Παρασκευή, 19 Οκτωβρίου 2012

Ascent







Στις 18 Οκτωβρίου, 2012, στις 6:26 το απόγευμα, ώρα Ανατολικών ΗΠΑ, μία μετά τα μεσάνυκτα και 26 λεπτά, 19 Οκτωβρίου ώρα Ελλάδας, ένα αεροπλάνο Canadair Regional Jet 200, με δύο τουρμπίνες στην ουρά και 50 επιβάτες έτοιμους για απογείωση, πήρε την θέση του στην αρχή του διαδρόμου 5R στο αεροδρόμιο της πόλης Νόξβιλ του Τεννεσί, με το προσδιορισμό "πτήση 2358", προς το Εθνικό Αεροδρόμιο Ρόναλντ Ρέγκαν της Ουάσινγκτον DC.
Στην δεξιά θέση του χειριστηρίου καθόταν ο Κώστας, με την καινούργια του στολή, με τα τρία σιρίτια στον ώμο, έτοιμος για την πρώτη του πτήση τζετ, και συνάμα την πρώτη πτήση με επιβάτες, σαν Πρώτος Αξιωματικός της εταιρίας US Airways Express.






Με φλαπς στο "20", και πορεία στο κομπιούτερ του αεροπλάνου με αρχική κατεύθυνση 083 προς στα 31.000 πόδια, και με αρκετά καύσιμα για 95 λεπτά πτήσης, μετά το "flight 2358, cleared for take off" του πύργου ελέγχου, ο Κώστας ακούμπησε με το αριστερό του χέρι τους δύο λεβιέδες στο μέσο της κονσόλας ανάμεσα σε εκείνον και τον κυβερνήτη, και τους έσπρωξε μπροστά, στο φουλ, νοιώθοντας δύο-τρία δευτερόλεπτα αργότερα την ώθηση από τις τουρμπίνες για πρώτη φορά στην ζωή του. Το αεροπλάνο άρχισε να αυξάνει ταχύτητα καθώς οι γραμμές της διαγράμμισης στην μέση του διαδρόμου μπροστά του άρχισαν να φεύγουν κάτω από το αεροπλάνο όλο και γρηγορότερα.
80 κόμβοι...
120 κόμβοι... "V1"...
142 κόμβοι: "v2, rotate"
Τράβηξε ελαφρά το πηδάλιο προς το στήθος του και η μύτη του αεροπλάνου σηκώθηκε, μετά ολόκληρο το αεροπλάνο άφησε την γη από κάτω του ανεβαίνοντας με γωνία 15 μοιρών, 1,800 πόδια το λεπτό. Μόλις ο δείκτης έδειξε την θετική άνοδο, "Positive climb, gear up"... σήκωσε τις ρόδες, και το αεροπλάνο συνέχισε την άνοδό του, προς το μέλλον του, έχοντας ήδη κατακτήσει το όνειρό του σε ηλικία 22 ετών, ενός μηνός και έντεκα ημερών. Και δύο ωρών.







Τον παρακολουθούσα από τον εξομοιωτή MSFS-X, με πραγματικό ζωντανό καιρό από το ίντερνετ, παραλληλίζοντας την πτήση του επακριβώς... συνδεδεμένος με ζωντανά στοιχεία της πραγματικής του πτήσης στο ίντερνετ. Παρακάτω θα δείτε και μερικές φωτογραφίες που πήρε με το iPhone και μου έστειλε από την πραγματική πτήση.






Το αεροδρόμιο Ρόναλντ Ρέγκαν βρίσκεται πάνω στον ποταμό Ποτόμακ, στο κέντρο της Ουάσινγκτον. Είναι γνωστό για το ότι τα αεροπλάνα πρέπει να στρίβουν απότομα, πάνω από τον ποταμό γιατί δεν μπορούν να πλησιάσουν πάνω από το Καπιτώλιο ή τον Λευκό Οίκο.



Το Καπιτώλιο, ο Λευκός οίκος και ο οβελίσκος του μνημείου του Ουάσινγκτον στα αριστερά, ο διάδρομος προσγείωσης επάνω δεξιά.







Αυτή ήταν η πρώτη προσγείωση του Κώστα...


".....yup, I just died and went to heaven. Amazing. And had a smooth landing in Memphis!!! Flight attendant said it was real nice :) 


Obviously so much to say, but I have a quick overnight here in Memphis. If I have time in the morning ill let you know and you can call :) 

Attached a few of the photos from my phone that turned out. 
Btw, that sim photo- we had IDENTICAL photos almost- captain and I both were talking about the crisp moon as we chased it headed westbound at FL340. Ill never forget going full throttle...that's no joke. I think this all really hit me when we landed in DC and pulled into the gate. The jetbridge attached, and I walked out to go do my walk around. Alone. Walked out the jet bridge door I had looked out so many times as a kid, but now trotted down those metal stairs and walked around MY airplane. Boy, it's big. Even if its a CRJ my head is still up to look at everything. Being out on the ramp surrounded by the hissing noises of the jets definitely was a wake up call."





