Πέμπτη, 25 Οκτωβρίου 2012

Δισταγμός







Το Σοβιετικό υποβρύχιο B59 μετά την ανάδυσή του, 5 μμ, 27 Οκτωβρίου 1962,
με ένα ελικόπτερο του Αμερικανικού στόλου να πετά από επάνω για επιθεώρηση.





Αυτές τις μέρες κάθε χρόνο αρκετοί άνθρωποι θυμούνται το μάθημα του 1962, ότι το να φτάσουμε στο κατώφλι της τελικής αποτυχίας είναι εύκολο, αλλά την τελευταία στιγμή η σκέψη θολώνει -όταν ο άνθρωπος συνειδητοποιεί ότι το ρητορικό πρέπει αργά ή γρήγορα να θεμελιωθεί με πράξεις. Και εκείνη την τελευταία στιγμή ερχόμαστε αντιμέτωποι με την αιωνιότητα.

Ο κόσμος πιστεύει ότι η Γη σώθηκε από πυρηνικό ολοκαύτωμα επειδή το τελευταίο δευτερόλεπτο ο Νικήτα Κουστσώφ και ο Τζων Κέννεντυ έκαμαν ένα βήμα πίσω. Όμως κανείς μέχρι πρόσφατα δεν ήξερε ότι το τελευταίο δευτερόλεπτο παίχτηκε κάτω από την επιφάνεια του Ατλαντικού ωκεανού, και το ένα βήμα πίσω το έκαναν οι ανώτατοι αξιωματικοί ενός σοβιετικού υποβρυχίου.

Ο Αμερικανικός στόλος είχε περικυκλώσει ένα σοβιετικό υποβρύχιο το οποίο, χωρίς να είναι γνωστό στου "κυνηγούς" κουβαλούσε μια τορπίλη με τακτική πυρηνική κεφαλή. Το υποβρύχιο έπρεπε να αναδυθεί γιατί είχε τελειώσει ο αναπνεύσιμος αέρας, δεν μπορούσε όμως γιατί τότε θα το σταματούσε για επιθεώρηση ο Αμερικανικός στόλος. Ο Κυβερνήτης του υποβρυχίου, σε απόγνωση, αποφάσισε να πυροδοτήσει την πυρηνική κεφαλή και έδωσε την διαταγή να οπλιστεί. Η πυρηνική κεφαλή της τορπίλης οπλίστικε και οι χειριστές περίμεναν την διαταγή να την εκτοξεύσουν. Τα επόμενα λεπτά, γύρω στις 5 το απόγευμα της 27ης Οκτωβρίου 1962, είδαν μια οξεία διαμάχη μεταξύ του κυβερνήτη και των αξιωματικών του. Κανείς δεν ξέρει αν ο κυβερνήτης από μόνος του αποφάσισε να μην πυροδοτήσει την τορπίλη ή αν τον έπεισαν οι αξιωματικοί του, ή το αντίθετο.

Το γεγονός είναι ότι η τορπίλη είχε οπλισθεί, και λεπτά, ή και δευτερόλεπτα πριν από την απαρχή παγκόσμιου πυρηνικού πολέμου, η διαταγή δόθηκε, από τον κυβερνήτη Βαλεντίν Σαβίτσκυ, να αφοπλιστεί η τορπίλη. Το υποβρύχιο μετά αναδύθηκε ανάμεσα στον Αμερικανικό στόλο, περιμένοντας οδηγίες από την Μόσχα.

Ο κόσμος επίσης δεν ήξερε επί δεκαετίες, ότι ένας σοβιετικός πύραυλος SAM είχε καταρρίψει ένα Αμερικανικό αναγνωριστικό αεροπλάνο U2 πάνω από την Κούβα, ώρες νωρίτερα, στις 12 το μεσημέρι, 27 Οκτωβρίου, σκοτώνοντας τον πιλότο Ρούντολφ Άντερσον. Σε αντίθεση με τους κανόνες οι οποίοι είχαν συμφωνηθεί, ο Κέννεντυ δεν διέταξε αεροπορική επίθεση ως αντίποινα.

