζετ. Υπάρχουν κυβερνήτες με 6.000 ώρες σε τζετ που περιμένουν χρόνια το τηλεφώνημα για την αίτηση που κάνανε...

Και έτσι, από Απρίλιο, ο Κώστας θα έχει φτάσει το όνειρο της ζωής του πετώντας εσωτερικό και εξωτερικό για την Γιουνάιτεντ, ξεκινώντας μάλλον με 757 και 767. Θα αρχίσει σαν τελευταίο νούμερο από τους 12.000 πιλότους της United, αλλά σε 41 χρόνια, μέχρι να αποσυρθεί, θα έχει φτάσει ίσως και νούμερο 1. 

Από του χρόνου εξαψήφιο ετήσιο μισθό, φτάνοντας στην κορφή της μισθολογικής κλίμακας γύρω στα 35.

Όπως λέω πάντα, όταν μεγαλώσω θέλω να γίνω σαν τον γιό μου!

Πριν δέκα ακριβώς χρόνια, το 2005, στο πιλοτήριο ενός 757 της Γιουνάιτεντ,

στο αεροδρόμιο Ηγκλ Κάουντυ στο Κολαράντο, στα Βραχώδη Όρη...
καθ' οδόν για σκι...

Όνειρο ζωής...

2015

Ψυχραιμία

-Άνοιξε την πόρτα, ΧΑΛ.

-Φοβάμαι ότι δεν μπορώ να το κάνω αυτό, Ντέηβ

Το ψυχρό αίμα των ορθολογιστών μόνο με ψυχραιμία αντιμετωπίζεται.

Δεν μπορούν να αλλάξουν στάση για την υπάρχουσα κατάσταση. Μπορούν όμως να υιοθετήσουν καινούργια στάση μετά από την λήξη της υπάρχουσας κατάστασης.

Για λίγα δευτερόλεπτα μετά από το τέλος της υπάρχουσας κατάστασης η οποία θα λήξει λόγω άρνησής μας να υπογράψουμε... για αυτά τα λίγα δευτερόλεπτα, μπορεί να υπάρξει επανεκκίνηση με διαφορετικές συνθήκες.

Το τέλος του παιγνιδιού δεν θα είναι όταν μας κλείσουν την πόρτα στο Eurogroup επειδή δεν υπογράφουμε. Τότε θα αρχίσει το παιγνίδι. Και θα κρατήσει λίγες ώρες ή μέρες μέχρι να δούμε αν, και τι, επανεκκίνηση μπορεί να υπάρξει.

Αν υπογράψουμε πριν το Eurogroup, πέφτει η κυβέρνηση. Τώρα, και τα δύο χέρια στο τιμόνι και ψυχραιμία.

Ιππικό

Η ερώτηση στα χείλη όλων είναι το αν και πότε θα καταφθάσει το Έβδομο Ιππικό για την σωτηρία. Και, αν και όταν έρθει, θα ηγείται ο Τζων Γουαίην ή ο Τζωρτζ Άρμστρονγκ Κάστερ (Για όσους δεν ξέρουν, ο Κάστερ έκανε μια κάποια λανθασμένη εκτίμηση της δύναμης του εχθρού στο Λιτλ Μπιγκ Χορν, και ο Τζων Γουαίην ήταν ηθοποιός).

Ο Μπαράκ Ομπάμα ξεκίνησε με πρωτάκουστες δηλώσεις υποστήριξης, έστειλε ανώτατο κλιμάκιο να βοηθήσει με το σκεπτικό, και Παρασκευή ο Πρέσβης ζήτησε ακρόαση από τον Πρωθυπουργό, καθώς τα σύννεφα της καταιγίδας πυκνώνουν γύρω από την εύφορη αλλά εγκαταλελειμμένη κοιλάδα.

Τι το χειροπιαστό μπορεί να προσφέρει η Αμερική στην Ελλάδα.

Μέσα στην Ευρωπαϊκή Ένωση, τίποτα (και δεν το βλέπω να φέρουν εκατόν πενήντα δισεκατομμύρια δολάρια σε μικρά χαρτονομίσματα μέσα σε μία καφέ χαρτοσακούλα).

Έξω από την Ευρωπαϊκή Ένωση, αρκετά.

Αυτό το δεύτερο όμως δεν το θέλουν ούτε η Ελλάδα ούτε οι ΗΠΑ. Προς τι λοιπόν οι σάλπιγγες της επέλασης; Για να τις ακούσει η Μέρκελ; το πολύ-πολύ να ξύσει κάποια περιοχή του γοφού της όπου θα αισθανθεί φαγούρα.

Το έβδομο ιππικό απλά θέλει να θυμίσει ότι, παρά τις κοινές εντυπώσεις, οι ΗΠΑ υπάρχουν ακόμα (όπως και η Ρωσία). Τα ποσά είναι τόσο αστρονομικά, και τα διπλωματικά στοιχήματα τόσο μεγάλα, που οποιαδήποτε συνεργασία φιλίας και εμπορίου με τις ΗΠΑ θα είναι σταγόνα στον ωκεανό. Μάλλον κάτι άλλο υποτραπέζιο πρέπει να κρατάνε οι ΗΠΑ, σε σχέση με την Γερμανία, και αυτό θα φανεί την Δευτέρα στην Ουάσιγκτον --στους κοινούς θνητούς θα φανεί, εμμέσως, και πολύ αργότερα.

Το στοίχημα, για τις ΗΠΑ, είναι να μην κάνουν καμιά μαλακία οι Ευρωπαίοι και ανέβει το δολάριο.