Πενήντα πέντε λεπτά αργότερα, απογειώθηκε για το αεροδρόμιο της πόλης Μέμφις, στο Τενεσί, από τον Λευκό Οίκο, στο σπίτι του Έλβις, την Γκρέησλαντ... Διανυκτέρευσε στο Μάριοτ της Μέμφις. Στις 19 Οκτωβρίου και στις 20 Οκτωβρίου, άλλες εφτά πτήσεις, στην Ουάσινγκτον, την Μέμφις, την Τζάκσονβιλ και την Νέα Υόρκη...

...θετική ανάβαση... σηκώνουμε τις ρόδες.








----------------------




...και ένας άλλος Κώστας, ο παππούς του, ο πατέρας μου,
εκείνος μηχανικός αεροσκαφών στην θητεία του, στον Άραξο το 1954...








6 σχόλια:

  1. Bρε Σκεπτόμενε...ξεχάστηκα με την "Κύρου Ανάβαση" και δεν πρόκανα!Μισό να πεταχτώ να πάρω το Proficiency και θα επιστρέψω να σε διαβάσω...

    Καλές πτήσεις εύχομαι στον γιο σου και αν στους αιθέρες συναντήσει τον γιο του γείτονά μου, να τον χαιρετήσει κι'απο μένα! Κι'αυτός πετά από τα 20 του χρόνια με την Ελληνική Πολεμική Αεροπορία για να αισθάνομαι εγώ πιο ασφαλής...
    (y) :*

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ω, Καρυάτιδα, πρέπει να πω ότι η μετάφραση/απόδοση που έχεις δώσει στο μπλογκικό μου όνομα δεν είναι ακριβής. "Thinks" είναι ρήμα, τρίτη ενικού, αλλά δεν μεταφράζεται "σκέπτεται". Η ακριβής απόδοση είναι "νομίζει".
      Σκέπτομαι = I am thinking.
      Σκέπτεσαι = You are thinking.
      Σκέπτεται = He is thinking.
      I think = νομίζω.
      Βάζοντάς το στο τρίτο ενικό είναι και μία αναφορά στα Ελισαβετιανά Αγγλικά, όπου σε έργα του Σαίξπηρ χαρακτήρες λένε "Me thinks" αντί για "I think". Τέλος πάντων, με λένε, όπως ξέρεις, Δημήτρη :-)
      (Dimitris, όχι Demetrius)

      Δεν θα είχα αυτοαποκαλέσει ποτέ τον εαυτό μου "σκεπτόμενο" στα Αγγλικά. "Σκεπτόμενος" υποθέτει αναλυτική σκέψη και κάποια υπονοούμενη διάνοια, η οποία σαν αυτεπάγγελτη μπορεί να είναι καθημερινή προϋπόθεση στην Ελληνική κουλτούρα, αλλά στην Αγγλική θα θεωρείτο υπεροπτική. Το δικό μου όνομα, "thinks", απλά προτείνει μια ευάλωτη γνώμη, νομίζω.

      Πράγματι ξεχάστηκες με την Κύρου Ανάβαση! Που την θυμήθηκες!

      Ενδιαφέρουσα η αναφορά σου στα Αμερικανικά αεροπλάνα F16, αγορασμένα από την Αμερική με πολλά-πολλά εκατομμύρια δολάρια, τα οποία καθημερινά παίζουν "αναχαίτιση" με άλλα Αμερικανικά αεροπλάνα F16, αγορασμένα από την Αμερική με πολλά-πολλά εκατομμύρια δολάρια, και οδηγούμενα από Έλληνες και Τούρκους συμμάχους μιας συμμαχίας κατευθυνόμενης από την Αμερική.

      Δεν είμαι σίγουρος όμως πόση ασφάλεια θα ένοιωθε κανείς αν ήξερε πόσα δολάρια πάνε στα καύσιμα κάθε παιγνιδιού "αναχαίτισης" αντί να πηγαίνουν σε φάρμακα, υγεία και συντάξεις, μια που ο πόλεμος πια δεν γίνεται με όπλα αλλά με τράπεζες (και τα καθημερινά παιγνίδια ενόπλου πολέμου ανάμεσα σε υπογεγραμμένους συμμάχους είναι προσβολή νοημοσύνης). Θα αισθανόμουνα πιο ασφαλής αν είχαμε την τραπεζική και πολιτική πυγμή να απαντήσουμε στην ερώτηση του FYROM.

      Σ' ευχαριστώ για τις ευχές σου, θα τις διαβιβάσω στον Κώστα!
      Καλό Σαββατοκύριακο!