Όποιες και να ήταν τότε, και τώρα, οι επίσημες εκδοχές και τα ανακοινωθέντα, η πραγματικότητα είναι πως όταν ο κόσμος έρχεται στο κατώφλι της καταστροφής, οι αποφάσεις παίρνονται από απλούς ανθρώπους, σαν εμάς, που δεν είναι σίγουροι, που δεν τα ξέρουν όλα, που φοβούνται... άνθρωποι που όσο και να τους δόθηκαν τίτλοι μεγάλοι, γραφεία σημαντικά, και υπευθυνότητες αδιανόητων συνεπειών, είναι, στο τέλος απλοί άνθρωποι.

Ο κόσμος έφτασε πάρα πολλές φορές στο κατώφλι, και τις περισσότερες φορές το πέρασε, έκανε το βήμα μπροστά, με συνέπειες ολέθριες από τις οποίες είναι σπαρμένη η ιστορία.

Εκείνα τα λίγα δευτερόλεπτα πριν εκτοξευθεί η τορπίλη με την πυρηνική κεφαλή από το σοβιετικό υποβρύχιο, εκείνες οι δεκατρείς μέρες του Οκτωβρίου 1962 όπου οι δύο υπερδυνάμεις έκαναν ένα βήμα πίσω από την ολική καταστροφή, είναι ίσως η πρώτη φορά στην ιστορία που άνθρωποι φοβήθηκαν να προχωρήσουν.

Όχι επειδή είδαν την λογική, αλλά επειδή οι αναπόφευκτες συνέπειες συμπεριλάμβαναν και την δική τους ολική καταστροφή.

Ο κόσμος βρίσκεται σε ένα παράλληλο σημείο σήμερα. Τα όπλα δεν είναι πυρηνικά αλλά οικονομικά. Και οι ιθύνοντες βρίσκονται στο ίδιο σημείο φόβου και αναποφασιστικότητας.

Ο πραγματικός όλεθρος, σήμερα, δεν είναι το πόσο υποφέρει ο κόσμος καθώς εξελίσσεται το δράμα: ο πραγματικός όλεθρος θα έρθει αν οι απλοί, φοβισμένοι άνθρωποι που κρατάν τα ινία αποφασίσουν να χρησιμοποιήσουν τα οικονομικά όπλα, ξεχαρβαλώνοντας το διεθνές σύστημα και στέλνοντας τον κόσμο στον ίλιγγο της επίσημης χρεοκοπίας.

Στην συγκεκριμένη σημερινή περίπτωση της Ελλάδας μπορούμε επίσης να βρούμε παραλληλισμούς. Όπως το στρατιωτικό επιτελείο του Κέννεντυ ήθελε να επιτεθεί στην Κούβα, πιστεύοντας ότι οι Σοβιετικοί δεν θα τολμούσαν να απαντήσουν με πυρηνικά, και ποτέ δεν συγχώρησαν τον Κέννεντυ που δεν τους το επέτρεψε, έτσι και σήμερα υπάρχουν εκείνοι στην Ελλάδα που πιστεύουν ότι μπορούμε να επιτεθούμε στην δύση "ακυρώνοντας" τα μνημόνια, και ότι η δύση δεν θα τολμήσει να τους απαντήσει αποκόβοντάς τους από κάθε πηγή τροφής και επιβίωσης.

Η ιστορία απέδειξε ότι ο Κέννεντυ είχε δίκιο να μην επιτρέψει στο επιτελείο του να επιτεθεί στην Κούβα. Η ιστορία απέδειξε ότι κάνοντας ένα βήμα πίσω ο Κρουστσώφ και ο Κέννεντυ έσωσαν τον πλανήτη από πυρηνικό ολοκαύτωμα, κι ας συνεχίστηκε ο ψυχρός πόλεμος για άλλα 28 χρόνια. Η ιστορία όμως επίσης μας διδάσκει ότι η πραγματική στιγμή της τελικής απόφασης παίχτηκε κάπου αλλού, κάτω από τον ωκεανό, ανάμεσα σε δυό-τρεις ανθρώπους, στην απόγνωση και μοναξιά του υποβρυχίου τους, οι οποίοι κράτησαν την Γη στα χέρια τους, για λίγα λεπτά, και δίστασαν, σώζοντάς την.