Συνέχεια

...και προχωράμε. Το πρόβλημα του Σόιμπλε είναι ότι δεν παρουσιάσαμε συγκεκριμένο πρόγραμμα-με-λεπτομέρειες προς έγκριση. Αλλά το δικό μας πρόγραμμα ήταν να σηκώσουμε την αυλαία, να ανεβούμε επί σκηνής για την γνωριμία, και να ψαρέψουμε --ή μάλλον να δούμε πόσα και τι ψάρια υπάρχουν αν αποφασίσουμε να ψαρέψουμε.

Τα μέχρι τώρα μη-αποτελέσματα, αποτελέσματα, είναι λογικά. Το σασπένς μπαίνει στο ότι έχουμε λίγες βδομάδες πριν μας βάλουνε στον θάλαμο αερίων.

Αλλά δεν ήταν δυνατόν, και το ξέρουνε όλοι αυτό, να πηγαίναμε με συγκεκριμένο πρόγραμμα πριν καν κάνει προγραμματικές δηλώσεις ο καινούργιος πρωθυπουργός στην Βουλή, πριν καν ξεκινήσει και παραλάβει πλήρως και στην ουσία η κυβέρνηση. Άρα, το "πρόβλημα" αυτό του Σόιμπλε δεν είναι πραγματικό ή ουσιαστικό. Είναι δικαιολογία η οποία δεν είναι απαραίτητα κακός οιωνός. Είναι του στυλ "βιαστείτε-και-περιμένετε" (hurry-up and wait) και περιμένει να δει τι είδους σάλτο μορτάλε θα επιχειρηθεί και αν θα είναι σοβαρό, σε επίπεδο το οποίο ποτέ μέχρι σήμερα δεν έχει επιδείξει, ή επιχειρήσει, Ελληνική κυβέρνηση.

Μην ξεχνάμε πως ότι και να ζητήσουμε, στην ουσία θα ζητάμε να παραδεχτούνε όλοι ότι κάνανε λάθος τόσα χρόνια. Η πραγματικότητα είναι ότι δεν κάνανε λάθος γιατί δεν υπήρχε κυβέρνηση στην Ελλάδα με όρχεις και δεν μπορούσανε να περιμένουνε τίποτα άλλο παρά λιτότητα από τις παλιές κυβερνήσεις. Αλλά, δεν μπορούν να παραδεχτούν οτιδήποτε το ανατρεπτικό (σαν την προηγούμενη πρόταση που έγραψα). Ό'τι προτείνουμε σαν εμπεριστατωμένο καινούργιο πρόγραμμα πρέπει να παρουσιαστεί σαν εξελιγμένη συνέχεια του παλιού και όχι σαν αντικατάσταση (ή κριτική). 

Σε αυτό ακριβώς το σημείο (στην παρουσίαση της ουσίας ενός καινούργιου σκεπτικού) είναι που χρειάζεται γλώσσα, πείρα και διπλωματία η οποία είναι πολύ πέρα και πάνω από την σφαίρα οποιουδήποτε καθηγητή οικονομίας...

Μέχρι τώρα τα πάμε καλά σ' αυτά. Το ότι δεν μας έχει μείνει σχεδόν καθόλου χρόνος ανεβάζει τα στοιχήματα αλλά δεν είναι απαραίτητα εναντίων μας. Ίσως μάλιστα να μας βοηθήσει κιόλας, ανάλογα με το πως θα το παίξουμε (ή θα την παίξουμε). 

Σούπα

Ήταν μάλλον λάθος η χρονική στιγμή της συνάντησης Βαρουφάκη με τον χερ Σόιμπλε. Ίσως το πρώτο λάθος που έκανε η Ελληνική πλευρά. Το βάρος της συζήτησης ήταν στην δική μας πλευρά, να αναπτύξουμε τις θέσεις μας ενώ θα έπρεπε να είναι στην πλευρά του Σόιπλε με το να δώσει την συγκατάβαση ότι είναι πιθανόν να αλλάξει θέση αν αυτά που ακούσει δεν είναι λανθασμένα, τεχνικά. Ποτέ δεν θα είχε δώσει τέτοια συγκατάβαση, επομένως το αδιέξοδο στο να γίνει συνάντηση θα είχε βαρύνει εκείνον.

Η στρατηγική θα έπρεπε να είναι στο μέτωπο του charm offensive όπου είχε αρχίσει να επιτυχαίνει πρωτοφανώς, από την μία, και από την άλλη στο να υποχρεώσει την Γερμανία να δίνει εντύπωση όλο και περισσότερο νευρική και αδικαιολόγητα αρνητική. 

Η νευρικότητα (θυμός) και άρνηση της Γερμανίας αποκλιμακώθηκε με το "συμφωνήσαμε ότι διαφωνούμε" από τον Σόιμπλε, και το "ούτε ότι διαφωνούμε δεν συμφωνήσαμε" του Βαρουφάκη. Τελματώθηκε... και οι δύο τραβήχτηκαν πίσω στις γωνίες τους χωρίς ξεκάθαρα σχέδια για το ποιός είναι να κάνει το επόμενο, τι βήμα.

Θα μπορούσε να είχε πάει πολύ χειρότερα. Αλλά δεν πήγε καλά με την έννοια ότι θα έπρεπε να είχε ανοίξει καινούργιες πιθανότητες συζήτησης.