      Διαγραφή
  2. Συγχαρητήρια στον captain Κώστα και εις ανώτερα! Φαντάζομαι ότι όπως συμβαίνει συνήθως τέτοια πρόοδος και επιτυχίες έχουν από πίσω τους σκληρή δουλειά και θυσίες.
    Ως γιος μηχανικού αεροσκαφών είχα κι εγώ από μικρός μια ιδιαίτερη σχέση με τα αεροπλάνα, αλλά ως εκεί. Όντως, it's big κάποια στιγμή να φτάνεις να είσαι εσύ ο κυβερνήτης του δικού σου αεροπλάνου.

    (Είναι πολύ καλό πού και πού να διαβάζουμε και κανένα κείμενο στο οποίο δεν αναφέρονται οι λέξεις κρίση, ΧΑ, Μέρκελ.)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Καλώς ήρθες, neropistolero, και σ' ευχαριστούμε! Πραγματικά σκληρή δουλειά και θυσίες, τα οποία όμως ο ίδιος τα έβλεπε σαν χαρά χωρίς καμία κούραση... από τα 5 με Flight Simulator, στα 12 η πρώτη πραγματική πτήση με Cessna 152 και εκπαιδευτή, solo στα 16α γενέθλια, private pilot στα 17α γενέθλια, και τελείωσε BSc, Aeronautical Science σε 3 αντί τέσσερα χρόνια, στο Έμβρυ Ρίντντλ Αερονώτικαλ Γιουνιβέρσιτυ, καθώς παράλληλα εργαζόταν ήδη εκεί σαν εκπαιδευτής σε δικινητήρια...

      Ο πατέρας μου, ο παππούς του, θα πρέπει να είναι πολύ υπερήφανος... τον υπεραγαπούσε, και ο ίδιος ήταν μηχανικός αεροσκαφών στην θητεία του. Με συγκίνησε που ανέφερες ότι και ο δικός σου πατέρας ήταν μηχανικός αεροσκαφών, και έβαλα τώρα μια φωτογραφία του δικού μου κάτω από την ανάρτηση...

      Ο Κώστας τέλειωσε τις τρείς πρώτες μέρες συνεχών πτήσεων και τώρα κοιμάται στο Χίλτον του Νόξβιλ... σήμερα επιστρέφει σπίτι του στην Ντεητόνα, και την άλλη Τετάρτη συνεχίζει τις επόμενες πτήσεις...

      Πράγματι είναι ωραίο που και που να έχουμε κάτι καλό να λέμε πέρα από τα ...συνηθισμένα της απόγνωσης, ιδίως να θυμόμαστε ότι στο τέλος η ζωή είναι στα χέρια μας να την πιάσουμε και να την κάνουμε ότι έχουμε μέσα μας, όσο δύσκολα και να είναι τα όνειρά μας, και οι συνθήκες...\
      Καλή σου μέρα!

      Διαγραφή
  3. Είχα ξαναδιαβάσει μια σχετική ανάρτησή σου για τον μικρό πριν από λίγο καιρό. Είναι ευτυχές που βλέπει τα όνειρά του να πραγματώνονται μέρα με την μέρα.

    Καλά ταξίδια από εμένα!! :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Σ' ευχαριστούμε αγαπητή αγριμιώ! Όποτε λεχω νεώτερα τα βάζω πάντα στο μπλογκ!

      Διαγραφή

Σημειώσεις σχετικά με τα σχόλια:

Η Αποθήκη Σκέψης δεν δέχεται "Ανώνυμα" σχόλια, γιατί μερικοί ανώνυμοι διάλεγαν να μην υπογράφουν καν με κάποιο όνομα κάτω από το σχόλιό τους. Ενώ ούτε η μπλογκική ταυτότητα ούτε ένα όνομα γραμμένο κάτω από ένα σχόλιο σημαίνουν τίποτα, η προδίδουν κανένα πραγματικό στοιχείο, η πλήρης ανωνυμία δείχνει απλά έλλειψη οποιουδήποτε σεβασμού προς τους άλλους σχολιαστές. Ζητώ συγγνώμη για αυτήν την αλλαγή από τους φίλους που υπέγραφαν τα ανώνυμα σχόλιά τους και ελπίζω να βρείτε έναν τρόπο να συνεχίσετε να σχολιάζετε όποτε θέλετε.


Για να απαντήσετε σε μεμονωμένα σχόλια, κάντε κλικ στο λινκ "Reply" κάτω από το κάθε σχόλιο. Για να συνεχιστεί η σειρά σχετικών σχολίων κάτω από ένα συγκεκριμένο σχόλιο πρέπει να πατάτε το λινκ "Reply" κάτω από το αρχικό σχόλιο της σειράς.

Για να γράφετε ανεξάρτητο σχόλιο πρέπει να χρησιμοποιείτε το κουτί σχολίων κάτω-κάτω χωρίς να πατάτε "Reply" προηγουμένως.