Βασίλι Αρχίποφ, 1926-1998
"Ο άνθρωπος που έσωσε την Γη"
Ήταν ο δεύτερος σε βαθμό κυβέρνησης του υποβρυχίου Β59, και ένας από τους τρεις αξιωματικούς που έπρεπε να συμφωνήσουν για την χρήση πυρηνικών, μαζί με τον κυβερνήτη και τον πολιτικό αξιωματικό. Ο Αρχίποφ ήταν ο μόνος που δεν συμφώνησε, αναγκάζοντας την καθυστέρηση λίγων λεπτών, ώσπου να αλλάξει γνώμη ο κυβερνήτης.







4 σχόλια:

  1. Η ιστορία αυτή είναι εξαιρετική. Δεν την γνώριζα!

    Ερώτηση: Γιατί συγκρίνεις την κρίση των Χοίρων, με τη σημερινή οικονομική κρίση; Είναι αλήθεια πόλεμος; Γιατί ως πόλεμο μπορώ να καταλάβω τον οικονομικό πόλεμο Κίνας και ΗΠΑ.

    Ποιος άλλος έναντι σε ποιόν άλλον;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Πράγματι ενδιαφέρουσα και κεντρικά σημαντική ιστορία, του υποβρυχίου, που δεν έγινε γνωστή μέχρι to 2002.

      Η έκφραση που χρησιμοποιείς, "Κρίση των Χοίρων", δεν είναι ιστορικά υπαρκτή ή σωστή έκφραση (και δεν σχετίζεται με το κείμενο):
      Η Εισβολή στον Κόλπο των Χοίρων (Bay of Pigs Invasion) έγινε 17-19 Απριλίου 1961.
      Η Κρίση των Πυραύλων στην Κούβα (Cuban Missile Crisis) έγινε 16-28 Οκτωβρίου 1962.

      Η αποτυχημένη (λόγω έλλειψης εναερίου κάλυψης της εισβολής) απόβαση στον Κόλπο των Χοίρων στην Κούβα, ξεκίνησε από διαταγή του Άιζενχάουερ, υπογεγραμμένη 17 Μαρτίου 1960, την οποία κληρονόμησε ο Κέννεντυ, και, το στρατιωτικό επιτελείο τον "ώθησε" σε αυτήν την αποτυχία 3 μήνες μόνο αφού είχε μπει στον Λευκό Οίκο. (Λαϊκός μύθος λέει ότι ο άνθρωπος που κρατούσε μια ανοικτή ομπρέλα, σε λιακάδα, στο Ντάλλας καθώς εδολοφονείτο ο Κέννεντυ τον Νοέμβριο του 1963, συμβόλιζε την έλλειψη εναερίου κάλυψης που οδήγησε την απόβαση σε αποτυχία.)

      Η Σοβιετική Ένωση, δεκατέσσερις μήνες μετά τον Κόλπο των Χείρων, είχε την ιδέα να αντισταθμίσει, με πυραύλους στην Κούβα, τους Αμερικανικούς πυραύλους που υπήρχαν από χρόνια στην Τουρκία και Ιταλία.

      Τον Οκτώβριο του 1962, 18 μήνες μετά τους Χοίρους, διαδραματίστηκε η Κρίση για την οποία μιλά το κείμενο.

      Η συμφωνία ήταν ότι θα βγάλει η ΕΣΣΔ τους πυραύλους από την Κούβα αμέσως, και οι ΗΠΑ θα έβγαζαν του πυραύλους από την Τουρκία και την Ιταλία έξι μήνες αργότερα χωρίς να γίνει η πραγματική συμφωνία και η συσχέτιση γνωστή στο κοινό.