Το μεγάλο μας χαρτί είναι η αδικία και εξευτελισμός κατά των Ελλήνων κι η γνώμη του Βαρουφάκη ότι η λιτότητα δεν είναι λύση μακράς πνοής. Για να παίξουν όμως αυτά πρέπει να υπάρχουν χειροπιαστές αποδείξεις ότι οι στόχοι δεν έχουν πιαστεί με το υπάρχον πρόγραμμα. Λίγο δύσκολο να λεχθεί αφού περάσαμε ένα χρόνο ακούγοντας το σαξές στόρυ. Αντ' αυτού θα έπρεπε να αποδειχθεί αδιαμφισβήτητα ότι αυτές οι επιτυχίες ήταν πολύ μικρές και λίγες και δεν είναι δυνατόν να φέρουν μεσοπρόθεσμο ή μακροπρόθεσμο αποτέλεσμα. Αυτό όμως θα ήταν θέμα γνώμης. Δεν θα μπορούσε να υπάρξει χειροπιαστή απόδειξη.

Το μόνο χαρτί που μένει να πεχτεί είναι ο εξευτελισμός και η δυστυχία του λαού. Και αυτό το χαρτί, δυστυχώς είναι πολύ μικρό και ασήμαντο μπροστά στους αριθμούς και τις πραγματικότητες της Ευρώπης.

Συναντώντας τον Σόιπλε, ο Βαρουφάκης δεν είχε τίποτα να προσφέρει, και τίποτα με το οποίο να απειλήσει. Ο Σόιμπλε είχε ήδη πει όχι σε όλα. Το ήξερε ο Βαρουφάκης. Όμως προχώρησε με την συνάντηση. Γιατί; Λάθος; Εξαναγκασμός; Μέσα στο σχέδιο για λόγους που δε είναι άμεσα φανεροί;

Θέλω να ευελπιστώ, κυρίως επειδή δεν μπορώ να φανταστώ ότι ένας ολόκληρος λαός και μία χώρα στήριξαν τις ελπίδες τους στο να ξέρει καλή σφεντόνα ο Δαβίδ, ή/και στο να μας λυπηθούνε οι άλλοι. Όταν ο μικρός Όλιβερ πάει δειλά-δειλά και ρωτάει, παρακαλώ, κύριε, μπορώ να έχω λίγη σούπα ακόμα; ...ποτέ δεν του δόθηκε περισσότερη σούπα όσες φορές και να είδα την ταινία.

Ίσως για την επόμενη πράξη ο Βαρουφάκης να πρέπει να ντυθεί  Θωρ αντί για σπουδασμένος και γνώστης των καλεσμάτων της μόδας μεγάλος ξάδελφος του Όλιβερ Τουίστ... Εδώ δεν μιλάμε για το ανατολικό Λονδίνο του 19ου αιώνα αλλά για το Μαύρο Δάσος τηςΓερμανίας, με φρικιά, λύκους και μάγισσες, και παραμύθια των αδελφών Γκριμ --τα οποία ποτέ δεν τελειώνουν ευχάριστα...

Αποδράσεις

Η μεγαλοφυΐα απέχει ελάχιστα από την τρέλα:

Ο Τόμας Έντισον είχε αποτύχει 2.000 φορές να κατασκευάσει την ηλεκτρική λάμπα, και όταν στο τέλος την εφηύρε, είχε πει: "δεν είχα αποτύχει: απλά ανακάλυψα 2.000 τρόπους του πως να μην φτιάξω ηλεκτρική λάμπα. Χρειαζόταν να βρω μόνο ένα τρόπο, του πως να την φτιάξω".

Τον Ιανουάριο του 1945, με τα Ρωσικά και τα Αμερικανικά στρατεύματα να πλησιάζουν το Βερολίνο από δύο κατευθύνσεις, ο Χίτλερ ακόμα ετοίμαζε την πολύπλοκη και λεπτομερή μακέτα του πως θα ξανάχτιζε την πόλη όπου μεγάλωσε, πως θα έχτιζε το τεράστιο Μουσείο Αδόλφου Χίτλερ και πως θα ξέθαβε τους γονείς του για να τους ξαναθάψει κάτω από ένα μεγαλοπρεπές μνημείο.

Πότε άραγε μία παράλογη αναζήτηση φτάνει στον σκοπό της και πότε όχι;

Ο Αλέξης Τσίπρας φυσικά δεν μπορεί να συγκριθεί ούτε με τον Τόμας Έντισον ούτε με τον Αδόλφο Χίτλερ. Ακόμα δεν είναι πολύ καθαρό με ποιόν πρόκειται να τον συγκρίνουμε στο μέλλον. Αυτή την στιγμή ένα υποψήφιο μοντέλο για σύγκριση είναι ο Χάρυ Χουντίνι (1874-1926), ο μεγάλος καλλιτέχνης της απίθανης δραπέτευσης.

Η γραμμή αυτή τη στιγμή είναι ότι είναι δεσμευμένος από την βούληση του Ελληνικού λαού, αλλά... μιά μικρή λεπτομέρεια είναι ότι την "βούληση" του Ελληνικού λαού, την ιδέα δηλαδή, εκείνος του την έδωσε. Του Ελληνικού λαού. Δηλαδή θα είναι πιο ακριβές να λέει ότι είναι δεσμευμένος από την βούληση που είπε στον Ελληνικό λαό ότι μπορεί να έχει.

Είμαστε όλοι κολλημένοι στις οθόνες μας. Το μόνο σίγουρο είναι ότι η ταινία κάποια στιγμή θα τελειώσει αλλά δεν έχουμε πλέον ιδέα πως.