      Μεταφορικά, προτείνω πως οτιδήποτε μπορεί να χαρακτηριστεί "πόλεμος", συμπεριλαμβανομένου του παραδείγματος ΗΠΑ-Κίνας που αναφέρεις, ή ακόμα και την οικονομική διελκυστίνδα που συμβαίνει μεταξύ δανειστών και χρεωμένου, την οποία αναφέρω εγώ -ξεκινώντας από την υπόθεση ότι και οι ένοπλοι ακόμα πόλεμοι έχουν στο βάθος και στο τέλος οικονομικά κίνητρα (ασχέτως των αφορμών και δικαιολογιών).

      Αυτό που συγκρίνω είναι οι ανθρώπινες απόψεις, και σχετικές διαφωνίες, του πως να αντιμετωπιστεί μια οποιαδήποτε κατάσταση, κρίση ή αδιέξοδο. Στην προκειμένη περίπτωση προτείνω ότι η άποψη του ΣΥΡΙΖΑ και της Χρυσής Αυγής, να "ακυρώσουμε" τα λεγόμενα μνημόνια, δηλαδή στην ουσία να τους πούμε ότι δεν πληρώνουμε, ισοδυναμεί με μια επίθεση κατά των δανειστών η οποία ποντάρει στο ότι οι δανειστές δεν θα αντιδράσουν με τα νόμιμα δικαιώματά τους τα οποία και θα μας κατέστρεφαν. Όμως, προτείνω, ότι το να διακυβεύσουμε τόσα πολλά με την πεποίθηση ότι οι δανειστές θα μας φοβηθούνε, είναι παράλληλο με την υπόθεση των στρατηγών του Κέννεντυ ότι οι Σοβιετικοί θα φοβόντουσαν να κλιμακώσουν μια επίθεση κατά των Σοβιετικών θέσεων στην Κούβα σε πυρηνικό πόλεμο.




      Bay of Pigs: http://en.wikipedia.org/wiki/Bay_of_Pigs_Invasion
      Cuban Missile Crisis: http://en.wikipedia.org/wiki/Cuban_missile_crisis
      Vasili Alexandrovich Arkhipov: http://en.wikipedia.org/wiki/Vasili_Arkhipov
      The submarines of October: http://www.gwu.edu/~nsarchiv/NSAEBB/NSAEBB75/

      Διαγραφή
  2. Χρόνια Πολλά Δημήτριε!

    Υγιής με όσους αγπαπάς και σε αγαπούν.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Σ' ευχαριστώ αγαπητέ μου Τζων Μπόη! Καλά που δώσανε και σ'ένα Άγιο τ' όνομά μου και έχουμε μέρα να γιορτάζουμε! Επιφυλάσσωμαι για την ημέρα του Αγίου Τζων! Νάσαι καλά!

      Διαγραφή

Σημειώσεις σχετικά με τα σχόλια:

Η Αποθήκη Σκέψης δεν δέχεται "Ανώνυμα" σχόλια, γιατί μερικοί ανώνυμοι διάλεγαν να μην υπογράφουν καν με κάποιο όνομα κάτω από το σχόλιό τους. Ενώ ούτε η μπλογκική ταυτότητα ούτε ένα όνομα γραμμένο κάτω από ένα σχόλιο σημαίνουν τίποτα, η προδίδουν κανένα πραγματικό στοιχείο, η πλήρης ανωνυμία δείχνει απλά έλλειψη οποιουδήποτε σεβασμού προς τους άλλους σχολιαστές. Ζητώ συγγνώμη για αυτήν την αλλαγή από τους φίλους που υπέγραφαν τα ανώνυμα σχόλιά τους και ελπίζω να βρείτε έναν τρόπο να συνεχίσετε να σχολιάζετε όποτε θέλετε.


Για να απαντήσετε σε μεμονωμένα σχόλια, κάντε κλικ στο λινκ "Reply" κάτω από το κάθε σχόλιο. Για να συνεχιστεί η σειρά σχετικών σχολίων κάτω από ένα συγκεκριμένο σχόλιο πρέπει να πατάτε το λινκ "Reply" κάτω από το αρχικό σχόλιο της σειράς.

Για να γράφετε ανεξάρτητο σχόλιο πρέπει να χρησιμοποιείτε το κουτί σχολίων κάτω-κάτω χωρίς να πατάτε "Reply" προηγουμένως.