Είχα άραγε πέσει έξω τόσα χρόνια για τον φίλτατο Αλέξη; Αυτό στο οποίο σίγουρα είχα πέσει έξω ήταν το τι θρίλερ θα διαπλέξει μέχρι να τελειώσει η παράσταση, και το κατά πόσο θα έδινε ελπίδα και αξιοπρέπεια σε τόσο μεγάλο ποσοστό αυτού του δύστυχου λαού. Πως λοιπόν ο Χαρυ Χουντίνι της Ελλάδας θα δραπετεύσει μαζί με την χώρα από την αδύνατη και αδύναμη θέση στην οποία μας έβαλε όλους;

Ένας τρόπος είναι να έχει προκατασκευασμένο ένα εκπληκτικά εντυπωσιακό σχέδιο το οποίο θα αποκαλύψει μελλοντικά και το οποίο θα ακολουθήσει όλος  κόσμος.

Άλλος τρόπος είναι να παρέμβουν η Αγγλία ή/και ΗΠΑ και να συμμορφώσουν την Γερμανία.

Ή πάλι μπορεί να κάνει ακριβώς ότι του λέει ο Σόιμπλε στο τέλος, αλλά, κάπως, να μας πείσει πως δεν είναι έτσι και να μας κρατήσει στα σύννεφα τα οποία τόσο έχουμε ανάγκη.

Ή, να μας κάνει όλους να τσαντιστούμε τόσο πολύ με την απρεπή και εξευτελιστική συμπεριφορά των παλιοευρωπαίων που να απαιτήσουμε επιστροφή στην δραχμή τραγουδώντας περήφανα τον Εθνικό Ύμνο.

Στο τέλος όμως του τούνελ έχει αρχίσει να διαφαίνεται ένα ακόμα μεγαλύτερο πρόβλημα σαν πιθανότητα: το χαμογελαστό προσωπάκι του Αντώνη Σαμαρά, και, για τους πιο ρισκέ, η Χρυσή Αυγή μιά και δεν θα σας έχει μείνει και τίποτα άλλο να δοκιμάσετε αν πάνε έτσι τα πράματα. Αντ' αυτών, ας αποδεχτούμε, ίσως,  εκείνην την επιλογή μεταξύ της μεγαλοφυΐας και της τρέλας που είναι η πιο βολική. 

Αν και μπορεί ακόμα να έχει στροφές και εκπλήξεις η πλοκή... Δεν μπορώ να περιμένω το επόμενο επεισόδιο!!!

Πράξεις

Στα αριστερά... Όχι! στα δεξιά! ...ή στα αριστερά; ...είναι η Ελλάδα.

Θα ήταν αφελές να περιμένει κανείς όλα τα προεκλογικά να συνέχιζαν μετεκλογικά (οπουδήποτε και οποτεδήποτε). Αυτό που δεν περίμενε κανείς ήταν το shock-and-awe του δίδυμου Βαρουφάκης-Τσίπρας (σημειώσατε σειράν αναφοράς), και το πόσο είχαν καταλάβει την αξία των εντυπώσεων, εγχωρίων και διεθνών. 

Πριν ο Τράβις μιλήσει στους υπερασπιστές του Άλαμο και πριν τραβήξει την γραμμή στο χώμα, οι υπερασπιστές ήταν ένα τσούρμο που περίμενε τον στρατό-λεφούσια του Σάντα Άννα. Μετά έγιναν εθνικοί ήρωες και ο Σάντα Άννα στυγνός τύραννος. Λίγο γνωστό γεγονός: οι υπερασπιστές του Άλαμο έδωσαν την ζωή τους για την πλήρη ανεξαρτησία του Τέξας, το οποίο όμως μετά έγινε μία από τις Πολιτείες των ΗΠΑ. Οι αγώνες και οι θυσίες δεν καταλήγουν πάντα εκεί που περιμένει κανείς...

Ανάμεσα στην άψογη παρουσίαση του Βαρουφάκη, το κλείσιμο του ματιού στον Πούτιν και την υποστήριξη από τον Ομπάμα, με τις αναμενόμενες αντιδράσεις Βρετανίας, Γαλλίας και Ιταλίας, το σκηνικό έχει πλέον στηθεί με την Γερμανία κέντρο σκηνής. Ακόμα φαίνεται ότι υπάρχουν περισσότερες πιθανότητες να καταστραφούμε παρά να σωθούμε... αλλά υπάρχουν τώρα δύο διαφορές: Αν η καταστροφή έρθει, θα έρθει γρήγορα να τελειώνουμε και να ξαναρχίσουμε μιά ώρα αρχύτερα, αντί να μας σιγοψήνουν άλλα 2-3 χρόνια, και όταν έρθει η καταστροφή, η αριστερά δεν θα μπορεί πλέον να πει ότι τους κατέστρεψε η δεξιά και πιθανόν να αποφύγουμε τον εμφύλιο. Συν αυτά, πολλοί θα έχουν την εμπειρία της στιγμιαίας αξιοπρέπειας, που είναι ουκ ολίγον.

Είτε έτσι είτε αλλιώς, αν επιζήσει ο ΣΥΡΙΖΑ με Ευρώ ή δραχμή, μάλλον θα καθαρίσει τον κόπρο του Αυγείου του πελατειακού κράτους των τελευταίων 40 ετών --μιά και δεν το έφτιαξαν εκείνοι (δεν είχαν την ευκαιρία).

Όμως κάτι το οποίο ο ΣΥΡΙΖΑ σίγουρα έχει σκεφτεί και υπολογίσει χωρίς να το έχει πει, ή παραδεχτεί, είναι το ότι εφ' όσον όλες οι αποφάσεις και συμφωνίες πάρθηκαν από τους "τρεις θεσμούς" και την Ευρώπη με το ΠΑΣΟΚ και την Νέα Δημοκρατία, οποιαδήποτε αποδοχή του δίκαιου του ΣΥΡΙΖΑ θα συνεπάγεται την αυτόματη παραδοχή του ότι οι προηγούμενες κυβερνήσεις της Ελάδας, η Γερμανία, η Ευρώπη και οι "θεσμοί" είχαν κάνει όλοι ένα τραγικό και ακριβό λάθος.

Δεν μιλάμε μόνο για τον αυταρχισμό και εγωκεντρισμό της Γερμανίας, αλλά ζητάμε από όλους να πουν ότι έκαναν λάθος και ότι όλα ήταν μάταια.

Μπορεί να έκαναν πράγματι λάθος και όλα να ήτανε μάταια, 4 χρόνια. Αλλά... λέτε να το παραδεχτούνε όλοι τόσο εύκολα;

Και αν δεν το παραδεχτούνε, τότε τι γίνεται;

Παίζουμε chicken. Το παιγνίδι όπου δύο αυτοκίνητα αρχίζουν να επιταχύνονται για μετωπική, να δούνε ποιός οδηγός θα στρίψει το τιμόνι του πρώτος. Ο ΣΥΡΙΖΑ, και η Ελλάδα, έχουν δηλώσει ότι προτιμούν την μετωπική από το να στρίψουν πρώτοι το τιμόνι. Η ερώτηση είναι αν το έχουν πραγματικά καταλάβει/πιστέψει αυτό εις τας Ευρώπας. ...γιατί απ' ότι μου φαίνεται, η Ελλάδα το εννοεί.

Αγγούρια

Μετά από τις μαλακίες που είχα συνηθίσει να ακούω και να διαβάζω τόσα χρόνια από τα στόματα Ελλήνων πολιτικών και πολιτών, οι ιδιοφυείς, καταπληκτικά διπλωματικές και στο-κέντρο-του-στόχου ρήσεις του Βαρουφάκη και του Τσίπρα μου προκαλούν διπλούς αυθόρμητους οργασμούς: και γιατί είναι αδιαμφισβήτητα σωστές με διαφορετικές αποχρώσεις σε διαφορετικά επίπεδα, και έξυπνα λεγμένες (και σε σωστά Αγγλικά), αλλά και για το ότι βγαίνουν, επιτέλους, από στόματα Ελλήνων.

Η πλάκα είναι ότι το άγριο ξύπνημα του Έλληνα θα έρθει από εκεί που ακόμα δεν έχει συνειδητοποιήσει, ο Έλληνας, ότι πρέπει να το περιμένει. Ανέκαθεν ο Ρωμιός ήταν άνετος στην φοροδιαφυγή των "μικρών" και των "μεγάλων", τα κλειστά του κυκλώματα, τις αυθαίρετες ερμηνείες νόμων, τον εγωκεντρισμό, το ότι έχει σε όλα δίκιο και λοιπά. Αυτά κομμένα! Περιμένετε λιγουλάκι να δείτε ότι η Αριστερά των "κωλόπαιδων του τσαμπουκά" ξαφνικά, και με τρόπο άκρως Αμερικάνικο, θα σας κάνει Ευρωπαίους σας αρέσει δε σας αρέσει, και δεν θα σας αρέσει καθόλου --αλλά θα γίνετε. Αυτό υπόσχονται δεξιά κι αριστερά σε όλους έξω. Τό 'χετε πιάσει; Το σχέδιο Εσωτερικού του ΣΥΡΙΖΑ είναι  Αστυνόμευση και δημοκρατική νομιμότητα για πρώτη φορά στην Ελλάδα: να κάνουν αυτό που αρνήθηκαν να κάνουν οι άλλοι, το οποίο συμπίπτει με εκείνα τα οποία είχε αρχικά ζητήσει η τρόικα πριν χρόνια και ζαμάνια. Τα δυό πόδια σ' ένα παπούτσι, σύντροφοι, ετοιμαστείτε! "μικροί" και "μεγάλοι".

Πέρα από αυτό, στην ρητορική Εξωτερικού, διαβάζουμε: 

«Θα πω στον κ. Σόιμπλε ότι μπορεί να είμαστε ένα αριστερό "τσούρμο", αλλά μπορεί να υπολογίζει στο κίνημα του ΣΥΡΙΖΑ για την εκκαθάριση των καρτέλ και των ολιγαρχιών και για την προώθηση εις βάθος μεταρρυθμίσεων του ελληνικού κράτους, μεταρρυθμίσεις που προηγούμενες κυβερνήσεις αρνήθηκαν να κάνουν» σημειώνει ο κ. Βαρουφάκης και προσθέτει: «Αλλά θα του πω επίσης ότι θα βάλουμε τέλος στον φαύλο κύκλο χρέους-αποπληθωρισμού και θα κάνουμε ό,τι έπρεπε να έχει γίνει εδώ και πέντε χρόνια. Αυτό δεν είναι διαπραγματεύσιμο. Διαθέτουμε μία δημοκρατική εντολή για να πολεμήσουμε τη συνολική φιλοσοφία της λιτότητας».

«οι Γάλλοι το θέλουν πολύ να σταθούμε στα πόδια μας. Είναι πολύ ανήσυχοι με αυτό που συμβαίνει στην Ευρώπη και δεν θα είναι σιωπηλοί παρατηρητές εάν πνιγούμε, στραγγαλισθούμε, εξοντωθούμε»

Εκτός από το να επιβάλλει ο ΣΥΡΙΖΑ στους Έλληνες να γίνουν άνθρωποι, τι άλλο μπορούμε να περιμένουμε; Σίγουρα είναι υπ' ατμόν πολλές εξελίξεις στις λέξεις που θα χρησιμοποιούνται για να περιγράψουν αυτά που κάνουμε και αυτά που γίνονται. Το να επιστρέψουμε στην δραχμή φαίνεται λίγο απομακρυσμένο για την ώρα, πολύ πιο μακριά από ότι φαινόταν πριν δυό βδομάδες. Και μάλλον μπορεί και να το αποφύγουμε γιατί η Ελλάδα τώρα δίνει άλλες οικονομικές και πολιτικές λύσεις όπου μπορούμε να αλλάξουμε λέξεις, περιγραφές, αφήγηση και εικονογράφηση χωρίς να χρειάζεται να αλλάξουμε νόμισμα για να επιτύχουμε την Αλλαγή χωρίς να αλλάξουμε τίποτα. Η ερώτηση είναι αν θα το πιάσει αυτό η Μέρκελ, και αν θα το πιάσει ο Σόιμπλε. Αν η Ελλάδα κερδίσει έστω και το παιγνίδι λέξεων και εικονογράφησης, θα σημάνει το άδοξο τέλος του στόρυ της Μέρκελ και του πρωτοπαλίκαρου της. Το πρόβλημα είναι ότι και να το πιάσουνε, πρέπει να φανούν "χαμένοι" για να επιτευχθεί, και, Γερμανο-εγωιστικά αυτό είναι κρύο αγγούρι να το καταπιούν, ή να επιτρέψουν να εισχωρήσει από οποιαδήποτε άλλη οπή. Κρύα σούπα αγγουριού είναι δημοφιλής στην Ντόυτσλαντ... αλλά ολόκληρο αγγούρι άκοφτο; 

Στιγμή

Υπάρχουν τόσες πτυχές των εξελισσομένων γεγονότων, πρωτοβουλιών και ρητορικής που είναι πρωτόγνωρες για τον Έλληνα πολίτη. Έχει φτάσει μια στιγμή πλέον, όταν η ανάλυση της πραγματικότητας (και της πραγματικότητας των όρων και της λειτουργίας της οικονομίας) δεν έχει τόση σημασία όσο η εντύπωση που πνέει σαν ζωογόνο αεράκι στις ψυχές των ανθρώπων --και όχι μόνο των Ελλήνων. Και ίσως αυτό να ήταν το μεγαλύτερο λάθος των προηγούμενων --το ότι δεν κατάλαβαν την σημασία των εντυπώσεων, και κατά πόσο είχε τελματωθεί και πνιγεί η ψυχή των ανθρώπων. Η ηλικία και κυβερνητική απειρία των τωρινών είναι το ατού τους, στο ότι όχι μόνο το αντιλαμβάνονται, αλλά και στο ότι είναι οι ίδιοι μέρος του εν λόγω δημογραφικού. Πρέπει να παραδεχτούμε πως κανείς από εμάς, ούτε οι ίδιοι στο ΣΥΡΙΖΑ, περίμεναν, όπως ήδη παραδέχτηκαν, την επιτυχία Γούντστοκ-συναντά-Μπρόντγουαιη που έχουν μέχρι τώρα.

Ο Σαμαράς λέει ότι μετά από το σκληρό ροκ ο Τσίπρας επιστρέφει στην κανονικότητα. Μα κι αν ακόμα είναι έτσι, που δεν είναι (τουλάχιστον όχι ακόμα), κι αν ακόμα είναι έτσι, η στιγμή αυτή ήταν απαραίτητη, τουλάχιστον για τους ανθρώπους της Ελλάδας, έστω και σαν λόξυγκας ή παρένθεση! Αυτό είναι που δεν έχει την ικανότητα να πιάσει ο Σαμαράς. Και το άλλο: ότι και να το είχε πιάσει δεν μπορούσε να το επιτελέσει ο ίδιος γιατί ήταν ο λάθος άνθρωπος στα λάθος ρούχα από λάθος προέλευση. Ο Σαμαράς είχε ψοφήσει στο Παρίσι το φθινόπωρο.

Η επιτυχία του ΣΥΡΙΖΑ δεν έχει να κάνει μόνο με το ότι φέρονται ιδιοφυέστατα. Χωρίς αμφιβολία ήταν ακριβώς η κατάλληλη στιγμή στα διεθνή πράγματα --τα άστρα ήταν ευθυγραμμισμένα. Ήταν μιά στιγμή-ευκαιρία που θα μπορούσε και να είχε χαθεί. Ο ΣΥΡΙΖΑ αποδείχθηκε κόντρα σε όλη την λογική και τις προβλέψεις το μόνο κόμμα που θα μπορούσε να είχε εκμεταλλευτεί την μαγική αυτή στιγμή. Μία σκηνή στημένη για ανατροπή του κατεστημένου. Ένα κατεστημένο που και η κουτσή Μαριώ πια ήξερε ότι δεν ήταν βιώσιμο.

Εν τω μεταξύ, πρόεδροι δύο θητειών στις ΗΠΑ, έκαναν όσα έκαναν τα πρώτα έξι χρόνια και τα τελευταία δύο καθόντουσαν σαν κουτσή πάπια σε λιμνούλα. Ο Μπαράκ Ομπάμα φαίνεται διατεθειμένος να κάνει το αντίθετο. Θα γράψει ιστορία σαν τον πρώτο πρόεδρο που αντι να τελειώσει σαν κουτσή πάπια στην λιμνούλα, θα τελειώσει σαν ταύρος σε υαλοπωλείο. Το είδος ταύρου σε υαλοπωλείο το οποίο αναγνώρισε στους καινούργιους καλύτερούς του φίλους, τους κυρίους Τσίπρα και Βαρουφάκη. Εγώ σας τά 'λεγα ότι το άνευ γραβάτας άτυπο και εκτός πρωτοκόλλου τηλεφώνημα του δημάρχου της Νέας Υόρκης μετέφερε περισσότερα από τα οφθαλμοφανή.

Πίσω στην Ευρώπη, το σχέδιο είναι να απομονωθούν από όλους οι Μέρκελ-Σόιμπλε πριν καν φτάσουν στο Βερολίνο οι Τσίπρας-Βαρουφάκης (Οι οποίοι φαίνεται θα φτάσουν στο Βερολίνο πάνω στα τανκς της Τρίτης Στρατιάς του Αμερικανικού Στρατού του Πάττον, με την Γαλλική απελευθερωτική δύναμη να καλλύπτει τα νώτα, αμέσως μετά από την απελευθέρωση της Ολλανδίας --όσοι δεν το πιάσατε, διαβάστε ιστορία). Σε λίγες μέρες άλλωστε, η Άγγελα θα πάει στο κάτασπρο σπίτι του Μπαράκ, ο οποίος θα έχει μια ειλικρινή και από καρδιάς συζήτηση μαζί της, ίσως κοιτώντας μαζί το οικογενειακό άλμπουμ φωτογραφιών από τον Μάιο του 1945. Τώρα, η επίσκεψη του Βαρουφάκη στο Βερολίνο φαίνεται ίσως λίγο νωρίς... εκτός αν ήδη έχει χαραχτεί ο χάρτης. Λέτε;

Έχουν ούτως ή άλλως ήδη αρχίσει να απομονώνονται, η Μέρκελ και ο Σόιμπλε, όχι μόνο απ' έξω, αλλά, και από μέσα. Σαν μίνι-σήριαλ από το οποίο δεν μπορούμε να απαγκιστρωθούμε... Και κάποια στιγμή, θα τελειώσει, θα γίνουν ότι συμφωνίες γίνουνε, ή όχι, και μετα θα πρέπει να στρέψουμε τα μάτια μας πίσω στην ρουτίνα της λιτότητας (που αρέσει και στον Βαρουφάκη), και ν' αρχίσουμε το μέρα μπαίνει μέρα βγαίνει, πάλι, ποτέ πια με Ολυμπιακούς, ποτέ πια με Καγιέν και μπεμβέδες... μόνο φραπέδες... και (τώρα) πραγματική πάταξη της φοροδιαφυγής...

Όμως στον ενθουσιασμό της στιγμής δεν πρέπει να ξεχνάμε και τα βασικά. Ο μόνος λόγος για τον οποίον μας ενδιαφέρουν όλα αυτά είναι γιατί χρειαζόμαστε ο καθένας περισσότερα λεφτά για να ζήσουμε, χρειάζονται δουλειές το εν τρίτο από εμάς, το οποίο συμπεριλαμβάνει πάνω από τους μισούς νέους. 

Στο τέλος αυτού του μεγάλου Σόου, θα έχουμε ένα Ευρώ παραπάνω στην τσέπη μας ο κάθε πολίτης; και δουλειά; Μάλλον όχι. Άλλωστε ο ίδιος ο Βαρουφάκης προσδιόρισε ότι μας αρέσει ο λιτός βίος, και, ότι, ανάπτυξη δεν σημαίνει πόρσε στους δρόμους.

Ποια λοιπόν θα είναι η διαφορά; Η πιο σημαντική: στο μέλλον, η λιτότητα θα είναι πλέον ιδέα και πρωτοβουλία του λαού. Δεν θα του την έχουν επιβάλει ξένοι με την βοήθεια της ίδιας τους της δωσίλογης κυβέρνησης. Θα είναι δικιά του, του λαού, με τους δικούς του όρους, για να αποδείξει ξανά στην δύση ότι στο τέλος δεν είναι καραγκιόζης ούτε δουλοπάροικος, είτε με Ευρώ είτε με δραχμή. Μιά φορά κάθε εβδομήντα χρόνια πρέπει να το αποδεικνύουμε, όπως φαίνεται. Άλλα πρώτα πρέπει να το θυμόμαστε οι ίδιοι, και, σ' αυτό, ο Αλέξης και ο Βαρουφάκης έπαιξαν καταλυτικό ρόλο..

υγ. Σε λίγο, ο Σαμαράς, μόνο φορώντας σάκο στο κεφάλι θα μπορεί να πατάει στην Βουλή.

υγ2. Ο Βενιζέλος τώρα κόπτεται ότι τόσα και τόσα είχαν κάνει εκείνοι. Ναι, είχαν γίνει πολλά και σωστά, για τότε. Αλλά δεν τα είχαν κάνει εκείνοι. Οι Ευρωπαίοι τα είχανε κάνει για να μην χρεοκοπήσουνε στην βάρδια τους εκείνοι. Άντε χέσε μας ρε Βαγγέλη και άντε στο καφενείο να τα θυμάσαι όπως θέλεις και να τα διηγείσαι σε όποιον κάθεται να σ' ακούει!

υγ.3 Μην ξεχνάμε και πως ξεκίνησαν τα πράγματα και οι αποφάσεις το 2009-2010 επί Στρος-Καν, ενός ανθρώπου ο οποίος, απ' ότι φαίνεται τώρα, ίσως μόνο με πόρνες και ηλίθιους μιλούσε όταν ήταν στα πράγματα.

Σοβαρά

Χρόνια τώρα σ' αυτό το μπλογκ μάλλιαζε η γλώσσα μου να λέω ότι οι ξένοι δεν μας παίρνουν σοβαρά και ότι δεν παίρνουμε ούτε εμείς οι ίδιοι τους εαυτούς μας σοβαρά. Mε το πλήρωμα του χρόνου, αυτό έχει αρχίσει να αλλάζει, με την αλλαγή να προέρχεται από την πιο α-πίθανη πηγή.

Η αίσθηση που συλλέγω από τις Ελληνικές και τις διεθνείς ειδήσεις μού δίνει την εντύπωση ότι για πρώτη φορά η κάθε συνιστώσα της διεθνούς κοινότητας έχει αρχίσει να παίρνει την Ελλάδα στα σοβαρά, επί ίσου επιπέδου. Εκείνοι που συμφωνούν μαζί μας δεν μιλάν πλέον σαν τους θείους που μιλάνε καλά για τα άτακτα ανίψια τους,  αλλά σαν ίσοι. Το καταπληκτικό βρίσκεται στο ότι εκείνοι που διαφωνούν μαζί μας ακούνε τα ίδια τους τα λόγια να αντιπροσωπεύουν μουλάρωμα και κακία αντί για ενάρετη ανωτερότητα.

Για να μην μιλήσω καν για το πως η ελπίδα και το αίσθημα αξιοπρέπειας έχει ήδη ριζοσπαστικά αλλάξει το σύμπαν για κάπου 55% των Ελλήνων.

Μου θυμίζει εκείνη την στιγμή στα χρόνια που ήμουν νεότερος από το πόσο είμαι τώρα, και περίμενα μήνες και χρόνια πότε θα φιλήσω κορίτσι για πρώτη φορά: κάτι που είχε διαφανεί πλέον ως όνειρο θερινής νυκτός, αδύνατο να συμβεί. Και μία ωραία θερινή νύχτα, κοντά στην παραλία δίπλα στο εξοχικό της μαμάς της και του μπαμπά της, βρήκα το παράλογο και εξωφρενικό στιγμιαίο θάρρος να πω στο ομορφότερο και πιο σέξι κορίτσι που είχα δει ποτέ, ότι θέλω να την φιλήσω. Πριν προλάβω να σκύψω το κεφάλι, να γυρίσω και να τρέξω μακριά με ντροπή και ηττοπάθεια, εκείνη πρόλαβε να βάλει τα χέρια της γύρω από τον λαιμό μου και να κλείσει τα μάτια της.

Δεν έτυχε να την ξαναφιλήσω ποτέ μετά από εκείνο το βράδυ, και εκείνης η ζωή και χαρακτήρας δεν βγήκε και πολύ καλή αργότερα απ' ότι είχα ακούσει, αλλά εκείνο το ένα και πρώτο φιλί είναι ακόμα στο στόμα μου με γεύση κρυστάλλινης πηγής του βουνού. Και υπήρξε μόνο επειδή βρήκα το στιγμιαίο θάρρος να το ζητήσω σαν αγόρι με ίσια σπονδυλική στήλη. Και να το πάρω, αλλά και να το δεχτώ.

Ίσως η Ελλάδα να μείνει με κάποια τέτοια αίσθηση στην ψυχή από την περασμένη και τις επόμενες εβδομάδες. Και αυτό μόνο ίσως να αρκεί για να ενηλικιωθεί η κοινωνία μας... Η πρώτη φορά που πήραμε τον εαυτό μας σοβαρά, και αμέσως μας πήρανε και οι άλλοι σοβαρά κι αν ακόμα διαφωνούν μαζί μας, ή δεν μας θέλουνε, ή θεωρούν τους εαυτούς τους ανώτερους (...σαν φυλή).

Δεν ξέρω αν η Γερμανία θα ενδώσει και θα χάσει το παιγνίδι της αυταρχικότητας πριν ή αφού καταστραφούμε, αλλά θα το χάσει. Και όταν το χάσει θα πιστωθεί η αρχή της μάχης στους Έλληνες, είτε έχουμε καταστραφεί είτε όχι.

Ξέρω ότι ο Αλέξης Τσίπρας έφερε τον τσαμπουκά στην κυβέρνηση. Τώρα όμως έχω αρχίσει να βλέπω ότι δεν είναι ο τσαμπουκάς που περίμενα. Είναι τσαμπουκάς σωστός, δίκαιος, και πολύ διπλωματικός, όσο διπλωματικός μπορεί να είναι ο τσαμπουκάς, με αχνές πιθανότητες να πετύχει το αδιανόητο. Τώρα ξέρω ότι την κωλοτούμπα του θα την κάνει, αλλά είναι τόσο ιδιοφυής η κωλοτούμπα την οποίαν άρχισε να στήνει, που δεν μπορεί να θεωρηθεί πλέον κωλοτούμπα, όπως έγραψα και στην προ-προηγούμενη ανάρτηση.

Όταν φτάσει μιά στιγμή που οι άνθρωποι αξίζουν περισσότερο από την λογική, αυτή είναι μία καλή στιγμή.
Το δίκιο να λέγεται, και, ελπίζω να το λέω.

υγ. Σαμαρά και Βενιζέλο (και 'σύ Γιωργάκη, με ακούς;) το "κωλόπαιδο του τσαμπουκά" (σε εισαγωγικά πλέον) απέδειξε ήδη, κατά την γνώμη μου, ότι, λες και δεν το ξέραμε, είστε και οι δύο (τρεις) να σας στήσουμε στο Σύνταγμα να σας φτύνουμε (χωρίς κάγκελα εκτός από της... το δικό σας το κάγκελο).

...άντε, τα λέμε από Δευτέρα βράδυ. Τώρα, το καλύτερό μου ήμισι και εγώ φεύγουμε :-)